80 van de Langstraat Waalwijk, 13+14-09-2014


Klik hier voor de website van de 80 van de Langstraat

Datum: 13 en 14-09-2014
Tocht: 34e 80 van de Langstraat
Organisatie: Stichting “De 80 van de Langstraat”
Internet: http://www.80vandelangstraat.nl/
Afstand: 80 km.
Totaal afgelegd: 35581 kilometer
Weer: Bewolkt, droog, wel hoge luchtvochtigheid. Middagtemperatuur: ca. 20 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC59BWA / GC3GV3N / GC55B4M / GC3MKEF

Voordat ik aan het verslag van deze tocht begin, moet er even iets gezegd worden. Marcel wil graag met naam en toenaam genoemd worden op deze site, dus bij deze: overal waar in dit verslag de naam Marcel voorkomt, wordt hier Marcel van Doesburg uit Vlijmen bedoeld. Zo, dat is gezegd, en nu kan het verslag beginnen…

Dit jaar had ik toch maar weer eens van tevoren ingeschreven voor de tachtig, want dat scheelt flink in de kosten. En ik had er genoeg vertrouwen in dat ik weer kon gaan lopen. Helaas voelde ik me in de weken voor deze tocht niet altijd even fit, en dus twijfelde ik wel of ik er verstandig aan deed. Ik besloot toch te gaan, het rustig aan te doen en wel te zien hoe ver ik zou komen. Vooral het ’s nachts lopen is voor mij een flinke belasting.

Ik had met Marcel afgesproken dat ik op zaterdag eerst even bij hen op visite zou komen. Toen ik op station Den Bosch was, waren ze nog niet terug uit Waalwijk, waar hij en één van zijn dochters de mini-80 gelopen hadden. En dus nam ik de bus naar Vlijmen. Lopend richting het huis van Marcel kwam ik hem tegen. We besloten nog even een geocache in de buurt op te pikken. Ik had voor de zekerheid wat brood meegenomen en dat heb ik bij Marcel thuis opgegeten. Tamara had lekkere lasagne gemaakt, en daar heb ik ook nog wat van geproefd. Vervolgens heeft Marcel mij naar Waalwijk gebracht, waar we even na half acht aankwamen.

Muziek in het holst van de nacht in Vlijmen

Op het Unnaplein kreeg ik mijn startnummer en de registratiechip uitgereikt. Ook dit jaar had de organisatie geen zitplaats gecreëerd, waardoor het aanrijgen van de chip aan de schoenveter weer behoorlijk lastig dreigde te worden. Gelukkig vond ik vlakbij een betonblok waar nog een plekje op vrij was. Inmiddels had Marcel ook de auto geparkeerd en hij kwam mij nog helpen met het opspelden van het startnummer. Ik wilde de spelden niet door mijn trainingsbroek heen prikken, en we hebben het nummer op de rugzak bevestigd. Intussen werden we ook opgeroepen om ons in het startvak te begeven. Omdat ik iets later was, was het gelukkig ook al wat rustiger.

Nadat ik achter aangesloten heb, moesten we nog een paar minuten wachten totdat het startschot op het Raadhuisplein gegeven werd. Doordat ruim 2500 wandelaars zich door de smalle straatjes van het centrum, tussen de hekken door moesten wurmen, kon je nog geen tempo maken. Het is wel gezellig met al die toeschouwers. Een stukje verderop stond Marcel mij op te wachten. In de drukte zag ik hem niet, maar gelukkig haalde ik zijn stem er wel uit. Even leek het er op dat er wat tempo gemaakt werd, maar aan het einde van de Kloosterweg had men een vernauwing gemaakt, omdat de route hier twee keer langs kwam. Eenmaal door deze trechter kwam de vaart er goed in. Er volgde een kleine lus met een doorlooppost op de Eikendijk, waar we zoals gebruikelijk een stukje appel en een beker water kregen. Daarna ging het weer terug naar het centrum van Waalwijk, waar ook weer wat eten en drinken uitgedeeld werd.

Vanuit het centrum liepen we in oostelijke richting, naar de halve zolenlijn met zijn mooie bruggen. Hier lag ook de eerste geocache op de route, maar het was er eigenlijk te druk voor. Na een korte blik besloot ik maar door te lopen naar Drunen, waar het ook weer gezellig druk was. Veel toeschouwers en muziek op het grote plein en zo hier en daar langs de route, vooral bij de rotondes. Tussen Drunen en Nieuwkuijk had men nieuwe, hypermoderne groenkleurige LED-verlichting langs de weg geplaatst. Vroeger was het hier pikkedonker, maar deze verlichting was voor mijn ogen ook niet echt prettig. Bij post 4 ben ik even van het parcours gegaan om een geocache te zoeken, die we vorig jaar niet gevonden hebben. Dit jaar lukte het mij ook niet, en toen ik weer op de route kwam bleek de meute al voorbij te zijn.

Tegen sluitingstijd op de hoofdpost in Vlijmen

Ook dit jaar zat de Dode Hoek niet  meer in het parcours en liepen we rechtstreeks op Vlijmen af. Ik stuurde een paar WhatsApp berichten om Marcel te laten weten dat ik er bijna was, maar ik kreeg geen reactie. Toen Marcel mij belde was ik inmiddels al in Vlijmen, en hij zat nog thuis. Later bleek dat ik de berichten niet naar Marcel, maar naar Hennie gestuurd had. En dat had ik met mijn 16% zicht niet in de gaten. Ik was rond middernacht op de hoofdpost in Vlijmen, bij sporthal Die Heygrave, waar nog heel wat wandelaars aanwezig waren. Helaas ging het lopen op mijn nieuwe X-socks en podologische inlegzooltjes niet helemaal goed; de eerste blaren begonnen op de voeten te komen. En dat terwijl mijn moeder nog één en ander afgeplakt had voor het begin van de tocht. Ik wilde niet naar de EHBO gaan, omdat de wachtrij te lang was. Ik heb provisorisch nog wat extra tape op de voeten gedaan, en heb de oude zooltjes maar weer in de schoenen  gelegd. Ook heb ik mijn oude Falke TK2 sokken weer aangetrokken.

Rond kwart voor één begon men al aardig op te ruimen in de sporthal, en werd het voor mij de hoogste tijd om verder te gaan. Het was nu behoorlijk eenzaam op het parcours, en ik was blij dat ik de route in de GPS gezet had. Er zaten een paar wijzigingen in, en hier had ik in de duisternis best wel moeite mee. Maar eenmaal op de Mommersteeg was alles weer bij het oude. In Haarsteeg had men de boel weer versierd en ook dit jaar was er weer een thema, maar met mijn slechte ogen kon ik er niks van maken. Het stuk naar Elshout was erg donker. Ik knipte mijn 3-Watt power-LED zaklamp aan, en dat gaf me toch een zee van licht. Dat ik zelfs meer licht had dan de meeste voorbijkomende fietsers was geweldig.

In Elshout liepen we langs café In den Gekroonden Hoed, waar ook weer veel volk buiten stond om ons aan te moedigen. Daarna volgde al de 8e verzorgingspost. Ook verderop in Elshout was het nog gezellig. Bij de grote kapel zou een nieuwe geocache moeten liggen, maar die heb ik maar gelaten voor wat hij is. Ik had wat pijn in mijn voeten en die cache was al een paar keer niet gevonden. Ik had er dus geen zin in. Toen we Elshout uit liepen, was ik heel blij dat we niet meer door de polder naar het Snoekse hoefden te lopen, zoals de eerste jaren dat ik de tachtig liep.

We kwamen weer op de halve zolenlijn, waar het nu een stuk rustiger was. Ik heb nog even naar de geocache gekeken, maar vond het toch te link om in het donker op een pijler van de brug te gaan staan. Na een poosje liepen we het scholencomplex De Overlaat binnen, waar de tweede hoofdpost zich bevond. Daar werd het tijd voor een beker koffie en een broodje. Ook hier was ik vrij laat weg; de meeste wandelaars waren inmiddels vertrokken. De tocht ging verder, over het terrein van het RKC stadion. Dat was ook weer nieuw. Op het terrein was nog een feestje aan de gang en het werd zelfs even mistig door de rookmachine. Vervolgens liepen we weer een stuk over het fietspad van de halve zolenlijn. Ook hier lag weer een geocache die ik vorig jaar niet gevonden heb, maar nu was er al helemaal geen beginnen meer aan. De begroeiing die deze cache uit het zicht van de toeschouwers hield was helemaal weggehaald.

In Waspik is het gelukkig nog wel druk…

Op post 10, bij café De Langstraat, kregen we een heerlijke appelflap. Die kon ik in het lusje door de wijk heerlijk oppeuzelen, voordat we weer op de halve zolenlijn kwamen. We liepen ook weer een stuk door een nieuwbouwwijk van Waalwijk, waarna een lang saai fietspad naar Sprang-Capelle volgde. De route kenmerkte zich hier door meerdere lange rechte stukken, waardoor het lopen mentaal zwaar werd. Er leek maar geen eind aan te komen. In Sprang-Capelle had ik een suikertekort, maar gelukkig had men bij de post de nodige zoete lekkernijen. Ik heb er een paar koeken gegeten en even een minuutje pauze genomen. De zitplaatsen waren erg schaars, maar ik had nog net een plekje. Vorig jaar gingen we na deze post meteen de dijk op naar Waspik, maar nu liepen we eerst nog een stukje door het dorp.

In Waspik was wederom een hoofdpost. De vermoeidheid begon toe te slaan en ik heb er even een kop soep gegeten. Ik ben er niet te lang blijven zitten. Tegen de tijd dat ik er weg ging begon het ook weer licht te worden buiten. Na het verlaten van Waspik ging de route naar ‘s-Gravenmoer. Daar heb ik even op een bankje gezeten om naar mijn voeten te kijken, want die begonnen nu toch wel flink zeer te doen. Onder de tape voelde ik duidelijk blaren zitten, maar de eerstvolgende EHBO-post zou pas meer dan vijftien kilometer verderop komen. Het werd dus flink doorbijten. Bovendien vind ik het stuk door Dongen altijd erg saai. Er staat geen publiek langs de kant en het voelt als een omweg, omdat dit stuk een aantal jaren uit de route is geweest. Gelukkig kregen we op post 15 wat chocolade en het vooruitzicht bekenden te treffen in De Moer pepte me weer wat op.

Bij het binnenlopen van De Moer werd ik meteen welkom geheten door de kennissen van Ria, al was Ria er zelf niet bij. Ze was al naar Waalwijk, als ik het goed onthouden heb. Er werd meteen gevraagd of ik zin had in een boterham met ei, maar ik had vanwege de vermoeidheid niet veel honger. Ik kreeg wel een lekkere KitKat aangeboden. Snoepen ging nog prima. En er stond een flesje bier voor mij koud. Strikt genomen mag dat niet, want in de reglementen staat dat je niet onder invloed van alcohol op het parcours mag lopen. Ik heb er zelf geen moeite mee, zolang je het bij een enkel biertje houdt. Het is niet de bedoeling dat je dronken loopt en wellicht ook nog overlast veroorzaakt. Soms zie je toeschouwers die lazarus zijn en de wandelaars lastigvallen, maar dat valt in Waalwijk gelukkig nog erg mee. En bij mij werkt een biertje meestal ontspannend, waardoor ik wat minder last van mijn stramme spieren heb, en dus ook wat soepeler loop.

Dit jaar geen rode, maar een blauwe loper in Waalwijk

Omdat het best fris was buiten, ben ik niet al te lang in De Moer blijven zitten. Via het fietspad door de Loonse en Drunense duinen ging het naar Loon op Zand. Dit vind ik altijd een mooi stukje route. Maar bij de Wetering in Loon op Zand zat ik er helemaal doorheen. Ik heb er alleen even een kop koffie genomen, maar ondanks de cafeïne had ik toch moeite om mijn ogen open te houden. Ik had ook geen zin om naar de EHBO te gaan met mijn voeten. Ik had geen zin om te wachten, geen zin om te eten en geen zin om te lopen. Eigenlijk had ik nergens zin meer in, behalve slapen. Het overslaan van de nachtrust eiste nu zijn tol. Na een poosje liggen snoezen met mijn hoofd op tafel, hoorde ik dat er geen wachtrij meer was bij de EHBO, en dus ging ik er toch maar even naar toe. Na een paar minuten was ik aan de beurt. De tape bleek toch niet helemaal goed te zitten, waardoor ik me waarschijnlijk juist meer blaren had gelopen. Het moest er allemaal af. Daarna werden de blaren doorgeprikt en werden mijn voeten opnieuw afgeplakt. Dat duurde ruim een half uur, maar ik was wel weer lekker uitgerust. De eerste stappen deden nog flink pijn, maar gaandeweg werd het wel iets beter.

Het laatste stuk was flink aanzeulen; de voeten waren erg gevoelig en er waren nog maar weinig wandelaars op het parcours. Ik leefde naar de volgende verzorgingspost toe, die naar mijn mening een flink stuk voor Kaatsheuvel zou zitten. Maar die bleek toch nog een flink stuk verderop te staan. Gelukkig volgde daarna snel het dorp, waar weer wat meer publiek langs de kant zat. Bij restaurant De Molen was dit jaar helemaal niets te beleven; geen verzorgingspost, maar ook geen muziek, geen publiek en geen feest. Dat was echt een afknapper, want ik had er even willen stoppen voor een biertje. Even wat moed indrinken voor het allerlaatste stukje. Een eindje verderop liepen we nog langs café James, waar het wel gezellig was. Inmiddels rook ik de finish en ik had dus geen zin om daar nog te stoppen. Het was er ook best druk. Dus ging het in één teug door naar de finish, waar ik om 14.50 uur binnen liep. Ik had bijna negentien uur over die tachtig kilometer gedaan.

Na het afmelden werd ik door een leuke jongedame geholpen bij het afdoen van de veterchip. Ik was zo stram en stijf dat ik zelf maar met moeite bij mijn schoenen kon komen. Het opnieuw veteren van de schoen heb ik uiteindelijk zelf nog overgedaan, omdat ik een speciale manier van veteren heb. Even later trof ik Marcel op het plein, en we zijn nog iets gaan drinken bij grand café ’t Slot. De tijd begon op te schieten; het liep al hard richting de uiterste finishtijd van 16.00 uur. We zijn nog even naar de laatste loper gaan kijken, en daarna zijn we naar Vlijmen gereden. Daar heb ik nog iets gedronken en wat gegeten.

Vervolgens heeft Marcel mij naar station Den Bosch gebracht. Daar was het tamelijk chaotisch, want de treinen naar Eindhoven reden niet. Volgens een NS-medewerker moesten we maar wachten tot het probleem opgelost was. Ik had weinig zin om met mijn verkrampte spieren op het perron te blijven staan, en besloot de eerste trein naar Tilburg te nemen. Ook die had vertraging, maar ik was tenminste onderweg. In Tilburg had ik een overstap van ruim twintig minuten. Gelukkig kon ik hier een plek op een bankje op het perron bemachtigen. En vanuit Tilburg reden rechtstreekse treinen naar Blerick. Daar moest ik nog een klein stukje fietsen, wat dan wel weer goed is voor de spieren. Tegen 22.00 uur kwam ik bij mijn moeder aan. Moe en voldaan viel ik zowat meteen in slaap. Maar goed dat ik de maandag nog vrij had…

Hulp bij het verwijderen van de veterchip aan de finish

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.