37e Bos-, duin- en strandtocht Castricum, 14-04-2018

Klik hier voor de website van sv. De L.A.T.

Datum: 14-04-2018
Tocht: 37e Bos-, duin- en strandtocht
Organisatie: Sv. De L.A.T.
Internet: http://www.delat.nl/
Afstand: 40 km.
Totaal afgelegd: 44009 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, nagenoeg droog, weinig wind (W, 2 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 14 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC4VA4N / GC2QARB / GC3C3RC

Ik hoorde een week eerder verschillende wandelaars bij WS78 praten over deze tocht in Castricum. Ik had er al met een scheef oog naar gekeken, maar omdat ik mij als vrijwilliger had opgegeven bij de Oogvereniging, was het nog niet zeker dat ik kon gaan lopen. Van de Oogvereniging had ik niks meer gehoord, ook na een tweede mailtje niet, dus besloot ik rond twintig over zes de stoptrein te nemen. De rit naar Castricum duurde maar tien minuten en dus stond ik even na half zeven aan de inschrijftafel. Omdat ik bij deze club voor het eerst liep, moest ik iets meer gegevens invullen en mijn KWBN-kaart laten zien. Helaas is men wel vergeten de bondskorting te verrekenen, maar die extra euro is deze vereniging wel gegund.

Ook Olfert stond in de wachtrij en hoewel hij voorgaande jaren de zestig kilometer liep, ging hij nu ook voor de veertig. Mooi, dan hoefde ik niet alleen op pad. Maar bang om te verdwalen was ik niet, want de route van 2017 had men netjes op GPS verstrekt en er zouden, voor zover bekend, geen wijzigingen in zitten. En dus gingen we stipt om zeven uur van start, bij het krieken van de dag. Achter het Huis van Hilde langs liepen we richting Kijk-uit, waar we de duinen ingingen. De foto die ik daar maakte was helaas niet scherp, omdat het nog niet helemaal licht was. Het duingebied hier ken ik niet zo goed, dus weet ik er ook niet zoveel over te vertellen. Na een kleine vier kilometer passeerden we Johanna’s Hof, maar die was nog dicht en bovendien was het nog erg vroeg voor koffie. Ik wist dat er aan de Zeeweg een geocache moest liggen, omdat ik hier ooit eerder naar heb lopen zoeken. Olfert ging even mee kijken en dat was mijn geluk, want hij vond hem wel. En achteraf is alles logisch…

Gered door de GPS
We volgden de Zeeweg een klein stukje om vervolgens via de achterzijde van camping Bakkum weer de duinen in te gaan. Hier lag ook een geocache waar we toevallig langskwamen en dus keken we even. We zagen hem meteen liggen. Snel loggen dus en vlug weer verder lopen. Het duingebied bestond hier voornamelijk uit zand en gras. Zo hier en daar was er wat oneffen verharding in de vorm van kleine klinkers. We mochten ook nog even over een uitzichtpunt klimmen. Hoewel er meerdere in de duinen zijn, bleef het voor ons bij ééntje. Vlak voor Egmond aan Zee verliepen we ons eventjes. Ik had het pijltje wel zien staan, maar door mijn visuele beperking zag ik niet welke kant het op stond. Gelukkig twijfelde ik en keek ik op mijn GPS. Hierdoor hoefden we maar zo’n dertig meter terug.

Splitsing met de 25 kilometer in de duinen

In Egmond aan Zee had de organisatie een eigen rust ingericht in een schuur tegenover de brandweerkazerne. De verzorging die bij de inschrijving inbegrepen was, was prima. Koffie, thee, fris, fruit, diverse belegde boterhammen, wat te snoepen en nog meer… Na een kop koffie en een boterham stapten Olfert en ik weer op. Ik maakte nog even gebruik van de Dixi die wel wat ver van de rust vandaan stond. Als je alleen bent en hier je spullen onbeheerd buiten moet laten liggen… Niet zo’n prettig idee… Olfert wachtte tot ik klaar was en daarna liepen we samen een stuk door Egmond aan Zee, richting het strand. Bij de boulevard gingen we het mulle zandpad op, om vervolgens de eerste strandopgang te nemen.

Er lagen zo hier en daar flink wat schelpjes op het strand. Toch vonden we nog een vrij brede, harde vlakke strook waar prima te lopen was. En er is ook altijd volk op het strand. Intussen kwamen ook de eerste ultralopers voorbij, die de route van zestig kilometer hardlopend deden. Dat lijkt me toch wel heel pittig… We volgden de kust tot bij Bergen aan Zee en ik vond het jammer dat we daar niet even door het park Parnassia gingen. Al snel arriveerden we bij de horecarust, dezelfde als met de tocht van WS78 vanuit Heiloo, namelijk hotel Victoria. Ik dronk er even een trappistje terwijl Olfert een kleine lunch verorberde. We zagen nog een wandelaar de route van zestig kilometer opgaan, maar we waren er beiden zeker van dat deze het niet meer zou gaan redden binnen de maximale tijd van twaalf uur. Ik had ook nog even met de gedachte gespeeld om zestig kilometer te gaan lopen. Gezien de tijd was het nu honderd procent zeker geen optie meer. Ook de pijlenophalers kwamen binnen en volgens mij herkende ik er ééntje van WS78. Maar helemaal zeker ben ik niet… Nadat ik buiten even het vele zand uit de schoenen had gehaald, konden we weer verder. Maar het schuurde nog steeds een beetje, want het zand zat ook al in de sokken en tussen de tenen.

Terug naar Egmond
Meteen na het verlaten van Bergen aan Zee gingen we de duinen in en volgden er een paar mulle zandpaden. Soms moesten we echt even naar het pad zoeken en weken we wat af van de rode lijn op mijn GPS. Ongemerkt liepen we steeds verder oostwaarts en ineens herkende ik de paden weer van de tocht van WS78. We kwamen bijna aan de duinrand bij Wimmenum, maar een uitstapje naar gasterij Het Woud zat er helaas niet in. Nadat we een flinke trap omlaag waren gegaan en ook weer omhoog bleven we het pad aan de duinrand volgen, achter de tennisvereniging langs richting Egmond aan den Hoef. We passeerden ook nog een tankwering van de Atlantikwall en we hadden uitzicht op een paar mooi gekleurde bollenvelden. We raakten even het fietspad tussen Egmond aan den Hoef en Egmond aan Zee aan, maar we namen al snel een paadje door de duinen dat ik nog niet kende. Daarna staken we de doorgaande weg over en kwamen we al snel weer bij de eigen rustplaats in Egmond aan Zee. Ik dronk nog een beker koffie en nam een paar boterhammen, om vervolgens nog wat te snoepen en dan weer vlug verder te gaan…

Tankwering van de Atlantikwall

Het laatste stuk van de route was iets meer verhard, omdat we het fietspad op de Van Oldenborghweg een aardig stukje volgden. We gingen toch nog even de duinen in en passeerden de derde en laatste geocache op deze tocht. We waren eerst bij de verkeerde boom aan het zoeken. Eenmaal bij de juiste zag Olfert iets hangen en even later ontdekten we het koordje waarmee we het konden laten zakken. Ik herkende een plastic doosje waarin je een banaan mee kunt nemen, en daarin zat het logboekje. Nadat we het weer netjes in de hoogte gehangen hadden, staken we een eindje verder de Middenweg over en na nog een stukje zandpad kwamen we weer op het fietspad uit. Langs het fietspad lagen een aantal Schotse hooglanders en hoewel het wilde dieren zijn, liet ééntje zich toch aanhalen door Olfert. Maar toen ik het dier wilde aaien liet hij duidelijk weten daar niet van gediend te zijn. Het blijft toch altijd oppassen, want van die 800 kilo win je het niet… We verlieten het fietspad weer en we wandelden nog een stuk door de duinen, achter bungalowpark Mooyeveld langs, richting een meertje bij Bakkum. Daar hadden we ook nog even een kleine rust, waar ik nog een beker koffie nam. Helaas was die al koud, maar koude koffie smaakt in ieder geval beter dan lauwe koffie…

Duin en Bosch
Nadat we weer de Zeeweg waren overgestoken liepen we over het terrein van Duin en Bosch. De bedoeling van dit terrein is mij niet helemaal duidelijk; er staan oude gebouwen die fraai opgeknapt zijn, nieuwe gebouwen, en verlaten gebouwen waarvan ik mij afvraag of ze gesloopt of gerenoveerd gaan worden. Het zou toch zonde zijn als deze prachtige gebouwen verloren gaan. Ook kwamen we langs het witte kerkje en hoewel eerdere tochten die ik hier liep direct na het verlaten van het terrein weer de natuur ingingen, volgden wij de harde weg terug naar Castricum. We kwamen achter het station uit en daar namen we weer een weg achterlangs het Huis van Hilde. Al snel volgde de finish op sportpark De Puikman, waar we om kwart over vier aankwamen. Olfert en ik dronken even een Leffe Blond in de kantine van R.K.S.V. Vitesse ’22 en we raakten kort aan de praat met een paar wandelaarsters. Toen Olfert net vertrokken was had ik ook geen aanspraak meer en ben ik rond 17.00 uur met de trein terug naar Alkmaar gegaan. Daar had ik geen zin om op de bus te wachten, dus liep ik nog anderhalve kilometer naar huis. Lekker op tijd thuis… En de tocht? Ondanks dat de route maar weinig wijzigt is hij toch de moeite waard om nog een keer te doen. Misschien ooit de zestig, maar dat wordt dan wel een pittige uitdaging… We zullen zien…

Grote grazer langs het fietspad

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

9e Rundje Koeberg Extra Helden, 08-04-2018

Klik hier voor de website van rundje Koeberg

Datum: 08-04-2018
Tocht: 9e Rundje Koeberg Extra
Organisatie: Atletiek Helden, SSS Helden en Toerclub Everlo i.s.m. dorpscentrum Kerkeböske
Internet: http://www.rundjekoeberg.nl/
Afstand: 35 km.
Totaal afgelegd: 43969 kilometer
Weer: Eerst bewolkt, later opklaringen en zonnig, warm, bijna windstil.
Middagtemperatuur: ca. 23 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC79ATV / GC7CZ61 / GC413KM / GC79XTR / GC3KEBN / GC466BT

Eigenlijk was het wel een beetje veel; eerst veertig kilometer bij WS78 in Maarn, en een dag later nog vijfendertig kilometer in Helden. Maar inmiddels is het lopen van het Rundje Koeberg Extra een traditie geworden en omdat je hier maar één keer per jaar grote afstanden kunt lopen, wilde ik per sé voor de langste tocht gaan. Dus ging ik eerst met de fiets naar het VieCurie medisch centrum, waar ik rond twintig voor acht de bus naar Helden nam. Even na acht uur schreef ik me in bij ’t Kerkeböske en liet ik meteen mijn boekje stempelen, want hoewel ze zeiden dat ze er de hele dag zouden zijn, wist ik toch wel dat ze er later op de middag niet meer zouden zitten. Ik grapte nog dat de dag tot middernacht zou duren…

Na een kop koffie en een laatste boterham ging ik rond 8.30 uur van start. De route ging richting Panningen en Beringe, met een lus richting Meijel en nog een lus richting Grashoek voor de grote afstanden. Veel asfalt en open terrein dus op deze warme dag. Het eerste stuk van de route was niet zo spannend. We vertrokken over het Mariaplein en langs de rand van Panningen wandelden we naar Egchel. In de buurtschap Hub pikte ik snel de eerste geocache op, bij een kruis langs de oprit van een boerderij. Vlak voor de eerste rust lag er nog één bij een wegkruis, maar omdat ik de verkeerde hint gelezen had, werd het toch nog even goed zoeken. De rust was bij een aspergeteler in de buurtschap Kaumeshoek en we zouden hier drie keer komen. Er bleken geen zoetjes en light-frisdranken te zijn, maar nadat ik het gevraagd had, werd het later die ochtend gehaald. Prima service. Ik nam even een beker koffie en ik raakte aan de praat met een wandelaarster die de vijfentwintig kilometer liep. Samen gingen we op pad voor de eerste lus.

Oldtimers
Bij de rust keek ik vlug op de splitsingsborden, maar blijkbaar niet goed genoeg, want ik had even verderop nog een splitsing verwacht en die kwam maar niet. Ik begon te twijfelen of ik wel op de juiste lus zat. Nou moest ik ze wel alle twee lopen, maar als de andere lus vroeg opgehaald zou worden, dan kon ik die niet meer doen. Het bleef toch wel een beetje knagen… We liepen eerst een flink stuk door het buitengebied en daarbij passeerden we de geocache “Het Huuske”. Mijn gezelschap besloot even mee te gaan zoeken en we vonden een grote kast aan een boom waar een pop op de WC-pot zat. We moesten de WC doortrekken om bij het logrolletje te komen. Erg leuk gedaan en een mooie cache om iemand het spel uit te leggen. Een tijdje later kwamen we via een brug over de Helenavaart en wij liepen even door naar de volgende brug, bij het kanaal van Deurne, omdat onder die brug ook een geocache verstopt zat. Na eerst aan de verkeerde kant gekeken te hebben, vonden we de cache toch vrij snel. We moesten verder via een pad tussen de twee vaarten in. Dit pad zat vol met grote gaten, maar we waren gewaarschuwd en men had de gaten gemarkeerd met witte stokken. Aan het eind van het pad kwamen we aan de rand van de bebouwde kom van Meijel, waar we een stukje langs de doorgaande weg liepen. Een straf was het niet, want we zagen allerhande oldtimers voorbijkomen. Het lukte me zelfs om er een paar op de foto te zetten.

Oldtimers bij Meijel

Via het buitengebied kwamen we bij de Everlosebeek en die volgden we een stuk via een graspad. Een eindje verderop kwamen we weer bij het begin van de lus en keken we nog even of we een splitsing zagen. Maar pas bij de volgende rust werd het duidelijk dat ik wel de juiste lus had gelopen. Na een kop aspergesoep (met verse asperges van de teler) en een cola light begon ik aan de tweede lus, richting Grashoek. Na de splitsing met de lopers de al aan de terugweg bezig waren, had ik het gevoel echt de laatste wandelaar te zijn. Ik kreeg meteen een hobbelig graspad voor mijn kiezen dat best lastig te belopen was. Een paar honderd meter verderop werden het fatsoenlijke zandpaden, maar ik mocht er al gauw weer af voor een geocache. Volgens mij ben ik even langs een akker gelopen waar ik niet mocht komen. Ik voelde me een beetje opgejaagd, omdat ik geen idee had of er al pijlenophalers bezig waren. Na wat driftig rondspeuren had ik de cache nog niet te pakken en ben ik door het bos teruggelopen naar het zandpad. Een eindje verderop, na het oversteken van een drukke weg, volgde weer een graspad langs de Everlosebeek, die hier samenloopt met de Noordervaart. In een bosgebiedje waar ik ooit eerder geweest ben lag wederom een geocache. Die zat zo diep verstopt dat ik hem zonder hulpmiddelen niet kon pakken. De vorige keer lukte het mij niet met takken uit de omgeving, dus heb ik het nu snel opgegeven. De zin om iets verderop nog een keer van de route af te gaan voor een moeilijke geocache was hiermee ook wel over.

De laatste loodjes wegen het zwaarst…
In Grashoek zelf kwamen we niet. De route bleef door het buitengebied gaan en stukjes bos werden afgewisseld met flinke land- en veldwegen. Achter camping Beringerzand begon ik het behoorlijk zwaar te krijgen en besloot ik even te gaan rusten op een bankje. Ik probeerde een boterham weg te stouwen, maar dat viel nog niet mee met de warmte en vermoeidheid. Mijn lichaam probeert dan vocht vast te houden en maakt maar weinig speeksel (en traanvocht) aan. Het enige wat dan nog een beetje helpt is genoeg water drinken. Volgens mij doet het grootste deel van de wandelaars dat veel te weinig en zelf betrap ik me er ook regelmatig op. Als ik dan zo alleen op een bankje zit, begint het toch snel te vervelen en krijg ik de neiging om weer te gaan lopen, dus bleef ik niet al te lang zitten. We moesten helemaal om de camping heen en na wederom een drukke weg overgestoken te zijn volgde alweer een graspad langs de Everlosebeek. Al snel kwam ik voor de derde keer op de rust, waar het nu rustig was en waar al opgeruimd werd. Ik had flink dorst en dronk even twee bekers cola light om daarna aan het laatste stuk van zes en een halve kilometer te beginnen.

Bij de Onderse Schans in Helden

Dat werd vooral veel lange harde wegen door de buurtschappen Vosberg en Loo. Mentaal best wel een pittig stuk, maar ik probeerde gewoon flink door te stappen zonder me er al te veel van aan te trekken. Vlak voor Helden liepen we ook nog even langs de Onderse Schans, een schuilplaats uit 1644 die tijdens de 80-jarige oorlog gebruikt werd. Daarna volgde nog een graspad langs de Kwistbeek en al snel wandelde ik weer het dorp Helden in. Rond kwart over vier was ik terug bij ’t Kerkeböske en werd het tijd voor de koffie en vlaai, die bij de inschrijving inbegrepen is. Ik twijfelde nog even of ik een speciaalbiertje zou gaan drinken bij café De Zoes, maar veel zin had ik eigenlijk niet meer. Dus dronk ik een Ayinger Weizen bij ’t Kerkeböske. En maar goed ook, want toen ik even voor vijf uur bij café De Zoes voorbij kwam, bleek het terras bomvol te zitten. Zelfs de auto’s stonden hinderlijk op de stoep geparkeerd, waardoor ik niet eens fatsoenlijk naar de bushalte kon komen zonder een spiegeltje aan te tikken. Om vijf uur arriveerde de bus en twee haltes verder stapte een jongen in die ’s ochtends ook al in de bus zat. We raakten even aan de praat en stapten samen bij het ziekenhuis in Venlo uit. Hij moest naar Tegelen, ik naar Blerick. Rond half zes was ik weer bij mijn moeder thuis, helemaal gesloopt, maar het is wel de moeite waard geweest. Twee dagen heerlijk gewandeld en genoten…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

8e Lustrumtocht WS78 Maarn, 07-04-2018

Datum: 07-04-2018
Tocht: 8e Lustrumtocht; “Door verleden naar heden” (serie 40 tocht 11)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43934 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, warm, beetje wind (Z/ZO 3 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 22 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5XEFCGC5HJBTGC5XDAM

Tot 2012 werd het wandelseizoen van WS78 altijd afgesloten met een mooie tocht in Maarn en ik vind het ook erg jammer dat men van deze traditie afgestapt is. Toen ik de informatie op de website las, begon mijn hart sneller te kloppen. Eindelijk weer een ouderwetse WS78-tocht met veel bekende punten. Ik had al meteen zin om hier naartoe te gaan. Omdat ik zondag ook nog het Rundje Koeberg Extra in Helden wilde lopen, moest ik al op vrijdagavond naar Blerick. Vroeger nam ik dan wel eens mijn weekendtas mee naar de wandeltocht, maar het was altijd weer zoeken naar een plekje waar je deze kon achterlaten. Dus zat ik op zaterdagochtend om 6.36 uur in de trein naar Eindhoven. In Utrecht stapten heel wat lopers op de Sprinter naar Maarn, wat vreemde blikken van het treinpersoneel en de overige reizigers opleverde. Ik had al gezien dat er in Maarn voor het station een geocache lag, dus probeerde ik die meteen even op te pikken. Helaas had de GPS nog geen ontvangst en met de hint kwam ik niet bij het juiste bankje uit. Omdat het al half negen was geweest besloot ik me eerst even in te gaan schrijven bij het sociaal cultureel en educatief ontmoetingscentrum De Twee Marken. Wie verzint zowat; vroeger heette dat gewoon “dorpshuis”…

Modderpoelen toen en nu
Het was er flink druk en bij de inschrijving stond zelfs een rij. Ik had nog tijd voor een beker koffie, maar het werd wel een staande receptie. Ook trof ik weer heel wat bekenden en ik vroeg Willy waarom er geen GPX-bestanden met de rustposten meer op de site van WS78 komen voor de tocht. Volgens hem ben ik zowat de enige die er gebruik van maakt. Voor mij zijn ze erg nuttig, mocht ik eens de pijlen kwijtraken en me verlopen… Even voor negen uur werd het tijd om buiten op de toespraak te gaan wachten en keurig op tijd zette het wandellegioen zich in beweging, om richting het station te gaan. Nu wel met GPS-ontvangst had ik de geocache snel te pakken en bij het gemeentehuis aan de andere kant van het spoor lag er nog een. Ook die was niet moeilijk. De drukte op het parcours was wel al meteen een stuk minder en ik liep vooral tussen de lopers van de twintig kilometer. Langs een feestelijk aangeklede tuin, waar vroeger ook al de lopers gefeliciteerd werden met de behaalde prestatie, liepen we de bossen in. Op de smalle paadjes was het soms wel even filelopen. Desondanks was het heerlijk genieten. En het was droog, dus op een enkele modderpoel na was het prima te doen. We hebben het hier wel eens veel slechter meegemaakt; zo’n driekwart van de tocht door de modder en pas om half zeven binnen, een uur te laat… Je hoorder er toen niemand over, want iedereen had het zwaar.

Station Maarn anno 2018

Al snel kwamen we bij het poortgebouw van het landgoed Ruiterberg waar ik even geen pijltjes zag. De routebeschrijving gaf aan dat we door de poort moesten en dat was niet te missen. Vroeger liepen we hier ook wel eens langs een fraaie tuin met ronde heggen, maar die hebben we dit keer niet gezien. Volgens mij ligt deze aan de andere kant van het landgoed. En de uitzichttoren De Kaap zat ook niet in het parcours. Tja, je kunt niet alles in één tocht hebben. Misschien toch eens wat vaker weer een WS in Maarn…? Van de Ruiterberg ging het naar het Doornse Gat, waar we een stukje omheen liepen. Er waren wat dagrecreanten en Erik passeerde mij op de fiets terwijl ik een paar foto’s stond te maken. We staken de N225 over om vervolgens het landgoed Darthuizen te betreden. En weer volgde een flink stuk door de bossen om aan de rand van Leersum uit te komen. In het restaurant Darthuizen had de twintig kilometer de horecarust. Vlakbij lag ook de graftombe van Nellesteyn, weer zo’n icoon in deze omgeving. En even later volgde de gecombineerde soep- en koffiepost, waar we uit verschillende lekkernijen mochten kiezen. Ik kon niet precies zien wat er allemaal lag, dus werd het op goed geluk wat uitzoeken. Ik bleek twee biscuits met zoetigheid gekozen te hebben, maar die gingen pas na de soep op, onderweg naar de Amerongse Berg.

Hoge wreef
De splitsing van de twintig en veertig kilometer volgde al snel en langs een tennispark liepen we weer de bossen in. We waren in de buurt van de Zuilensteinse Berg en bij een heideveld kregen we een leuke klim voor de kiezen. Het was nog een aardig stukje naar de Amerongse Berg waar het redelijk druk was. Even later volgde de Eenzame Eik met bankjes rondom. Ook hier zijn we vaker geweest. De geocache die er ligt lag op ruim 130 meter afstand, dus iets te ver om erheen te gaan. Door de bossen en langs een heideveld daalden we weer en nadat we nogmaals de N225 waren overgestoken volgden we een pad langs de rand van de Amerongse Bovenpolder. Bij het uitzichtpunt werd het weer een stukje klimmen, maar daarna konden we van het uitzicht over de polder genieten. Ook hier zijn we eerder geweest, maar het uitzichtplatform kan ik mij niet herinneren. Langs het kerkhof wandelden we het dorp in en na een paar straten volgde de horecarust, bij fietscafé De Proloog. Buiten zat alles vol, dus ging ik met mijn Gerardus Dubbel binnen aan een tafeltje zitten. Even de schoenen los, want die begonnen wat te knellen op mijn hoge wreef…

De Eenzame Eik op de Amerongse Berg

Even voor half twee ging het verder, eerst nog een stukje door Amerongen, langs korenmolen Maallust, het tabaksteeltmuseum, de Andrieskerk en het kasteel (buitenplaats) van Amerongen. Daar gingen we de uiterwaarden van de Nederrijn in, over graspaden en overstapjes. Bij een eerdere tocht van WS78 in deze omgeving was dat ook de bedoeling, maar werd het uit het parcours gehaald omdat het te drassig was. Nu was het prima begaanbaar. Na het oversteken van de Lekdijk volgde het landgoed Zuylestein. We kwamen langs het landhuis, maar je kon er niet echt dichtbij komen om een mooie foto te maken. Bovendien zag ik eerst niet hoe het terrein in elkaar zat, maar iemand die er bekend was kon het mij wel uitleggen. Bij de poort lukte het wel nog om een redelijke foto te schieten. Iets verderop lag een schaapskooi en hier moesten we een dijkje op, een onduidelijk pad over de boomwortels volgen, om vervolgens het dijkje weer af te gaan. Onder aan het dijkje lag een goed begaanbaar zandpad. Als ik dat geweten had…

Hond in de pot
Niet veel later kwamen we weer aan de N225 en ik zag op 70 meter afstand een geocache op mijn GPS staan, bij een oorlogsmonument. We gingen er helaas niet langs en ik had geen idee hoever de pijlenophalers achter mij zaten, dus volgde ik de route maar. Intussen was ik weer in Leersum en haalde Huib mij in. Samen gingen we naar de gecombineerde soep- en koffiepost. Ik verheugde me op een halve rookworst met mosterd, maar helaas vond ik de hond in de pot. Dus vlug een bekertje koffie en weer verder… Langs de Uilentoren liepen we weer de bossen in en daarna volgde het Leersumseveld, een heideveld met vele grote vennen. Erg mooi, en toen we om een groot ven heen gelopen waren, kwamen we al op de fruitpost. Men was er streng, want ik had nog steeds het bonnetje van de gemiste fruitpost in Velp, maar twee mandarijntjes nemen mocht niet. Het ene mandarijntje smaakte wel prima, lekker sappig en zonder pitten. Ook stonden er weer dropjes; altijd welkom, een beetje zout…

Kasteel / buitenplaats Amerongen

Vervolgens wandelden we langs het gebouw van Staatsbosbeheer waar ook iets te doen was. We kwamen in een welbekend tunneltje onder de N226 met fraai hekwerk en beschilderde tegeltjes, waar we ook al een aantal keren doorheen zijn gegaan. Daarna was het goed opletten om het smalle verscholen bospaadje omhoog te vinden. Gelukkig had men twee duidelijke krijtpijlen op het fietspad gezet. We bleven tot in Maarn in de bossen. Via de Maarnse Grindweg liepen we naar een klein heideveld, het Maarns Heitje genaamd. Daarna ging het via een lang fietspad terug naar de bewoonde wereld. Tegenover de sportvereniging Maarn-Maarsbergen, waar het tamelijk druk was, lag de laatste geocache van deze dag. Ik vond hem vrij snel en tijdens het loggen stopten nog twee wandelaars. Ze hadden de geocaches niet in de GPS staan, maar maakten meteen van de gelegenheid gebruik om hun naam ook even op het papiertje te zetten.

American Cookie met veel chocolade
Via een vrij nieuw ogend fietstunneltje (nooit eerder gehad met een tocht van WS78) kwamen we aan de andere kant van het spoor en een paar minuten later, precies om half zes, was ik terug bij De Twee Marken. Het was er nog gezellig druk en ik schoof met een Hoegaarden witbier aan bij een paar bekende wandelaars. Huib zat er met een groot glas Hertog Jan pilsener en hoewel ik meestal speciaalbier drink, leek me dat ook wel wat. Dus nam ik er later ook één. Het was een prima dorstlesser. Zo rond kwart voor zeven ben ik opgestapt en tegen zeven uur nam ik de Sprinter naar Utrecht. Ik had van Henri een paar bonnen voor de Kiosk gekregen, dus haalde ik snel een koffie, gevulde koek en een American Cookie (Triple Chocolat) voor maar twee euro. Beetje haasten was het wel, want ik had maar een paar minuten overstaptijd. Omdat het weer luidruchtig was in de tweede klas stiltecoupé ging ik even naar de eerste klas, maar deze keer was de conducteur het er niet mee eens. Ik mocht nog wel eerst even mijn lekkernijen opeten voordat ik terug ging naar de tweede klas coupé. Gelukkig was het daar weer wat rustiger geworden, want ik was best wel moe. Even voor negen uur was ik in Blerick, waar ook nog een bord eten op me te wachten stond. En uiteraard moest ik de spullen nog klaarmaken voor de volgende dag…

Leersumseveld

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

55e Kennedymars Sittard, 31-03-2018

Klik hier voor de website van de Kennedymars Sittard

Datum: 31-03-2018
Tocht: 55e Kennedymars Sittard
Organisatie: Stichting Kennedymars Sittard
Internet: http://www.kennedymars.org/
Afstand: 80 kilometer
Totaal afgelegd: 43894 kilometer
Weer: Eerst droog, zonnig, weinig wind, later meer bewolking en stevige buien.
Middagtemperatuur: ca. 13 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6F7BE

Sleep-inn
Ook dit jaar konden we weer twee nachten gebruikmaken van de sleep-in voor €7,50 (exclusief ontbijt). Vorig jaar was het mij niet zo goed bevallen, omdat de sanitaire voorzieningen in de sporthal aan de Dominicanenwal behoorlijk onder de maat zijn. In de herendouche is er maar één wasbakje met koud water, bij het toilet. En dit is vaak bezet omdat, naast de slapers, ook de wedstrijdlopers er gebruik van maken. Nou kun je voor die prijs geen vijfsterrenhotel verwachten, maar de basisvoorzieningen mogen op zijn minst toch wel toereikend zijn lijkt me. Dus mocht ik, na dit gemaild te hebben, de eerste nacht in het Jochem Erenshuis slapen. Alleen bleek daar dit jaar helemaal geen slaapgelegenheid meer te zijn, dus werd het nog drukker in de sporthal. Gelukkig heb ik de eerste nacht wel een paar uur kunnen slapen. De tweede nacht was het andere koek. Ik moest de brandwachten vragen om te stoppen met kletsen en ik werd ook steeds wakker van de krakende douchedeuren. Die had men de nacht ervoor open gelaten om dit te voorkomen. Ook was het herentoilet op zaterdagavond verstopt en dreef er allerlei stinkende troep in de pot. Om te kokhalzen zo goor. En vervolgens lag ik in mijn slaapzak te rillen van de kou… Voor de zaterdagochtend had ik ontbijt besteld. De twee bruine broodjes bleken wit te zijn en twintig cent duurder (per stuk) dan in de mail stond. Ook een kartonnen bekertje koffie was aan de prijs met twee euro. Al met al vraag ik me af of ik volgend jaar niet beter een B&B of hotel kan boeken. Wie nog goede, niet al te dure overnachtingsmogelijkheden dicht bij de start weet: tips zijn welkom. Geef ze s.v.p. door via de contactpagina.

De sleep-inn stroomt langzaam vol…

De Kennedymars
Om 4.55 uur ben ik naar de Markt gelopen voor de start. Ik zag Theo uit Heerlen in het startvak staan, maar door de drukte kon ik niet bij hem komen. Precies om vijf uur viel het startschot en mochten we ons door de nauwe straten van het centrum wurmen. Even later kregen we meer ruimte en wandelden we in het donker via het industrieterrein naar Nieuwstadt. In de maneschijn ging het vervolgens naar Susteren en daar begon het steeds lichter te worden, maar om te geocachen vond ik het nog wat te donker. Ik had sowieso niet veel zin om hiervoor van het parcours af te gaan. In het gehucht Heide liep iemand voor me een joint te roken, dus ben ik even gestopt om een broodje uit mijn tas te halen. Smerig die lucht; ik zit al de hele week in de (wiet)rook van mijn buren…

We liepen om recreatiepark Hommelheide heen en via lange asfaltwegen wandelden we richting Koningsbosch. Ik haalde Theo in en even later arriveerden we bij de eerste wagenrust van Hennie, waar ik koffie en zelfgemaakte bonbons kreeg. Een verslaggeefster van L1 stond even niet op te letten en Theo nam de microfoon ter hand. Later werd ik ook geïnterviewd, maar of het ook uitgezonden is, weet ik niet. Samen met Theo ben ik naar de eerste controle- en verzorgingspost bij camping Böhmerwald gelopen, waar broodjes, fruit en paaseieren uitgedeeld werden. Vervolgens ging het naar Maria-Hoop. Voor mij altijd een vaste rustplek bij café Boszicht. Daar werd ik weer hartelijk ontvangen en ik heb er even koffie gedronken. Een kwart van de Kennedymars zat er al op…

Theo als nieuwe L1-verslaggever voor de Kennedymars…?

Op weg naar Posterholt werden we nog op de foto gezet. Na zo’n achtentwintig kilometer nam ik even een krentenbol bij de volgende hoofdpost en ik voelde mijn linker dikke teen pijnlijk schuren in mijn schoen. Het bleek alleen wat eelt te zijn, dus kon het er nog wel mee door zonder te tapen. Achter Reutje stond Hennie weer klaar en werd ik getrakteerd op spek en ei. Mijn glucosemeter ging twee keer in storing en bij de derde poging gaf hij 28 mmol/l aan; ruim drie keer te hoog! Voor de zekerheid heb ik maar geen brood gegeten en wat insuline bijgespoten. Samen met Theo ben ik verder gegaan, maar al snel trof ik Ignace en wij bleken ongeveer hetzelfde tempo te lopen. Bij Montfort kregen we een nieuw stuk route waardoor we niet meer langs de hoofdpost van vorig jaar kwamen. Die was nu verplaatst naar Maasbracht. We liepen wel nog langs de kerk, de kasteelruïne en het kampeercentrum Reigershorst. Vlak voor de spoorwegovergang stond Hennie weer en omdat ik geen idee had hoe hoog mijn glucosespiegel was, besloot ik alleen een kop thee te nemen.

Vervolgens wandelden we richting Maasbracht en probeerde ik een geocache te vinden die vorig jaar niet gelukt was. Ook nu zat ik eerst weer op een dwaalspoor, maar na een paar minuten zag ik hem ineens wel. Er stonden wat toeschouwers en dus moest ik het spel even uitleggen. In de route zat weer een wijziging, omdat we naar de hoofdpost bij gemeenschapshuis Baekerhoes in Maasbracht moesten. Daar zat iets meer dan de helft van de Kennedymars er op. De GPS-route was hier niet erg nauwkeurig en dus werd het even zoeken naar de pijlen. Iets verderop kwamen we weer op bekend terrein en heb ik even een praatje gemaakt met Kees (van Janna). En net na de A2 trof ik nog een bekende van Venlo Beweegt. Terwijl ik een bekertje water dronk en stond te kletsen, kwam Ignace voorbij en haakte ik weer aan. We liepen samen door Maasbracht en vervolgens via de Maasbrug bij de A2 naar Wessem.

Kasteelruïne van Montfort

Alles weer net even anders… Of toch niet…?
Dit jaar stond daar geen uitdeelpost meer en ook het tankstation was dicht, dus geen chips en cola-light. We moesten ook beiden plassen en dus vroegen we in de kantine van de tennisvereniging of we even naar het toilet mochten. Vriendelijk was men er allesbehalve, dus was het antwoord “Nee”. Dan maar in het park en een boete riskeren. Ook dit jaar was de organisatie niet erg scheutig geweest met toiletvoorzieningen onderweg. Vlak voor Thorn was er weer een verzorgingspost van Hennie en Theo bleek er ook net te zijn. Ik prikte mijn suiker weer, die nu onder de 5 mmol/l was gedoken. Geen touw aan vast te knopen… Lang konden we niet blijven zitten omdat het begon te regenen, maar toen ik mijn paraplu net open had, werd het weer droog. Bij de hoofdpost in Thorn werd het tijd voor een krentenbol en in het centrum stond men ook van alles uit te delen. Omdat ik niet bij grand café ’t Stift gestopt ben, was er nog keus genoeg en nam ik een blokje kaas en een paasei. Daarna volgden de kasseien; elk jaar weer een heerlijke voetenmassage als je niks mankeert, maar een hel als je blaren hebt. Gelukkig had ik die niet…

In Kessenich was ik Theo weer kwijt. Bij café Bert’us was het gezellig, maar ik wilde door naar Geistingen, via het nieuwe fietspad langs de Vissenakkerplas. Ook dit stond verkeerd ingetekend op de GPS-route, maar echt verdwalen kon je hier niet. Ik besloot de kroeg in Geistingen ook links te laten liggen en ruim drie kilometer verderop, in Aldeneik, te gaan pauzeren. Maar halverwege voelde ik toch een schuurplek opkomen onder de bal van mijn rechtervoet. Om blaren te voorkomen ben ik sokken gaan wisselen en heb ik mijn voeten opnieuw ingesmeerd met Skin Lube, een soort vaseline, maar dan beter bestand tegen het zweten. Intussen was Theo ook weer gepasseerd. Bij een camping in Aldeneik werd Jägermeister uitgedeeld en ik kreeg een drinkglas vol voorgezet. Iets te veel, dus werd er een nieuw glas gepakt met een bodempje Jägermeister. Ik besloot toch nog even een trappistje te gaan drinken bij restaurant De Leeuwerik, iets verderop.

Gratis voetenmassage op de kasseien in Thorn

Zin in patat
Toen ik op het terras zat begon het flink te regenen, maar vlak voordat ik verder ging leek het droog te worden. Ik was nog niet het dorp uit toen de volgende stortbui zich aandiende, dus maar even schuilen bij een huis langs de route. Intussen was ik de zestig kilometer voorbij en even later liep ik Maaseik in. Meestal stop ik even bij Brasserie De Beurs op de Markt. Daar zat het redelijk vol, maar verder is er niet veel te beleven op het plein. Dus liep ik snel via de Maasbrug weer Nederland in. Ik hoopte Hennie nog even te treffen. Helaas, ze reed net weg toen ik voorbij kwam en ze toeterde nog even. In Roosteren had ik ineens zin in patat en ik weet dat daar een snackkar staat. Ze waren nog aan het voorbakken en dat ging te lang duren, dus bestelde ik maar een gehaktstaaf. Ook daar moest ik vrij lang op wachten en toen ik verder wilde gaan begon het ook weer te plenzen. Dan maar in de stromende regen naar Dieteren…

Ik twijfelde of ik nog een rust nodig had, maar besloot toch door te gaan. Intussen was het ook al best donker en in combinatie met de nattigheid besloot ik de twee geocaches in Susteren maar voor gezien te houden. Mijn voeten voelden zo hier en daar erg schraal aan, dus strikte ik de schoenen wat strakker om wrijving te voorkomen. Dat bleek later weer iets te veel van het goede, maar ach, zo ver was het niet meer… Die hoge wreven spelen na zoveel kilometer toch altijd wel een beetje op… In Nieuwstadt stond nog wat publiek en daarna werd het stil. Via dat saaie geestdodende stuk over het industrieterrein ging het in rap tempo terug naar Sittard. Bij de verkeerslichten stond Hennie nog en Theo zou vlak voor me moeten zitten, maar hem inhalen is mij helaas niet meer gelukt.

Op de mert in Zitterd…
In het Hoogveld was het inmiddels ook erg rustig en dat stuk langs de Oude Rijksweg boeit mij ook niet zo. Donker, druk verkeer en geen gezelligheid. Vlak voor de finish kwamen we nog langs een hoop kebonkebonk-herrie. Geeft mij dan maar liever de blaaskapel die net voor de Markt staat. Dat klinkt een stuk vrolijker. Om twintig voor elf ’s avonds liep ik de finishtent in. Ik had er zeventien uur en veertig minuten over gedaan. Voor mij een hele normale tijd en ik was niet eens echt moe, al zou nog verder lopen wel iets teveel zijn. Na het in ontvangst nemen van nummertje 16, en het stempelen van de Kennedywalker en het wandelboekje keek ik nog even of ik Theo zag. Hij bleek vier minuten voor mij gefinisht te zijn, maar helaas… Ik ben even een trappistje gaan drinken bij café De Buren. Echt gezellig was het niet, want dat uitgaansvolk heeft geen oog voor de Kennedymars en de lopers. Finishen op de Markt is vooral leuk voor de omzet van de horeca, maar van mij mogen we terug naar de stadssporthal. Veel betere faciliteiten daar en veel gezelliger, wandelaars onder elkaar…

Natte Maasbrug en dreigende wolken bij Maaseik

Zo rond half twaalf ging ik terug naar de sleep-inn en ik heb me nog even gedoucht. Gelukkig was die wel lekker warm. Daarna werd het nog even blauwbekken en flink rillend dook ik mijn nest in. Ik sliep beduidend slechter dan de eerste nacht door al het tumult. Om zeven uur ben ik opgestaan en rond half negen ben ik met mijn weekendtas op wieltjes naar station Sittard gelopen. Helaas was daar geen koffie te krijgen. Arriva bracht me via Roermond naar Venlo, waar ik eigenlijk een uur op de bus moest wachten. Eerst maar een beker koffie dus, en dan met een andere lijn naar het winkelcentrum in Blerick. Dan nog maar 1300 meter extra naar huis lopen. Gelukkig hadden mijn voeten geen noemenswaardige schade, alleen wat schuurplekjes. Mijn moeder kwam mij tegemoet lopen en zij heeft de weekendtas ook een stukje meegetrokken. Tegen elf uur was ik thuis en na een kop koffie ben ik in slaap gevallen. Meermaals zelfs deze dag. Bijslapen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

6e Vier dorpentocht Klarenbeek (WS78), 24-03-2018

Datum: 24-03-2018
Tocht: 6e Vier dorpentocht (serie 40 tocht 10)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 43814 kilometer
Weer: Eerst grijs en fris, dan opklaringen en later weer bewolkt. Wel droog.
Middagtemperatuur: ca. 12 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7CQEJ

Erg veel zin om naar Klarenbeek te gaan had ik eigenlijk niet. Alles bij elkaar was ik meer dan drie uur onderweg (enkele reis) om er te komen. En dan was er, nog steeds, die vervelende verkoudheid die maar niet over wilde gaan. Spierpijn gegarandeerd dus… Een ander alternatief was de RS80 in Zoetermeer. Echter scheelde dat ook nauwelijks qua reistijd en dat voor vijfentwintig kilometer lopen. De 30 van Zandvoort of de Venloop (met overnachting in Blerick) vielen ook al af omdat die tochten alleen voorinschrijving hebben. Dus werd het toch maar Klarenbeek. Om vier uur mijn nest uit en om 5.49 uur (na een wandelingetje van ruim een kwartier) met de Sprinter via Haarlem naar Amsterdam.

Bij Heemstede werd een meid die achter mij zat lastiggevallen door een Zuid-Europees ogend type. Pas nadat we met een aantal mensen opstonden, hem aanstaarden en zij meermaals aangegeven had dat ze niet van zijn escapades gediend was, vertrok hij. Ook die meid was ergens anders gaan zitten, dus meldde ik het later toch maar even bij de conductrice. Vlak voor Amsterdam liep ik hem voorbij; “meneer” lag te pitten… We hadden een paar minuten vertraging, maar toch haalde ik de internationale trein richting Berlijn met gemak. In Apeldoorn trof ik nog een paar wandelaars en het boemeltje van Arriva bracht ons naar Klarenbeek. Daar moesten we nog zo’n twintig minuten lopen om bij de start te komen. Rond twintig voor negen schreef ik mij in voor de veertig kilometer en na snel een bekertje koffie gedronken te hebben ging ik even voor negen uur op pad. De meeste lopers van de grote afstanden (60, 80 en 110 kilometer) waren al gepasseerd en omdat ook de veertig eerder kon starten, was het lekker rustig op het parcours.

Kabouterdorp
De route bestond uit twee lussen van elk twintig kilometer. Het werd vandaag ook veel treinen en boten kijken, want de eerste lus ging naar de IJssel en de tweede lus naar de Veluwse Stoomtrein Maatschappij in Lieren. Redelijk bekend terrein dus. En dan zagen we ook nog regelmatig vliegtuigjes passeren, omdat vliegveld Teuge hier ook niet ver vandaan ligt. Het eerste stuk van de tocht ging oostwaarts door de bossen richting het station van Klarenbeek en hier zijn weliswaar veel nieuwe geocaches verstopt, maar die hangen allemaal op zo’n zeven meter hoogte. Afgezien van het feit dat ik ze met mijn visuele beperking niet zie, heb ik niet de juiste hulpmiddelen bij me om deze caches naar beneden te krijgen. Erg jammer. We liepen ook weer door het kabouterdorp vlakbij het station en ik probeerde dit keer toch weer wat andere tafereeltjes op de foto te zetten dan de vorige keer.

Kabouterdorp Klarenbos

Na het station volgden we de doorgaande weg een stuk om vervolgens via een poortje landgoed Beekzicht te betreden. Hier wandelden we over een lange bosweg die door werklui met hun zware machines behoorlijk omgeploegd was. We moesten de nodige modderpoelen ontwijken en ik was blij dat ik hier niet in het donker liep, zoals menige langeafstandswandelaar. Gelukkig werden de paden verderop beter en na ruim zes kilometer arriveerde ik bij de hoeve Belle Rensink voor de eerste rust. Hoewel het veel vroeger was dan gebruikelijk nam ik toch even een bekertje soep. Ik raakte aan de praat met Frits, die al bij de IJssel was geweest. Hij was met de auto gekomen en hierdoor kon hij dus al om zeven uur starten. Na de rust volgden we eerst een graspad en even een klein stukje doorgaande weg. Daarna ging het door landelijk gebied, over een dijkje met bomen en een strak fietspad richting de IJssel. Na nog een graspad met overstapjes kwamen we bij de ruïne De Nijenbeek, waar ik even een paar foto’s gemaakt heb. Hoewel ik dit de vorige keer ook gedaan heb, bleef het toch de moeite waard. Na de ruïne volgden we de IJssel een klein stukje, waarbij we weer een aantal keren over de hekken moesten klimmen. De rust- en controlepost die hier lag was al gesloten en dus stapte ik stevig door. Ook op de terugweg moesten we weer de wei in en over hekken klimmen. Leuk, mooi, maar wel vermoeiend voor de spieren.

Broodje knak
Vlak voordat we weer een dijk met bomen opgingen, vloog er een vlieg in mijn linkeroog en was ik mijn contactlens even kwijt. Gelukkig bleek deze nog wel in het oog te zitten en na wat peuteren en wrijven schoot hij weer op zijn plek. Via een bosachtige omgeving kwamen we weer op het eerder gelopen graspad en even later was ik terug bij de hoeve Belle Rensink voor de tweede rust. Ik had een bonnetje waarop stond “2e lus – Broodje knakworst” en dus wilde ik die hier nog niet verzilveren. Maar volgens de vrijwilligers zat er in de volgende lus helemaal geen rust waar ze broodjes knakworst hadden. Ik verbaas me er telkens weer over dat men het bij WS78 niet voor elkaar krijgt om dit soort zaken duidelijker aan te geven. Had er dan bijvoorbeeld gewoon “2e rust” of de naam van de rust opgezet… Ik nam het zekere voor het onzekere, en hoewel ik het nog te vroeg vond heb ik het broodje knakworst maar genomen. Smaken deed het gelukkig wel. Na de rust ging het eerst door het buitengebied en later weer door de bossen terug naar Klarenbeek. We kwamen ook nog langs de voormalige kerk, nu Het Boshuis, en het landhuis Klarenbeek. Precies om één uur was ik terug bij het multifunctioneel centrum (MFC).

Ruïne De Nijenbeek

Ik zat goed en wel aan een bokbiertje toen er zo nodig weer eentje moest melden dat de pijlen zo opgehaald zouden gaan worden. En dat terwijl we nog ruimschoots de tijd hadden om voor 18.00 uur te kunnen finishen. Toen ik het zei, was het commentaar: “Niks mee te maken”. Hoezo, hoeft de organisatie zich niet aan de eigen tijden te houden? Met dit gejaag gaat de zin om de volgende keer zes uur te reizen (heen en terug) voor een tocht van WS78 wel over. En dan werd mij ook nog verteld dat ik onderweg maar geen foto’s meer moest maken. Jammer weer dat het op deze manier moet; ik kom hier om te genieten van mijn rust, vrij weekend en de natuur, en niet voor dit gezeik. En het leuke is, hoe meer ze te zeuren hebben, hoe minder ik geneigd ben me er iets van aan te trekken. Dus ging ik nog even naar het toilet en rond half twee begon ik aan de tweede lus. Natuurlijk ging ik foto’s maken en nog veel ook, want er was genoeg te zien! Al snel liepen we het dorp weer uit en volgden we de Beekbergse Beek, die we later ook overstaken. En vlak voordat ik bij het Apeldoorns kanaal kwam, haalde ik een vermoeide wandelaar die zat te rusten in. Nu wist ik zeker dat ik niet de laatste was en de pijlenophalers hun ongenoegen op een ander konden botvieren. Ook het Apeldoorns kanaal staken we over, waarna we door het dorpje Oosterhuizen liepen. Vervolgens ging het over een vrij drukke, saaie weg naar Lieren en haalde ik nog een paar wandelaars in, waaronder Henri.

Treinen kijken
In Lieren hadden we al na zo’n zesentwintig kilometer de koffiepost bij de Veluwsche Stoomtrein Maatschappij. We mochten een consumptie uitkiezen voor het bonnetje en ik nam een bekertje cola-light. Dat was vlug op, want ik wilde nog even van de vele mooie treinen genieten en foto’s maken. Ik had wel wat moeite om de pijlen te vinden, maar gelukkig liepen er genoeg mensen op het terrein rond om het te vragen. Na het passeren van het stationnetje Beekbergen gingen we weer het buitengebied in en op de Ruggeweg staken we het spoor over. Hier kwam diesellocomotief 636 en een graafmachine op spoorwielen voorbij, die ik beide op de foto gezet heb. En er lag nog een geocache die ik snel even opgepikt heb, want ik had weer eens een gecodeerde munt bij me die hoogstnodig verder moest. Tijdens het loggen stopten er twee fietsers die ook voor deze geocache kwamen, dus hebben we even een babbeltje gemaakt. In deze omgeving lagen er meerderde geocaches, maar ik wilde hiervoor niet meer van het parcours afwijken. Naar twee stuks heb ik vlug gekeken, helaas zonder succes. Eenmaal in het bos hoorde ik nog een stoomtrein een paar keer fluiten en net toen ik mijn moeder aan de telefoon had om het haar te laten horen, bleef het stil. Jammer…

Stoomlocomotief bij de Veluwsche Stroomtrein Maatschappij

Al snel kwamen we bij camping De Bosgraaf waar we overheen gingen, om vervolgens bij de horeca even te rusten. Men bleek er een lokaal biertje “Lang zal ze leven” te hebben en ik had volgens de routebeschrijving nog een half uur voordat ik hier weg moest, dus dronk ik er vlug ééntje. Isis liet even weten dat ik niet al te lang moest blijven zitten, maar dat was ik toch al niet van plan. Volgens mij weten ze bij WS78 ook wel dat ik altijd mijn best doe om voor de sluitingstijd binnen te zijn. En als er netjes gezegd of gevraagd wordt om op tijd te vertrekken, heb ik daar niet zo’n moeite mee. Nog voordat Isis terug was van het toilet maakte ik me uit de voeten en liep ik het laatste stuk nog met een wandelaar mee. Na de camping volgden we even een drukke weg langs het Apeldoorns kanaal en staken we dit via de Scherpenbergerbrug over. Bij een nabijgelegen boerderij hadden we de fruitpost en daar nam ik een mandarijntje en een paar dropjes. Daarna wandelden we via een aantal landwegen naar de Verloren Beek die we een stuk volgden, om vervolgens langs de N789 naar de Beekbergse Beek te gaan. Ook die volgden we een aardig stuk. Na nog een ommetje door het buitengebied kwamen we deze beek weer tegen bij bed & breakfast ’t Hoge Bruggetje. En het bruggetje over de beek mocht er best zijn. Langs landgoed Klarenbeek wandelden we weer het dorp in en om half zes kwam ik aan bij de finish.

De verkeerde trein
Ik wilde graag een Grimbergen Dubbel hebben, maar die was helaas op. Tja, menig wandelaar lust wel een trappistje na afloop… Dus nam ik nog maar een herfstbok en zo rond kwart over zes besloot ik me klaar te maken voor de wandeling naar het station. Ik wilde per sé de trein van kwart voor zeven halen, want anders moest ik een uur wachten volgens de reisplanner. Alleen had ik niet in de gaten dat ik via Zutphen moest reizen en stapte ik dus in de verkeerde trein, naar Apeldoorn. Nu moest ik nog twee keer overstappen, in Hilversum en Amsterdam, en wat langer wachten op deze stations. Maar uiteindelijk kwam ik precies even laat, rond kwart over negen, in Alkmaar aan. Ik besloot de bus naar huis te nemen. Dat was gezellig, want de chauffeuse was een bekende van de EHBO-vereniging. Rond kwart voor tien was ik thuis en ik vond het welletjes; dik zestien uur onderweg geweest. Of ik een volgende keer nog naar Klarenbeek ga, dat weet ik nog niet. Het is op zich een mooie tocht, maar elk jaar wel veel dezelfde stukken (vooral richting de IJssel). En neem daar het gezeur van sommige pijlenophalers plus de reistijd van in totaal zes uur bij, dan zijn er betere alternatieven te vinden. Dat wordt nog flink wikken en wegen…

Bruggetje over de Beekbergse Beek

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Winterwandeling Tegelen, 11-03-2018

Klik hier voor de website van wsv. D.W.F. BelfeldDatum: 11-03-2018
Tocht: 3e Winterwandeling 2018
Organisatie: Wsv. D.W.F. Belfeld
Internet: http://www.doorwandelenfit.nl/
Afstand: 25 + 5 = 30 km.
Totaal afgelegd: 43773 kilometer
Weer: Eerst zwaar bewolkt, beetje (mot)regen, later een enkele opklaring, warm, weinig wind.
Middagtemperatuur: ca. 16 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Helaas was de verkoudheid nog niet over, al voelde ik me wel beter dan het vorige weekend. Van het hoesten kom ik maar niet af en ik ben donderdag even naar de dokter geweest. Geen keelontsteking, geen longontsteking, geen oorontsteking… Gewoon verkouden en soms wat grieperig, dus het moet vanzelf maar overgaan. Dus besloot ik het rustig aan te doen en zo rond kwart over acht ben ik vanuit Blerick met de fiets naar Tegelen vertrokken. Door de verkoudheid voelde ik mijn spieren flink. Rond twintig voor negen was ik bij de kantine van voetbalvereniging TSC’04 en, ondanks dat ik thuis al koffie had gedronken, nam ik hier nog even een bakkie leut. Intussen keek ik even op de routekaart en de routebeschrijving. Het verbaasde me dat we de Maas niet overstaken, want dat zit meestal wel in één van de drie wandeltochten. Ik hoorde dat dit wel in de planning stond, maar de veerpont tussen Baarlo en Steyl zou tussen 12.00 en 13.00 uur uit de vaart zijn, omdat deze vervangen werd door een nieuw veer. En wandelaars een uur (of misschien wel meer…) aan de overkant laten wachten, kan natuurlijk niet…

Een kaarsje voor beter weer
Dus kregen we een aangepaste route, die men donderdag nog snel in elkaar had moeten zetten. Petje af hoor, het zag er allemaal keurig uit. De route van de vijfentwintig kilometer bestond uit drie lussen van respectievelijk vijf, tien en nog eens tien kilometer. Jolanda vroeg of ik weer mee wilde gaan om het rondje van vijf kilometer af te pijlen, dus besloot ik eerst de andere twee lussen te lopen. Als ik nog tijd had, kon ik dat rondje van vijf kilometer zelfs twee keer wandelen, en anders werd het even wachten in de kantine. Even voor negen uur begon ik dus aan “lus 2”, die via het brede zandpad naar Chateau De Holtmühle voerde. Daar sloegen we linksaf en vervolgens gingen we onder het spoorviaduct door, de buurtschap Nabben in. Na het oversteken van de Aalsbeek wandelden we langs het spoor naar de Kapel van Geloë. Omdat het net begon te regenen ging ik even naar binnen om een kaarsje op te steken. Nou ben ik niet gelovig, maar wie weet helpt het om goed weer te krijgen…? Koud was het in ieder geval niet; de temperatuur liep al snel op en wind stond er nauwelijks. Dat ben ik niet meer gewend en samen met die verkoudheid werd het toch nog flink zweten…

Kapel van Geloë

Toen ik buiten kwam werd de regen ook al weer minder en tegen de tijd dat ik bij de Maas kwam was het droog. We gingen hier rechtsaf richting Steyl en zo konden we nog even het “oude” veer aanschouwen. Boven bij café ’t Vaerhoés werd het even zoeken naar de markeringen, maar het was snel duidelijk waar ik heen moest. We maakten nog een ommetje door Steyl, rondom de “Patersplak” en langs het klooster van het Heilig Hart Missiezusters. Aan de achterzijde van dit klooster liepen we het terrein op en daar hadden we rust in een zaaltje. Ik had er pas vijf kilometer opzitten, maar nam toch even een kop koffie. Na deze korte pauze ging de route weer richting de Maas en wandelden we een stukje door de uiterwaarden, om vervolgens naar het centrum van Tegelen te gaan. Ook hier was ik de markeringen even kwijt, maar op de heenweg met de fiets had ik wel al pijlen zien hangen. Via de Spoorstraat en de Stationsstraat kwamen we weer aan de spoorlijn Venlo – Roermond. Het station vind je hier niet meer; dat is heel wat jaren terug een stuk naar het noorden, richting het centrum verplaatst. Het viel wel op dat de markeringen van de knooppuntenroutes soms links en dan weer rechts van de weg stonden, wat het zoeken (en vooral vinden) voor mij erg lastig maakte…

Klein stukje smokkelen
Even later was ik weer bij de vijvers van Chateau De Holtmühle en de route ging opnieuw via het brede zandpad terug naar sportpark Bakenbos. Hoewel ik al verschillende keren langs knooppunt 29 was gelopen, is me dit nooit opgevallen en snapte ik het ook niet in de routebeschrijving. Het paaltje staat iets van het pad af en kijk je er niet tegenaan als je over het zandpad loopt. We verlieten hier de knooppuntenroute om terug te gaan naar de kantine van de voetbalvereniging. Daar heb ik even een kop soep gegeten, om vervolgens aan “lus 3” te beginnen. Dit keer verlieten we het sportterrein via het fietspad aan het eind van het parkeerterrein en ging de route rechtstreeks langs het spoor naar de kapel van Geloë. Daar kregen we even een stukje dubbel, tot aan de Maas. Maar nu gingen we linksaf richting de stuw, waar we een klein stukje mochten smokkelen. Het fietspad is hier onderbroken en eigenlijk moet je dus even naar boven, een klein stukje langs de doorgaande weg en dan weer terug naar de Maas. Maar te voet kun je de Maas blijven volgen, om vervolgens bij het niet meer bestaande café Maaszicht weer naar boven te gaan. Via de rotonde en het spoorviaduct wandelden we Belfeld in, waar we langs gemeenschapscentrum De Hamar kwamen.

Veerpont Baarlo – Steyl

Aan de andere kant van het dorp liepen we nog een klein stukje door de natuur. Daarna volgden weer wat verharde wegen, een fietspad en een zandweg door het buitengebied van Belfeld. Vlak voor knooppunt 52 verlieten we dit netwerk weer en langs de achterzijde van sportpark Bakenbos (waar het een beetje modderig was) ging het terug naar de kantine. Ik had iets minder dan twintig kilometer op de GPS staan en dus had ik tijd genoeg om even een bokbiertje te drinken en de lus van vijf kilometer nog te lopen. Mijn boterhammen had ik onderweg al naar binnen gewerkt. Na even met Jolanda gepraat te hebben ging ik om half twee op pad voor “lus 1”. Na het oversteken van de Streekweg en de A73 ging deze de bossen in. Het pad liep wat omhoog en dat bleek met mijn verkoudheid meer moeite te kosten dan ik gedacht had. Boven kregen we wat smallere paden en de stormschade van januari was hier nog niet opgeruimd, dus moest ik een aantal keren over een boomstronk stappen of er omheen lopen. Vlak voor knooppunt 42 was de route wat ingekort omdat de lus anders te groot zou worden. We liepen langs de grote zandgroeve, maar kwamen er net niet doorheen. Wel heb ik er een paar foto’s van gemaakt. Een stukje verderop stonden een paar ezels in de wei en die heb ik even geaaid. Er bleek er één behoorlijk verkouden te zijn…

Alweer een seizoen voorbij…
We liepen weer de bossen uit en staken nogmaals de A73 en de Streekweg over. Via de Bakenbosweg ging het terug naar de kantine van TSC’04. Het lusje van 5,3 kilometer bleek aardig te kloppen, waardoor ik rond half drie terug was. Ik heb een kop koffie gedronken en hoewel ik eigenlijk al genoeg gegeten had, liet ik mij het broodje knakworst met mosterd dit keer niet ontgaan. Even na drie uur zijn Jolanda en ik begonnen aan het ophalen van de pijlen op die lus van vijf kilometer. Na een paar pijlen vlakbij de start konden we even flink doorlopen, want pas bij de inkorting vlak voor knooppunt 42 hingen weer eigen pijlen van D.W.F. Met z’n tweeën ging het afpijlen redelijk vlug, dus waren we rond kwart over vier al klaar. Jolanda bood mij een bokbiertje aan en ik heb er daarna nog één gedronken. Rond kwart over vijf verlieten we het startlokaal en ben ik weer naar Blerick gefietst. Ondanks dat het niet zo druk was in Tegelen (er was op veel plaatsen wandelen deze dag), en ik niet veel bekenden heb gezien, was het toch wel weer gezellig bij D.W.F. Jammer, nu moeten we nog tien maanden wachten voordat er weer gewandeld wordt in Tegelen…

Zandgroeve bij Tegelen

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bijloop en Turfvaarttocht Etten-Leur (WS78), 24-02-2018

Datum: 24-02-2018
Tocht: Bijloop en Turfvaarttocht (serie 40 tocht 9)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43743 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, open winterweer, koude wind (4 Bft, N/NO)
Middagtemperatuur: ca. 4 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC2QBDQGC7A125

Etten-Leur, tjonge, wat een end weg zeg… Vanuit Alkmaar was het niet binnen redelijke tijd te doen met het openbaar vervoer. Vanuit Blerick kon ik er om 8.22 uur zijn, maar dan had ik zes minuten om in ‘s-Hertogenbosch over te stappen. Beetje krap. Zelf plannen leerde dat ik ook in Eindhoven en Breda over kon stappen. En net toen ik rond kwart over zes de deur uit wilde gaan bleek het spoor tussen Venlo en Eindhoven defect te zijn. De trein naar Nijmegen van 6.32 uur kon ik net niet meer halen en dus moest ik op het koude station wachten tot 7.02 uur. En dan was ik ook weer eens flink verkouden, waardoor de glucosewaarde de avond ervoor zelfs was opgelopen tot 29 millimol per liter (terwijl het tussen de 4 en 10 moet zijn). Alles leek ineens tegen te zitten. Op station Nijmegen ben ik maar een kop koffie gaan halen bij de AH To Go en daarna kon ik rechtstreeks naar Etten-Leur met de intercity. Ik kwam er wel pas om 9.22 uur aan en toen was het nog zo’n tien minuten lopen naar de start. Ik mocht me alleen nog inschrijven op de twintig kilometer, maar ik heb wel nog om een route van de veertig gevraagd. Gelukkig kreeg ik die mee. Op de centrale rustpost zou ik wel even kijken wat er nog mogelijk was.

Bekend hotel
Buiten trof ik Mari en Brigitte die sowieso voor de twintig kilometer gingen en ik liep met ze mee, al lag mijn tempo wel iets hoger. We verlieten het sportpark “De Lage Banken” aan de zijkant en al snel liepen we door het Elisabethpark. Daarna volgde nog een flink stuk bebouwde kom en kwamen we op het voetpad langs de Bredaseweg; niet echt een WS-waardig stuk parcours. Na het oversteken herkende ik het gebied ineens van een cursus die ik in Etten-Leur heb gehad. We kwamen vlak langs het Fletcher hotel restaurant Trivium, waar ik destijds gelogeerd heb. Volgens mij was het toen nog zelfstandig, dus niet van de Fletcher groep. Bij een braakliggend terrein (dat destijds flink donker was in de avond) staken we de A58 over en kwamen we op een opengebroken straat, die we een paar honderd meter moesten volgen. Een extra stukje onverhard in het parcours dus. Verder bestond dit stuk parcours uit een landelijke omgeving met landwegen, af en toe afgewisseld met graspaden en een stukje bos. Aan de Rijsbergseweg moest een gedenknaald staan die ik gemist heb, omdat ik op mijn routebeschrijving aan het kijken was.

In het Elisabethpark

We moesten namelijk een grasveld op en dit langs de rand volgen tot we weer in een natuurgebiedje kwamen. Hier waren meren aangelegd en een nieuwe brug, wat mooi uitzicht gaf. Vervolgens liepen we via natuurgebied Schuitvaart en het buitengebied naar de centrale verzorgingspost (voor de veertig kilometer de soep- en koffiepost). Daar kwam ik precies om half twaalf aan; de uiterste vertrektijd voor de “veertigers”. De lus van de veertig zou voor de lopers van de zestig kilometer de tweede lus zijn en een beetje telwerk zei me dat de laatste dan rond 13.00 uur deze lus op zou gaan. Tijd zat dus. Bovendien leverde navraag op dat er pas circa acht man van de zestig op de lus zaten. Dus ben ik, na een vlug bakkie soep en een kort praatje met Corné en Miranda toch nog maar de lus opgegaan. Sowieso was de sluitingstijd van de veertig kilometer nu 18.00 uur, en niet 17.30 uur zoals gewoonlijk.

Vloeiweide en Fort Oranje
Al snel liepen we weer het natuurgebied Schuitvaart in, waar het voor mij soms behoorlijk zoeken werd naar de gele linten in het groene landschap. Ik heb er een hekel aan; de pijlen van WS78 zijn gewoon veel beter te zien, maar lijken wel steeds minder gebruikt te worden… Ook nu liepen we weer flinke stukken door het buitengebied en we volgden de N394 die veranderd was van Rijsbergseweg naar Ettenseweg een klein stukje. Daarna draaiden we richting de Vloeiweide, welbekend van de internationale pinksterdriedaagse in Breda. Bij die driedaagse heb ik het oorlogsmonument al een aantal keren op de foto gezet, maar ik besloot er alsnog een paar foto’s van te maken. Het blijft een indrukwekkend stukje geschiedenis. Wel werd het weer zoeken naar de pijlen en gele linten, want die stonden op een andere plek dan waar ik ze verwacht had. We maakten wederom een lus door het buitengebied en na een stukje langs de Turfvaart gelopen te hebben, kwamen we bij de roemruchte camping Fort Oranje (site is aardig gedateerd…). De ontmanteling die volop in de media aangekondigd was, was duidelijk zichtbaar. Aanzienlijk veel meer lege plekken dan de vorige keer dat ik hier langskwam en bovendien was ook een deel van de begroeiing langs het hekwerk weggehaald, waardoor we nu meer op de camping konden kijken.

Oorlogsmonument Vloeiweide

Via een graspad gedeeltelijk langs en gedeeltelijk over golfpark De Turfvaert wandelden we naar de gelijknamige brasserie. Er was een apart zaaltje voor de wandelaars gereserveerd, maar daar werd helaas geen bier geschonken. Ik mocht het aan de bar gaan halen en bestelde een Westmalle Dubbel. Mijn brood had ik onderweg al opgegeten, dus hoefde ik niet lang te rusten. We verlieten het golfterrein aan de voorzijde en weer herkende ik het parcours van de driedaagse. Er staat een bord “Modder” (met uitroepteken) en dat moest even op de foto, want vaak is het bij WS78 flink soppen, maar vandaag was de modder ver te zoeken… We maakten nog een klein lusje door het buitengebied van Rijsbergen en wandelden toen het natuurgebied Rondgors in. Het bleek een lang graspad langs de Turfvaart te zijn en na het oversteken van de Ettensebaan kwamen we in natuurgebied Pannenhoef. Tijdens de laatste driedaagse ben ik hier ook geweest, maar door stressproblemen en gezondheidsklachten had ik de lus door dit gebied niet meer gemaakt. Jammer, want blijkbaar had ik een prachtig stuk gemist. In het gebied kwamen we over een aantal bruggen en volgden we de Turfvaart en de Bijloop een stuk. Ook zag ik de grote grazers die hier hun thuis hebben.

Bij het oversteken van de Bijloop hoorde ik Rudolf ineens aan de andere kant en omdat hij een hoger tempo heeft, haalde hij me in. Hij liep stoer te doen over die zestig kilometer, maar daar trok ik me weinig van aan, want ik was al lang blij met mijn veertig, gezien de verkoudheid en de late start. We liepen samen op tot bij de centrale rustpost, waar het voor mij tijd werd voor een bekertje koffie en de fameuze halve warme rookworst met mosterd, die er zowaar nog was. Zo snel als Rudolf verschenen was, was hij ook weer verdwenen. Ik maakte nog even gebruik van een Dixi en daarna ging ik ook weer op pad, voor de laatste negen kilometer. De route ging vrijwel meteen over de camping Memmoerhoeve en daarna weer het buitengebied in. Op de grens van Etten-Leur en Sprundel lag een geocache die ik vrij snel te pakken had, maar het loggen in de koude, stevige wind viel nog niet mee. Een flink eind verderop, vlak voor de fruitpost, volgde de tweede en laatste geocache van deze dag. Ik trof verschillende elektriciteitshuisjes aan en ééntje ervan leek de geocache te zijn, maar die kreeg ik niet open. Na wat in de rondte gezocht te hebben, zonder succes, probeerde ik het nog een keer en toen bleek de kap wel omhoog te kunnen. Binnenin zat een vleugelmoer die ook nog los moest en toen ik eenmaal het kokertje met logboekje in handen had, werd het wrikken om die open te krijgen. Maar het is gelukt…

Bruggetje in natuurgebied Pannenhoef

Stuiterende camera
Op de fruitpost bij tennisclub Etten konden we kiezen tussen een appel of een mandarijntje. Ik had alleen lekkere trek dus nam ik het laatste met een paar snoepjes. En dan vlug weer verder, want de tijd begon te dringen. Na de fruitpost gingen we al snel over de A58 en wandelden we Etten-Leur weer in. We kwamen langs de Bisschopsmolen en daarna liepen we richting het centrum. We passeerden ook nog een oud klooster en toen ik mijn camera wilde pakken, schoot die uit mijn handen. Niet handig, met handschoenen aan foto’s maken… De dreun op de harde stoep bleek de camera niet leuk te vinden. De behuizing was opengesprongen en wat beschadigd, en het batterijvak bleef ook niet dicht. De behuizing kon ik weer redelijk makkelijk in elkaar duwen, maar ik zag ook een flinke zwarte streep op het scherm; gelukkig was de lens en sensor nog heel, maar toch… Zonde, een vrij dure camera die ik pas in augustus van het vorige jaar gekocht had, nu al naar de filistijnen… Ik baalde enorm. Tot mijn grote verbazing bleek die zwarte streep in het scherm later, toen de camera wat opgewarmd was en ik hem een paar keer aan en uit gezet had, steeds verder te verdwijnen. Op de behuizing na lijkt alles dus weer in orde.

Een klein stukje verderop, bij het winkelcentrum, waaide mijn pet van mijn hoofd en die werd een flink eind over straat geblazen. Ik had mazzel dat een leuke meid hem oppikte, anders had ik er nog verder achteraan gemoeten. En dan werd het op de grote pleinen ook nog eens zoeken naar de linten en de juiste route. Nou kwam ook alles tegelijk… Ik maakte snel nog een paar foto’s (onder andere van de Catharinakerk en de Heilige Lambertuskerk) en toen ben ik gauw richting de finish gegaan. We wandelden nog langs het station en kregen toen nagenoeg dezelfde route als waarmee ik naar de start gelopen was. Alleen zat er nog een graspad in en ik dacht even dat ik hier hondenpoep onder mijn schoenen had gekregen, maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Tegen tien voor zes was ik aan de finish, bij ARV Achilles, en daar heb ik even een trappistje gedronken. Ik zag er niet veel bekenden, maar raakte even aan de praat met Henk Dikken. Rond twintig over zes ben ik naar het station gelopen, waar ik even na half zeven de trein richting ‘s-Hertogenbosch heb genomen. Ook nu was de overstap vrij krap, maar ik nam toch de gok. Het pakte goed uit. De trein naar Blerick bleek tussen Helmond en Horst-Sevenum nog langzaam te moeten rijden vanwege het defecte spoor, dat pas na 23.00 uur gerepareerd zou worden. Maar even na half negen was ik in Blerick.

Heilige Lambertuskerk in Etten-Leur

Toch ziek…?
Het leek mee te vallen met de verkoudheid en ik dacht zelfs een beetje opgeknapt te zijn. Maar toen ik zondagochtend wakker werd, zat mijn neus helemaal dicht, had ik last van mijn oren en voelde ik me niet lekker. Later had ik wat verhoging en liep de glucosespiegel weer op naar 21 millimol per liter (ruim twee keer zo hoog als wat hij mag zijn). Dus ben ik maandag niet gaan werken. Ik ben naar Alkmaar gegaan om een week uit te zieken. Donderdag heb ik nog even geprobeerd om te gaan werken, maar die poging strandde nog voordat ik klaar was voor de carpool. Maar het meeste baal ik er nog van dat ik op zaterdag niet naar Geldermalsen kon voor de laatste wintertocht van cwsv. Prinses Marijke

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen