2e Klim naar de Posbank Velp (WS78), 09-12-2017

Datum: 09-12-2017
Tocht: 2e Klim naar de Posbank (serie 40 tocht 5)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 30 kilometer (route ingekort vanwege duisternis en gladheid)
Totaal afgelegd: 43354 kilometer
Weer: Flink bewolkt, sneeuw-, regen- en hagelbuien, gladheid. Weinig wind.
Middagtemperatuur: ca. 4 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): – (Helaas geen tijd voor…)

Het liefste was ik vanuit Alkmaar naar deze tocht gegaan, omdat bij mijn moeder de keuken verbouwd werd. De reistijd (enkele reis) bleek helaas twee uur en drie kwartier te zijn, dus reisde ik vrijdag na mijn werk toch maar eerst naar Blerick. Bij het station daar bleek het al aardig glad te zijn en op de weg zag je het hier en daar flink glinsteren. In de nacht viel er ook nog eens sneeuw, waardoor ik zaterdagochtend voorzichtig naar het station moest fietsen. Ik had al wat meer tijd hiervoor ingepland, maar ik was mijn fietslampje vergeten en ik kon dus nog een keertje extra naar boven. Hierdoor miste ik de trein van 6.31 uur en vertrok ik pas een half uur later uit Blerick. Nu mocht er echt niks meer fout gaan, want dan zou ik te laat in Velp zijn…

Sneeuwballengevecht
In de trein ontdekte ik dat er geen AA-drank in mijn tas zat. In Nijmegen had ik maar negen minuten om over te stappen en toch lukte het om bij de kiosk een flesje AA-drank en een beker koffie te halen. Met de sprinter ging het vervolgens via Arnhem naar Velp, waar nog meer wandelaars uit de trein stapten. Ik was rond 8.45 uur op de start en na het inschrijven werd het dus ook meteen vertrekken. De toespraak kon ik nog meekrijgen en stipt om negen uur mochten we de besneeuwde straten van Velp in. We wandelden eerst door een villawijk en een park. Een mooi gezicht, al die witte bomen. We liepen Rozendaal in, waar de kinderen in de sneeuw aan het spelen waren en wij bekogeld werden met sneeuwballen. Ze hadden er zichtbaar en hoorbaar lol in. Even later passeerden we een kunstwerk in de vorm van bloembladeren en ook die waren flink ondergesneeuwd. Daarna maakten we een flinke lus door de bossen. Ik kwam een collega-stokloper tegen en het bleek Marcel (als ik het goed onthouden heb) te zijn. We hebben even wat lopen kletsen, maar zodra de paden even iets minder goed begaanbaar waren, kon hij toch beter uit de voeten dan ik.

Door de besneeuwde bossen bij Rozendaal

Uiteindelijk kwamen we langs kasteel Rosendael weer Rozendaal binnen, waar we bij ’t Regthuys de soeppost hadden. Het was wel kantje boord met de tijd (11.15 uur), maar tot nu toe ging het redelijk goed en dus besloot ik toch de route van de veertig kilometer te nemen. We gingen vrijwel meteen weer de bossen in. Het begon een beetje te dooien en de paden leken soms steeds meer op modderpoelen en drassige beekjes door de smeltende sneeuw en de vele wandelaars die mij al waren voorgegaan. Rondom de Posbank zag ik ook veel afgesloten wegen. Zou dat ook vanwege de sneeuw en gladheid zijn? We passeerden de Emmapyramide, maar gezien de tijd die voorbij leek te vliegen ben ik maar niet de uitzichttoren opgeklommen. We bleven nog een flinke tijd in de prachtige bossen. Vlakbij het Rozendaalse Zand (dat we trouwens niet gezien hebben) veranderde het landschap in heide. Hier volgden we een fietspad en soms was het aardig zoeken naar de juiste weg. Sowieso vielen de witte WS78-bordjes niet goed op in de sneeuw en de lintjes waren ondanks de gele kleur ook vaak slecht te zien. Soms waren ze net iets te klein, verfrommeld, gedraaid of hingen ze gewoon te ver in een pad om ze meteen te zien. De markering is wel eens beter geweest…

Gesloopt langs de Posbank
Op het Herikhuizerveld bij de Posbank werd het parcours ineens een flink stuk zwaarder. De paden op de heide waren soms zo smal dat je geen twee voeten naast elkaar kon zetten, en je moest oppassen dat je niet tegen de hoge rand stootte. Volgens mij stond er flink wat heidebegroeiing langs de paden, maar dat zag je niet door de sneeuw. We kregen een flinke trap omlaag en daarna ook weer omhoog voor onze kiezen. Ik trok gauw mijn handschoenen aan om de leuning vast te pakken, maar die was groen uitgeslagen en glibberig. Gelukkig waren er twee wandelaars die even opgelet hebben of ik er wel heelhuids doorheen kwam. Maar het was nog niet klaar, want de meeste paden in deze omgeving liepen omhoog of omlaag en hadden om de paar meter een op- of afstapje. Die waren soms spekglad en bovendien verschilden ze enorm van hoogte. Het tempo ging nu flink omlaag en het lopen werd regelrecht vermoeiend. We passeerden het monument op de Posbank twee keer en in de tussenliggende lus zat naast een glibberig bruggetje wederom een flinke afdaling met daarachter een modderpoel waar niet omheen te komen was. Ik had anderhalve kilometer na de start al natte voeten, maar nu kwam er helemaal veel water in de schoenen. Ook de Brooks wandelschoenen bleken absoluut niet meer waterdicht te zijn…

Probeer hier maar eens zonder natte voeten doorheen te komen…

Soms zaten er ook lastige stukjes zandpad in de route die vervolgens weer op een harde weg uitkwamen waar we eerder al op liepen, dus erg jammer dat men hier niet wat meer rekening had gehouden met de omstandigheden door de route iets te wijzigen. Dat had makkelijk gekund. Gelukkig bleek het laatste stukje tot de rust bij het bezoekerscentrum Veluwezoom van natuurmonumenten redelijk verhard te zijn. Ik was blij toen ik bij Brasserie Veluwezoom binnenstapte en aan een bokbiertje zat, samen met mijn boterhammen. Mijn smartphone had door zijn leeftijd, het vocht en de kou ook de geest gegeven en de live-tracking via Endomondo was dus ook verloren gegaan. Ik besloot dit niet meer op te starten, maar de smartphone wel nog op te laden voor noodgevallen. De WS78-wandelaars hadden eigenlijk al om 13.45 uur weg gemoeten vanaf deze rust. Ik kwam pas om die tijd binnen en ben er pas een half uur later vertrokken, zowat als laatste.

Een ingekorte route
Na de grote rust heb ik ook geen foto’s meer gemaakt. Ik was te vermoeid, de route was iets minder fotogeniek en ook het weer sloeg om, want we kregen nog even een flinke sneeuwbui mee. Ik kon aansluiten bij een groepje wandelaars en dat was wel zo prettig, omdat de markeringen steeds matiger leken te worden. Toch verliepen we ons nog een keer. We kwamen ook een paar wandelaars tegen die zich verlopen hadden. Ze waren al op de koffiepost geweest en pas toen ik voor de derde keer zei dat wij op weg waren naar die koffiepost, viel het kwartje. Zo rond half vier kwamen we aan op de koffiepost en daar wilde ik ook weer een warme worst hebben, maar die was helaas op. Het sneeuwde nog steeds flink en onder de paraplu heb ik vlug mijn koffie opgedronken. We waren al te laat en de pijlenophalers waren al het laatste deel van het parcours opgegaan. Met de invallende duisternis mochten we sowieso niet meer de bossen in en dus werden we via de kortste weg naar de finish gestuurd, waardoor we helaas ook de fruitpost misliepen. Ik vond het wel erg jammer dat wij niet meer naar kasteel Biljoen gingen. Toch was het een verstandige beslissing, want enkele wandelaars die wel nog de laatste lus gelopen hadden vertelden dat het behoorlijk glad was.

Sneeuwpop nabij de Posbank

Rond tien over vier kwam ik aan de finish en hoewel ik tien kilometer minder had gelopen dan normaal, was ik compleet gesloopt. Na het afmelden trof ik Huib uit Delft die tweeëntwintig kilometer had gelopen. We hebben samen een tijdje zitten kletsen en het was zo gezellig dat ik drie bokbiertjes gedronken heb. Pas rond twintig voor vijf zijn we richting het station gegaan. In Arnhem nam ik afscheid van Huib en ik reisde verder met de sprinter naar Nijmegen, waar ik even een patatje speciaal en een satékroket gehaald heb bij de Smullers. Eigenlijk had ik liever een gehaktstaaf gehad, maar door mijn visuele beperking en de vermoeidheid zag ik het even verkeerd. Net na zeven uur heb ik de trein naar Blerick genomen, waar ik rond acht uur aankwam. En ook nu was het goed uitkijken. Hoewel hier al meer sneeuw was weggedooid dan in Velp, was het toch nog een beetje glad op sommige plaatsen. En de boel begon al weer wat op te vriezen…

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

1e Tocht 42e winterserie Geldermalsen, 02-12-2017

Klik hier voor de website van cwsv. Prinses Marijke

Datum: 02-12-2017
Tocht: 1e wandeldag 42e winterserie
Organisatie: cwsv. Prinses Marijke Geldermalsen
Internet: http://www.cwsvprinsesmarijke.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 43324 kilometer
Weer: Waterkoud, mistig, grijs, geen regen, nauwelijks wind.
Middagtemperatuur: ca. 1 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6KYH6GC772QYGC66Z7EGC6RP1FGC6C0X6GC6GDZ7GC6EGG2GC6DRJWGC6BRRE

Ook dit weekend waren er weer werkzaamheden op het spoor, maar Geldermalsen was nog redelijk goed bereikbaar. Minder dan twee uur reistijd vanuit Blerick. En dus nam ik om 6.36 uur de trein naar Eindhoven. De reisplanner en het display in de trein gaven aan dat ik daar over moest stappen. Er werd echter iets anders omgeroepen en de trein bleek door te gaan naar ‘s-Hertogenbosch. Daar stond de vervangende bus naar Geldermalsen al klaar. Er zaten maar weinig mensen in en het merendeel hiervan was wandelaar. Zo’n tien minuten later dan gebruikelijk arriveerden we aan de achterzijde van station Geldermalsen, waar de organisatie al klaarstond om ons op te pikken. Op het startbureau bedacht ik ineens dat ik vergeten had uit te checken…

Een koude cache
Alle starttijden waren met een half uur vervroegd (voor de vijfentwintig kilometer geen negen uur meer, maar half negen), waardoor de meute al weg was. Ik zat tussen de lopers van de kortere afstanden die wel om negen uur mochten starten. Ik heb eerst een kop koffie gehaald en we kregen er een heerlijk speculaashart bij. Even na negen uur ben ik ook op pad gegaan. Het was nog steeds erg mistig en op de Meersteeg diende de eerste geocache zich aan. Onder het toeziend oog van de spoorwerkers probeerde ik de cache op te pikken met mijn magneetstok, maar dat wilde niet lukken. Gelukkig had ik nog een sterkere magneet aan een touwtje en die kreeg het trommeltje er met wat moeite wel uit. Toch wel koud zo, stilstaan zonder beschutting…

Geen treinen van Geldermalsen naar Tiel, Utrecht en ‘s-Hertogenbosch

Nadat we het spoor waren overgestoken wandelden we door een park in de wijk Kalenberg. Dit stukje Geldermalsen kende ik nog niet. We staken weer het spoor over en na een rotonde in de N327 liepen we weer een woonwijk in. Omdat er soms rechts en dan weer links gemarkeerd was, had ik niet in de gaten dat ik verderop over het voetpad in het midden moest lopen. Ik miste de splitsing en vlak na het gemeentehuis heb ik het toch maar even aan een paar wandelaars gevraagd. Ik moest even een paar honderd meter terug om de lus van de vijfentwintig kilometer op te gaan. Die voerde naar het station, waar we via de loopbrug overheen gingen. Zo kon ik mooi nog even mijn gemiste uitcheck goedmaken.

Daar bij die molen, die mooie molen…
Vlak na het station passeerden we de veiling van Fruitmasters, waar altijd de start van de Nationale Rode Kruis Bloesemtocht is. Ik was meer op de pijlen aan het letten. We moesten richting Deil en dus kwamen we ook langs kersenteeltbedrijf De Oosterling. Hier had ik al eens een geocache opgepikt, maar er lag weer een nieuwe. Die was makkelijker te vinden dan de vorige. Bij het loggen passeerden een paar wandelaars die graag wilden weten wat ik aan het doen was. We hebben een stukje samen gelopen. We volgden de Linge door Deil en zo kwamen we bij molen De Vlinder, waar enkele wandelaars terugkwamen omdat ze twijfelden of ze wel goed liepen. Ik kwam er met de kaart en routebeschrijving ook niet helemaal uit. We zouden vlak bij de wagenrust moeten zijn en die is altijd goed aangegeven met grote vlaggen. Ik besloot door te lopen en nog even op zoek te gaan naar een geocache. Het was de tweede poging, maar helaas zonder succes…

Molen De Vlinder in de mist

Op de wagenrust stonden terrasverwarmers en konden we lekker even bijkomen onder het genot van een beker koffie en een snee ontbijtkoek. Mijn versleten telefoonaccu had het ook erg zwaar met dit koude en vochtige weer, dus was al twee derde verbruikt en moest de externe accu er aan te pas komen. Dat was al erg vroeg, na een kleine acht kilometer. Na een korte pauze wandelde ik verder richting Enspijk, waar we weer langs de Linge gingen. Bij het pontje naar landgoed heerlijkheid Mariënwaerdt bezocht ik even een geocache die tijdens de Bloesemtocht niet bereikbaar is. De kippen op het erf vonden het maar vreemd en ze kwamen nieuwsgierig kijken. Totdat ik net iets te dichtbij kwam… Ik dacht even dat de logrol in de fietsbel op de paal bij de pont zat, maar na het openschroeven bleek de bel alleen maar een bel te zijn. Dus keek ik even verder en vond ik de cache langs de waterkant.

Kapotte betonblokkenpad
Via het fietspad langs de A2 staken we de Linge over en wandelden we het landgoed heerlijkheid Mariënwaerdt op, waar vlakbij een grote toegangspoort wederom een geocache verstopt zat. In één van de bomen bleek een nepvogel met daaraan een trommeltje te zitten. Ik kon er maar net bij. Na het loggen ging de route verder over een bospad richting de spoorlijn Geldermalsen – Dordrecht, waar nog wel treinen reden. Het pad was verderop echter volgelegd met dikke betonnen blokken, die soms stuk of glad waren. Goed opletten dus. En dat gold ook voor de lange Annemariedreef, waar naast betonblokken een gladde en ietwat versleten brug in ligt. Ook al lijkt die toch een tijdje terug te zijn opgeknapt…

Rijp op de planten

Inmiddels waren we al weer twee keer over de spoorlijn Geldermalsen – Dordrecht gegaan en wandelden we over de Appeldijk richting Tricht. In dit grijze mistige weer met kale fruitbomen ziet deze dijk er toch heel anders uit dan tijdens de Bloesemtocht. Vlakbij fruitbedrijf De Hoenderik (ook een B&B) sloegen we linksaf en passeerden we nog een geocache, maar die zat behoorlijk hoog in een boom en mijn magneetstok bleek weer eens niet sterk genoeg te zijn. Dan maar vlug door naar Tricht, waar we rust hadden bij het dorpshuis. Het was nog gezellig druk bij de bar en ik vroeg om speciaalbier. Men bleek van alles van Budels te hebben, zoals een “Zware dobber” die ik uiteraard moest proeven. Het was al rond een uur of twee en dus de hoogste tijd om er een paar boterhammen bij te eten. Huib uit Delft kwam binnen en hij ging naast me zitten met een bokbier. We raakten aan de praat en we hadden toch nog tijd zat, dus dronk ik ook nog een Capucijn, die zich het beste laat omschrijven als een “Belgisch Dubbel” (volgens de bier-app Untappd). Even voor drie uur zijn we opgestapt en we besloten samen het laatste stuk te lopen.

Nog meer speculaas…
We verlieten Tricht en wandelden naar Buurmalsen, waar we nog drie geocaches konden zoeken. Huib wilde graag eens zien hoe zoiets eruit zag, maar het lukte bij alle drie niet om ze te vinden. Ondanks dat we nog wel tijd hadden, voelde ik me toch een beetje opgejaagd omdat het al wat begon te schemeren. En de vermoeidheid begon ook zijn tol te eisen. We staken de Linge weer over en daarna wandelden we nog door het centrum van Geldermalsen, waar nog volop gewinkeld werd. Via een parkje bij de algemene begraafplaats “Lange Akker” kwamen we aan de randweg die we tot vlak voor de finish volgden. Daar heb ik ooit een geocache gevonden en die heb ik Huib even laten zien, al bestond deze maar uit een simpel kokertje met een logrolletje. Zo rond half vijf waren we terug bij clublokaal “De Wandelaar” waar we een paar biertjes gedronken hadden. Men bleek nog heel wat van die speculaasharten over te hebben, en omdat wij toch op zondag Sinterklaas zouden vieren, heb ik er zes gekocht. Zo heeft de vereniging ook weer een leuk extraatje…

De Appeldijk ziet er nu heel anders uit dan in de lente…

Even na vijf uur heeft de organisatie Huib en mij naar het station gebracht. Huib wilde eerst mee naar ‘s-Hertogenbosch, maar toen de bus richting Utrecht eerde kwam, stapte hij toch maar daar in. En dat was maar goed ook, want mijn bus van 17.23 uur kwam niet opdagen. Het werd, samen met nog een paar reizigers, meer dan een half uur koukleumen. Er stond wel een tent met een kleine terrasverwarming, maar dat hielp niet veel omdat de tent met de opening in de wind stond. Gelukkig ging de overstap in ‘s-Hertogenbosch goed en ook nu reed de trein, ondanks tegenstrijdige informatie, weer rechtstreeks door naar Blerick. Ik was zo moe dat ik zowat de hele reis geslapen had. Wel was het lekker warm in de trein, dus kon ik even bijkomen voordat ik in Blerick weer een stukje door de kou mocht fietsen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Sint Nicolaaswandeltocht Schoorl, 25-11-2017

Klik hier om naar de site van de Haringstadters te gaan

Datum: 25-11-2017
Tocht: Sint Nicolaaswandeltocht
Organisatie: Wsv. De Haringstadters
Internet: http://www.deharingstadters.nl/
Afstand: 20 kilometer
Totaal afgelegd: 43299 kilometer
Weer: Hollandse wolkenlucht met pittige (onweer)buien, maar wij hielden het droog.
Middagtemperatuur: ca. 7 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Eigenlijk stond op deze zaterdag de tocht van WS78 in Veenendaal op mijn programma. Er waren echter werkzaamheden op het spoor, waardoor de reistijd (enkele reis) zo’n drie uur was. Dan zou ik al om vijf uur ’s ochtends de trein moeten nemen en ik had geen zin om rond drie uur op te staan. Dus had ik besloten om naar Schoorl te gaan, voor de vijfentwintig kilometer. Miranda en Corné wilden ook wel mee, maar omdat zij ’s avonds nog weg moesten, werd het twintig kilometer. Dus daar sloot ik me bij aan.

Alles geel…
Rond kwart voor acht hebben ze mij opgehaald in Alkmaar en even na acht uur waren we in Schoorl. Hoewel de organisatie later zei dat er borden stonden die naar een eigen parkeerterrein verwezen, hebben wij die niet gezien. Zeker niet op de hoofdweg die naar de start leidde. En dus parkeerden we op een dure gemeentelijke parkeerplaats, maar wel dicht bij de start. Die was bij grand café hotel De Viersprong, waar ik eerst een cappuccino gedronken heb. Toen het wat drukker werd, werd ik door een wandelaar herkend en heb ik even een praatje gemaakt. Spoedig volgde de start om negen uur. We maakten wat foto’s van het Klimduin, maar dit hoefden we niet op. We namen het fietspad richting Groet en via het Torenpad betraden we de duinen. Lekker door de bossen, heuvel op en heuvel af. Over het algemeen was de route goed gemarkeerd met gele linten, al moest ik soms toch flink zoeken omdat de bladeren van de bomen ook geel waren. Fraaie herfstkleuren, dat dan weer wel… Ik had hier ook wat meer paddenstoelen verwacht, maar die waren waarschijnlijk al verdwenen.

Drinkwaterpunt bij het Klimduin

We maakten een aardige lus richting Bergen en we kwamen in de buurt van de geocache “Schoorl”, die niet eens aan een pad ligt en hierdoor moeilijk bereikbaar is. Eerdere pogingen waren op niets uitgelopen en ook nu zag ik geen mogelijkheid om er te komen zonder honderden meters door het bos te moeten struinen. Na een stukje welbekend fietspad kwamen we langs een mooie open heidevlakte, om vervolgens naar de eerste rust bij bosbuffet De Berenkuil te gaan. De uitbater herkende me meteen en hij zei het Gerardus kloosterbier al klaar te hebben staan onder de bar. Het was echter pas net na tien uur en dus wel erg vroeg. Ik hield het bij een cappuccino met een paar kruidnoten en wat snoepgoed. We hebben een poosje onder het afdak op het terras gezeten en daarna mochten we over de Nieuweweg naar het Vogelmeer, waar we omheen wandelden. Vervolgens werden we dwars door de duinen naar Hargen aan Zee gestuurd. Het lopen door het mulle zand was best pittig en het herinnerde me meteen aan de tochten van WS78 in Voorburg en Heiloo. Bij het parkeerterrein werd het, net als de vorige keer, weer zoeken naar de markeringen. Gelukkig wist ik de weg en verliepen we ons dit keer niet. Wel gaf de routebeschrijving aan dat we tot half twaalf niet over het strand naar Camperduin konden vanwege hoogwater en het was nu precies zo laat… Corné en ik besloten de gok te wagen, maar voor de zekerheid liepen we wel aan de duinzijde langs de lagune, zodat we ons niet bij de inham aan de zeezijde klem zouden lopen. Miranda volgde de verharde route, die overigens niet gemarkeerd bleek te zijn.

Eigen bier
Achter ons hingen dikke zwarte wolken boven de zee en de duinen, die van west naar oost overdreven. Het waren flinke buien met regen, natte sneeuw, hagel en zelfs onweer. Wij hadden wel enorme mazzel, want we liepen precies tussen de buien door. Bij strandpaviljoen Struin troffen we Miranda weer. Men bleek er eigen Struinbier te hebben (gebrouwen door de Gulpener bierbrouwerij) en dat moest uiteraard geproefd worden. Het was een heerlijke dorstlesser, met een kruidige smaak en een ietwat bittere afdronk. Ook at ik even een broodje en daarna wandelden we grotendeels langs de doorgaande weg naar Groet. Net buiten het dorp draaiden we opnieuw de Nieuweweg op en passeerden we een flinke trap. We besloten toch even naar het uitzichtpunt te gaan. Je moest wel goed tussen de bomen door kijken om in de verte de zee en de windmolens te zien, maar het was de moeite waard.

Een flinke onweersbui achter ons boven het strand

We volgden de Nieuweweg een flink stuk langer dan ik gedacht had. Pas bij het Vogelmeer gingen we weer het bos in. We konden nog rusten bij restaurant IJgenweis in het buitencentrum Schoorlse Duinen van Staatsbosbeheer, maar daar hadden we geen tijd meer voor. We moesten nog een lusje door Bregtdorp en langs korenmolen Kijkduin maken voordat we terugkwamen bij De Viersprong. Bij het afmelden kregen we traditioneel een speculaaspop die zowaar de rit naar huis overleefd heeft zonder te breken. Ik heb een lekker Texels bokbier genomen en om drie uur moesten we vertrekken, omdat de parkeermeter afgelopen was. Onderweg naar Alkmaar werden we nog even getrakteerd op een fikse regenbui. Eenmaal thuis leek het mee te vallen met de vermoeidheid en was ik al weer allerlei plannen aan het smeden, maar toen ik even op de bank ging zitten, was ik verkocht. De luiken bleven dicht voor het eerstvolgende uur…

Inlegvel voor het wandelboekje en de speculaaspop

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De drie Egmondentocht (WS78), 11-11-2017

Datum: 11-11-2017
Tocht: De drie Egmondentocht (serie 40 tocht 3)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43279 kilometer
Weer: Wisselvallig (soms zonnig, maar ook buien), wind W/NW ca. 3-5 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 10 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5BCB6

Dit keer een tocht van WS78 waar ik met de fiets naartoe kon. En dat gebeurt niet vaak. Het was nog geen vijf kilometer van mijn flat vandaan. Ik twijfelde nog even, omdat er steeds buien vielen, maar als ik eerst naar het station moest lopen zou ik er nog niks mee opschieten. Ik had rond half acht willen vertrekken. Echter kostte het opstaan tamelijk veel moeite (ik had slecht geslapen dankzij de rokende buren op het balkon) en ik moest ook nog thuis ontbijten. Dus reed ik om acht uur weg. Voordeel was wel dat het toen al licht was. Onderweg kreeg ik nog wat regen over me heen, maar het viel nog wel mee. Rond twintig over acht was ik bij het Trefpunt in Heiloo. Corné en Miranda waren er ook al, net als vele bekende wandelaars. Ik had thuis al twee bekers koffie gehad, dus kon ik, nadat ik me ingeschreven had, om kwart voor negen vertrekken. Ja, we mochten vanwege de zware tocht zowaar een kwartier eerder gaan…

Grasdijken, overstapjes en een ruïne…
We liepen een stukje door de bebouwde kom van Heiloo en daarna kwamen we in de Noorderneg, het noordelijk deel van natuurgebied Het Maalwater. We volgden hier enkele fietspaden tot aan de Zeeweg. Daar pikte ik de eerste geocache van de serie “Rondje Egmonder Binnenvaart” op, die ik snel gevonden had. Corné hielp nog even met het terugplaatsen van deze geocache. Via een kippenbruggetje kwamen we op een glibberige grasdijk en we bleven de Egmonder Binnenvaart volgen, totdat deze bij de Hoevervaart uitkwam. Die staken we wederom met een kippenbruggetje over, waarna we de vaart volgden tot bij Egmond aan den Hoef. Omdat al die stukjes dijk (en land) van verschillende boeren zijn, moesten we flink wat keren over hekken klimmen. Gelukkig waren er bij de meeste goede overstapjes gemaakt. Ook staken we de Hoevervaart nog een keer over. In Egmond aan den Hoef liepen we rond het Slot op den Hoef. Het is een ruïne en alleen de slotkapel staat nog volledig overeind. Het is jammer dat de achterste brug intussen gesloopt is, anders hadden we over de ruïne kunnen lopen.

Over het hek langs de Hoevervaart

Binnendoor liepen we naar de molen van Berkhout, die tussen Egmond aan den Hoef en Egmond aan Zee staat. Het viel me op dat deze molen geen wieken meer heeft. Vlak voor de soeppost in Egmond aan Zee mochten we nog even een flinke klim maken en vanaf een duintop hadden we prachtig uitzicht over de vlakke polder. Even later verliep ik me, omdat de pijl rechtdoor wees (terwijl de routebeschrijving linksaf aangaf). Gelukkig had ik het snel in de gaten. Niet veel later volgde de soeppost bij jongerencentrum De Wal. Daar trof ik Olfert en nadat ik snel een bekertje soep naar binnen had gewerkt, ging ik met hem aan de lus van de veertig kilometer beginnen.

We liepen vrijwel meteen Egmond aan Zee uit en de duinen in. Het parcours werd nu echt pittig. Bij de volkstuinen waren de paden nog prima begaanbaar, maar vervolgens kregen we behoorlijk wat mul zand voor onze kiezen. Olfert had er beduidend minder moeite mee dan ik. Het was soms ook goed zoeken naar de pijlen, linten en zwarte paaltjes met witte banden die wij moesten volgen. Doordat ik te veel voorovergebogen liep, viel de insulinepomp steeds van mijn broekband en kreeg ik wat last van mijn onderrug. Het was wel een geweldig mooi stuk in de route. Op de GPS zag ik dat we niet de kortste weg namen, maar afbogen richting Wimmenum. Vlak voordat we aan de Woudweg kwamen, werd de lucht voor ons gitzwart en was er een regenboog zichtbaar. Even later viel er een flinke bui en moest ik de paraplu, die ik al heel optimistisch had opgeborgen, toch weer tevoorschijn halen.

En dan maar proberen me niet druk te maken…
We wandelden naar de N510 die we vlakbij De Franschman overstaken. Vervolgens gingen we door de duinen en bossen naar Bergen aan Zee, waar we over landgoed Huize Glory liepen. De glorie is er wel een beetje af. Na nog een klein stukje duin kwamen we aan bij hotel Victoria, de horecarust voor vandaag. Olfert bleef buiten omdat hij dacht dat je er geen eigen brood mocht opeten, maar toen ik binnen aan de bar twintig minuten zat te wachten totdat iemand mijn bestelling (één bokbiertje) kwam opnemen, ben ik toch maar aan mijn broodjes begonnen. Het was behoorlijk irritant dat ik zo lang moest wachten, zeker omdat er al van tevoren aangekondigd was dat het een zware tocht werd, en ik de tijd dus hard nodig had om te lopen. Ik wilde om half twee weer weg, maar het werd tien minuten later. Ik moest nog zand uit mijn schoenen gooien en dat heb ik buiten in het bushokje gedaan. Olfert was intussen ook verder gegaan en dus moest ik het in mijn eentje zien te rooien. Ik voelde me even flink gestresst, maar al snel besloot ik me niet meer te haasten. Dan maar te laat binnen, want aan die twintig minuten wachten kon ik weinig doen. Dan had WS78 dit maar beter moeten regelen met het hotel.

Trap in de duinen bij Wimmenum

Al snel ging de route door het park Parnassia en ik dacht even dat we de Woudweg op moesten. Toen bleek dat we iets verder via een trap het strand op gingen. Van mij mochten we de kust best volgen tot in Egmond aan Zee, maar na circa een kilometer werden we weer de duinen in gestuurd. We kwamen toch nog op de Woudweg en een klein stukje verder kregen we weer een flink stuk mul zand. Ook nu volgden we de zwarte paaltjes met witte banden. Toen ik pas in Alkmaar woonde, heb ik met een vriend eens geprobeerd om door de duinen van Bergen aan Zee naar Egmond aan Zee te komen via deze route. Er stonden toen nog geen paaltjes en we hadden nog geen smartphone of GPS. We zijn toen ook hopeloos verdwaald en hebben er uren over gedaan. Nu was het gelukkig een stuk duidelijker. We passeerden verschillende vennetjes en via de volkstuinen, waar het nu wat drukker was, kwamen we in de bebouwde kom. Bij het jongerencentrum De Wal was ook de koffiepost en omdat ik een hypo had moest er wat suiker in de koffie. En natuurlijk werd het tijd voor die halve rookworst met mosterd. Olfert was er ook nog, al stond hij wel op het punt om te vertrekken. Ik heb er zo’n tien minuten gerust en we hadden nog twaalf kilometer voor de boeg.

Geen energie meer…
Na de koffiepost mochten we meteen weer een duintop opklimmen. Er bleek een uitzichttoren te zijn en ik ben even helemaal boven gaan kijken. Na een afdaling bij het kerkhof van Egmond ana Zee volgde weer een klimmetje en passeerden we een oorlogsmonument. En even later liepen we over het terrein van de Prins Hendrikstichting, nu een tehuis voor oud-zeelieden. Achter dit tehuis gingen we opnieuw de duinen in en werd het weer flink ploeteren. De zon stond inmiddels laag en dat leverde lange schaduwen op. Toen ik de duinen verliet, begon het al een beetje te schemeren. We kwamen langs gasterij Nieuw Westert, waar de twintig kilometer rust had, maar tijd om te stoppen was er niet meer. In rap tempo liep ik door naar de fruitpost in Egmond-Binnen. Ik had gehoopt dat deze bij de abdij zou zijn, maar helaas was het net ernaast en van de abdij heb ik niet veel gezien. Het gebouwtje bleek dienst gedaan te hebben als noodkerk in de oorlog. Ik zag er echter weinig van. Intussen had ik al mijn derde hypo en dus kwam de appel die we kregen goed van pas. Mijn AA-tje had ik in de duinen al meester gemaakt; het lichaam was nu echt energie aan het vreten…

Mul zand in de duinen tussen Bergen aan Zee en Egmond aan Zee

Na de fruitpost gingen we het Monnikenpad op, een grasdijk langs de Egmonder Binnenvaart, wederom met verschillende overstapjes en een bruggetje. Ik was blij dat het nog niet helemaal donker was. We kwamen op de Zeeweg uit die we een flink stuk volgden, bijna tot bij de finish. Ik arriveerde precies om half zes bij het Trefpunt en dat viel me nog enorm mee. Ik was wel gesloopt en voelde mijn spieren flink. Tussen de tafels door schuifelen met een bokbiertje en stok in de hand, en nog een rugzak om, viel dan ook niet mee. Er moesten nog zo’n twaalf wandelaars binnenkomen en het was pas na zes uur toen de pijlenophalers arriveerden. De wandelaars die ik sprak waren het unaniem eens: het was een zware tocht, maar wel erg mooi. Ik wilde even na zes uur huiswaarts keren, toen ik op de buienradar zag dat het regende. En dus besloot ik nog een bokbiertje te nemen. Maar toen ik om kwart voor zeven buiten kwam, regende het alweer. Gelukkig duurde die bui niet lang. Het fietsen in het donker bleek wel wat lastig te zijn, want Heiloo was niet al te best verlicht en alles spiegelde door de regen. Het donkere stuk door het Heilooërbos viel me nog mee. Vervolgens moest ik wel uitkijken voor de kinderen die vanwege Sint Maarten nog op de straat waren, want sommigen waren slecht zichtbaar ondanks de lampionnen. Rond tien over zeven was ik thuis en weer bleek ik tegen een hypo aan te zitten. Blijkbaar merkte mijn suiker ook dat het een pittig dagje was…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

14e Rode Kruistocht Brummen, 05-11-2017

Klik hier voor de website van het Rode Kruis

Datum: 05-11-2017
Tocht: 14e Rode Kruistocht
Organisatie: Wandelsportvereniging Brummen en het Rode Kruis Brummen
Internet: http://wandel.nl/ en http://www.rodekruis.nl/
Afstand: 20 kilometer
Totaal afgelegd: 43239 kilometer
Weer: Zonnig, later meer bewolking en een bui. Fris herfstweer.
Middagtemperatuur: ca. 11 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Dit weekend kwam echt alles tegelijk. Ik zou graag op zaterdag naar Capelle aan den IJssel gegaan zijn voor een tocht van RS80. Die stond eerst verkeerd op hun overzicht (28 november) en ik was er van uit gegaan dat dit 28 oktober zou moeten zijn. Ineens bleek er 4 november in het programma te staan. Ook was ik uitgenodigd voor een bokbierfestival in Alkmaar op vrijdag en ik had al toegezegd om met de wandelvrienden.com mee te gaan wandelen in Brummen. Daarbij waren er het hele weekend werkzaamheden op het spoor tussen Alkmaar en Uitgeest. Er reden geen treinen maar bussen en dat zorgde voor extra reistijd. Ik moest dus keuzes maken. Helaas moest ik Christa teleurstellen door niet naar Capelle te gaan. Ik wilde op zaterdag rustig naar Blerick reizen om vanuit daar zondag naar Brummen te gaan. Vrijdag ben ik wel nog op het bokbierfestival geweest en omdat ik thuis nog veel moest doen werd het zaterdag toch pas erg laat voordat ik in Blerick was.

Even wachten…
Eigenlijk hoefde ik pas om 8.02 uur met de trein naar Nijmegen. Omdat ik ooit flinke vertraging heb gehad door gladde sporen besloot ik een half uur eerder te gaan. In Nijmegen kon ik nog net de intercity naar Zwolle halen en dus was ik al rond twintig voor negen in Arnhem. De Huiskamer was nog niet open, dus haalde ik koffie bij de AH To Go en heb ik op een bankje op Anke, Ben en de rest gewacht. Samen zijn we alsnog naar De Huiskamer geweest, waar ik getrakteerd werd op een gevulde koek. De stoptrein uit Nijmegen, met daarin Kees en Inge, had wat vertraging, maar even voor tien uur waren we in Brummen. We pasten niet allemaal in het busje van het Rode Kruis en dus moesten we een beurt wachten. Bij restaurant de Vroolijke Frans troffen we nog meer wandelvrienden, waaronder Corné en Miranda. Ik bestelde koffie, maar ik had vergeten dat we vrij laat waren, dus werd het snel doordrinken zodat we om half elf konden starten.

Ons vervoer naar de start

We kregen een route van de vijfentwintig kilometer mee, want die van de twintig kilometer waren op. Er was wat in gekrast, maar het bleek uiteindelijk nog niet te kloppen. Gelukkig was de route prima gemarkeerd en dus kon je hem zelfs zonder beschrijving goed volgen. We gingen vandaag voornamelijk richting het noorden. Na wat landelijk gebied wandelden we door een stukje bos en even later zag ik een bordje waarop landgoed Voorstonden vermeld stond. Ik verheugde me al op de prachtige vijver, statige bomen, mooie lichtinval en de paddenstoelen. Maar dat stukje van het landgoed deden we dit keer niet aan. In plaats daarvan wandelden we door een voor mij onbekend natuurgebied. Jammer dat ik het bordje niet op de foto gezet heb, want de naam ben ik kwijt en kan ik ook nergens meer vinden. Stukjes bos en platteland bleven zich maar afwisselen. Wel was het goed uitkijken, want het was hier en daar wat modderig. En soms zag ik dat net te laat. Maar goed dat ik de dichte Brooks wandelschoenen aan had getrokken…

Zeven meter hengelen
We kwamen ook nog langs het Bethelkerkje dat uit 1902 stamt (volgens de gevelsteen). Ik zou graag even binnen kijken, maar het leek nu wel een woonhuis. Even later passeerden we een koffie- en theeschenkerij. Voor het erf werd op een bord duidelijk gemaakt dat we met Pasen weer welkom waren. We liepen dus maar stug door naar de rust, die een paar honderd meter verderop was, bij een garage op het erf van een boerderij. Daar heb ik een kop groentesoep gegeten, helaas zonder soepballetjes, want die waren al op. En ook met de soep zelf ging het hard toen onze groep eenmaal besteld had. Intussen zat ik ook naar de nieuwe geocaches te kijken die in deze omgeving lagen. Volgens de omschrijvingen had ik er een hengel van circa zeven meter voor nodig. Ik kon me er geen voorstelling van maken. Als dat een touw met magneet moest zijn, dan kon ik dat volgend jaar wel meenemen. Vlakbij de rust zat zo’n geocache verstopt, dus ging ik even kijken. Helaas zag ik hem niet.

Bethelkerkje

We passeerden nog een paar van die geocaches en er bleken allerlei trommeltjes in de bomen te hangen, van een kokertje tot een prullenbakje of een koffiebekertje. Voor mij sowieso lastig te zien en hier konden wij echt niet bij. Verder kwamen we ook geen geocaches meer tegen, dus helaas niets vandaag… We liepen wederom door landelijk gebied en op weg naar Hall kwamen we op een kleine heide, waar we via vlonders door een ven heen moesten. Een leuk stukje in het parcours. Het vlonderpad heette het “Van den Akker struinpaadje”. In Hall troffen we vlakbij de kerk een tuin met een aantal kunstwerken, waaronder een kar gemaakt uit allerlei stukjes aluminium en een tuktuk van rubber (waarschijnlijk stukjes autoband). Het was wel privéterrein, dus zijn we maar niet al te ver de oprit op gegaan. Ik had graag de kerk bezichtigd, maar die was dicht. Volgens de informatie op en bij de deur had je een toegangsbewijs nodig en was de kerk slechts één keer per week open voor bezichtiging. Erg jammer…

Flinke boeren
We passeerden ook nog een herdenkingsmonument voor ingenieur Cornelis Johannes van Doorn die in Hall geboren is en bij de Japanse stad Koriyama de leiding had over de aanleg van de belangrijkste Asaka-waterwerken. Maar goed dat deze informatie op een bordje stond, anders had ik het hier ook niet zo neer kunnen zetten… Via een graspad en een verharde landweg kwamen we bij camping De Kikker, waar de tweede rust was. We hadden dit keer helaas door omstandigheden geen eigen verzorging. Ik vroeg of ze iets light te drinken hadden en er was nog precies één blikje Pepsi Max over. Normaal zijn die zwart, maar deze oogde een beetje paarsig. Het bleek een Pepsi Max Cherry te zijn. Die had ik nog nooit gehad en hij smaakte prima. Maar als je ooit een wedstrijdje boeren laten wilt winnen, moet je dit spul nemen…

Over het vlonderpad

Het buienalarm gaf aan dat we regen zouden krijgen en de lucht begon ook aardig donker te worden, dus werd het tijd om de regenhoes om de rugzak te doen en de paraplu te pakken. Het bleek geen overbodige luxe, want een paar honderd meter na de rust begon het inderdaad even aardig te regenen. Via een fietspad (met een zeer mooie paddenstoel in de berm) wandelden we naar landgoed Leusveld, waar we ook langs het fraaie landhuis kwamen. Vervolgens ging het wederom over een fietspad naar de Knoevenoordstraat, waaraan de finish lag. Maar we mochten nog een ommetje maken door het bos ten noorden van de golfbaan Kasteel Engelenburg. Bij het kasteel zelf zijn we niet geweest; ik zou het best eens willen zien. Toen de regen stopte en het een beetje opklaarde staken de felle herfstkleuren prachtig af in de laagstaande zon.

Nagenieten met de hele club
Via het bos liepen we terug naar restaurant De Vroolijke Frans. Daar troffen we Lies en Evert, die hier in de buurt wonen en anders altijd de verzorging doen. Ik heb eerst een Bronckhorster IJsselbock gedronken. Lekker, maar aardig aan de prijs, dus dronk ik vervolgens nog een Grimbergen Dubbel. Intussen had Ben ook wat bittergarnituur geregeld. Het was een gezellige afsluiting van het wandelseizoen van de wandelvrienden.com. Omdat het laatste busje van het Rode Kruis rond half vijf naar het station zou rijden en wij pas om 17.11 uur de trein hadden (één keer per uur) werden we met eigen auto’s naar het station gebracht. In Arnhem stapten de meeste wandelvrienden uit en samen met Kees en Inge ben ik doorgereisd naar Nijmegen. Daar namen ook wij afscheid van elkaar en stapte ik over op de stoptrein van Arriva naar Blerick. Ik was er tegen zeven uur en ik moest nog even mijn OV-chipkaart opladen voor de reis naar Amsterdam op maandag. Het was bijna half acht toen ik mijn moeders flat binnenstapte; precies op tijd voor het nieuws op RTL4…

Fraaie paddenstoel nabij Hall

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

4e Herfst Muggentocht Cruquius, 29-10-2017

Klik hier voor de website van wandelgroep De Stekende Muggen

Datum: 29-10-2017
Tocht: 4e Herfst Muggentocht
Organisatie: Wandelgroep De Stekende Muggen
Internet: http://www.destekendemuggen.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 43219 kilometer
Weer: Redelijk bewolkt, ook blauwe luchten en zon, af en toe een bui, wind 4-7 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC3B66YGC74X3AGC5NN3RGC74X2HGC7BZDGGCHDRYGC74X1PGC74X0DGC5A7RV

Eigenlijk hou ik het in de herfst en winter bij één dag wandelen in het weekend, maar ik wilde toch wel weer eens een nieuwe omgeving verkennen. En dus nam ik rond kwart voor acht de trein naar Haarlem. Daar moest ik overstappen op een bus richting Hoofddorp en even na negen uur stapte ik uit in Cruquius. Het was maar een klein stukje lopen naar de start, bij het Pannenkoeken Paviljoen. De start was pas om tien uur, dus had ik een trein later kunnen nemen. Dan moest ik wel vaker overstappen en dat was erg krap. Nu had ik tijd genoeg om me in te schrijven en eerst een beker koffie te drinken. Iets eerder starten was geen probleem en dus ging ik om kwart voor tien op pad.

Over de balustrade voor een trommeltje
We liepen eerst terug naar de bushalte en nadat we de doorgaande weg een klein stukje gevolgd hadden, wandelden we het natuurgebied De Boseilanden in. Middels een viaduct staken we de N205 over, waarna het een tocht door Hoofddorp werd. Eerst over een lang fietspad en daarna door de wijk Floriande. Nou ben ik niet zo’n fan van stadstochten, maar ik had wel genoeg aanspraak. Een paar kinderen vonden het machtig interessant en vroegen wat ik aan het doen was. En een ander jochie wilde weten waarom ik een stok bij me had. In zijn onschuld wenste hij me beterschap. Ondanks dat het nooit beter zal worden heb ik hem toch maar bedankt. Nadat ik door de wijk heen was volgde de recreatieplas Toolenburg, waar we een flink stuk omheen liepen. Mijn moeder belde en verbaasde zich erover dat ik aan de wandel was. Intussen vielen er ook een paar spetters en de eerste geocache diende zich aan. Ik had het idee dat deze achter de balustrade lag, maar dat ging nog wel ruim een meter omlaag. Toch ben ik er na wat wikken en wegen overheen geklommen. Helaas vond ik de cache niet, dus was alle moeite voor niets geweest. In deze omgeving lagen veel caches, maar veel succes had ik niet. Misschien toch een beetje gehaast?

Flinke betonnen stapstenen in de recreatieplas Toolenburg

We mochten kiezen of we het fietspad volgden, of over de voetpaden zouden gaan. In dat laatste geval kreeg je wel overstapjes via stapstenen in het water. Dat bleken gelukkig flinke ronde betonblokken te zijn, kijk maar op de foto hierboven. Achter mij kwam een gezin met een hond en ik had nooit gedacht dat deze Duitse Herder er overheen durfde. Hij deed het echter probleemloos en hij stond ineens weer naast me. Aan de andere kant van de plas hadden we de eerste rust, bij restaurant Lieveling. Daar dronk ik nog een kop koffie en ik trof er een paar wandelaars van wandelvrienden.com. Ik had ze eerst niet herkend, maar toen ze over Brummen begonnen, wist ik het meteen. Omdat de bediening even op zich liet wachten, duurde de pauze iets langer dan gepland. Ondanks dat had ik nog tijd genoeg.

Zoeken, zoeken en nog meer zoeken…
Na de eerste rust wandelden we de wijk Toolenburg in en na een poosje kwamen we in een park waar ik geen pijlen meer zag. Ik werd niet helemaal wijs uit de routebeschrijving (die toch best goed was) en er was ook niemand om iets aan te vragen. Na wat heen en weer gelopen te hebben besloot ik toch maar rechtdoor te gaan. Verderop stonden wel weer pijlen. Bij een fietstunneltje zat weer een geocache verstopt, waarvan ik al het vermoeden had dat ik er niet bij kon. Dat bleek te kloppen, dus na één blik ben ik ook meteen weer verder gegaan. Een eindje verderop, net voor de Hoofdvaart, ging de route onder een fietstunneltje door en daarna volgde meteen weer een geocache die ik ook niet kon vinden. Even later liepen we de wijk Pax in en hier stond een pijltje rechtdoor, maar het was niet duidelijk of we de woonwijk in moesten, of het fietspad moesten volgen. Ik koos de eerste optie en zag ineens geen pijlen meer. Omdat er wederom een geocache in de buurt lag, ben ik daar eerst even heen gelopen. Gelukkig vond ik die cache wel. Toen ik terugliep werd ik geroepen door een paar dames, maar een paar honderd meter verder bleken we alweer verkeerd te zitten. Omdat er straatnamen op de routebeschrijving stonden konden we met de kaart van de smartphone toch nog onze weg vinden.

Park in de wijk Toolenburg

We wandelden een fietspad op langs de Hoofdvaart en we passeerden korenmolen De Eersteling. En ook hier lag weer een geocache die ik makkelijk vond. De dames waren intussen doorgelopen en even later kwam ik langs het fort bij Hoofddorp. Ik zag dit later pas op de kaart; van het echte fort heb ik helemaal niets meegekregen. Achter het fort volgden we weer een fietspad met de toepasselijke naam “Liniepad”, om vervolgens via een woonwijk weer bij de Hoofdvaart uit te komen. Na het oversteken van deze vaart ging de route een klein stukje door het centrum. Ik had de dames weer ingehaald en bij de eerstvolgende geocache was ik ze weer kwijt. Die cache kon ik niet vinden; ik had ook geen zin in een nat pak, dus bleef ik bij het water uit de buurt. Na een aardig stukje rechtdoor gelopen te hebben gingen we het Wandelbos Hoofddorp in en hier kregen we een omleiding. Langs de originele route lag wederom een geocache en dus heb ik het gemarkeerde parcours even verlaten. Ik trof een flinke holle boom aan met veel gaten en kieren, maar de cache vond ik wederom niet. Ik hou niet zo van dit soort caches omdat ik met mijn visuele beperking niet kan zien of er insecten in de boom huizen. Je zult maar op een wespennest stuiten…

Schiphol en de havens van Amsterdam
Aan de Kruisweg in Hoofddorp hadden we rust bij snackbar ’t Kombuis, ook al uitgebaat door Chinese mensen. Ze waren wel erg vriendelijk. Ik bestelde een cola zero maar merkte ook dat ik een suikertekort had, dus nam ik er een Mars bij. Ik heb even met de vrijwilligers van het Rode Kruis zitten kletsen en de fikse bui die net viel afgewacht. Daarna vlug verder, want de tijd vloog voorbij. Wederom kwamen we aan de Hoofdvaart die we een stuk moesten volgen. Hierdoor kon ik nog twee geocaches meepikken van de serie die hier lag. De eerste vond ik probleemloos. Het begon echter wel weer wat te regenen. De tweede zat in een bosje verstopt, bij of in een dikke boom. Het was er voor mij iets te donker en ik vond hem niet. Dan maar onder de N201 door en via een fietspad het buitengebied in. Voordat we bij natuurgebied Buitenschot kwamen had ik nog even zicht op Schiphol. Ik hoorde het eigenlijk eerder dan ik het zag. Op goed geluk maakte ik een foto en daarop zag ik een verkeerstoren van de luchthaven met op de achtergrond de vuilverbranding in het westelijk havengebied van Amsterdam.

Verkeerstoren Schiphol en vuilverbranding westelijk havengebied Amsterdam

In het natuurgebied Buitenschot liepen we tussen allerlei vreemde dijkjes door. Het waren er heel veel achter elkaar, telkens met een doorgang voor het fietspad. Waarom dit zo gemaakt was, werd mij niet duidelijk. Aan het eind van het fietspad stond het eerste pijltje rechtsaf iets te vroeg, waardoor ik bijna een grindpad langs het Achterkanaal nam. Een paar wandelaars die deze fout al gemaakt hadden en inmiddels op het Liniepad liepen, riepen mij terug. Aan het eind staken we de IJweg over en ben ik even op een heuvel geklommen. Er was een uitzichtpunt met een kunstwerk en een bankje. Onder het bankje zat ook een geocache verstopt en dus kon ik die heerlijk zittend loggen. Honderd meter verderop hadden we rust en hoewel ik eerst eigenlijk wilde doorlopen, besloot ik toch even een kopje koffie te gaan drinken bij de mooi ingerichte en gezellige zorgmanege Stal Starro.

Lekker nagenieten…
We verlieten de zorgmanege aan de achterzijde, waar we meteen het Haarlemmermeerse Bos ingingen. Ik zag gelijk een paar paddenstoelen die op de foto moesten. Een klein stukje verder werd de lucht voor ons behoorlijk donker en er was een regenboog zichtbaar tussen de bomen. Niet veel later vielen er dikke druppels en heb ik de paraplu tevoorschijn gehaald. Maar het was ook zo weer droog. We liepen over allerlei parkeerterreinen die ook als dagcamping gebruikt konden worden en ik herkende het een beetje. We bleken achter het Claus Partyhouse te zitten, waar we ooit een bedrijfsfeest hebben gehad. Vervolgens ging de route onder de N205 door en wandelden we door het Prins Bernhard Bos (een deel van natuurgebied De Groene Weelde) terug naar het Pannenkoeken Paviljoen. Bij het afmelden om half vijf kreeg ik spontaan een medaille. Ik was aardig verrast, want die wandelgroep De Stekende Muggen bleek een enthousiaste club te zijn. Omdat ik toch nog moest eten besloot ik in het restaurant ook maar gelijk een hartige, goed gevulde pannenkoek te nemen en met twee bokbiertjes smaakte dat prima. Omdat de wintertijd net was ingegaan (mijn biologische klok was ook een beetje van slag…) was het om 18.00 uur al redelijk donker, toen ik bij de bushalte kwam. Een kwartier later was ik weer op station Haarlem, waar ik rond half zeven de stoptrein naar Alkmaar genomen heb. Die deed er zo’n drie kwartier over. Ik had geen zin om op de bus te wachten, dus nam ik de benenwagen naar huis. Helaas wel weer door de regen…

Heerlijke pannenkoek met een lekker bokbiertje…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Verrassend Amsterdam-Noord wandeltocht, 28-10-2017

Klik hier voor de website van het Wandel Comité Buiksloot

Datum: 28-10-2017
Tocht: Wandeling Verrassend Amsterdam-Noord
Organisatie: Wandel Comité Buiksloot
Internet: http://www.wandelcomitebuiksloot.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 43194 kilometer
Weer: Grijs, zwaar bewolkt, droog (paar druppels), stevige wind (5-7 Bft.)
Middagtemperatuur: ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7DR6AGC686M4GC79PX6

Op vrijdag, tijdens onze lunchwandeling, kwamen we de pijlenzetters van deze tocht al tegen in het W.H. Vliegenbos. We hebben even een praatje gemaakt en ik heb mijn collega Henk gevraagd of hij zin had om mee te gaan wandelen. Helaas had hij al andere plannen. Ik ken Amsterdam-Noord wel redelijk goed en ik had deze tocht (die overigens elk jaar weer anders is) al vaker gelopen. Toch blijft het leuk om de omgeving op een andere manier te bekijken dan alleen maar als werkomgeving. En dus nam ik zaterdag rond kwart over zeven de trein naar Amsterdam. Ik had nog een half uurtje later kunnen gaan, maar het kwam toevallig zo uit. Ik moest er wel stevig voor doorstappen op weg naar het station. Ik had nog overwogen om in Amsterdam een OV-fiets te pakken. Helaas was het nog donker toen ik op het centraal station aankwam en, voor zover ik wist, was een stuk van het fietspad langs het Noord-Hollands kanaal ook nog afgesloten. Dus stapte ik even voor acht uur in bus 35 naar Amsterdam-Noord, met nog een paar wandelaars. Vanaf de halte Pinksterbloemstraat wandelden we binnendoor naar de sportvelden van D.V.C. Buiksloot. Daar kwamen we rond kwart over acht aan. We mochten nog niet inschrijven, dus eerst maar een kop koffie… Rond half negen werd er ingeschreven en iets eerder dan negen uur starten was geen probleem, maar omdat ik toch nog naar het toilet moest en de koffie nog niet op had, scheelde het niet veel.

Fietsendump
De route ging meteen naar de Buiksloterkerk. Het viel nog niet mee om die een beetje knap op de foto te krijgen vanwege de vele bomen die er omheen staan. Even later liepen we over het Barkpad naar het park Buiksloterbreek, welbekend van de Dam tot Damwandeltocht. Vervolgens gingen we onder de Kamperfoelieweg door en liepen we door een parkje parallel aan de Buiksloterdijk. Hemelsbreed zaten we nu een paar honderd meter van de start en we kruisten de route die we vanaf de bushalte gelopen hadden. Even later wandelden we het Noorderpark in. Bij het Noorderparkbad (vroeger het Florabad) stond nog een oBike geparkeerd. Dat zijn fietsen die je via een speciale app kunt lenen tegen een tarief van €0,25 per kwartier, maar het systeem schijnt in Amsterdam platgelegd te zijn omdat deze organisatie zonder overleg duizenden van deze fietsen in de stad gedumpt heeft. De gemeente en lokale bewoners zijn het er niet mee eens, want zo worden openbare fietsenstallingen en plekken te veel belast met fietsen die er niet thuishoren.

oBike bij het Noorderparkbad

We bleven nog een poosje in het Noorderpark en passeerden twee geocaches. Bij de eerste viel mijn GPS uit, maar het trommeltje was toch makkelijk te vinden. Nadat ik de batterijen uit en weer in de GPS gedaan had, deed hij het weer. Iets verderop moest er een geocache bij een omgevallen boom liggen. Ik heb er een kwartier naar gezocht, maar ik kon hem niet vinden. Via de nieuwe Noorderparkbrug kwamen we in het oostelijk deel van het park terecht. Al snel staken we de Noord-Zuidlijn en de Meeuwenlaan over, om vervolgens het W.H. Vliegenbos in te lopen. Aan de hand van de routebeschrijving snapte ik niet dat we de pijlenzetters op een heel andere plek in het bos waren tegengekomen, maar later bleken we er twee keer doorheen te gaan. Dit bos heeft voor mij geen onbekende plekken meer. Toch wist ik nog een paar mooie foto’s te schieten. Via de autosluis aan het eind van de Nieuwendammerkade (waar tegenwoordig een paaltje mist) wandelden we de Nieuwendammerdijk op. Nog voor café ’t Sluisje verlieten we de dijk weer. Het was sowieso nog erg vroeg voor een kop koffie…

Langs de Ringsloot liepen we naar het Baanakkerspark en intussen begon ik wel trek te krijgen in koffie. Maar op de routebeschrijving stond helemaal geen horeca aangegeven en ik wist hier in de buurt ook niks te vinden. We kwamen wel dichtbij winkelcentrum Boven ’t Y. Ook hier ben ik al lang niet meer geweest en op de kaart zag ik zo snel geen café, lunchroom, of iets dergelijks. De HEMA bleek nog vijfhonderd meter van de route te liggen en ik had geen zin om een kilometer extra te lopen, dus besloot ik door te gaan. Ik zag dat we wel nog bij café ’t Sluisje zouden komen, maar hoe ver dat nog was… Geen idee… Vlak voordat we bij de A10 kwamen sloegen we rechtsaf en wandelden we het natuurgebied Waalenburgsingel in. Door het voorbijrazende verkeer op de A10 was het hier niet bepaald rustig, maar het was wel weer zo’n apart stukje van Amsterdam-Noord. Intussen begon het wel aardig op te schieten met de tijd en ik ben dus maar even bij een bankje gestopt om een paar broodjes uit mijn rugzak te halen.

Natte tas
Na het natuurgebied zat er een kleine omleiding in de route en was het even goed zoeken naar de juiste weg. Ik miste een pijltje en liep een klein stukje te ver door. Echt veel extra meters maken doe je hier niet, omdat er al snel weer een zijstraat volgt zonder pijlen… Via een voetpad bereikten we de waterplas van de Schellingwouderbreek, die we bij de Dam-tot-Damwandeltocht alleen vanaf een afstandje zien. Nu mochten we er omheen en overheen via drie bruggen. Vervolgens ging de route de dijk op richting Schellingwoude. Bij een grasveld met picknicktafels, onder aan de dijk, moesten we door een poort het Schellingwouderpark in. Het was een zware poort, maar hij stond nog een stukje open en ik stootte er helaas met mijn rugzak tegenaan. Ik raakte precies het blikje energiedrank en er zat meteen een flink gat in, waardoor ik een natte tas en kleding had. Dat spul ruikt ook nog eens mierenzoet. Gelukkig zat het blikje in het zijvak en niet in de rugzak. Dat is me ook al eens overkomen…

Trekpontje in het Schellingwouderpark

We liepen naar de oever van het IJ en volgden deze in westelijke richting. Tot mijn grote verbazing kwamen we bij een trekpontje uit. Ik moest wel even goed kijken hoe deze precies werkt en erg stevig zag het er niet uit. Als ik er maar niet mee op het IJ kwam te dobberen, want dan moest de GVB-pont me misschien nog wel terugbrengen… De overtocht ging prima en nadat we nog een klein stukje door de bebouwde kom hadden gelopen gingen we het bosgebied in dat ik vanaf ons bedrijf aan de overkant van het water kan zien liggen. Het is echter te ver weg voor een lunchwandeling en dus was ik er nog nooit geweest. Er waren verschillende graspaden en vlak voordat we weer op de Nieuwendammerdijk uitkwamen moesten we nog over een slootje heen via een paar boomstammen. Een beetje eng was het wel, omdat de boomstammen wat ongelijk waren.

Herinneringen aan een mooie tijd
Na een kleine vijftien kilometer kwam ik eindelijk bij café ’t Sluisje, waar ik even een Brand Dubbelbock gedronken heb. Vorig jaar hadden ze nog halve liters Paulaner bokbier, maar die was er helaas niet. Ik heb heerlijk uitgerust en daarna ben ik weer verder gegaan. De route ging weer door het W.H. Vliegenbos en tussen de bomen door kon ik nog net mijn werk zien. We kwamen langs het Brederocollege en bij het nieuwe metrostation Noorderpark. Nu kon ik eindelijk eens rustig kijken hoe ver de werkzaamheden gevorderd waren. Na het oversteken van het Noord-Hollands kanaal volgden we het fietspad een flink stuk richting het Buiksloterwegveer en er bleek inderdaad een stuk afgesloten te zijn. De route ging naar het voormalige terrein van Shell, waar ik negen maanden stage gelopen heb. Een groot deel is afgebroken, maar sommige gebouwen waren nog wel herkenbaar. De portiersloge is er nog en daar verliep ik me ook even. We moesten de Tolhuistuin in en hoewel die er ook al was in de Shell-tijd miste ik de ingang. De bedrijfskantine (nu restaurant THT) en de toren, Overhoeks, zijn er nog. Wel met een draaiend restaurant en uitzichtplatform. Het Groot Lab is ook gespaard gebleven; daar moest ik altijd naartoe als ik iets in kleur geprint wilde hebben. Het gebouw waar ik destijds gewerkt heb, is helaas tegen de vlakte gegaan. Ik denk dat het ongeveer achter het huidige EYE filmmuseum gestaan heeft, daar waar nu nog een groot, leeg grasveld ligt. Het zou me niks verbazen als dat ook nog volgebouwd gaat worden met dure appartementen. De tijd bij Shell was wel erg leuk; projecten doen, eerste kennismaking met internet, dineren tussen de middag in de bedrijfskantine en voor het eerst een eigen huishouden in de Van der Pekstraat…

Voormalig Shell-terrein met de toren Overhoeks (links) en het Groot Lab Irood gebouw)

Rond Overhoeks en het filmmuseum was het tamelijk druk, want dit stukje Noord is hip tegenwoordig. Op het grasveld bleek ook nog ergens een geocache te liggen en ongezien loggen was hier niet mogelijk, maar ik had hem wel snel te pakken. Even verderop, langs de IJ-boulevard, dreigde de accu van mijn smartphone het te begeven. Ondanks dat ik hem bij de rust had opgeladen moest hij toch nog even aan de externe accu. Met het hele pakketje in mijn broekzak liep ik verder, langs het nieuwe gebouw van Shell richting het Disteldorp. Daar wilde ik een foto maken van het NH-hotel, omdat dit vroeger het ziekenhuis van Amsterdam-Noord was. De grote poort ging steeds dicht en er was alleen een kleine voetgangerspoort open. Toen ik naar binnen liep en een foto schoot werd ik aangesproken door een beveiliger. Het hotel blijkt grotendeels afgehuurd te zijn door een vliegtuigmaatschappij (waarvan ik de naam niet zal noemen) en dus werd er goed in de gaten gehouden wie er in- en uitliep. Maar als je ziet wat er in de buurt van het Mosplein en Mosveld rondhangt, dan kan ik me sowieso voorstellen dat je de boel zoveel mogelijk dicht houdt. Omdat er geen personen op mijn foto stonden was het verder geen probleem.

Wat een geslinger…
Na een viaduct kwamen we op het compleet verbouwde Mosplein en na een volgend viaduct op het Mosveld, dat er nog steeds ongeveer zoals vroeger uitziet. Al snel wandelden we weer richting het Noorderpark en staken we aan de andere kant van de brug bij het metrostation nogmaals het Noord-Hollands kanaal over. Via de oostelijke oever kwamen we bij de Buiksloterdijk en toen moesten we nog een keer over het kanaal. Vervolgens wandelden we langs kinderboerderij De Buiktuin en krijtmolen d’Admiraal naar het BovenIJ-ziekenhuis. En omdat we blijkbaar nog niet genoeg kilometers in de benen hadden, mochten we in de wijk De Banne nog wat ronddolen over een paar eilandjes, om vervolgens op hetzelfde punt waar het geslinger begonnen was weer verder te gaan. Dat laatste had wat mij betreft niet gehoeven. Intussen vielen er ook een paar druppels, maar het stelde niks voor. Nog geen tien minuten later, om kwart over drie, kwam ik aan bij de finish.

Langs het Noord-Hollands kanaal door het Noorderpark

Terug in de kantine van D.V.C. Buiksloot heb ik een Amstel Bockbier gedronken en de tijd bleek snel om te gaan, want pas rond half vijf ging ik daar weer de deur uit. Tegen zes uur was ik in Alkmaar en ik had geen zin meer om die anderhalve kilometer naar huis te lopen, dus nam ik de bus. Vanwege de werkzaamheden aan de Aert de Gelderlaan moest ik bij winkelcentrum De Hoef uitstappen en ik ben daar maar even een patatje gaan eten bij de snackbar, om vervolgens moe en voldaan thuis een warme douche te gaan nemen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen