14e Rode Kruistocht Brummen, 05-11-2017

Klik hier voor de website van het Rode Kruis

Datum: 05-11-2017
Tocht: 14e Rode Kruistocht
Organisatie: Wandelsportvereniging Brummen en het Rode Kruis Brummen
Internet: http://wandel.nl/ en http://www.rodekruis.nl/
Afstand: 20 kilometer
Totaal afgelegd: 43239 kilometer
Weer: Zonnig, later meer bewolking en een bui. Fris herfstweer.
Middagtemperatuur: ca. 11 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Dit weekend kwam echt alles tegelijk. Ik zou graag op zaterdag naar Capelle aan den IJssel gegaan zijn voor een tocht van RS80. Die stond eerst verkeerd op hun overzicht (28 november) en ik was er van uit gegaan dat dit 28 oktober zou moeten zijn. Ineens bleek er 4 november in het programma te staan. Ook was ik uitgenodigd voor een bokbierfestival in Alkmaar op vrijdag en ik had al toegezegd om met de wandelvrienden.com mee te gaan wandelen in Brummen. Daarbij waren er het hele weekend werkzaamheden op het spoor tussen Alkmaar en Uitgeest. Er reden geen treinen maar bussen en dat zorgde voor extra reistijd. Ik moest dus keuzes maken. Helaas moest ik Christa teleurstellen door niet naar Capelle te gaan. Ik wilde op zaterdag rustig naar Blerick reizen om vanuit daar zondag naar Brummen te gaan. Vrijdag ben ik wel nog op het bokbierfestival geweest en omdat ik thuis nog veel moest doen werd het zaterdag toch pas erg laat voordat ik in Blerick was.

Even wachten…
Eigenlijk hoefde ik pas om 8.02 uur met de trein naar Nijmegen. Omdat ik ooit flinke vertraging heb gehad door gladde sporen besloot ik een half uur eerder te gaan. In Nijmegen kon ik nog net de intercity naar Zwolle halen en dus was ik al rond twintig voor negen in Arnhem. De Huiskamer was nog niet open, dus haalde ik koffie bij de AH To Go en heb ik op een bankje op Anke, Ben en de rest gewacht. Samen zijn we alsnog naar De Huiskamer geweest, waar ik getrakteerd werd op een gevulde koek. De stoptrein uit Nijmegen, met daarin Kees en Inge, had wat vertraging, maar even voor tien uur waren we in Brummen. We pasten niet allemaal in het busje van het Rode Kruis en dus moesten we een beurt wachten. Bij restaurant de Vroolijke Frans troffen we nog meer wandelvrienden, waaronder Corné en Miranda. Ik bestelde koffie, maar ik had vergeten dat we vrij laat waren, dus werd het snel doordrinken zodat we om half elf konden starten.

Ons vervoer naar de start

We kregen een route van de vijfentwintig kilometer mee, want die van de twintig kilometer waren op. Er was wat in gekrast, maar het bleek uiteindelijk nog niet te kloppen. Gelukkig was de route prima gemarkeerd en dus kon je hem zelfs zonder beschrijving goed volgen. We gingen vandaag voornamelijk richting het noorden. Na wat landelijk gebied wandelden we door een stukje bos en even later zag ik een bordje waarop landgoed Voorstonden vermeld stond. Ik verheugde me al op de prachtige vijver, statige bomen, mooie lichtinval en de paddenstoelen. Maar dat stukje van het landgoed deden we dit keer niet aan. In plaats daarvan wandelden we door een voor mij onbekend natuurgebied. Jammer dat ik het bordje niet op de foto gezet heb, want de naam ben ik kwijt en kan ik ook nergens meer vinden. Stukjes bos en platteland bleven zich maar afwisselen. Wel was het goed uitkijken, want het was hier en daar wat modderig. En soms zag ik dat net te laat. Maar goed dat ik de dichte Brooks wandelschoenen aan had getrokken…

Zeven meter hengelen
We kwamen ook nog langs het Bethelkerkje dat uit 1902 stamt (volgens de gevelsteen). Ik zou graag even binnen kijken, maar het leek nu wel een woonhuis. Even later passeerden we een koffie- en theeschenkerij. Voor het erf werd op een bord duidelijk gemaakt dat we met Pasen weer welkom waren. We liepen dus maar stug door naar de rust, die een paar honderd meter verderop was, bij een garage op het erf van een boerderij. Daar heb ik een kop groentesoep gegeten, helaas zonder soepballetjes, want die waren al op. En ook met de soep zelf ging het hard toen onze groep eenmaal besteld had. Intussen zat ik ook naar de nieuwe geocaches te kijken die in deze omgeving lagen. Volgens de omschrijvingen had ik er een hengel van circa zeven meter voor nodig. Ik kon me er geen voorstelling van maken. Als dat een touw met magneet moest zijn, dan kon ik dat volgend jaar wel meenemen. Vlakbij de rust zat zo’n geocache verstopt, dus ging ik even kijken. Helaas zag ik hem niet.

Bethelkerkje

We passeerden nog een paar van die geocaches en er bleken allerlei trommeltjes in de bomen te hangen, van een kokertje tot een prullenbakje of een koffiebekertje. Voor mij sowieso lastig te zien en hier konden wij echt niet bij. Verder kwamen we ook geen geocaches meer tegen, dus helaas niets vandaag… We liepen wederom door landelijk gebied en op weg naar Hall kwamen we op een kleine heide, waar we via vlonders door een ven heen moesten. Een leuk stukje in het parcours. Het vlonderpad heette het “Van den Akker struinpaadje”. In Hall troffen we vlakbij de kerk een tuin met een aantal kunstwerken, waaronder een kar gemaakt uit allerlei stukjes aluminium en een tuktuk van rubber (waarschijnlijk stukjes autoband). Het was wel privéterrein, dus zijn we maar niet al te ver de oprit op gegaan. Ik had graag de kerk bezichtigd, maar die was dicht. Volgens de informatie op en bij de deur had je een toegangsbewijs nodig en was de kerk slechts één keer per week open voor bezichtiging. Erg jammer…

Flinke boeren
We passeerden ook nog een herdenkingsmonument voor ingenieur Cornelis Johannes van Doorn die in Hall geboren is en bij de Japanse stad Koriyama de leiding had over de aanleg van de belangrijkste Asaka-waterwerken. Maar goed dat deze informatie op een bordje stond, anders had ik het hier ook niet zo neer kunnen zetten… Via een graspad en een verharde landweg kwamen we bij camping De Kikker, waar de tweede rust was. We hadden dit keer helaas door omstandigheden geen eigen verzorging. Ik vroeg of ze iets light te drinken hadden en er was nog precies één blikje Pepsi Max over. Normaal zijn die zwart, maar deze oogde een beetje paarsig. Het bleek een Pepsi Max Cherry te zijn. Die had ik nog nooit gehad en hij smaakte prima. Maar als je ooit een wedstrijdje boeren laten wilt winnen, moet je dit spul nemen…

Over het vlonderpad

Het buienalarm gaf aan dat we regen zouden krijgen en de lucht begon ook aardig donker te worden, dus werd het tijd om de regenhoes om de rugzak te doen en de paraplu te pakken. Het bleek geen overbodige luxe, want een paar honderd meter na de rust begon het inderdaad even aardig te regenen. Via een fietspad (met een zeer mooie paddenstoel in de berm) wandelden we naar landgoed Leusveld, waar we ook langs het fraaie landhuis kwamen. Vervolgens ging het wederom over een fietspad naar de Knoevenoordstraat, waaraan de finish lag. Maar we mochten nog een ommetje maken door het bos ten noorden van de golfbaan Kasteel Engelenburg. Bij het kasteel zelf zijn we niet geweest; ik zou het best eens willen zien. Toen de regen stopte en het een beetje opklaarde staken de felle herfstkleuren prachtig af in de laagstaande zon.

Nagenieten met de hele club
Via het bos liepen we terug naar restaurant De Vroolijke Frans. Daar troffen we Lies en Evert, die hier in de buurt wonen en anders altijd de verzorging doen. Ik heb eerst een Bronckhorster IJsselbock gedronken. Lekker, maar aardig aan de prijs, dus dronk ik vervolgens nog een Grimbergen Dubbel. Intussen had Ben ook wat bittergarnituur geregeld. Het was een gezellige afsluiting van het wandelseizoen van de wandelvrienden.com. Omdat het laatste busje van het Rode Kruis rond half vijf naar het station zou rijden en wij pas om 17.11 uur de trein hadden (één keer per uur) werden we met eigen auto’s naar het station gebracht. In Arnhem stapten de meeste wandelvrienden uit en samen met Kees en Inge ben ik doorgereisd naar Nijmegen. Daar namen ook wij afscheid van elkaar en stapte ik over op de stoptrein van Arriva naar Blerick. Ik was er tegen zeven uur en ik moest nog even mijn OV-chipkaart opladen voor de reis naar Amsterdam op maandag. Het was bijna half acht toen ik mijn moeders flat binnenstapte; precies op tijd voor het nieuws op RTL4…

Fraaie paddenstoel nabij Hall

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

4e Herfst Muggentocht Cruquius, 29-10-2017

Klik hier voor de website van wandelgroep De Stekende Muggen

Datum: 29-10-2017
Tocht: 4e Herfst Muggentocht
Organisatie: Wandelgroep De Stekende Muggen
Internet: http://www.destekendemuggen.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 43219 kilometer
Weer: Redelijk bewolkt, ook blauwe luchten en zon, af en toe een bui, wind 4-7 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC3B66YGC74X3AGC5NN3RGC74X2HGC7BZDGGCHDRYGC74X1PGC74X0DGC5A7RV

Eigenlijk hou ik het in de herfst en winter bij één dag wandelen in het weekend, maar ik wilde toch wel weer eens een nieuwe omgeving verkennen. En dus nam ik rond kwart voor acht de trein naar Haarlem. Daar moest ik overstappen op een bus richting Hoofddorp en even na negen uur stapte ik uit in Cruquius. Het was maar een klein stukje lopen naar de start, bij het Pannenkoeken Paviljoen. De start was pas om tien uur, dus had ik een trein later kunnen nemen. Dan moest ik wel vaker overstappen en dat was erg krap. Nu had ik tijd genoeg om me in te schrijven en eerst een beker koffie te drinken. Iets eerder starten was geen probleem en dus ging ik om kwart voor tien op pad.

Over de balustrade voor een trommeltje
We liepen eerst terug naar de bushalte en nadat we de doorgaande weg een klein stukje gevolgd hadden, wandelden we het natuurgebied De Boseilanden in. Middels een viaduct staken we de N205 over, waarna het een tocht door Hoofddorp werd. Eerst over een lang fietspad en daarna door de wijk Floriande. Nou ben ik niet zo’n fan van stadstochten, maar ik had wel genoeg aanspraak. Een paar kinderen vonden het machtig interessant en vroegen wat ik aan het doen was. En een ander jochie wilde weten waarom ik een stok bij me had. In zijn onschuld wenste hij me beterschap. Ondanks dat het nooit beter zal worden heb ik hem toch maar bedankt. Nadat ik door de wijk heen was volgde de recreatieplas Toolenburg, waar we een flink stuk omheen liepen. Mijn moeder belde en verbaasde zich erover dat ik aan de wandel was. Intussen vielen er ook een paar spetters en de eerste geocache diende zich aan. Ik had het idee dat deze achter de balustrade lag, maar dat ging nog wel ruim een meter omlaag. Toch ben ik er na wat wikken en wegen overheen geklommen. Helaas vond ik de cache niet, dus was alle moeite voor niets geweest. In deze omgeving lagen veel caches, maar veel succes had ik niet. Misschien toch een beetje gehaast?

Flinke betonnen stapstenen in de recreatieplas Toolenburg

We mochten kiezen of we het fietspad volgden, of over de voetpaden zouden gaan. In dat laatste geval kreeg je wel overstapjes via stapstenen in het water. Dat bleken gelukkig flinke ronde betonblokken te zijn, kijk maar op de foto hierboven. Achter mij kwam een gezin met een hond en ik had nooit gedacht dat deze Duitse Herder er overheen durfde. Hij deed het echter probleemloos en hij stond ineens weer naast me. Aan de andere kant van de plas hadden we de eerste rust, bij restaurant Lieveling. Daar dronk ik nog een kop koffie en ik trof er een paar wandelaars van wandelvrienden.com. Ik had ze eerst niet herkend, maar toen ze over Brummen begonnen, wist ik het meteen. Omdat de bediening even op zich liet wachten, duurde de pauze iets langer dan gepland. Ondanks dat had ik nog tijd genoeg.

Zoeken, zoeken en nog meer zoeken…
Na de eerste rust wandelden we de wijk Toolenburg in en na een poosje kwamen we in een park waar ik geen pijlen meer zag. Ik werd niet helemaal wijs uit de routebeschrijving (die toch best goed was) en er was ook niemand om iets aan te vragen. Na wat heen en weer gelopen te hebben besloot ik toch maar rechtdoor te gaan. Verderop stonden wel weer pijlen. Bij een fietstunneltje zat weer een geocache verstopt, waarvan ik al het vermoeden had dat ik er niet bij kon. Dat bleek te kloppen, dus na één blik ben ik ook meteen weer verder gegaan. Een eindje verderop, net voor de Hoofdvaart, ging de route onder een fietstunneltje door en daarna volgde meteen weer een geocache die ik ook niet kon vinden. Even later liepen we de wijk Pax in en hier stond een pijltje rechtdoor, maar het was niet duidelijk of we de woonwijk in moesten, of het fietspad moesten volgen. Ik koos de eerste optie en zag ineens geen pijlen meer. Omdat er wederom een geocache in de buurt lag, ben ik daar eerst even heen gelopen. Gelukkig vond ik die cache wel. Toen ik terugliep werd ik geroepen door een paar dames, maar een paar honderd meter verder bleken we alweer verkeerd te zitten. Omdat er straatnamen op de routebeschrijving stonden konden we met de kaart van de smartphone toch nog onze weg vinden.

Park in de wijk Toolenburg

We wandelden een fietspad op langs de Hoofdvaart en we passeerden korenmolen De Eersteling. En ook hier lag weer een geocache die ik makkelijk vond. De dames waren intussen doorgelopen en even later kwam ik langs het fort bij Hoofddorp. Ik zag dit later pas op de kaart; van het echte fort heb ik helemaal niets meegekregen. Achter het fort volgden we weer een fietspad met de toepasselijke naam “Liniepad”, om vervolgens via een woonwijk weer bij de Hoofdvaart uit te komen. Na het oversteken van deze vaart ging de route een klein stukje door het centrum. Ik had de dames weer ingehaald en bij de eerstvolgende geocache was ik ze weer kwijt. Die cache kon ik niet vinden; ik had ook geen zin in een nat pak, dus bleef ik bij het water uit de buurt. Na een aardig stukje rechtdoor gelopen te hebben gingen we het Wandelbos Hoofddorp in en hier kregen we een omleiding. Langs de originele route lag wederom een geocache en dus heb ik het gemarkeerde parcours even verlaten. Ik trof een flinke holle boom aan met veel gaten en kieren, maar de cache vond ik wederom niet. Ik hou niet zo van dit soort caches omdat ik met mijn visuele beperking niet kan zien of er insecten in de boom huizen. Je zult maar op een wespennest stuiten…

Schiphol en de havens van Amsterdam
Aan de Kruisweg in Hoofddorp hadden we rust bij snackbar ’t Kombuis, ook al uitgebaat door Chinese mensen. Ze waren wel erg vriendelijk. Ik bestelde een cola zero maar merkte ook dat ik een suikertekort had, dus nam ik er een Mars bij. Ik heb even met de vrijwilligers van het Rode Kruis zitten kletsen en de fikse bui die net viel afgewacht. Daarna vlug verder, want de tijd vloog voorbij. Wederom kwamen we aan de Hoofdvaart die we een stuk moesten volgen. Hierdoor kon ik nog twee geocaches meepikken van de serie die hier lag. De eerste vond ik probleemloos. Het begon echter wel weer wat te regenen. De tweede zat in een bosje verstopt, bij of in een dikke boom. Het was er voor mij iets te donker en ik vond hem niet. Dan maar onder de N201 door en via een fietspad het buitengebied in. Voordat we bij natuurgebied Buitenschot kwamen had ik nog even zicht op Schiphol. Ik hoorde het eigenlijk eerder dan ik het zag. Op goed geluk maakte ik een foto en daarop zag ik een verkeerstoren van de luchthaven met op de achtergrond de vuilverbranding in het westelijk havengebied van Amsterdam.

Verkeerstoren Schiphol en vuilverbranding westelijk havengebied Amsterdam

In het natuurgebied Buitenschot liepen we tussen allerlei vreemde dijkjes door. Het waren er heel veel achter elkaar, telkens met een doorgang voor het fietspad. Waarom dit zo gemaakt was, werd mij niet duidelijk. Aan het eind van het fietspad stond het eerste pijltje rechtsaf iets te vroeg, waardoor ik bijna een grindpad langs het Achterkanaal nam. Een paar wandelaars die deze fout al gemaakt hadden en inmiddels op het Liniepad liepen, riepen mij terug. Aan het eind staken we de IJweg over en ben ik even op een heuvel geklommen. Er was een uitzichtpunt met een kunstwerk en een bankje. Onder het bankje zat ook een geocache verstopt en dus kon ik die heerlijk zittend loggen. Honderd meter verderop hadden we rust en hoewel ik eerst eigenlijk wilde doorlopen, besloot ik toch even een kopje koffie te gaan drinken bij de mooi ingerichte en gezellige zorgmanege Stal Starro.

Lekker nagenieten…
We verlieten de zorgmanege aan de achterzijde, waar we meteen het Haarlemmermeerse Bos ingingen. Ik zag gelijk een paar paddenstoelen die op de foto moesten. Een klein stukje verder werd de lucht voor ons behoorlijk donker en er was een regenboog zichtbaar tussen de bomen. Niet veel later vielen er dikke druppels en heb ik de paraplu tevoorschijn gehaald. Maar het was ook zo weer droog. We liepen over allerlei parkeerterreinen die ook als dagcamping gebruikt konden worden en ik herkende het een beetje. We bleken achter het Claus Partyhouse te zitten, waar we ooit een bedrijfsfeest hebben gehad. Vervolgens ging de route onder de N205 door en wandelden we door het Prins Bernhard Bos (een deel van natuurgebied De Groene Weelde) terug naar het Pannenkoeken Paviljoen. Bij het afmelden om half vijf kreeg ik spontaan een medaille. Ik was aardig verrast, want die wandelgroep De Stekende Muggen bleek een enthousiaste club te zijn. Omdat ik toch nog moest eten besloot ik in het restaurant ook maar gelijk een hartige, goed gevulde pannenkoek te nemen en met twee bokbiertjes smaakte dat prima. Omdat de wintertijd net was ingegaan (mijn biologische klok was ook een beetje van slag…) was het om 18.00 uur al redelijk donker, toen ik bij de bushalte kwam. Een kwartier later was ik weer op station Haarlem, waar ik rond half zeven de stoptrein naar Alkmaar genomen heb. Die deed er zo’n drie kwartier over. Ik had geen zin om op de bus te wachten, dus nam ik de benenwagen naar huis. Helaas wel weer door de regen…

Heerlijke pannenkoek met een lekker bokbiertje…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Verrassend Amsterdam-Noord wandeltocht, 28-10-2017

Klik hier voor de website van het Wandel Comité Buiksloot

Datum: 28-10-2017
Tocht: Wandeling Verrassend Amsterdam-Noord
Organisatie: Wandel Comité Buiksloot
Internet: http://www.wandelcomitebuiksloot.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 43194 kilometer
Weer: Grijs, zwaar bewolkt, droog (paar druppels), stevige wind (5-7 Bft.)
Middagtemperatuur: ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7DR6AGC686M4GC79PX6

Op vrijdag, tijdens onze lunchwandeling, kwamen we de pijlenzetters van deze tocht al tegen in het W.H. Vliegenbos. We hebben even een praatje gemaakt en ik heb mijn collega Henk gevraagd of hij zin had om mee te gaan wandelen. Helaas had hij al andere plannen. Ik ken Amsterdam-Noord wel redelijk goed en ik had deze tocht (die overigens elk jaar weer anders is) al vaker gelopen. Toch blijft het leuk om de omgeving op een andere manier te bekijken dan alleen maar als werkomgeving. En dus nam ik zaterdag rond kwart over zeven de trein naar Amsterdam. Ik had nog een half uurtje later kunnen gaan, maar het kwam toevallig zo uit. Ik moest er wel stevig voor doorstappen op weg naar het station. Ik had nog overwogen om in Amsterdam een OV-fiets te pakken. Helaas was het nog donker toen ik op het centraal station aankwam en, voor zover ik wist, was een stuk van het fietspad langs het Noord-Hollands kanaal ook nog afgesloten. Dus stapte ik even voor acht uur in bus 35 naar Amsterdam-Noord, met nog een paar wandelaars. Vanaf de halte Pinksterbloemstraat wandelden we binnendoor naar de sportvelden van D.V.C. Buiksloot. Daar kwamen we rond kwart over acht aan. We mochten nog niet inschrijven, dus eerst maar een kop koffie… Rond half negen werd er ingeschreven en iets eerder dan negen uur starten was geen probleem, maar omdat ik toch nog naar het toilet moest en de koffie nog niet op had, scheelde het niet veel.

Fietsendump
De route ging meteen naar de Buiksloterkerk. Het viel nog niet mee om die een beetje knap op de foto te krijgen vanwege de vele bomen die er omheen staan. Even later liepen we over het Barkpad naar het park Buiksloterbreek, welbekend van de Dam tot Damwandeltocht. Vervolgens gingen we onder de Kamperfoelieweg door en liepen we door een parkje parallel aan de Buiksloterdijk. Hemelsbreed zaten we nu een paar honderd meter van de start en we kruisten de route die we vanaf de bushalte gelopen hadden. Even later wandelden we het Noorderpark in. Bij het Noorderparkbad (vroeger het Florabad) stond nog een oBike geparkeerd. Dat zijn fietsen die je via een speciale app kunt lenen tegen een tarief van €0,25 per kwartier, maar het systeem schijnt in Amsterdam platgelegd te zijn omdat deze organisatie zonder overleg duizenden van deze fietsen in de stad gedumpt heeft. De gemeente en lokale bewoners zijn het er niet mee eens, want zo worden openbare fietsenstallingen en plekken te veel belast met fietsen die er niet thuishoren.

oBike bij het Noorderparkbad

We bleven nog een poosje in het Noorderpark en passeerden twee geocaches. Bij de eerste viel mijn GPS uit, maar het trommeltje was toch makkelijk te vinden. Nadat ik de batterijen uit en weer in de GPS gedaan had, deed hij het weer. Iets verderop moest er een geocache bij een omgevallen boom liggen. Ik heb er een kwartier naar gezocht, maar ik kon hem niet vinden. Via de nieuwe Noorderparkbrug kwamen we in het oostelijk deel van het park terecht. Al snel staken we de Noord-Zuidlijn en de Meeuwenlaan over, om vervolgens het W.H. Vliegenbos in te lopen. Aan de hand van de routebeschrijving snapte ik niet dat we de pijlenzetters op een heel andere plek in het bos waren tegengekomen, maar later bleken we er twee keer doorheen te gaan. Dit bos heeft voor mij geen onbekende plekken meer. Toch wist ik nog een paar mooie foto’s te schieten. Via de autosluis aan het eind van de Nieuwendammerkade (waar tegenwoordig een paaltje mist) wandelden we de Nieuwendammerdijk op. Nog voor café ’t Sluisje verlieten we de dijk weer. Het was sowieso nog erg vroeg voor een kop koffie…

Langs de Ringsloot liepen we naar het Baanakkerspark en intussen begon ik wel trek te krijgen in koffie. Maar op de routebeschrijving stond helemaal geen horeca aangegeven en ik wist hier in de buurt ook niks te vinden. We kwamen wel dichtbij winkelcentrum Boven ’t Y. Ook hier ben ik al lang niet meer geweest en op de kaart zag ik zo snel geen café, lunchroom, of iets dergelijks. De HEMA bleek nog vijfhonderd meter van de route te liggen en ik had geen zin om een kilometer extra te lopen, dus besloot ik door te gaan. Ik zag dat we wel nog bij café ’t Sluisje zouden komen, maar hoe ver dat nog was… Geen idee… Vlak voordat we bij de A10 kwamen sloegen we rechtsaf en wandelden we het natuurgebied Waalenburgsingel in. Door het voorbijrazende verkeer op de A10 was het hier niet bepaald rustig, maar het was wel weer zo’n apart stukje van Amsterdam-Noord. Intussen begon het wel aardig op te schieten met de tijd en ik ben dus maar even bij een bankje gestopt om een paar broodjes uit mijn rugzak te halen.

Natte tas
Na het natuurgebied zat er een kleine omleiding in de route en was het even goed zoeken naar de juiste weg. Ik miste een pijltje en liep een klein stukje te ver door. Echt veel extra meters maken doe je hier niet, omdat er al snel weer een zijstraat volgt zonder pijlen… Via een voetpad bereikten we de waterplas van de Schellingwouderbreek, die we bij de Dam-tot-Damwandeltocht alleen vanaf een afstandje zien. Nu mochten we er omheen en overheen via drie bruggen. Vervolgens ging de route de dijk op richting Schellingwoude. Bij een grasveld met picknicktafels, onder aan de dijk, moesten we door een poort het Schellingwouderpark in. Het was een zware poort, maar hij stond nog een stukje open en ik stootte er helaas met mijn rugzak tegenaan. Ik raakte precies het blikje energiedrank en er zat meteen een flink gat in, waardoor ik een natte tas en kleding had. Dat spul ruikt ook nog eens mierenzoet. Gelukkig zat het blikje in het zijvak en niet in de rugzak. Dat is me ook al eens overkomen…

Trekpontje in het Schellingwouderpark

We liepen naar de oever van het IJ en volgden deze in westelijke richting. Tot mijn grote verbazing kwamen we bij een trekpontje uit. Ik moest wel even goed kijken hoe deze precies werkt en erg stevig zag het er niet uit. Als ik er maar niet mee op het IJ kwam te dobberen, want dan moest de GVB-pont me misschien nog wel terugbrengen… De overtocht ging prima en nadat we nog een klein stukje door de bebouwde kom hadden gelopen gingen we het bosgebied in dat ik vanaf ons bedrijf aan de overkant van het water kan zien liggen. Het is echter te ver weg voor een lunchwandeling en dus was ik er nog nooit geweest. Er waren verschillende graspaden en vlak voordat we weer op de Nieuwendammerdijk uitkwamen moesten we nog over een slootje heen via een paar boomstammen. Een beetje eng was het wel, omdat de boomstammen wat ongelijk waren.

Herinneringen aan een mooie tijd
Na een kleine vijftien kilometer kwam ik eindelijk bij café ’t Sluisje, waar ik even een Brand Dubbelbock gedronken heb. Vorig jaar hadden ze nog halve liters Paulaner bokbier, maar die was er helaas niet. Ik heb heerlijk uitgerust en daarna ben ik weer verder gegaan. De route ging weer door het W.H. Vliegenbos en tussen de bomen door kon ik nog net mijn werk zien. We kwamen langs het Brederocollege en bij het nieuwe metrostation Noorderpark. Nu kon ik eindelijk eens rustig kijken hoe ver de werkzaamheden gevorderd waren. Na het oversteken van het Noord-Hollands kanaal volgden we het fietspad een flink stuk richting het Buiksloterwegveer en er bleek inderdaad een stuk afgesloten te zijn. De route ging naar het voormalige terrein van Shell, waar ik negen maanden stage gelopen heb. Een groot deel is afgebroken, maar sommige gebouwen waren nog wel herkenbaar. De portiersloge is er nog en daar verliep ik me ook even. We moesten de Tolhuistuin in en hoewel die er ook al was in de Shell-tijd miste ik de ingang. De bedrijfskantine (nu restaurant THT) en de toren, Overhoeks, zijn er nog. Wel met een draaiend restaurant en uitzichtplatform. Het Groot Lab is ook gespaard gebleven; daar moest ik altijd naartoe als ik iets in kleur geprint wilde hebben. Het gebouw waar ik destijds gewerkt heb, is helaas tegen de vlakte gegaan. Ik denk dat het ongeveer achter het huidige EYE filmmuseum gestaan heeft, daar waar nu nog een groot, leeg grasveld ligt. Het zou me niks verbazen als dat ook nog volgebouwd gaat worden met dure appartementen. De tijd bij Shell was wel erg leuk; projecten doen, eerste kennismaking met internet, dineren tussen de middag in de bedrijfskantine en voor het eerst een eigen huishouden in de Van der Pekstraat…

Voormalig Shell-terrein met de toren Overhoeks (links) en het Groot Lab Irood gebouw)

Rond Overhoeks en het filmmuseum was het tamelijk druk, want dit stukje Noord is hip tegenwoordig. Op het grasveld bleek ook nog ergens een geocache te liggen en ongezien loggen was hier niet mogelijk, maar ik had hem wel snel te pakken. Even verderop, langs de IJ-boulevard, dreigde de accu van mijn smartphone het te begeven. Ondanks dat ik hem bij de rust had opgeladen moest hij toch nog even aan de externe accu. Met het hele pakketje in mijn broekzak liep ik verder, langs het nieuwe gebouw van Shell richting het Disteldorp. Daar wilde ik een foto maken van het NH-hotel, omdat dit vroeger het ziekenhuis van Amsterdam-Noord was. De grote poort ging steeds dicht en er was alleen een kleine voetgangerspoort open. Toen ik naar binnen liep en een foto schoot werd ik aangesproken door een beveiliger. Het hotel blijkt grotendeels afgehuurd te zijn door een vliegtuigmaatschappij (waarvan ik de naam niet zal noemen) en dus werd er goed in de gaten gehouden wie er in- en uitliep. Maar als je ziet wat er in de buurt van het Mosplein en Mosveld rondhangt, dan kan ik me sowieso voorstellen dat je de boel zoveel mogelijk dicht houdt. Omdat er geen personen op mijn foto stonden was het verder geen probleem.

Wat een geslinger…
Na een viaduct kwamen we op het compleet verbouwde Mosplein en na een volgend viaduct op het Mosveld, dat er nog steeds ongeveer zoals vroeger uitziet. Al snel wandelden we weer richting het Noorderpark en staken we aan de andere kant van de brug bij het metrostation nogmaals het Noord-Hollands kanaal over. Via de oostelijke oever kwamen we bij de Buiksloterdijk en toen moesten we nog een keer over het kanaal. Vervolgens wandelden we langs kinderboerderij De Buiktuin en krijtmolen d’Admiraal naar het BovenIJ-ziekenhuis. En omdat we blijkbaar nog niet genoeg kilometers in de benen hadden, mochten we in de wijk De Banne nog wat ronddolen over een paar eilandjes, om vervolgens op hetzelfde punt waar het geslinger begonnen was weer verder te gaan. Dat laatste had wat mij betreft niet gehoeven. Intussen vielen er ook een paar druppels, maar het stelde niks voor. Nog geen tien minuten later, om kwart over drie, kwam ik aan bij de finish.

Langs het Noord-Hollands kanaal door het Noorderpark

Terug in de kantine van D.V.C. Buiksloot heb ik een Amstel Bockbier gedronken en de tijd bleek snel om te gaan, want pas rond half vijf ging ik daar weer de deur uit. Tegen zes uur was ik in Alkmaar en ik had geen zin meer om die anderhalve kilometer naar huis te lopen, dus nam ik de bus. Vanwege de werkzaamheden aan de Aert de Gelderlaan moest ik bij winkelcentrum De Hoef uitstappen en ik ben daar maar even een patatje gaan eten bij de snackbar, om vervolgens moe en voldaan thuis een warme douche te gaan nemen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Haagse parken en duinentocht Voorburg (WS78), 21-10-2017

Datum: 21-10-2017
Tocht: Haagse parken en duinentocht (serie 40 tocht 2)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43169 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, ook opklaringen, later enkele buien, stevige wind.
Middagtemperatuur: ca. 17 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7CF1GGC5DJZ3

Omdat er weer wat regen voorspeld was, trok ik dit keer toch maar de dichte Brooks wandelschoenen aan. Dat zijn echter de schoenen waar ik me bij grote afstanden meestal blaren op loop, dus veel vertrouwen had ik er niet in. De Brooks hardloopschoenen waren echter ook geen optie, want die lopen meteen vol met water bij een bui. Ook nu moest ik weer vroeg uit de veren, om 4.15 uur. Ik kon het wel iets rustiger aan doen, want ik hoefde pas om 6.04 uur met de trein mee. Die Sprinter reed naar Amsterdam-Sloterdijk, waar ik over moest stappen op een volgende Sprinter. Hiermee ging het rechtstreeks naar Den Haag Mariahoeve. Toen ik daar aankwam was het aan het regenen en het was nog donker. Gelukkig had ik van tevoren al even op de kaart gekeken hoe ik moest lopen, want er was niets gemarkeerd. Volgens de site van WS78 zou het 950 meter zijn naar de start, maar ik had een kortere route gevonden. Om acht uur kwam ik aan bij het startbureau in sporthal Essesteijn waar ik na het inschrijven uiteraard koffie gedronken heb. Ik moest nog even op Corné en Miranda wachten, en naast een heleboel bekende wandelaars troffen we ook nog Ina en Mia. Zij gingen alle vier voor de twintig kilometer, maar ik wilde toch weer de veertig kilometer lopen. Voor een heleboel wandelaars is die twintig een mooie afstand, maar WS78 betekent van oudsher veertig kilometer en zolang het nog gaat wil ik dat ook blijven doen.

Niet alles is wat het lijkt…
Even voor negen uur stonden we weer buiten en hoewel de megafoon het dit keer wel deed, kon ik er weinig van verstaan. Beetje irritant, want ik kreeg niet mee waar we op moesten letten (blijkbaar was er ergens een klein stukje niet gemarkeerd) en wat er verteld werd over hetgeen er vorige week bij RS80 gebeurd is, kreeg ik ook niet helemaal mee. We kregen een routebeschrijving en die was behoorlijk lang. Volgens mij hadden ze de letters kleiner gemaakt wat voor mij erg lastig was en na een poosje bleek ook de inkt van het papier niet slijtvast te zijn. Bovendien waren er soms op een regel wel drie of vier punten vermeld, dus de leesbaarheid was niet best. Goed op de pijlen en de andere wandelaars letten dus… We vertrokken door het park achter de sporthal en door de drukte miste ik gelijk de eerste geocache. Jammer, maar erg veel tijd om te geocachen had ik toch niet. We liepen langs station Mariahoeve en we bleven eerst nog een poosje in de bebouwde kom van Voorburg en Den Haag. Bij een flat in de wijk Landen zat er een geocache in een minibibliotheek verstopt, dus daar ben ik wel even naartoe gelopen. Het was maar veertig meter van de route af. De minibibliotheek zag er mooi uit en ik vond een boek met de titel “Alles over geocaching”. Alleen was het geen echt boek…

Start bij sporthal Essesteijn in Voorburg

Vlug sloot ik aan bij de overige wandelaars en al snel liepen we het landgoed Marlot op. Het eerste stukje natuur. Dit park ging ongemerkt over in landgoed Reigersbergen en nadat we onder de N44 door waren gegaan passeerden we de nieuwbouw van de Amerikaanse ambassade. Het was nog niet als zodanig herkenbaar. We draaiden landgoed Oosterbeek op en bij een bouwplaats stond iemand te fotograferen. Ik vroeg wat er te zien was. Het bleek een uitgegraven bunker te zijn. Op het landgoed kwam ik ook weer Corné, Miranda, Mia en Ina tegen. Ze stonden even stil om een mooie lange vijver tussen de bomen te fotograferen. We liepen samen landgoed Clingendael op en nadat we een flinke partij paddenstoelen op de foto gezet hadden kwamen we langs het grote landgoed, waar nu het instituut Clingendael in gevestigd is. Even later wandelden we over een brug, het rosarium in. Ook weer zo’n fotogenieke plek… De herfstkleuren staken prachtig af in het zonnetje dat zich regelmatig even liet zien. Na een stukje bebouwde kom van de wijk Arendsdorp in Den Haag gingen we het Hubertuspark in, waar we een klein stukje langs een zandvlakte liepen. Niet veel later volgde de soeppost. Ik zag Mia en Ina nog binnenkomen, maar Corné en Miranda lagen blijkbaar nog een beetje achter. Ook Olfert was er. Hij stond wel op het punt om verder te gaan. Ik heb vlug een bekertje soep genomen en daarna ben ik ook weer aan de wandel gegaan. Vlak na de soeppost volgde de splitsing met de lopers van de twintig kilometer (uiteindelijk ook onze terugweg) en dus werd het rustig op het parcours…

Zeezicht, of geen zicht…?
De tocht ging door de Nieuwe Scheveningse Bosjes en dwars door Scheveningen naar het Kurhaus, waar ik Carl uit Tilburg trof. Na de nodige foto’s wandelden we samen de boulevard op en kwamen we langs de pier. Omdat het nog vroeg was, was het er nog lekker rustig. We bleven zo lang mogelijk over de verharding lopen, maar hierdoor moesten we soms wel goed uitkijken. Aan het eind van de pier was men een strandtent aan het afbreken en dus lag het pad bezaaid met hout en gereedschap. Kort daarna gingen we het strand op. We volgden de vloedlijn omdat hier het zand vrij hard was. Een eindje verderop kwam ik erachter dat ik niet verder kon, omdat er flinke plassen water op het strand lagen. Ik kan met mijn 16% zicht niet inschatten hoe diep die zijn, dus voetje voor voetje ben ik er maar voorzichtig doorheen gegaan. Gelukkig bleef de binnenkant van mijn schoenen droog…

Pier Scheveningen

Ruim een kilometer verderop mochten we via een flinke trap de duinen van natuurgebied Meyendel betreden. Eerst liepen we nog op een fietspad en nadat we linksaf geslagen waren, werd dit al een stukje slechter. De klinkers lagen behoorlijk scheef. Aan het eind van dit fietspad gingen we echt de duinen in; een smal slingerend zandpad, heuvel op, heuvel af. Gelukkig stonden er groene routepaaltjes en waren er genoeg voetstappen te zien, anders had ik hier mijn weg niet gevonden. Het was behoorlijk pittig en ook flink warm als je even in de luwte kwam, dus moest ik regelmatig stilstaan om bij te komen. Maar het was wel erg mooi. Mijn verkoudheid en weinig slaap werkte ook niet echt mee. Toen we langs een bankje bij een verhard fietspad kwamen heb ik ook maar gelijk even de paraplu en regenhoes van de rugzak opgeborgen. Het bleef soms flink zoeken naar de pijlen, maar rond tien voor één kwam ik dan toch eindelijk op de rust, bij pannenkoekenhuis Boerderij Meyendel aan. Daar was zelfbediening en ik heb er een Texels bokbier gehaald. Binnen was het veel te benauwd en buiten stond nog aardig wat wind, maar in het zonnetje was het prima uit te houden op het terras.

Zand, zand en …nog meer zand…
Even voor half twee ben ik weer vertrokken, eigenlijk al ruim tien minuten te laat. Maar een goede rust was wel nodig, want we gingen weer flink door het mulle zand. Nog steeds erg mooi, maar ook flink pittig. We liepen naar de Waalsdorpervlakte, waar elk jaar op 4 mei de dodenherdenking plaatsvind bij het nationaal oorlogsmonument. Ook zagen we de bourdonklok, die op televisie veel dichter bij het monument lijkt te staan. Helaas mocht je er niet naartoe en kon ik hem alleen van de zijkant fotograferen. Het monument maakte wel flink indruk. Al spoedig kwamen we weer aan de rand van Den Haag en liepen we park Duttendel in. Hier kon ik nog gauw een geocache scoren, maar toen ik verder wilde lopen had ik het zipzakje waar het logboek in hoorde te zitten nog mijn handen. Ik moest dus een klein stukje terug om dit ook weer in het trommeltje te stoppen. Vanaf de geocache was het niet ver meer naar de koffiepost, die net als vanmorgen ook bij manege Wittebrug was. Daar werd al meteen gevraagd of ik een warme worst met mosterd wilde hebben. Uiteraard! Hoewel ik al laat was (het liep al tegen half vier en we moesten nog tien kilometer) was ik nog niet eens de laatste… Frits en Dick moesten ook nog komen…

Dwars door de duinen

Vlak na de koffiepost wandelden we langs Madurodam en nadat we onder het Hubertusviaduct door waren, gingen we de Scheveningse Bosjes in. Hier werd zoveel mogelijk van de smalle, onverharde bospaadjes gebruik gemaakt. Langs het Vredespaleis, het Panorama Mesdag en paleis Noordeinde wandelden we richting het centrum van Den Haag. Daar had ik enorm veel moeite om de pijlen te vinden tussen het winkelend publiek en bovendien liepen ze aardig voor mijn voeten. Ik wilde toch graag op tijd binnen zijn en dat ging zo niet lukken. Ik moest ook regelmatig even stoppen om de routebeschrijving te lezen, want op veel punten zag ik geen pijlen of markeringen staan en was ik aan het twijfelen. Jammer dat WS78 de route niet op GPS verstrekt, want dat had enorm geholpen. Na de grote kerk moesten we richting de Passage, een mooi oud overdekt winkelcentrum, maar bij de eerste de beste grote poort begon ik wederom te twijfelen. Gelukkig liepen er net een paar agenten voorbij en die hebben mij de weg gewezen. Al lezend kwam ik uiteindelijk op het Binnenhof terecht, waar ik een paar foto’s gemaakt heb. Ook het Mauritshuis ging op de foto en toen ik bij de Hofvijver aankwam begon het ineens even flink te regenen. Tijd om de paraplu te pakken. Het vinden van de juiste weg werd nu nog meer een uitdaging…

Te laat maar niet de laatste
We kregen nog even het Malieveld te zien, maar ik kreeg er weinig van mee. Blijkbaar liepen we ook nog even achter Den Haag Centraal voorbij en daarna gingen we langs het park Koekamp. Na het oversteken van de A12, die hier in een tunnelbak ligt, wandelden we door het Haagse Bos. Intussen was ik verschillende geocaches voorbijgelopen, maar omdat ik zo enorm op de route moest letten had ik dat niet in de gaten. Het Haagse Bos was erg mooi met de herfstkleuren en de vele vijvers. Ik verwonderde me er sowieso over hoeveel groen er in en rondom Den Haag te vinden was. Op een groot deel van de route had je niet eens in de gaten dat je in een stad, of in de Randstad liep. Vlak voor Huis ten Bosch (wat schijnbaar momenteel verbouwd wordt) sloegen we rechtsaf en door de Haagse Hout liepen we terug richting Voorburg. We passeerden nog een molen en we kregen nog even een modderig graspad voor onze kiezen. Ook zagen we een mooi beschilderd spoorviaduct en liepen we langs de rand van park ’t Loo. Vlak voor de metrohalte Voorburg ’t Loo zat er nog een kleine omleiding in de route, omdat er een fietspad afgesloten was. Bij de finish heb ik blijkbaar een pijltje gemist, waardoor ik niet via het voetpad naar de sporthal liep, maar een paar meter verder via de straat en het parkeerterrein. Ik was zowaar een kwartier te laat, nog niet eens de laatste, en ik had geen last van de pijlenophalers. Blijkbaar was ik niet de enige die het een zware tocht vond…

Winkelcentrum De Passage

Bij de sporthal Essensteijn was er helaas nauwelijks speciaalbier; geen bokbier, maar wel een Wieckse Witte. Viel de zomer dan zo tegen, dat dit nog over was…? Ik dronk er één en intussen probeerde ik de foto’s te uploaden via de Wifi. Dat wilde niet zo lukken en dus besloot ik nog maar een biertje te nemen. Het uploaden van de kleine “thumbnails” van 0.5 Megapixels ging prima, maar de volledige foto’s van 10 Megapixels ging veel te langzaam. Dat moest dan thuis maar gebeuren. Rond kwart voor zeven, zowat als laatste, ben ik vertrokken en even voor zeven uur heb ik vanaf halte Voorburg ’t Loo de metro naar Den Haag Laan van Nieuw Oost-Indië genomen. Ik vind het een vreselijk station, want ik ben er elke keer mijn oriëntatie kwijt. Gelukkig was er een leuke dame zo behulpzaam om me even de weg te wijzen, waardoor ik een paar minuten later in de trein naar Zaandam zat. Er waren weer werkzaamheden en de reisplanner gaf aan dat ik in Amsterdam-Sloterdijk moest overstappen, maar dat is niet handig. Hier zou ik op de “boog” aankomen en buitenom naar de stationshal moeten lopen, terwijl ik in Zaandam maar het perron hoefde over te steken. De terugreis verliep soepel en even na half negen stond ik op station Alkmaar. Helaas wederom geen bus en het begon net weer te regen, dus deed ik de regenhoes om de rugzak en wandelde ik met de paraplu naar huis…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

RS80 Alphen aan den Rijn, 14-10-2017

Klik hier voor de website van RS80Datum: 14-10-2017
Tocht: 372e wandeltocht (serie 38, tocht 2)
Organisatie: RS80
Internet: http://www.rs80.nl/
Afstand: 25 km.
Totaal afgelegd: 43129 kilometer
Weer: Beetje bewolkt, zonnige perioden, droog, lekker nazomeren…
Middagtemperatuur: ca. 19 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC3A7QW (veel caches geprobeerd; alleen deze gevonden…)

Voor deze tocht moest ik wel wat vroeger op pad en het was nog een aardig stukje reizen, maar ik wilde graag eens in de woonplaats van Corné en Miranda gaan wandelen. De wekker ging om 4.15 uur en rond half zes ben ik de deur uit gegaan. Ik heb de trein van 5.50 uur naar Haarlem genomen, waar ik twintig minuten moest wachten. Vervolgens ging het via Leiden Centraal naar station Alphen aan den Rijn. Ik was er al om twintig voor acht, omdat ik ook nog even op zoek wilde gaan naar een geocache in de fietsenstalling, de “fietsappel”. Een grote groene metalen constructie die van buiten op een appel lijkt. Ik heb er een kwartier lopen zoeken, maar de geocache heb ik niet gevonden. Omdat het openbaar vervoer niet al te vaak reed en de startplaats maar twee kilometer van het station vandaan lag had ik al van tevoren besloten om een OV-fiets te huren. Ik had twee routes in mijn GPS gezet, maar de eerste route bleek niet helemaal te kloppen. Hierdoor kwam ik via een fietspad langs een drukke weg boven op een tunneltje uit, terwijl ik er doorheen had gemoeten. Iets verderop kwam ik de route-uitzetters van RS80 tegen en zij wezen mij de weg. Rond kwart over acht was ik op de startplaats, bij sportvereniging ARC. Kort nadat ik er was kwamen Corné en Miranda ook binnen. Ik had me al ingeschreven en we hebben even koffie gedronken. Even voor negen uur hebben we ons naar buiten begeven en nadat we een routebeschrijving gekregen hadden, gingen we een paar minuten na negen uur van start.

Hengelen
Al snel liepen we naar de Oude Rijn, waar we zicht hadden op de hefbrug. We bleven op de noordelijke oever en staken die brug dus niet over, maar we kwamen wel over het Aarkanaal. Een aantal keren verlieten we de verharde weg om via een jaagpad langs de Oude Rijn te gaan. Dat was erg leuk, want je liep zowat bij de bewoners door de tuin. Sommige wandelaars kozen echter voor de makkelijkste weg (over de verharding). Een eindje verderop sloegen we linksaf het weiland in en liepen we langs de Kerkvaart richting de molenviergang van Aarlanderveen. We passeerden nog een geocache die in of bij een paaltje verstopt moest zijn, maar dat hele paaltje kon ik niet vinden. Ook werd het hier een beetje klimmen; twee keer via een opstapje over een hek. Niet iedereen kon dit waarderen, maar ik was het wel gewend van de WS78-tochten. Dit maakt een tocht juist een stuk leuker en zo kom je nog eens ergens… Vlak voordat we bij een molen kwamen kregen we weer asfalt onder onze voeten. Wederom keek ik uit naar een geocache. Echter vermoedde ik dat deze onder een brug lag en het talud was mij te steil. Zo werd het niks met geocachen vandaag… In Aarlanderveen zat er ook één bij de brandweer verstopt. Voor deze cache moest je “hengelen”. Ik haalde mijn magneetstok uit de tas, maar die bleek stuk te zijn. Net toen ik weg wilde gaan kwam één van de Zoetermeerse wandelaars ook geocachen. Ze had, net als ik, een antenne met een magneetje eraan, maar die bleek niet lang genoeg te zijn. Als we al op de juiste plek aan het zoeken waren, tenminste…

Klimmen en klauteren…

Dan maar vlug door naar de eerste rust op circa zes kilometer, bij café Het Oude Rechthuis in Aarlanderveen. Het was er vrij druk en de wandelaars waren verdeeld over twee ruimtes, maar Corné en Miranda kon ik er niet vinden. Met mijn visuele beperking zocht ik mij wezenloos. Ik besloot verder te lopen en Corné even te bellen. Ook zij waren doorgelopen. In alle tumult vergat ik Endomondo aan te zetten en zo miste er dus een klein stukje van de route op de smartphone. Maar gelukkig liep de Garmin GPS nog wel. Na het oversteken van de N231 liepen we langs een brede sloot richting Korteraar. We staken de sloot over via een flinke gebogen kneppelbrug zonder leuningen en ik vond het wel een beetje eng, maar rustig aan kwam ik er toch goed overheen. Nu liepen we even door de bebouwde kom van Korteraar, waar men aan het werk was met een vrachtauto en een tractor. Het verkeer had er flink last van en ik moest ook even goed uitkijken of ik er wel veilig tussendoor kon. Via een smal pad langs de Hoekse Aar kwamen we weer aan het Aarkanaal en nadat we dit waren overgestoken wandelden we door Papenveer naar de Langeraarse Plassen. We volgden een weggetje precies tussen de plassen door en ook hier zou weer een geocache moeten liggen, maar wederom heb ik hem niet kunnen vinden.

Aan de andere kant van de plassen kwamen we in Langeraar uit. Na ruim dertien kilometer (er stonden er iets meer op de GPS) hadden we rust bij partycentrum Parola. Ik vroeg een bokbiertje, maar die hadden ze niet. Er werd mij Wieckse Witte aangeboden en hoewel het seizoen hiervoor al voorbij is, lust ik die ook bij iets kouder weer. Helaas had men het iets te vroeg toegezegd, want dit bier bleek op te zijn. Dan maar een gewoon pilsje? Nee, daar had ik geen zin in… Het werd dus een heel gewoon bakje koffie… Jammer… Ook was het intussen tijd geworden om mijn broodjes even op te eten. Na deze rust wandelden we een stukje langs de doorgaande weg in Langeraar en op het hoekje bij het fietspad langs de Langeraarse Plassen stopten we even om een standbeeld van een aantal schaatsers op de foto te zetten. Ik besloot even van de route te gaan voor een geocache, die ik vrij vlug vond. Het werd ook de enige gevonden cache vandaag. Toen ik weer terugkwam op het fietspad waren Corné en Miranda al lang verdwenen, maar haalde ik de geocachende Zoetermeerse wandelaarster weer in. Ze heeft me ook haar naam verteld. Helaas ben ik die al weer kwijt… We hebben een stuk samen gelopen en over geocaching gepraat.

Langeraarse Plassen

Ook dit maak je helaas soms mee…
Aan het eind van het fietspad kwamen we op een drukke weg uit die we langs Ter Aar volgden tot aan de rand van Alphen aan den Rijn. Helaas was dit een saai en luidruchtig stuk. En toch viel de tocht niet tegen, want we hadden al vele mooie stukjes gehad en na het oversteken van de N207 mochten we ook nog even het park Zegersloot in. Op de golfbaan hadden we echter niet zo’n leuke ervaring; er stonden verschillende politie-auto’s en twee ambulances. Er werd gereanimeerd en we werden even omgeleid. Later hoorden we dat het om een wandelaar ging en diegene heeft het helaas niet gered. Toen ik een week later de naam te horen kreeg ging er geen lichtje branden bij mij. Voor mij was het ook niet de eerste keer dat ik dit meemaakte, en hoe triest ook, het gebeurt en je moet verder… Het benadrukt maar weer eens dat je van elke dag moet genieten, er het beste uit moet halen, want het kan zomaar ineens voorbij zijn…

Nog in gedachten kwam ik aan bij de volgende rust, bij restaurant Mangerie De Zeeger, waar het nog tamelijk druk was. Ik ging bij Corné en Miranda zitten en we bestelden bokbier. We werden getrakteerd op een heerlijk Barbãr bokbier met honing. Het smaakte niet echt naar een traditioneel bokbier, want die hebben een bittere afdronk, maar het was tamelijk zoet en leek meer op een gerstewijn. Intussen kwamen er steeds meer wandelaars bij ons zitten en hetgeen gebeurd was, werd het gesprek van de dag. Toen ik om de rekening vroeg had ik gedacht flink diep in de buidel te moeten tasten, maar dat viel enorm mee. Voor drie en een halve euro zo’n bijzonder speciaalbier, daar kun je niks van zeggen… Na een sanitaire stop vervolgden we de route door het park Zegersloot en wandelden we een stukje langs de Kromme Aar, die uitmond in de Zegerplas. We liepen een flink stuk langs deze plas en we probeerden nog twee geocaches te vinden, maar ook deze werden geen succes. Het geocachen heb ik voor deze dag maar definitief opgegeven. We mochten nog een klein stukje door het bos wandelen om vervolgens weer terug te keren bij de kantine van sportvereniging ARC.

Op tijd naar huis voor de logees
Na het afmelden heb ik er nog twee bekers Westmalle Dubbel gedronken (wel uit een plastic beker, maar gelukkig was er speciaalbier) en daarna heb ik afscheid van Corné en Miranda genomen. Ik kon niet al te lang blijven, omdat ik nog logees zou krijgen in Alkmaar. Ik haalde de OV-fiets weer uit de stalling van de sportclub en ik besloot via de andere route terug te rijden. Dat werd dus weer goed op de GPS kijken. De route bleek gelukkig wel helemaal goed te zijn en rond twintig voor vijf bereikte ik station Alphen aan den Rijn. Ik moest weer naar Leiden Centraal en daar heb ik even een patatje gehaald. Er waren wat werkzaamheden, waardoor ik vervolgens met een Sprinter naar Zaandam moest. Daar kon ik weer overstappen op een intercity naar Alkmaar, waar ik rond half zeven aankwam. Net te laat voor de bus, dus ben ik gaan lopen. Maar ik was ruim op tijd voor mijn logees, die pas een uur later arriveerden…

Rust bij de golfclub Zeegersloot (restaurant Mangerie De Zeeger)

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Land van Cuijktocht Cuijk (WS78), 07-10-2017

Datum: 07-10-2017
Tocht: Land van Cuijktocht (serie 40 tocht 1)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43104 kilometer
Weer: Grijs, zwaar bewolkt, later meer (mot)regen en meer wind.
Middagtemperatuur: ca. 13 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC63QYV / GC4CWEG / GC1V743 / GC3T0T3 / GC29VVA

De eerste tocht van de nieuwe winterserie was in Cuijk en dat is vanuit Alkmaar een flink eind reizen, dus was ik op vrijdagavond al naar mijn moeder in Blerick gegaan. Het werd bijna uitslapen, want ik hoefde pas om 7.32 uur met de trein mee. En maar goed ook dat ik vanuit het zuiden kwam, want de trein ging niet verder dan Cuijk. Tussen Nijmegen en Cuijk was er een “aanrijding met een persoon” waardoor de mensen die uit het noorden kwamen in Nijmegen gestrand zijn. Even na acht uur wandelde ik binnen op het startbureau, bij partycentrum De Bond. Vroeger, toen ik met de Nijmeegse vierdaagse nog vijftig kilometer liep, kwam ik hier ook langs en ik heb er zelfs een keer gerust. Sinds ik tien kilometer “gehandicaptenkorting” krijg gaat mijn route hier niet meer langs. Het viel nog mee met de drukte en ik haalde even een kop koffie. Maar vanaf half negen liep de zaal goed vol en het vele gepraat was niet prettig voor mijn oren. Een enkeling kakelde zelfs zo hard dat het gewoon ronduit vervelend werd. Rond tien voor negen ben ik buiten gaan staan en na een toespraak (zonder megafoon; die weigerde dienst) mochten we eindelijk van start.

Vergane glorie met een nieuwe bestemming
We liepen eerst over een oud fabrieksterrein en daarna een stukje door Cuijk, richting de Maas. Daar staat een kunstwerk, een plaatstalen stier. Hier zou een geocache moeten liggen, maar die kon ik zo gauw niet vinden. Vervolgens gingen we de uiterwaarden van de Maas in. Al snel kwamen we bij een omheining met prikkeldraad, waar we middels een overstapje overheen konden. Het was echter zo druk dat we tien minuten in de rij hebben gestaan. Sommigen probeerden het op andere plekken en dat was niet altijd een succes. Men had beter de lopers van de twintig kilometer een half uurtje later kunnen laten starten, zodat de wandelaars wat meer verspreid bij het overstapje aankwamen. Tussen de koeien door ging het verder richting Sint Agatha, waar we in de verte het klooster konden zien. Vervolgens wandelden we langs en door de Maasheggen weer richting de Maas, door het natuurgebied Oeffelter Meent. Vlak langs het pad lag nog een geocache en die heb ik snel opgepikt. Intussen liep het merendeel van de wandelaars met gele routebeschrijvingen, dus liep ik volop tussen de twintig kilometer lopers. We passeerden het voormalige hotel “Het Veerhuis”, dat er flink vervallen uitziet. Volgens bronnen op internet is het pand gekocht door horeca-ondernemers uit Nijmegen en zal het een eetcafé worden met vier vakantie-appartementen. Ik hoop het maar, want het is zonde als zo’n historisch pand helemaal in verval raakt…

Plaatstalen stier aan de Maas bij Cuijk

Bij het passeren van een bunker moest ik even wachten om er een foto van te maken, omdat iemand ervoor stond te plassen. Had dan even de bosjes iets verderop hiervoor benut… Vervolgens liepen we onder de brug van de N264 door, die er sinds 1955 ligt. De pijlers zijn al veel ouder, want vanaf 1873 lag hier een spoorbrug van het Duits lijntje, een spoorlijn van Boxtel naar Kleve waarover ook personenvervoer heeft plaatsgevonden. De verkeersbrug is ernaast gebouwd en de spoorbrug werd tussen 1973 en 1974 afgebroken. De breedte van de pijlers laat nog goed zien waar de spoorbrug gelegen heeft. Na dit mooie stukje geschiedenis volgde al snel de soeppost op het Hoogeind nabij Oeffelt, die vandaag ook dienst deed als koffiepost. Om die tien minuten vertraging in te lopen ben ik niet lang blijven plakken; even snel een bekertje soep en weer door… Vlak na de soeppost kregen we de splitsing met de twintig kilometer route en gingen we weer richting de Maasheggen. Al snel zag ik nog een geocache op het scherm van mijn GPS. Hiervoor moest ik echter door een diepe greppel met steile randen en omdat er niemand in de buurt was die mij kon helpen als ik er niet meer uit zou komen, heb ik het niet aangedurfd. Via vele zandwegen en weilanden kwamen we bij de A77 en even later wandelden we Boxmeer in. Door het Weijerpark ging de route naar het centrum van Boxmeer, langs het gemeentehuis. Even later kwamen we langs het station en vlakbij was ook de grote rust, bij café hotel ’t Vertrek. Hier waren we ook al eens gestart met een tocht van WS78.

Sporen van de Romeinen…?
Omdat het al een poosje aan het regenen was, was ik blij met deze rust. Ik heb even een Brand Dubbelbock gedronken en mijn boterhammen opgegeten. Terwijl ik met Rik zat te praten viel er buiten een flinke bui en kwamen de laatste wandelaars tamelijk nat binnen. Wat een mazzel; wij zaten lekker droog. Toen we verder gingen viel het wel mee met de regen. We moesten even wachten op een passerende trein en daarna liepen we naar het Brestbos. Hier ligt het vol met geocaches, maar de route wist ze allemaal feilloos te ontwijken. En tijd om af te wijken van de route was er helaas niet. Toen we uit het bos kwamen staken we gelijk weer het spoor over en liepen we in een grote boog richting de A77, waarbij we ook nog door een parkje genaamd “Maasbroeksche Blokken” kwamen. Niet al te fotogeniek helaas… Nadat we onder de autoweg door waren, volgde er weer een geocache bij een viaduct. Ik zocht eerst even aan de verkeerde kant, maar al snel had ik het kokertje te pakken en nadat ik iets in het logboekje geschreven had, ging de tocht verder langs het Maaslandziekenhuis. Via een wandelpad met schapen ernaast in de wei kwamen we bij een gloednieuwe Romeinse brug, die er wel mooi uitzag. Tijdens het fotograferen haalde Rik mij in en ik had me bijna verlopen, maar gelukkig wees hij me de juiste weg. We liepen al kletsend een stukje samen op.

Maaslandziekenhuis Boxmeer

We wandelden door het dorpje Beugen en even later liepen we door natuurgebied De Vilt. Hier lagen ook weer verschillende geocaches waarvan er ééntje aan onze route lag. Die liet zich erg makkelijk vinden. Wel zo prettig als je weinig tijd hebt en het bovendien ook nog regent. Rik was doorgelopen en hem haalde ik later weer in. We kwamen ook langs ’t lèste vèrke van ’t Helbroek, een monument dat herinnert aan de varkensteelt die er vroeger was rondom het dorp Beugen. Ik herkende het van een eerdere tocht hier in de buurt. Nadat we de N621 waren overgestoken (wat vanwege het vele verkeer nogal moeite kostte) kwamen we al snel op de koffiepost. Naast koffie werd het tijd voor de welbekende halve rookworst met mosterd. Heerlijk even genieten en uitrusten op een bankje. Vervolgens pikten ook wij de route van de twintig kilometer weer op en liepen we door Portaal De Vilt. Intussen was een paraplu echt geen overbodige luxe meer, want het drupte aardig. Weer moesten we de N621 over en via het fietspad langs deze drukke weg wandelden we naar Oeffelt, waar we het tracé van het Duitse lijntje opgingen. Op sommige plekken vind je nog resten van deze spoorlijn, zoals stukken spoor, bruggen of overwegen, maar hier was er niets meer van te zien. Alleen een bord met informatie herinnerde aan de spoorlijn. Een paar honderd meter verder verlieten we de spoordijk en ging het naar een fietspad langs de N264. Rik was voor de gein net aan het doen of hij heel chagrijnig was over de regen en het saaie stuk langs deze drukke weg, en ik deed vrolijk met hem mee. Zo hadden we er toch nog lol in. Gelukkig gingen we een eindje verderop via een rustigere weg door het buitengebied en na een poosje kwamen we op de fruitpost bij boomverzorging Arie Arts. Als ik het mij goed herinner kregen we daar een appel en we konden er even schuilen.

Lopend vanuit Nijmegen
Na de fruitpost volgden we de spoorlijn Venlo – Nijmegen een stuk en ik was aardig verrast toen we via een tunneltje het natuurgebied Zevenhutten inliepen. Ik was al zo vaak met de trein hier voorbijgekomen, maar dat tunneltje was me nooit opgevallen. Omdat het erg vochtig was heb ik er maar geen foto van gemaakt. Aan de andere zijde van het natuurgebied stuitten we op de A73 en liepen we naast de autoweg onder de Hapsebaan door. Zo kwamen we op het industrieterrein van Cuijk en een minuut of tien later arriveerden we aan de finish. Het was inmiddels vijf voor half zes en ik was er trots op dat ik op tijd binnen was. De route was volgens de beschrijving 800 meter te lang en met die tien minuten wachttijd in het begin erbij opgeteld heb ik toch mooi even achttien minuten weten goed te maken… Bij partycentrum De Bond hadden ze ook bokbier, maar dan van Grolsch. Het heet “Rijke bok”, echter was het wat zoeter en wateriger dan de Brand Dubbelbock. Ik raakte aan de praat met Herman en hij vertelde dat hij ’s ochtends in Nijmegen vast had gestaan op het station. Ze waren met een groepje wandelaars lopend naar Cuijk gegaan en hij had nog de twintig kilometer gelopen. Ik kreeg nog een bokbiertje van hem aangeboden en rond kwart over zes ben ik de deur uit gegaan. Het was maar een klein stukje naar het station, waar ik de trein van 18.22 uur naar Blerick genomen heb. Ruim een half uur later stapte ik daar uit en heb ik de fiets gepakt, om het laatste stukje, naar mijn moeders flat, af te leggen. Ondanks het matige weer (de voorspellingen waren nog veel slechter…) is het toch een leuke dag geworden. Wel weer een blaartje op mijn hiel, onder het eelt. Er zat slechts weinig vocht in, dus het moest maar vanzelf genezen in de komende week…

Romeinse brug

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

46e Markdalwandeltocht Breda, 30-09-2017

Datum: 30-09-2017
Tocht: 46e Markdalwandeltocht
Organisatie: Wsv. W.I.E.G.O. Breda
Internet: http://www.wiego.nl/
Afstand: 42 kilometer
Totaal afgelegd: 43064 kilometer
Weer: Eerst grijs, droog, daarna regen en later nog opklaringen, zonnig.
Middagtemperatuur: ca. 17 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC2Y2MP

Hoewel de weersvoorspellingen niet al te best waren had ik me toch voorgenomen om de veertig kilometer te gaan lopen in Breda. Volgende week staat de eerste tocht van WS78 op het programma en ik had de laatste tijd toch wat last van mijn voeten, dus wilde ik een goede generale repetitie hebben. Om 7.07 uur ben ik met de trein vertrokken uit Blerick en na een overstap in Eindhoven kwam ik even voor half negen aan in Breda. In de bus richting Ginneken zaten nog enkele wandelaars en met hen ben ik vanaf het Valkeniersplein naar de start gelopen. Daar was het flink druk. Toen ik aan de koffie zat kwamen Kees en Inge naar me toe. We hebben even zitten kletsen en rond half tien ben ik vertrokken.

Druppels
Zoals gebruikelijk liepen we meteen naar het Mastbos toe en de fotocamera had grote moeite om GPS-signaal te vinden. Met veertig kilometer in het vooruitzicht kon ik daar niet telkens op wachten. In het bos maakte de veertig kilometer ook al meteen een extra ommetje, waardoor het lekker rustig werd op het parcours. Een eindje verderop werd het ineens weer heel druk, omdat er blijkbaar nog een ander wandelevenement was. Het was geen straf om door het Mastbos te lopen, want het lag er prachtig bij. De eerste herfstkleuren begonnen zichtbaar te worden en het bos stond vol met paddenstoelen. Daarnaast boden de bomen ook nog wel redelijke bescherming tegen de regen, die vlak voordat ik op de wagenrust was begon te vallen.

Vliegenzwam in het Mastbos

De inschrijving was met enige verzorging en op de eerste wagenrust, na elf kilometer, dronk ik even een beker koffie. Ik had opvulzooltjes onder mijn steunzolen gelegd om een beetje meer demping te krijgen. Die heb ik er op de rust weer uit gehaald omdat de ruimte in de schoenen te krap was. Ik voelde mijn kleine teentjes behoorlijk. Verder moest ik de rugzak regenklaar maken omdat de buienradar niet veel goeds voorspelde. Na de rust kregen we een lusje over de Galderse heide. Door al het vocht waren de batterijen van de GPS snel leeg en viel hij twee keer uit, waardoor ik een kleine kilometer miste op mijn tracklog. Gelukkig liep Endomondo op de smartphone ook nog mee, zodat ik het later kon corrigeren. De accu van de smartphone heeft echter na bijna drie jaar zijn beste tijd ook wel gehad…

Grote wespen
We bleven aan de noordzijde van de A27 en na een lus van vijf kilmeter kwamen we weer op de wagenrust. Ik besloot meteen door te gaan. We mochten niet over de vlonders want er zat een nest hoornaars. Volgens Inge hebben de eerste wandelaars er nog geen last van gehad, maar ik vermoed dat het voor die wespen iets te druk is geworden. Wij kregen een omleiding die nog enkele extra meters toevoegde aan deze tocht, die toch al iets te lang was. Na nog een stukje Mastbos staken we de Galderseweg over en liepen we langs het terrein van Visio richting de Mark. Aan de andere zijde van deze rivier kwam ik al snel in Ulvenhout uit. Daar trof ik Kees en Inge op de rust bij café Marie. Kees wilde meteen mijn startkaart hebben omdat hij een controleknip moest zetten, maar ik heb toch eerst even mijn natte spullen weggelegd. Tijd voor een trappistje en een paar boterhammen. Even na twee uur hervatte ik de wandeling. Omdat ik nog ruim twintig kilometer moest, was dat voor mijn gevoel wel iets te laat.

De Mark bij Ulvenhout

Na een ommetje door Ulvenhout staken we de A27 over en wandelden we door de gehuchten Anneville en Geersbroek. Het was landelijk terrein met lange wegen. Via een fietspad langs de Chaamseweg kwamen we in het gehuchtje Couwelaar, waar weer een wagenrust was. Ik nam een beker soep, want daar had ik nog een bon voor. Ook kregen we een appel als we hier voor de tweede keer kwamen, maar omdat ik laat was, nam ik die meteen mee. Ik twijfelde even of ik de extra lus van negen kilometer nog zou maken, maar ik besloot het wel te doen. Via landgoed Luchtenburg ging het naar de Strijbeekse Heide. Hier volgde nog een splitsing tussen de dertig en veertig kilometer, maar nu was ik eenmaal op dreef en dus pikte ik dit lusje ook nog mee. Eenmaal bij het Rondven en de schuilhut herkende ik het terrein weer van een eerdere tocht. Intussen begon het ook wat op te klaren en kregen we nog even de zon te zien. Het lusje van de veertig kilometer bleek weer precies bij de splitsing aan te sluiten op de route van de dertig kilometer. Door een bosachtig gebied gingen we terug naar de rust in het gehucht Couwelaar. Daar was de organisatie nog aanwezig en ik heb er even gerust onder het genot van een beker koffie en een koekje. Intussen begon ik mijn voeten, vooral mijn hakken, aardig te voelen.

Opeens mist er iets…
Ik had gezien dat er nog geen honderd meter van de rust een geocache lag, maar het was inmiddels al vijf uur geweest en ik wilde eigenlijk om zes uur terug zijn. Met nog zes kilometer te gaan ging dat sowieso niet lukken. Ik besloot snel even te gaan kijken en gelukkig had ik de cache binnen een minuut te pakken. Het splitsingsbord net na de rust was al opgeruimd, maar de pijlen hingen er nog wel. Nadat ik over de A27 was gegaan volgde er vlak voor Ulvenhout nog een geocache. Omdat die uit het zicht lag heb ik hem maar overgeslagen. Spoedig volgde ook de samenkomst met de tien en vijftien kilometer en hier bleken ineens alle pijlen weg te zijn. Toch al opgehaald blijkbaar… De routebeschrijving was wel erg duidelijk en ik kende het terrein hier redelijk goed, dus voor mij was het geen probleem. Maar je zult hier voor de eerste keer komen, compleet wildvreemd en niet bedreven zijn in het lezen van routebeschrijvingen… Ik moest wel wat beter om me heen kijken, beter opletten, en dat maakte het laatste stukje toch wat vermoeiender. Grotendeels volgde de route nu de Mark en vlakbij kasteel Bouvigne kon ik nog twee mooie inktzwammen op de foto zetten.

Inktzwammen nabij kasteel Bouvigne

Omdat de tocht twee kilometer langer was, was ik pas om 18.20 uur terug. Daarmee was ik ook meteen de laatste wandelaar. Ik maakte nog een dolletje met Hans, dat ik hem eigenlijk had moeten bellen om terug te komen, voor dat laatste stuk opnieuw te pijlen. Ik dronk nog vlug een Hertog Jan Grand Prestige (de laatste die ze nog op voorraad hadden) en terwijl er stof gezogen werd in het startbureau ben ik vertrokken. Op de Ginnenkenmarkt heb ik even een patatje speciaal gegeten bij cafetaria De IJsbeer. Daarna ben ik naar het Valkeniersplein gesprint waar ik nog net de bus van kwart over zeven kon halen. Op station Breda had ik een paar minuten overstaptijd en ben ik nog snel langs de Smullers gegaan voor een gehaktstaaf. Meestal kookt mijn moeder wel iets voor mij, maar het was pas tegen 21.00 uur toen ik in Blerick aankwam. En zo laat eten is ook niet al te best. Dus dan maar in Breda een snelle hap. Bij thuiskomst voelde ik mijn voeten pas echt branden en steken. Er bleken twee kleine blaren op de binnenzijde van de linkervoet te zitten en de rechter hiel was ook flink geïrriteerd. Waarschijnlijk heb ik neutralere schoenen nodig, maar helaas heb ik de komende weken geen tijd om langs het Loopcentrum te gaan…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen