Kennedymars Someren, 02 en 03-07-2016


Klik hier om naar de website van de Kennedymars te gaan

Datum: 02 en 03-07-2016
Tocht: 54e Kennedymars Someren
Organisatie: JOEK Someren
Internet: http://www.kennedymars.nl/
Afstand: 80 kilometer
Totaal afgelegd: 40108 kilometer
Weer: Tamelijk bewolkt, later ook regelmatig zonnig. Nagenoeg droog.
Middagtemperatuur: ca. 20 °C.
Nachttemperatuur: ca. 10 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6GEJA / GC6GEH1 / GC6GEP1 / GC64263 / GC630AE

Het eerste weekend van juli stond traditiegetrouw de Kennedymars van Someren weer op het programma. Vorig jaar was deze vanwege de hitte ingekort tot 52 kilometer. Achteraf viel het allemaal wel mee. Ik liep hem toen voor de tiende keer, maar omdat 52 kilometer nou eenmaal geen Kennedymars is, had ik opnieuw ingeschreven voor de tiende keer. In de week voor de Kennedymars werd Someren getroffen door een extreem heftige hagelbui, waardoor vele daken beschadigd raakten, vele tuinderskassen sneuvelden en auto’s total loss moesten worden verklaard. De schade was enorm en goed zichtbaar in de omgeving. Toch werd van deze Kennedymars weer een feest gemaakt. Respect! Nou maar hopen dat we niet zo’n hagelbui tijdens het lopen zouden krijgen…

Chretien had zich ingeschreven voor de halve Kennedymars, maar de Kennedymars van Cuijk was hem zo goed bevallen dat hij de inschrijving om heeft laten zetten naar de tachtig kilometer. Op het laatste moment kwam er echter iets tussen waardoor hij niet de hele tocht kon lopen, maar hij besloot alsnog voor de veertig kilometer te gaan. We zouden ons dan zondagochtend in Lierop treffen. En dus reisde ik zaterdagavond even na 19.00 uur alleen naar Someren. In Eindhoven bleek bus twintig een ware “Kennedybus” geworden te zijn. Hij zat vol met wandelaars (waaronder ook enkele bekenden), maar ik kon achterin nog wel een plekje bemachtigen. Het werd een beetje proppen met twee rugzakken en in Someren kregen we nog een omleiding omdat de haltes rondom het Wilhelminaplein afgesloten waren voor verkeer.

Een gezegende start…
Even voor negen uur was ik bij de inschrijving, waar ik mijn startkaart moest afhalen. Er stond een lange rij maar de afhandeling verliep soepel en vlot. Vervolgens heb ik mijn tweede rugzak meegegeven met het bagagetransport en ben ik even bij gasterij Krabbendam een cola-light gaan drinken. Ik twijfelde even of ik een trappistje zou nemen, maar dat leek me niet zo verstandig. Om half tien ben ik richting het startvak gegaan, nadat ik me ingesmeerd had met anti-muggenspray. Dat spul gebruik ik normaal zelden, maar vanwege de vele buien van de afgelopen tijd waren er veel meer muggen dan gebruikelijk. Het startvak bleek voller te staan dan ik had verwacht, en dus stond ik nog vrij ver achteraan. Tijdens het wachten kregen we nog een korte, maar felle bui over ons heen. De paraplu was dus ook meteen gezegend…

Wachten op het startschot op het Wilhelminaplein

Wachten op het startschot op het Wilhelminaplein

Na de ceremonie viel om exact 22.00 uur het startschot, maar het duurde zeker nog een kwartier voordat ik de startscan gepasseerd was. Erg grote wijzigingen waren er niet in de route dit jaar, dus liepen we eerst een klein rondje om nog een doorkomst te maken langs het publiek op het Wilhelminaplein. Ook verderop in de Postelstraat was het nog erg gezellig. We verlieten Someren en op weg naar Someren-Heide passeerden we nog veel publiek. Bij de eerste geocache begon het publiek zich er zelfs mee te bemoeien, dus ben ik zonder hem gevonden te hebben doorgelopen. Sowieso begon de duisternis in te vallen en omdat ik ook nog eens weinig tijd had vond ik de volgende twee geocaches ook niet. Binnen twee en een half uur moest ik de eerste post op dertien kilometer gepasseerd zijn. Op weg naar Someren-Eind raakte ik aan de praat met iemand die ik blijkbaar wel vaker tegenkom, maar in het donker mensen herkennen lukt me nauwelijks. Vlak voor de eerste post moest ik nog uitwijken voor een wandelaarster die midden op het parcours haar schoenen ging strikken en zo ontstond het volgende gesprek. Uiteindelijk hebben we nog een flink stuk samen gelopen.

Om half één, een kwartier voordat de eerste post zou gaan sluiten, ging mijn startkaart langs de scanner en kreeg ik een krentenbol en een beker water. Vervolgens liepen we weer via de Postelstraat richting het Wilhelminaplein en langs de route was het nog steeds één groot feest. Toen we Someren voor de tweede keer verlieten keerde de rust terug en liepen we de duisternis in. Een zaklamp kwam hier goed van pas. Ik heb dit stuk ooit op de tast met de stok gedaan, maar dat is behoorlijk vermoeiend. Na negentien kilometer waren we in Lierop voor de eerste doorkomst. Nadat ik de scan- en uitdeelpost gepasseerd was ben ik bij het naastgelegen café naar binnen gegaan om een kop koffie te nuttigen. Even voor twee uur ging ik daar de deur uit en intussen was het ook wat rustiger geworden op het parcours. Alles ging nog prima. Het volgende stuk naar Mierlo zou weer erg donker zijn en hierdoor zagen we het af en toe weerlichten.

Van de nacht naar de dag…
Maar gelukkig groeide het niet uit tot een onweersbui. Tussen Lierop en Mierlo passeerden we nog een doorlooppost en in Mierlo zelf werden we weer gescand. We hadden er nu negenentwintig kilometer opzitten en ik twijfelde even of ik nog een kop koffie zou gaan drinken. De volgende horecarust was pas op negenendertig kilometer, maar tot nu toe ging het perfect. En dus besloot ik om toch verder te wandelen. Nadat we Mierlo verlaten hadden kwamen we bij het Endhovens kanaal en liepen we Helmond in. Een groot deel van die tien kilometer bleven we in deze stad. We wandelden onder station ’t Hout door en vlakbij station Brandevoort kruisten we het spoor nog een keer. Bij dit viaduct ligt ook weer een geocache, maar hiervoor moest ik er overheen. Boven bleek het gras nogal hoog te staan en ik had weinig zin in een natte broek, dus heb ik deze geocache maar overgeslagen. Het was nou ook niet ver meer naar de volgende controlepost bij de sporthal in wijkhuis ’t Brandpunt. En het begon al weer aardig licht te worden. Wel stak de vermoeidheid de kop op en vielen mij de doppen een paar keer haast dicht…

Helmond-Brandevoort in de vroege ochtend...

Helmond-Brandevoort in de vroege ochtend…

In de sporthal kregen we koffie en boterhammen. Ik heb er een flinke tijd gezeten, want de vermoeidheid trok maar niet weg. Voor onderweg haalde ik maar een stukje droogworst en een blikje energiedrank uit mijn tas. Uiteindelijk moest ik toch verder en ik hoopte dat de frisse lucht mij goed zou doen. Buiten strikte ik mijn schoenen nog even en daarna ging het langs het Eindhovens kanaal richting Geldrop. Bij een brug over dit kanaal ben ik nog even op zoek gegaan naar een geocache die ik na een paar minuten ook vond. Het loggen moest echter vol in het zicht van de wandelaars gebeuren, dus werd er regelmatig gevraagd wat ik aan het doen was. Vervolgens liepen we langs sporthal De Kievit en dus moest ik met weemoed terugdenken aan de mooie jaren bij de Kempische wandeldagen van wandelsportvereniging OLAT. Niet veel verder stond er, bij het kasteel, weer een uitdeelpost. Inmiddels stonden er vijfenveertig kilometers op de teller en ik verheugde me op een bakje koffie of misschien wel een biertje. Maar helaas was de horeca bij het kasteel nog niet open.

Dan maar door naar het centrum van Geldrop, een paar honderd meter verderop. Helaas, ook hier wil men blijkbaar niks verdienen aan de Kennedymarslopers. De terrassen waren zo goed als leeg, dus hebben we er met een paar wandelaars even uitgerust. Via een paar parken langs de Dommel ging het daarna richting de Strabrechtse heide, waar we het lange fietspad naar de Aardborsthoeve namen. Maar ook deze horecagelegenheid bleek dicht te zijn. Failliet, zo wordt beweerd. Nog geen honderd meter verderop had men bij een bedrijf een vervangende rustpost ingericht. Hoewel de verzorging prima was, ontbrak hier toch nog iets. Namelijk voldoende zitgelegenheid. Na een poosje ronddwalen kon ik een plekje op een brede rand van het gebouw bemachtigen, maar het was toch fijner geweest als men even wat bankjes en tafels gehuurd had.

Ommetje Strabrechtse heide
Net toen ik weer verder wilde gaan trof ik nog twee wandelaars waarmee ik na de Kennedymars van Sittard op de Markt op het terras gezeten heb. Ze konden mooi de zitplaats gebruiken die ik achterliet. Op straat stond Jan uit Mierlo naar de wandelaars te kijken. Ik miste zijn hondje maar ik was vergeten om dit te vragen. Hij vertelde dat hij één boerderij verderop geboren en getogen was. Daarna zette ik er weer flink de pas in en nadat we de A67 gekruist hadden kwamen we weer bij de Strabrechtse heide. Gelukkig lieten ze ons niet helemaal over de parallelweg langs de A67 lopen, maar mochten we nog even een ommetje maken over de heide. Daar ontmoette ik weer een wandelaarster die ik van de WS78-tochten ken en samen zijn we naar Lierop gelopen. Onderweg passeerden we nog een waterpost die wel op de uitgedeelde route stond, maar niet voorkwam in mijn gedownloade beschrijving.

In Geldrop was het maar een dode boel...

In Geldrop was het maar een dode boel…

Achter de sporthal in Lierop stond een grote feesttent waar van alles te eten en te drinken te krijgen en te koop was. Ik had hier toch tijd zat omdat ik op Chretien wilde wachten, dus nam ik eerst een broodje hamburger met uien en een flinke lading mayonaise en curry-ketchup. Daarna heb ik nog een heerlijke kop tomatensoep gegeten. Intussen hadden we het over het insmeren van schuurplekken met vaseline. Dat moet je eigenlijk regelmatig herhalen onderweg omdat het vet makkelijk verdwijnt, vooral als je zweet. De wandelaarster had er iets beters voor: Skin Lube. Het schijnt bijvoorbeeld ook veelvuldig in de wielerwereld gebruikt te worden tegen blaren en schuurplekken. Helaas is het niet bij de drogist te koop, dus moet ik toch maar eens op internet gaan zoeken. Net toen Chretien aan kwam lopen ging de wandelaarster weer verder. Terwijl Chretien wat ging eten en drinken ben ik even naar het toilet gelopen en daarna heb ik toch maar mijn sokken gewisseld. De sokken waarop ik negenenvijftig kilometer had gelopen waren intussen een beetje klam. Ze hadden nog wel de resterende éénentwintig kilometer meegekund, maar droge sokken voelden toch wat prettiger aan. Ik had meer dan een uur op de rust gezeten, dus kostte het opstarten wel wat moeite. Éénmaal weer op gang ging het, op een ietwat pijnlijke rechter hak na, weer prima.

In het park naast de sporthal lag ook nog een geocache, maar omdat ik die al twee keer eerder niet heb kunnen vinden had ik er nu ook niet veel zin meer in. We liepen nog een stukje door Lierop en na het oversteken van de Zuid-Willemsvaart zetten we koers richting Asten. Op het fietspad liepen we achterop een groepje jeugd die steeds vreselijk irritant voor onze voeten bleef rondspringen. Een eindje verderop haalden we ze in, maar lang hadden we er geen plezier van omdat ze ons weer voorbij stuiterden. Omdat de begeleiders te beroerd waren er iets van te zeggen, heb ik dat maar gedaan. Na ruim zestig kilometer kan ik niet meer zo makkelijk remmen of uitwijken. Dus boem is ho en dan niet janken of zeuren… Gelukkig stopten ze even langs de kant en nog voordat we in Asten kwamen waren we ze kwijt.

Nog minder zien door de vermoeidheid…
In Asten kregen we een waterijsje op de uitdeelpost en hoewel ik dit eigenlijk niet mag hebben met mijn diabetes, nam ik het toch aan. Dan maar wat extra insuline inspuiten, want dit genot wilde ik niet missen. We wandelden door naar Heusden waar we een stop gemaakt hebben bij café De Pandoer, waar we aan de bar gezeten hebben. Ze hadden er Wieckse Witte en dat smaakte prima nu het wat warmer werd buiten. We konden ook weer van alles te eten, drinken en snoepen krijgen, maar ik had mijn handen wel nodig voor de geocache die vlak achter de post lag. Door de vermoeidheid zag ik hem niet meteen, maar met wat hulp van Chretien vond ik hem toch. En toen was het nog een hele kunst om het trommeltje met het logboekje te pakken te krijgen.

Op weg van Lierop naar Asten

Op weg van Lierop naar Asten

Dit jaar misten we wel de boog van bierkratjes en de stormbaan, maar ik kan me niet goed meer voor de geest halen of dat nou in Heusden of in Asten was. Na Heusden passeerden we het zeventig kilometerbord en daarna de post Half Twaalf, die vlakbij de Zuid-Willemsvaart ligt. Via een hoge brug met uitzicht over de vaart en het voormalige parcours (toen de brug er nog niet was) wandelden we naar Someren-Eind. Het terras van partycentrum De Platte Vonder lonkte, maar dankzij de stevige tred van Chretien kon ik de verleiding weerstaan. We kregen weer een waterijsje (of was dat nou op een andere post…?) en nog wat andere versnaperingen. Het was de laatste post en we hoefden nog maar zes kilometer te lopen. Ruim een uur tot aan de finish. Ik had tegen Chretien gezegd dat we nog even konden rusten bij dansschool Hellendoorn, mocht het nodig zijn. Gelukkig ging het lopen nog steeds prima, want de dansschool was niet eens open.

Over en achter de streep…
Hoe dichter we bij de finish kwamen, hoe drukker het langs de route werd. Voor een tuin lag er zelfs een rode loper en iedereen die daar overheen wandelde kreeg applaus. Ook had men in een tuin elke twee meter een bordje neergezet met de afstand tot de finish. Uiteraard moesten we nog een lusje maken om goed voor de finish te komen, dus noemde ik het voor de grap maar het ererondje. Ook omdat het een park is dat altijd vol zit met enthousiast publiek. We kwamen even na 16.00 uur aan de finish en het hele plein stond nog vol met toeschouwers en wandelaars. Dat was mooi te zien vanaf de verhoging waar ik even naar het publiek gezwaaid heb. Alleen jammer dat ik zelf niet kan zien of er iemand kijkt en terugzwaait, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik kreeg weer een medaille, maar het pinnetje voor de tiende keer deelname heb ik niet aangenomen. Dat had ik immers al van vorig jaar. Vervolgens heb ik mijn wandelboekje en Kennedywalker-kaart laten stempelen en daarna zijn we naar de uitgang gelopen, waar we nog een flesje sportdrank aangeboden kregen. Helaas voor mij veel te zoet en ik mag het dan ook alleen maar in geval van een te lage suikerspiegel hebben.

Achter de uitgang stonden een aantal fitnessfietsen waar we nog zo’n tien minuten de spieren losgetrapt hebben. Een verslaggeefster zag mijn taststok staan en dat maakte haar nieuwsgierig, dus moest ik even een interview geven. Helaas ben ik vergeten om te vragen van welke omroep, krant of andere media ze was en ik heb het ook niet op internet kunnen terugvinden. Misschien is het wel live uitgezonden… Nadat ik mijn bagagerugzak opgehaald had, wilden we nog wat gaan drinken bij gasterij Krabbendam. Maar ook deze was gesloten. Dus liepen we even naar het Wapen van Someren, waar we in een hoekje nog een vrij tafeltje konden vinden. Het witbier werd helaas in plastic bekers geschonken, maar na zo’n inspanning smaakt het toch wel. Vervolgens hebben we ons met het pendelbusje naar de parkeerplaats laten brengen. Chretien had ook nog pech met de auto, maar gelukkig wilde de wagen nog wel starten. We konden alleen niet al te hard rijden, maar ondanks dat waren we toch voor 18.00 uur weer thuis. De schade aan de voeten viel uiteindelijk ook nog wel mee. Wat pijnlijk eelt en een paar kleine beginnende blaren, maar niks echt stuk. Dit gaat snel weer over. Douchen, eten en toen lonkte het bed…

Publiek bij de finish op het Wilhelminaplein

Publiek bij de finish op het Wilhelminaplein

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s