Bijloop en Turfvaarttocht Etten-Leur (WS78), 24-02-2018


Datum: 24-02-2018
Tocht: Bijloop en Turfvaarttocht (serie 40 tocht 9)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43743 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, open winterweer, koude wind (4 Bft, N/NO)
Middagtemperatuur: ca. 4 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC2QBDQGC7A125

Etten-Leur, tjonge, wat een end weg zeg… Vanuit Alkmaar was het niet binnen redelijke tijd te doen met het openbaar vervoer. Vanuit Blerick kon ik er om 8.22 uur zijn, maar dan had ik zes minuten om in ‘s-Hertogenbosch over te stappen. Beetje krap. Zelf plannen leerde dat ik ook in Eindhoven en Breda over kon stappen. En net toen ik rond kwart over zes de deur uit wilde gaan bleek het spoor tussen Venlo en Eindhoven defect te zijn. De trein naar Nijmegen van 6.32 uur kon ik net niet meer halen en dus moest ik op het koude station wachten tot 7.02 uur. En dan was ik ook weer eens flink verkouden, waardoor de glucosewaarde de avond ervoor zelfs was opgelopen tot 29 millimol per liter (terwijl het tussen de 4 en 10 moet zijn). Alles leek ineens tegen te zitten. Op station Nijmegen ben ik maar een kop koffie gaan halen bij de AH To Go en daarna kon ik rechtstreeks naar Etten-Leur met de intercity. Ik kwam er wel pas om 9.22 uur aan en toen was het nog zo’n tien minuten lopen naar de start. Ik mocht me alleen nog inschrijven op de twintig kilometer, maar ik heb wel nog om een route van de veertig gevraagd. Gelukkig kreeg ik die mee. Op de centrale rustpost zou ik wel even kijken wat er nog mogelijk was.

Bekend hotel
Buiten trof ik Mari en Brigitte die sowieso voor de twintig kilometer gingen en ik liep met ze mee, al lag mijn tempo wel iets hoger. We verlieten het sportpark “De Lage Banken” aan de zijkant en al snel liepen we door het Elisabethpark. Daarna volgde nog een flink stuk bebouwde kom en kwamen we op het voetpad langs de Bredaseweg; niet echt een WS-waardig stuk parcours. Na het oversteken herkende ik het gebied ineens van een cursus die ik in Etten-Leur heb gehad. We kwamen vlak langs het Fletcher hotel restaurant Trivium, waar ik destijds gelogeerd heb. Volgens mij was het toen nog zelfstandig, dus niet van de Fletcher groep. Bij een braakliggend terrein (dat destijds flink donker was in de avond) staken we de A58 over en kwamen we op een opengebroken straat, die we een paar honderd meter moesten volgen. Een extra stukje onverhard in het parcours dus. Verder bestond dit stuk parcours uit een landelijke omgeving met landwegen, af en toe afgewisseld met graspaden en een stukje bos. Aan de Rijsbergseweg moest een gedenknaald staan die ik gemist heb, omdat ik op mijn routebeschrijving aan het kijken was.

In het Elisabethpark

We moesten namelijk een grasveld op en dit langs de rand volgen tot we weer in een natuurgebiedje kwamen. Hier waren meren aangelegd en een nieuwe brug, wat mooi uitzicht gaf. Vervolgens liepen we via natuurgebied Schuitvaart en het buitengebied naar de centrale verzorgingspost (voor de veertig kilometer de soep- en koffiepost). Daar kwam ik precies om half twaalf aan; de uiterste vertrektijd voor de “veertigers”. De lus van de veertig zou voor de lopers van de zestig kilometer de tweede lus zijn en een beetje telwerk zei me dat de laatste dan rond 13.00 uur deze lus op zou gaan. Tijd zat dus. Bovendien leverde navraag op dat er pas circa acht man van de zestig op de lus zaten. Dus ben ik, na een vlug bakkie soep en een kort praatje met Corné en Miranda toch nog maar de lus opgegaan. Sowieso was de sluitingstijd van de veertig kilometer nu 18.00 uur, en niet 17.30 uur zoals gewoonlijk.

Vloeiweide en Fort Oranje
Al snel liepen we weer het natuurgebied Schuitvaart in, waar het voor mij soms behoorlijk zoeken werd naar de gele linten in het groene landschap. Ik heb er een hekel aan; de pijlen van WS78 zijn gewoon veel beter te zien, maar lijken wel steeds minder gebruikt te worden… Ook nu liepen we weer flinke stukken door het buitengebied en we volgden de N394 die veranderd was van Rijsbergseweg naar Ettenseweg een klein stukje. Daarna draaiden we richting de Vloeiweide, welbekend van de internationale pinksterdriedaagse in Breda. Bij die driedaagse heb ik het oorlogsmonument al een aantal keren op de foto gezet, maar ik besloot er alsnog een paar foto’s van te maken. Het blijft een indrukwekkend stukje geschiedenis. Wel werd het weer zoeken naar de pijlen en gele linten, want die stonden op een andere plek dan waar ik ze verwacht had. We maakten wederom een lus door het buitengebied en na een stukje langs de Turfvaart gelopen te hebben, kwamen we bij de roemruchte camping Fort Oranje (site is aardig gedateerd…). De ontmanteling die volop in de media aangekondigd was, was duidelijk zichtbaar. Aanzienlijk veel meer lege plekken dan de vorige keer dat ik hier langskwam en bovendien was ook een deel van de begroeiing langs het hekwerk weggehaald, waardoor we nu meer op de camping konden kijken.

Oorlogsmonument Vloeiweide

Via een graspad gedeeltelijk langs en gedeeltelijk over golfpark De Turfvaert wandelden we naar de gelijknamige brasserie. Er was een apart zaaltje voor de wandelaars gereserveerd, maar daar werd helaas geen bier geschonken. Ik mocht het aan de bar gaan halen en bestelde een Westmalle Dubbel. Mijn brood had ik onderweg al opgegeten, dus hoefde ik niet lang te rusten. We verlieten het golfterrein aan de voorzijde en weer herkende ik het parcours van de driedaagse. Er staat een bord “Modder” (met uitroepteken) en dat moest even op de foto, want vaak is het bij WS78 flink soppen, maar vandaag was de modder ver te zoeken… We maakten nog een klein lusje door het buitengebied van Rijsbergen en wandelden toen het natuurgebied Rondgors in. Het bleek een lang graspad langs de Turfvaart te zijn en na het oversteken van de Ettensebaan kwamen we in natuurgebied Pannenhoef. Tijdens de laatste driedaagse ben ik hier ook geweest, maar door stressproblemen en gezondheidsklachten had ik de lus door dit gebied niet meer gemaakt. Jammer, want blijkbaar had ik een prachtig stuk gemist. In het gebied kwamen we over een aantal bruggen en volgden we de Turfvaart en de Bijloop een stuk. Ook zag ik de grote grazers die hier hun thuis hebben.

Bij het oversteken van de Bijloop hoorde ik Rudolf ineens aan de andere kant en omdat hij een hoger tempo heeft, haalde hij me in. Hij liep stoer te doen over die zestig kilometer, maar daar trok ik me weinig van aan, want ik was al lang blij met mijn veertig, gezien de verkoudheid en de late start. We liepen samen op tot bij de centrale rustpost, waar het voor mij tijd werd voor een bekertje koffie en de fameuze halve warme rookworst met mosterd, die er zowaar nog was. Zo snel als Rudolf verschenen was, was hij ook weer verdwenen. Ik maakte nog even gebruik van een Dixi en daarna ging ik ook weer op pad, voor de laatste negen kilometer. De route ging vrijwel meteen over de camping Memmoerhoeve en daarna weer het buitengebied in. Op de grens van Etten-Leur en Sprundel lag een geocache die ik vrij snel te pakken had, maar het loggen in de koude, stevige wind viel nog niet mee. Een flink eind verderop, vlak voor de fruitpost, volgde de tweede en laatste geocache van deze dag. Ik trof verschillende elektriciteitshuisjes aan en ééntje ervan leek de geocache te zijn, maar die kreeg ik niet open. Na wat in de rondte gezocht te hebben, zonder succes, probeerde ik het nog een keer en toen bleek de kap wel omhoog te kunnen. Binnenin zat een vleugelmoer die ook nog los moest en toen ik eenmaal het kokertje met logboekje in handen had, werd het wrikken om die open te krijgen. Maar het is gelukt…

Bruggetje in natuurgebied Pannenhoef

Stuiterende camera
Op de fruitpost bij tennisclub Etten konden we kiezen tussen een appel of een mandarijntje. Ik had alleen lekkere trek dus nam ik het laatste met een paar snoepjes. En dan vlug weer verder, want de tijd begon te dringen. Na de fruitpost gingen we al snel over de A58 en wandelden we Etten-Leur weer in. We kwamen langs de Bisschopsmolen en daarna liepen we richting het centrum. We passeerden ook nog een oud klooster en toen ik mijn camera wilde pakken, schoot die uit mijn handen. Niet handig, met handschoenen aan foto’s maken… De dreun op de harde stoep bleek de camera niet leuk te vinden. De behuizing was opengesprongen en wat beschadigd, en het batterijvak bleef ook niet dicht. De behuizing kon ik weer redelijk makkelijk in elkaar duwen, maar ik zag ook een flinke zwarte streep op het scherm; gelukkig was de lens en sensor nog heel, maar toch… Zonde, een vrij dure camera die ik pas in augustus van het vorige jaar gekocht had, nu al naar de filistijnen… Ik baalde enorm. Tot mijn grote verbazing bleek die zwarte streep in het scherm later, toen de camera wat opgewarmd was en ik hem een paar keer aan en uit gezet had, steeds verder te verdwijnen. Op de behuizing na lijkt alles dus weer in orde.

Een klein stukje verderop, bij het winkelcentrum, waaide mijn pet van mijn hoofd en die werd een flink eind over straat geblazen. Ik had mazzel dat een leuke meid hem oppikte, anders had ik er nog verder achteraan gemoeten. En dan werd het op de grote pleinen ook nog eens zoeken naar de linten en de juiste route. Nou kwam ook alles tegelijk… Ik maakte snel nog een paar foto’s (onder andere van de Catharinakerk en de Heilige Lambertuskerk) en toen ben ik gauw richting de finish gegaan. We wandelden nog langs het station en kregen toen nagenoeg dezelfde route als waarmee ik naar de start gelopen was. Alleen zat er nog een graspad in en ik dacht even dat ik hier hondenpoep onder mijn schoenen had gekregen, maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Tegen tien voor zes was ik aan de finish, bij ARV Achilles, en daar heb ik even een trappistje gedronken. Ik zag er niet veel bekenden, maar raakte even aan de praat met Henk Dikken. Rond twintig over zes ben ik naar het station gelopen, waar ik even na half zeven de trein richting ‘s-Hertogenbosch heb genomen. Ook nu was de overstap vrij krap, maar ik nam toch de gok. Het pakte goed uit. De trein naar Blerick bleek tussen Helmond en Horst-Sevenum nog langzaam te moeten rijden vanwege het defecte spoor, dat pas na 23.00 uur gerepareerd zou worden. Maar even na half negen was ik in Blerick.

Heilige Lambertuskerk in Etten-Leur

Toch ziek…?
Het leek mee te vallen met de verkoudheid en ik dacht zelfs een beetje opgeknapt te zijn. Maar toen ik zondagochtend wakker werd, zat mijn neus helemaal dicht, had ik last van mijn oren en voelde ik me niet lekker. Later had ik wat verhoging en liep de glucosespiegel weer op naar 21 millimol per liter (ruim twee keer zo hoog als wat hij mag zijn). Dus ben ik maandag niet gaan werken. Ik ben naar Alkmaar gegaan om een week uit te zieken. Donderdag heb ik nog even geprobeerd om te gaan werken, maar die poging strandde nog voordat ik klaar was voor de carpool. Maar het meeste baal ik er nog van dat ik op zaterdag niet naar Geldermalsen kon voor de laatste wintertocht van cwsv. Prinses Marijke

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.