De drie Egmondentocht (WS78), 11-11-2017


Datum: 11-11-2017
Tocht: De drie Egmondentocht (serie 40 tocht 3)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43279 kilometer
Weer: Wisselvallig (soms zonnig, maar ook buien), wind W/NW ca. 3-5 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 10 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5BCB6

Dit keer een tocht van WS78 waar ik met de fiets naartoe kon. En dat gebeurt niet vaak. Het was nog geen vijf kilometer van mijn flat vandaan. Ik twijfelde nog even, omdat er steeds buien vielen, maar als ik eerst naar het station moest lopen zou ik er nog niks mee opschieten. Ik had rond half acht willen vertrekken. Echter kostte het opstaan tamelijk veel moeite (ik had slecht geslapen dankzij de rokende buren op het balkon) en ik moest ook nog thuis ontbijten. Dus reed ik om acht uur weg. Voordeel was wel dat het toen al licht was. Onderweg kreeg ik nog wat regen over me heen, maar het viel nog wel mee. Rond twintig over acht was ik bij het Trefpunt in Heiloo. Corné en Miranda waren er ook al, net als vele bekende wandelaars. Ik had thuis al twee bekers koffie gehad, dus kon ik, nadat ik me ingeschreven had, om kwart voor negen vertrekken. Ja, we mochten vanwege de zware tocht zowaar een kwartier eerder gaan…

Grasdijken, overstapjes en een ruïne…
We liepen een stukje door de bebouwde kom van Heiloo en daarna kwamen we in de Noorderneg, het noordelijk deel van natuurgebied Het Maalwater. We volgden hier enkele fietspaden tot aan de Zeeweg. Daar pikte ik de eerste geocache van de serie “Rondje Egmonder Binnenvaart” op, die ik snel gevonden had. Corné hielp nog even met het terugplaatsen van deze geocache. Via een kippenbruggetje kwamen we op een glibberige grasdijk en we bleven de Egmonder Binnenvaart volgen, totdat deze bij de Hoevervaart uitkwam. Die staken we wederom met een kippenbruggetje over, waarna we de vaart volgden tot bij Egmond aan den Hoef. Omdat al die stukjes dijk (en land) van verschillende boeren zijn, moesten we flink wat keren over hekken klimmen. Gelukkig waren er bij de meeste goede overstapjes gemaakt. Ook staken we de Hoevervaart nog een keer over. In Egmond aan den Hoef liepen we rond het Slot op den Hoef. Het is een ruïne en alleen de slotkapel staat nog volledig overeind. Het is jammer dat de achterste brug intussen gesloopt is, anders hadden we over de ruïne kunnen lopen.

Over het hek langs de Hoevervaart

Binnendoor liepen we naar de molen van Berkhout, die tussen Egmond aan den Hoef en Egmond aan Zee staat. Het viel me op dat deze molen geen wieken meer heeft. Vlak voor de soeppost in Egmond aan Zee mochten we nog even een flinke klim maken en vanaf een duintop hadden we prachtig uitzicht over de vlakke polder. Even later verliep ik me, omdat de pijl rechtdoor wees (terwijl de routebeschrijving linksaf aangaf). Gelukkig had ik het snel in de gaten. Niet veel later volgde de soeppost bij jongerencentrum De Wal. Daar trof ik Olfert en nadat ik snel een bekertje soep naar binnen had gewerkt, ging ik met hem aan de lus van de veertig kilometer beginnen.

We liepen vrijwel meteen Egmond aan Zee uit en de duinen in. Het parcours werd nu echt pittig. Bij de volkstuinen waren de paden nog prima begaanbaar, maar vervolgens kregen we behoorlijk wat mul zand voor onze kiezen. Olfert had er beduidend minder moeite mee dan ik. Het was soms ook goed zoeken naar de pijlen, linten en zwarte paaltjes met witte banden die wij moesten volgen. Doordat ik te veel voorovergebogen liep, viel de insulinepomp steeds van mijn broekband en kreeg ik wat last van mijn onderrug. Het was wel een geweldig mooi stuk in de route. Op de GPS zag ik dat we niet de kortste weg namen, maar afbogen richting Wimmenum. Vlak voordat we aan de Woudweg kwamen, werd de lucht voor ons gitzwart en was er een regenboog zichtbaar. Even later viel er een flinke bui en moest ik de paraplu, die ik al heel optimistisch had opgeborgen, toch weer tevoorschijn halen.

En dan maar proberen me niet druk te maken…
We wandelden naar de N510 die we vlakbij De Franschman overstaken. Vervolgens gingen we door de duinen en bossen naar Bergen aan Zee, waar we over landgoed Huize Glory liepen. De glorie is er wel een beetje af. Na nog een klein stukje duin kwamen we aan bij hotel Victoria, de horecarust voor vandaag. Olfert bleef buiten omdat hij dacht dat je er geen eigen brood mocht opeten, maar toen ik binnen aan de bar twintig minuten zat te wachten totdat iemand mijn bestelling (één bokbiertje) kwam opnemen, ben ik toch maar aan mijn broodjes begonnen. Het was behoorlijk irritant dat ik zo lang moest wachten, zeker omdat er al van tevoren aangekondigd was dat het een zware tocht werd, en ik de tijd dus hard nodig had om te lopen. Ik wilde om half twee weer weg, maar het werd tien minuten later. Ik moest nog zand uit mijn schoenen gooien en dat heb ik buiten in het bushokje gedaan. Olfert was intussen ook verder gegaan en dus moest ik het in mijn eentje zien te rooien. Ik voelde me even flink gestresst, maar al snel besloot ik me niet meer te haasten. Dan maar te laat binnen, want aan die twintig minuten wachten kon ik weinig doen. Dan had WS78 dit maar beter moeten regelen met het hotel.

Trap in de duinen bij Wimmenum

Al snel ging de route door het park Parnassia en ik dacht even dat we de Woudweg op moesten. Toen bleek dat we iets verder via een trap het strand op gingen. Van mij mochten we de kust best volgen tot in Egmond aan Zee, maar na circa een kilometer werden we weer de duinen in gestuurd. We kwamen toch nog op de Woudweg en een klein stukje verder kregen we weer een flink stuk mul zand. Ook nu volgden we de zwarte paaltjes met witte banden. Toen ik pas in Alkmaar woonde, heb ik met een vriend eens geprobeerd om door de duinen van Bergen aan Zee naar Egmond aan Zee te komen via deze route. Er stonden toen nog geen paaltjes en we hadden nog geen smartphone of GPS. We zijn toen ook hopeloos verdwaald en hebben er uren over gedaan. Nu was het gelukkig een stuk duidelijker. We passeerden verschillende vennetjes en via de volkstuinen, waar het nu wat drukker was, kwamen we in de bebouwde kom. Bij het jongerencentrum De Wal was ook de koffiepost en omdat ik een hypo had moest er wat suiker in de koffie. En natuurlijk werd het tijd voor die halve rookworst met mosterd. Olfert was er ook nog, al stond hij wel op het punt om te vertrekken. Ik heb er zo’n tien minuten gerust en we hadden nog twaalf kilometer voor de boeg.

Geen energie meer…
Na de koffiepost mochten we meteen weer een duintop opklimmen. Er bleek een uitzichttoren te zijn en ik ben even helemaal boven gaan kijken. Na een afdaling bij het kerkhof van Egmond ana Zee volgde weer een klimmetje en passeerden we een oorlogsmonument. En even later liepen we over het terrein van de Prins Hendrikstichting, nu een tehuis voor oud-zeelieden. Achter dit tehuis gingen we opnieuw de duinen in en werd het weer flink ploeteren. De zon stond inmiddels laag en dat leverde lange schaduwen op. Toen ik de duinen verliet, begon het al een beetje te schemeren. We kwamen langs gasterij De Nieuwe Westert, waar de twintig kilometer rust had, maar tijd om te stoppen was er niet meer. In rap tempo liep ik door naar de fruitpost in Egmond-Binnen. Ik had gehoopt dat deze bij de abdij zou zijn, maar helaas was het net ernaast en van de abdij heb ik niet veel gezien. Het gebouwtje bleek dienst gedaan te hebben als noodkerk in de oorlog. Ik zag er echter weinig van. Intussen had ik al mijn derde hypo en dus kwam de appel die we kregen goed van pas. Mijn AA-tje had ik in de duinen al meester gemaakt; het lichaam was nu echt energie aan het vreten…

Mul zand in de duinen tussen Bergen aan Zee en Egmond aan Zee

Na de fruitpost gingen we het Monnikenpad op, een grasdijk langs de Egmonder Binnenvaart, wederom met verschillende overstapjes en een bruggetje. Ik was blij dat het nog niet helemaal donker was. We kwamen op de Zeeweg uit die we een flink stuk volgden, bijna tot bij de finish. Ik arriveerde precies om half zes bij het Trefpunt en dat viel me nog enorm mee. Ik was wel gesloopt en voelde mijn spieren flink. Tussen de tafels door schuifelen met een bokbiertje en stok in de hand, en nog een rugzak om, viel dan ook niet mee. Er moesten nog zo’n twaalf wandelaars binnenkomen en het was pas na zes uur toen de pijlenophalers arriveerden. De wandelaars die ik sprak waren het unaniem eens: het was een zware tocht, maar wel erg mooi. Ik wilde even na zes uur huiswaarts keren, toen ik op de buienradar zag dat het regende. En dus besloot ik nog een bokbiertje te nemen. Maar toen ik om kwart voor zeven buiten kwam, regende het alweer. Gelukkig duurde die bui niet lang. Het fietsen in het donker bleek wel wat lastig te zijn, want Heiloo was niet al te best verlicht en alles spiegelde door de regen. Het donkere stuk door het Heilooërbos viel me nog mee. Vervolgens moest ik wel uitkijken voor de kinderen die vanwege Sint Maarten nog op de straat waren, want sommigen waren slecht zichtbaar ondanks de lampionnen. Rond tien over zeven was ik thuis en weer bleek ik tegen een hypo aan te zitten. Blijkbaar merkte mijn suiker ook dat het een pittig dagje was…

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De drie Egmondentocht (WS78), 11-11-2017

  1. Pingback: Door weilanden en duinen | Mari Wandelt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s