Vierdaagse Nijmegen, 15 t/m 18-07-2014


Datum: 15 t/m 18-07-2014
Tocht: 98e Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen Nijmegen; Walk of the World
Organisatie: Stichting De 4Daagse
Internet: http://www.4daagse.nl/
Afstand: 4 x 40 = 160 kilometer
Totaal afgelegd: 35217 kilometer
Weer dag 1: Tamelijk bewolkt maar droog. Middagtemperatuur: ca. 21 °C.
Weer dag 2: Beetje bewolkt, zonnige perioden. Middagtemperatuur: ca. 26 °C.
Weer dag 3: Wisselend bewolkt, maar ook veel zon. Middagtemperatuur: ca. 28 °C.
Weer dag 4: Bijna onbewolkt, zonnig, erg heet. Middagtemperatuur: ca. 32 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GC53ZVG / GC51MX5 / GC39QQW / GC51EWB / GC4FE29 / GC3WEZR / GC3TXKB / GC50DGF / GC428NH / GC4TNV0 / GC4BPF5 / GC3XRVJ / GC4BPGE / GC460BV / GC1MVRH / GC45XPB / GC53HF2 / GC5424H / GC540ZN / GC53JDH / GC4VJ6C / GC20P81 / GC4CX75

Wat er vooraf ging aan de vierdaagse…
De mensen die mij kennen, of hen die deze blog regelmatig lezen, wisten al dat het een tijdje niet goed met mij ging. In 2012 begaf mijn gezondheid het, waardoor ik de hele maand september niet heb kunnen lopen en mij met krukken moest behelpen. De diverse onderzoeken die volgden, hebben van alles aan het licht gebracht, maar niet echt een duidelijke oorzaak. Zeer waarschijnlijk is het een fikse overbelasting dan wel uitputting geweest. Langzaam aan ben ik weer overeind gekrabbeld en beetje bij beetje weer wat meer gaan lopen, maar ik ben nog steeds niet terug op het oude niveau. En eerlijk gezegd denk ik ook niet dat het verstandig is om dat te proberen te bereiken; de kans dat er opnieuw een overbelasting gaat plaatsvinden wordt dan wel erg groot.

Vanwege mijn  visuele beperking, de diabetes en alle klachten die ik heb overgehouden aan deze overbelasting kost het lopen en het hele gebeuren er om heen (drukte, verzorging, reizen, enzovoorts) mij veel meer energie dan een gezond persoon. Hier heb ik nooit aan willen toegeven, maar het zal nu toch echt moeten om herhaling van 2012 te voorkomen. En dus heb ik besloten om voor het eerst dispensatie aan te vragen in Nijmegen. Begin juni heb ik bij mijn huisarts een medische verklaring aangevraagd, en deze vergezeld van een flinke brief (met mijn medische geschiedenis, uitleg en een motivatie) naar de organisatie van de vierdaagse gestuurd. Begin juli kreeg ik de bevestiging dat ik 4 x 40 kilometer mocht lopen, in plaats van 4 x 50 kilometer, waardoor er meer tijd over blijft voor mijn verzorging en om te rusten.

En dan zijn er nog de schoenen en de zolen… Op de Kennedymars in Sittard (die met mijn spieren wonderbaarlijk goed ging…) had ik me wel een stuk of zeven blaren gelopen. Vervolgens heb ik me bij het Loopcentrum nieuwe schoenen gehaald, en zij adviseerden mij naar een podoloog te gaan bij Vividus in Venlo voor sportinlegzolen. Dat ging helaas niet in één keer goed; ik ben een aantal keren terug geweest en er werd telkens weer een aanpassing gemaakt, zelfs nog een week voor de vierdaagse. Er was dus geen tijd meer om die laatste aanpassing nog uit te proberen. Op hoop van zegen dan maar…

Zondag 13-07-2014: Heenreis en afhalen startkaart
We moesten eigenlijk tussen 12.00 en 13.00 uur bij onze slaapplaats (sporthal Bottendaal in Nijmegen) zijn, omdat er dan iemand van de organisatie (Quo Vadis) aanwezig was, maar de buurman van Bert (die Theo, Bert en mij naar Nijmegen zou brengen) kon helaas pas rond een uur of twee. Gelukkig bleek dat geen probleem te zijn, want bij aankomst bleken er genoeg mensen in de sporthal aanwezig te zijn. Ook Corné en Miranda wachtten ons al op, en zij hadden een plekje naast hen vrijgehouden voor mij.

Slapen in sporthal Bottendaal

We hebben snel wat spullen uitgeladen en het bed opgepompt, en daarna heeft Corné mij even een korte rondleiding door de sporthal gegeven. Ik was twee jaar geleden wel even gaan kijken, maar het was dit jaar de eerste keer dat ik er zou slapen. Vervolgens zijn we naar de Wedren gegaan om mijn polsbandje en knipkaart voor de eerste dag op te halen. In de drukte zijn we Theo en Bert kwijtgeraakt. Ik heb Theo twee keer gebeld, maar zonder succes. We besloten een klein stukje terug te lopen richting sporthal, en hebben op het terras van café Frowijn een paar biertjes gedronken. Rond etenstijd zijn we op de Sint Annastraat naar een Italiaans restaurant gegaan, want warm eten zat op zondag niet inbegrepen bij onze slaapplaats. We konden met het prachtige weer heerlijk op het terras in de achtertuin van het restaurant zitten. De ober liet wel per ongeluk een flesje cola omvallen, waardoor we bijna gedouched werden. Maar gelukkig viel het mee met de vlekken, en die gaan er in de wasmachine wel weer uit. We hebben heerlijk gegeten; ik heb een echte traditionele lasagne genomen. Na het eten was het tijd om terug te gaan naar de sporthal, waar ik nog de nodige spullen moest klaarleggen voor de volgende dag. Daarna werd het uitrusten en proberen een beetje te slapen…

Maandag 14-07-2014: Rondhangen in Nijmegen
Ondanks dat we deze dag niet veel te doen hadden, waren we toch al vroeg uit de veren. In de kleine kantine van de sporthal konden we ontbijt maken. Theo en Bert wilden graag de stad in gaan, en Corné en Miranda gingen nog op bezoek bij kennissen op de vierdaagsecamping in Hatert. Ik moest nog even langs de supermarkt om wat versnaperingen en extra broodjes voor onderweg te halen. Corné en Miranda liepen wel even mee naar de supermarkt, en daarna zijn we te voet naar de camping gegaan. Dat was een tochtje van ongeveer vier en een halve kilometer. Onderweg kregen we nog een stevige regenbui over ons heen. Op de camping hebben we bij de kennissen voor in de tent gezeten en een kop thee gedronken. Ook heb ik even met de hond gespeeld; die vond al die aandacht wel prachtig. Daarna werd het tijd om terug te lopen en even op de Wedren te gaan kijken.

Op de terugweg hebben we twee geocaches gedaan. De eerste moest in een park liggen, bij of onder een lange trap. We hebben met zijn drieën intensief gezocht, maar hem niet kunnen vinden. De tweede zat vlakbij het spoor verstopt, achter een mooi muurschilderij. Ook was er een krijtbord waar we ook iets opgeschreven hebben. Op de Wedren was het gezellig druk. Nadat we een vierdaagseshirt gekocht hadden, hebben we een broodje beenham gegeten. Ik had liever een broodje braadworst, maar die werden niet verkocht door Albron. De beenham smaakte ook prima. We dronken een paar biertjes en troffen de nodige bekenden. De tijd vloog voorbij, en op de terugweg hebben we de geocache in het Julianapark nog even aangedaan. Hoewel het overal druk was, zat deze gelukkig op een rustig plekje verstopt en hebben we hem tamelijk ongezien kunnen loggen.

Gezellig druk op de Wedren

Vervolgens zijn we naar de sporthal gegaan, waar rond een uur of zes het warme eten geserveerd werd. Iedere dag hadden we de keuze uit twee soepen en drie menu’s. Op de maandag had ik gekozen voor de mosterdsoep, en een Mexicaanse gehaktschotel met nacho’s, kaas, guacamole, Mexicaanse salade en pittige rijst. Het was zo’n mooi weer dat we buiten konden eten, alleen de blaadjes en beestjes die uit de bomen vielen waren wat minder prettig. Maar het eten smaakte prima, en we kregen ook nog vla als toetje. Daarna werd het tijd om de wandelspullen klaar te leggen voor de eerste loopdag, en de medische verzorging te doen. Rond tien uur ging het licht uit en probeerden we weer te slapen…

Dinsdag 15-07-2014: 1e wandeldag; de dag van Elst
Op de eerste wandeldag had ik een vroege start, om kwart over vijf. En dus was ik even voor drie uur mijn bed uit. Na het wassen en aankleden heb ik eerst een ontbijt genuttigd en een lunchpakket klaargemaakt. Daarna zijn Miranda en ik rond kwart voor vijf naar de Wedren gelopen. De drukte bij de startpoort viel enorm mee en we waren dus voor half zes al op pad. De routes van de vierdaagse wijzigen nauwelijks, dus liepen we al snel over de Waalbrug, waar we de zon zagen opkomen. Aan het eind van de Waalbrug was een flinke bouwput, waardoor we nu wel wat moesten omlopen. We liepen niet meer langs de kerk in Lent, maar gingen onder de autoweg door en we bleven daarna aan de oostzijde. Ik wilde hier nog een geocache oppikken, maar dat lukte niet vanwege de bouwput. De route liep hier toch net even anders dan dat de organisatie op de kaart had ingetekend. Maar uiteindelijk liepen we toch over de Via Begonia, waar het ouderwets gezellig was.

Daarna verlieten we Lent en gingen we, met een tussenstop bij de toiletten, naar Bemmel. Bij het kerkhof volgde dan de eerste geocache die wel aan het parcours lag. Ik ging even kijken, terwijl Miranda verder liep. Kort achter mij arriveerde nog een team geocachers, en zij hadden al snel in de gaten waar de cache verstopt was. Na het loggen liepen we samen een stukje verder, maar al snel kwam ik bij de Wandelvrienden.com waar Miranda aan het rusten was. Na een kort praatje ben ik verder gegaan, door Bemmel naar de eerste rust van Quo Vadis. Deze zat op het punt waar vroeger de eerste verzorgingspost van OLAT stond. Ik heb er even een beker koffie gedronken en op Miranda gewacht. We zijn samen weer verder gegaan, maar bij de afrit Elst van de A325 lag wederom een geocache waar zij doorliep. Ik ben even de carpoolplaats op gegaan om te zoeken. De cache lag achter een verzorgingstent en dus heb ik de mensen daar eerst maar uitgelegd wat ik ging doen. Ze hadden al eerder wandelaars zien zoeken, maar wisten nog niet waarom. De cache was erg makkelijk, en dus snel gevonden. Wel handig zo’n tent, want ik kon meteen van een tafeltje gebruik maken om even een logberichtje te schrijven.

Zonsopkomst boven de Waalbrug

Niet veel verder, bij het liberation monument, was er wederom een geocache. Hier was het erg goed uitkijken met de rustende wandelaars. Echt zoeken hoefde ook hier niet; de cache was gewoon zichtbaar. Het loggen ging niet ongezien, maar bij het terugplaatsen heb ik net gedaan of ik mijn spieren aan het rekken was tegen een boom. Daarna ging de wandeling verder, naar de splitsing van de 40 en 50 kilometer routes. Dat gaf toch wel even een vreemd gevoel, dat ik nu niet meer de route van de 50 op ging. Via de Rijkewoerdse Plassen sloten we weer aan bij de 50 kilometer route. Het was heel erg raar om zo vroeg al hier te zijn. Ik raakte aan de praat met een medewandelaar en had hierdoor helemaal niet in de gaten dat ik een geocache voorbij liep. Nou ja, dan bewaren we die maar voor volgend jaar…

Na een stukje door een buitenwijk van Elst gelopen te hebben kwamen we in het centrum. Wederom een geocache, maar hier was het zo druk dat ik er niet goed bij kon. Het bankje waar de cache vermoedelijk zat, zat vol met mensen. Na een korte blik heb ik deze cache opgegeven en ben ik naar het Wapen van Elst gelopen, waar Miranda op het terras zat te wachten. Corné was er nog niet, en dus bestelden we vast iets te drinken. Ze mochten niks in glas schenken, dus kreeg ik mijn trappist in anderhalve plastic beker. Toen Corné arriveerde, bestelden we nog twee trappisten. Nu kregen we maar twee bekers. De bediening bleef maar beweren dat er niet meer in de flesjes zat, en dat het aan het schuim lag. Ze probeerden ons er op allerlei manieren van te overtuigen, maar waarom kreeg ik dan wel eerst anderhalve beker? Ze wilden er zelfs zeven euro voor hebben, maar meer dan vijf heb ik er niet voor neergelegd. Ik hou er niet van als men de boel loopt te flessen… Volgend jaar schenk ik ze zelf wel in, en anders bekijken ze het maar…

Het werd al wat rustiger in Elst, toen wij vertrokken. Een klein stukje verderop was er ook nog gratis koffie te krijgen, dus heb ik een bekertje meegenomen voor onderweg. Aan het einde van de bebouwde kom van Elst hadden we wederom een rustpost van Quo Vadis, en was er dus weer koffie. Veel anders mocht ik ook niet hebben, want er was wel frisdrank, maar geen light. Vervolgens zijn we ook nog even bij de rustpost van de KNBLO aangegaan. Hier mochten we diverse smaken tonijnsalade en cola met minder suiker proberen. Daarna ging de route verder naar Valburg, waar in het midden van het dorp weer een geocache volgde. Eerst zocht ik even op de verkeerde plaats, maar op de juiste plek bleek net een groepje militairen de cache gelogd te hebben. Ze hadden hem al weer verstopt. Een paar omstanders vonden het spelletje blijkbaar ook leuk en hielpen mij een beetje mee. Het was een nano-cache en het oprollen van het logrolletje kostte dus de nodige tijd. Toen ik net klaar was, diende de volgende geocacher zich al weer aan. Corné en Miranda waren intussen al doorgelopen, en hen kwam ik bij de volgende toiletten weer tegen.

Rust bij de Pannenkoekenbakker in Slijk-Ewijk

Na een korte sanitaire stop kwamen we al snel bij de Pannenkoekenbakker in Slijk-Ewijk, waar we ook nog gerust hebben. Voorgaande jaren werd hier wel eens moeilijk gedaan als je om een trappistje vr0eg, maar blijkbaar hadden zij ook door dat veel wandelaars dit gerstenat drinken. Zonder mopperen werd het nu in plastic bekers geschonken en voor een schappelijke prijs verkocht. Op het terras kwamen we ook nog Peter uit Veldhoven tegen. We dronken nog een trappistje en zijn toen weer op pad gegaan. Op het parcours was het nu aardig rustig en we hadden alle ruimte. Vlak voor Oosterhout hadden we nog een rust van Quo Vadis, in een voortuin. Dat was lekker relaxed. Gelukkig had men ook cup-a-soup; een beetje extra zout deed wel goed.

Nadat we door Oosterhout waren gelopen gingen we de beruchte dijk langs de Waal op. Maar gelukkig viel het met de temperatuur wel mee. Hoewel het hier weer wat drukker was, vond ik het nog wel meevallen. Je kon vrij makkelijk tussen andere wandelaars door laveren; ik heb dat wel anders meegemaakt. Ook aan de dijk lag er een geocache, maar die was off-line gezet omdat er toiletten dicht in de buurt stonden. Bovendien waren er toch nog enkele wandelaars die geen geduld hadden en naast te toiletten stonden te plassen, waarschijnlijk over de geocache heen als deze er nog gelegen had. Bah!

Bij De Oversteek hebben we nog even stil gestaan om foto’s te maken; voor mij was dit het eerste jaar dat deze nieuwe brug helemaal af was. De voeten begonnen intussen wel wat zeer te doen, want ondanks alle aanpassingen aan de podologische inlegzooltjes liepen deze toch niet helemaal lekker. Na het passeren van de spoorbrug kwamen we weer door Lent, en moesten we weer een lusje maken om achter de bouwput op de Waalbrug te komen. Na een klein stukje door Nijmegen gelopen te hebben volgde omstreeks half vijf de finish.

Nieuwe brug over de Waal tussen Nijmegen en Lent; De Oversteek

Omdat we al wat aan de late kant waren, besloten we niks meer te drinken op de Wedren en terug te gaan naar de sporthal, waar we meteen zijn gaan douchen. Even na zes uur stond namelijk al weer het eten op tafel. Dit keer had ik gekozen voor tomatensoep, en een biologische rundersucade, gestoofd in Belgisch bier, gekookte aardappelen en salade van Brussels lof. We kregen ook nog ijs toe, maar door het frissere weer en een beetje regen hebben we dit keer niet buiten gezeten. Na het eten ben ik even langs de EHBO gegaan om naar mijn voeten te laten kijken. Er zaten drie plekken die irriteerden en waar blaren dreigden te ontstaan. Men heeft het netjes afgeplakt en de volgende dagen heb ik weer op mijn oude zolen gelopen. Na deze behandeling was het al snel tijd om weer te gaan slapen.

Woensdag 16-07-2014: 2e wandeldag; de dag van Wijchen
De tweede wandeldag begon een uurtje later, omdat ik een late start had. Na het wassen en aankleden probeerde ik wat ontbijt naar binnen te werken, maar dat viel niet mee. Daar was het eigenlijk nog een beetje te vroeg voor. Gelukkig was er ook koffie, melk en sinaasappelsap, en dat ging er wel in. Op de eerste dag was ik een klein beetje verbrand, ondanks dat er weinig zon was. Dus vandaag maar even goed insmeren met factor 50+. Even na zes uur stonden we bij de start, en ook nu verliep het starten soepel. De route ging zoals gewoonlijk richting Heyendaal, en via Nijmegen Zuid naar Hatert. Bij de Shell pomp twijfelde ik nog even of we een bakje koffie zouden nemen, maar we besloten toch door te lopen. Ook op de Weezenhof, waar ik normaal gesproken wel even stop voor een bakje koffie, liepen we door. Even buiten Nijmegen, na het passeren van de A73, volgde namelijk al de eerste rustpost van Quo Vadis, waar ik de koffie gratis had.

Bij de Overasselse en Hatertse vennen stond twee jaar geleden nog een grote medische post, maar die was er nu niet meer. Gelukkig had men er wel een paar toiletten neergezet, want inmiddels moest ik wel even een sanitaire stop maken. En een klein eindje verderop stond de rustpost van wandelvrienden.com, waar Miranda even moest stoppen. Mij werd ook iets te drinken aangeboden, maar ik heb alleen een dropje genomen. Ik heb sowieso niet voor de verzorging betaald, dus vind ik het niet gepast om er gebruik van te maken. Door het vele rusten werd het gelukkig al wat minder druk op het parcours en konden we zonder problemen doorlopen naar Alverna. Na camping De Blije Dries zat er een klein extra ommetje in het parcours, langs de nieuwe sportvelden, en de medische verzorgingspost. Daarna volgde weer de traditionele route, langs de zuidkant van Wijchen, waar al redelijk veel publiek ons stond aan te moedigen. Vlak voor de rotonde van de Drutenseweg liepen we rechtsaf het parcours van de veertig kilometer op, en ook nu gaf dat weer een vreemd gevoel. Maar bij de volgende rustpost van Quo Vadis, waar wederom een beker koffie op het programma stond, was dat snel vergeten.

In Alverna

Na deze pauze liepen we binnendoor richting Wijchen, en al snel kwamen we op de samenkomst bij het spoor. Hoewel we nog steeds 50-kilometer lopers van links zagen komen, zat Corné al lang en breed op het terras van het wapen van Wijchen op ons te wachten. Het was er flink druk, maar wel erg gezellig, en dus hebben we er uitgebreid gerust. Het witbier smaakte hier prima en werd gelukkig gewoon in glas geserveerd. Tegen de tijd dat we er weggingen hadden we de Markt zowat voor ons alleen, en dus alle aandacht van het publiek. In Wijchen lagen ook nog twee geocaches die ik nog niet had opgepikt; bij het kasteel en op de weg naar het station. Maar voor beide geocaches moest ik een stuk van de route afwijken en daar had ik niet zo veel zin meer in. Misschien moet ik in de toekomst dan toch nog maar eens bij wandelsportvereniging De Posthoorn gaan lopen, dan kan ik ze meepikken.

Verderop in Wijchen liepen we weer in op de andere wandelaars en werd het steeds drukker. Onderweg naar Beuningen zijn we wederom even op de rustpost van de KNBLO gaan kijken, waar we alweer tonijnsalade aangeboden kregen. Dus ging het na een korte onderbreking verder naar de rustpost van Quo Vadis, vlak voor Beuningen. Water en koffie had ik nu wel genoeg gehad, dus werd het tijd voor een beker soep. Met de toenemende warmte moet je sowieso je zouthuishouding op peil zien te houden. Dus ook zo hier en daar een dropje of zoute stengel die langs de kant worden aangeboden meepikken.

Bij het binnenlopen van Beuningen zag ik een geocache op mijn GPS verschijnen die ik blijkbaar vergeten was op mijn lijst te zetten. Met de smartphone heb ik snel de hint opgezocht. Het bleek een nano te zijn, die bij aankomst al zichtbaar in de rand van een verkeersbord lag. Volgens mij was dit niet de originele plek, maar voor ons was het wel handig. Het logrolletje was bijna vol, waardoor het oprollen de nodige tijd in beslag nam. Na het loggen volgde een gezellig stuk door Beuningen, met veel publiek langs de kant. Midden in het dorp was er wederom een geocache, ook weer een nano, en dankzij de hint wisten we meteen waar we moesten zoeken. Er zaten toeschouwers op een paar meter afstand, dus konden we hem niet ongezien pakken en hebben we het spelletje eerst maar weer eens uitgelegd. Gezien de tijd en de caches die ik nog wilde doen hebben we een volgende geocache, bij de speeltuin in Beuningen, maar laten liggen voor volgend jaar.

Met Inge en Kees in Weurt (foto: Corné Janssen)

Tussen Beuningen en Weurt begon het zonnetje aardig te broeien en we begonnen flink dorst te krijgen. Er zijn weinig rustmogelijkheden op dit stuk, dus heb ik bij de Shell pomp een cola-light gehaald. Het was maar goed dat ik dit niet uitgesteld heb tot bij de pomp in Nijmegen, want daar bleken we dit jaar niet meer langs te komen. De route was daar gewijzigd in verband met de wegomlegging voor De Oversteek. In Weurt kwamen we bij de rust van De Sprong ook Kees en Inge nog tegen. We hebben wat foto’s gemaakt en zijn samen een stukje opgelopen. Maar al snel volgde weer een geocache. Kees en Inge liepen door, Miranda en Corné gingen even mee kijken. In de beschrijving stond dat je moest oppassen voor de begroeiing, en de cache zat ironisch genoeg in een nepplant (met potje en al) verstopt. Humor. Na deze cache gelogd te hebben liepen we verder richting de sluis.

Bij de sluis lag een cache die ik al twee jaar op rij vergeefs geprobeerd had. Ooit lag er een open kokertje met een klef papiertje, maar volgens de cache-eigenaar was dit niet de cache. Hoe het er terecht gekomen is, en wat het doel hiervan moest zijn, was mij niet duidelijk. Maar nu had ik wat meer logjes van anderen gelezen en foto’s bekeken, en zo een beeld gekregen wat ik moest zoeken. Na eerst een beetje aan het slot en cijferslot gerommeld te hebben, bleek dat ook niet de cache te zijn. Het nulpunt lag ook nog iets verder langs het hek. Door goed te voelen en te kijken ontdekte ik vlakbij het nulpunt iets wat niet in het patroon van het hek thuis hoorde, en uiteindelijk bleek hier inderdaad een logrolletje in te zitten. Het kostte even wat tijd, maar uiteindelijk had ik hem dan toch te pakken.

Bij het binnenlopen van Nijmegen vroeg een oudere dame hoe ver het nog was, en raakten we even aan de praat. We liepen samen door de gezellige wijk Oud-West / Biezen, waar heel veel publiek op straat en in de voortuinen zat. Na de Hezelpoort kwamen we op de Waalkade, waar Corné en Miranda bij de kennissen van de vierdaagsecamping stonden. Na even met elkaar gekletst te hebben liepen we samen verder. Na een ommetje om het Valkof park en een klein stukje Kelfkensbos volgde de gezellige intocht op de Hertogstraat, waar de roze woensdag in volle pracht los ging. En ook op het Mariénburgplein was het weer één groot feest. Om kwart voor vijf kwamen we aan op de finish; we hadden ook niet veel later moeten zijn.

Roze woensdag op de Hertogstraat

Ook nu zijn we meteen naar de sporthal terug gegaan om te douchen, want anders zouden we te laat voor het eten zijn. Vandaag stond er uiensoep, Indonesische bami met kipsaté, gado-gado, komkommersalade en kroepoek op het menu voor mij. En uiteraard weer een toetje. Na het eten heb ik nog even buiten een biertje gedronken en een beetje zitten kletsen, maar al snel werd het tijd om de medische verzorging te doen en te gaan rusten. Het insluline-infuus begon door het warme weer wat los te laten. Ik had geen zin om dit nu al te vervangen, maar het moest dan toch maar gebeuren. Ook heb ik even de tape onder mijn voeten bekeken. Die bleef gelukkig goed zitten en kon zodoende nog wel een dagje mee…

Donderdag 17-07-2014: 3e wandeldag; de dag van Groesbeek en de Zevenheuvelen
Ik ben absoluut geen ochtendmens, en dus viel deze vroege start weer zwaar. Om kwart voor drie mijn nest uit, toch proberen iets te eten. Gelukkig was er ontbijtkoek, dat was toch iets makkelijker weg te happen dan brood. En ook nu weer het nodige vloeibare voedsel. Uiteraard heb ik ook weer een lunchpakketje gesmeerd, want later op de dag lukt het eten meestal wel. Op de Wedren moesten we nog even wachten voordat we mochten starten, en ik probeerde de route van de derde dag in Endomondo te laden. De internetverbinding van Vodafone was zo slecht dat dit pas na de start lukte, maar Endomondo pikte de route toch nog goed op en verrekende de gelopen meters meteen. De internetverbinding van Vodafone was sowieso bar slecht gedurende de gehele vierdaagse. Zelfs een tweet versturen of tweets ontvangen ging vaak erg moeizaam of helemaal niet. Wat dat betreft waren de KPN klanten beter uit; KPN heeft de drukte goed ingeschat en voldoende steunzenders geplaatst.

Het eerste stuk van de route, tot in Hatert, was ook nu weer hetzelfde. Bij de Shell pomp had ik wel behoefte aan cafeïne en zijn we dus even gestopt. Daarna liepen we al snel richting Malden, en onderweg kwam ik de buurvrouw tegen die hier een stukje verderop op de galerij woont. De wereld is soms klein… We hebben even lopen kletsen, maar haar tempo (en dat van haar wandelvriendin) lagen net iets hoger dan het onze. In Malden scheidden ook de wegen van Miranda en mij, omdat er een geocache lag. Die zou ik ook op de laatste dag kunnen doen; dan was hij zelfs dichter bij het parcours, maar dan zou het daar erg druk zijn. Bovendien waren we dan met de intocht bezig, dus ben ik er nu even naartoe gelopen. Ik had mijn blaadje met aanwijzingen nog niet uit de tas gehaald, maar zag meteen waar ik wezen moest. De cache was snel gelogd, en via Malden ben ik naar het Maas-Waalkanaal gelopen, waar de eerste rust van Quo Vadis was.

In de ochtendzon langs het Maas-Waalkanaal bij Malden

Daar zat Miranda weer op mij te wachten en na een bekertje koffie ging de route verder langs het Maas-Waalkanaal naar Molenhoek en Mook. Radio Veronica bood daar de wandelaars allerlei verse groente-versnaperingen aan, en we konden er ook gratis koffie, thee of bouillon krijgen. Net toen ik weer voorzichtig met een beker hete bouillon op pad was, belde mijn moeder. Nu kwam ik toch echt een paar handen te kort… We hebben het gesprek kort gehouden en na Mook ging het richting Middelaar. Een lomp passerende wandelaar liep vol in mijn blindenstok en werd nog boos ook, wat hem op flink wat commentaar van medewandelaars kwam te staan. Zo’n asociale wandelaar mogen ze wat mij betreft zonder meer diskwalificeren voor onsportief gedrag.

Bij Plasmolen hebben we kort kunnen genieten van het uitzicht over de meren en jachthavens. Al snel kwamen we op het plein waar het enorm gezellig was, met wandelaars, toeschouwers en muziek. Ook hadden de wandelvrienden.com hier een rustpost. Ik ben even een biertje gaan halen en ben bij hen gaan zitten. Later kreeg ik nog een zakje chips aangeboden. Op een gegeven moment meldde de HELP-app op mijn telefoon een EHBO-noodgeval in Mook. Voor mij was dat (te voet) niet snel en makkelijk te bereiken, dus heb ik de oproep geweigerd (waarmee hij doorgegeven wordt aan een ander).

Na het oversteken van de rijksweg N271 liepen we Milsbeek in, over de Langstraat, die zijn naam eer aan doet. Net na de splitsing van de 40 en 50 kilometer routes zat er weer een rustpost van Quo Vadis. Wij hebben ons hier wel even gemeld, maar zijn meteen door gegaan. Niet veel verderop volgde de samenkomst, en kort daarna zat het restaurant waar Corné en Miranda met elkaar hadden afgesproken. Met een witbiertje zijn we onder de serre gaan zitten en we moesten nog een flinke poos op Corné wachten. Het was er flink warm en ik kreeg het er behoorlijk benauwd. Toen Corné tegen half één arriveerde zijn Miranda en ik vast rustig aan verder gegaan. Gelukkig stonden er op veel plaatsen mensen met tuinslangen langs de kant, want ik had het doekje dat onder mijn pet zat inmiddels in mijn nek gedaan. En dat werkt alleen prima als je het regelmatig nat en koel maakt. De sproeiers over de weg vind ik minder prettig en deze probeer ik dan ook steeds te ontwijken. Een beetje afkoeling is wel lekker, maar de waterdruppels op je huid werken als vergrootglas. Als je toch al snel verbrand (zoals ik), levert dit een extra gevaar op. Je zonnebrandcrème heeft dan ook weinig nut meer…

Veel wandelaars rusten even op het gezellige plein in Plasmolen

Het terrein veranderde nu ook van vlak in glooiend, maar de heuvels waren ondanks de warmte toch goed te doen. Via Breedeweg ging het naar Groesbeek, waar op de Molenberg een geocache in een bosje achter de toeschouwers moest liggen. Ondanks de drukte kwam ik er toch vrij makkelijk, maar toen bleken er toeschouwers hun behoefte aan het doen te zijn in de bosjes. Niet echt fris om daar een cache te zoeken, dus heb ik het maar gelaten. Het kostte een beetje moeite om weer op het parcours te komen. Iets verderop werden er bananen, flesjes water en zonnebrandcrème uitgedeeld. Kort daarna volgde de laatste rustpost van Quo Vadis voor vandaag, waar ik weer een soepje gegeten heb. Ook stonden ze vlak bij de toiletten en een watertappunt, waar ik mijn doekje weer nat kon maken. Inmiddels waren we op de Zevenheuvelenweg, die dankzij de vele geparkeerde campers meer weg had van een camping. Het leek wel net de Tour de France…

Een eindje verderop ben ik even van het parcours gegaan om een geocache te zoeken die bij een oude wachttoren verstopt moest zijn. Het was wel zo’n 150 meter van de route, maar zonder deze geocache zou ik de toren nooit gezien hebben. Ik wist niet eens van het bestaan hiervan. De toren stond verscholen in de bossen, en het was dus wel even zoeken naar het juiste pad. Maar eenmaal bij de toren bleek de cache dankzij een goede hint makkelijk te vinden te zijn. De terugweg verliep ook wat soepeler. Bij de rustpost van de KNBLO kwam ik Miranda nog even tegen. We kregen nu een beker fruityoghurt en die smaakte prima met dit warme weer. Vervolgens passeerden we nog een waterpost en diende er zich weer een geocache aan, waardoor ik achter bleef. Voor de cache moest ik een stukje over het fietspad van de Zevenheuvelenweg, wat niet door alle fietsers gewaardeerd werd. De cache was na een paar minuten zoeken gevonden en gelogd, en vanaf het fietspad had je een mooi uitzicht over het parcours.

Net voor Berg en Dal voegde ik me weer tussen de medewandelaars. Het was al iets rustiger op het parcours, en een groot deel van de bewoners van het bejaardenhuis die elk jaar langs de kant zitten, was al vertrokken. Jammer, het is altijd leuk om even naar ze te zwaaien of ze een handje te geven. Het geocachen was nu ook over voor vandaag. Er lagen er nog wel verschillende langs het parcours, maar de tijd begon te dringen. Bovendien had je bij één cache een extra hulpmiddel nodig, bij een andere cache was het zeer onduidelijk waar hij moest liggen… Volgend jaar zien we wel weer of ik er dan tijd voor heb.

Zevenheuvelenweg tussen Groesbeek en Berg en Dal

Er volgde nog een gezellig stuk door Nijmegen Oost, met enthousiast publiek langs de kant. Even na half vijf kwam ik op de finish aan. Na het afmelden heb ik Miranda nog gebeld, maar ze was samen met Corné net vertrokken van de Wedren. Ik ben even langs de supermarkt gelopen om nog een beetje extra geld te pinnen, en daarna ook terug gegaan naar de sporthal. Nadat ik me snel gedoucht had, werd het eten geserveerd. Na de champignon crèmesoep had ik een American beefburger met chipotlesaus, coleslaw en gepofte aardappelen. Vraag me niet wat het nou precies was, maar het smaakte in ieder geval prima. En uiteraard werd er ook vandaag weer een toetje geserveerd. Ik denk dat Theo en Bert na het eten nog wel even naar hun favoriete kroegje gegaan zijn, maar daar had ik sowieso geen energie meer voor. Ik heb het bij een biertje buiten gehouden, want ik moest ook nog mijn medische verzorging doen (zoals gewoonlijk). De tape op de voeten zat nog steeds goed, en het lopen op de oude inlegzooltjes ging ook prima. Na het omkleden, lenzen uitdoen, bloedprikken, en mijn suiker nog wat opkrikken, was het weer tijd om te gaan slapen…

Vrijdag 18-07-2014: 4e wandeldag; de dag van Cuijk en de intocht
Vanwege de tropische temperaturen die voorspeld werden, werd de start met maar liefst een heel kwartier vervroegd. Veel mensen wilden graag de vroege start hebben, maar voor ons maakte dat alles niet veel uit. Wij zouden toch zeker niet voor de hitte binnenkomen. Wel moest ik vandaag een kwartier eerder mijn nest uit, want ik moest de pomp nog van nieuwe insuline voorzien. Het vroege ontbijt viel vandaag ook niet mee. Ik besloot een eitje mee te nemen voor onderweg, maar liet het per ongeluk in de sporthal vallen en dus moest ik het meteen opeten. Rond tien voor zes zijn we naar de Wedren gegaan. De meute was al gestart en wij hadden dus ook maar een paar minuten nodig voordat we onze scan kregen.

De aanlooproute van de vierde dag was wel iets gewijzigd, omdat het verkeer te veel hinder zou ondervinden als we over de Scheidingsweg zouden lopen. En dus was de route gelijk getrokken met de tweede en derde dag. Bij de Shell pomp in Hatert vond ik het wel weer tijd worden om snel even een bakje koffie te doen. Daarna ging het weer via de Weezenhof naar de A73. De eerste rustpost van Quo Vadis stond nu een stukje verder, richting Sint Walrick. Ook daar heb ik weer een beker koffie genomen. Het werd al langzaamaan warm, dus ben ik ook nog even bij de OLAT gestopt om een beker bouillon te kopen, terwijl Miranda alvast doorliep naar de rust van de wandelvrienden.com. Na een praatje met de vriendin van Tony (ik ben echt niet goed in het onthouden van namen…) ben ik voorzichtig met de hete bouillon over het fietspad verder gegaan. In Overasselt hadden we twee jaar geleden nog een geocaching event (net zoals in Wijchen), maar beide waren er dit jaar niet meer.

Ernie en Bert op de Weezenhof

Waar ik normaal rechtsaf moest in Overasselt, ging ik nu linksaf. Wederom gaf dit een raar, dubbel gevoel. Enerzijds jammer dat ik de 50 kilometer niet meer kan lopen, anderzijds ook een stukje opluchting dat ik er tien minder mag doen. Iets verderop trof ik Miranda en na een korte pauze zijn we samen verder gegaan, de dijk op langs de Maas. Voor de brug van de A73 was er nog een gelegenheid om even een sanitaire stop te maken, en daarna staken we de Maas over naar Linden. Hier beeldt men elk jaar een ander thema uit, en dat heb ik op de 50 kilometer wel gemist voorgaande jaren. Het was erg leuk om weer eens in dit dorp te komen. Dit jaar was het thema “Muziek”, met vele herkenbare, maar soms ook wat minder bekende tafereeltjes. Misschien toch een beetje last van een generatiekloof…?

Na Linden liepen we tussen de Kraaijenbergse Plassen met zijn zandwinning door richting Beers. Hier was ik veertien jaar geleden voor het laatst geweest, en het was er aardig veranderd. Toen vond ik het een aardig lang eind, maar nu viel het me reuze mee. In Beers hebben we wederom gerust bij Quo Vadis, onder het genot van een soepje en een beker sinaasappelsap. De rust nam wat meer tijd in beslag dan ik verwacht had, waardoor Thijs, die ik in Cuijk zou treffen, nog iets langer moest wachten. Vlak na Beers ging ik nog even van het parcours om de geocache bij de Lolly-kapel op te pikken. Die kapel zie je dus normaal ook niet tijdens de vierdaagse. Het zoeken moest vol in de zon gebeuren en kostte meer moeite dan ik dacht. Het zweet liep nu werkelijk uit alle poriën. Uiteindelijk vond ik de cache wel en heb ik de route vervolgd.

Linden; thema: “Muziek”

Bij het spoor in Cuijk moest ik even op een passerende trein wachten, en aan de andere kant zat Thijs onder een tentje. We zijn samen door het centrum gelopen. Vanwege de vliegramp in de Oekraïne, waarbij ook een Cuijks gezin om het leven is gekomen, was de doorkomst sober. Het is een zeer onwezenlijk gevoel, dat jij hier in opgetogen stemming loopt, terwijl er 298 mensen (waaronder 194 Nederlanders) zijn omgekomen. Mensen die helemaal niks met het conflict in de Oekraïne te maken hebben, en gewoon van hun vakantie wilden genieten. Ook aan de overkant van de pontonbrug, bij de tent van sportvereniging Astrantia, was het stil. Geen muziek. Het was er nu ook minder druk. Wij hebben er even pauze gehouden en een paar biertjes gedronken, waarna Thijs (die het vierdaagse-gevoel eens wilde beleven) en ik verder wandelden richting Mook.

Thijs genoot van de sfeer en de aandacht en ondanks de hitte en het dubbele gevoel probeerde ik ook van de intocht te genieten. Op de rijksweg in Mook kregen we nog spontaan een biertje aangeboden. Daarna was het alleen nog maar veel, heel veel water drinken. Ik kreeg van Thijs nog een flesje mineraalwater. Net voor Malden had Quo Vadis de laatste rustpost al afgebroken, waardoor we hem bijna misten. Gelukkig zag Corné mij net op tijd. En dus kon ik er nog een beker soep nuttigen. Met zijn vieren zijn we richting Nijmegen gegaan, waar we traditioneel vlak voor de Scheidingsweg onze laatste controleknip kregen. Ik was het water drinken inmiddels zo zat, dat we bij de McDonald’s gestopt zijn om een grote beker cola-light te halen. Maar daarna moest ik toch weer water hebben, en helaas had ik mijn flesje ergens bij de Mac laten staan. Gelukkig had Thijs nog een flesje water in de rugzak. Dat was inmiddels wel lauw, maar beter iets dan niets. Hoe verder je richting de finish kwam, hoe moeilijker het werd om je fles bij te vullen of je doekje nat te maken…

Thijs geniet van de oversteek van de Maas via de pontonbrug

We waren al flink aan de late kant, en de tribunes aan het eind van de Sint Annastraat, Keizer Karelplein en Oranjesingel waren al flink leeg. Ook hier en op de Wedren was er vanwege de vliegramp geen muziek. Toen we even na half zes op de finish aankwamen, was het daar nog behoorlijk druk. We hebben ons afgemeld en de medailles en cijfertjes in ontvangst genomen. Vervolgens moesten we ook nog even de wandelboekjes laten stempelen, want dat waren we op donderdag vergeten. Daarna moesten we ook nog even bij het kraampje van Hi-Tec langs om de heuptas van Corné terug te brengen. Hij had de nieuwe heuptas met railsysteem aangeschaft aan het begin van de vierdaagse, maar er waren inmiddels al drie van de vier bevestigingsclips afgebroken. Geen aanrader dus…

Het was ons nog een beetje te druk op de Wedren en dus besloten we een paar biertjes te gaan drinken bij Frowijn. We hebben er een tijdje heerlijk op het terras gezeten. Eigenlijk wilden we gaan eten bij de Chinees, maar niemand had echt honger. De uitbater van Frowijn kwam op een gegeven moment langs met broodjes knakworst, en dat was voor mij meer dan genoeg. Na een poosje hebben we ons door het feestgedruis bij café Sint Anneke heen gewurmd en staken we de Sint Annastraat over. Men stond net op het punt om te gaan vegen; wat een troep was er achtergebleven! Aan de overzijde van de straat hebben we afscheid genomen van Thijs. We zijn naar de sporthal gelopen, waar we nog rustig even nagenoten hebben. Maar al snel sloeg de vermoeidheid toe en vielen mijn doppen dicht…

Ook op deze hete dag moet het verkeer in goede banen worden geleid…

Zaterdag 19-07-2014: Inpakken en wegwezen
Op zaterdagochtend was ik rond kwart voor zeven mijn bed al uit. In vergelijking met de dagen ervoor kun je dit uitslapen noemen. Als we nog ontbijt wilden hebben, moesten we wel vroeg zijn. Rond acht uur werd er met opruimen begonnen, en om negen uur moesten de sporthal, de doucheruimtes en de kantine leeg zijn. Even na half negen had ik mijn spullen ingepakt en de tassen in de hal neergezet. Daarna heb ik nog even meegeholpen om een paar tafels uit elkaar te schroeven, deze naar beneden te dragen, en wat spullen (waaronder de koelkasten en de klapstoeltjes) in de bus van Quo Vadis te zetten. Rond half tien is Sjuul ons komen halen, en even na tien uur was ik in Blerick. We zijn maar meteen begonnen met het uitpakken van de tassen, maar na een kop koffie sloeg de vermoeidheid weer toe. Het werd een warme dag, nog heter dan de vrijdag, en dus kon je toch niet veel gaan doen. Dan maar een paar uurtjes slapen…

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.