Hatertse Vennentocht Nijmegen (WS78), 20-01-2018


Datum: 20-01-2018
Tocht: Hatertse Vennentocht (serie 40 tocht 7)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43535 kilometer
Weer: Grijs, geheel bewolkt, fris, af en toe wat (mot)regen, weinig wind (Z-ZW 2-3 Bft.)
Middagtemperatuur: ca. 3 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

De dag begon meteen al goed. Mijn moeders flat wordt grondig verbouwd en dus staat er een noodlift precies voor mijn slaapkamerraam, met een dikke TL-balk zodat ik zelfs door de gordijnen heen nog veel last heb van het licht. We hebben het raam al grotendeels afgeplakt met zwarte vuilniszakken. Dan maakt dat ding ook nog veel geluid; alsof er elke keer iemand met een flinke kar over de galerij rolt. En net als je de lift nodig hebt om de trein te halen, doet hij het niet… Dat werd dus van zeven hoog met de trap naar beneden. Iets wat mijn spieren en knieën niet echt konden waarderen. Bovendien moest ik me nu ook nog eens haasten om de trein van 7.02 vanuit Blerick naar Nijmegen te halen.

Respectloos
Onderweg stapte Frits in en ik zei dat we ook vanuit Heyendaal met de bus konden gaan. Het maakte qua reistijd helemaal niks uit, dus deden we dat. Even voor acht uur stapten we op lijn 15 richting Wijchen, die pal voor de deur van de Jan Massinkhal stopte. Om kwart over acht liepen we bij brasserie Jan Massink binnen om ons in te schrijven. Daarna heb ik koffie gehaald en even later arriveerde ook Nicole, waar ik de hele tocht mee gelopen heb. Mia, Ina, Corné en Miranda kwamen nog iets later binnen en het aantal zitplaatsen was al niet toereikend meer. Zij gingen de twintig kilometer lopen en dus namen we om negen uur afscheid van elkaar. Buiten was het weer dringen om een routebeschrijving te krijgen en iemand probeerde asociaal de route uit mijn handen te trekken, waarop ik flink pissig ben geworden. Geen respect voor iemand die slecht ziet… Het is voor mij al lastig genoeg, al dat kris-kras door elkaar gegraai…

Flink druk in brasserie Jan Massink

En voor we het wisten liepen we al flink achteraan in de stoet, omdat we een paar kruispunten met verkeerslichten moesten oversteken en de grote meute telkens door rood liep, waardoor een afslaande automobilist zelfs moest wachten. Voor mij geld “rood is rood, en liever laat dan dood…”. Het was sowieso volstrekt nutteloos, omdat we al voor de brug over het Maas-Waalkanaal weer bij de rest aansloten. Na de brug liepen we het Uilenbosje in de wijk Lankforst in, waar we over een houten bruggetje gingen. Wel oppassen, want het bleek een beetje glad te zijn. We moesten nog wel een aardig stuk door de bebouwde kom van Nijmegen om in het buitengebied te komen. Hierbij wandelden we ook door de Meijhorst, waar wij een aantal jaren in het wijkcentrum Dukenburg hebben geslapen met de Nijmeegse vierdaagse. Ik herkende het echter pas later bij het uitwerken van de route.

Verkeerde soeppost…?
Langs de rand van het park Staddijk kwamen we aan de A73 waar we onderdoor gingen, om vervolgens een stuk door natuurgebied Beerendonck te gaan. Na een flinke brug volgde het eerste drassige paadje en begon de tocht een beetje op een echte WS te lijken. Even later wandelden we langs het golfterrein van Burg Golf Wijchen en staken we het Wijchensche Ven over. Daarna kwamen we in de Overasseltse en Hatertse Vennen en herkende ik zowaar een stukje vierdaagseparcours. Via het Uiversnest, een tamelijk groot ven, liepen we naar de zuivel- en kaasboerderij De Diervoort voor de soep. Toen in de info aangekondigd werd dat dit een bekend punt zou zijn voor de vierdaagselopers, dacht ik even dat het aan de andere kant van de A73 lag. Maar blijkbaar verwisselde ik het met de Weezenhof, waar ook veel lopers even rusten. Hoewel we aardig doorgelopen hadden, had ik toch het gevoel dat we al laat waren. Dus goot ik de soep snel naar binnen en daarna zijn we naar de splitsing gelopen om de lus van de veertig kilometer te gaan maken. Honderd meter verderop kwamen we Corné, Miranda, Ina en Mia nog tegen. Nadat we hen gegroet hadden, liepen we weer de Overasseltse en Hatertse Vennen in.

Uiversnest (Overasseltse en Hatertse Vennen)

Ik had intussen al flink wat zand in mijn nieuwe wandelschoenen en bij de eerste picknicktafel moest dat er even uit, waardoor we weer het gevoel hadden helemaal achteraan te lopen. We haalden wel nog Jaap in, maar verder bleef het vrij rustig. Langs verschillende vennen (Talingenven, Langeven Noord, Langeven Zuid en Botersnijder Oost) wandelden we een stuk in zuidoostelijke richting, om vervolgens het Heumensche Bos in te gaan. Hier moesten we soms even uitwijken voor wat stormschade, want het had op de donderdag voor deze tocht flink huisgehouden in Nederland. Aan de kust zelfs windkracht 11 en de storm was dwars over het land geraasd… Verder waren de paden hier en daar ook flink modderig. Via het bos wandelden we naar een viaduct over de A73 en even later kwamen we weer aan het Maas-Waalkanaal, dat we een aardig stuk zuidwaarts volgden. Aan de overzijde zagen we Malden, welbekend van de Nijmeegse vierdaagse. Ook passeerden we de stuw bij Heumen. Daar begon het even wat te regenen, maar het duurde niet lang meer voordat we bij de caférust kwamen.

Van het ene uiterste naar het andere…
Die was bij verenigingsgebouw De Terp in Heumen. Wel moesten nog eerst even beide kerken en het hefwiel van de oude sluis op de foto gezet worden. In het verenigingsgebouw heb ik even een pilsje gedronken en mijn boterhammen opgegeten. Toen we binnenkwamen was het nog best druk, maar bij vertrek was bijna iedereen al weg, op de pijlenophalers na. Vanaf de caférust liepen we al vrij snel naar de Maasbrug van de A73, waar we met de vierdaagse altijd overheen gaan. Nu mochten we er onderdoor en kwamen we, in tegengestelde richting, op de dijk naar Overasselt. Nadat we die een flink stuk gevolgd hadden wandelden we over een vlonder in een natuurgebiedje waar ook allerlei vage kunstwerken stonden. Als ze wat beter onderhouden waren, hadden we er wellicht nog iets van kunnen maken… Aan de andere kant van de N846 liepen we het buitengebied van Overasselt in, over een verharde weg waar veel verkeer kwam. Niet zo’n prettig en ook zeker geen mooi stuk, maar misschien kon het even niet anders… Vanaf die harde weg draaiden we een boerenwandelpad in en stonden we ineens zowat tot aan de enkels in de blubber. Van het ene uiterste naar het andere…

Boerenwandelpad nabij Overasselt

Vlakbij restaurant Sint Walrick, ook weer zo’n bekend plekje van de vierdaagse, liepen we weer de Overasseltse en Hatertse Vennen in. We passeerden een paar koortsbomen (waar mensen lapjes stof in hangen, omdat men gelooft dat dit koorts geneest) en ook kwamen we langs de ruïnekapel Sint Walrick. Vervolgens wandelden we weer naar het Uiversnest, dus liepen we een klein stukje dubbel tot aan de koffiepost bij de zuivel- en kaasboerderij De Diervoort. Behalve koffie heb ik uiteraard ook weer een halve rookworst met mosterd genomen. Na de koffiepost staken we de A73 over en maakten we een lus door en rondom de wijk Weezenhof. Ook de fruitpost was in deze wijk en wij kregen weer eens een mandarijntje. Ik hoor dat er soms ook bananen zijn, maar blijkbaar zijn die telkens op als wij komen. Er jammer, want een banaan heeft toch meer voedingswaarde dan een mandarijntje…

Gelukkig deed hij het nu wel
Bij de Van Boetbergweg kwamen we weer aan het Maas-Waalkanaal en dit volgden we eerst over een fietspad. We mochten nog even een ietwat modderig paadje in de bosschages langs het kanaal nemen, om uiteindelijk bij de volgende brug weer op het fietspad uit te komen. Ook nu was men zeker bang dat we met schonen schoenen terug zouden komen. Vanaf de brug ging het in een rechte lijn terug naar de Jan Massinkhal, via dezelfde weg die we ’s ochtends gelopen hadden. Omdat de tocht maar circa achtendertig kilometer was, waren we even na vijf uur al binnen. Het was nog redelijk druk op de finish en na het afmelden heb ik even een trappistje gedronken. Nicole wilde per sé om tien voor zes de trein halen, dus liep ik met haar mee naar station Nijmegen-Goffert. Mijn trein vertrok vijf minuten later en in Nijmegen moest ik overstappen op de stoptrein naar Blerick. Daar kwam ik rond zeven uur aan en het laatste stukje naar mijn moeders flat heb ik, zoals altijd, op de fiets afgelegd. Gelukkig deed de tijdelijke lift het nu wel, want veel zin om nog zeven etages naar boven te klimmen met de trap had ik niet…

Ruïnekapel Sint Walrick met een koortsboom

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.