8e Lustrumtocht WS78 Maarn, 07-04-2018

Datum: 07-04-2018
Tocht: 8e Lustrumtocht; “Door verleden naar heden” (serie 40 tocht 11)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43934 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, warm, beetje wind (Z/ZO 3 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 22 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5XEFCGC5HJBTGC5XDAM

Tot 2012 werd het wandelseizoen van WS78 altijd afgesloten met een mooie tocht in Maarn en ik vind het ook erg jammer dat men van deze traditie afgestapt is. Toen ik de informatie op de website las, begon mijn hart sneller te kloppen. Eindelijk weer een ouderwetse WS78-tocht met veel bekende punten. Ik had al meteen zin om hier naartoe te gaan. Omdat ik zondag ook nog het Rundje Koeberg Extra in Helden wilde lopen, moest ik al op vrijdagavond naar Blerick. Vroeger nam ik dan wel eens mijn weekendtas mee naar de wandeltocht, maar het was altijd weer zoeken naar een plekje waar je deze kon achterlaten. Dus zat ik op zaterdagochtend om 6.36 uur in de trein naar Eindhoven. In Utrecht stapten heel wat lopers op de Sprinter naar Maarn, wat vreemde blikken van het treinpersoneel en de overige reizigers opleverde. Ik had al gezien dat er in Maarn voor het station een geocache lag, dus probeerde ik die meteen even op te pikken. Helaas had de GPS nog geen ontvangst en met de hint kwam ik niet bij het juiste bankje uit. Omdat het al half negen was geweest besloot ik me eerst even in te gaan schrijven bij het sociaal cultureel en educatief ontmoetingscentrum De Twee Marken. Wie verzint zowat; vroeger heette dat gewoon “dorpshuis”…

Modderpoelen toen en nu
Het was er flink druk en bij de inschrijving stond zelfs een rij. Ik had nog tijd voor een beker koffie, maar het werd wel een staande receptie. Ook trof ik weer heel wat bekenden en ik vroeg Willy waarom er geen GPX-bestanden met de rustposten meer op de site van WS78 komen voor de tocht. Volgens hem ben ik zowat de enige die er gebruik van maakt. Voor mij zijn ze erg nuttig, mocht ik eens de pijlen kwijtraken en me verlopen… Even voor negen uur werd het tijd om buiten op de toespraak te gaan wachten en keurig op tijd zette het wandellegioen zich in beweging, om richting het station te gaan. Nu wel met GPS-ontvangst had ik de geocache snel te pakken en bij het gemeentehuis aan de andere kant van het spoor lag er nog een. Ook die was niet moeilijk. De drukte op het parcours was wel al meteen een stuk minder en ik liep vooral tussen de lopers van de twintig kilometer. Langs een feestelijk aangeklede tuin, waar vroeger ook al de lopers gefeliciteerd werden met de behaalde prestatie, liepen we de bossen in. Op de smalle paadjes was het soms wel even filelopen. Desondanks was het heerlijk genieten. En het was droog, dus op een enkele modderpoel na was het prima te doen. We hebben het hier wel eens veel slechter meegemaakt; zo’n driekwart van de tocht door de modder en pas om half zeven binnen, een uur te laat… Je hoorder er toen niemand over, want iedereen had het zwaar.

Station Maarn anno 2018

Al snel kwamen we bij het poortgebouw van het landgoed Ruiterberg waar ik even geen pijltjes zag. De routebeschrijving gaf aan dat we door de poort moesten en dat was niet te missen. Vroeger liepen we hier ook wel eens langs een fraaie tuin met ronde heggen, maar die hebben we dit keer niet gezien. Volgens mij ligt deze aan de andere kant van het landgoed. En de uitzichttoren De Kaap zat ook niet in het parcours. Tja, je kunt niet alles in één tocht hebben. Misschien toch eens wat vaker weer een WS in Maarn…? Van de Ruiterberg ging het naar het Doornse Gat, waar we een stukje omheen liepen. Er waren wat dagrecreanten en Erik passeerde mij op de fiets terwijl ik een paar foto’s stond te maken. We staken de N225 over om vervolgens het landgoed Darthuizen te betreden. En weer volgde een flink stuk door de bossen om aan de rand van Leersum uit te komen. In het restaurant Darthuizen had de twintig kilometer de horecarust. Vlakbij lag ook de graftombe van Nellesteyn, weer zo’n icoon in deze omgeving. En even later volgde de gecombineerde soep- en koffiepost, waar we uit verschillende lekkernijen mochten kiezen. Ik kon niet precies zien wat er allemaal lag, dus werd het op goed geluk wat uitzoeken. Ik bleek twee biscuits met zoetigheid gekozen te hebben, maar die gingen pas na de soep op, onderweg naar de Amerongse Berg.

Hoge wreef
De splitsing van de twintig en veertig kilometer volgde al snel en langs een tennispark liepen we weer de bossen in. We waren in de buurt van de Zuilensteinse Berg en bij een heideveld kregen we een leuke klim voor de kiezen. Het was nog een aardig stukje naar de Amerongse Berg waar het redelijk druk was. Even later volgde de Eenzame Eik met bankjes rondom. Ook hier zijn we vaker geweest. De geocache die er ligt lag op ruim 130 meter afstand, dus iets te ver om erheen te gaan. Door de bossen en langs een heideveld daalden we weer en nadat we nogmaals de N225 waren overgestoken volgden we een pad langs de rand van de Amerongse Bovenpolder. Bij het uitzichtpunt werd het weer een stukje klimmen, maar daarna konden we van het uitzicht over de polder genieten. Ook hier zijn we eerder geweest, maar het uitzichtplatform kan ik mij niet herinneren. Langs het kerkhof wandelden we het dorp in en na een paar straten volgde de horecarust, bij fietscafé De Proloog. Buiten zat alles vol, dus ging ik met mijn Gerardus Dubbel binnen aan een tafeltje zitten. Even de schoenen los, want die begonnen wat te knellen op mijn hoge wreef…

De Eenzame Eik op de Amerongse Berg

Even voor half twee ging het verder, eerst nog een stukje door Amerongen, langs korenmolen Maallust, het tabaksteeltmuseum, de Andrieskerk en het kasteel (buitenplaats) van Amerongen. Daar gingen we de uiterwaarden van de Nederrijn in, over graspaden en overstapjes. Bij een eerdere tocht van WS78 in deze omgeving was dat ook de bedoeling, maar werd het uit het parcours gehaald omdat het te drassig was. Nu was het prima begaanbaar. Na het oversteken van de Lekdijk volgde het landgoed Zuylestein. We kwamen langs het landhuis, maar je kon er niet echt dichtbij komen om een mooie foto te maken. Bovendien zag ik eerst niet hoe het terrein in elkaar zat, maar iemand die er bekend was kon het mij wel uitleggen. Bij de poort lukte het wel nog om een redelijke foto te schieten. Iets verderop lag een schaapskooi en hier moesten we een dijkje op, een onduidelijk pad over de boomwortels volgen, om vervolgens het dijkje weer af te gaan. Onder aan het dijkje lag een goed begaanbaar zandpad. Als ik dat geweten had…

Hond in de pot
Niet veel later kwamen we weer aan de N225 en ik zag op 70 meter afstand een geocache op mijn GPS staan, bij een oorlogsmonument. We gingen er helaas niet langs en ik had geen idee hoever de pijlenophalers achter mij zaten, dus volgde ik de route maar. Intussen was ik weer in Leersum en haalde Huib mij in. Samen gingen we naar de gecombineerde soep- en koffiepost. Ik verheugde me op een halve rookworst met mosterd, maar helaas vond ik de hond in de pot. Dus vlug een bekertje koffie en weer verder… Langs de Uilentoren liepen we weer de bossen in en daarna volgde het Leersumseveld, een heideveld met vele grote vennen. Erg mooi, en toen we om een groot ven heen gelopen waren, kwamen we al op de fruitpost. Men was er streng, want ik had nog steeds het bonnetje van de gemiste fruitpost in Velp, maar twee mandarijntjes nemen mocht niet. Het ene mandarijntje smaakte wel prima, lekker sappig en zonder pitten. Ook stonden er weer dropjes; altijd welkom, een beetje zout…

Kasteel / buitenplaats Amerongen

Vervolgens wandelden we langs het gebouw van Staatsbosbeheer waar ook iets te doen was. We kwamen in een welbekend tunneltje onder de N226 met fraai hekwerk en beschilderde tegeltjes, waar we ook al een aantal keren doorheen zijn gegaan. Daarna was het goed opletten om het smalle verscholen bospaadje omhoog te vinden. Gelukkig had men twee duidelijke krijtpijlen op het fietspad gezet. We bleven tot in Maarn in de bossen. Via de Maarnse Grindweg liepen we naar een klein heideveld, het Maarns Heitje genaamd. Daarna ging het via een lang fietspad terug naar de bewoonde wereld. Tegenover de sportvereniging Maarn-Maarsbergen, waar het tamelijk druk was, lag de laatste geocache van deze dag. Ik vond hem vrij snel en tijdens het loggen stopten nog twee wandelaars. Ze hadden de geocaches niet in de GPS staan, maar maakten meteen van de gelegenheid gebruik om hun naam ook even op het papiertje te zetten.

American Cookie met veel chocolade
Via een vrij nieuw ogend fietstunneltje (nooit eerder gehad met een tocht van WS78) kwamen we aan de andere kant van het spoor en een paar minuten later, precies om half zes, was ik terug bij De Twee Marken. Het was er nog gezellig druk en ik schoof met een Hoegaarden witbier aan bij een paar bekende wandelaars. Huib zat er met een groot glas Hertog Jan pilsener en hoewel ik meestal speciaalbier drink, leek me dat ook wel wat. Dus nam ik er later ook één. Het was een prima dorstlesser. Zo rond kwart voor zeven ben ik opgestapt en tegen zeven uur nam ik de Sprinter naar Utrecht. Ik had van Henri een paar bonnen voor de Kiosk gekregen, dus haalde ik snel een koffie, gevulde koek en een American Cookie (Triple Chocolat) voor maar twee euro. Beetje haasten was het wel, want ik had maar een paar minuten overstaptijd. Omdat het weer luidruchtig was in de tweede klas stiltecoupé ging ik even naar de eerste klas, maar deze keer was de conducteur het er niet mee eens. Ik mocht nog wel eerst even mijn lekkernijen opeten voordat ik terug ging naar de tweede klas coupé. Gelukkig was het daar weer wat rustiger geworden, want ik was best wel moe. Even voor negen uur was ik in Blerick, waar ook nog een bord eten op me te wachten stond. En uiteraard moest ik de spullen nog klaarmaken voor de volgende dag…

Leersumseveld

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

55e Kennedymars Sittard, 31-03-2018

Klik hier voor de website van de Kennedymars Sittard

Datum: 31-03-2018
Tocht: 55e Kennedymars Sittard
Organisatie: Stichting Kennedymars Sittard
Internet: http://www.kennedymars.org/
Afstand: 80 kilometer
Totaal afgelegd: 43894 kilometer
Weer: Eerst droog, zonnig, weinig wind, later meer bewolking en stevige buien.
Middagtemperatuur: ca. 13 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6F7BE

Sleep-inn
Ook dit jaar konden we weer twee nachten gebruikmaken van de sleep-in voor €7,50 (exclusief ontbijt). Vorig jaar was het mij niet zo goed bevallen, omdat de sanitaire voorzieningen in de sporthal aan de Dominicanenwal behoorlijk onder de maat zijn. In de herendouche is er maar één wasbakje met koud water, bij het toilet. En dit is vaak bezet omdat, naast de slapers, ook de wedstrijdlopers er gebruik van maken. Nou kun je voor die prijs geen vijfsterrenhotel verwachten, maar de basisvoorzieningen mogen op zijn minst toch wel toereikend zijn lijkt me. Dus mocht ik, na dit gemaild te hebben, de eerste nacht in het Jochem Erenshuis slapen. Alleen bleek daar dit jaar helemaal geen slaapgelegenheid meer te zijn, dus werd het nog drukker in de sporthal. Gelukkig heb ik de eerste nacht wel een paar uur kunnen slapen. De tweede nacht was het andere koek. Ik moest de brandwachten vragen om te stoppen met kletsen en ik werd ook steeds wakker van de krakende douchedeuren. Die had men de nacht ervoor open gelaten om dit te voorkomen. Ook was het herentoilet op zaterdagavond verstopt en dreef er allerlei stinkende troep in de pot. Om te kokhalzen zo goor. En vervolgens lag ik in mijn slaapzak te rillen van de kou… Voor de zaterdagochtend had ik ontbijt besteld. De twee bruine broodjes bleken wit te zijn en twintig cent duurder (per stuk) dan in de mail stond. Ook een kartonnen bekertje koffie was aan de prijs met twee euro. Al met al vraag ik me af of ik volgend jaar niet beter een B&B of hotel kan boeken. Wie nog goede, niet al te dure overnachtingsmogelijkheden dicht bij de start weet: tips zijn welkom. Geef ze s.v.p. door via de contactpagina.

De sleep-inn stroomt langzaam vol…

De Kennedymars
Om 4.55 uur ben ik naar de Markt gelopen voor de start. Ik zag Theo uit Heerlen in het startvak staan, maar door de drukte kon ik niet bij hem komen. Precies om vijf uur viel het startschot en mochten we ons door de nauwe straten van het centrum wurmen. Even later kregen we meer ruimte en wandelden we in het donker via het industrieterrein naar Nieuwstadt. In de maneschijn ging het vervolgens naar Susteren en daar begon het steeds lichter te worden, maar om te geocachen vond ik het nog wat te donker. Ik had sowieso niet veel zin om hiervoor van het parcours af te gaan. In het gehucht Heide liep iemand voor me een joint te roken, dus ben ik even gestopt om een broodje uit mijn tas te halen. Smerig die lucht; ik zit al de hele week in de (wiet)rook van mijn buren…

We liepen om recreatiepark Hommelheide heen en via lange asfaltwegen wandelden we richting Koningsbosch. Ik haalde Theo in en even later arriveerden we bij de eerste wagenrust van Hennie, waar ik koffie en zelfgemaakte bonbons kreeg. Een verslaggeefster van L1 stond even niet op te letten en Theo nam de microfoon ter hand. Later werd ik ook geïnterviewd, maar of het ook uitgezonden is, weet ik niet. Samen met Theo ben ik naar de eerste controle- en verzorgingspost bij camping Böhmerwald gelopen, waar broodjes, fruit en paaseieren uitgedeeld werden. Vervolgens ging het naar Maria-Hoop. Voor mij altijd een vaste rustplek bij café Boszicht. Daar werd ik weer hartelijk ontvangen en ik heb er even koffie gedronken. Een kwart van de Kennedymars zat er al op…

Theo als nieuwe L1-verslaggever voor de Kennedymars…?

Op weg naar Posterholt werden we nog op de foto gezet. Na zo’n achtentwintig kilometer nam ik even een krentenbol bij de volgende hoofdpost en ik voelde mijn linker dikke teen pijnlijk schuren in mijn schoen. Het bleek alleen wat eelt te zijn, dus kon het er nog wel mee door zonder te tapen. Achter Reutje stond Hennie weer klaar en werd ik getrakteerd op spek en ei. Mijn glucosemeter ging twee keer in storing en bij de derde poging gaf hij 28 mmol/l aan; ruim drie keer te hoog! Voor de zekerheid heb ik maar geen brood gegeten en wat insuline bijgespoten. Samen met Theo ben ik verder gegaan, maar al snel trof ik Ignace en wij bleken ongeveer hetzelfde tempo te lopen. Bij Montfort kregen we een nieuw stuk route waardoor we niet meer langs de hoofdpost van vorig jaar kwamen. Die was nu verplaatst naar Maasbracht. We liepen wel nog langs de kerk, de kasteelruïne en het kampeercentrum Reigershorst. Vlak voor de spoorwegovergang stond Hennie weer en omdat ik geen idee had hoe hoog mijn glucosespiegel was, besloot ik alleen een kop thee te nemen.

Vervolgens wandelden we richting Maasbracht en probeerde ik een geocache te vinden die vorig jaar niet gelukt was. Ook nu zat ik eerst weer op een dwaalspoor, maar na een paar minuten zag ik hem ineens wel. Er stonden wat toeschouwers en dus moest ik het spel even uitleggen. In de route zat weer een wijziging, omdat we naar de hoofdpost bij gemeenschapshuis Baekerhoes in Maasbracht moesten. Daar zat iets meer dan de helft van de Kennedymars er op. De GPS-route was hier niet erg nauwkeurig en dus werd het even zoeken naar de pijlen. Iets verderop kwamen we weer op bekend terrein en heb ik even een praatje gemaakt met Kees (van Janna). En net na de A2 trof ik nog een bekende van Venlo Beweegt. Terwijl ik een bekertje water dronk en stond te kletsen, kwam Ignace voorbij en haakte ik weer aan. We liepen samen door Maasbracht en vervolgens via de Maasbrug bij de A2 naar Wessem.

Kasteelruïne van Montfort

Alles weer net even anders… Of toch niet…?
Dit jaar stond daar geen uitdeelpost meer en ook het tankstation was dicht, dus geen chips en cola-light. We moesten ook beiden plassen en dus vroegen we in de kantine van de tennisvereniging of we even naar het toilet mochten. Vriendelijk was men er allesbehalve, dus was het antwoord “Nee”. Dan maar in het park en een boete riskeren. Ook dit jaar was de organisatie niet erg scheutig geweest met toiletvoorzieningen onderweg. Vlak voor Thorn was er weer een verzorgingspost van Hennie en Theo bleek er ook net te zijn. Ik prikte mijn suiker weer, die nu onder de 5 mmol/l was gedoken. Geen touw aan vast te knopen… Lang konden we niet blijven zitten omdat het begon te regenen, maar toen ik mijn paraplu net open had, werd het weer droog. Bij de hoofdpost in Thorn werd het tijd voor een krentenbol en in het centrum stond men ook van alles uit te delen. Omdat ik niet bij grand café ’t Stift gestopt ben, was er nog keus genoeg en nam ik een blokje kaas en een paasei. Daarna volgden de kasseien; elk jaar weer een heerlijke voetenmassage als je niks mankeert, maar een hel als je blaren hebt. Gelukkig had ik die niet…

In Kessenich was ik Theo weer kwijt. Bij café Bert’us was het gezellig, maar ik wilde door naar Geistingen, via het nieuwe fietspad langs de Vissenakkerplas. Ook dit stond verkeerd ingetekend op de GPS-route, maar echt verdwalen kon je hier niet. Ik besloot de kroeg in Geistingen ook links te laten liggen en ruim drie kilometer verderop, in Aldeneik, te gaan pauzeren. Maar halverwege voelde ik toch een schuurplek opkomen onder de bal van mijn rechtervoet. Om blaren te voorkomen ben ik sokken gaan wisselen en heb ik mijn voeten opnieuw ingesmeerd met Skin Lube, een soort vaseline, maar dan beter bestand tegen het zweten. Intussen was Theo ook weer gepasseerd. Bij een camping in Aldeneik werd Jägermeister uitgedeeld en ik kreeg een drinkglas vol voorgezet. Iets te veel, dus werd er een nieuw glas gepakt met een bodempje Jägermeister. Ik besloot toch nog even een trappistje te gaan drinken bij restaurant De Leeuwerik, iets verderop.

Gratis voetenmassage op de kasseien in Thorn

Zin in patat
Toen ik op het terras zat begon het flink te regenen, maar vlak voordat ik verder ging leek het droog te worden. Ik was nog niet het dorp uit toen de volgende stortbui zich aandiende, dus maar even schuilen bij een huis langs de route. Intussen was ik de zestig kilometer voorbij en even later liep ik Maaseik in. Meestal stop ik even bij Brasserie De Beurs op de Markt. Daar zat het redelijk vol, maar verder is er niet veel te beleven op het plein. Dus liep ik snel via de Maasbrug weer Nederland in. Ik hoopte Hennie nog even te treffen. Helaas, ze reed net weg toen ik voorbij kwam en ze toeterde nog even. In Roosteren had ik ineens zin in patat en ik weet dat daar een snackkar staat. Ze waren nog aan het voorbakken en dat ging te lang duren, dus bestelde ik maar een gehaktstaaf. Ook daar moest ik vrij lang op wachten en toen ik verder wilde gaan begon het ook weer te plenzen. Dan maar in de stromende regen naar Dieteren…

Ik twijfelde of ik nog een rust nodig had, maar besloot toch door te gaan. Intussen was het ook al best donker en in combinatie met de nattigheid besloot ik de twee geocaches in Susteren maar voor gezien te houden. Mijn voeten voelden zo hier en daar erg schraal aan, dus strikte ik de schoenen wat strakker om wrijving te voorkomen. Dat bleek later weer iets te veel van het goede, maar ach, zo ver was het niet meer… Die hoge wreven spelen na zoveel kilometer toch altijd wel een beetje op… In Nieuwstadt stond nog wat publiek en daarna werd het stil. Via dat saaie geestdodende stuk over het industrieterrein ging het in rap tempo terug naar Sittard. Bij de verkeerslichten stond Hennie nog en Theo zou vlak voor me moeten zitten, maar hem inhalen is mij helaas niet meer gelukt.

Op de mert in Zitterd…
In het Hoogveld was het inmiddels ook erg rustig en dat stuk langs de Oude Rijksweg boeit mij ook niet zo. Donker, druk verkeer en geen gezelligheid. Vlak voor de finish kwamen we nog langs een hoop kebonkebonk-herrie. Geeft mij dan maar liever de blaaskapel die net voor de Markt staat. Dat klinkt een stuk vrolijker. Om twintig voor elf ’s avonds liep ik de finishtent in. Ik had er zeventien uur en veertig minuten over gedaan. Voor mij een hele normale tijd en ik was niet eens echt moe, al zou nog verder lopen wel iets teveel zijn. Na het in ontvangst nemen van nummertje 16, en het stempelen van de Kennedywalker en het wandelboekje keek ik nog even of ik Theo zag. Hij bleek vier minuten voor mij gefinisht te zijn, maar helaas… Ik ben even een trappistje gaan drinken bij café De Buren. Echt gezellig was het niet, want dat uitgaansvolk heeft geen oog voor de Kennedymars en de lopers. Finishen op de Markt is vooral leuk voor de omzet van de horeca, maar van mij mogen we terug naar de stadssporthal. Veel betere faciliteiten daar en veel gezelliger, wandelaars onder elkaar…

Natte Maasbrug en dreigende wolken bij Maaseik

Zo rond half twaalf ging ik terug naar de sleep-inn en ik heb me nog even gedoucht. Gelukkig was die wel lekker warm. Daarna werd het nog even blauwbekken en flink rillend dook ik mijn nest in. Ik sliep beduidend slechter dan de eerste nacht door al het tumult. Om zeven uur ben ik opgestaan en rond half negen ben ik met mijn weekendtas op wieltjes naar station Sittard gelopen. Helaas was daar geen koffie te krijgen. Arriva bracht me via Roermond naar Venlo, waar ik eigenlijk een uur op de bus moest wachten. Eerst maar een beker koffie dus, en dan met een andere lijn naar het winkelcentrum in Blerick. Dan nog maar 1300 meter extra naar huis lopen. Gelukkig hadden mijn voeten geen noemenswaardige schade, alleen wat schuurplekjes. Mijn moeder kwam mij tegemoet lopen en zij heeft de weekendtas ook een stukje meegetrokken. Tegen elf uur was ik thuis en na een kop koffie ben ik in slaap gevallen. Meermaals zelfs deze dag. Bijslapen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

6e Vier dorpentocht Klarenbeek (WS78), 24-03-2018

Datum: 24-03-2018
Tocht: 6e Vier dorpentocht (serie 40 tocht 10)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 43814 kilometer
Weer: Eerst grijs en fris, dan opklaringen en later weer bewolkt. Wel droog.
Middagtemperatuur: ca. 12 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7CQEJ

Erg veel zin om naar Klarenbeek te gaan had ik eigenlijk niet. Alles bij elkaar was ik meer dan drie uur onderweg (enkele reis) om er te komen. En dan was er, nog steeds, die vervelende verkoudheid die maar niet over wilde gaan. Spierpijn gegarandeerd dus… Een ander alternatief was de RS80 in Zoetermeer. Echter scheelde dat ook nauwelijks qua reistijd en dat voor vijfentwintig kilometer lopen. De 30 van Zandvoort of de Venloop (met overnachting in Blerick) vielen ook al af omdat die tochten alleen voorinschrijving hebben. Dus werd het toch maar Klarenbeek. Om vier uur mijn nest uit en om 5.49 uur (na een wandelingetje van ruim een kwartier) met de Sprinter via Haarlem naar Amsterdam.

Bij Heemstede werd een meid die achter mij zat lastiggevallen door een Zuid-Europees ogend type. Pas nadat we met een aantal mensen opstonden, hem aanstaarden en zij meermaals aangegeven had dat ze niet van zijn escapades gediend was, vertrok hij. Ook die meid was ergens anders gaan zitten, dus meldde ik het later toch maar even bij de conductrice. Vlak voor Amsterdam liep ik hem voorbij; “meneer” lag te pitten… We hadden een paar minuten vertraging, maar toch haalde ik de internationale trein richting Berlijn met gemak. In Apeldoorn trof ik nog een paar wandelaars en het boemeltje van Arriva bracht ons naar Klarenbeek. Daar moesten we nog zo’n twintig minuten lopen om bij de start te komen. Rond twintig voor negen schreef ik mij in voor de veertig kilometer en na snel een bekertje koffie gedronken te hebben ging ik even voor negen uur op pad. De meeste lopers van de grote afstanden (60, 80 en 110 kilometer) waren al gepasseerd en omdat ook de veertig eerder kon starten, was het lekker rustig op het parcours.

Kabouterdorp
De route bestond uit twee lussen van elk twintig kilometer. Het werd vandaag ook veel treinen en boten kijken, want de eerste lus ging naar de IJssel en de tweede lus naar de Veluwse Stoomtrein Maatschappij in Lieren. Redelijk bekend terrein dus. En dan zagen we ook nog regelmatig vliegtuigjes passeren, omdat vliegveld Teuge hier ook niet ver vandaan ligt. Het eerste stuk van de tocht ging oostwaarts door de bossen richting het station van Klarenbeek en hier zijn weliswaar veel nieuwe geocaches verstopt, maar die hangen allemaal op zo’n zeven meter hoogte. Afgezien van het feit dat ik ze met mijn visuele beperking niet zie, heb ik niet de juiste hulpmiddelen bij me om deze caches naar beneden te krijgen. Erg jammer. We liepen ook weer door het kabouterdorp vlakbij het station en ik probeerde dit keer toch weer wat andere tafereeltjes op de foto te zetten dan de vorige keer.

Kabouterdorp Klarenbos

Na het station volgden we de doorgaande weg een stuk om vervolgens via een poortje landgoed Beekzicht te betreden. Hier wandelden we over een lange bosweg die door werklui met hun zware machines behoorlijk omgeploegd was. We moesten de nodige modderpoelen ontwijken en ik was blij dat ik hier niet in het donker liep, zoals menige langeafstandswandelaar. Gelukkig werden de paden verderop beter en na ruim zes kilometer arriveerde ik bij de hoeve Belle Rensink voor de eerste rust. Hoewel het veel vroeger was dan gebruikelijk nam ik toch even een bekertje soep. Ik raakte aan de praat met Frits, die al bij de IJssel was geweest. Hij was met de auto gekomen en hierdoor kon hij dus al om zeven uur starten. Na de rust volgden we eerst een graspad en even een klein stukje doorgaande weg. Daarna ging het door landelijk gebied, over een dijkje met bomen en een strak fietspad richting de IJssel. Na nog een graspad met overstapjes kwamen we bij de ruïne De Nijenbeek, waar ik even een paar foto’s gemaakt heb. Hoewel ik dit de vorige keer ook gedaan heb, bleef het toch de moeite waard. Na de ruïne volgden we de IJssel een klein stukje, waarbij we weer een aantal keren over de hekken moesten klimmen. De rust- en controlepost die hier lag was al gesloten en dus stapte ik stevig door. Ook op de terugweg moesten we weer de wei in en over hekken klimmen. Leuk, mooi, maar wel vermoeiend voor de spieren.

Broodje knak
Vlak voordat we weer een dijk met bomen opgingen, vloog er een vlieg in mijn linkeroog en was ik mijn contactlens even kwijt. Gelukkig bleek deze nog wel in het oog te zitten en na wat peuteren en wrijven schoot hij weer op zijn plek. Via een bosachtige omgeving kwamen we weer op het eerder gelopen graspad en even later was ik terug bij de hoeve Belle Rensink voor de tweede rust. Ik had een bonnetje waarop stond “2e lus – Broodje knakworst” en dus wilde ik die hier nog niet verzilveren. Maar volgens de vrijwilligers zat er in de volgende lus helemaal geen rust waar ze broodjes knakworst hadden. Ik verbaas me er telkens weer over dat men het bij WS78 niet voor elkaar krijgt om dit soort zaken duidelijker aan te geven. Had er dan bijvoorbeeld gewoon “2e rust” of de naam van de rust opgezet… Ik nam het zekere voor het onzekere, en hoewel ik het nog te vroeg vond heb ik het broodje knakworst maar genomen. Smaken deed het gelukkig wel. Na de rust ging het eerst door het buitengebied en later weer door de bossen terug naar Klarenbeek. We kwamen ook nog langs de voormalige kerk, nu Het Boshuis, en het landhuis Klarenbeek. Precies om één uur was ik terug bij het multifunctioneel centrum (MFC).

Ruïne De Nijenbeek

Ik zat goed en wel aan een bokbiertje toen er zo nodig weer eentje moest melden dat de pijlen zo opgehaald zouden gaan worden. En dat terwijl we nog ruimschoots de tijd hadden om voor 18.00 uur te kunnen finishen. Toen ik het zei, was het commentaar: “Niks mee te maken”. Hoezo, hoeft de organisatie zich niet aan de eigen tijden te houden? Met dit gejaag gaat de zin om de volgende keer zes uur te reizen (heen en terug) voor een tocht van WS78 wel over. En dan werd mij ook nog verteld dat ik onderweg maar geen foto’s meer moest maken. Jammer weer dat het op deze manier moet; ik kom hier om te genieten van mijn rust, vrij weekend en de natuur, en niet voor dit gezeik. En het leuke is, hoe meer ze te zeuren hebben, hoe minder ik geneigd ben me er iets van aan te trekken. Dus ging ik nog even naar het toilet en rond half twee begon ik aan de tweede lus. Natuurlijk ging ik foto’s maken en nog veel ook, want er was genoeg te zien! Al snel liepen we het dorp weer uit en volgden we de Beekbergse Beek, die we later ook overstaken. En vlak voordat ik bij het Apeldoorns kanaal kwam, haalde ik een vermoeide wandelaar die zat te rusten in. Nu wist ik zeker dat ik niet de laatste was en de pijlenophalers hun ongenoegen op een ander konden botvieren. Ook het Apeldoorns kanaal staken we over, waarna we door het dorpje Oosterhuizen liepen. Vervolgens ging het over een vrij drukke, saaie weg naar Lieren en haalde ik nog een paar wandelaars in, waaronder Henri.

Treinen kijken
In Lieren hadden we al na zo’n zesentwintig kilometer de koffiepost bij de Veluwsche Stoomtrein Maatschappij. We mochten een consumptie uitkiezen voor het bonnetje en ik nam een bekertje cola-light. Dat was vlug op, want ik wilde nog even van de vele mooie treinen genieten en foto’s maken. Ik had wel wat moeite om de pijlen te vinden, maar gelukkig liepen er genoeg mensen op het terrein rond om het te vragen. Na het passeren van het stationnetje Beekbergen gingen we weer het buitengebied in en op de Ruggeweg staken we het spoor over. Hier kwam diesellocomotief 636 en een graafmachine op spoorwielen voorbij, die ik beide op de foto gezet heb. En er lag nog een geocache die ik snel even opgepikt heb, want ik had weer eens een gecodeerde munt bij me die hoogstnodig verder moest. Tijdens het loggen stopten er twee fietsers die ook voor deze geocache kwamen, dus hebben we even een babbeltje gemaakt. In deze omgeving lagen er meerderde geocaches, maar ik wilde hiervoor niet meer van het parcours afwijken. Naar twee stuks heb ik vlug gekeken, helaas zonder succes. Eenmaal in het bos hoorde ik nog een stoomtrein een paar keer fluiten en net toen ik mijn moeder aan de telefoon had om het haar te laten horen, bleef het stil. Jammer…

Stoomlocomotief bij de Veluwsche Stroomtrein Maatschappij

Al snel kwamen we bij camping De Bosgraaf waar we overheen gingen, om vervolgens bij de horeca even te rusten. Men bleek er een lokaal biertje “Lang zal ze leven” te hebben en ik had volgens de routebeschrijving nog een half uur voordat ik hier weg moest, dus dronk ik er vlug ééntje. Isis liet even weten dat ik niet al te lang moest blijven zitten, maar dat was ik toch al niet van plan. Volgens mij weten ze bij WS78 ook wel dat ik altijd mijn best doe om voor de sluitingstijd binnen te zijn. En als er netjes gezegd of gevraagd wordt om op tijd te vertrekken, heb ik daar niet zo’n moeite mee. Nog voordat Isis terug was van het toilet maakte ik me uit de voeten en liep ik het laatste stuk nog met een wandelaar mee. Na de camping volgden we even een drukke weg langs het Apeldoorns kanaal en staken we dit via de Scherpenbergerbrug over. Bij een nabijgelegen boerderij hadden we de fruitpost en daar nam ik een mandarijntje en een paar dropjes. Daarna wandelden we via een aantal landwegen naar de Verloren Beek die we een stuk volgden, om vervolgens langs de N789 naar de Beekbergse Beek te gaan. Ook die volgden we een aardig stuk. Na nog een ommetje door het buitengebied kwamen we deze beek weer tegen bij bed & breakfast ’t Hoge Bruggetje. En het bruggetje over de beek mocht er best zijn. Langs landgoed Klarenbeek wandelden we weer het dorp in en om half zes kwam ik aan bij de finish.

De verkeerde trein
Ik wilde graag een Grimbergen Dubbel hebben, maar die was helaas op. Tja, menig wandelaar lust wel een trappistje na afloop… Dus nam ik nog maar een herfstbok en zo rond kwart over zes besloot ik me klaar te maken voor de wandeling naar het station. Ik wilde per sé de trein van kwart voor zeven halen, want anders moest ik een uur wachten volgens de reisplanner. Alleen had ik niet in de gaten dat ik via Zutphen moest reizen en stapte ik dus in de verkeerde trein, naar Apeldoorn. Nu moest ik nog twee keer overstappen, in Hilversum en Amsterdam, en wat langer wachten op deze stations. Maar uiteindelijk kwam ik precies even laat, rond kwart over negen, in Alkmaar aan. Ik besloot de bus naar huis te nemen. Dat was gezellig, want de chauffeuse was een bekende van de EHBO-vereniging. Rond kwart voor tien was ik thuis en ik vond het welletjes; dik zestien uur onderweg geweest. Of ik een volgende keer nog naar Klarenbeek ga, dat weet ik nog niet. Het is op zich een mooie tocht, maar elk jaar wel veel dezelfde stukken (vooral richting de IJssel). En neem daar het gezeur van sommige pijlenophalers plus de reistijd van in totaal zes uur bij, dan zijn er betere alternatieven te vinden. Dat wordt nog flink wikken en wegen…

Bruggetje over de Beekbergse Beek

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Winterwandeling Tegelen, 11-03-2018

Klik hier voor de website van wsv. D.W.F. BelfeldDatum: 11-03-2018
Tocht: 3e Winterwandeling 2018
Organisatie: Wsv. D.W.F. Belfeld
Internet: http://www.doorwandelenfit.nl/
Afstand: 25 + 5 = 30 km.
Totaal afgelegd: 43773 kilometer
Weer: Eerst zwaar bewolkt, beetje (mot)regen, later een enkele opklaring, warm, weinig wind.
Middagtemperatuur: ca. 16 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Helaas was de verkoudheid nog niet over, al voelde ik me wel beter dan het vorige weekend. Van het hoesten kom ik maar niet af en ik ben donderdag even naar de dokter geweest. Geen keelontsteking, geen longontsteking, geen oorontsteking… Gewoon verkouden en soms wat grieperig, dus het moet vanzelf maar overgaan. Dus besloot ik het rustig aan te doen en zo rond kwart over acht ben ik vanuit Blerick met de fiets naar Tegelen vertrokken. Door de verkoudheid voelde ik mijn spieren flink. Rond twintig voor negen was ik bij de kantine van voetbalvereniging TSC’04 en, ondanks dat ik thuis al koffie had gedronken, nam ik hier nog even een bakkie leut. Intussen keek ik even op de routekaart en de routebeschrijving. Het verbaasde me dat we de Maas niet overstaken, want dat zit meestal wel in één van de drie wandeltochten. Ik hoorde dat dit wel in de planning stond, maar de veerpont tussen Baarlo en Steyl zou tussen 12.00 en 13.00 uur uit de vaart zijn, omdat deze vervangen werd door een nieuw veer. En wandelaars een uur (of misschien wel meer…) aan de overkant laten wachten, kan natuurlijk niet…

Een kaarsje voor beter weer
Dus kregen we een aangepaste route, die men donderdag nog snel in elkaar had moeten zetten. Petje af hoor, het zag er allemaal keurig uit. De route van de vijfentwintig kilometer bestond uit drie lussen van respectievelijk vijf, tien en nog eens tien kilometer. Jolanda vroeg of ik weer mee wilde gaan om het rondje van vijf kilometer af te pijlen, dus besloot ik eerst de andere twee lussen te lopen. Als ik nog tijd had, kon ik dat rondje van vijf kilometer zelfs twee keer wandelen, en anders werd het even wachten in de kantine. Even voor negen uur begon ik dus aan “lus 2”, die via het brede zandpad naar Chateau De Holtmühle voerde. Daar sloegen we linksaf en vervolgens gingen we onder het spoorviaduct door, de buurtschap Nabben in. Na het oversteken van de Aalsbeek wandelden we langs het spoor naar de Kapel van Geloë. Omdat het net begon te regenen ging ik even naar binnen om een kaarsje op te steken. Nou ben ik niet gelovig, maar wie weet helpt het om goed weer te krijgen…? Koud was het in ieder geval niet; de temperatuur liep al snel op en wind stond er nauwelijks. Dat ben ik niet meer gewend en samen met die verkoudheid werd het toch nog flink zweten…

Kapel van Geloë

Toen ik buiten kwam werd de regen ook al weer minder en tegen de tijd dat ik bij de Maas kwam was het droog. We gingen hier rechtsaf richting Steyl en zo konden we nog even het “oude” veer aanschouwen. Boven bij café ’t Vaerhoés werd het even zoeken naar de markeringen, maar het was snel duidelijk waar ik heen moest. We maakten nog een ommetje door Steyl, rondom de “Patersplak” en langs het klooster van het Heilig Hart Missiezusters. Aan de achterzijde van dit klooster liepen we het terrein op en daar hadden we rust in een zaaltje. Ik had er pas vijf kilometer opzitten, maar nam toch even een kop koffie. Na deze korte pauze ging de route weer richting de Maas en wandelden we een stukje door de uiterwaarden, om vervolgens naar het centrum van Tegelen te gaan. Ook hier was ik de markeringen even kwijt, maar op de heenweg met de fiets had ik wel al pijlen zien hangen. Via de Spoorstraat en de Stationsstraat kwamen we weer aan de spoorlijn Venlo – Roermond. Het station vind je hier niet meer; dat is heel wat jaren terug een stuk naar het noorden, richting het centrum verplaatst. Het viel wel op dat de markeringen van de knooppuntenroutes soms links en dan weer rechts van de weg stonden, wat het zoeken (en vooral vinden) voor mij erg lastig maakte…

Klein stukje smokkelen
Even later was ik weer bij de vijvers van Chateau De Holtmühle en de route ging opnieuw via het brede zandpad terug naar sportpark Bakenbos. Hoewel ik al verschillende keren langs knooppunt 29 was gelopen, is me dit nooit opgevallen en snapte ik het ook niet in de routebeschrijving. Het paaltje staat iets van het pad af en kijk je er niet tegenaan als je over het zandpad loopt. We verlieten hier de knooppuntenroute om terug te gaan naar de kantine van de voetbalvereniging. Daar heb ik even een kop soep gegeten, om vervolgens aan “lus 3” te beginnen. Dit keer verlieten we het sportterrein via het fietspad aan het eind van het parkeerterrein en ging de route rechtstreeks langs het spoor naar de kapel van Geloë. Daar kregen we even een stukje dubbel, tot aan de Maas. Maar nu gingen we linksaf richting de stuw, waar we een klein stukje mochten smokkelen. Het fietspad is hier onderbroken en eigenlijk moet je dus even naar boven, een klein stukje langs de doorgaande weg en dan weer terug naar de Maas. Maar te voet kun je de Maas blijven volgen, om vervolgens bij het niet meer bestaande café Maaszicht weer naar boven te gaan. Via de rotonde en het spoorviaduct wandelden we Belfeld in, waar we langs gemeenschapscentrum De Hamar kwamen.

Veerpont Baarlo – Steyl

Aan de andere kant van het dorp liepen we nog een klein stukje door de natuur. Daarna volgden weer wat verharde wegen, een fietspad en een zandweg door het buitengebied van Belfeld. Vlak voor knooppunt 52 verlieten we dit netwerk weer en langs de achterzijde van sportpark Bakenbos (waar het een beetje modderig was) ging het terug naar de kantine. Ik had iets minder dan twintig kilometer op de GPS staan en dus had ik tijd genoeg om even een bokbiertje te drinken en de lus van vijf kilometer nog te lopen. Mijn boterhammen had ik onderweg al naar binnen gewerkt. Na even met Jolanda gepraat te hebben ging ik om half twee op pad voor “lus 1”. Na het oversteken van de Streekweg en de A73 ging deze de bossen in. Het pad liep wat omhoog en dat bleek met mijn verkoudheid meer moeite te kosten dan ik gedacht had. Boven kregen we wat smallere paden en de stormschade van januari was hier nog niet opgeruimd, dus moest ik een aantal keren over een boomstronk stappen of er omheen lopen. Vlak voor knooppunt 42 was de route wat ingekort omdat de lus anders te groot zou worden. We liepen langs de grote zandgroeve, maar kwamen er net niet doorheen. Wel heb ik er een paar foto’s van gemaakt. Een stukje verderop stonden een paar ezels in de wei en die heb ik even geaaid. Er bleek er één behoorlijk verkouden te zijn…

Alweer een seizoen voorbij…
We liepen weer de bossen uit en staken nogmaals de A73 en de Streekweg over. Via de Bakenbosweg ging het terug naar de kantine van TSC’04. Het lusje van 5,3 kilometer bleek aardig te kloppen, waardoor ik rond half drie terug was. Ik heb een kop koffie gedronken en hoewel ik eigenlijk al genoeg gegeten had, liet ik mij het broodje knakworst met mosterd dit keer niet ontgaan. Even na drie uur zijn Jolanda en ik begonnen aan het ophalen van de pijlen op die lus van vijf kilometer. Na een paar pijlen vlakbij de start konden we even flink doorlopen, want pas bij de inkorting vlak voor knooppunt 42 hingen weer eigen pijlen van D.W.F. Met z’n tweeën ging het afpijlen redelijk vlug, dus waren we rond kwart over vier al klaar. Jolanda bood mij een bokbiertje aan en ik heb er daarna nog één gedronken. Rond kwart over vijf verlieten we het startlokaal en ben ik weer naar Blerick gefietst. Ondanks dat het niet zo druk was in Tegelen (er was op veel plaatsen wandelen deze dag), en ik niet veel bekenden heb gezien, was het toch wel weer gezellig bij D.W.F. Jammer, nu moeten we nog tien maanden wachten voordat er weer gewandeld wordt in Tegelen…

Zandgroeve bij Tegelen

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bijloop en Turfvaarttocht Etten-Leur (WS78), 24-02-2018

Datum: 24-02-2018
Tocht: Bijloop en Turfvaarttocht (serie 40 tocht 9)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43743 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, open winterweer, koude wind (4 Bft, N/NO)
Middagtemperatuur: ca. 4 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC2QBDQGC7A125

Etten-Leur, tjonge, wat een end weg zeg… Vanuit Alkmaar was het niet binnen redelijke tijd te doen met het openbaar vervoer. Vanuit Blerick kon ik er om 8.22 uur zijn, maar dan had ik zes minuten om in ‘s-Hertogenbosch over te stappen. Beetje krap. Zelf plannen leerde dat ik ook in Eindhoven en Breda over kon stappen. En net toen ik rond kwart over zes de deur uit wilde gaan bleek het spoor tussen Venlo en Eindhoven defect te zijn. De trein naar Nijmegen van 6.32 uur kon ik net niet meer halen en dus moest ik op het koude station wachten tot 7.02 uur. En dan was ik ook weer eens flink verkouden, waardoor de glucosewaarde de avond ervoor zelfs was opgelopen tot 29 millimol per liter (terwijl het tussen de 4 en 10 moet zijn). Alles leek ineens tegen te zitten. Op station Nijmegen ben ik maar een kop koffie gaan halen bij de AH To Go en daarna kon ik rechtstreeks naar Etten-Leur met de intercity. Ik kwam er wel pas om 9.22 uur aan en toen was het nog zo’n tien minuten lopen naar de start. Ik mocht me alleen nog inschrijven op de twintig kilometer, maar ik heb wel nog om een route van de veertig gevraagd. Gelukkig kreeg ik die mee. Op de centrale rustpost zou ik wel even kijken wat er nog mogelijk was.

Bekend hotel
Buiten trof ik Mari en Brigitte die sowieso voor de twintig kilometer gingen en ik liep met ze mee, al lag mijn tempo wel iets hoger. We verlieten het sportpark “De Lage Banken” aan de zijkant en al snel liepen we door het Elisabethpark. Daarna volgde nog een flink stuk bebouwde kom en kwamen we op het voetpad langs de Bredaseweg; niet echt een WS-waardig stuk parcours. Na het oversteken herkende ik het gebied ineens van een cursus die ik in Etten-Leur heb gehad. We kwamen vlak langs het Fletcher hotel restaurant Trivium, waar ik destijds gelogeerd heb. Volgens mij was het toen nog zelfstandig, dus niet van de Fletcher groep. Bij een braakliggend terrein (dat destijds flink donker was in de avond) staken we de A58 over en kwamen we op een opengebroken straat, die we een paar honderd meter moesten volgen. Een extra stukje onverhard in het parcours dus. Verder bestond dit stuk parcours uit een landelijke omgeving met landwegen, af en toe afgewisseld met graspaden en een stukje bos. Aan de Rijsbergseweg moest een gedenknaald staan die ik gemist heb, omdat ik op mijn routebeschrijving aan het kijken was.

In het Elisabethpark

We moesten namelijk een grasveld op en dit langs de rand volgen tot we weer in een natuurgebiedje kwamen. Hier waren meren aangelegd en een nieuwe brug, wat mooi uitzicht gaf. Vervolgens liepen we via natuurgebied Schuitvaart en het buitengebied naar de centrale verzorgingspost (voor de veertig kilometer de soep- en koffiepost). Daar kwam ik precies om half twaalf aan; de uiterste vertrektijd voor de “veertigers”. De lus van de veertig zou voor de lopers van de zestig kilometer de tweede lus zijn en een beetje telwerk zei me dat de laatste dan rond 13.00 uur deze lus op zou gaan. Tijd zat dus. Bovendien leverde navraag op dat er pas circa acht man van de zestig op de lus zaten. Dus ben ik, na een vlug bakkie soep en een kort praatje met Corné en Miranda toch nog maar de lus opgegaan. Sowieso was de sluitingstijd van de veertig kilometer nu 18.00 uur, en niet 17.30 uur zoals gewoonlijk.

Vloeiweide en Fort Oranje
Al snel liepen we weer het natuurgebied Schuitvaart in, waar het voor mij soms behoorlijk zoeken werd naar de gele linten in het groene landschap. Ik heb er een hekel aan; de pijlen van WS78 zijn gewoon veel beter te zien, maar lijken wel steeds minder gebruikt te worden… Ook nu liepen we weer flinke stukken door het buitengebied en we volgden de N394 die veranderd was van Rijsbergseweg naar Ettenseweg een klein stukje. Daarna draaiden we richting de Vloeiweide, welbekend van de internationale pinksterdriedaagse in Breda. Bij die driedaagse heb ik het oorlogsmonument al een aantal keren op de foto gezet, maar ik besloot er alsnog een paar foto’s van te maken. Het blijft een indrukwekkend stukje geschiedenis. Wel werd het weer zoeken naar de pijlen en gele linten, want die stonden op een andere plek dan waar ik ze verwacht had. We maakten wederom een lus door het buitengebied en na een stukje langs de Turfvaart gelopen te hebben, kwamen we bij de roemruchte camping Fort Oranje (site is aardig gedateerd…). De ontmanteling die volop in de media aangekondigd was, was duidelijk zichtbaar. Aanzienlijk veel meer lege plekken dan de vorige keer dat ik hier langskwam en bovendien was ook een deel van de begroeiing langs het hekwerk weggehaald, waardoor we nu meer op de camping konden kijken.

Oorlogsmonument Vloeiweide

Via een graspad gedeeltelijk langs en gedeeltelijk over golfpark De Turfvaert wandelden we naar de gelijknamige brasserie. Er was een apart zaaltje voor de wandelaars gereserveerd, maar daar werd helaas geen bier geschonken. Ik mocht het aan de bar gaan halen en bestelde een Westmalle Dubbel. Mijn brood had ik onderweg al opgegeten, dus hoefde ik niet lang te rusten. We verlieten het golfterrein aan de voorzijde en weer herkende ik het parcours van de driedaagse. Er staat een bord “Modder” (met uitroepteken) en dat moest even op de foto, want vaak is het bij WS78 flink soppen, maar vandaag was de modder ver te zoeken… We maakten nog een klein lusje door het buitengebied van Rijsbergen en wandelden toen het natuurgebied Rondgors in. Het bleek een lang graspad langs de Turfvaart te zijn en na het oversteken van de Ettensebaan kwamen we in natuurgebied Pannenhoef. Tijdens de laatste driedaagse ben ik hier ook geweest, maar door stressproblemen en gezondheidsklachten had ik de lus door dit gebied niet meer gemaakt. Jammer, want blijkbaar had ik een prachtig stuk gemist. In het gebied kwamen we over een aantal bruggen en volgden we de Turfvaart en de Bijloop een stuk. Ook zag ik de grote grazers die hier hun thuis hebben.

Bij het oversteken van de Bijloop hoorde ik Rudolf ineens aan de andere kant en omdat hij een hoger tempo heeft, haalde hij me in. Hij liep stoer te doen over die zestig kilometer, maar daar trok ik me weinig van aan, want ik was al lang blij met mijn veertig, gezien de verkoudheid en de late start. We liepen samen op tot bij de centrale rustpost, waar het voor mij tijd werd voor een bekertje koffie en de fameuze halve warme rookworst met mosterd, die er zowaar nog was. Zo snel als Rudolf verschenen was, was hij ook weer verdwenen. Ik maakte nog even gebruik van een Dixi en daarna ging ik ook weer op pad, voor de laatste negen kilometer. De route ging vrijwel meteen over de camping Memmoerhoeve en daarna weer het buitengebied in. Op de grens van Etten-Leur en Sprundel lag een geocache die ik vrij snel te pakken had, maar het loggen in de koude, stevige wind viel nog niet mee. Een flink eind verderop, vlak voor de fruitpost, volgde de tweede en laatste geocache van deze dag. Ik trof verschillende elektriciteitshuisjes aan en ééntje ervan leek de geocache te zijn, maar die kreeg ik niet open. Na wat in de rondte gezocht te hebben, zonder succes, probeerde ik het nog een keer en toen bleek de kap wel omhoog te kunnen. Binnenin zat een vleugelmoer die ook nog los moest en toen ik eenmaal het kokertje met logboekje in handen had, werd het wrikken om die open te krijgen. Maar het is gelukt…

Bruggetje in natuurgebied Pannenhoef

Stuiterende camera
Op de fruitpost bij tennisclub Etten konden we kiezen tussen een appel of een mandarijntje. Ik had alleen lekkere trek dus nam ik het laatste met een paar snoepjes. En dan vlug weer verder, want de tijd begon te dringen. Na de fruitpost gingen we al snel over de A58 en wandelden we Etten-Leur weer in. We kwamen langs de Bisschopsmolen en daarna liepen we richting het centrum. We passeerden ook nog een oud klooster en toen ik mijn camera wilde pakken, schoot die uit mijn handen. Niet handig, met handschoenen aan foto’s maken… De dreun op de harde stoep bleek de camera niet leuk te vinden. De behuizing was opengesprongen en wat beschadigd, en het batterijvak bleef ook niet dicht. De behuizing kon ik weer redelijk makkelijk in elkaar duwen, maar ik zag ook een flinke zwarte streep op het scherm; gelukkig was de lens en sensor nog heel, maar toch… Zonde, een vrij dure camera die ik pas in augustus van het vorige jaar gekocht had, nu al naar de filistijnen… Ik baalde enorm. Tot mijn grote verbazing bleek die zwarte streep in het scherm later, toen de camera wat opgewarmd was en ik hem een paar keer aan en uit gezet had, steeds verder te verdwijnen. Op de behuizing na lijkt alles dus weer in orde.

Een klein stukje verderop, bij het winkelcentrum, waaide mijn pet van mijn hoofd en die werd een flink eind over straat geblazen. Ik had mazzel dat een leuke meid hem oppikte, anders had ik er nog verder achteraan gemoeten. En dan werd het op de grote pleinen ook nog eens zoeken naar de linten en de juiste route. Nou kwam ook alles tegelijk… Ik maakte snel nog een paar foto’s (onder andere van de Catharinakerk en de Heilige Lambertuskerk) en toen ben ik gauw richting de finish gegaan. We wandelden nog langs het station en kregen toen nagenoeg dezelfde route als waarmee ik naar de start gelopen was. Alleen zat er nog een graspad in en ik dacht even dat ik hier hondenpoep onder mijn schoenen had gekregen, maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Tegen tien voor zes was ik aan de finish, bij ARV Achilles, en daar heb ik even een trappistje gedronken. Ik zag er niet veel bekenden, maar raakte even aan de praat met Henk Dikken. Rond twintig over zes ben ik naar het station gelopen, waar ik even na half zeven de trein richting ‘s-Hertogenbosch heb genomen. Ook nu was de overstap vrij krap, maar ik nam toch de gok. Het pakte goed uit. De trein naar Blerick bleek tussen Helmond en Horst-Sevenum nog langzaam te moeten rijden vanwege het defecte spoor, dat pas na 23.00 uur gerepareerd zou worden. Maar even na half negen was ik in Blerick.

Heilige Lambertuskerk in Etten-Leur

Toch ziek…?
Het leek mee te vallen met de verkoudheid en ik dacht zelfs een beetje opgeknapt te zijn. Maar toen ik zondagochtend wakker werd, zat mijn neus helemaal dicht, had ik last van mijn oren en voelde ik me niet lekker. Later had ik wat verhoging en liep de glucosespiegel weer op naar 21 millimol per liter (ruim twee keer zo hoog als wat hij mag zijn). Dus ben ik maandag niet gaan werken. Ik ben naar Alkmaar gegaan om een week uit te zieken. Donderdag heb ik nog even geprobeerd om te gaan werken, maar die poging strandde nog voordat ik klaar was voor de carpool. Maar het meeste baal ik er nog van dat ik op zaterdag niet naar Geldermalsen kon voor de laatste wintertocht van cwsv. Prinses Marijke

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Winterwandeling Tegelen, 18-02-2018

Klik hier voor de website van wsv. D.W.F. Belfeld

Datum: 18-02-2018
Tocht: 2e Winterwandeling 2018
Organisatie: Wsv. D.W.F. Belfeld
Internet: http://www.doorwandelenfit.nl/
Afstand: 27 + 5 = 32 km.
Totaal afgelegd: 43703 kilometer
Weer: Licht bewolkt (later iets meer), zonnig, eerst fris, nauwelijks wind.
Middagtemperatuur: ca. 6 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC2WFP0

Dit keer wilde ik toch iets vroeger starten in Tegelen en dus ben ik om half acht op de fiets vertrokken vanuit Blerick. Rond tien voor acht was ik bij de start en daar heb ik eerst een kop koffie genomen en me ingeschreven. Uiteraard trof ik weer bekenden en maakte ik zo hier en daar een praatje. Op weg naar buiten kwam ik Jolanda tegen en ik vroeg haar waarom ze het laatste lusje van vijf kilometer, waarbij we nog eerst rust hadden op de startplaats, aan het eind gedaan hadden. Volgens mij was het praktischer om dit in het begin te doen, zodat men even na 14.00 uur de pijlen kon gaan ophalen op dit stuk. Omdat ik toch meestal laat terug ben bood ik aan de pijlen gelijk mee te nemen, maar daar had men al iemand voor gevonden.

Bossen en zandgroeves
Ook vandaag zouden we weer grotendeels een knooppuntenroute krijgen, maar men had wel al iets meer zelf gemarkeerd. We liepen weer richting de Streekweg en toen ik die overgestoken was zag ik al iemand vertwijfeld zoeken naar de pijlen. Het bleek Marjo te zijn die mij nog kent van de Nijmeegse vierdaagse, toen wij nog bij Venlo Beweegt sliepen in Dukenburg. Samen gingen we op weg naar het volgende knooppunt, aan de rand van de bossen achter het voormalige sportcomplex De Snelle Sprong. Dit keer gingen we in noordelijke richting en na een stukje bos kwamen we in de Tegelse wijk Heide. Bij één van de knooppunten zagen we dat we een stuk konden afsnijden en we zagen ook wandelaars die dat deden, maar wij besloten gewoon de route te volgen. Met dergelijk onsportief gedrag hou je toch alleen maar jezelf voor de gek. We mochten weer de bossen in en daar wandelden we richting de Wambachgroeve, waar we gebruik konden maken van een aantal vrij nieuwe paden. Langs het station van de Gasunie ging het naar het hertenkamp. Hier was nog goed te zien dat de grond stijf bevroren was. Het was er vrij rustig dit jaargetijde. En na het oversteken van de Kaldenkerkerweg liepen we langs de Mariakapel naar speelpark Klein Zwitserland voor de eerste rust.

Het is stil en koud in het hertenkamp

Marjo en ik dronken even iets en daarna gingen we weer verder. We moesten nu een lus maken richting Venlo, dus volgde er vlak na de rust een splitsing. In de buurtschap Egypte gingen we weer de natuur in en via een lusje door glooiend terrein kwamen we bij het Jammerdal. Er lag een beetje ijs op het water, maar om te schaatsen was het nog lang niet dik genoeg. Ik prikte er met mijn taststok zo doorheen. Tot mijn verbazing werden we vlak voor de zandwal waar oeverzwaluwen in huizen plotseling rechtsaf gestuurd en liep het pad vrij steil omhoog. Vroeger mocht je hier niet komen en nu was het een gemarkeerde wandelroute. We liepen een stukje boven langs de groeve en kregen zo hier en daar een doorkijkje over het Jammerdal. Even verderop mochten we weer omlaag om beneden op de driesprong in de groeve uit te komen. Vervolgens wandelden we naar het hotel De Bovenste Molen waar de route dwars over het terras ging. Aan de andere kant van de vijver liepen we naar de spoorlijn Venlo – Kaldenkirchen en nadat we die waren overgestoken wandelden we door de Sprung. Gelukkig was de grond nog steeds bevroren, waardoor het pad niet zo modderig was. Aan de Auxiliatrixweg was het gedaan met de onverharde paden en het werd tijd om even een boterham uit de tas te halen, want ik voelde een suikertekort opkomen.

Geen stroom, maar travelbugs
Het volgende stuk route was niet zo interessant. We moesten bij de grensovergang Schwanenhaus de Keulse Barrière oversteken; een grote rotonde waar het, dankzij de aanleg van de A74, nu gelukkig wel een stuk rustiger geworden is. Daarna wandelden we langs tuincentrum Jacobs een klein industrieterrein op. Daar bleek een doorgang naar Duitsland te zijn. Bij een flinke boomstronk zijn we even gestopt om een lading zand uit mijn schoenen te halen. Blijkbaar heb ik daar met deze New Balance toch wat meer last van. Aan de Duitse zijde liepen we een stukje langs de voormalige autoweg A61 (nu een lokale weg richting Kaldenkirchen). Het viaduct over de Deller Weg is bij het afwaarderen van de autosnelweg ook compleet vernieuwd en wij liepen er nu onderdoor om weer terug richting de grens te gaan. Bij het douanekantoor zijn we even het parkeerterrein op gelopen om naar een zogenaamd travelbughotel te gaan; een geocache (die ik al eerder gevonden heb) die speciaal gemaakt is om travelbugs en coins te ruilen. Ik had nog een travelbug die verder moest reizen en bovendien wilde ik wel weer iets meenemen naar Nederland om elders weer te verstoppen. Marjo was erg verbaasd om dit te zien, want het travelbughotel zat in een grote elektriciteitskast verstopt (die helemaal voor dit doel was ingericht).

Dun laagje ijs in het Jammerdal

Na het oversteken van de grens bij de Bevrijdingsweg gingen we het terrein van De Zorggroep op, waar we de knooppuntenroute even verlieten om een iets mooier stuk te pakken. Aan de andere kant van het terrein kwamen we op de drukke Ulingsheideweg. Gelukkig gingen we er bij het klooster al weer af en wandelden we over de zandwegen naar de voorzijde. Vanaf daar is er een smal voetpad langs de akker, waardoor we niet meer over de weg hoefden te lopen. We kwamen nogmaals langs de Mariakapel en even later waren we opnieuw bij speelpark Klein Zwitserland, voor de tweede rust. Tijd voor een kommetje tomatensoep en een paar boterhammen. We informeerden even hoe ver het nog was naar sportpark Bakenbos, omdat Thijs daar met zijn zoontje Rens naartoe wilde komen. Hij wilde het laatste lusje meelopen, maar gezien de invallende dooi en de paden die hierdoor modderig werden, leek het ons geen goed idee om hier met een buggy doorheen te gaan baggeren. Dat lukt sowieso niet met een wandeltempo van vijf en een half á zes kilometer per uur. Bovendien was het nog geen tien kilometer meer tot de finish, dus wilden wij de rust bij Bakenbos overslaan.

Na de rust bij Klein Zwitserland volgde opnieuw snel de splitsing en dit keer liepen we over het fietsviaduct van de A74 en langs de watertoren naar de bebouwde kom van Tegelen. Na het afdalen van de trappen wandelden we een stuk over het fietspad parallel aan de A73 en na het passeren van de visvijver gingen we weer de bossen in, waar we wat mochten klimmen en dalen. Uiteindelijk kwamen we weer achter het voormalige sportpark De Snelle Sprong en na het oversteken van de A73 (via het fietsviaduct) waren we ook al snel weer terug bij de kantine van voetbalvereniging TSC’04. Ik ben binnen even een stempeltje gaan halen en daarna begonnen we aan de laatste lus van vijf kilometer. Achter het sportpark Bakenbos werden de paden al flink modderig en dus moesten we hier en daar een stukje door het gras. We kwamen er ook nog de ouders van Thijs tegen en we hebben even een praatje gemaakt. Vervolgens wandelden we een stukje door het buitengebied en kwamen we bij de kapel van Gelooi aan de spoorlijn Venlo – Roermond. De kapel lieten we echter links liggen en via de buurtschap Nabben wandelden we naar de grote vijvers bij chateau De Holtmühle, waar we het brede zandpad tussen de vijvers namen. Na zo’n zevenentwintig kilometer waren we rond kwart over twee al weer terug in de kantine van voetbalvereniging TSC’04.

“Afpijlen”
Thijs was met Rens ook naar de kantine gekomen en we hebben even een bokbiertje gedronken. Omdat hij nog moest rijden besloot hij daarna weer naar huis te gaan. Ik raakte nog even aan de praat met Huub en besloot nog een bokbiertje te nemen. De tijd vloog om. Even na half vier hoorde ik Wilma zeggen dat ze de pijlen op de lus van de vijf kilometer ging ophalen, maar Rina (die mee zou gaan) was er nog niet. En Wilma dacht niet overal bij te kunnen, omdat Jolanda (die een stuk groter is) ook de nodige pijlen had opgehangen. Dus bood ik aan om mijn biertje snel leeg te drinken en mee te gaan “afpijlen”. Zo gezegd, zo gedaan. Rond twintig voor vier heb ik voor de zekerheid even mijn fiets buiten het hek neergezet en zijn we begonnen. We hebben onderweg een hoop lol gehad, vooral met de hoog opgehangen pijlen. Ongeveer een uur later waren we klaar en Wilma vond dat we het nog best snel gedaan hadden. Ik nam nog een bokbiertje en rond kwart over vijf ben ik weer richting Blerick gefietst. Bij D.W.F. hebben ze dit jaar geen vijfendertig kilometer meer (helaas…), maar het begon er met dit extra lusje toch een beetje op te lijken…

Chateau De Holtmühle

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

RS80 Woerden, 17-02-2018

Klik hier voor de website van RS80Datum: 17-02-2018
Tocht: 378e wandeltocht (serie 38, tocht 8)
Organisatie: RS80
Internet: http://www.rs80.nl/
Afstand: 26 km.
Totaal afgelegd: 43671 kilometer
Weer: Matig bewolkt, later opklaringen en zonnig, weinig wind (2 Bft., Z/ZO)
Middagtemperatuur: ca. 8 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7G4J9GC3B8NHGC4A8C2GC419W8GC79KC2GC6QYQKGC7G8NZ

Eigenlijk stond deze tocht niet in mijn planning, maar toen ik op de site van RS80 las dat de route naar het monument voor de treinramp bij Harmelen zou gaan en ook nog kasteel De Haar in het parcours zou zitten, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Ik wilde wel op zondag nog naar Tegelen, dus dat leverde even een praktisch probleem op. Vanuit Alkmaar gaan zou betekenen dat ik mijn weekendtas mee naar Woerden moest nemen en die daar ergens zien te stallen. Omdat er op het station geen bagagekluizen waren, vond ik dat niet zo’n goed idee. Dus reisde ik op vrijdagavond eerst naar Blerick. Vanaf daar was het twee uur reizen naar Woerden. Ik zou pas even na half negen op het station aankomen, maar omdat ik in Utrecht mazzel had met de aansluiting kon ik nog net een stoptrein eerder halen. Dat scheelde tien minuten, waardoor ik nog snel een kop koffie kon drinken bij de start. Even voor negen uur stonden Corné, Miranda en ik buiten te wachten op de start. Als zij niet naar Woerden zouden zijn gekomen, was ik ook niet gegaan…

Langs de Oude Rijn
Om negen uur werden de routes uitgedeeld en liepen we het Brediuspark in. We volgden de paden waarover ik naar de start was gelopen, maar bij het station kwamen we net niet. We namen een jaagpad langs de Oude Rijn dat we een flink stuk moesten volgen. Het was wel oppassen, want het had de nacht voor de tocht iets gevroren en dus zaten er hier en daar verraderlijke gladde stukjes in. We liepen achter een oud kaaspakhuis langs en aan de voorkant moest een geocache liggen, maar toen ik eenmaal een smalle steeg tussen de huizen ontdekte, had ik geen zin meer om terug te lopen. Dan komt die cache later wel, op weg naar het station. Een andere cache, aan de overkant van de Oude Rijn, vond ik iets te veraf liggen. Omdat het jaagpad erg smal was, leek het me beter om met het tempo van de meute mee te gaan. Later Corné en Miranda weer inhalen was hier geen optie.

Over een jaagpad langs de Oude Rijn

Net buiten Woerden lag er weer een geocache aan de overkant van de Oude Rijn en die lag bij een brug, dus daar kon ik makkelijk komen. Ik zag hem echter niet meteen. Een team uit Zoetermeer kwam ook zoeken en zij vonden hem direct. Mazzel voor mij dus. We volgden de Oude Rijn nog steeds, maar nu over een weg waar ook verkeer kwam. Breed genoeg om wandelaars in te halen, echter erg smal als er een auto voorbij moest. Laat staan een grote bestelbus, en daar had ik dus ook even een aanvaring mee. Hoewel er vlakbij een inrit was nam de bestuurder niet de moeite om daar even wat uit te wijken, dus zat ik zowat tegen zijn spiegel aan. En dan loop ik nog met een witte stok. Lijkt me toch niet zo moeilijk om te bedenken dat ik de breedte en snelheid van die bus moeilijk kan inschatten met een visuele beperking…

Treinramp bij Harmelen
Iets verderop ontdekte ik een Romeinse grenspaal en later zag ik er nog één. Blijkbaar staan er hier verschillende van tussen Wijk bij Duurstede en Woerden. Het duurde ook niet lang meer voordat we bij de spoorlijn uitkwamen en na het oversteken van de Oude Rijn (parallel aan de spoorlijn) zagen we vlakbij de splitsing van Woerden naar enerzijds Utrecht en anderzijds Amsterdam het monument voor de treinramp bij Harmelen. Het was een indrukwekkende zuil met twee platen, waarop de namen van de 93 personen stonden die hier op 8 januari 1962 overleden zijn toen de intercity Leeuwarden – Rotterdam zich om 9.19 uur in de stoptrein Rotterdam – Amsterdam boorde, in dichte mist. Er vielen ook nog 52 gewonden en dit wordt de grootste treinramp in de Nederlandse geschiedenis genoemd. Het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid heeft het nieuwsitem van destijds op YouTube gezet:

Monument treinramp bij Harmelen

Net na ons verzamelde een flinke groep wandelaars zich bij het monument en liepen wij verder door het gehucht Putkop. Via de Breudijk (met een naastgelegen natuurgebied waar we helaas niet doorheen gingen) kwamen we bij de aftakking van het spoor richting Utrecht. Daar gingen we via een tunnel onderdoor. Iets verderop passeerden we het restaurant Kort-Jak. Even had ik gehoopt dat daar de rust zou zijn, maar deze horeca was gesloten. We moesten nog een stukje verder, naar kasteel De Haar in Haarzuilens. Ooit was ik hier met WS78 voorbij gelopen en ik had er niet veel van gezien. Nu gingen we naar het koetshuis De Haar voor de rust en dreigden we het kasteel weer niet te kunnen aanschouwen, maar even over het hek gluren leverde toch nog een redelijk plaatje op. Ik lag wat voor op Corné en Miranda, en dus moest ik bij het koetshuis even op ze wachten.

De boom in…
Binnen konden we nog een plekje vinden en het was eigenlijk nog wat vroeg voor een biertje, maar vooruit… Bij een kasteel hoort ook een goed glas Kasteelbier en Corné deed ook mee. Ik probeerde met de smartphone af te rekenen (techniek staat voor niks tegenwoordig), maar uitgerekend nu haperde het ding… Uiteindelijk is het toch gelukt. Wel praktisch zo; hoef je minder contant geld mee te nemen… Toen het al wat rustiger werd in het lokaal gingen wij ook maar weer eens op pad. Het werd nu echt een tocht door de polder, met behoorlijk lange wegen en fietspaden, zoals de Hollandse Kade. Vlakbij zat weer een geocache verstopt en Corné was bereid even mee te gaan. Het bleek behoorlijk modderig te zijn om er te komen en waarschijnlijk waren wij dan ook de enige wandelaars met vieze schoenen. Ter plekke moest er in een boom geklommen worden. Met mijn stramme spieren en beperkte zicht begin ik daar niet aan, maar Corné durfde het wel. Gelukkig was het niet al te hoog en had hij vrij snel door hoe hij bij de cache moest komen. Terwijl hij in de boom bleef zitten, schreef ik wat in het logboekje. Maar een erg makkelijke plek was het niet, want de cache weer goed dicht krijgen viel nog niet mee volgens Corné. Wel tof dat hij dit gedaan heeft…

Rust in Koetshuis De Haar

In de verte zagen we Kanis al liggen en via een weg langs natuurgebied Oortjespad gingen we daar naartoe. Ook nu vond ik het weer jammer dat we bijna niks van dit natuurgebied meekregen. We zagen wel een ooievaar op een nest (die ik met mijn zoomlens aardig dichtbij kon halen) en een uitzichttoren, maar Corné en Miranda hadden geen zin om er naartoe te lopen. Dus ging ik ook maar verder. Langs de weg lagen sowieso nog drie geocaches. Voor de eerste moest je met een ladder de boom in klimmen, dus dat werd niks. De tweede was erg makkelijk te vinden (gewoon in het gras langs een lantaarnpaal) en de derde lag bij een infobord naast een camping. Die cache konden we eerst niet vinden en net toen Corné en Miranda besloten hadden om door te lopen naar de rust, had ik hem ineens wel te pakken.

Fotogeniek weer
De rust was vlakbij, in het eet- en drinkcafé De Gekeerde Kanis. Daar heb ik even een trappistje gedronken en mijn boterhammen uit de tas gehaald voor onderweg. Lopend langs de Kameriksche Wetering heb ik die opgegeten. Aangekomen in Kamerik volgde meteen weer een geocache, maar die kon ik zo snel niet vinden. Ik wilde niet teveel achterstand op Corné en Miranda hebben, dus hield ik het vlug voor gezien. We moesten nog een lusje door Kamerik maken, waarbij we dit keer ook over diverse ophaalbruggen in het park Mijzijde kwamen. Weer terug bij de Kameriksche Wetering volgde opnieuw een geocache; volgens de omschrijving een heuse hengelcache. Corné wilde helaas doorlopen en ik kon niet zien wat de bedoeling was, dus ook deze cache werd niks… Dan maar weer snel verder, langs het water terug naar Woerden. We hebben dit stuk de vorige keer in tegengestelde richting gelopen en dus heb ik het gemaal dat we passeerden niet op de foto gezet. Een eindje verderop doken we het Brediuspark weer in en maakten we nog een lusje aan de noordkant van Woerden. Omdat de zon inmiddels flink was gaan schijnen leverde het nog een paar mooie plaatjes op.

Brediuspark in Woerden

Om kwart over drie liepen we weer het Brediushonk binnen en hebben we ons afgemeld. We hebben nog even aan een tafeltje gezeten en iets gedronken. Het was nog vroeg en ik besloot om de twee gemiste geocaches van de ochtend op te gaan pikken, dus moest ik eerst weer het Brediuspark zien te doorkruisen om bij de Oude Rijn te komen. De cache was de moeite waard, want hij bleek in een nep-paaltje van de gasunie verstopt te zitten en er zat ook nog een travelbug in die ik mee op reis heb genomen. Ik nam de brug en volgde het jaagpad langs de Oude Rijn een stukje in tegengestelde richting, om vervolgens via een steegje aan de voorkant van het oude kaaspakhuis uit te komen. De cache daar was niet veel bijzonders, maar dus wel weer een smiley erbij op mijn kaart. Eenmaal aangekomen bij het station kon ik nog net voor half vijf de trein richting Utrecht halen. Daar moest ik wel nog even wachten op de rechtstreekse trein naar Venlo, dus haalde ik even zo’n heerlijk frikadellenbroodje bij de kiosk. Moe maar voldaan reisde ik naar Blerick, waar ik om 18.22 uur aankwam. En toen werd het nagenieten van een heerlijke dag…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen