29e Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg, 11 t/m 14-08-2016


Klik hier voor de website van de Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg

Datum: 11 t/m 14-08-2016
Tocht: 29e Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg
Organisatie: Stichting Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg
Internet: http://www.heuvelland4daagse.nl/
Afstand: 3 x 42 + 1 x 28 = 154 kilometer
Totaal afgelegd: 40567 kilometer
Weer: Eerst zwaar bewolkt en enkele buien, vanaf zaterdag zonniger, zondag weer toenemende bewolking maar droog.
Middagtemperatuur: donderdag ca. 17 °C, overige dagen ca. 23 à 24 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s) dag 1: GC47N73
Geocache(s) dag 2: GC60K7G / GC67HDH / GC42XCQ / GC67HD0 / GC5NN2J /
Geocache(s) dag 3: GC64KTA / GC39M5MGC5KFHJGC63K9QGC63K7Q / GC6KW0M
Geocache(s) dag 4: GC6BNWM / GC3TKCN / GC6MC6T

Voor mij werd dit de twintigste keer dat ik naar de heuvellandvierdaagse ging, maar het blijft toch de mooiste vierdaagse van Nederland. Sinds 1997 heb ik geen enkele editie overgeslagen. Jemig, wat gaat de tijd toch snel… Elk jaar veranderd er wel iets zoals de routes en de rustplaatsen, en het weer heb je ook niet in de hand, maar er zijn ook veel zaken hetzelfde. Ik sliep weer in de school in Berg, in hetzelfde lokaal met nagenoeg dezelfde wandelaars. We kennen ons al jaren. En iedere ochtend was er weer een heerlijk ontbijt en konden we een lunchpakketje klaarmaken. Na elke wandeling werd er gedoucht bij sporthal De Bosdries (naast de school), waar Jos voor conciërge speelde. Dan moest ik uiteraard even een praatje met hem maken en ook weer zien weg te komen, want met hem is het altijd gezellig. Na het douchen zocht ik meestal een restaurant of cafetaria op om te eten en dan was de dag ook weer om…

Woensdag 10-08-2016 (Heenreis en opening vierdaagse):
Met het openbaar vervoer ben ik vanuit Blerick via Venlo, Roermond en Maastricht naar Berg gereisd. We waren vanaf 14.00 uur welkom in de school, maar ik was er iets eerder. Zoals elk jaar heb ik eerst mijn bed opgemaakt en daarna kregen we weer koffie en vlaai aangeboden door de harmonie. We zijn ook nog even naar de start gelopen, hebben daar iets gedronken en ik heb vierdaagsekrantjes meegenomen om in de school neer te leggen. Het was niet echt lekker weer om er nog even op uit te gaan; regenachtig en fris. ’s Avonds zijn we (Mia, Ina en ik) even iets gaan eten bij brasserie lunchroom Van Alles Get en daarna zijn we naar de opening van de vierdaagse gegaan. Ook die is elk jaar ongeveer hetzelfde, maar dit jaar misten we toch iemand… Meneer pastoor was op vakantie en dus werd de vierdaagse niet gezegend… Als dat maar goed zou komen… Na de opening was er nog een optreden van show- en theatergroep Percossa, maar door de drukte kregen we er weinig van mee. We zijn terug naar de school gegaan en hebben dus ook het aansluitende optreden van een Spaanse dansgroep gemist. Het is vooral leuk voor de mensen uit het dorp, want voor de meeste wandelaars (die er weer vroeg uit moeten) is het sowieso te laat op de avond…

Het is altijd druk bij de officiële opening van de vierdaagse

Het is altijd druk bij de officiële opening van de vierdaagse

Donderdag 11-08-2016 (Eerste wandeldag):
42 kilometer: Berg – IJzeren – Etenaken – Wahlwiller v.v.
Ik had me ingeschreven op de achtentwintig kilometer, maar hier kijkt de organisatie niet naar wat je loopt. Je kun hier rustig de ene dag wat meer lopen en de andere dag wat minder. Wel worden de routes vanwege de drukte gesplitst; wat de veertien kilometer de ene dag loopt, loopt de achtentwintig kilometer op een andere dag, enzovoorts. Dus kan het zijn dat je twee dagen dezelfde stukken loopt als je een andere afstand kiest. Maar aangezien de lus van de tweeënveertig een aanvulling is op de route van de achtentwintig kilometer, heb je dat probleem niet als je deze twee afstanden afwisselt. En je kunt op de meest verre rust van de achtentwintig kilometer nog altijd beslissen of je toch liever de grootste afstand wilt gaan doen. Ik had al snel besloten dat ik de tweeënveertig kilometer wilde gaan lopen, als de tijd en mijn lichaam het toeliet. En dat dan liefst drie dagen achter elkaar…

Omdat ik ’s ochtends altijd wat moeite met de klok heb, werd het rond tien over zeven dat ik van start ging. We staken de rijksweg over en liepen meteen naar beneden, richting Terblijt. Vervolgens ging het door de velden naar Sibbe, waar we een banaan aangeboden kregen van de Plus supermarkt in Berg. Zij sponsoren al jaren het fruit dat we elke dag in het eerste deel van de route krijgen. Nadat we Sibbe door waren kwamen we al snel in IJzeren, waar in de schuur van een bedrijf de eerste controle en rust was. Ik trof er Theo en Olfert, maar ik vond het nog erg vroeg voor koffie. Zij zaten nog heerlijk uit te rusten en dus ben ik toch maar even een bakkie gaan halen, waarna we gezamenlijk verder zijn gegaan. Vlak na de rust kwamen we door een wei en aan het einde kregen we de splitsing tussen de eerste en tweede doorkomst. We mochten het Sint Jansbos in en aan de andere zijde van dit bos hadden we een prachtig uitzicht over Oud-Valkenburg. Na het afdalen en het passeren van een kapel staken we weer een rijksweg over en wandelden we langs Kasteel Schaloen. Allemaal bekend terrein, maar het blijft prachtig. We staken de Geul over en zagen weer de bekende Drie Beeldjes. Theo wees Olfert ook nog even op de twee kleine beeldjes die men hier ooit in de bomen verstopt heeft en inmiddels zo vastgegroeid zijn dat je ze bijna niet meer ziet. Je moet het maar net weten…

We bleven langs de Geul lopen tot we in Schin op Geul kwamen. Even had ik gehoopt dat we naar boven moesten, langs het station, want daar ligt een geocache. Maar helaas, dat ging niet door. In plaats daarvan wandelden we een stukje richting Schoonbron, waar we het mooie pad langs de Geul volgden richting Stokhem. Maar ook dit dorpje deden we niet aan, want we moesten door het dal richting Etenaken. Daar hadden we rust bij Paul’s ijsboerderij. Ik had zin in een tomatensoep en moest daar wel een flinke poos voor in de rij staan. Vervolgens waren er geen servetten en die zou men gaan halen, maar ook dat duurde mij te lang. Dan maar met een rode mond verder… Op het terras vond ik nog een houten stoel die vrij was. Toen ik erop wilde gaan zitten haalde ik een vinger open aan een spijker die uit het hout stak. Iemand vond dat ik het moest melden, maar ik had geen zin om me weer door die drukte te wurmen. Ik zocht een andere stoel en intussen was ik ook wel toe aan een goede pauze.

De Drie Beeldjes langs de Geul tussen Valkenburg en Schin op Geul

De Drie Beeldjes langs de Geul tussen Valkenburg en Schin op Geul

Na de rust wandelden we opnieuw het Geuldal in, maar we vroegen ons af of we de afsplitsing van de achtentwintig kilometer route gemist hadden. Het duurde namelijk erg lang voordat we die tegenkwamen. We sloegen links af en volgden de Kleine Geul langs de watermolen van Wijlre naar de Brand bierbrouwerij, waar we de kratten en vaten hoog opgestapeld zagen. Volop bedrijvigheid dus. Vervolgens moesten we een doorgaande weg een flink eind volgen. Dat was minder leuk en toch echt niet iets wat je van de organisatie van deze vierdaagse gewend bent, maar gelukkig kregen we daarna weer een prachtig stuk door het dal van de Eyserbeek, waar ook koeien graasden en we dwars door de wei mochten. In een bosgebiedje troffen we Hennie, die met een vriendin en haar hondje de lus van de tweeënveertig kilometer liepen vanuit Etenaken. Zo hadden ze een wandeling van veertien kilometer en kregen ze toch het mooiste stuk van de route mee.

We gingen samen verder en kwamen bij een donker tunneltje dat onder de miljoenenlijn doorging. Er loopt een smal stenen voetpad door de tunnel, maar ook de Eyserbeek ging er onderdoor. Men had wel een nepkaarsje (met LED-lampje) in de tunnel gezet, maar veel licht gaf dat niet. Er kwamen ook nog tegenliggers en de hond van de vriendin van Hennie schrok hier zo van, dat hij de beek in dook. Paniek dus… Ik ging op zoek naar mijn zaklamp die in de rugzak zat en kreeg dus ook nog te maken met de tegenliggers en wandelaars die er langs wilden. Maar voordat ik de zaklamp te pakken had, hadden ze de hond al aan de riem naar boven getrokken. Zo werd het toch nog een spannende dag… We bleven nog even in de Eyserbossen en via een bredere, beter begaanbare tunnel gingen we nog een keer onder de miljoenenlijn door. Daarna kwamen we bij een picknickplaats met een prachtig uitzicht over Wittem, om vervolgens over een heuvelrug naar Wahlwiller te gaan. Om in dat dorp te komen moesten we een flinke afdaling maken, wat ook weer voor prachtige vergezichten zorgde.

In Wahlwiller hadden we rust bij gasterij A Gen Kirk, waar ik op het terras een witbiertje gedronken heb. Het begon een beetje te miezeren, maar we zaten heerlijk onder de luifel en hadden er dus geen last van. Na de rust moesten we de Kruisberg op en dat was weer een flinke klim. Als beloning kregen we een prachtig uitzicht over Eys en een afdaling naar dit dorp, waarbij we ook weer de miljoenenlijn overstaken. Helaas hebben we de stoomtrein vandaag niet gezien. Maar na Eys ging het door een weiland weer steil omhoog, richting de Eyserbossen. Op een panoramapunt hadden we weer een prachtig uitzicht over de omgeving. Dat maakte al het klimmen en dalen wel de moeite waard. Via boerenwegen daalden we langzaam weer af richting Etenaken. Onderweg kwamen we langs de enige geocache van deze dag, maar ondanks dat Olfert en ik een flinke tijd hebben lopen zoeken konden wij hem niet vinden. Dan maar verder naar beneden, terug naar Paul’s ijsboerderij waar ik nog een biertje genuttigd heb…

Ingang van de smalle tunnel onder de miljoenenlijn

Ingang van de smalle, donkere tunnel onder de miljoenenlijn

Ook nu gingen we na de rust weer naar het Geuldal en moesten we dus een aardig stukje dubbel lopen. Bij de splitsing bogen we dit keer af en volgden we de Geul naar het noordwesten, tot bij camping De Gele Anemoon. Daar namen we het pad omhoog, een stukje richting Keutenberg, maar ook dit dorpje deden we niet aan. Het was een pittig stukje, omdat het zich erg lang trok en de vermoeidheid toe begon te slaan. Bovendien was het laatste stukje van het pad veel steiler, waardoor ik even moest blijven staan om uit te puffen. We konden nog even van de hoogvlakte genieten, waarna we via een bosgebied (dat volgens mij bij het Gerendal hoort) terugliepen naar de rust in IJzeren. Daar zat Henri aan de heerlijke tomatensoep en wij hebben er ook even iets gedronken. Helaas moesten we wel de paraplu gaan pakken, want het was net beginnen te regenen.

Dat maakte de afdaling door de bossen van het Gerendal naar Valkenburg ook meteen een stuk gevaarlijker, want de paden begonnen glad te worden. Gelukkig hielp Olfert mij om de beste stukken op te zoeken en waarschuwde hij me als het erg glad werd. Na een poosje kwamen we vlakbij het sprookjesbos uit en via Neerhem en de Berkelpoort wandelden we het centrum in. Theo ging nog een kopje koffie drinken bij een restaurant, maar ik vond het iets te laat worden en wandelde dus alleen verder. Omdat ik voor half zeven gedoucht moet zijn (dan sluit de sporthal), wilde ik niet tegen zes uur pas binnen komen aan de finish. Veel tijd om foto’s te maken had ik overigen ook niet meer nodig, want daar was het te slecht weer voor geworden. Via de Grendelpoort verlieten we het centrum, waarna de route de Plenkertstraat in ging. Ik dacht dat we via het voetpad langs de Geul terug zouden gaan, maar men stuurde ons toch nog even langs de Valkenier en de voorzijde van de Leeuw bierbrouwerij.

Via een grindpad waar ik Olfert weer tegenkwam en een bruggetje over de Geul kwamen we uiteindelijk toch weer op het voetpad uit. Maar al snel werden we over een bospad de helling op gestuurd om aan de rand van Berg in de bewoonde wereld te komen. We mochten nog even door een nieuw natuurgebiedje, waar het overigens intussen enorm drassig geworden was, voordat we echt het dorp inliepen. Rond twintig over vijf kwamen we bij de finish aan en na het afmelden ben ik meteen terug naar de school gelopen, waar ik mijn spullen gehaald heb om te gaan douchen. Ook daar ben ik aardig wat tijd mee kwijt, omdat ik mijn insulinepomp moet afkoppelen, mijn spieren en voeten goed warm en daarna liefst nog koud moet afspoelen, en het beperkte zicht alles wat lastiger maakt. Ik was dus pas rond half zeven terug in de school, waar ik mijn spullen nog moest opruimen, bloed moest prikken (voor de diabetes) en mijn haren moest doen. Mia en Ina waren al gaan eten bij het Grieks restaurant Aphrodite en ze waren net klaar toen ik daar rond tien over zeven binnenkwam. Het was er gezellig druk en ik besloot er ook maar iets te eten, ondanks dat ik nu alleen aan een tafeltje zat. Rond half negen ben ik weer richting de school gegaan; hoogste tijd om even goed uit te rusten…

Een regenachtige namiddag in Valkenburg aan de Geul

Een regenachtige namiddag in Valkenburg aan de Geul

Vrijdag 12-08-2016 (Tweede wandeldag):
42 kilometer: Berg – Margraten – Reijmerstok – Heijenrath v.v.
Op de tweede dag lukte het wel om even voor zeven uur aan de start te staan en dus moest ik aansluiten in de rij voor de startscan. We liepen weer de heuvel af richting Terblijt, maar waar we een dag eerder rechtdoor gingen, bogen we nu rechtsaf en kwamen we na een stukje landweg door het bos. Bij resort Mooi Bemelen kregen we een stukje fruit, waarna we naar het gehucht Gasthuis liepen. Daar ligt ook een gasthuis, genaamd Het Plateau, en ernaast staat een kruis waar een geocache bij ligt. Die zat verstopt in een nepsteen en dat heb ik al zo vaak gezien, dat ik hem meteen vond. In de wei ernaast stond een koe met een kalf dat blijkens het grote litteken met de keizersnede ter wereld moet zijn gekomen. Ik heb er even een foto van gemaakt. Door het open, landelijke gebied op het plateau wandelden we naar Margraten voor de eerste rust in een sporthal. Daar heb ik even een beker koffie gedronken. Intussen kwam ook Olfert voorbij en we zijn samen verder gegaan.

Als we in de omgeving van Margraten komen wandelen we meestal langs het Amerikaanse oorlogskerkhof, maar dit keer kwamen we er niet echt bij in de buurt. In plaats daarvan stuurde men ons bijna rechtstreeks naar Honthem, maar wel door het lage tunneltje onder de rijksweg N278 door. Vervolgens wandelden we langs Bruisterbosch en diende er zich nog een geocache aan, op de plek waar vroeger de galg van Mheer gestaan heeft. Tegenwoordig staat er een kunstwerk, maar ik moest even doorlopen naar de wei die erachter ligt. Daar trof ik een trommeltje aan dat gewoon in het zicht lag. Volgens mij was dat niet de bedoeling en na het loggen heb ik hem maar iets verderop bij een heg verstopt. Helaas vond ik niet al te veel afdekmateriaal waardoor hij nog zichtbaar bleef. Olfert was intussen verder gelopen en dus ging ik weer alleen op pad. We liepen nog steeds op het plateau van Margraten en kwamen na een paar kilometer bij de tweede rust, in de zaal achter eethuis A Gen Ing. Ik bestelde een kop soep en buiten trof ik Theo en Olfert aan één van de lange tafels. Gezamenlijk verlieten we het eethuis aan de voorkant, maar ik zag zo gauw geen pijltje en we zijn de andere wandelaars maar achterna gegaan. Later bleek aan de achterzijde op het terras een pijl te staan.

Ook nu duurde het weer een hele tijd voordat we de splitsing kregen en weer koos ik voor de route van de tweeënveertig kilometer. Deze ging via de gehuchten Karsveld en Landsrade naar Heijenrath; een stuk route waar ik nog zelden geweest ben. Bij Karsveld vloeide de Gulp over de weg, maar gelukkig was er voor de voetgangers een brug. Wel mooi om te zien. En onderweg passeerden we nog een aantal kruisen en kapellen. Ook kregen we een helling van tien procent (uitkijken voor de mountainbikers) en daarna een prachtig vergezicht. Bij Eperheide ben ik even van de route af gegaan om een geocache op te pikken. Er zat een jampotje verstopt in een knotwilg en dat kwam goed van pas, want ik had nog een travelbug die ik graag verder wilde laten reizen. Vervolgens was het ook niet ver meer naar de rust bij Auberge De Smockelaer in Heijenrath. Daar zaten Olfert en Theo op het terras en ik ging even naar binnen om een trappistje te halen. Dat “even” viel tegen, want er stond maar één iemand achter de bar en toen ik aan de beurt was vroeg een wandelaar om waterflessen bij te vullen. En dat ging ze ook nog eerst doen. Kom op zeg… Ik had gehoopt met Olfert en Theo verder te kunnen lopen, maar toen ik eindelijk met mijn trappistje naar buiten kwam stonden zij op het punt om te gaan. Ik ben ook niet al te lang gebleven, maar hen inhalen ging voorlopig niet meer lukken…

De Gulp stroomt dwars over de weg bij Karsveld

De Gulp stroomt dwars over de weg bij Karsveld

Mijn boterhammen heb ik onderweg maar opgegeten. We liepen richting Slenaken en deze weg heb ik wel eens met de bus gereden, dus kende ik wel de mooie vergezichten, maar wist ik niet dat er iets lager nog een wandelpad lag. Er stond ook een kudde schapen, waardoor het fraaie uitzicht nog een extra accent kreeg. Vervolgens wandelden we een flink stuk door het Gulpdal en pikten we bij Beutenaken nog een stukje van het Groote Bos mee, om daarna weer door meer open terrein terug te keren naar eethuis A Gen Ing in Reijmerstok. In de zaal stond er Wiecke Witte op de tapkraan, maar er bleek niets op aangesloten te zijn. Dan maar een cola light… Eh, die hebben jullie niet? Wat is dat nou, een restaurant zonder cola light…? Ik had ook geen zin in koffie of water, dus dan nog maar liever het gore blikje suikervrije energiedrank dat ik bij me had. Gelukkig zaten Theo en Olfert wel nog buiten en dus had ik weer wat gezelschap…

Voor de tweede keer kwamen we langs een oude Renault R4 die voor een boerderij geparkeerd stond en dit keer moest hij toch even op de foto. Daarna was het flink tempo lopen om Olfert en Theo weer bij te benen. Bij de splitsing begonnen we nu aan de terugweg die ons via allerlei landweggetjes en graspaden naar Termaar voerde. Een stuk verderop passeerden we nog een plek waar ooit een galg gestaan heeft; die van Margraten. En ook hier lag een geocache, maar er zat iemand op het bankje te rusten. Ik zag het trommeltje vrijwel meteen en ben even bij hem op de bank gaan zitten om iets in het logboekje te schrijven. Zo kon ik ook meteen even laten zien waarom ik zijn rust kwam verstoren. Na het loggen boog de route af, terug naar Margraten, en in het dorp ben ik weer even van het parcours gegaan voor de geocache “Zicht op Maastricht”. Maar dat zicht viel enorm tegen. Gelukkig was ook deze cache niet al te moeilijk en ging het vinden en loggen erg snel. Vijfhonderd meter verder kwam ik bij de sporthal, waar wel een cola light te krijgen was. Ik heb even buiten op een bankje gezeten, maar wilde ook hier niet lang blijven. De route was vandaag iets korter en dan kon ik ook eens op tijd binnen zijn.

Via Groot-Welsden wandelden we richting de Van Tienhovenmolen, die we elk jaar wel van een afstandje zien. Ook nu kwamen we er niet direct langs. Via een flinke slinger door het ietwat glooiende buitengebied wandelden we langs herberg De Bonte Haan, maar ook dit jaar liet ik hem links liggen ondanks dat het er erg gezellig uitziet en ik me altijd al voorgenomen heb er eens aan te gaan. Maar ik had nog andere plannen. We moesten sowieso nog een steile helling op voor de finish, waar ik om half vijf aankwam. Na het afmelden ben ik meteen naar restaurant De Potkachel gewandeld, want Kees en Inge logeerden daar (bij hotel Holland). Ik had hen beloofd nog even een biertje te komen drinken. Er sliep ook nog een bekende van mij uit Venlo, maar haar naam vergeet ik steeds, hoewel ik haar toch regelmatig tegenkom. Ze nodigden me uit om samen te dineren bij De Potkachel, dus ben ik rond half zes eerst naar de school gegaan om te douchen. Daarna schoof ik om half acht bij hen aan tafel aan en hebben we er nog een gezellige avond van gemaakt…

Mooi stukje door het Gulpdal bij Slenaken

Mooi stukje door het Gulpdal bij Slenaken

Zaterdag 13-08-2016 (Derde wandeldag):
42 kilometer: Berg – Schimmert – Wijnandsrade – Klimmen v.v.
Als ik mij niet vergis heeft het in de nacht van vrijdag op zaterdag nog wat geregend en toen ik even voor zeven uur naar de start wilde gaan was het nog niet helemaal droog. De pieken op het buienalarm bleven maar aan het veranderen en dus ben ik iets later, rond tien over zeven, toch maar naar café ’t Voske gelopen. Het viel nog wel mee met de nattigheid en het zou een mooie dag worden. Even voor half acht ben ik van start gegaan en dit keer vertrokken we in noordelijke richting, waar me meteen na het verlaten van het dorp een afdaling door De Dellen kregen. Bij de Geulhemmermolen staken we de Geul over en wandelden we richting Houthem. Daar moesten we wachten voor een passerende trein van Veolia en bij de overweg trof ik Henk uit Apeldoorn en “Langzame Arie”. Via een groot viaduct liepen we onder de A79 door en meteen erna stond de fruitpost. Achter chateau l’Ermitage (oftewel villa De Kluis) kregen we een steile klim door het Kloosterbosch en daarna ging het via landweggetjes richting Schimmert. Hier liggen Groot Haasdal, Klein Haasdal en Schimmert tegen elkaar aan, maar waar nou precies de grenzen liggen weet ik ook niet. In ieder geval hadden wij rust bij de schutterij en daar heb ik even een beker koffie gedronken. Ik was er al eens eerder met een tocht geweest.

Na de rust wandelden we weer een stukje door Groot Haasdal en pikten we nog net het meest noordelijke stukje van het Ravensbos mee, waarna de route richting Aalbeek ging. Erg landelijk gebied, maar veel bijzonders kan ik er niet over melden. Via het gehuchtje Vink liepen we vervolgens naar Wijnandsrade. Daar hebben we wel eens rust bij het kasteel gehad en toen kon je er kloosterbier krijgen, maar nu was er niets te beleven. Het kasteel leent zich wel voor een paar mooie foto’s en ook de vijver met de kerk erachter is fotogeniek. Iets verderop, bij café I Gen Dorp, was wel de rust. Ik had nog niet zo’n zin in soep en dus dronk ik even een beker koffie, waarna ik vrij snel weer op stap gegaan ben, samen met Olfert. Aan de rand van het dorp moesten we door een bosgebied waar het pad flink ondergraven was (door dassen, of welke dieren doen dat…?), waardoor we erg goed moesten uitkijken. Dat kostte mij flink moeite en hierdoor raakte ik wat achterop. Ook zat er een geocache verstopt langs de kant, maar die was zo moeilijk dat ik na een korte blik de moed al opgegeven had. Iets verderop werd het pad drassig en dat was erg slecht te zien, dus wachtte Olfert even op me en hij loodste me er omheen.

We maakten een ommetje om het dorp Swier (hier ben ik volgens mij nog nooit eerder geweest) en we kwamen bij de Isidoruskapel. Ook daar lag weer een geocache en gelukkig had Olfert die vrij snel te pakken, want hij was goed gecamoufleerd. Ik heb nog even in de kapel gekeken en een kaarsje opgestoken. Daarna moest ik vlug verder om weer bij Olfert te komen. Bij een boerderij hield de verharde weg op en liepen we over zandpaden door een glooiend gebied met mooie vergezichten. Bij een volgende boerderij moesten we even wachten, want de koeien werden net vanuit de stal de wei ingelaten en hiervoor moesten ze de weg oversteken. We liepen al in de omgeving van Klimmen en nadat we onder de A79 door waren gegaan liepen we dit dorp in. Met een boogje kwamen we aan de zuidwestkant van het dorp en daar hadden we een rust bij lunchroom Rustpunt Achterum. Het zag er erg gezellig uit en ik heb er een trappistje gedronken. Nou komen we met de wandelronde van Zuid-Limburg ook altijd in Klimmen, bij de voetbalvereniging, maar ik kon me niet herinneren dat ik hier ooit langs ben gewandeld. Volgens Olfert zat het wel degelijk in de route van dit jaar. Blijkbaar is het mij niet opgevallen…

Kerk in Wijnandsrade

Kerk in Wijnandsrade

Vlak voordat we verder gingen heb ik nog een paar foto’s gemaakt, maar helaas is de foto die ik binnen geschoten heb wazig geworden. De route terug naar Wijnandsrade was niet zo interessant. We wandelden langs Hulsberg en in een bosgebiedje ten noordoosten van dit dorp moest een geocache liggen, maar de GPS was enorm wispelturig, het bos was dichtbegroeid en de hellingen waren steil. Dus heb ik me er niet aan gewaagd. In Wijnandsrade kwamen we weer bij het kasteel uit en liepen we langs de vijver en de kerk terug naar café I Gen Dorp. Het was er al aardig rustig en ik ben even buiten gaan zitten bij de organisatie. Ondertussen heb ik een cola light gedronken. De splitsing net na het café werd al opgeruimd. Volgens mij was ik al bijna de laatste…

Tussen Wijnandsrade en Schimmert viel er ook niet meer zoveel te fotograferen. Vlak na het verlaten van de rust wandelden we een hol bospad in en boven tegen de helling, bij een boom, zat ook een geocache verstopt. Ik probeerde even tegen de helling op te komen, maar schoot twee keer weg. Het zou zonde zijn als de vierdaagse hier voor me zou eindigen, dus besloot ik ook deze cache over te slaan. Bij het gehuchtje Helle kwamen we aan de Platsbeek, die we een stukje volgden. Ook hier lagen weer twee geocaches, maar beiden kon ik niet vinden. Het zonlicht en de schaduw zorgden voor donkere en lichtere plekken tussen de bomen en dat was met mijn visuele beperking erg lastig. Bovendien lag de eerste cache langs een erg smal pad, waardoor passerende wandelaars moeite hadden om langs mij heen te komen. In Schimmert heb ik wel nog even de mooie watertoren op de foto gezet en daarna werd het weer tijd voor een cola light bij de schutterij. Daar zaten nog wel wat wandelaars, maar de grote drukte was wel over.

Via Groot Haasdal ging de route weer naar het Kloosterbosch en kwamen we bij een ander groot viaduct, waar we weer onder de A79 door gingen. Ook passeerden we nu een spoorviaduct waar net een trein van Veolia overheen reed. Na het oversteken van de doorgaande weg liepen we het terrein van chateau Houthem – Sint Gerlach op, maar dicht bij het kasteel kwamen we niet. We mochten meteen de wei in en liepen achter langs het kasteel naar de Geul. Nadat we deze rivier waren overgestoken kwamen we bij de Brakke Berg. Daar liepen we even een stukje over de verharde weg tegen de heuvel op, maar al snel stuurde men ons via slingerende paadjes door het bos terug naar Berg. Na nog een klein stukje door het dorp gewandeld te hebben kwam ik om vijf voor half zes aan bij de finish. Op zich had ik nog tijd genoeg om te gaan douchen, maar op weg naar de school stond Shirley met haar vader buiten en ze vinden het altijd erg leuk als ik een praatje kom maken. Daarna ben ik ook nog even naar de supermarkt geweest om een maaltijdsalade en een toetje te halen. Zo kon ik in de school eten en dat scheelt toch even wat tijd. Net voor half zeven kwam ik bij de douche aan en dus werd het wel een beetje opschieten, maar Jos doet er gelukkig niet moeilijk over. Voordat ik ben gaan eten ben ik ook nog even de wijk in gelopen om een geocache in een voortuin te gaan zoeken en toen was het toch echt tijd om de salade meester te maken onder het genot van een biertje…

Chateau Houthem - Sint Gerlach

Chateau Houthem – Sint Gerlach

Zondag 14-08-2016 (Vierde wandeldag en terugreis):
28 kilometer: Berg – Maastricht (Scharn) – Eckelrade v.v.
Zoals altijd wil men in de school op zondag de lokalen opruimen en poetsen, dus moesten wij onze spullen inpakken voordat we gingen wandelen. Ik had geen zin om me te haasten, want ik had sowieso besloten de achtentwintig kilometer te gaan wandelen. Dus deed ik het rustig aan en ben ik rond twintig voor acht naar de start gelopen. Vlak na de start liepen we langs camping Oriental en volgden we de rijksweg een stukje, om vervolgens af te buigen richting de Bemelerberg. Ook dit jaar mochten we weer kiezen voor de moeilijke maar mooie route over deze berg of de makkelijke route door het bos. Ik ben al zo vaak boven op de berg geweest, maar ik blijf het een geweldig punt vinden. Daarom koos ik weer voor de moeilijke route. Na de steile afdaling volgde al snel de fruitpost vlakbij Bemelen. Daarna wandelden we over een grindpad langs een steile mergelwand richting groeve ’t Rooth, maar in de groeve zelf zijn we niet geweest. Er ligt een hele geocache serie rondom deze groeve en ik ben even van het parcours gegaan om één ervan op te pikken. Het was wel uitkijken waar je ging staan, want helaas had iemand de plek als openbaar toilet gebruikt.

De route ging verder door het Klinkenberghbos en ook hier zit een geocache verstopt, maar ik kon er niet echt een pad naartoe vinden. Pas nadat ik de cache ruim voorbij was had ik een idee hoe ik er moest komen, maar ik wilde niet weer een flink stuk van het parcours af, dus volgde ik de wandelroute naar Cadier en Keer. Daar kwamen we al snel bij het missiehuis uit en in de tuin met kapel en kruiswegstaties heb je een fraai uitzicht over Maastricht. De voormalige fruitboomgaarden zijn omgetoverd tot golfbaan en daar mochten we ook nog even van genieten, om vervolgens via een breed grindpad richting Maastricht te gaan. Bij de voetbalvereniging Scharn hadden we rust in de kantine, die wel op de eerste verdieping lag. Dat werd dus trappen op klimmen. Boven kon je wel over alle velden heen kijken en ik heb op het terras even een beker koffie gedronken. Na de rust mochten we een stukje langs de rand van Maastricht lopen, waarna we door de weilanden richting het Savelsbos gingen. Ik zat nog op een geocache te azen, maar die was niet bereikbaar vanaf het pad waar wij op liepen. Het Savelsbos is een mooi hellingbos en dat maakt het ook lekker om in te lopen. Vlakbij de boswachterswoning moest ik even een stukje teruglopen om een geocache op te pikken (die overigens op een mooie rustige plek lag met uitzicht over Maastricht). Bij de boswachterswoning was dit keer zowaar iemand aanwezig (meestal zit het huis op slot) en op het bankje trof ik een paar wandelaars aan, waaronder Henri. Ik heb alleen wat foto’s van het uitzicht en het huis gemaakt en ben daarna doorgelopen.

Vlak na de boswachterswoning gaat het pad aardig omhoog door de bossen en passeerden we weer een mooie mergelwand. We bleven nog wel een poosje in het Savelsbos om vervolgens langs fruitboomgaarden naar Eckelrade te gaan. Daar hadden we rust bij de harmoniezaal en hier was ik al heel lang niet meer geweest. In de tijd dat ik de vierdaagse met Henk Haenen liep kwamen we hier wel vaker. Ik heb een kop tomatensoep gehaald en moest toch nog wel even aan hem en die tijd terug denken. Ik zag geen bekenden en heb even met de EHBO-er zitten praten. Daarna werd het tijd voor de terugweg. Toch doet het wel een beetje zeer als je op de splitsing niet de langste afstand kunt nemen vanwege de tijd; ik was al laat, de finish ging een uur eerder dicht en ik moest voor half zes gedoucht zijn. Maar dat ik al drie dagen de tweeënveertig heb kunnen lopen, was al mooi genoeg en ik vond het ook een hele prestatie in dit terrein.

Boswachterswoning in het Savelsbos

Boswachterswoning in het Savelsbos

We maakten nog een ommetje door het dorp en volgden even een doorgaande weg, maar vervolgens namen we weer een veldweg door een gebied wat bij mij op de GPS-kaart Slekkendel heet. Ook kwamen we weer door het Savelsbos, waar we de nodige trappetjes mochten beklimmen. Even dacht ik dat we Cadier en Keer in zouden lopen, maar we moesten toch nog naar de rust in Maastricht. En dus sloegen we linksaf en pikten we nog net het meest noordelijke stuk van het Savelsbos mee. Nu kon ik wel bij de geocache komen die eerder niet binnen bereik lag. Tijdens het zoeken verscheen er nog een geocacheteam, maar ik had toch de eer dat ik de cache vond. Nadat ook zij gelogd hadden zijn we afgedaald, terug naar de voetbalvereniging Scharn. Ze hadden weissen en dus werd het even genieten op het hooggelegen terras. Tjonge, de spieren begon ik nu wel aardig te voelen…

Na de laatste rust bleven we nog een poosje langs de rand van Maastricht lopen en staken we de rijksweg die naar Berg en Terblijt gaat over. Daar stond nog een leuk kapelletje dat mij nooit is opgevallen als ik er met de bus of de auto langs kwam. Net voordat we afbogen richting Berg kwam ik in gesprek met een jongeman die nog niet zoveel loopervaring had. Hij was onderweg Pokemons aan het vangen met zijn smartphone, maar dat bleek toch aardig wat accu te kosten. We wandelen richting de Curfsgroeve en onderweg kwamen we nog twee kinderen tegen die ook aan Pokemon Go deden. Bij de groeve moest ik mijn tempo wat laten zakken, waardoor ik weer alleen kwam te lopen. Maar gelukkig was het niet ver meer naar de finish. De geocache in de groeve, die ik al eens eerder niet heb kunnen vinden, heb ik nu maar niet geprobeerd want ik had geen zin om nog een nat pak te halen. Nadat we de nieuwe stalen trap af waren gegaan en weer een steile helling door De Dellen naar boven hadden genomen, kwam ik rond twintig voor vier het dorp in. Zoals altijd gebeurt het mij weer dat harmonie Amicitia net niet aan het spelen is als ik langs kom en dat had ik ze eerder deze week ook al een keer verteld, dus werd er spontaan een muziekstuk ingezet toen ik arriveerde. Na een poosje staan kijken en luisteren heb ik mijn duim opgestoken en ben ik verder gegaan. Ik kreeg de traditionele roos uitgereikt en even voor vier uur kwam in aan de eindstreep.

Nadat ik mijn bescheiden (oorkonde, stickers, medaille en inlegvel voor het wandelboekje) opgehaald had, ben ik meteen terug naar de school gegaan. Daar heb ik nog even een biertje gedronken en vervolgens ben ik gaan douchen. Met mijn bagage ben ik naar restaurant de Potkachel gegaan, waar ik nog een poosje met Kees en Inge op het terras gezeten heb. Ik werd weer uitgenodigd voor het diner, maar ik wilde niet zo laat thuiskomen en ik zou onderweg wel ergens iets gaan eten. Dus ben ik rond kwart voor zeven naar de bushalte bij de kerk gelopen. Helaas had ik verkeerd op de planner gekeken en bleek het een belbus te zijn. Het was nu te laat om die te bestellen en dus ben ik bij de cafetaria aan de overkant maar snel een hamburger gaan eten. De bus die even voor half acht zou komen was aan de late kant, maar om kwart voor acht stond ik dan eindelijk op station Maastricht. Via Roermond ging het naar Venlo, waar ik om negen uur aankwam. De bus naar de flat van mijn moeder was net tien minuten geleden vertrokken en ik zou dus vijftig minuten op de volgende bus moeten wachten. Daar had ik weinig zin in, dus nam ik lijn 77 richting Roermond om 21.17 uur. Die bus komt in Hout-Blerick, maar vanaf daar is het met bagage nog een kwartier lopen. Uiteindelijk was ik rond kwart voor tien thuis, toch nog veel later dan ik gehoopt had. Maar goed dat ik de maandag vrij genomen had om weer een beetje bij te komen…

Finish bij café zaal 't Voske in Berg

Finish bij café zaal ’t Voske in Berg

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.