Winterserie WS78, Amersfoort, 28-11-2015


Datum: 28-11-2015
Tocht: Sporen in en om Amersfoort (serie 38 tocht 4)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 38432 kilometer
Weer: Eerst zonnig, onbewolkt. Tegen de avond meer bewolking en toenemende wind.
Middagtemperatuur: ca. 9 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5KZGD / GC2E52X / GC44B1A / GC5BP1F / GC51K3D / GCA069 / GC5B1FE / GC4HG5K / GC4G7EB / GC48WRK / GC5BP10

Voor deze tocht moest ik redelijk op tijd van huis, dus werd het even na vier uur mijn nest uit. Rond half zes ben ik naar het station in Alkmaar gelopen en daar heb ik de sprinter naar Amsterdam genomen. In Amsterdam stapte ik over op de internationale trein richting Berlijn, die na Hilversum rechtstreeks doorreed naar Amersfoort. Daar kwam ik rond twintig voor acht aan. Het was nog donker en dus werd het toch nog een beetje zoeken naar de juiste weg achter het station. De stoepen waren hier en daar opgebroken en dus liep ik al snel tegen een afzetlint op. Dat werkt ook niet met een blindenstok, want die gaat er gewoon onderdoor zonder dat je het lint opmerkt. Even later belde Inge, want hun taxichauffeur had ook moeite om de startplaats te vinden. Ik kon ook niet precies vertellen waar ze moesten zijn, want ik kwam via de achterzijde aangelopen. In het donker kon ik de achteringang echter ook niet vinden en iemand van WS78 wees me over een drassig paadje langs de loods naar de voorkant. Niet echt lekker, zo voor het begin van een tocht al modder aan je schoenen.

Kees en Inge waren inmiddels ook gearriveerd en Hennie en Theo waren er ook. Leuk om hen weer eens te zien. We hebben even gezellig zitten kletsen, maar het was wel behoorlijk fris in de verkeerstuin omdat de loods niet verwarmd was. We waren dan ook blij toen we rond een uur of negen van start mochten gaan. Iedereen had verwacht dat we via de parkeerplaats het terrein zouden verlaten, maar we gingen door een paadje tussen de gebouwen door. En dus stond iedereen eerst met de neus de verkeerde kant op. De route ging eerst terug naar de achterzijde van het station en daarna onder een viaduct door, naar het oude stationnetje van Amersfoort. Vlakbij diende al meteen zich de eerste geocache aan, die ik vrij vlot te pakken had. We liepen door naar de Koppelpoort, en na deze bewonderd te hebben kreeg ik meteen ook de tweede geocache voor vandaag. Het zou een nano zijn (zo’n minuscuul magnetisch dingetje, kleiner dan een vingerhoedje), maar die kon ik niet vinden. Volgens de logjes op internet was ik niet de enige. Dus heb ik er maar niet al teveel tijd aan besteed. Intussen wandelden ook Kees en Inge voorbij, die de twintig kilometer liepen. We hebben even een praatje gemaakt, maar mijn tempo lag toch wel wat hoger.

De Eem in Amersfoort

We volgden de Eem een stukje en liepen daarna via een woonwijk naar het Oude Eempark. In de woonwijk passeerden we een geocache die moeilijk bereikbaar was vanwege werkzaamheden en dus heb ik deze maar links laten liggen. In het Oude Eempark wandelden we over de vlonders en omdat die nat waren, werd het goed uitkijken. Daar waar geen gaas gespannen was (aan de randen) waren de vlonders behoorlijk glad. Ook nu liepen we weer langs een geocache en ik heb even gekeken, maar ik had geen zin om halsbrekende toeren uit te halen. Dus ook deze cache heb ik vrij snel gelaten voor wat het is. Nadat we weer onder het spoor door waren gegaan kwamen we in het centrum van Amersfoort, waar we eerst de oude verdedigingsmuur volgden. Het eerste stukje liepen we er overheen en daarna langs de buitenzijde, waarbij we ook een mooie grote toren passeerden. In de binnenstad kwamen we ook langs de Kamperbinnenpoort, waar ook een geocache verstopt zat. Dankzij de hint in de informatie had ik hem snel te pakken, al was het hier goed uitkijken om niet gezien te worden door het winkelend publiek. In het centrum viel zoveel te zien, dat ik een aantal geocaches gewoon niet opgemerkt heb op het scherm van mijn GPS. Daarnaast kostte het zoeken naar de pijlen ook veel moeite en tijd, want in zo’n stadscentrum krijgen mijn ogen veel te veel prikkels te verwerken. Door de drukke, bonte achtergrond vallen de pijlen soms slecht op. Al met al kost zo’n stadscentrum dus altijd veel tijd…

Nadat we langs de Onze Lieve Vrouwentoren gelopen waren, kwamen we iets verderop één of andere Sinterklaasactiviteit tegen. Ik moest even in het straatje zijn om een mozaïek te bekijken. In dit mozaïek waren twee bekende figuren verwerkt en ik moest van beide de namen hebben voor een virtuele geocache op te lossen. De naam Barbie was duidelijk leesbaar, maar op de andere naam stond een auto geparkeerd. Gelukkig wist een winkelier mij de ander naam (die ik natuurlijk niet mag verklappen) te noemen. We bleven nog even in het centrum en wandelden weer langs en op de oude stadsmuur. Hierbij kwamen we over een waterpoort en passeerden we twee mooie muurtorens. De naam van deze poort heb ik helaas niet kunnen vinden. We liepen ook nog langs een grote kei en verlieten daarna het centrum. Vlak na een spoorlijntje volgde nog een geocache waarvoor ik een klein stukje van het parcours af moest. Na een minuutje zoeken dacht ik de cache gevonden te hebben, maar er zat een cijferslot op. En ik kon geen aanwijzing in de informatie vinden hoe ik dit open moest krijgen. Dus maar vlug verder, via het Van Stolbergpark naar de soeppost. Daar was het nog flink druk, voornamelijk met wandelaars van de twintig kilometer. Omdat ik al wat aan de late kant was, heb ik snel mijn soep gegeten en ben daarna meteen weer op pad gegaan.

We verlieten de bebouwde kom en wandelden het natuurgebied Klein Zwitserland in. De bergversnelling had je hier niet echt nodig; het viel best mee met de hellingen. Op een wat hoger gelegen punt hadden we uitzicht over de Stichtse Rotonde. Daarna moesten we een smal bospad volgen, maar eigenlijk werd het meer struinen door het bos. Soms zag ik geen pad meer en werd het zoeken naar de lintjes. We moesten ook over de nodige boomstronken stappen en bij één ervan had ik niet in de gaten dat er een scherp uiteinde van een tak uitstak. Dus schaafde ik mijn rechter scheenbeen flink. Het deed aardig zeer, maar ik besloot er toch pas thuis naar te kijken. Vanwege mijn strakke huid springt deze meestal snel open en er blijft dan een rode plek achter die maanden later nog zichtbaar is. Gelukkig liepen er nog een paar mensen achter me, zodat ik de weg hier niet compleet kwijtraakte. Een eindje verderop kwamen we bij kamp Amersfoort, waar het nog een stuk drukker was. Indrukwekkend, de geschiedenis van dit gebied die op de vele informatiebordjes uitgelegd wordt. Helaas had ik geen tijd om alles te lezen, dus heb ik er de nodige foto’s van gemaakt. Er viel echt veel te zien hier en we zijn zelfs nog door een aantal loopgraven gewandeld. Ook kwamen we over de lange schietbaan, wat best een luguber gevoel opleverde…

De Stenen Man op kamp Amersfoort

De route draaide via het bos weer terug richting de Stichtse Rotonde, waar ik nog snel een geocache oppikte. Deze zou in een vogelhuisje moeten zitten (snel te vinden dus), maar het logrolletje lag er bovenop en was nat. Schrijven lukte dus niet meer. We liepen weer een bosgebied in en kwamen even later langs het Belgenmonument. Dit monument is door de Belgen geschonken omdat zij in de eerste wereldoorlog in Nederland hun toevlucht gevonden hebben. En ook hier lag een geocache die ik dankzij de hint en het goede nulpunt op de GPS vlug kon vinden. Omdat ik even van het pad was gegaan zag ik al meteen hoe de route verder liep, maar ik heb toch nog even het ommetje om het monument heen gemaakt. Vlakbij de Bernhardkazerne volgde de laatste geocache voor vandaag, want de tijd begon te dringen. Uiteraard was het wel de bedoeling om uiterlijk half zes binnen te zijn, dus als er vele geocaches zijn moet ik mijn schema strak aanhouden en een aantal geocaches laten schieten als het te krap wordt. Deze cache zag ik vrij snel liggen, maar hem pakken was iets lastiger. Na een beetje klimmen en klauteren (wat best moeite kostte met de stramme spieren) had ik het logboekje te pakken. Daarna liepen we langs restaurant Vlasakkers, waar de lopers van de twintig kilometer rust hadden. Buiten stond een tuktuk; blijkbaar kun je die hier ergens huren. Net na het oversteken van de spoorlijn volgde de splitsing van de twintig en veertig kilometer en werd het aardig rustig op het parcours…

Na de bossen bij dierenpark Amersfoort ging de route naar brasserie en conferentieoord De Soester Duinen, waar we vandaag de caférust hadden. Ik ben hier één keer eerder geweest en dat kan ik me nog goed herinneren. We hadden hier een cursus van het werk en het was 25 februari 2009, de dag van de vliegramp met Turkish Airlines vlucht 1951 bij Schiphol. Terwijl ik in de middagpauze even naar de dichtstbijzijnde stuifduinen ben gelopen, stonden mijn collega’s vol verbijstering naar de televisie te kijken. Vandaag heb ik in de brasserie snel even een bokbiertje gedronken. We hadden 20,7 kilometer gelopen volgens de routebeschrijving, dus moest ik uiterlijk om 13.37 uur weer vertrekken. Het werd een paar minuutjes later. Helaas had men een mooi stukje van de route uit het parcours gehaald om het een beetje in te korten. Blijkbaar was men bang dat ik te laat zou komen. Het was uitermate vervelend om langs de grote weg te lopen en bovendien had ik de volledige afstand van de terugweg ingecalculeerd. Aan de routebeschrijving had ik nu niks meer, want die klopte hier dus niet. Bij het begin van de wijziging was de situatie onduidelijk, omdat de krijtpijlen rechtdoor aangaven terwijl er nog wel een lint in de weg naar links hing. Iets verderop miste ik een krijtpijl en nog een eindje verder zag ik helemaal niks meer staan. Bij het teruglopen heb ik toch maar even de organisatie gebeld. Intussen vond ik ook de pijl die ik gemist had. Door al dit gedoe was de tijdswinst die men ons zo nodig moest opleggen ook vervlogen en hadden we beter gewoon de originele route kunnen lopen. Toen ik weer op het beschreven parcours kwam, had ik nog steeds het idee de laatste wandelaar te zijn…

Via de bossen gingen we naar de voormalige vliegbasis Soesterberg, waar nu het nationaal militair museum gevestigd is. Tot aan de grote hal van dit museum was de bepijling goed te volgen, maar daarna wandelden we een gigantische start- en landingsbaan op. De routebeschrijving was hier niet echt duidelijk en pijlen zag ik al helemaal niet meer. Aan het eind van de start- en landingsbaan was ik de weg kwijt, maar gelukkig riep iemand in de verte mij. Ik zag hem niet, maar ben gewoon op het geluid afgegaan. We moesten naar “hangar 8” maar ook dit zag ik nergens staan, dus ben ik maar naar het dichtstbijzijnde grote gebouw gelopen. Daar bleek gelukkig een informatiebord te staan met “hangar 8” en zag ik ook weer pijlen. Achter de hangar stond een houten gebouw waar je via een trap naar boven kon klimmen. Dat heb ik gedaan en boven heb ik even genoten van het uitzicht over de vliegbasis. Ik had geen idee hoever de pijlenophalers nog achter mij zaten, dus vlug weer verder… Bij een volgend informatiebord sloegen we linksaf een graspad op, een hek door en vervolgens liep het pad dood op een uitzichtpunt op een radarheuvel. Het was de eerste keer sinds ik tochten van WS78 loop dat we een doodlopende weg ingestuurd werden en ik had dus geen flauw idee waar ik naartoe moest. De routebeschrijving gaf aan dat we “op en neer” naar het uitzichtpunt moesten, maar ik had dit geïnterpreteerd als “omhoog en omlaag”. Men had er beter “heen en terug” neer kunnen zetten. Ik besloot terug te lopen (wat moet je ook anders, als je denkt verkeerd gegaan te zijn) en ineens zag ik de pijlen aan de andere kant van het pad.

Bij het Nationaal Militair Museum op de voormalige vliegbasis Soesterberg

We bleven nog even op vliegbasis Soesterberg en liepen langs een paar oude munitiebunkers. Daarna maakten we een lus door de bossen en kwamen we aan de andere zijde bij de munitiebunkers uit. Intussen haalde ik een paar wandelaars in die zich verlopen hadden en dit rondje al voor de tweede keer liepen. Voor zover ik kon zien was de bepijling toch duidelijk hier. Bij de ingang van landgoed De Paltz zagen we wandelaars door de poort waar wij doorheen moesten terugkomen en het echtpaar dat zich verlopen had besloot hier maar een stuk af te snijden. Ze zouden dan wel de koffiepost mislopen. Ik had nog steeds half zes als eindtijd op mijn vizier staan en heb de ronde over het landgoed wel gemaakt. Eerst een lekker stuk de heuvel op, met uitzicht op een radarinstallatie van de vliegbasis en daarna via de beklinkerde oprijlaan weer naar beneden, langs het Herman van Veen Arts Center naar de koffiepost in een werkschuur van het Utrechts Landschap. Er was nog warme rookworst over en die smaakte prima met een beetje mosterd. Vanwege de invallende duisternis werd het ook weer tijd om de zaklamp tevoorschijn te halen en een reflectievest aan te trekken. Intussen hadden de pijlenophalers weer wat te morren, want ze wilden vertrekken. Waarom willen die mensen toch steeds om vijf uur binnen zijn, terwijl de officiële eindtijd half zes is?

Ik zette lekker de pas er in en nadat we landgoed De Paltz achter ons hadden gelaten staken we de spoorlijn over. We liepen over een heideveld langs een voormalig militair depot, maar veel heb ik er niet van gezien. Ik moest opletten waar ik mijn voeten neer kon zetten en ontdekte dus alleen een bunkertje in het voorbijgaan. Vervolgens viel de schemering in en staken we nog twee zandvlaktes dwars over. Dat was flink ploeteren. Het was zo zwaar dat mijn suikerspiegel flink zakte en ik even moest stoppen om een AA-tje te drinken. Gelukkig liepen er nog wat wandelaars voor me, want pijlen vinden in zo’n grote open vlakte valt nog niet mee… Ik haalde nog een paar wandelaars in (waaronder de dochter van Willem die het volgens mij best zwaar had) en dus was ik nou eens niet meer de laatste. Na de zandvlaktes was het parcours nog aardig heuvelachtig en met de omhoogstekende wortels was het aardig oppassen in de invallende duisternis. Het duurde niet lang voordat we op de fruitpost bij camping ’t Monnickenbosch kwamen. Als ik mij niet vergis kregen we daar een mandarijntje, waarna ik snel verder gegaan ben. Ik wilde nou eens niet als laatste binnen zijn.

Vanwege de duisternis mochten we het laatste stukje van het officiële parcours niet meer lopen, omdat dit langs de Bosvijver door het bos, over stijgende en dalende paden en over een paar stenen ging. In plaats daarvan kregen we een saai stuk langs een drukke doorgaande weg, heerlijk in de uitlaatgassen van het verkeer. Nou snap ik best dat je in het donker niet door een gevaarlijk stuk bos gaat (het is zelfs verboden na zonsondergang), maar vroeger was het bij WS78 gebruikelijk om het laatste stuk van het parcours sowieso niet door de bossen te laten gaan, of de route vanwege de vroeg invallende duisternis uit voorzorg al iets korter dan veertig kilometer te maken. En ik ben blijkbaar niet de enige die dit niet leuk vond; om mij heen waren verschillende wandelaars wat geïrriteerd. Bovendien was het, net als de eerdere wijziging vandaag, ook hier weer lastig voor mij om mijn weg te vinden, want aan de routebeschrijving heb je dan niks meer. In het donker had ik ook moeite om de pijlen te zien. Het eerste stukje van deze omleiding kon ik nog redelijk aanhaken bij een paar wandelaars, maar zij liepen mij net iets te hard omdat ik ook nog eens meer moeite heb met obstakels (zoals stoeprandjes, wortels, scheve stoeptegels, et cetera) in het donker. Een aantal wandelaars had wel een reflectievest aan en met mijn power-LED zaklamp die enkele honderden meters ver schijnt kon ik ze gelukkig nog wel voor me zien.

In de schemering over een grote zandvlakte nabij Soest

Op een gegeven moment zag ik niks meer oplichten voor me, dus waren ze blijkbaar afgeslagen. Goed zoeken naar het pijltje en toen maakte ik ook de laatste bocht naar de finish. Alleen had ik geen overzicht over het donkere parkeerterrein en moest ik toch nog even in de rondte lopen om het juiste gebouw terug te vinden. Exact één minuut voor half zes was ik binnen en dat was precies op tijd, want het begon een beetje te regenen. Binnen trof ik Hennie en Theo, die op het punt stonden om naar huis te gaan. Ze wilden niet nog even blijven om iets te drinken, want Hennie had het flink koud gekregen in de onverwarmde loods. Ik dronk een flesje Palm en wilde eigenlijk na een sanitaire stop richting het station gaan, maar het was nog best gezellig om even bij een paar bekende wandelaars te blijven zitten. Dus nam ik een pilsje. Het Palm was helaas ook al op. Daarna ben ik door de regen terug naar het station gelopen. Ik heb nog even een patatje gehaald bij Smullers en een flesje cola-light bij de Albert Heijn To Go (voor onderweg) en ben daarna via Amsterdam terug naar Alkmaar gereisd. Daar kwam ik even voor negen uur aan en omdat het ook in Alkmaar guur weer was en regende heb ik de bus naar huis genomen. Die rijdt wel een flink stuk om, maar je zit tenminste droog…

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.