Vierdaagse Alkmaar, 15 t/m 18-06-2016


Klik hier voor de website van de Plus Wandelvierdaagse Alkmaar

Datum: 15 t/m 18-06-2016
Tocht: 10e Plus Wandel4Daagse Alkmaar
Organisatie: Le Champion
Internet: http://www.pluswandel4daagsealkmaar.nl/
Afstand: 4 x 40 = 160 kilometer
Totaal afgelegd: 39988 kilometer
Weer: Wisselend bewolkt (soms zwaar bewolkt, soms ook zonnig). Nagenoeg droog.
Middagtemperatuur: ca. 16 – 19 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GC5KY3N / GC5KY3D / GC5KY37 / GC5KY30 / GC1FT45 / GCQB1P / GC4GNAV / GC44KQJ / GC5PD38 / GC5BJ5E / GC5ARJ1 / GC5VPCF / GC5WTNV

Dinsdag 14-06-2016 (afhalen stempelkaart):
Omdat het de tiende editie was, wilde ik wel weer eens de grote afstand lopen. Daarom had ik me ingeschreven op de veertig kilometer. Helaas kreeg ik Corné niet zover dat hij met me mee ging en Miranda wilde dat al helemaal niet, dus liepen zij de vijfentwintig kilometer. Op dinsdag waren ze rond een uur of twee bij me, en nadat ze hun bedden hadden opgemaakt zijn we even boodschappen wezen doen. Daarna hebben we op het Waagplein de stempelkaarten en veterchips opgehaald. Op de veertig kilometer is er maar één startgroep, om half zeven, maar op de vijfentwintig kilometer zijn er drie startgroepen. Corné en Miranda zaten in de tweede startgroep en mochten dus pas om twintig voor acht op pad. We hebben nog even op het Waagplein gezeten en een paar biertjes gedronken. Daarna zijn we bij De Vrolijke Pater gaan eten, een heerlijk Vlaams georiënteerd restaurant met prima, niet alledaagse speciaalbieren. Ik was er al eens eerder geweest en ook nu is het weer prima bevallen. Na het eten zijn we naar huis gewandeld, om de spullen klaar te maken voor de eerste wandeldag en lekker op de bank uit te buiken…

Gezellig iets drinken op het Waagplein

Gezellig een biertje drinken op het Waagplein

Woensdag 15-06-2016 (eerste wandeldag):
Geheel volgens traditie stond op de eerste dag de “Strand- en duinenroute” op het programma, met als startplaats het Sportpaleis naast ijsbaan De Meent. Het is op loopafstand van mijn flat en Corné en Miranda wilden niet al te vroeg vertrekken, dus gaf ik ze een sleutel. Ik ben even na zes uur richting de start gegaan. De vrijwilligers van de Stichting Verkeersregelaars Alkmaar (SVA) stonden al klaar om ons weer veilig te laten oversteken. Even voor half zeven was ik in het Sportpaleis en ik heb eerst mijn T-shirt afgehaald. Een mooi rood exemplaar van luchtig technisch stof met een grote tien er op. Daarna ben ik in het startvak gaan staan en na een praatje van een wethouder (volgens mij) waar ik de naam niet van onthouden heb, mochten we los.

Het eerste deel van de route was voor mij bekend terrein en wie mijn blog vaker bezoekt zal hier vast wel eens eerder iets over gelezen hebben. Via de Egmondermeer ging het naar Egmond aan den Hoef, maar daar miste ik toch Frits met zijn mobiele espressobar. De kans dat ik hem zo vroeg zou tegenkomen was niet erg groot, maar later hoorde ik van Corné en Miranda dat hij er ook niet stond toen zij langskwamen. En we hebben hem de rest van de dagen ook nergens gezien. Toch wel jammer, geen lekkere cappuccino langs de route en we missen ook het praatje… In Egmond aan den Hoef kwam de route weer langs de slotruïne en vervolgens wandelden we langs en door de duinen naar Egmond aan Zee. En ook nu weer dwars door hotel Zuiderduin, waar de eerste stempelpost was. Normaal gaan we even op het Pompplein zitten, maar omdat ik vijftien kilometer meer moest afleggen dan Corné en Miranda, en ik dit nooit in een uur zou redden, besloot ik hier door te lopen.

We mochten meteen het strand op richting Bergen en het viel mij op dat er flink wat kwallen lagen, waaronder een paar hele grote. Die waren goed te zien, maar de kleinere kwallen waren wat lastiger te ontwijken. Over twee stuks ben ik weggegleden, maar omdat de ondergrond van zand is bleef ik wel rechtop staan. In Bergen aan Zee, bij de tweede stempelpost en strandpaviljoen “Strand Zuid” heb ik even een kop cappuccino gedronken. Ook stond hier weer een bandje zonnige klanken te produceren, wat voor een leuke sfeer zorgde. Net na de rust volgde de splitsing van de vijfentwintig en veertig kilometer. Ik mocht nog een flinke tijd op het strand blijven, langs Schoorl aan Zee, de Kerf en Hargen aan Zee naar Camperduin. We kwamen ook bij de lagune en ik zag niet hoe de route hier precies liep. Bij hoog water moet je bovenlangs, omdat de ingang van de lagune dan vol water staat. Maar het was redelijk eb en ik zag een heleboel mensen rechtdoor over het strand gaan. Gelukkig lag de ingang nagenoeg droog en was het strand prima begaanbaar. Pas bij strandpaviljoen Luctor et Emergo verlieten we het strand. De derde stempelpost was bij strandpaviljoen Struin, maar ik wilde nog wel een stuk verder wandelen om toch nog een beetje op tijd in Bergen te zijn.

Grote kwal op het strand tussen Egmond aan Zee en Bergen aan Zee

Grote kwal op het strand tussen Egmond aan Zee en Bergen aan Zee

We mochten nog een stukje door de duinen tot bij Hargen, maar daarna volgden we de verharde weg door Groet, via Catrijp en Bregtdorp naar het buitencentrum van Staatsbosbeheer. Beetje jammer, want hoewel de kerkbrink in Groet erg pittoresk is, was het door de duinen (zeker langs de hoge rand) veel mooier geweest. Vanaf het buitencentrum liepen we weer de duinen in en al snel kwamen we bij bosbuffet De Berenkuil. Ik had de uitbater eerder al beloofd hier een biertje te komen drinken als ik weer eens de grote afstand zou lopen, en dus nam ik een lekker glas Gerardus kloosterbier. Toen ik weer verder ging viel er even een klein buitje, maar veel stelde dat niet voor en onder de bomen had ik er weinig last van. Via een aantal fietspaden ging de route naar Bergen, en bij restaurant Duinvermaak kregen we nog een flink bospad voor de kiezen. Daarna kwamen we weer samen met de lopers van de vijfentwintig kilometer en niet veel later arriveerde ik bij de ruïnekerk in het centrum van Bergen. Nadat ik daar weer een stempeltje gehaald heb, ben ik naar restaurant Fabels Eten & Drinken gegaan, waar Corné en Miranda op mij zaten te wachten.

Ik heb er een witbier gedronken en daarna begonnen we aan de laatste etappe, terug naar Alkmaar. Even moesten we de juiste weg zoeken, omdat er net na de ruïnekerk slecht gepijld was, maar al snel kwamen we bij een kunstproject en wisten we dat we weer op de goede route zaten. Bij de sportvelden aan de Groeneweg stonden de meisjes van Beemsterkaas sjaaltjes uit te delen en uiteraard kregen we ook een blokje kaas. Door de Bergermeerpolder wandelden we terug naar Alkmaar, waar we even na vier uur aan de finish kwamen. Er was een zanger aan het optreden in het Sportpaleis, maar de geluidsinstallatie stond zo hard dat het er niet prettig vertoeven was en ik de vingers in mijn oren moest stoppen om het nog enigszins te kunnen uithouden. We hebben snel een biertje gedronken, net voor half vijf de finishklok (die men al aan het neerhalen was) op de foto gezet en daarna zijn we vlug gegaan. Ik had na veertig kilometer lopen ook geen zin meer om te koken, maar Miranda wilde dit nog wel doen. En dus zijn we even bij Albert Heijn binnengestapt voor een paar boodschappen en daarna zijn we terug naar mijn flat gegaan. Die avond hebben we nog een lekker wokgerecht gegeten en daarna uitgerust…

Zeg, wat moet dat daar? Er mag nog steeds gefinisht worden...!

Zeg, wat moet dat daar? Er mag nog steeds gefinisht worden…!

Donderdag 16-06-2016 (tweede wandeldag):
Op de tweede wandeldag moesten we naar sportcomplex Hoornse Vaart en dus gingen Corné en Miranda met de auto. Ik had ook best met de fiets willen gaan, want dat heb ik in de jaren dat zij nog niet liepen ook gedaan, maar ze vonden het niet erg om mij rond een uur of zes weg te brengen. Zij gingen daar nog wel op hun gemak een kop thee drinken. Omdat we zo vroeg waren probeerden we een parkeerplek aan de achterzijde van station Alkmaar Noord te vinden, zodat we niet door de tunnel hoefden te lopen. En dat lukte ook nog prima. Net voordat het startvak open ging stond ik al in de rij voor mijn eerste stempel. En precies om half zeven viel het startschot en mochten wij aan de “Broekerveilingroute” gaan beginnen.

We staken de Hoornse Vaart over en via het fietspad door de Oudorperpolder wandelden we naar Oudorp, waar we over het kippenbruggetje gingen. Dat blijft een mooi gezicht met al die wandelaars. De geocache die er vlakbij ligt heb ik maar gelaten voor wat hij is, want ik moest dan toch iets te ver van het parcours af en vorig jaar was de begroeiing te hoog waardoor ik er niet bij kon. Nadat we onder de N242 door waren gegaan volgden we weer de gebruikelijke route naar Oterleek. Grote kans dat Corné en Miranda daar zouden gaan rusten, maar voor mij was het nog te vroeg. Bij de stempelpost was het al gezellig, want het rood-witte surfbusje met muziek was er ook weer. Ik heb de fanatieke dj even gegroet, maar zijn naam weet ik helaas nog steeds niet. Vlak na de stempelpost draaiden we af richting Rustenburg. Daar moesten we vroeger ook naar toe, maar sinds een aantal jaren is de route gewijzigd en voor mij dus nieuw. We bleven nu aan de noordkant van de ringvaart van de Heerhugowaard en dat vond ik best wel jammer, want aan de zuidkant staan een paar molens waar geocaches liggen. Het eerste stuk was nog lekker rustig, maar we moesten ook een eindje langs de N508 lopen. En hier kwam veel verkeer. Er werd hard gereden, waardoor je ook niet goed andere wandelaars kon inhalen. Ik wilde eigenlijk even gaan rusten bij hotel-restaurant De Gouden Karper in Rustenburg, maar hoewel ik er geen slechte ervaringen mee heb, heb ik toch van verschillende wandelaars gehoord dat ze onvriendelijk behandeld waren in de afgelopen jaren. Ook een man waar ik een stukje mee opliep vertelde hoe hij afgeblaft werd toen hij een parasol een klein stukje verschoof om in de schaduw te zitten. En dus besloot ik ook maar een paar kilometer verder te lopen, want het ging eigenlijk nog best goed.

De vrijwilligers van de SVA zorgen voor een veilige oversteek

De vrijwilligers van de SVA zorgen voor een veilige oversteek

We pikten weer de oude route op en liepen richting de molen “Nieuw leven”, waar we een stukje over een graspad door de polder mochten lopen, langs de Ringsloot naar Hensbroek. Daar was een rustpost bij de plaatselijke ijsclub, waar ik tegen een schappelijke prijs een bekertje koffie gedronken heb. Er waren wat bankjes en tafeltjes neergezet, waardoor we lekker buiten in het zonnetje konden zitten. Na een kwartiertje gezeten te hebben kon ik weer uitgerust verder. We liepen Hensbroek in en ik had daar nog een geocache op de kaart staan, maar toen ik hem opzocht op internet bleek hij niet meer te bestaan. Een stukje verderop liepen we langs de Ringvaart. Bij het gemaal stond vroeger een keet van waaruit de ijsclub consumpties verkocht, maar nu had Le Champion er een uitdeelpost ingericht. En toen ik nog vijfenveertig kilometer liep, moesten we vanaf hier nog een flinke lus naar Langereis maken. Dat hoefde nou gelukkig niet meer. We liepen na het oversteken van de Ringvaart de Berkmeerpolder in. Daar lag een serie met een flink aantal geocaches, waarvan we er vier zouden passeren. De caches lagen echter allemaal onder aan de dijk en dus waren ze voor mij behoorlijk lastig te bereiken. De eerste geocache kostte al aardig wat spierkracht, maar na even zoeken vond ik hem. Voor de tweede moest ik een flink stuk naar beneden, door het gras en de struiken, en er was ook geen duidelijk pad te zien. Dus die heb ik maar overgeslagen. Bij de derde kon ik me gelukkig vasthouden aan een hek bij het afdalen en weer omhoog klimmen. Die cache zag ik eerst niet, maar net voordat ik het wilde opgeven vond ik hem. En bij de vierde ging het afdalen wel redelijk omdat er een zijweggetje de wei in liep, maar hier zat de geocache te goed verstopt. Het was best pittig en door die steile hellingen waren mijn voeten en sokken een beetje gaan schuiven in de schoenen. Het kostte dan ook even flink moeite en wat tijd voordat ik weer goed op pad was.

In Veenhuizen, dat bij Heerhugowaard hoort maar toch nog flink in het buitengebied ligt, hadden we rust bij het dorpshuis. Daar kreeg ik een heerlijke kom tomatensoep voor maar anderhalve euro. Nadat ik die op had ben ik langs de kerk met klokkenstoel gelopen en daar moest nog een geocache liggen. Omdat men druk aan het schilderen was heb ik maar even uitgelegd wat ik kwam doen. Ik heb een flinke tijd gezocht, want de GPS bleef maar steeds verschillende punten rondom de kerk aanwijzen. De cache heb ik helaas niet gevonden. Het volgende stuk route richting Heerhugowaard viel mentaal wel zwaar; eerst veel lange wegen door open buitengebied, vol in de zon, en daarna een drukke doorgaande weg richting industrieterrein Zandhorst. Die weg liepen we vroeger ook al en ik heb er toch wel slechte herinneringen aan. Meestal was het niet zo’n mooi weer en ik heb hem al eens compleet doorweekt gelopen. Toen hadden we nog rust bij hotel-restaurant Babylon, maar nu moesten we meteen het kanaal Alkmaar Omval – Kolhorn oversteken naar Zuid-Scharwoude. Vlak voor de rust daar, bij café De Schelvis, lag er weer een geocache. Maar ook deze vond ik na een paar minuten zoeken niet en dus ging ik vlug verder naar de stempelpost. Het bord “Westmalle” (of was het een ander merk…) voor het café maakte me dorstig, maar ik besloot toch door te lopen want anders zouden Corné en Miranda veel te lang op mij moeten wachten.

Omdat we nu een andere stempelpost hadden was ook de aanloop naar het Rijk der 1000 eilanden anders en we zagen hier iets minder van dan vroeger. Maar uiteindelijk kwamen we weer op het oude parcours en wandelden we richting museum Broekerveiling. Corné en Miranda zaten al op het terras van eetcafé Marktzicht en ik ben daar ook naartoe gegaan. We hebben een biertje gedronken en even na twee uur zijn we het museum ingelopen. Daar werd ter gelegenheid van de tiende vierdaagse een ouderwetse veiling (van allerlei wandelspulletjes) nagespeeld en wij mochten nog aanschuiven, maar wij bedankten voor de eer. We hebben er een paar leuke foto’s gemaakt en zijn toen verder door de lighallen naar de uitgang bij de horeca gelopen. Ook mochten we nog dwars door het nieuwe winkelcentrum van Broek op Langedijk, waar een draaiorgel gezellig muziek stond te maken. Daarna volgde de gebruikelijke route, eerst via een fietspad door Broek op Langedijk, langs het kanaal Alkmaar Omval – Kolhorn en de Twuyvermolen naar Sint Pancras en vervolgens via het Achtergeestpad naar de Hortus van VSM.

Veiling van wandelspullen bij museum Broekerveiling

Veiling van wandelspullen bij museum Broekerveiling

Daar kregen we een klein bekertje knalgroene smoothie aangeboden om te proeven. Het smaakte prima en ons werd verteld dat het spinaziesmoothie was. Volgens de dame die het uitdeelde zaten er geen koolhydraten in en dus mocht ik het, met mijn diabetes, gewoon drinken. We bestelden ieder een grote beker en toen ik die op had zag ik op een bordje dat er ook allerhande fruit in die smoothie verwerkt was. En dat is een bulk aan koolhydraten! Hartstikke ongezond voor mij dus. En dus heb ik maar flink wat insuline ingespoten via de pomp, in de hoop dat mijn suiker niet teveel zou stijgen. Omdat ze niet wisten hoeveel koolhydraten er in die smoothie zaten, moest ik dat dus maar op de gok doen. In de Hortus kwam ik ook een paar bekenden uit het zuiden tegen en dus werd het een Limburgs onderonsje. Al kletsend liepen we verder over het Achtergeestpad en nadat we onder de ringweg van Alkmaar door waren gegaan volgden we de Hoornse Vaart terug naar de finish.

Ook daar stond de muziek redelijk hard, maar het galmde er gelukkig niet zo erg als in het Sportpaleis. Achter in de hal was het best goed uit te houden en ik heb met Corné een paar biertjes gedronken. We hebben ook nog een tijdje zitten kletsen met een bekende wandelaar en nadat de laatste wandelaars gefinisht waren, zijn we weer naar mijn flat gereden. Daar hebben we even gedoucht en vervolgens zijn we aan de overkant, in winkelcentrum De Hoef, gaan eten bij grillroom en pizzeria Buona Sera. Helaas is me dat erg slecht bevallen. Ik had een shaslickschotel besteld, maar de varkenshaas was erg dik, taai en volgens mij niet eens gaar. Bovendien was er veel meer zigeunersaus dan vlees en de patat was slap en lauw. Een lekker speciaalbiertje is er ook niet te krijgen. Ik heb eerder wisselende ervaringen gehad bij dit restaurant en ben er nu eigenlijk wel een beetje klaar mee. Mijn maag vond het ook niet echt prettig en daar heb ik de rest van de avond dan ook nog wel wat last van gehad.

Vrijdag 17-06-2016 (derde wandeldag):
Op de derde dag moesten we naar het AFAS AZ-stadion voor de start van de “Heilooërbos en abdijroute”. Corné en Miranda hebben mij even na zes uur daar naartoe gebracht. Parkeergelegenheid is er rondom het stadion voldoende en we moesten een stukje langs het voetbalveld lopen, want de start was vanuit het stadion zelf. Het eerste deel van de route was weer zoals altijd en niet erg spannend. Sommigen vinden het niet leuk, omdat er eerst een graspad in zit en daarna veel lange wegen naar Akersloot. Maar het graspad zorgt voor wat afwisseling; vooral de korte afstanden hebben toch redelijk wat asfalt. En die lange wegen vallen best wel mee als je een beetje om je heen kijkt en probeert te genieten van alles wat je ziet; de bedrijvigheid in de Boekelermeer, de polder met het vee en de vogels (die ik wat minder goed zie…), de sloten, vaarten en boerderijen, de molen en de soms steile bruggetjes…

Gemaal bij Klein-Dorregeest

Gemaal bij Klein-Dorregeest

In Akersloot heb ik een korte pauze ingelast, want ik had wel zin in een kop koffie. Maar omdat het een beetje geregend had, waren er op het terras weinig droge zitplaatsen en ben ik even binnen in het café gaan zitten. Daar was het rustig; de meeste wandelaars zaten buiten. Na de rust liepen we langs het Alkmaardermeer naar Klein-Dorregeest, waar we het gemaal passeerden en de weg overstaken naar het gehuchtje Starting. Ook dit jaar had men de route weer over het erf gelegd en er een gezellige boel van gemaakt. We staken de A9 over en een eindje verderop volgde de splitsing van de vijfentwintig en veertig kilometer routes. Via een fietspad liepen we richting Castricum en met een viaduct gingen we onder de N203 door. Daar lag ook een geocache en terwijl ik aan het zoeken was, kwam een andere geocacher en wandelaar even informeren of ik hem kon vinden. Hij besloot even later door te lopen, maar gedurende de rest van de vierdaagse passeerden we elkaar nog regelmatig, en hebben we het een aantal keren kort over die andere hobby gehad. Maar zou deze geocache nou links of rechts van het viaduct liggen? Ik was het fietspad al een paar keer overgestoken voordat ik de cache ineens in de gaten had. Intussen waren ook andere wandelaars er zich mee aan het bemoeien en dus moest ik het spelletje aan een nieuwsgierig groepje uitleggen. Het zorgt in ieder geval voor de nodige belangstelling en je hebt meteen een gespreksonderwerp.

We liepen door een park langs de zuidrand van Castricum, waar ook nog een uitdeelpost was. Kort daarna staken we de spoorlijn Amsterdam – Alkmaar over en liepen we het buitengebied in, om vervolgens naar de duinen te gaan. Die liggen hier erg dicht tegen de bebouwde kom aan; zelfs vanuit de trein kun je ze goed zien. Vlakbij het Huis van Hilde miste ik een pijltje, maar gelukkig werd ik meteen terug geroepen. We moesten naar het strandvondstenmuseum, waar vlakbij weer een stempelpost was. Ik wilde er eigenlijk wel even rusten, maar in de tuin was iemand gedichten aan het voorlezen aan de wandelaars over het heden en verleden van de regio (volgens mij). Daar had ik nou niet zoveel zin in. Sommigen vinden het prachtig, maar ik vind een rust die ook echt rust uitstraalt veel prettiger. Het eerste stuk door de duinen was wel lekker rustig, maar daarna liet men ons langs de Zeeweg (N513) naar Castricum aan Zee lopen. Toch wel jammer, want het zou leuker en stiller zijn om de zandpaden door de duinen te nemen (als dat mogelijk is, uiteraard). Langs de Zeeweg lagen wel verschillende geocaches, maar allemaal aan de overkant van de weg. Gezien de beperkte tijd had ik geen zin om deze drukke weg een paar keer over te moeten steken. Bij Castricum aan Zee was dat wat makkelijker en ook nodig om bij de stempelpost te komen, dus daar heb ik wel nog een geocache mee kunnen pikken. Vlak daarna heb ik een stempel gehaald en boven, bij “Strand 10 Lunch en Lifestyle aan zee” gerust. Helaas had men hier geen speciaalbier en in een gewoon pilsje had ik geen zin. Er was maar één tafeltje met twee stoelen in de schaduw en dat stond niet eens op het terras, maar een eindje verderop. Wel lekker rustig, maar niet gezellig. Volgende keer loop ik wel eerst het strand op, want daar zijn genoeg strandtenten. Maar omdat ik hier nog nooit geweest was, wist ik dat niet.

Het strand was redelijk breed, maar omdat er veel water op lag moest ik toch wat meer aan de kant van de duinen lopen. Ik zie namelijk meestal niet hoe ver zo’n plas water doorloopt en of ik er aan het eind nog langs kan zonder natte voeten te krijgen. Bovendien was ik bang dat ik de juiste strandopgang zou missen. Ik wist dat we circa vier kilometer langs de kust moesten lopen, dus ik had wel al op de kaart gekeken. Er hingen wel twee pijltjes, maar die vallen op zo’n breed strand slecht op. Nadat we door het mulle zand over een duin geklommen waren, namen we een brede verharde weg richting Egmond-Binnen. Daar kwamen we langs een leuke kroeg, maar ik wilde door naar de officiële rust. Deze was bij de abdij en daar hoopte ik een Sancti Adalberti trappist te kunnen drinken. Maar dat werd helaas niet geschonken in de horeca omdat men hier geen vergunning voor heeft. Het was wel te koop in het winkeltje, maar het is te zwaar om mee te nemen in de wandelrugzak. En dus dronk ik even een cola-light. Vervolgens ging de route naar Heiloo, maar ook hier vond ik het jammer dat men ons langs de drukke Zeeweg liet lopen. We moesten uiteindelijk bij winkelhof ’t Loo uitkomen, maar dan was een stuk door de woonwijken altijd nog prettiger geweest dan een provinciale weg. En misschien had men zelfs een stukje van natuurgebied Het Maalwater mee kunnen pikken, maar daarvoor ben ik ter plekke niet goed genoeg bekend.

Op het strand tussen Castricum aan Zee en Egmond

Op het strand tussen Castricum aan Zee en Egmond

Het feest bij het winkelcentrum was wel over, maar Corné en Miranda zaten nog wel op mij te wachten bij restaurant De Loocatie. En dus heb ik er een biertje gedronken, om vervolgens samen de laatste etappe af te leggen. We liepen een stukje door landgoed Nijenburg, oftewel het Heilooërbos. Daarna wandelden we naar het viaduct over de A9, vlakbij de Kooimeer. De wandelaars kregen hier een blokje Beemsterkaas, maar wij grepen weer eens mis. Het was net half vier en men was al druk aan het opruimen en inladen. En er liep nog genoeg volk op het parcours. Het laatste stuk mochten we weer genieten van het graspad door de Boekelermeer. Daarna volgde spoedig de finish in het AFAS AZ-stadion. Zoals gebruikelijk moesten we naar boven, naar de Kees Kistlounge om ons af te melden. Ook nu was er weer een zanger, bleven veel wandelaars nog even hangen en was het weer één groot feest. We hebben wat te drinken gehaald en omdat we toch graag een zitplaats wilden hebben, hebben we de rust van de tribune opgezocht. Zo werd het een terras met uitzicht, en nadat ik nog een biertje gedronken had, zijn we naar de auto gelopen. We hadden al besloten om naar restaurant Moeke te gaan, want daar hebben ze heerlijke pannenkoeken, maar ook andere gerechten. Het zit vlakbij restaurant De Vrolijke Pater, is van dezelfde eigenaar en het heeft ook een geweldig alternatief speciaalbierenassortiment. Ook hier was ik eerder geweest en het beviel nog steeds prima. Met een voldaan gevoel keerden we weer huiswaarts…

Zaterdag 18-06-2016 (vierde wandeldag):
De laatste dag gaat de wandeltocht door de binnenstad en na een flinke lus ligt daar ook de finish, dus heet deze route “d’Oude stadroute”. Ook dit jaar moesten we weer bij sportpark Oosterhout starten en hebben we de auto op de Camphuysenkade neergezet, lekker dicht bij de start. Precies om half zeven was ik op pad en liet ik Corné en Miranda achter bij het sportpark. De eerste meters gingen door park Oosterhout en vervolgens door de binnenstad, met markante punten als de stadstimmerwerf, accijnstoren, visbanken, de Waag, het huis met de kogel en de Kooltuin. Via de Ringersbrug staken we het Noord-Hollands kanaal over en daarna liepen we over de Frieseweg en Munnikenweg de Oudorperpolder in. Na amper vier kilometer kregen we al een stempelpost waar bananen uitgedeeld werden. We zagen ook weer de molens waar we de tweede dag langs waren gekomen en even later liepen we de Rekerdijk op. Hier lag een geocache die ik al eens eerder bezocht had, maar toen niet heb kunnen vinden. De hint was “boom” en die staan er genoeg… Maar nu liep ik er recht op af en was het meteen raak. Daarna gingen we de Rekerhout in, waar we konden rusten bij de kinderboerderij of de scouting. Maar dat vond ik nog veel te vroeg en dus vervolgde ik mijn weg langs winkelcentrum De Mare, over het Molentochtpad naar de rand van Alkmaar. Na nog een uitdeelpost wandelden we het recreatiegebied Geestmerambacht in.

Over de Ringersbrug naar de Noorder Arcade

Over de Ringersbrug naar de Noorder Arcade

Daar liepen we weer via de oostzijde om het water heen. Met manege Beukers in het vooruitzicht besloot ik ook bij de twee horecagelegenheden aan het water niet te gaan rusten (voor zover ze open waren; dat weet ik al niet meer zeker). Tot de manege was de route voor mij bekend terrein. Bij de manege heb ik even een kop koffie gedronken om vervolgens een paar honderd meter verderop aan de lus van de veertig kilometer te beginnen. Via de polder wandelden we naar Warmenhuizen en daar lag een nanocache verborgen. Die zijn kleiner dan een vingerhoedje en bijna altijd magnetisch. Maar ik zag hem eerst niet. Er stond een grote, oude, rode brievenbus en er leek een beetje vogelpoep op te zitten. Toen ik er met de stok tegenaan tikte merkte ik dat het hard was. Het bleek een schelpje te zijn en daaronder zat de cache verborgen…

Langs de kerk kwamen we bij het dorpshuis en ook hier moest gestempeld worden. Men schijnt er goede soep te hebben, volgens een aantal wandelaars, maar ik wilde toch een beetje op tijd bij de samenkomst zijn. Dus liep ik verder van Warmenhuizen naar Tuitjenhorn. Hier kwamen we vroeger, met de vijfenveertig kilometer ook, maar nu hoefden we niet heel Tuitjenhorn door. In plaats daarvan wandelden we naar dierenpark Van Blanckendaell, waar we dwars doorheen mochten. Het was een stuk groter dan ik verwacht had en erg leuk. Mooi park. We moesten er ook weer stempelen en in de kantine konden we even rusten. Maar helaas was hier geen speciaalbier te krijgen en in een gewoon pilsje (uit blik) had ik niet zoveel zin. Dus werd het maar een glas cola-light. Na de rust bleven we nog even in het dierenpark en wandelden we naar de uitgang aan de achterzijde. Dat was een beetje verwarrend, want er hing geen pijltje en als je de uitgang nam, kon je het park niet meer in. Ik besloot de gok te wagen en gelukkig hing er bij de eerstvolgende weg wel weer een pijl.

Het dorp Eenigenburg, waar we vroeger wel doorheen liepen, lieten we nu rechts van ons liggen. Wel kwamen we langs het plaatselijke museum. Daar lag vroeger al een geocache die ik toen wel gevonden heb, maar inmiddels lag er weer een nieuwe. Ik had vrij snel in de gaten waar ik zijn moest, maar werd toch even opgemerkt door iemand die binnen in het museum was. Gelukkig wist hij wel van de geocache, maar hij zei niet te weten waar het trommeltje lag. Ik vond het desondanks toch snel. Het museum was overigens gesloten. Dus maar vlug verder naar Krabbendam, waar ook weer een geocache lag. De GPS was wat wispelturig, waardoor het toch even flink zoeken werd. Maar uiteindelijk bleek de cache zelfs goed zichtbaar te zijn. Na het loggen en terugleggen ging de route over de Westfriese omringdijk richting Schoorldam. We kwamen nog langs een camping waar ik ook wel eens gerust had. Maar ik bleef nu op de dijk en even verderop mochten we langs het Noord-Hollands kanaal gaan lopen. Ik had een suikertekort en streek dus op een bankje neer om iets te eten. Totdat een fietser mij erop wees dat de volgende uitdeelpost nog geen honderd meter verderop stond. Tja, met zestien procent zicht merk je dit dus niet op…

Dierenpark Van Blanckendaell in Tuitjenhorn

Dierenpark Van Blanckendaell in Tuitjenhorn

Vlak na de uitdeelpost moesten we de drukke weg langs het kanaal volgen, maar sinds kort ligt hier een mooi nieuw fietspad, waardoor het eerste stuk in ieder geval veel veiliger geworden is. Helaas loopt het niet helemaal door naar Koedijk. Daar mochten we de Achtergraft op en liepen we weer op het parcours van de vijfentwintig kilometer. Maar omdat ik wat later was, waren die lopers al lang weg en ook de gezelligheid was grotendeels verdwenen. Doorfeesten tot het gaatje, dat kennen ze hier blijkbaar niet. Daar moet je toch echt zuiderling voor zijn… Ik wilde eigenlijk bij café De Bonte Koe een pilsje gaan drinken, maar Corné en Miranda waren al doorgelopen naar maalderij De Gouden Engel, omdat ze het bij het café veel te druk en te vol vinden. Groot gelijk; het is er wel gezellig, maar als wandelaar kost het moeite om er een plek te vinden. En de maalderij is erg leuk, omdat het onder een prachtige windmolen zit. Helemaal in oude stijl, terwijl deze stellingmolen pas in juni 2009 opgeleverd is…

Het was er lekker rustig, plek zat en we hebben een lekkere Texels Skuumkoppe gedronken (als ik mij niet vergis…). Daarna moesten we weer verder langs het Noord-Hollands kanaal. De Koedijker vlotbrug was open en wij moesten even wachten. Een mooie gelegenheid om de geocache die er vlak voor ligt op te pikken. Dankzij een goede hint vond ik hem snel en toen de brug weer dicht ging konden wij meteen oversteken naar de laatste stempelpost, bij de Sluismolen. Daarna volgt nog een rustig stukje langs het kanaal, maar als je eenmaal bij de Helderseweg uitkomt is het gedaan met de rust. Na het oversteken van de spoorlijn mochten we de nieuwe Victoriebrug oversteken en kwamen we langs de eveneens nieuwe megabioscoop Vue. Bij het stadskantoor staken we het kanaal nog een keer over en wandelden we het bolwerk op. Dit volgden we tot molen De Groot (in de volksmond beter bekend als de molen van Piet). Onderweg, net na het Zevenhuizen, kregen we dit keer eens geen zonnebloem, maar een krans uitgereikt. Ook erg fleurig. Intussen waren we ook weer in het centrum van Alkmaar aangekomen.

Na het verlaten van het bolwerk wandelden we naar de Grote of Sint Laurenskerk en ook dit jaar mochten we er weer dwars doorheen. Daarna volgde de winkelstraat “Langestraat”, waar verschillende muziekkorpsen aan het spelen waren. Altijd leuk om het winkelend publiek weer eens op te jutten, want wij willen natuurlijk wel flink doorstappen. Maar het viel uiteindelijk nog mee met de drukte. Het is wel eens erger geweest. Na nog een klein ommetje en een aanvaring met zo’n hoge-hakken-troela die niet uit haar doppen keek kwamen we via het waaggebouw het Waagplein op. Daar lag de rode loper voor ons uit en was het weer een groot feest. Tussen het publiek stonden Ben en Anke, die verschillende wandelaars van hun club hadden binnengehaald, maar ook nog even op ons gewacht hebben. Erg leuk. Nadat we de medailles in ontvangst hadden genomen, wandelboekjes hadden laten afstempelen en de veterchips ingeleverd hadden, zijn we met Ben en Anke naar proeflokaal De Boom gegaan. Ik had gehoopt dat het hier wat rustiger zou zijn dan op het Waagplein, maar dat viel tegen. Op het terras was geen plaats voor ons en dus zijn we naar binnen gegaan, waar na een paar minuten hangen een tafeltje vrijkwam. Hier heeft men heel wat soorten en merken speciaalbier, dus er zit altijd wel iets lekkers bij. Ik heb twee glazen Pauwels Kwak gedronken. Dat wordt zelfs in speciale koetsiersglazen geschonken en je moet het daardoor rustig drinken, anders klotst het over je heen.

Demonstratie flyboarden op het Noord-Hollands kanaal

Demonstratie flyboarden op het Noord-Hollands kanaal

Nadat we van Ben en Anke afscheid hadden genomen, zijn we nog even gaan eten bij Heerlijk Nel. Vroeger was het hier eten wat de pot schaft, voor een redelijke prijs. Dat kan nog steeds, een hoofdgerecht voor €9,50, maar er is nu ook een menukaart. Wij besloten toch voor het weekmenu te gaan en dan heb je voor nog geen tientje goed gegeten. Na het eten moest uiteraard de auto opgehaald worden bij de Oosterhout en Corné en Miranda brachten mij weer thuis. Daar lagen hun spullen al ingepakt te wachten, dus duurde het niet lang voordat ook zij richting huis vertrokken waren. Ondanks dat ik de veertig kilometer liep en zij de vijfentwintig is het toch een erg gezellige vierdaagse geworden. En ik heb genoten van de grote afstand, veel minder last van de drukte, opstoppingen, soms iets te uitbundig feestende wandelaars… Wat mij betreft volgend jaar weer…

Digitaal certificaat van de 10e Plus Wandelvierdaagse Alkmaar

Digitaal certificaat van de 10e Plus Wandelvierdaagse Alkmaar

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s