Kennedymars Sittard, 19-04-2014


 

Klik hier voor de website van de Kennedymars SittardDatum: 19-04-2014
Tocht: 51e Kennedymars Sittard
Organisatie: Stichting Kennedymars Sittard
Internet: http://www.kennedymars.org/
Afstand: 80 kilometer
Totaal afgelegd: 34564 kilometer
Weer: Klein beetje bewolkt, overwegend zonnig. Middagtemperatuur: ca. 16 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC40ZJK / GC4V2EA / GC4HW2K / GC4QG66 / GC389X2

Dit werd mijn 52e Kennedymars, en de 12e keer in Sittard. Maar sinds mijn crash in 2012 was dit pas de tweede Kennedymars, en de vorige tachtig in Waalwijk (lees hier het verslag) was nou niet bepaald soepel verlopen. Dus was ik toch een beetje huiverig om weer een Kennedymars te proberen. Ik had voor mezelf al besloten, dat als het weer zo moeizaam zou gaan, de lol er af was en ik beter kon stoppen met het lopen van Kennedymarsen. Maar goed, we waren weer een paar maanden verder en het ging langzaamaan ook steeds iets beter. Dus had ik Theo gebeld om te vragen wat zij (Bert en Theo) deden. Ze gingen ook, en hadden om drie uur ’s ochtends een lift. Ze zouden mij rond kwart over drie oppikken.

En dus heb ik vrijdag voor de Kennedymars een vrije dag opgenomen en ben ik ’s ochtends van Alkmaar naar Blerick gereisd. De rest van de dag heb ik het rustig aan gedaan en ik ben rond half tien naar bed gegaan. Het kostte gelukkig weinig moeite om in te slapen. De wekker had ik op kwart voor twee gezet. Rond drie uur ben ik naar beneden gegaan en heb in de hal van de flat op Theo, Bert en Sjuul (die ons naar Sittard bracht) gewacht. Ik begon me al een beetje zorgen te maken, maar rond half vier kwamen ze toch aanrijden. Sjuul reed lekker door en rond kwart over vier waren we in de stadssporthal van Sittard. Omdat het toch best druk was bij de inschrijving zijn we eerst even een kop koffie gaan drinken. Daarna ben ik gaan inschrijven en kreeg ik nog een kop koffie aangeboden. Bij de bar troffen we ook weer een aantal bekenden, zoals Hennie (Theo had ik nog niet gezien) en Huub uit Weert. Even voor vijf uur zijn we het startvak ingelopen. Er werd steeds omgeroepen dat we nog iets naar voren moesten, zodat iedereen in het startvak kon. Maar dat was flauwekul, want 2700 man/vrouw passen niet in dat startvak, en bovendien is het geen ramp als je er bij het starten nog buiten staat. Wij zijn ook een keer helemaal achteraan gestart; je komt vanzelf aan de beurt…

Gelukkig liep iedereen gemoedelijk naar buiten en werd er niet gedrongen, zoals voorgaande jaren wel gebeurde. Buiten was het nog donker en dat was even wennen voor mijn ogen. We waren Theo even kwijt, maar al snel haalde hij ons in. Mijn tempo lag iets hoger dan dat van hen, dus lag ik na een uurtje lopen al een flink stuk voor. Vlakbij camping Hommelheide zou de eerste geocache voor vandaag liggen, maar ik had mijn geocache spullen (pen, zaklampje, travelbug…) nog niet uit de tas gehaald. Ik ben even langs de kant gestopt om dit te pakken. Dat gaf Theo en Bert de gelegenheid om weer bij me te komen. Maar bij de geocache liepen zij door. De cache moest in een bosje langs de kant liggen en ik ben even gaan zoeken. Maar dat was door alle plassende wandelaars nauwelijks mogelijk. Ik kon de cache zo snel niet vinden en ik mag hopen dat niemand er overheen geplast heeft.

Op weg naar Reutje

Vlak voor de camping stond Hennie langs de kant, in een deken, want het was nog best wel fris. Ze was op Theo en twee Friese wandelaars aan het wachten. Ik heb even met haar gekletst, maar ben daarna vlug verder gegaan, omdat ik niet te ver op Theo en Bert wilde achterlopen. Bij camping Böhmerwald kregen we een stukje banaan, een broodje, en traditioneel ook weer een paasei. Dat laatste heb ik nog even bewaard tot de volgende rust. In Maria-Hoop stond Hennie wederom langs de kant met haar “grijze muis” (de auto). Ze zei dat Theo en Bert net voorbij waren gekomen. Hen trof ik weer bij café Boszicht, waar we altijd even een kopje koffie dronken. Theo en Bert hadden de koffie al bijna op toen ik kwam, en zij vertrokken ook meteen. Erg gezellig vond ik dat niet. Ik had ook even behoefte aan rust. Ik heb op mijn gemak een bakje koffie gedronken, het ei proberen te pellen, maar dat was zo vers dat de schaal maar moeizaam los kwam. Het ei was ook erg droog, vandaar dat ik gewacht heb tot ik aan de koffie zat. Ook heb ik een doekje voor in de nek en de zonnebrandcrème even gepakt, want de zon begon al flink aan kracht toe te nemen.

Helaas begon ik ook de voeten al een beetje te voelen, maar het viel gelukkig nog wel mee. Eenmaal weer op pad had ik er niet veel last meer van. Later hoorde ik via Twitter dat ik vanaf de rust in Maria-Hoop niet meer live te volgen was via Endomondo. Na het resetten van de internetverbinding van de telefoon is dat blijkbaar weer goed gekomen. Via Posterholt en Reutje ging de route naar Montfort. In Posterholt nam ik een broodje bij de verzorgingspost en in Montfort heb ik weer een caférust genomen. Bert en Theo zaten daar aan de soep, maar stoven er vandoor toen ze deze op hadden. Ik had nu toch wel flink last van mijn hakken. Dit werd veroorzaakt door de randen van de zooltjes, in combinatie met het hoge looptempo. Ik twijfelde nog even of ik naar de EHBO zou gaan, maar waarschijnlijk was hier weinig aan te doen. De voeten waren vooral geïrriteerd; er zaten nog geen blaren op. Dus heb ik de zooltjes een klein beetje verschoven, de schoenen weer goed strak aangetrokken, en ben ik verder gelopen.

Vlakbij camping Reigershorst bleek de GPS-route van de organisatie niet helemaal te kloppen. Het is me eerder opgevallen, maar blijkbaar hebben ze dat nooit aangepast. De werkelijke route slaat namelijk één weg verder rechtsaf dan de GPS-route. We liepen een stukje door een bos en staken de spoorlijn tussen Roermond en Sittard over. Daar stond Hennie ook weer met een rustpost, maar ik moest niet te lang stil blijven staan. Het op gang komen zou dan veel moeite kosten. Dus ging het door naar Maasbracht. Daar was het nu bij een kroegje langs de kant erg stil; normaal zit daar een heleboel volk buiten, maar de café was gesloten. Een stukje verderop stonden mensen water uit te delen; iets wat de organisatie niet doet, maar de toeschouwers gelukkig wel. Om mijn eigen voorraad wat te sparen, heb ik hier even een bekertje gedronken.

Internationaal gezelschap voor Hennie

Bij de haven in Maasbracht raakte ik aan de praat met een leuke jongedame, en we hebben samen een stukje gelopen. We staken via de parallelweg langs de A2 de Maas over. Bij het tankstation in Wessem scheidden onze wegen figuurlijk, want ik ging even naar binnen om een zakje chips en een flesje cola-light te halen. Daarna ben ik iets verderop even gaan rusten op een bankje, want daar lag ook een geocache. Het was er redelijk druk, maar ik had het idee dat iedereen met zichzelf bezig was, en niet keek wat ik aan het zoeken was. Het kostte enige moeite, maar na een minuut of vijf had ik de cache te pakken en kon ik deze rustig zittend op een muurtje loggen. Vervolgens liep ik langs de Maas in Wessem en daarna ging het via een doorgaande weg naar Thorn. Mijn reserve-accu van de telefoon, die om de telefoon heen zit, had ik inmiddels al leeg getrokken. De telefoon was nu bijna voor de tweede keer leeg, en moest dus in de tas aan de noodstroom. Ook de reserve-accu heb ik aangesloten op de noodstroom. Vlak voor Thorn belde Theo om te zeggen dat zij bij café ’t Stift gingen vertrekken, maar ik kon de telefoon niet opnemen. Ik nam bij de verzorgingspost wederom een broodje en ben ook naar café ’t Stift gelopen.

Ik had nog een halve fles cola-light, en dus eigenlijk geen dorst, maar wel behoefte aan rust. Bij het café heb ik toch maar een glaasje witbier genomen. Ook heb ik even mijn sokken gewisseld, in de hoop dat de druk anders verdeeld zou worden, en de pijn in de voeten iets zou zakken. Toen ik weer buiten kwam, liep Theo (van Hennie) net voorbij, volgens mij met de twee Friezen (maar die ken ik niet zo goed van gezicht…). We liepen onder de partytenten door, waar ik een wafel meegenomen heb. Toen we België in liepen, bleek ik een iets hoger tempo te hebben. Via Kessenich ging het naar Geistingen, en onderweg passeerden we verschillende gezellige kroegjes waar meestal ook muziek gemaakt of gespeeld werd. Bij de molenruïne van Geistingen lag er weer een geocache, onder een dikke zware steen. Het bukken en het verplaatsen van die steen viel nog niet mee, met zo’n 55 kilometer in de benen en pijnlijke voeten, maar het lukte uiteindelijk wel. Inmiddels kwam Theo ook weer voorbij. Ik heb hem niet meer ingehaald, dus miste ik ook de rusten van Hennie.

Bij camping Leeuwerikshof in Aldeneik was het ook dit jaar weer een dolle boel. Er was muziek en iemand met een microfoon stond iedereen aan te moedigen. Ook kreeg ik spontaan een knuffel van een dame langs de kant. Erg leuk allemaal. Iets later ging de telefoon weer, want ik had met Theo en Bert afgesproken dat zij zouden bellen als ze uit Maaseik vertrokken. Ik moest nog wel zo’n drie kwartier tot ik daar zou zijn. Op de Markt in Maaseik ben ik op het terras van café De Beurs gaan zitten. De bediening had schijnbaar tijd zat, maar ik had toch wel zin in een trappist en bleef dus maar wat langer zitten. Bovendien was het gezellig om even te kletsen met een paar toeschouwers en wandelaars. Na het trappistje kostte het flink moeite om op gang te komen. De pijn in de hakken viel nog wel mee, maar intussen had ik mijn voorvoeten ook flink ruw gelopen. Via Roosteren ging het naar Dieteren, waar de laatste verzorgingspost was. Ik twijfelde wederom of ik naar de EHBO zou gaan, maar ik had geen zin in lange wachttijden. Bovendien ging het lopen nog best goed, zolang ik in beweging bleef. Toch had ik wel zin in iets hartelijks, want met de krentenbollen had ik het ook wel een beetje gehad. Ik nam een Liga mee en heb ook nog een broodje braadworst besteld, met een flinke dosis ketchup. Ik kwam Marcel nog tegen en we hebben het even over het weer gehad. En hoewel het niet verstandig was, ben ik toch maar een paar minuten gaan zitten…

Dwars door Thorn

De zon begon al aardig te zakken toen ik richting Susteren liep. Tussen Susteren en Nieuwstadt, langs het spoor, lagen nog een paar geocaches. De eerste heb ik nog kunnen doen, in de schemering. Deze cache liet zich ook erg makkelijk vinden en zat gelukkig ongeveer op heuphoogte, waardoor ik er niet voor hoefde te bukken. De volgende cache lag zo’n 75 meter van de route. De zere voeten en de duisternis deden mij besluiten deze cache maar niet meer te proberen. Iets verderop lag er wel weer een cache aan de route, maar ook hier was het mij te donker voor. Ik zou er een stukje voor het bos in moeten, maar kon de ondergrond niet goed inschatten. En dus heb ik deze cache ook gelaten voor wat hij was. Misschien een volgende keer… In Nieuwstadt had ik ook nog een klein ommetje kunnen maken om een cache op te pikken. Maar duisternis in combinatie met privé terrein is ook niet zo’n prettige combinatie. En dus volgde ik de route over de Markt, waar nog wel publiek stond, maar het kapellentreffen blijkbaar al afgelopen was. Jammer, want dat drukt de sfeer toch behoorlijk.

Het stuk van Nieuwstadt naar Sittard vind ik altijd vervelend, want het trekt zich enorm lang. En dat is niet fijn als je moe bent. Bovendien deden de voeten nu flink zeer. Gelukkig kon ik dankzij mijn ervaring wel gewoon doorlopen op een redelijk tempo, en zo haalde ik nog diverse wandelaars in. Maar vlak voor het Hoogveld kreeg ik een heel vreemd, wringend gevoel onder de voorvoeten. Nu was het duidelijk; blaren! Dat werd nog vier kilometer afzien, vooral met die poreuze bestrating in het Hoogveld. Dus maar zo veel als mogelijk op de stoepen proberen te lopen. Op het plein werden we nog even aangemoedigd, en ook in de Korenstraat was het weer gezellig met muziek en publiek. Maar niet bij de Brand Taveerne, daar is het de laatste jaren maar een dode boel voor de deur. De laatste kilometer was stil en soms ook erg donker. Vlak voor de finish kwam ik verschillende wandelaars tegen, die op weg waren naar de parkeerplaats. Er werd over en weer gefeliciteerd. Ook bij de sporthal stond nog wat publiek. Op de parkeerplaats stond iemand op een trailer ons binnen te praten, en ik heb voor de grap nog even een klein extra rondje gemaakt, ook al deden de voeten zeer. Het was toch rustig en er was ruimte genoeg.

Finish in de stadssporthal van Sittard

Voordat ik naar binnen kon gaan, moest ik de GPS en Endomondo even uitzetten, want in de sporthal is er nauwelijks ontvangst. Rond kwart voor elf kwam ik over de finish, waar ik nummer twaalf (voor op de medaille) in ontvangst heb genomen. Ook liet ik mijn wandelboekje en Kennedywalker stempelkaart afstempelen, en hen ik een sticker voor het wandelboekje gekocht. Daarna ben ik naar boven gegaan, waar de buurman van Bert (tevens onze chauffeur) mij al tegemoet kwam. Bert liep een beetje te drammen, dat ik maar snel even een pilsje moest drinken, omdat ze naar huis wilden. Nou, sorry hoor, ik heb ook net met veel pijn en moeite er een tachtig kilometer op zitten! Zij zaten er al bijna twee uur en hadden dus tijd genoeg om iets te drinken. Mag ik ook even bijkomen…? Ik vroeg aan de bar of ze ook trappist hadden. Er kwam een vaag flesje van een onbekend merk achter de bar vandaan. Ik durfde het toch niet aan; gezien de vermoeidheid kon ik geen extreem zwaar bier hebben. Dus werd het een gewoon pilsje, wat na zo’n tocht overigens ook best smaakt. Maar even rustig zitten was er niet bij; ik had mijn bier nog niet op toen iedereen opstond. Gelukkig had de buurman van Bert de auto niet ver weg geparkeerd, want lopen kostte nu pas echt veel moeite. Bij thuiskomst heb ik meteen de schoenen en sokken uit gedaan en de schade opgemaakt. Zelf kon ik het niet eens goed zien. Ik schat dat ik ongeveer zeven blaren gelopen heb; dat zijn er extreem veel voor mij. Daarna ben ik op bed gaan liggen en was ik meteen als een blok in slaap gevallen. Het was een hele kluif, maar van de spieren en de rug heb ik nauwelijks last gehad. En dat is toch zeer positief…!

Advertenties

Over rolandweyers

Interesses: wandelen, internet, geocaching
Dit bericht werd geplaatst in Hobby en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.