75e Ronde van Zuid-Limburg Heerlen, 12 t/m 14-05-2018


Klik hier voor de website van de Ronde van Zuid-Limburg

Datum: 12 t/m 14-05-2018
Tocht: 75e Ronde van Zuid-Limburg
Organisatie: Stichting Ronde van Zuid-Limburg
Internet: http://www.wandelronde-zuid-limburg.nl/
Afstand: 31 + 41 + 31 = 103 km.
Totaal afgelegd: 44226 km.
Weer: Wisselvallig. Zaterdag bewolkt, soms zonnig, warm. Zondag grijs, buien en fris. Maandag zwaar bewolkt, droog en weer warm.
Middagtemperaturen: Zaterdag en maandag ca. 24 °C, zondag ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: Dag 1 / Dag 2 / Dag 3
Geocache(s) dag 1: GC78D69GC4ZQDJGC10WRTGC53YZEGC6JKACGC78K7ZGC5BHYM
Geocache(s) dag 2: GCX8GPGC7N08E
Geocache(s) dag 3: GC33F4TGC7MQRR

Vrijdag 11-05-2018; heenreis en aankomst in Heerlen
Normaal ben ik in Blerick bij mijn moeder voordat ik naar de Ronde ga, maar vanwege de verbouwing van haar flat was dat dit jaar niet mogelijk. Ze pakt de meeste spullen in en dat moest ik nu zelf doen. Daar ben ik op donderdag dus alvast maar mee begonnen. Hierdoor kon ik dit jaar ook niet de Grand Tour de Bree lopen, zoals op mijn planning stond. De meest recente paklijst die ik in Alkmaar had bleek uit 2011 te zijn en die moest ik nog flink aanpassen. Op vrijdag heb ik om kwart voor twaalf de bus genomen. Vanwege werkzaamheden op het spoor duurde de reis ruim vier uur. Na een overstap in Utrecht en nog één in Sittard was ik rond twintig voor vier op station Heerlen, waar ook Theo “hoedje” in de bus stapte. Tegen vier uur belden we aan bij Hennie en Theo. Nadat ik mijn spullen naar boven had gebracht hebben we wat gedronken en Hennie had voor ons gekookt. De rest van de avond hebben we het rustig aan gedaan.

Elke ochtend ben ik rond half zes opgestaan en nadat ik me gewassen en aangekleed heb, stond er een goed gevulde ontbijttafel klaar. Er gingen twee boterhammen en koffie in en omdat ik nog niet zoveel honger had, nam ik nog een boterham mee. En een lunchpakket plus reserveboterhammen voor onderweg. Tussen half acht en kwart voor acht zijn we naar de Spuiklep gelopen, zodat we rond acht uur van start konden…

Onderweg naar Heerlen (op station Utrecht Centraal)

Zaterdag 12-05-2018; eerste wandeldag
Heerlen – Strijthagen – Eygelshoven – Haanrade – Rimburg – Ubach over Worms – Waubach – Landgraaf – Heerlen
Vorig jaar werd de traditie om naar de Brunssummerheide te gaan losgelaten en de nieuwe route liepen we dit jaar ook weer, maar dan in omgekeerde richting. Zo hier en daar waren wat wijzigingen aangebracht, die naar mijn mening een verbetering zijn en het parcours nog iets mooier maken.

We liepen eerst langs de bouwput van het station en het Maankwartier. Daar ging ik vlug op zoek naar een geocache, maar zo liep ik helaas wel al wat achterstand op. Via het Aambos wandelden we lekker door het groen richting SnowWorld. Vlakbij ben ik weer bij een oude spoorlijn op zoek gegaan naar een geocache, die ik wederom niet kon vinden. Later had ik het er met Alice over, want Tony en Alice doen ook aan geocaching. Alice is gaan kijken en zij heeft hem wel gevonden, dus nu hoop ik na een tip van haar volgend jaar meer geluk te hebben. We passeerden ook de lange trap bij SnowWorld, die ik altijd nog eens wil beklimmen. Helaas vinden mijn knieën dat niet zo leuk, dus liet ik het nu maar…

Langs de verschillende visvijvers en het kasteel Strijthagen gingen we naar de eerste rust, bij de watermolen. Daar heb ik vlug een beker koffie genuttigd, waarna ik met Hennie, Theo en Henk verder ben gegaan. Even verderop stuitten we op de nieuwe buitenring van Parkstad, de N300. De omgeving is hier echt flink veranderd. Pas toen we richting de Cranenweijer liepen herkende ik het oude parcours weer. We bleven nu eens aan de noordkant van deze grote vijver en hierdoor ontdekte ik een flinke vistrap die ik nooit eerder had gezien. Ik wist niet eens dat er hier zo’n groot hoogteverschil was. Maar uiteindelijk kwamen we gewoon weer in Eygelshoven terecht. Hier had iemand aan een pijl gezeten waardoor ik me bijna verliep. De rest van de pijlen bleek wel in orde en dus namen we de foutieve pijl maar mee naar de volgende rust.

Vijver nabij kasteel Strijthagen

Via een bosgebied wandelden we naar Haanrade en daar miste ik bijna weer een afslag. Gelukkig waren er een paar wandelaars die me op tijd corrigeerden. Na het oversteken van een spoorlijntje via een onbewaakte overweg gingen we het prachtige Wormdal in. Eerst aan de Nederlandse zijde van de grens, maar even later ook een stukje over Duits grondgebied. Daar kruisten we een grotere spoorlijn en hier zagen we ook regelmatig reizigerstreinen voorbijkomen. In het bosgebied langs de spoorlijn had ik vorig jaar geen succes met een geocache. Nu vond ik hem vrijwel meteen. Het logboek bleek echter nat te zijn, dus fysiek een logbericht achterlaten zat er niet in. We bleven nu ook iets langer in het bos dan vorig jaar; wel zo prettig op zo’n warme dag… Om in Rimburg te komen moesten we de Worm weer oversteken en dat deden we bij de brug met “Hoebel” en “Knoebel”, twee metalen schildpadden die moeten voorkomen dat het autoverkeer de brug passeert. Ook hier zit een geocache en die kon ik weer niet vinden, ondanks dat er nog andere geocachers mee kwamen zoeken.

Via een klein ommetje liepen we naar café D’r Eck voor de tweede rust, en aangezien er mensen vanaf de andere kant kwamen, leek niet iedereen de pijlen vlak na de brug gezien te hebben. Ik zat net goed en wel met een flink glas Maisel’s Weisse toen Hennie, Theo en Henk weer verder gingen. Even later kwamen Peter uit Veldhoven en Arie ook op het terras zitten, maar toen stond ik net op het punt om te vertrekken. Bij de kerk moest ik afslaan en via een pad langs de Worm kwamen we langs volkstuintjes waar ik vorig jaar nog naar een geocache gezocht had. Wederom een kleine wijziging in de route dus. Ook ging de route nu langs de watertoren van Rimburg, die we vorig jaar alleen op afstand gezien hebben. Er zit een leuke brasserie, maar om nou meteen weer te gaan rusten… Ook zou ik best de toren willen beklimmen. Echter zou dat teveel tijd gaan kosten. Iets verderop zat vlakbij een kapelletje wederom een geocache verstopt en uiteraard kon ik het niet laten om even te zoeken. Het gras en de brandnetels stonden wel erg hoog en dus bleef het bij een vlugge blik, even een beetje voelen met de stok, maar helaas… Geen succes.

Watertoren Rimburg

Na Ubach over Worms en Waubach ging de route een stukje door de wijk Nieuwenhagen in Landgraaf en vlak voor de derde rust volgde nog een stukje natuur, waar ik Hennie, Theo en Henk weer inhaalde. Op de derde rust, op de parkeerplaats van een middelbare school, had men gelukkig suikervrije cola (Pepsi Max). Heerlijk, want de temperatuur was inmiddels flink opgelopen. We moesten even een stukje door de bebouwde kom om daarna weer de natuur in te gaan. Hoewel de omgeving hier aardig volgebouwd en dichtbevolkt is, is er nog veel groen te vinden in en rondom Heerlen. Zo wandelden we langs de Palenbergerbeek, oftewel de Overkluisde Caumerbeek en kwamen we bij een leuk bruggetje uit. Vervolgens liepen we ook nog door het park Meezenbroek. Ongemerkt liep ik een geocache voorbij en die zestig meter ben ik toch maar terug gegaan. Het lukte echter niet om de cache te vinden. Jammer dat mijn gezelschap niet mee wil zoeken, want met zoveel “Did Not Found” caches is een paar extra, gezonde ogen wel welkom…

Vlak voor de finish, in het Lange Jan park, ging ik nog een geocache zoeken die ik al een paar keer niet heb kunnen vinden. En ook nu lukte het weer niet. De klok tikte stug door, dus moest ik wel verder. Precies om half vijf liep ik de Spuiklep in om me af te melden. Hennie en Theo waren al naar huis. Henk en Theo “hoedje” zaten nog aan een biertje en ik heb ook vlug een trappistje genomen, waarna we gezamenlijk naar ons slaapadres zijn gelopen. We moesten snel douchen, want we zouden om twintig over zes de bus nemen naar Simpelveld. Daar zijn we gaan eten bij brasserie Shoko en hebben we er nog een gezellige avond van gemaakt…

Bruggetje over de Palenbergerbeek

Zondag 13-05-2018; tweede wandeldag
Heerlen – Ubachsberg – Mingersborg – Trintelen – Overeys – Wahlwiller – Elzet – Bommerig – Camerig – Melleschet – Hilleshagen – Nijswiller – Baneheide – Simpelveld – Huls – Benzenrade – Heerlen
Op de tweede dag is de route altijd ongeveer hetzelfde, al neemt men de ene keer een pad of weg iets verderop… Uiteindelijk kom je toch op dezelfde rustposten uit. Het ene jaar loop je met de klok mee, het andere jaar tegen de klok in. Het begin van de dag was vrij regenachtig, maar gelukkig werden de paden niet al te glad (op een enkel stukje na…). Later werd het wel droog.

Dit jaar liepen we eerst een stuk door Heerlen en nadat we over de A76 waren gegaan wandelden we door Ubachsberg. Daarna volgde de hoogst gelegen molen van Nederland op de Vrouwenheide. De eerste rust zou bij herberg De Bernardushoeve in Mingersborg zijn, maar daar bleek een brunch te zijn waardoor we er niet terecht konden. We kregen er wel een controleknip en net toen ik verder wilde gaan trof ik Olfert, dus liepen we samen verder. Via Trintelen ging het richting Overeys, waar bij de Eyserbeek de splitsing met de twintig kilometer volgde. Voor ons was het duidelijk aangegeven, maar de lopers op de korte afstand moesten hier toch even goed uitkijken… Via een klein stukje bos kwamen we in Overeys en daarna staken we de miljoenenlijn over. Op de heenweg hebben we geen (stoom)trein gezien, al hoorden we hem wel fluiten…

Het parcours gaat door verschillende dalen en dat betekent dus ook dat je regelmatig mag klimmen. Na een ferme klim en afdaling kwamen we in Wahlwiller. Het was nog steeds vochtig buiten en we wisten dat de eigen rust van de organisatie bij een transportbedrijf was, zonder overdekte zitgelegenheid. Dus we besloten neer te strijken bij gasterij A gen Kirk. Toen we binnen aan de gastheer om koffie vroegen werden we niet al te vriendelijk te woord gestaan. Waren we soms net iets te vroeg? We namen buiten plaats en gelukkig was de vrouw des huizes een stuk vriendelijker. Terwijl Olfert en ik aan de koffie zaten arriveerden Theo en Mia ook. Zij besloten ook maar van het overdekte terras gebruik te maken. En meer wandelaars volgden dit voorbeeld…

Kapel in Mingersborg

De officiële rustpost hebben we overgeslagen. Het werd weer klimmen en dalen om via Elzet en Bommerig in het dal van de Kleine Geul uit te komen. Theo wilde eigenlijk bij de Wingbergerhoeve in Epen nog ijs gaan eten, maar het weer was er niet naar. Dus liepen we verder over het smalle paadje bij de sportvelden van sv. Epen en na weer een aardige klim kwamen we aan bij camping en restaurant De Rozenhof. Onder een parasol was het prima uit te houden en ik heb er even een trappistje genuttigd. Daarna mochten we weer verder klimmen om door het Vijlenerbos richting Melleschet te gaan. Ten opzichte van vorig jaar was de route hier iets ingekort en hierdoor hoefden we ook wat minder te klimmen en te dalen. Een eindje verderop, vlak bij Wijnandsrade, zijn we met z’n drieën nog op zoek gegaan naar een geocache genaamd “De ballenbak”. In een grote betonnen ton lagen een heleboel stenen. We hebben er verschillende opgepakt, maar de geocache zo snel niet kunnen vinden. En omdat we niet wisten waar de pijlenophalers uithingen, hebben we het vrij snel opgegeven. Vieze handen hebben we er wel van gekregen…

Die konden we bij de volgende rust, in Nijswiller, wel even wassen. We zouden eigenlijk bij de sportvereniging een stempelpost hebben, maar daar was ook al iets te doen en dus was men uitgeweken naar een boerderij, iets verderop. Ook daar zijn we eerder geweest. We kregen er gratis thee of bouillon, en we konden er even heerlijk zitten. Via een smal pad door een bosgebiedje verlieten we Nijswiller weer en daar diende zich ook nog een geocache aan. Olfert was al van het talud af gegaan, maar ik durfde dat niet en zocht dus van boven tussen de bomen en struiken. Met mijn taststok tikte ik iets aan en dus moest ik het toch maar op gevoel oppakken. Het bleek inderdaad het trommeltje met logboek te zijn.

Op weg naar Epen en Camerig

We kwamen weer in meer open terrein en via Baneheide wandelden we naar Simpelveld, waar we bij het station voor een gesloten spoorwegovergang kwamen te staan. De toeristische “Schienenbus” kwam voorbij en ik heb er gauw een foto van gemaakt. Daarna liepen we snel verder naar de laatste rustpost voor deze dag, die ergens in een schuur was. Even een bekertje Pepsi Max en dan nog een gemeen steil klimmetje… We wandelden ook langs De Witte Keizerin (nu een B&B) waar we vorig jaar rust hadden en daarna mochten we nog een flinke heuvel beklimmen. Jammer dat de route niet meer door Huls gaat, maar er omheen. Het uitzicht op “de Huls” is toch een stuk mooier… Uiteindelijk kwamen we bij de voormalige steenovens en door een bosgebiedje (voor mij best lastig vanwege de visuele beperking) wandelden we naar een groot viaduct onder de A76. Boven op dit viaduct ligt ook nog een geocache. Daar ben ik maar niet meer aan begonnen met mijn vermoeide spieren…

We namen sowieso niet de kortste weg terug. We kwamen nog net even in Benzenrade en daarna ging het door de parken van Heerlen naar de finish. We wandelden hierbij ook nog langs de Weltervijver en de watermolen. En vlak voor de finish had ik ook nog behoorlijk wat zand in de schoenen, dus moest ik even een droge verhoging zoeken om dat eruit te gooien. Hierdoor kwam ik pas na Olfert en Theo binnen, precies om 18.00 uur. In dit terrein heb ik altijd de volle tijd nodig voor die veertig kilometer. Omdat we toch de tijd aan onszelf hadden, heb ik even een trappistje gedronken in de Spuiklep. Er zaten nog wel wat bekenden, maar toch ben ik aan een ander tafeltje gaan zitten. Ik was best wel moe en had even geen zin in drukte. Toen ik wat bijgekomen was en mijn bier op had ben ik terug naar Hennie en Theo gelopen. Na het douchen hebben we heerlijk genoten van een lekkere ovenschotel die Hennie gemaakt heeft.

Op een slagboom…

Maandag 14-05-2018; derde wandeldag
Heerlen – Weustenrade – Retersbeek – Klimmen – Walem – Emmaberg – Valkenburg – Koulen – Klimmen – Craubeek – Barrier – Voerendaal – Heerlen
Vroeger werden we nog weggebracht met de trein op de derde dag, maar toen Veolia en later Arriva op de Heuvellandlijn ging rijden, kwam er een eind aan die traditie. We zijn nog wel een keertje teruggekomen uit Valkenburg met de trein. Ook met de traditie om door Valkenburg te gaan werd vorig jaar gebroken. Dit jaar heeft men Valkenburg wel weer in de route opgenomen, maar met een verrassend nieuwe route ernaartoe…

Mijn weekendtas had ik op maandagochtend meteen meegenomen naar de Spuiklep, zodat ik na de wandeling nog een beetje op tijd naar Alkmaar kon reizen. Rond acht uur gingen we weer op pad en nadat we de woonwijk tegenover het startbureau doorkruist hadden, liepen we onder de stadsautoweg (N281) door en de natuur in. We namen ook weer het bospaadje langs het voormalige openluchtzwembad Terworm, dat dit jaar beter gemarkeerd was. Vlak voor de A76 sloegen we rechtsaf en hier begon voor mij een onbekend, nieuw stuk route. In de bocht bij de spoorlijn Heerlen – Valkenburg zou de eerste geocache voor deze dag moeten liggen. Echter stond het natte gras erg hoog en zag ik weinig sporen van andere geocachers, dus heb ik het snel voor gezien gehouden. Ik had geen zin om mijn trainingsbroek drijfnat te maken…

We volgden de Geleenbeek een stukje en samen met de beek gingen we onder de A76 door. Even verderop komt de Retersbeek in de Geleenbeek uit en hier lag ook een geocache. Wel stond er iemand vlakbij naar het kunstwerk te kijken, dus heb ik het spel even uitgelegd aan die nieuwsgierige wandelaar die het erg interessant vond toen ik het trommeltje eenmaal in handen had. Ook ik heb even een foto van het kunstwerk gemaakt en ben toen verder gegaan. Achter de bomen lag kasteel Rivieren (zag ik later op de kaart). Jammer dat wij er niets van meegekregen hebben, want nog voordat we bij de ingang waren, bogen we af richting Weustenrade. Ook een dorp waar ik nooit geweest was. Er staat een mooie kapel en daar heb ik even een kaarsje opgestoken. Hoewel ik niet gelovig ben, hoopte ik toch dat het zou helpen om een mooie, droge dag te hebben.

Motregen op de spinnenwebben; ware kunst…

Vlak na de kapel volgde wederom een geocache. Eentje van de “Verscholen in het groen” serie, waar ik tot nu toe niet zo’n beste ervaringen mee had. Ze waren moeilijk bereikbaar en ik heb er ook al één niet open gekregen. Toch maar even kijken dan… Deze lag tegen een steil en glad talud, en het was dus eerst even puzzelen hoe ik er veilig kon komen. Ik kon me aan een stronk optrekken en daar bleek ook de cache achter te liggen. Het viel dus nog mee, ook al kostte het mijn stramme spieren wel aardig wat moeite. Verschillende wandelaars liepen verbaasd voorbij, maar sommigen wisten wel wat ik aan het doen was.

Het dorp Retersbeek lieten we links liggen en nadat we onder de A79 door waren gegaan, kwamen we via een bekende route in Klimmen. Daar was de eerste rust bij de plaatselijke voetbalvereniging Hellas, op het parkeerterrein. Tijd voor een beker koffie dus… Theo zat er ook, maar blijkbaar jeukten zijn voeten, want hij wilde vlug verder. Na de rust wandelden we door de buurt Dolberg (waar ook het leuke rustpunt “Achterum” ligt) het dorp weer uit. Via de buurtschap Heek ging de route naar Emmaberg, waar ik even op een bankje gepauzeerd heb om een boterham te eten. Drie dagen lopen begon zijn uitwerking te krijgen op mijn glucosespiegel, dus moest ik even een suikertekort oplossen. Vervolgens wandelden we al snel Valkenburg in en voor ik er erg in had, stond ik in het centrum met een ouder echtpaar te kletsen. Ik was even aan het zoeken naar de pijlen (altijd lastig in een druk stadscentrum) en ze vroegen of ik het kon vinden. Iets verderop was er ook nog een bouwput op het Walramplein en hier zag ik helemaal geen markeringen meer, dus moest de routebeschrijving uitkomst bieden. Gelukkig wist ik wel ongeveer waar ik naartoe moest. De officiële rust was, zoals gebruikelijk, bij B&B en restaurant De la Ruïne, ook al kun je in Valkenburg op heel veel plaatsen rusten.

Walramstuw Valkenburg

Ik had nog op mijn bier-app “Untappd” gekeken of er een leuk speciaalbierencafé in Valkenburg is, maar het is mij niet gelukt iets bijzonders te vinden. De bierkaart van De la Ruïne viel me echter ook niet tegen, dus bestelde ik een Gulpener Plato 18.25. De serveerster had geen idee wat het voor een soort bier was, dus gewoon proberen… Het bleek een sterk pilsener te zijn en hoewel dat niet mijn favoriet is, was het toch best lekker. Zo snel als we Valkenburg in waren gekomen, gingen we het na de rust ook weer uit. Eerst even over de Walramstuw en dan door een spoortunneltje weer de natuur in. Even liepen we weg van de spoorlijn om die dan vervolgens toch weer een stuk te volgen. Ik dacht nog dat we naar de Kluis en de kruisweg op de Schaelsberg gingen, maar dat deden we niet. In plaats daarvan klommen we naar de Däölkesberg. Vroeger was het een smal pad en nadat men dit breder had gemaakt, slipte je hier aardig weg als het geregend had. Nu had men er ronde houten treden ingelegd, waardoor het pad prima begaanbaar was. Het uitzicht boven op de berg is prachtig; aan de ene kant de mergelwand (beschermd natuurgebied) en aan de andere kant een fantastisch vergezicht richting Wijlre, Gulpen, Epen en zelfs België.

Hoewel we toch steeds wat daalden en klommen, bleven we een flinke poos op de hoogte van de Däölkesberg lopen. Uiteindelijk ging het via Walem en Koulen terug naar de rust in Klimmen bij de voetbalvereniging. Daar heb ik mijn laatste consumptiebonnen uitgegeven aan een biertje en een zakje chips. Niet echt gezond, maar wel lekker… Vervolgens kregen we weer bekend terrein onder onze voeten, via Craubeek en Barrier naar het viaduct van de A79, en daarna via een graspad naar Voerendaal. Ik vond het erg jammer dat we ook dit jaar (en dat is al een paar jaar zo…) niet langs kasteel Haeren en kasteel Cortenbach gingen. Ik hoop dat ze dit toch weer eens in de route gaan opnemen.

Bij het spoortunneltje iets verderop kon ik wederom de pijlen niet vinden en nadat ik wat heen en weer was gelopen, wees een automobiliste mij de weg. Bij een nabijgelegen bunker lag ook weer een geocache, echter ook hier hoog gras en geen pad ernaartoe. Ik besloot het maar te laten. We liepen langs het station en we volgden verderop het fietspad langs het spoor terug naar kasteel Terworm. Hoewel ik daar al de nodige foto’s van heb, vond ik het toch even leuk om er nog een paar te maken. Het blijft mooi. Via de lange oprijlaan en langs het hotel Van der Valk kwamen we weer in de bewoonde wereld, waar de route net even iets anders gemarkeerd was dan ik gewend ben. Hierdoor werd het weer zoeken naar de pijlen, maar ik wist de weg wel. Even na vier uur wandelde ik de Spuiklep binnen en na het in ontvangst nemen van mijn nummertje 18 dronk ik even een trappistje. Even na half vijf heb ik mijn weekendtas opgehaald bij de organisatie en ben ik naar het station gelopen. Gelukkig had ik nog wat brood in mijn rugzak zitten, want veel zin om onderweg iets te gaan eten (en hier extra tijd mee kwijt te zijn) had ik niet. Het was sowieso ruim drie en een half uur reizen naar Alkmaar, waar ik rond kwart voor negen aankwam. En ik had zowaar nog aansluiting op een bus ook… Heerlijk, lekker op tijd thuis en dan een paar dagen rust, voordat ik naar de Pinksterdriedaagse in Breda zou gaan…

Mergelgroeve op de Däölkesberg

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.