Wandeldagen Fulda, 03 t/m 05-10-2014


Klik hier voor de website van de Fulda-MarschDatum: 03 t/m 05-10-2014
Tocht: 20. Zivil-Militärischer Zwei Tage-Marsch / 35. Internationale Volkswandertage
Organisatie: Volkssportfreunde Fulda 1986 e.V.
Internet: http://fulda-marsch.de/
Afstand: 11 + 45 + 42 = 98 km.
Totaal afgelegd: 35730 kilometer
Weer: s’Ochtends mistig, fris, later zonnig. Middagtemperatuur: ca. 16-23 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: Vrijdag / Zaterdag / Zondag
Geocache(s): GC38DM9 / GC46KT1 / GC4BEP7 / GC1P9QX / GC1MG45 / GCN6C5 / GC51CM0 / GC35A6Q / GC54MJ8 / GC2NQZ7 / GC2KX1H / GC2NAPV

Een paar maanden geleden vroeg Hennie mij of ik zin had om met hen mee te gaan naar de internationale tweedaagse in Fulda, want ze hadden een vakantiewoning gehuurd waar je met vier personen in kon overnachten. Een unieke kans dus om daar eens heen te gaan. Ik wist niet hoe het in Fulda zou zijn (het terrein, de afstanden, de zwaarte van de tochten, enzovoorts), dus heb ik eerst op internet wat rondgekeken. Het terrein leek een beetje op Zuid-Limburg, en dus besloot ik me in te schrijven voor twee keer tweeënveertig kilometer. Als het niet zou gaan, kon ik op zondag altijd nog overstappen op de eenentwintig kilometer. Tijdens de Kempische Wandel Dagen in Geldrop hoorden we dat Arie ook naar Fulda zou willen gaan. Omdat er nog een plek over was, kon ook hij met ons mee.

Donderdag 2 oktober 2014: Naar Heerlen
Ik was van plan om op woensdag al naar Blerick te reizen, en dan op donderdag naar Hennie en Theo in Heerlen te gaan. Het liep echter iets anders dan gepland. Er lag thuis nog wat werk te wachten en dus ben ik pas op donderdag rond het middaguur naar Blerick vertrokken. Daar heb ik nog een poosje achter de computer gezeten om het geocachen voor te bereiden, en ik heb er een warme maaltijd gegeten. Vervolgens ben ik met de trein naar Heerlen gegaan. Arie had mij gebeld en in Roermond ben ik bij hem in de trein gestapt. Samen liepen we, met wat hulp van mijn navigatie, van station Heerlen naar Hennie en Theo. Daar aangekomen hebben we een paar biertjes gedronken en vervolgens zijn we gaan slapen, want we wilden vrijdag op tijd naar Fulda vertrekken.

Vrijdag 3 oktober 2014: Naar Fulda / dagwandeling Fulda
Om vijf uur ging de wekker, en na het ontbijt zijn we tegen acht uur weggereden uit Heerlen. Via de A4, A45 en A66 reden we naar Fulda. We zijn onderweg even gestopt op de parkeerplaats Katzenfurt, waar we even naar het toilet konden en koffie gehaald hebben. Het was er enorm druk. In Duitsland was het een nationale feestdag (Tag der Deutschen Einheit) en heel Duitsland leek wel op de “Raststätte” te vertoeven. Ik probeerde nog even een internetverbinding op te zetten om te kijken of er op de parkeerplaats een geocache zou liggen, maar dat lukte helaas niet. De verbinding was te traag. Toen we weer wegreden kwamen we in de file terecht. Even na één uur arriveerden we op ons vakantieadres, een rustig gelegen huis tussen Niederrode en Mittelrode. We werden welkom geheten en kregen een korte rondleiding. Daarna heb ik een deel van mijn spullen uitgepakt en mijn wandelkleding aangetrokken.

Onze slaap- en woonkamer

Vervolgens zijn we naar de startplaats in Fulda gegaan. Ik had geen startkaart per post ontvangen en die moest ik daar dus nog ophalen. Vandaag kon er ook een route van elf kilometer gewandeld worden, en daar hebben we ons voor ingeschreven. We hadden ook nog geen lunch gehad, en dus nam ik een broodje curryworst en een kop koffie. Daarna zijn we aan de wandeling begonnen. Al snel liepen we Fulda uit en gingen we westwaarts richting Haimbach. We liepen een stukje door dit dorp en na twee en een halve kilometer hadden we al rust bij het gemeenschapshuis. Daar konden we, net als op alle rusten trouwens, gratis water of thee krijgen. De thee was erg zoet en vanwege mijn diabetes mocht ik deze dus niet hebben. Ter plekke kon je ook voor één euro een beker met musketonhaak kopen, zodat je niet elke keer plastic wegwerpbekertjes hoefde te gebruiken. Ik nam een mooie rode beker en klikte deze aan mijn rugzak.

Vanuit Haimbach liepen we een stuk omhoog, waarna een geocache (de enige van vandaag) volgde. Deze was snel gevonden. We hadden nu een prachtig uitzicht over Fulda. We daalden weer een stuk en liepen onder het spoor door, naar Maberzell. Via een tunneltje gingen we onder de B254 door en een stukje verderop liepen we door het natuurgebied Horaser Wiesen. Bij de spoorbrug “Brücke Horastal” zagen we meerdere bordjes en lintjes hangen en twijfelden we even welke kant we op moesten. Na een beetje puzzelen kwamen we gelukkig op de goede route. We passeerden de rivier Fulda en een klein stukje verderop hadden we rust bij een kanovereniging. Ik denk dat we nu een kleine negen kilometer gelopen hebben. Ik kreeg een bekertje mineraalwater en na een korte pauze liepen we verder.

Uitzicht over Fulda nabij Haimbach

Er volgde een stukje door een park, met uitzicht op een stukje Fulda dat tegen een bergwand aangebouwd was. We staken weer de rivier Fulda over en via een tunneltje liepen we nogmaals onder de B254 door. Door het dal van het riviertje Haimbach ging het terug richting finish. Nadat we ons afgemeld hadden, wachtte ons daar nog een Hessisch buffet. We hadden ons hier van tevoren al voor aangemeld, en voor slechts negen euro konden we dus onbeperkt eten. Het smaakte goed, onder het genot van een groot glas Weißenbier. Het begon intussen buiten al aardig donker te worden toen we terugreden naar het vakantiehuis. Daar hebben we gedoucht en vervolgens nog een paar biertjes gedronken, terwijl Theo en Arie naar Tom en Jerry zaten te kijken. Veel soeps was er toch niet op TV…

Zaterdag 4 oktober 2014: Eerste wandeldag
De eerste nacht had ik niet zo goed geslapen, want het was even wennen. Vreemd bed (slaapbank) en we (Arie en ik) hadden maar één deken. Rond vier uur zijn we opgestaan en hebben we ons klaargemaakt voor de eerste forse wandeling. Na een goed ontbijt zijn we rond zes uur richting de sporthal in Fulda vertrokken. Toen we daar aankwamen zagen we de bussen die ons naar de start zouden brengen al verschijnen. Er werden steeds drie bussen volgeladen, en het was er al aardig druk. Wij zaten bij de tweede lichting. Nadat we een knipje in de startkaart hadden gekregen, ging het in het pikkedonker per bus naar Point Alpha aan de voormalige Oost-Duitse grens. Gelukkig werd het al goed licht toen we daar aankwamen. Point Alpha is een gedenkplaats waar nog restanten van de koude oorlog zichtbaar zijn, zoals wachttorens en een stukje ijzeren gordijn. Ook staan er diverse informatieborden, maar helaas hadden we niet veel tijd om deze te lezen. Het was wel imposant om hier een rond te kijken.

Oude wachttoren aan de voormalige Oost-Duitse grens bij Point Alpha

We liepen een stukje over de oude grensweg en kwamen langs nog meer gedenktekens. Daar diende ook de eerste geocache zich aan. Het kostte enige moeite om hem te zoeken; de eerste keer had ik er overheen gekeken. Maar na een paar minuten vond ik hem en kon ik na het loggen weer snel aansluiten bij de wandelaars. Theo en Arie waren mij inmiddels al weer voorbij. Langs de grens waren ook diverse kunstwerken neergezet, maar omdat ze allemaal van roestig ijzer gemaakt waren kon ik er met mijn visuele beperking maar weinig van opmaken. Ik haalde Arie in, maar iets verderop liep hij me weer voorbij omdat er nog een geocache lag. Deze was erg makkelijk. We vervolgden de grensweg en liepen nog langs een grote wachttoren. Hoewel er een geocache lag, ben ik er niet naartoe gegaan, omdat ik dan zo’n honderdvijftig meter door het gras moest lopen.

Ik had de route overgenomen van de topo-kaartjes (op internet) op mijn GPS-kaart, maar het eerste stuk bleken we toch anders te lopen dan aangegeven. Na een stukje door open glooiend terrein passeerden we de Dachberg (421 meter boven N.A.P.) en even later kwamen we na 6,7 kilometer op de eerste verzorgingspost. Deze post was buiten en we konden er even iets te drinken pakken. Vervolgens kregen we nog een paar mooie vergezichten en liepen we door de bossen bij de Hübelsberg. Daarna ging het naar de tweede rust, café Am Rosenbach in Haselstein, waar we boven op een berg ook nog een kasteeltje zagen. Het café lag gelukkig beneden. We hebben er even koffie gedronken en ik begon toch al wat last van mijn voeten te krijgen. Ik had de plekken waar ik me normaal gesproken blaren loop al afgeplakt, maar op de rust zag ik dat de tape al een beetje aan het opkrullen was. Ik besloot het maar te laten zitten en er mee verder te lopen.

Vanuit Haselstein liepen we weer de bossen in en kommen we naar 500 meter boven N.A.P., het hoogste punt voor vandaag. We liepen tussen de Hirzberg en de Zinkberg door en konden genieten van de prachtige herfstkleuren. Daarna volgde een mooi vergezicht over het dorpje Mackenzell, waar we de volgende rust hadden. Nadat ik iets te drinken had gehaald, kwam ik Theo en Arie weer tegen op het pleintje in het dorp. Hoewel we al wat zoute koekjes (een soort TUC) hadden gekregen bij de rust, besloot ik toch nog even terug te gaan om een broodje met ossenworst te halen. We hebben even uitgerust op het pleintje en zijn daarna verder gegaan.

Vakwerkhuis in Mackenzell

Na het oversteken van het riviertje Nüst volgden al snel weer twee geocaches, waarvan ik de eerste niet kon vinden. Theo en Arie liepen intussen verder, en ik raakte aan de praat met een wandelaar die ook nog even kort bij de tweede geocache meegezocht heeft. We vonden hem eerst niet, en ik maakte een foto van een mooie paddenstoel die er in de buurt stond. Daarna ben ik nog even een klein stukje de wei ingelopen en had ik de cache snel te pakken. Even later kwam de route door Dammersbach en daarna gingen we weer de bossen in. We liepen nu tussen een aantal bergen door (Kirnkuppe, Rosskuppe (475 meter boven N.A.P. en de Eichberg (377 meter boven N.A.P.)). Ook in deze bossen lag weer een geocache, waar ik een klein stukje voor van het pad af moest. De cache lag op een steile helling en ik vond het best wel eng om die te betreden. Na een paar minuten zoeken wilde ik het bijna opgeven, toen ik ineens het trommeltje zag liggen. De druk die er door het staan en lopen op de steile helling op mijn voeten kwam, zorgde er voor dat ik de beginnende blaartjes maar al te goed voelde.

Een stukje verderop moesten we flink afdalen om bij een stuwmeer, de Haunesee, te komen. Dit was een lastige afdaling met mijn zicht, smalle bospaadjes en veel boomwortels. Het kostte zoveel energie dat ik eenmaal beneden een hypo had, en even bij de stuwdam gestopt ben om een boterham uit mijn tas te pakken. Ook had ik nog wat zoute koekjes over. Volgens de route op de kaart zouden we bij het oude stationnetje van Marbach voorbij komen, waar ik ook nog een cache wilde oppikken, maar ook hier zat er een wijziging in de route. We bleven er meer dan honderd meter vandaan en dus besloot ik, gezien de tijd, er niet naar toe te gaan. We liepen het dorp in en hadden een rust bij een jeugdherberg of gemeenschapshuis, waar ik wel trek had gekregen in een biertje. Het bier was op, maar net toen ik kwam werden er nieuwe kratten gebracht. Gelukkig was het bier redelijk koud, maar een Weißenbier had toch beter gesmaakt dan het pilsje dat ik nu gedronken heb.

Ik had het flesje snel leeg, omdat Theo en Arie vlak voor mij vertrokken waren. Na de rust volgde een open stuk richting Dietershan, en hier had ik mentaal wel wat moeite mee. De man met de hamer sloeg nu toe. Gelukkig was er in Dietershan wel weer het één en ander te zien, zoals een mariabeeld en een mooie kerk. Vervolgens liepen we de bossen in, richting de A7, waar ook de éénentwintig kilometer route bij ons aansloot. Het was wel rustig op het parcours en de bepijling was niet altijd even best, waardoor het soms zoeken en twijfelen was. In het bos waren genoeg paadjes en de nauwkeurigheid van de GPS was hier niet groot genoeg om te kunnen bepalen welke het juiste paadje was.

Uitzicht nabij Götzenhof

Na het oversteken van de B27 hadden we nog een mooi uitzicht en liepen we naar Götzenhof, waar bij het gemeenschapshuis weer een rust was. Ook hier heb ik wat bronwater gedronken en intussen was het ook tijd om de telefoon aan de lader (externe accu) te gaan hangen. Het “dikbuikje”, de externe accu die ik om te telefoon heen kan klikken, had de geest gegeven, maar gelukkig had ik de DNY-accu nog. Deze moest wel met een kabeltje aangesloten worden.

Kort na de rust zat er weer een kleine geocache verstopt, maar die kon ik niet vinden. Helaas was ik hierdoor wel Theo en Arie weer kwijt. Bovendien zat er een wijziging in de route, waardoor we een cache passeerden die ik niet verwacht had. Gelukkig had ik iets ruimer gekeken bij het plannen, en stond deze wel op mijn uitgeprinte lijst. Deze cache zat tegen een vangrail aangeklikt en liet zich makkelijk vinden. Via het dorpje Lehnerz liepen we richting Fulda, waar we door een bosachtig strookje kwamen. Van de stad was hier niet veel te merken. Ook hier kon ik een geocache niet vinden; gezien de tijd heb ik ook niet lang gezocht. Een tweede cache bleek aan de verkeerde kant van een beek te liggen, en ik had geen zin om er voor om te lopen. Vervolgens liepen we het stedelijk gebied van Fulda in. Op een gegeven moment was het lint zo onduidelijk opgehangen, dat ik twijfelde of ik linksaf of rechtdoor moest gaan. Ik sloeg linksaf en kwam al snel geen pijlen en linten meer tegen, dus liep ik naar een punt waar ik de GPS-route weer kon oppakken. Daar zag ik ook geen linten meer en ik besloot tegen de GPS-route in terug te gaan. Ik kwam een paar wandelaars tegen en nadat we even goed gekeken hadden, zagen we toch weer lintjes hangen.

We liepen onder het station van Fulda door en daarna volgde een verkeerslicht waar de andere wandelaars door rood liepen. Ik bleef staan en moest nu weer zelf de pijlen en linten zien te vinden. De route ging nu een stukje door het kasteelpark en bij de uitgang zag ik wederom niks staan. Ik probeerde Theo te bellen, maar die nam de telefoon niet op. Dus ben ik wat heen en weer gaan lopen totdat ik ineens aan de overkant weer lintjes ontdekte. De tijd (om op tijd binnen te komen) begon nu wel heel erg te dringen, en mijn voeten begonnen ook steeds meer zeer te doen. De route begon steeds meer af te wijken van de ingetekende kaart, en in een parkje verliep ik me nog een keer. Daarna ging de route noordwaarts, terwijl de finish naar het westen lag. Ik twijfelde of ik niet per ongeluk de linten van de zondagsroute aan het volgen was. Na een tijdje besloot ik terug te gaan, maar een wandelaar vertelde dat ik toch op de juiste route liep. Ik geloofde er helemaal niets van, maar ik besloot toch maar met hem mee te gaan.

In het kasteelpark in Fulda

Wonderbaarlijk bleken we na een poosje aan te komen op de rust bij de kanovereniging, waar we op vrijdag ook al eens geweest waren. De organisatie vertelde mij dat alles klopte, maar inmiddels zaten we wel al over de tweeënveertig kilometer heen. En de uiterlijke finishtijd van 18.00 uur was ook verstreken. Daarnaast hadden we ons aangemeld voor het buffet van 17.00 tot 19.00 uur, dus ook dit dreigde al in gevaar te komen. Het was dus nog best wel stressvol, en daar hou ik helemaal niet van. Stress is mede oorzaak geweest van mijn crash in 2012, en dat moet ik dus proberen te vermijden. Ik heb snel een beker bronwater genuttigd en een minuutje gerust op een bankje, en ben daarna aan het laatste stukje begonnen. Qua route was dit niet zo leuk, omdat het hetzelfde was als vrijdag, maar daardoor wist ik zonder me te verlopen wel de weg terug te vinden. Rond half zeven kwam ik aan op de finish.

Ik hoefde me niet af te melden, werd er gezegd, dus die finishtijd van 18.00 uur was een beetje vreemd. Ik ging snel een lekker glas Weißenbier halen en schepte mijn bord vol met eten. Het smaakte prima, maar het werd wel al wat rustiger in de sporthal. Ik had al vrij snel genoeg gegeten, want ik was enorm moe. Niet lang na het eten zijn we teruggegaan naar de vakantiewoning. Ik keek even wat de schade was; de linkervoet had een schuurplekje, maar bij de rechtervoet zat er een blaar aan de binnenkant van de hiel en ook nog één op een teen. Na het douchen was er niemand die de blaren durfde te prikken, en ik kon er zelf ook maar moeilijk bij. De blaar op de zijkant lukte nog wel, maar daar zat veel eelt op en er zat weinig vocht in. Voor de blaar op de teen kwam ik een hand tekort, omdat ik mijn verrekijkertje nodig had om het goed te kunnen zien. Met een beetje kunst- en vliegwerk lukte het uiteindelijk wel. Het was maar een klein blaartje, maar er stond flink wat spanning op. Na één gaatje geprikt te hebben stroomde de blaar meteen leeg. We hebben nog een paar biertjes gedronken en daarna zijn we gaan slapen. Dit keer deed ik mijn oordopjes in waardoor ik toch wat meer nachtrust kreeg. Ik slaap zo licht dat ik meestal van elk geluid wel wakker wordt…

Zondag 5 oktober 2014: Tweede wandeldag
Vandaag vertrokken we, uiteraard na een goed ontbijt, een half uurtje later naar de start. We hoefden vandaag niet met de bus mee. Ik nam nog een kopje koffie en om 7.15 uur stipt mochten we onze startknip gaan halen. Daarna ging de route weer het dal van de Haimbach in, net als vrijdag. Ook nu kwamen we door het dorpje Haimbach, maar we hadden geen rust bij het gemeenschapshuis. Dat zou ook wel erg vroeg zijn. We klommen weer een stuk via hetzelfde pad, maar dit keer hadden we geen uitzicht omdat het nog erg mistig was. We daalden weer en liepen onder het spoor door naar Maberzell. Hier was wel de eerste rust. Ik had een hypo (suikertekort) en dus mocht ik nu wel een kopje van die zoete aanlengthee hebben. Het smaakte niet verkeerd.

De dag begon erg mistig

We liepen verder door het buitengebied riching Trätzhof, waar de splitsing van de eenentwintig en tweeënveertig kilometer route was. Ik had mijn oude zooltjes in de schoenen zitten en ook weer oude Falke sokken aangetrokken, en gelukkig had ik weinig last van de blaren. Dus besloot ik de lange route te nemen. Volgens de kaart was er altijd nog een mogelijkheid om de meest verre lus over te slaan. We liepen door een stukje bos richting Lütterz, maar van de vergezichten zagen we niks door de mist. Het was zelfs zo mistig dat de fotocamera regelmatig spontaan op de macro-stand sprong. In Lütterz hadden we weer een rust, waar we een Duplo-reep (biscuitreep met chocolade) kregen. We moesten wel even op de koffie wachten, want men was net bezig om nieuwe te zetten. Na het bakje koffie hebben we even bij de kapel aan de overkant gekeken, voordat we weer verder liepen.

Na Lütterz zaten er wat wijzigingen in de route, waardoor we door een mooi stukje bos liepen. Dat was geen straf, zeker met deze mist niet. Ik raakte even aan de praat met een moeder die met haar zoon de tweeënveertig kilometer liep. De jongen was nog vrij jong en ik vond het wel stoer dat hij al zo ver liep. We kwamen in Hemmen en daar dronken we onder het genot van een koekje weer een kop koffie bij het gemeenschapshuis. Bij het verlaten van Hemmen begon de mist op te trekken; dat was een mooi gezicht zo tussen de heuvels. Ook kwam het zonnetje zo nu en dan tevoorschijn. Vanaf Hemmen waren we al langzaam aan het stijgen, en in het bos ging dat nog een flinke poos door. Na een poosje ben ik even gestopt om mijn spieren op te rekken, want die begonnen wat vast te zitten door het voortdurend klimmen. We kwamen even aan de bosrand en hadden een mooi uitzicht over Hartershausen. Daarna liepen we weer het bos in, maar de grootste stijging hadden we nu wel gehad. Verderop stond de organisatie ons met een camper op te wachten aan de bosrand, om ons van water of thee te voorzien. Ook kregen we een appel uitgereikt. Daarna hebben we de daling ingezet om vervolgens in Hartershausen uit te komen.

Bij Hartershausen staken we de rivier Fulda over en meteen hierna volgde de eerste geocache voor vandaag. Ik had een beetje voorsprong opgebouwd op Theo en Arie, en ik had de cache al gevonden voordat zij over de brug kwamen. Iets verderop volgde een rust- en controlepost bij een jachthut. Ook hier zou een cache verstopt moeten zitten, maar we hebben hem niet kunnen vinden. Jammer, want de organisatie en menige wandelaar vroegen zich af wat we aan het zoeken waren. Ik had nog een bonnetje over voor een Duplo-reep, maar kreeg er spontaan vier. Omdat het lunchtijd was, heb ik ook nog even een broodje met vlees gekocht. Daarna zijn we verder gegaan, over de R1, een lange-afstandsfietspad van ruim 200 kilometer, dat van de Wasserkuppe via Fulda en Kassel, door het dal van de rivier Fulda, naar Bad Karlshafen loopt. Uiteraard hebben wij maar een klein stukje van dit fietspad gelopen. In een bosrijk stukje langs dit fietspad vond ik tamelijk snel nog een geocache. Omdat deze met een magneetje achter een verkeersbordje geklikt zat, was hij niet al te moeilijk.

Optrekkende mist als we Hemmen verlaten

Daarna liepen we richting Lüdermünd, waar volgens Arie voorgaande jaren altijd een rustpost was. Dit keer stond hij echter pas een dorpje verder op de kaart aangegeven. Het terrein was hier vrij open en we liepen lekker in het zonnetje. We staken de rivier Fulda nog twee keer over voordat we in Kammerzell kwamen, waar ook de rust was. Er was nog koffie te krijgen, maar de koffiemelk was op. Dus nam ik maar een bekertje bronwater. We hebben er even gezeten maar we moesten niet al te lang rusten. Er lag nog een kleine tien kilometer in het verschiet, en we moesten wel voor 17.00 uur aan de finish zijn.

Weer staken we de rivier Fulda over en deze bleven we door het dal volgen. We hadden regelmatig zicht op de hoger gelegen delen aan de overkant van de rivier. We liepen nog steeds over het fietspad R1 en dit kwam uit bij de sportvelden in Gläserzell. Nadat we een klein stukje door het dorp gelopen hadden volgden we weer de rivier door natuurgebied Horaser Wiesen. Uiteindelijk kwamen we bij de spoorbrug Horastal en liepen we weer over het parcours van de vrijdagwandeling. Hierdoor kwamen we ook weer bij de kanovereniging, waar vandaag de laatste rust en controle was. Arie en ik hebben er snel iets gedronken, en in de tussentijd moet Theo ons voorbij gelopen zijn. Na de rust hebben ook wij er flink de pas in gezet, want de GPS voorspelde dat we maar een paar minuten speling zouden hebben. En de GPS houdt geen rekening met verkeerslichten en oversteekplaatsen. Ook nu was het laatste stukje van de route weer hetzelfde, en we kwamen om drie minuten voor vijf over de eindstreep.

Na het afmelden en het in ontvangst nemen van de medaille en de oorkonde, ben ik eten en een glas Weißenbier gaan halen in de cateringtent voor de sporthal. Vandaag was er geen buffet, dus nam ik een portie patat met braadworst en salade. Na het eten hadden we nog wat tijd en bonnen over, dus nam ik nog een glas bier. Intussen begon men in de sporthal al flink op te ruimen. In de schemering zijn we terug gereden naar onze vakantiewoning en daar hebben we gedoucht en nog wat bier gedronken. Ook nu ben ik weer met oordopjes in gaan slapen. Het vreemde bed begon te wennen, en ik was ook moe genoeg om nu lekker door te kunnen slapen.

Zo ziet de sporthal er aan het einde van de wandeldagen uit…

Maandag 6 oktober 2014: Terugreis
We waren van plan om rond acht uur op te staan, maar we waren al veel eerder wakker. En dus gingen we ons maar vast wassen, ontbijten en de laatste spullen inpakken. Rond half tien zijn we weggereden en we hebben eerst nog even het glas naar een glascontainer in Mittelrode gebracht. Daarna ging het rap richting de autoweg A66. Via de A45 zijn we naar de A4 gereden. Bij Keulen werd het tijd om te tanken en dus hebben we een stop gemaakt bij de SVG Autohof Köln-Eifeltor. Daar moest ik even naar het toilet, maar dat kon ik niet vinden. Ik vroeg het aan een man die bij een café achter de bar stond, maar hij stond eerst alleen te wijzen. En dat terwijl ik mijn witte stok bij me had. Blijkbaar begreep hij er niks van. Gelukkig liep hij na enig aandringen even mee.

Bij de Autohof was ook een Burger King, en ondanks dat ik brood meegenomen had, had ik best wel zin in zo’n lekkere Whopper. Die heb ik heerlijk opgegeten met een kop koffie erbij. Vervolgens waren we nog ongeveer een uur onderweg om in Heerlen te komen. Arie en ik werden netjes bij het station afgezet. De trein van 14.14 uur hadden we helaas net gemist, dus hebben we in het zonnetje op het perron zitten wachten op de trein van 14.44 uur. In Roermond heb ik afscheid genomen van Arie, en ik ben overgestapt op de Veolia trein richting Venlo. In Blerick heb ik eerst even de blindengeleidelijn van fietsen ontdaan, want het blijft hier elke dag weer een chaos. Daarna ben ik zelf op de fiets (die ik in een fietskluis heb staan) gestapt en naar mijn moeders adres gereden. We hebben de spullen uitgepakt en vervolgens werd het tijd om heerlijk uit te rusten en bij te komen van deze leuke, maar ook intensieve wandeldagen…

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.