Sporen bij een vliegbasis Amersfoort (WS78), 10-02-2018

Datum: 10-02-2018
Tocht: Sporen bij een vliegbasis (serie 40 tocht 8)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43645 kilometer
Weer: Eerst grijs, fris, af en toe beetje motregen, later opklaringen, zonnig.
Middagtemperatuur: ca. 7 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC25NE4GC6CMJ6

De hele week was ik al wat verkouden en dus twijfelde ik eerst of ik wel moest gaan. Gewoon proberen; waarschijnlijk zou de buitenlucht wel goed doen. Rond tien voor zes nam ik de trein richting Amsterdam (die er een uur over doet, omdat hij omrijdt via Haarlem). Ik had een half uur later kunnen gaan, maar dan zou ik er pas rond half negen zijn. Nu kon ik rond zeven uur in Amsterdam met de internationale trein richting Berlijn mee. Even na half acht arriveerde die op station Amersfoort en zo’n tien minuten later was ik op de start. Omdat het nog te vroeg was om in te schrijven, ging ik eerst naar het koffietafeltje in de grote hal van de verkeerstuin. Maar omdat mijn maag niet helemaal lekker was, wilde ik een thee hebben. Die moesten ze boven halen, want beneden hadden ze alleen groene thee, wat ik best wel raar vond. En toen bleken er zowel beneden als boven ook nog geen zoetjes te zijn. Ik heb even boven aan een tafeltje gezeten en na het inschrijven heb ik plaatsgenomen op een oud kerkbankje in het midden van de hal, totdat Olfert binnenkwam. Na een praatje ben ik buiten gaan wachten op de start, die na een korte toespraak precies om negen uur volgde.

Spoorwegknooppunt Amersfoort
Vanaf het parkeerterrein bij de start liepen we de Soesterweg op, om vervolgens ter hoogte van het rangeerterrein het spoor over te steken en door sportpark Bokkeduinen te lopen. Maar pas op het landgoed Birkhoven kwamen we echt in de natuur, die hier vooral uit bossen bestaat. We liepen ongemerkt achter het dierenpark Amersfoort langs en even kwamen we op camping ’t Monnickenbosch, waar we later deze dag de fruitpost zouden hebben. Volgens de info van WS78 wandelden we door het militaire oefenterrein De Stompert, maar van militaire activiteiten heb ik hier helemaal niks gezien. Via een tunneltje gingen we onder de spoorlijn van Amersfoort naar Den Dolder door; één van de vele spoorlijnen in dit gebied. Als je ooit nog eens centraal wilt gaan wonen ten aanzien van het openbaar (trein)vervoer, dan lijkt Amersfoort me een prima keuze…

Korte toespraak bij de start

Bij restaurant ’t Hoogt staken we de N413 over en namen we, figuurlijk, afscheid van de twintig kilometer lopers, want zij hadden hier een horecarust. Zo’n vijfhonderd meter verderop wandelden we de voormalige vliegbasis Soesterberg op, waar nu het nationaal militair museum gevestigd is. We kwamen eerst langs een gedenknaald. Ik kon de teksten niet lezen en dus werd het later de foto’s terugkijken. Ook scheen ik een gedenkplaats gemist te hebben waar alle namen van gesneuvelden te lezen waren. We liepen rond het museum en konden zo de vliegtuigen, raketten en jeeps die buiten opgesteld stonden bewonderen. Ik was hier eerder geweest en de vorige keer had ik me bijna verlopen op de brede opstelplaats, maar nu waren er gelukkig nog wat meer wandelaars binnen mijn zicht. We kwamen verderop weer op een bekend pad dat naar een paar munitiebunkers leidde en daarna wandelden we naar landgoed De Paltz voor de soeppost in een mooie blokhut.

Het breedste stuk asfalt ooit?
Het was er druk en dus werd het buiten staan met een bekertje champignonsoep. Samen met Olfert en nog een wandelaar vertrok ik al snel weer voor de lus van de veertig kilometer, die eerst door een berceau in aanleg voerde. De info van WS78 beschreef de berceau als volgt: “Een berceau is een pad, waarbij aan beide zijden heggen staan, die aan de bovenzijde met elkaar zijn verbonden, zodat een soort tunnel ontstaat. Het Utrechts Landschap is bezig met het herstel van deze berceau.” De stammen stonden er al, maar de begroeiing moest blijkbaar nog komen. We liepen weer de oprijlaan met klinkers op en volgden nog een stukje van de twintig kilometer, om vervolgens over het landgoed weer terug te keren bij de voormalige vliegbasis. Na het kruisen van het parkeerterrein en een klein stukje tegen de heenweg ingelopen te hebben, kwamen we op één van de grote startbanen die we een flink stuk volgden. Waarschijnlijk is dit het breedste stuk asfalt in de geschiedenis van WS78…

Hier mag je gewoon over de startbaan wandelen…

Ik raakte aan de praat met een vrouw uit Kampen die blijkbaar één van mijn collega’s kent. Ik moest hem maar de groeten doen. Aan het einde van de startbaan draaiden we af naar de shelters waar ooit de vliegtuigen opgesteld stonden. De hallen met grote beweegbare stalen deuren waren zo gebouwd dat ze een inslag van een 500-ponder konden weerstaan. Bovendien waren ze ogenschijnlijk willekeurig in het landschap neergezet om de kans op een voltreffer te verkleinen. Nu schijnen er allerlei kunstprojecten in te zitten. Bij één van de shelters stonden de deuren open, maar naar binnen kijken was helaas niet mogelijk omdat er een donkere wand ingebouwd was. Even later kwam Mari voorbij en we raakten aan de praat over het bloggen op WordPress en de verkiezing van de wandelblog van 2017, georganiseerd door MrKortingscode punt nl, die in mijn ogen een grote farce is. Er zijn bloggers pas later toegevoegd, waardoor de kansen niet eerlijk verdeeld zijn en op mijn mails om deel te nemen werd helemaal niet gereageerd. Bovendien is er bij deelnemers de plicht om het logo van de verkiezing op de weblog te zetten en slechts drie van de vijftien deelnemers hebben dat gedaan. Als je het toch niet kunt laten om deze verkiezing met een flinke commerciële tint te bezoeken, klik dan hier en stem meteen op Mari, die een fantastische wandelblog bijhoudt. Die blog kun je lezen door op deze link te klikken. En stemmen kan nog tot 12 maart 2018.

Geneuzel over een bokbiertje…
Afijn, terug naar de wandeling. Vlak na de vliegbasis staken we via het ecoduct Op Hees weer de spoorlijn tussen Amersfoort en Den Dolder over. Ik maakte een foto van het informatiebord, waar iemand het blijkbaar nodig had gevonden om er een geslachtsdeel op te tekenen. De lol hiervan ontgaat mij… Aan de andere kant van de spoorlijn liepen we naar Den Dolder en na een stukje bebouwde kom kwamen we aan bij de caférust, die dit keer bij de sportvereniging D.O.S.C. was. Mari had al een plekje gevonden en ik wilde graag een bokbiertje bestellen aan de bar, maar het was nog net geen één uur en dus mocht dat niet geschonken worden. Ik vind dit soort regels (waarschijnlijk door de gemeente opgelegd) belachelijk; drank is niet het probleem, gedrag van sommige mensen is het probleem. Pak dan ook die paar rotte appels aan. Je gaat toch ook niet iedereen verbieden om in een auto te stappen, als er een paar automobilisten zijn die zich niet aan de verkeersregels houden? Ik ben dus maar eerst aan mijn brood begonnen en tien minuten later kon ik wel een bokbiertje halen. Dan maar wat later weg van de rust. Intussen was Mari weer vertrokken en rond half twee ging ook ik weer op pad.

Vliegtuigshelter op vliegbasis Soesterberg

Al snel ging de route door de bossen om Den Dolder heen en na het oversteken van de N238 wandelden we over het terrein van de Willem Arntsz Hoeve, een voormalig psychiatrisch zorgcomplex. Daarna volgde een flink stuk over een zandwal in natuurgebied De Zoom, waarbij we steeds heuvel op, heuvel af moesten. Het was niet te doen op de routebeschrijving, dus goed op de pijlen en linten letten. En met een groene achtergrond vielen de gele linten niet altijd even goed op, waardoor ik bijna een afslag van de zandwal naar beneden miste. We bleven nog een poosje in de bossen voordat we de spoorlijn tussen Den Dolder en Soest overstaken. Vervolgens liepen we een stuk parallel aan deze spoorlijn en kwam ik verderop tot de ontdekking dat we in de “oksel” van een spoordriehoek waren terechtgekomen. Eigenlijk liep dit stuk bos dus dood en moesten we langs de spoorlijn tussen Den Dolder en Amersfoort weer terug naar de weg waar we vandaan kwamen. Beetje flauw, maar dankzij dit ommetje kon ik nog een geocache oppikken. Het was een puzzelcache en die los ik tijdens het wandelen niet op, maar de oplossing had ik jaren geleden al via Twitter toegespeeld gekregen. Na enig zoekwerk vond ik de ammobox en dat was een mooie gelegenheid om weer een travelbug verder te laten reizen…

En dan denk ik ineens terug aan 25 februari 2009…
Aan de andere kant van het spoor maakten we nog een ommetje voordat we weer landgoed De Paltz opgingen. Ik betrapte een paar wandelaars die, misschien wel ongemerkt door de laagstaande zon, rechtdoor liepen en ik probeerde ze met behulp van mijn noodfluitje aan de rugzak nog terug te roepen. Helaas zonder succes. Eenmaal bij de blokhut op het landgoed stond de koffie en de warme halve rookworst met mosterd snel op tafel en werd het tijd om even te rusten. Daarna pikten wij ook weer de route van de twintig kilometer op. Nadat we het landgoed aan de andere kant verlaten hadden en er door de bossen weer omheen waren gelopen kwamen we nogmaals bij de overweg en staken we de spoorlijn tussen Den Dolder en Amersfoort opnieuw over, om vervolgens naar de Lange Duinen, een deel van de Soester Duinen te lopen. Ik moest weer even terugdenken aan de 25e februari 2009, toen we in het nabijgelegen restaurant De Soester Duinen zaten met de ondernemingsraad van ons bedrijf. In de middagpauze wilde ik per sé even de duinen zien en toen ik terugkwam stond iedereen rond de televisie. Op het journaal hoorden we dat er eerder die ochtend een Boeing 737 van Turkish Airlines was neergestort bij Schiphol, met negen doden en 120 gewonden tot gevolg. Die dag blijft me dus altijd bij als ik hier in de buurt ben…

Op het terrein van de Willem Antsz Hoeve

Drooglegging…?
Helaas verliep ik me ook nog bij de Lange Duinen omdat er weer zo’n geel lint slecht zichtbaar was, en dat is niet prettig als je vrij laat bent. Gelukkig bleken de pijlenophalers nog niet voorbij te zijn geweest en toen ik even naar de juiste route aan het zoeken was, kwam er nog een wandelaar aan. Hij heeft mij een paar keer op het goede spoor moeten zetten. We liepen grotendeels langs de rand van de Lange Duinen. Ik was ook best wel moe en had dus niet zoveel zin meer om door het mulle zand te ploeteren. Een eindje verderop, bij de Korte Duinen kwam dat er helaas wel nog van. Rustig aan dan maar en toch proberen om zoveel mogelijk te genieten van het prachtige landschap… Na wat ploeterwerk was er de beloning op de fruitpost op camping ’t Monnickenbosch. Wederom een mandarijntje, maar het smaakte prima na zo’n pittig stukje lopen. Daarna wandelden we nog even een stukje over het landgoed Birkhoven en Bokkeduinen. We passeerden de prachtige bosvijver. De vorige keer mochten we dit stuk niet meer lopen omdat het al donker was, maar nu konden we er wel nog van genieten. En na de oversteek van de N221 volgde weer de Soesterweg en de overweg bij het rangeerterrein, zodat we dezelfde route als ’s ochtends in tegengestelde richting liepen. Precies om half zes kwam ik aan bij de finish en na het afmelden heb ik tien minuten bij het koffietafeltje gestaan voordat er iemand kwam bedienen. Het bier bleek op te zijn en ook boven, bij de keuken, was er niks meer. Dan maar een cola-light… Helaas, daar hadden ze blijkbaar nog nooit van gehoord. Wat een afknapper; niks te drinken voor mij…

Gefrustreerd ben ik naar het station gelopen en ik hoopte dat de geocache die daar op het plein ligt mij nog een beetje kon opvrolijken. Helaas kon ik die niet vinden en toen omstanders er zich mee gingen bemoeien heb ik het maar opgegeven. Bij de kiosk ben ik een groot blik Amstel pils gaan halen. Later hoorde ik dat ze ook bokbier hadden. Balen, niet gezien… En toen ik eenmaal op de reisplanner keek, bleek ik ook nog net de trein gemist te hebben. Ik moest een half uur wachten en via Utrecht reizen, maar daar had ik geen zin in. Hoewel de reisplanner het niet aangaf kon ik ook prima met de internationale trein naar Amsterdam gaan en daar overstappen, dus dat deed ik maar. Zo was ik zelfs nog een kwartier eerder in Alkmaar, rond tien voor acht. Ik had geen zin meer om naar huis te lopen en heb dus de bus genomen. En die verkoudheid van eerder die ochtend? Die was gelukkig minder geworden. Het buiten zijn had toch wel goed gedaan… Ondanks wat tegenslag hier en daar was ik toch blij dat ik gegaan ben, want het was weer een prachtige tocht…

De Lange Duinen (Soester Duinen)

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

3e Tocht 42e winterserie Geldermalsen, 03-02-2018

Klik hier voor de website van cwsv. Prinses Marijke

Datum: 03-02-2018
Tocht: 3e wandeldag 42e winterserie
Organisatie: cwsv. Prinses Marijke Geldermalsen
Internet: http://www.cwsvprinsesmarijke.nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 43605 kilometer
Weer: Beetje fris, druilerig weer, (mot)regen, paar opklaringen met wat zon.
Middagtemperatuur: ca. 5 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6KYH3 / GC6FK62 / GC6FK5Z / GC6M8GM / GC6FFDT / GC7HR3K / GC7HQZY / GC4AV8A / GC3YN5R / GC15PJX

Net als de vorige keer (in december) waren er weer werkzaamheden op het spoor en dus reden er bussen van ‘s-Hertogenbosch naar Geldermalsen. Ik hoop niet dat men daar een gewoonte van gaat maken. De aansluiting van de trein uit Venlo op deze bus was zo slecht gepland dat de reisplanner me drieëndertig minuten liet wachten. In drie minuten van het perron naar de bus was volgens de NS te krap. Via Twitter probeerde ik het nog voor elkaar te krijgen om de bus even te laten wachten, maar zoveel service wilde de NS niet leveren. Gelukkig was de trein op tijd en wachtte de buschauffeur uit zichzelf al een paar minuten extra, waardoor ik toch de aansluiting haalde en rond twintig over acht in Geldermalsen stond. Daar stond de ophaalservice van cwsv. Prinses Marijke ook al klaar. We vertrokken meteen naar het startbureau, waar ik me rond half negen ingeschreven heb. De meute op de veertig kilometer was al om acht uur vertrokken en ik had de tijd eigenlijk ook wel nodig, maar toch had ik ook wel zin in een kop koffie. Ik heb snel een bakkie gedaan en ben toen om kwart voor negen aan de wandeling begonnen.

Even bijpraten
We liepen door het buitengebied naar Est en Neerijnen, en zeker met het grauwe, vochtige weer was dit niet echt een spannend stuk. Maar onderweg lagen wel verschillende geocaches die met een magneet uit een PVC-buisje gehengeld moesten worden. Bij twee stuks wilde het niet lukken omdat mijn magneten niet sterk genoeg waren. Een andere cache was vernield en daar kon ik dus zo bij. Twee caches bleven wel aan mijn magneet plakken en ook bij een derde cache lukte dit, maar later kwam ik tot de ontdekking dat ik die al eens gelogd had. Ik was zeker nog niet goed wakker… In Neerijnen hadden we na circa zeven kilometer de eerste wagenrust in een grote schuur en zoals altijd kregen we hier koffie en ontbijtkoek. Helaas had ik geen kleingeld voor in het spaarvarkentje, dus volgende maand maar wat extra erin doen. Op de rust trof ik Rolf en ik ben even bij hem op het bankje gaan zitten om bij de praten. Sinds de Heuvellandvierdaagse van vorig jaar had ik hem niet meer gezien. Gelukkig gaat het weer wat beter met hem en ik heb hem een fijne wandeling toegewenst.

Drinkwaterpomp in Est

Vlak na de wagenrust liepen we het bosgebiedje bij kasteel Neerijnen in. Voorgaande keren maakten we eerst een lus voordat we hier kwamen, dus was mijn afstandsgevoel wel aardig van slag. Ik had niet het idee dat het zo dicht bij Geldermalsen ligt. En ik begon even te twijfelen of ik wel op de goede route zat. De vijftien kilometer was vlak voor de wagenrust afgeslagen en wij pikten meteen na de rust deze route weer op. De splitsing van de vijftien kilometer stond echter iets verderop aangegeven op de routebeschrijving, wat volgens mij niet klopte. Ik moest het stuk wel drie keer lezen en even op Google Maps kijken voordat ik in de gaten had dat ik wel goed liep. Na een ommetje om het kasteel en een bezoekje aan de kasteeltuin, met zicht op de gele kerk van Neerijnen, volgde een fraaie laan tot aan de dijk langs de Waal. Het water stond nog behoorlijk hoog en dat gaf toch wel een apart uitzicht, waar zowel Rolf als ik een foto van maakten. Intussen fietsten twee meisjes ons voorbij, die verderop bij een bank bleven staan. Verdorie, daar ligt nou net een geocache… Dus toch maar even gevraagd of zij ook de geocache zochten. Ik had een paar verbaasde, vragende blikken verwacht, maar het antwoord was meteen “Ja”… Zij vonden hem eerder dan ik, en ik mocht ook even iets in het logboekje schrijven.

Nog een stukje verder langs de dijk, na het kasteel van Waardenburg en de molen, ligt een voormalig dijkmagazijn waar spullen bewaard werden die tijdens een dijkdoorbraak gebruikt konden worden. Er is nu een expositieruimte en ook hier lag weer een geocache waar de twee meiden net voor mij gestopt waren. Ik hielp mee zoeken, maar zat niet echt dichtbij. Ze hadden weer het geluk om de cache als eerste te vinden. Ik mocht even loggen, zodat ik weer snel verder kon. De route ging over de spoorwegovergang (waar hard gewerkt werd) naar Waardenburg, waar we langs het fraaie witte kerkje kwamen. Nadat we onder de A2 door waren gegaan, namen we de oprit van de parallelweg richting de Martinus Nijhoffbrug. Dit keer gingen we echter niet over deze gigantische tuibrug naar Zaltbommel, maar bogen we rechtsaf om over de Waalbandijk naar Tuil te gaan. Een stuk van dit parcours kende ik nog van de Kennedymars die ik ooit hier gelopen heb, maar toen was het donker. Bij de hervormde kerk sloegen we rechtsaf om het buitengebied weer in te gaan, richting de Tuilse put.

Spectaculair uitzicht
We liepen over een ietwat glibberig pad rond deze vijver, waarbij we niet de kortste weg namen. Ik liep even met een groepje wandelaars samen, totdat iets verderop de splitsing van de veertig met de vijfentwintig kilometer volgde. Na het oversteken van de N830 wandelde ik al snel Haaften binnen, om na een lusje door het dorp aan te komen bij café Hart van Haaften. Ondanks dat ik vrij laat was, zat het hier nog behoorlijk vol. We zouden er namelijk twee keer komen, dus er zaten ook mensen die de extra lus al gemaakt hadden. Ik dronk even een trappistje en net toen ik weer wilde vertrekken, kwam Nicole binnenlopen. Ze was waarschijnlijk drie kwartier voor mij gestart en ze wilde om vijf uur weer terug zijn. Ik besloot maar op te stappen en nadat we de straat uit waren klommen we via een trap de Waalbandijk weer op. Bij molen De Blauwe Reiger zat een geocache onder de bank verstopt die ik meteen vond. De route bleef de dijk volgen en het uitzicht over de ondergelopen uiterwaarden was spectaculair. Landwegen die in het water verdwenen, een dijkje met een fietspad tussen twee flinke massa’s water, knotwilgen die nog net met hun kroon boven het water uitkwamen en huizen aan de andere kant die lager dan het water lagen…

Op de dijk bij Neerijnen

Intussen kwam ook het zonnetje lekker door, wat het uitzicht nog een stuk fraaier maakte. We bleven de dijk volgen tot bij Hellouw, waar we na een scherpe draai afdaalden, het dorp in, om vervolgens terug te keren richting Haaften. we kwamen zelfs weer bijna op de dijk, maar sloegen net één weg ervoor af. Ook nu ging de route weer een stuk door Haaften, waarbij ik nog even een geocache in een voortuin kon oppikken. De cache zat in een oude naaimachine verstopt, en de eigenaar heeft mij even geholpen om de cache open te krijgen. Altijd leuk om collega-cachers te ontmoeten. Daarna ben ik vlug teruggegaan naar café Hart van Haaften. Er vertrok net een groepje wandelaars toen ik binnenkwam en dus dacht ik dat ik de laatste zou zijn, maar er bleek nog één wandelaarster achter mij te zitten. Ik heb even een Pauwels Kwak naar binnen gewerkt (helaas geen origineel koetsiersglas…) en de uitbaters waren merkbaar tevreden met de aanloop die ze vandaag gehad hadden. Het is ook een prima rustplaats en wat mij betreft mogen we hier nog wel een keer naartoe gaan.

Samen met de wandelaarster, die Rina heet (als ik het goed heb onthouden), ben ik terug naar Geldermalsen gelopen. We hebben ons al eerder getroffen bij een tocht van WS78. Al kletsend liepen we Haaften uit en bij het oversteken van de N830 werden we gadegeslagen door de organisatie. Zouden ze de pijlen willen gaan ophalen? We hadden gelukkig geen last van ze. Hier zitten ze je tenminste niet zo op de hielen, zoals bij WS78 wel af en toe gebeurt. Zelfs bij de poldermolen van Waardenburg hadden we nog even tijd om een geocache te zoeken. Er was echter flink gesnoeid in de knotwilgen en de GPS wilde ook maar geen nulpunt vasthouden, dus werd het vlug in de rondte kijken. Ik zag hem zo snel niet. We hadden hier de keuze; de originele route, die wat modderig zou zijn volgen, of een omleidingsroute over de harde weg. We waren het er snel over eens dat we de normale route wilden hebben en dus liepen we een natuurgebied achter de molen in. Uiteindelijk viel het nog wel mee; langs de rand van het pad was nog redelijk goed te lopen…

Beetje haast
Weer terug op de verharde weg twijfelden we even of we wel goed zaten, maar ook nu bracht de kaart van Google Maps snel uitkomst. We staken de A2 over en daar werden we ingehaald door de organisatie. We werden zelfs gevraagd of we in wilden stappen, maar uiteraard beginnen we daar niet aan. Het zou krap worden met de tijd, maar het leek ons nog wel te doen. We mochten niet te lang meer blijven zitten bij de laatste rust, in dorpshuis De Koeldert in Waardenburg. Ik dronk er snel een cola-light en tot mijn verbazing begon mijn smartphone wel heel snel leeg te raken, dus die ging met externe lader en al de rugzak in. Het laatste stuk zou van geocachen toch niks meer komen, dus had ik hem hopelijk niet nodig. We hadden flink de pas er in en toen we net Waardenburg uit waren herkende ik de route weer van een eerdere tocht. Door het buitengebied wandelden we naar de A15 die we bij de afrit Meteren overstaken. Daarna wandelden we het dorp Meteren in en voor we er erg in hadden stonden we al bij de spoorwegovergang aan het begin van de Meersteeg. Het was nu nog zo’n 850 meter naar de finish, waar we om 17.33 uur arriveerden. Drie minuten te laat, maar met een tocht die op papier 41,5 kilometer was, vond ik dat we het nog netjes gedaan hadden.

Hoogwater in de uiterwaarden tussen Haaften en Hellouw

Paul en Huib zaten ook aan de finish en we hebben even een biertje gedronken. Daarna kregen we een lift naar het station van de organisatie. Huib en Rina stapten op de bus naar Houten en ik moest nog even wachten. Er kwamen meer bussen dan de vorige keer, maar steeds twee stuks naar Houten, twee naar Leerdam en twee naar Tiel. Weer geen bus naar ‘s-Hertogenbosch. Het zou toch niet weer drie kwartier blauwbekken worden op dit stille stationnetje…? De wachtruimte en de huiskamer waren ook al dicht, dus geen warme snack of koffie… Gelukkig kwam de bus alsnog, met circa tien minuten vertraging. Mijn rug had zich aardig gehouden tijdens het wandelen; pas na ruim vijfentwintig kilometer begon ik hem een beetje te voelen, maar drie kwartier hobbelen op de keiharde rechte stoeltjes in die oude stadsbus was niet prettig. Mijn rug deed dan ook weer aardig zeer toen ik in ‘s-Hertogenbosch uitstapte en ik moest me even flink uitrekken om de pijn wat te laten zakken. Ik wilde nog snel een warme snack uit de muur trekken bij de Smullers, toen bleek dat ze hier nog geen contactloze betaalautomaten hebben. Betalen kan ik tegenwoordig met de smartphone, maar helaas… Tijd om nog geld te wisselen was er niet, dus liep ik naar het perron waar ik meteen op de trein naar Blerick kon stappen… Lekker onderuitgezakt kwam er zo langzamerhand een einde aan deze leuke en gezellige dag…

Tot 3 maart, dan is er de laatste tocht van deze winterserie. Ik verheug me weer op de volgende veertig kilometer…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Helaas niet naar Deurne, 28-01-2018

Ik had me er enorm op verheugd om weer eens een tocht te gaan lopen bij AV-LGD in Deurne. Ik had hem zelfs op mijn planning gezet voor zondag 28 januari 2018. Maar helaas was de pret van korte duur. Zaterdagochtend zat ik aan de ontbijttafel en reikte ik naar de zak met brood, toen ik ineens een flinke scheut in mijn rug voelde. Normaal gaat dat met een paar minuten wel over, maar nu bleef ik de pijn voelen. Zaterdagavond had ik vlakbij een verjaardag, waar ik met de fiets naartoe ben gegaan, maar zowel op de heen- als de terugweg moest ik toch even afstappen om de pijn wat te laten zakken. Ik heb die avond mijn wandelspullen nog klaargelegd. Zondagochtend bleek de pijn helaas nog te hevig en ben ik terug naar bed gegaan om het wat extra rust te geven.

Later die zondag werd het ook niet echt beter; zitten ging nog wel, maar rechtop lopen, bukken en zijwaarts bewegen deed enorm zeer. En maandag moest ik ook nog de weekendrugzak meenemen naar Amsterdam… Dan maar een poosje aan de pijnstillers. Gelukkig ging het dinsdagmiddag al weer wat beter en het zag er hoopvol uit voor het volgende weekend. Jammer van deze tocht; hopelijk ben ik er volgend jaar wel weer bij…

 

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Winterwandeling Tegelen, 21-01-2018

Klik hier voor de website van wsv. D.W.F. Belfeld

Datum: 21-01-2018
Tocht: 1e Winterwandeling 2018
Organisatie: Wsv. D.W.F. Belfeld
Internet: http://www.doorwandelenfit.nl/
Afstand: 29 km.
Totaal afgelegd: 43564 kilometer
Weer: Eerst beetje mistig, daarna zonnig, later toenemende bewolking, droog.
Middagtemperatuur: ca. 6 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Na de Hatertse Vennentocht van wandelsportvereniging WS78 in Nijmegen een dag eerder, waar ik bijna veertig kilometer had gelopen, was het best pittig om op deze zondag op te staan en naar Tegelen te gaan. Ik wilde er eerst om acht uur al zijn, maar het kon eventueel een beetje glad zijn en tegen die tijd was het nog niet licht. Dus deed ik het rustig aan en ging ik rond twintig over acht met de fiets op pad. Zo’n twintig minuten later was ik op de startplaats in de kantine van voetbalvereniging TSC’04. Hoewel ik thuis al koffie had gedronken, besloot ik na het inschrijven toch nog een kopje te nemen. En uiteraard werd ik door deze en gene herkend, dus moest er even bijgekletst worden. Om tien over negen werd het wel eens tijd om te beginnen aan de beloofde vijfentwintig kilometer.

Geen zwartlopers meer
Vanwege een gebrek aan vrijwilligers (helaas komt dat tegenwoordig bij meerdere clubs voor) had men er voor gekozen om niet de hele route zelf van markeringen te voorzien, maar grotendeels gebruik te maken van het plaatselijke wandelknooppuntennetwerk. Helaas moesten een flink aantal wandelaars hier erg aan wennen en ik trof zelfs mensen die het systeem niet begrepen. Met het systeem zelf heb ik op zich niet zo’n moeite, maar de zichtbaarheid van de pijltjes en knooppunten is voor mij beduidend minder dan de oranje pijlen die men tot nu toe altijd gebruikte. Afhankelijk van de richting waaruit je kwam, vielen de knooppunten soms slecht op (maar aan één kant het nummer van het knooppunt) en de cijfers kon ik alleen lezen als ik er maximaal zo’n dertig centimeter vandaan was. Dat maakte het vinden van de juiste route erg vermoeiend. Groot voordeel van dit systeem is wel dat je de zwartlopers kwijt bent, want zonder routebeschrijving met de juiste nummers ben je hopeloos verloren…

Wandelknooppunt

Afijn, genoeg over het wandelknooppuntensysteem. We liepen richting de Streekweg en nadat we die over waren gestoken gingen we langs het voormalige sportterrein De Snelle Sprong richting de bossen. Hiervoor moesten we wel eerst de A73 oversteken middels een fietsviaduct. We volgden de bosrand een stuk richting Belfeld en daarna gingen we bij een toegangsweg van een zandgroeve een stukje dieper de bossen in. Maar we bleven niet lang op deze brede weg. De route voerde over allerlei smalle paadjes naar de hooggelegen rand van de zandgroeve. Het uitzicht was helaas niet zo geweldig vanwege de vrij dichte begroeiing. Na een flinke afdaling en wat modder kwamen we weer aan de bosrand, waar we onder langs het Droompark Maasduinen liepen. Bij de vleermuizenbunker staken we de Maalbekerweg over en op het pad langs de visvijver moesten we uitwijken voor een omgevallen boom. Zo hier en daar was te zien dat de storm van donderdag ook in dit gebied huisgehouden had, wat best wel bijzonder is.

Bijna op mijn plaat…
Door het buitengebied van Belfeld wandelden we weer naar de A73 om opnieuw over een fietsviaduct te gaan. Bij de trap aan de overzijde lag echter nog een aardig plakkaat ijs en dat had ik niet gezien, waardoor ik bijna van de trap gleed. Ik kon me nog net aan de leuning vasthouden en zo een flinke valpartij voorkomen. Mijn stramme schouder- en armspieren vonden het echter niet zo leuk en die deden dan ook flink zeer. Ik ben even op de trap blijven staan om bij te komen. Een eindje verderop verlieten we het wandelknooppuntennetwerk om richting de rust te gaan en ik raakte even aan de praat met een mevrouw die bij haar boerderij de hond aan het uitlaten was. De pijn in de armen en schouders zakte gelukkig snel. Via een ietwat modderig zandpad liepen we vervolgens een stukje om Belfeld heen, om daarna naar de Kozakkenhut van de scouting te gaan voor de eerste rust.

Beetje mistig in de bossen tussen Tegelen en Belfeld

Ik had wel weer trek in een kop koffie en omdat mijn suikerspiegel iets te laag was besloot ik daar een heerlijk broodje knakworst met mosterd bij te nemen. Wellicht denk je nu: “Daar zit toch geen suiker in?”, maar het gaat om de koolhydraten. Zo’n broodje heeft daar ongeveer dertig gram van en dat is voldoende brandstof om er weer even tegen te kunnen. En natuurlijk twee klontjes suiker in de koffie; nog eens tien gram koolhydraten… Als je je diabetes onder controle wilt houden, let je hier wel op. Ik raakte nog even aan de praat met een paar wandelaars en daarna ging ik vlug weer verder. We kregen meteen een splitsing van de korte afstanden en vervolgens ging de tocht langs de manege naar een viaduct van de A73. We wandelden over een lange verharde weg richting café Maria Hoef en daarna gingen we over een brede zandweg totdat we aan de heenweg kwamen. We liepen nu dus een stukje tegen de route in en moesten weer langs de omgevallen boom bij de visvijver. Bij de vleermuizengrot wandelden we omhoog langs de ingang van het Droompark Maasduinen en daarna kwamen we via een aantal bospaden bij de kuilen van een oude kleigroeve.

Ietsje meer…
Bij een splitsing zag ik geen pijltje meer en besloot ik rechtdoor te gaan. Het duurde weer een flinke tijd voordat ik de markeringen van het knooppuntennetwerk zag en waarschijnlijk had ik me dus iets verlopen. Uiteindelijk, nadat ik me onder een omgevallen boom door had gewurmd en een uitzichtpunt voorbij was gelopen, kwam ik bij het juiste knooppunt terecht. Daarna daalden we van de steilrand af en via een slingerend, glooiend paadje kwamen we aan de bosrand. Het was nu niet ver meer naar de tweede rust, bij aardbeienteler Brookberries, waar het tijd werd voor een kop soep en een broodje. Ik zag Jos aan een tafeltje zitten en hij vertelde mij dat ook hij zich even verlopen had. Bovendien liep hij de lus van de vijfentwintig kilometer twee keer, om zo aan veertig kilometer te komen. Hij merkte op dat de afstand groter was dan opgegeven en dat gevoel had ik ook al. De terugweg naar Belfeld was volgens hem wel goed te volgen.

Uitzichtpunt op de steilrand

We liepen weer over verharde wegen naar een viaduct over de A73. In deze omgeving liggen flink wat velden van boomkwekerij Lappen en ik denk dat dit zeker meegewogen heeft bij het aanleggen van dit viaduct. Uiteindelijk kwamen we in het beschermde dorpsgezicht van Rockenstein uit en daar raakte ik de wandelaars waarmee ik aan de praat was geraakt weer kwijt, omdat ik een paar foto’s geschoten heb. Het was bekend terrein voor mij, dus ben ik dit keer niet bij de kapel naar binnen gegaan. Al snel ging de route onder het dubbelviaduct bij de Onderste Hof door en wandelden we weer de bossen in. Bij de Patersweg staken we de spoorlijn Venlo – Roermond over en daarna ging het door het Patersböske terug naar Belfeld. Aan de rand van het dorp verlieten we de knooppuntenroute om naar de scouting te gaan voor de laatste rust. Het was er al een stuk rustiger en ik heb er even een beker koffie gedronken. Bier en light-frisdranken zijn hier helaas niet te krijgen…

Mooie herinneringen aan vervlogen tijden
Na de rust wandelden we een stukje door Belfeld, langs het spoor naar het viaduct en daarna richting de Maas. Wederom staarde ik naar het gapende gat waar ooit café Maaszicht gestaan heeft. Mooie herinneringen aan de tijd dat daar nog gestart werd schoten door mijn hoofd. Het is en blijft nu een trieste aanblik. We volgden het nieuwe fietspad langs de Maas en bij de stuw moesten we even naar boven, om vervolgens weer vanaf de stuw langs de Maas verder te gaan. Daarna gingen we naar de kapel van Gelooi, waar we het wandelknooppuntennetwerk vaarwel zeiden. Nog een klein stukje langs het spoor (met een plaatselijke omleiding) en om het voetbalveld heen, en ik was weer terug bij TSC’04. Inmiddels met ruim negenentwintig kilometer op de GPS…

Klik op de foto om naar de website te gaan

Voormalig café Maaszicht (bron: http://www.pidor.nl (klik op de foto))

Er was nog bokbier en ik heb even met een paar bekenden van wandelsportvereniging D.W.F. aan tafel gezeten. Het is jammer dat ik zo ver weg woon, mijn visuele beperking heb (waardoor alles wat meer moeite kost) en dan ook nog weinig tijd over heb, anders had ik ze graag geholpen met het uitzetten en pijlen van de routes. Zoals gewoonlijk ging ik ook weer tegen sluitingstijd naar huis, althans, terug naar mijn moeder, want die zat al met het eten te wachten. En in februari ben ik er weer om te genieten van deze mooie omgeving…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hatertse Vennentocht Nijmegen (WS78), 20-01-2018

Datum: 20-01-2018
Tocht: Hatertse Vennentocht (serie 40 tocht 7)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43535 kilometer
Weer: Grijs, geheel bewolkt, fris, af en toe wat (mot)regen, weinig wind (Z-ZW 2-3 Bft.)
Middagtemperatuur: ca. 3 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

De dag begon meteen al goed. Mijn moeders flat wordt grondig verbouwd en dus staat er een noodlift precies voor mijn slaapkamerraam, met een dikke TL-balk zodat ik zelfs door de gordijnen heen nog veel last heb van het licht. We hebben het raam al grotendeels afgeplakt met zwarte vuilniszakken. Dan maakt dat ding ook nog veel geluid; alsof er elke keer iemand met een flinke kar over de galerij rolt. En net als je de lift nodig hebt om de trein te halen, doet hij het niet… Dat werd dus van zeven hoog met de trap naar beneden. Iets wat mijn spieren en knieën niet echt konden waarderen. Bovendien moest ik me nu ook nog eens haasten om de trein van 7.02 vanuit Blerick naar Nijmegen te halen.

Respectloos
Onderweg stapte Frits in en ik zei dat we ook vanuit Heyendaal met de bus konden gaan. Het maakte qua reistijd helemaal niks uit, dus deden we dat. Even voor acht uur stapten we op lijn 15 richting Wijchen, die pal voor de deur van de Jan Massinkhal stopte. Om kwart over acht liepen we bij brasserie Jan Massink binnen om ons in te schrijven. Daarna heb ik koffie gehaald en even later arriveerde ook Nicole, waar ik de hele tocht mee gelopen heb. Mia, Ina, Corné en Miranda kwamen nog iets later binnen en het aantal zitplaatsen was al niet toereikend meer. Zij gingen de twintig kilometer lopen en dus namen we om negen uur afscheid van elkaar. Buiten was het weer dringen om een routebeschrijving te krijgen en iemand probeerde asociaal de route uit mijn handen te trekken, waarop ik flink pissig ben geworden. Geen respect voor iemand die slecht ziet… Het is voor mij al lastig genoeg, al dat kris-kras door elkaar gegraai…

Flink druk in brasserie Jan Massink

En voor we het wisten liepen we al flink achteraan in de stoet, omdat we een paar kruispunten met verkeerslichten moesten oversteken en de grote meute telkens door rood liep, waardoor een afslaande automobilist zelfs moest wachten. Voor mij geld “rood is rood, en liever laat dan dood…”. Het was sowieso volstrekt nutteloos, omdat we al voor de brug over het Maas-Waalkanaal weer bij de rest aansloten. Na de brug liepen we het Uilenbosje in de wijk Lankforst in, waar we over een houten bruggetje gingen. Wel oppassen, want het bleek een beetje glad te zijn. We moesten nog wel een aardig stuk door de bebouwde kom van Nijmegen om in het buitengebied te komen. Hierbij wandelden we ook door de Meijhorst, waar wij een aantal jaren in het wijkcentrum Dukenburg hebben geslapen met de Nijmeegse vierdaagse. Ik herkende het echter pas later bij het uitwerken van de route.

Verkeerde soeppost…?
Langs de rand van het park Staddijk kwamen we aan de A73 waar we onderdoor gingen, om vervolgens een stuk door natuurgebied Beerendonck te gaan. Na een flinke brug volgde het eerste drassige paadje en begon de tocht een beetje op een echte WS te lijken. Even later wandelden we langs het golfterrein van Burg Golf Wijchen en staken we het Wijchensche Ven over. Daarna kwamen we in de Overasseltse en Hatertse Vennen en herkende ik zowaar een stukje vierdaagseparcours. Via het Uiversnest, een tamelijk groot ven, liepen we naar de zuivel- en kaasboerderij De Diervoort voor de soep. Toen in de info aangekondigd werd dat dit een bekend punt zou zijn voor de vierdaagselopers, dacht ik even dat het aan de andere kant van de A73 lag. Maar blijkbaar verwisselde ik het met de Weezenhof, waar ook veel lopers even rusten. Hoewel we aardig doorgelopen hadden, had ik toch het gevoel dat we al laat waren. Dus goot ik de soep snel naar binnen en daarna zijn we naar de splitsing gelopen om de lus van de veertig kilometer te gaan maken. Honderd meter verderop kwamen we Corné, Miranda, Ina en Mia nog tegen. Nadat we hen gegroet hadden, liepen we weer de Overasseltse en Hatertse Vennen in.

Uiversnest (Overasseltse en Hatertse Vennen)

Ik had intussen al flink wat zand in mijn nieuwe wandelschoenen en bij de eerste picknicktafel moest dat er even uit, waardoor we weer het gevoel hadden helemaal achteraan te lopen. We haalden wel nog Jaap in, maar verder bleef het vrij rustig. Langs verschillende vennen (Talingenven, Langeven Noord, Langeven Zuid en Botersnijder Oost) wandelden we een stuk in zuidoostelijke richting, om vervolgens het Heumensche Bos in te gaan. Hier moesten we soms even uitwijken voor wat stormschade, want het had op de donderdag voor deze tocht flink huisgehouden in Nederland. Aan de kust zelfs windkracht 11 en de storm was dwars over het land geraasd… Verder waren de paden hier en daar ook flink modderig. Via het bos wandelden we naar een viaduct over de A73 en even later kwamen we weer aan het Maas-Waalkanaal, dat we een aardig stuk zuidwaarts volgden. Aan de overzijde zagen we Malden, welbekend van de Nijmeegse vierdaagse. Ook passeerden we de stuw bij Heumen. Daar begon het even wat te regenen, maar het duurde niet lang meer voordat we bij de caférust kwamen.

Van het ene uiterste naar het andere…
Die was bij verenigingsgebouw De Terp in Heumen. Wel moesten nog eerst even beide kerken en het hefwiel van de oude sluis op de foto gezet worden. In het verenigingsgebouw heb ik even een pilsje gedronken en mijn boterhammen opgegeten. Toen we binnenkwamen was het nog best druk, maar bij vertrek was bijna iedereen al weg, op de pijlenophalers na. Vanaf de caférust liepen we al vrij snel naar de Maasbrug van de A73, waar we met de vierdaagse altijd overheen gaan. Nu mochten we er onderdoor en kwamen we, in tegengestelde richting, op de dijk naar Overasselt. Nadat we die een flink stuk gevolgd hadden wandelden we over een vlonder in een natuurgebiedje waar ook allerlei vage kunstwerken stonden. Als ze wat beter onderhouden waren, hadden we er wellicht nog iets van kunnen maken… Aan de andere kant van de N846 liepen we het buitengebied van Overasselt in, over een verharde weg waar veel verkeer kwam. Niet zo’n prettig en ook zeker geen mooi stuk, maar misschien kon het even niet anders… Vanaf die harde weg draaiden we een boerenwandelpad in en stonden we ineens zowat tot aan de enkels in de blubber. Van het ene uiterste naar het andere…

Boerenwandelpad nabij Overasselt

Vlakbij restaurant Sint Walrick, ook weer zo’n bekend plekje van de vierdaagse, liepen we weer de Overasseltse en Hatertse Vennen in. We passeerden een paar koortsbomen (waar mensen lapjes stof in hangen, omdat men gelooft dat dit koorts geneest) en ook kwamen we langs de ruïnekapel Sint Walrick. Vervolgens wandelden we weer naar het Uiversnest, dus liepen we een klein stukje dubbel tot aan de koffiepost bij de zuivel- en kaasboerderij De Diervoort. Behalve koffie heb ik uiteraard ook weer een halve rookworst met mosterd genomen. Na de koffiepost staken we de A73 over en maakten we een lus door en rondom de wijk Weezenhof. Ook de fruitpost was in deze wijk en wij kregen weer eens een mandarijntje. Ik hoor dat er soms ook bananen zijn, maar blijkbaar zijn die telkens op als wij komen. Er jammer, want een banaan heeft toch meer voedingswaarde dan een mandarijntje…

Gelukkig deed hij het nu wel
Bij de Van Boetbergweg kwamen we weer aan het Maas-Waalkanaal en dit volgden we eerst over een fietspad. We mochten nog even een ietwat modderig paadje in de bosschages langs het kanaal nemen, om uiteindelijk bij de volgende brug weer op het fietspad uit te komen. Ook nu was men zeker bang dat we met schonen schoenen terug zouden komen. Vanaf de brug ging het in een rechte lijn terug naar de Jan Massinkhal, via dezelfde weg die we ’s ochtends gelopen hadden. Omdat de tocht maar circa achtendertig kilometer was, waren we even na vijf uur al binnen. Het was nog redelijk druk op de finish en na het afmelden heb ik even een trappistje gedronken. Nicole wilde per sé om tien voor zes de trein halen, dus liep ik met haar mee naar station Nijmegen-Goffert. Mijn trein vertrok vijf minuten later en in Nijmegen moest ik overstappen op de stoptrein naar Blerick. Daar kwam ik rond zeven uur aan en het laatste stukje naar mijn moeders flat heb ik, zoals altijd, op de fiets afgelegd. Gelukkig deed de tijdelijke lift het nu wel, want veel zin om nog zeven etages naar boven te klimmen met de trap had ik niet…

Ruïnekapel Sint Walrick met een koortsboom

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

3e Winterwandeling Hart van Brabant Tilburg, 14-01-2018

Klik hier voor de website van wsv. Hart van Brabant TilburgDatum: 14-01-2018
Tocht: 3e winterwandeling seizoen 2017/2018
Organisatie: Wsv. Hart van Brabant
Internet: http://www.wsv-hartvanbrabant.nl/
Afstand: 33 km.
Totaal afgelegd: 43495 kilometer
Weer: Nauwelijks bewolkt, zonnig, beetje wind (O/ZO 3 Bft.)
Middagtemperatuur: ca. 6 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC696XEGC452JEGC453KMGC7731EGC78GWFGC50FW1

Het was al heel wat jaren terug dat ik bij een tocht van wandelsportvereniging Hart van Brabant ben geweest. Destijds kon ik er vanuit Blerick pas om tien voor negen zijn, en was de start van de veertig kilometer om negen uur. Die heb ik samen met Rudolf gelopen. Bovendien bleek de veertig meer richting de tweeënveertig kilometer te gaan. Nu was het toch anders. Sinds de invoering van de laatste nieuwe dienstregeling had ik wat meer speling voor de start. Ik was er rond half negen en dus had ik nog tijd voor een kop koffie. Daarnaast had men de lange afstand van veertig kilometer in de ban gedaan en was de grootste afstand nu drieëndertig kilometer. Minder stressvol en ook wat meer tijd om te geocachen, al moest dat toch nog vlug gebeuren.

Cobbenhagenpark
We startten dit keer vanuit de café en niet vanuit de zaal, waardoor het startbureau al snel vol liep. Daarom liet men ons even voor negen uur al gaan. De omgeving ken ik niet al te best, maar in het praatje hoorde ik dat we naar radio Paloma gingen. Daar was ik eerder geweest en toen we eenmaal aan de wandel waren, had ik het idee dat we tegengesteld liepen aan de route van vroeger. We doken al snel het Cobbenhagenpark in waar een hele serie geocaches lag. Ik kon er één van meepikken, maar die vond ik zo snel niet. En de meute die ook zowat in één keer gezamenlijk vertrokken was, begon al meteen flink uit te dunnen, dus bleef ik ook niet al te lang zoeken. Inmiddels liep ik al tussen wandelaars van wandelsportvereniging Waalwijk ’82 die een kortere afstand liepen. Zo hier en daar heb ik in het park nog wat foto’s gemaakt, waarna de tocht door de woonwijken verder liep.

In het Cobbenhagenpark

In De Blaak lag wederom een serie geocaches en dus raakte ik de groep uit Waalwijk kwijt. Twee caches lagen vlakbij de route maar ook deze werden geen succes. Ik wilde toch een beetje doorlopen en dat zorgde wellicht voor net iets te veel onrust bij het zoeken. Ook toen we bij de A58 aan het Bels Lijntje kwamen diende er zich weer een geocache aan. Op het nulpunt zag ik niks en ondanks de duidelijke hint lukte het ook niet om deze cache te pakken te krijgen. Dat beloofde niet veel goeds voor vandaag… We kregen een splitsing en even zag ik een hoop wandelaars uit tegengestelde richting komen, wat een beetje verwarrend was. Gelukkig klopte de routebeschrijving perfect en stond er zo hier en daar een krijtpijl. Na nog een splitsing arriveerde ik zowat als laatste op de eerste wagenrust, waar nog wel wat wandelaars aanwezig waren. Maar na de beker koffie was iedereen al vertrokken en ging ik alleen verder op pad.

Grenspaal?
We liepen tussen Goirle en Riel door, en kwamen op de Regte Heide. We waren al gewaarschuwd voor een hardloop- en mountainbike-evenement dat hier plaatsvond. Toen ik er langs kwam had ik geen last van overige sporters, maar ik moest wel heel goed kijken waar de pijlen hingen. De situatie was ons wel van tevoren uitgelegd, maar ik had er een heel andere voorstelling van. Na een beetje zoeken bij de tent van dat evenement had ik het juiste pad te pakken en even verderop, waar alle auto’s geparkeerd stonden, was de situatie snel duidelijk. Even over een afzetlintje heen stappen en ik kon mijn route vervolgen. Op de uitgestrekte heide kwam ik ook nog een aantal grafheuvels tegen en een informatiepaal, waarvan ik eerst dacht dat het een grenspaal van de Nederlands-Belgische grens was. Ik heb er foto’s van gemaakt en omdat ik ter plekke niet alles kon lezen heb ik die thuis maar met rust bekeken.

Regte Heide

Vlakbij het gehucht Nieuwkerk kregen we een tweede wagenrust waar ik even een beker bouillon gedronken heb. Ook hier had ik het idee de laatste wandelaar te zijn, maar er bleken toch nog wat mensen achter me te zitten. Zij hebben wel iets korter gerust, waardoor ik wel als laatste vertrokken ben. Het was nu nog een kleine drie kilometer naar de caférust. Al snel stak ik de Nederlands-Belgische grens over bij Aarle en nadat ik vlug nog een geocache opgepikt had, arriveerde ik bij radio Paloma. Ik vind dit een heel aparte plek. Je loopt zo langs het raam van de radiostudio een café in, waar nog flink gerookt wordt. Om de niet-rokers tegemoet te komen had men buiten wel een tent neergezet, maar ik besloot toch even binnen te gaan zitten, hoewel ik meestal wel snel last heb van de rook. Het viel uiteindelijk wel mee. Het beloofde Tongerlo op het welkomstbord hadden ze niet, maar een Westmalle dubbel voor twee euro was ook prima. Daar krijg je hem in Nederland niet voor. Ik heb even aan de bar zitten kletsen met iemand uit de buurt die hier elke zondag komt, en nadat ik op de foto gezet was ging de tocht weer verder…

Ook hier hebben ze haast…
In de toespraak hadden ze het over een nat veld achter het radiostation dat gemeden werd vanwege de drassigheid. Ik kon me hier niks bij voorstellen en het alternatieve parcours, dat ons meteen weer over de grens bracht, was prima. In het achterliggende natuurgebied Landgoed De Hoevens, bij boerderij D’n Ooievaarsnest, heb ik me even verlopen. Waarschijnlijk gewoon een pijltje over het hoofd gezien. Gelukkig waren de pijlenophalers nog niet voorbij geweest en zag ik vrij snel waar ik verkeerd gegaan was. Via een drassig pad langs de Ley, enkele mooie vlonders met bankjes en een stukje bos kwamen we in de buurtschap Het Riels Hoefke bij een Lourdesgrotje. Nadat ik er een foto van gemaakt had ging ik op zoek naar de nabijgelegen geocache, die ik vrij vlug vond. Intussen kwamen ook de pijlenophalers langs en één ervan had flink commentaar. Ik irriteerde me hieraan, want het was pas twee uur en met nog maar zo’n tien kilometer te gaan kon ik, ondanks het geocachen, best voor vijf uur binnen zijn. Hoeven pijlenophalers tegenwoordig geen rekening meer te houden met de uiterste finishtijd die in de KWBN-wandelagenda vermeld staat…?

Rust bij Radio Paloma

Ik besloot het geocachen verder maar voor gezien te houden en toen ik in de gaten kreeg hoe snel de pijlenophalers achter mij liepen, had ik ineens ongemerkt een flink hoog tempo te pakken. Later bleek dat voor mijn doen toch veel te snel te zijn. We staken weer de Regte Heide over, waar nog steeds hardlopers voorbij kwamen. De organisatie vond dat ik flink de pas erin had en ik zei dat dat ook wel moest met een paar chagrijnige pijlenophalers in mijn kielzog. Maar bij de derde wagenrust besloot ik toch even te stoppen voor een beker koffie en het wat rustiger aan te doen. De pijlenophalers bleven er ook even plakken en na een poosje kon ik aansluiten bij een tweetal uit Breda dat voor mij liep. Na wat natuur liepen we langs de bebouwde kom van Goirle en kwamen we op het Bels Lijntje, dat we een flink stuk volgden. Ook kwamen we weer bij de A58, maar voor de geocache die daar ligt had ik geen tijd meer.

Vroeg binnen
Via het natuurgebied De Blaak en De Oude Warrande wandelden we naar de spoorlijn Tilburg-Breda, die we volgden totdat we bij station Tilburg Universiteit (voorheen Tilburg-West) kwamen. Nadat we onder het station door waren gegaan arriveerden we net na vier uur aan de finish bij restaurant Boerke Mutsaers. De grote drukte was al verdwenen, maar ik trof er Carl nog even. Ik heb nog een trappistje gedronken en besloot toen snel de trein van 16.39 uur richting Tilburg te nemen. Omdat ik nogal trek had, scoorde ik daar een frikandellenbroodje bij de Kiosk en vervolgens heb ik de intercity naar Eindhoven gepakt. De overstap daar verliep soepel, waardoor ik even voor zes uur in Blerick was… Lekker op tijd voor het avondeten…

Fietspad op het Bels Lijntje

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zaanse natuurpadentocht Wormer (WS78), 06-01-2018

Datum: 06-01-2018
Tocht: Zaanse natuurpadentocht (serie 40 tocht 6)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43462 kilometer
Weer: Tamelijk bewolkt, droog, beetje zon, later erg fris, wind N/NO 3-4 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 7 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC2GJ4F / GC259ZC / GC7A63K / GC32GFC / GC2NCCX / GC5J7JRGC54G40

Hoewel de start van deze tocht nog op geen twintig kilometer hemelsbreed vanaf mijn flat lag, was ik toch een uur onderweg om er te komen. Eerst ben ik naar station Alkmaar gelopen waar ik om 7.12 uur de trein gepakt heb. In Uitgeest moest ik overstappen en hierdoor een poosje wachten. Samen met een andere wandelaar ben ik naar Wormerveer gereden, waar we even voor acht uur aankwamen. Hij wist een kortere weg naar de start, maar hierdoor dreigde ik een geocache die ik voor de tocht al wilde oppikken mis te lopen. Ik ben even gaan kijken. Hij zat onder een dennenboom verstopt, dicht bij een kade, en hoewel ik even op mijn hurken onder de boom gezeten heb durfde ik er in het donker niet helemaal rond omheen te gaan. Rond twintig over acht was ik bij de Wormer Vendeliers en heb ik me ingeschreven. Na de koffie trof ik Olfert en om negen uur zijn we samen van start gegaan.

We liepen dezelfde route terug naar het station en nadat we de Zaan waren overgestoken heeft ook Olfert even onder de dennenboom gekeken. Hij zag de cache meteen zitten. Vervolgens liepen we door de tunnel van station Wormerveer en aan de achterzijde zat nog een geocache verstopt, die wij zo snel niet konden vinden. Intussen liepen Mia en Ina ons voorbij. We haakten aan en langs het veld van de Rooms Katholieke voetbalvereniging Saenden kwamen we bij het Frans Marspad, dat ons langs de oostkant van het Guisveld leidde. Aan de ene kant het uitzicht over deze polder en aan de andere kant de bebouwde kom van Wormerveer en Zaandijk. Soms liepen we even de woonwijk in om vervolgens weer door de polder verder te gaan. Bij één van de vele bruggetjes misten we een geocache, maar we hadden geen zin en tijd om hiervoor terug te lopen. Ook bij een ander bruggetje lag er één, die wij zo snel niet zagen. Omdat de tijd vrij krap is moesten we de pas er goed inhouden en met soms wat modderige paadjes viel dat nog niet mee.

Molen langs de A8
We bleven de rand van de bebouwing volgen tot we bij de A8 kwamen, waar we een fietspad parallel aan de autoweg volgden. Ook hier werd het geocachen geen succes hoewel we een beetje hulp van nieuwsgierige wandelaars kregen. Nadat we onder de autoweg door waren gegaan gingen we het natuurgebied De Reef in. Nou rijden wij bijna dagelijks over de A8 en kijken we op dit gebied uit, maar ik wist niet dat er hier een drassig pad doorheen liep met verschillende vlonders, en dat er een kleine windmolen staat. Het pad bracht ons naar Westzaan waar we de soeppost bereikten. En na het bekertje soep wandelden we langs molen De Schoolmeester, die wel goed vanaf de A8 zichtbaar is. Ook hier lag weer een geocache verstopt en mijn eerste ingeving zei dat die weleens in een knotwilg kon zitten. Ik vond hem niet, maar een bekende wandelaarster uit Geldermalsen (waarvan ik weer eens de naam vergeten ben…) zag een kokertje in het gras liggen. Het bleek inderdaad de geocache te zijn, helaas met een doorweekt logboekje. Ik heb hem maar een mooi plekje in de knotwilg gegeven.

Watertoren bij Westzaan

De route ging weer een stukje langs de A8 en daarna via een doorgaande weg richting Koog aan de Zaan, waar ik een verbaasde collega tegenkwam die aan het hardlopen was. We gingen allebei een andere kant op, dus een praatje zat er helaas niet in. En ik was trouwens net zo verbaasd… Via een parkachtige omgeving wandelden we langs de rand van Koog aan de Zaan en passeerden we diverse bruggetjes, waarna een lang fietspad volgde. En met mijn beperkte zicht leek er maar geen eind aan te komen. Totdat we ineens rechtsaf door een poortje gingen en op een groot stuk privégrond van een boer kwamen. Omdat hier met zware landbouwmachines gereden was, werd het lekker soppen. Op de Westzanerdijk kwamen we weer op de openbare weg, maar we liepen net niet door tot aan het Noordzeekanaal. Via wat onaantrekkelijke industrie en een woonwijk met nog één glibberige grasdijk wandelden we naar station Zaandam. In de geocache die daar ligt had ik niet zoveel trek, dus namen we de trap naar boven. Door het station ging het naar de andere zijde van het spoor en kwamen we in het winkelcentrum met vooraan de nagebouwde Zaanse huisjes. Steeds maar rechtdoor over de Gedempte Gracht (die inmiddels niet meer gedempt is…) liepen we naar het fameuze regenboogzebrapad, om vervolgens over de Wilhelminasluis de Peperstraat in te gaan. We moesten naar de drijvende wandelpromenade langs de Zaan, maar vanwege de werkzaamheden aan de sluis liepen we een klein stukje om.

Naar de Zaanse Schans
De wandelpromenade heeft geen leuningen aan de zijkant, dus werd het uitkijken dat ik niet de plomp inliep. Ongeveer halverwege namen we een nog steeds drijvend paadje tussen de woningen door en kwamen we bij het buurthuis De Kolk, waar de caférust was. Bij gebrek aan speciaalbier bestelde ik een Amstel pils en we zijn even in een rustig zaaltje gaan zitten waar ik mijn boterhammen opgegeten heb. Na een sanitaire stop werd het de hoogste tijd om verder te gaan. Op weg naar het burgemeester In ’t Veldpark (welbekend als finish van de Dam tot Damwandeltocht) was het wel even zoeken naar de pijlen die niet erg dik gezaaid waren. Het grootste deel van het park lieten wij rechts liggen, want we moesten langs de Gouw achter het Zaans Medisch Centrum langs, onder de A8 door naar het natuurgebied Jagersveld, waar we een flink stuk om de plas heenliepen. Onderweg kwamen we ook nog twee geocaches tegen, waarvan de eerste in een vogelhuisje zat en dus makkelijk te vinden was. Voor de tweede was het al snel duidelijk dat het boomklimmen werd en daar begin ik niet aan. Aan de noordoostkant van de plas wandelden we de woonwijk Het Kalf in om vervolgens aan de noordkant van de Braaksloot langs de woonboten via het Haaldersbroek naar de Zaanse Schans te wandelen.

Regenboogzebrapad in Zaandam

Ik had gelezen dat men na het voorlopen besloten had om niet het pad door de Kalverpolder te nemen, maar over de schans te gaan. Het was een leuk stukje om even een paar foto’s te schieten, echter was het nog redelijk druk met toeristen en die kijken niet waar ze lopen. Een Japans vrouwtje dat net een stap naar achteren deed tikte ik zowat van het smalle voetpad af… Hoe meer molens we passeerden, hoe rustiger het werd totdat we bij het clubgebouw van stichting Kalverpolder kwamen. Daar was de koffiepost. Binnen zat het behoorlijk vol en wij besloten buiten op een bankje te gaan genieten van de koffie met een halve rookworst. Wel een beetje frisjes in de wind die behoorlijk aangetrokken was… Dus trok ik de bodywarmer aan en voor de zekerheid ook maar het reflecterend vest. Daarna wandelden we via het gehucht Bartelsluis naar het buitengebied van de Enge Wormer, waar ik bij een boerderij de laatste geocache opgepikt heb. Ook deze zat weer in een vogelhuisje, maar ik moest er wel het erf voor op en dat vond ik niet zo prettig. Gelukkig zat er een goede hint bij en was het bij de eerste de beste boom al meteen raak.

Bijna thuis…?
Via een zandpad door de polder kwamen we bij de ijsbaan (wat meer op een zwembad leek met deze temperatuur) van ijsclub Nova Zembla. Hier kregen we een mandarijn die ik onderweg opgegeten heb. We kregen zowaar nog een splitsing met de twintig kilometer route, waardoor wij een lus door de woonwijken van Wormer moesten maken. Daarna volgde een pad langs De Poel en kregen we nog een klein ommetje door het veenweidepark De Trickel. We zouden ook eens met schone schoenen aan de finish kunnen komen… Niet bij WS78! Vooruit, nog even een fietspad langs een doorgaande weg om toch nog een beetje modder van de schoenen af te lopen, en toen waren we na ruim zevenendertig kilometer lekker op tijd, net voor het donker, aan de finish. Olfert dronk nog snel even wat en ik zag wel een paar bekenden, maar die vertrokken ook al vrij snel waardoor ik met mijn La Chouffe alleen achterbleef aan de bar. Ik had net de trein gemist, dus besloot ik ook nog een Duvel te drinken. Donkere trappisten of een bokbier was er niet, maar dit smaakte ook prima. Rond kwart voor zes waren de meeste wandelaars al vertrokken en ben ook ik naar het station gegaan, waar ik even na zes uur de sprinter naar Uitgeest genomen heb. Ook nu moest ik daar weer overstappen en dus wachten. Om kwart voor zeven was ik in Alkmaar en ik had geen zin om op de bus te wachten, dus wandelde ik die kleine anderhalve kilometer naar huis. Ook nu was ik iets meer dan een uur kwijt en hoewel het niet eens zo’n zware tocht was, was ik best wel moe. We hadden stevig doorgelopen…

Tussen de toeristen op de Zaanse Schans

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen