Niet meer welkom bij de Nijmeegse vierdaagse?

Geen dispensatie
=
Geen vierdaagse 2020!

Uiteraard behoeft de bovenstaande kreet wat uitleg. Eerst even stukje geschiedenis:

  • In 1997 liep ik mijn eerste vierdaagse in Nijmegen. Met uitzondering van 2014 ben ik er elk jaar geweest, dus dit jaar (2019) loop ik voor de 22e keer.
  • De eerste vier jaar heb ik voor diploma gelopen (twee jaren 4×30 kilometer en twee jaren 4×40 kilometer). Met 2006, het jaar waarin de vierdaagse na de eerste dag afgelast werd, kom ik dit jaar dus op medaille nummer 17.
  • Van 2001 tot en met 2012 heb ik 4×50 kilometer gelopen, elf keer, totdat het vanwege ernstige overbelasting niet meer kon.
  • Vanaf 2014 tot nu (2019) heb ik dispensatie aangevraagd vanwege mijn klachten (met name visuele beperking en de vermoeidheid die dit met zich meebrengt tijdens de vierdaagse). Dit betekent dat ik 4×40 kilometer mag lopen, in plaats van 4×50 kilometer.

In april van dit jaar ontving ik deze brief (klik hier om hem te lezen) van Stichting DE 4DAAGSE. De strekking van de brief is dat er geen dispensatie op afstand meer verleend wordt aan mensen met een visuele beperking en ik vanaf 2020 weer de reglementaire afstand (4×50 kilometer) moet gaan lopen. De brief geeft geen uitleg over de reden waarom het beleid gewijzigd is. Daarom heb ik een toelichting gevraagd (klik hier om deze te lezen).

Uiteraard ben ik het niet met hetgeen in deze brieven vermeld staat eens:

  • Allereerst vind ik het genomen besluit onsportief en respectloos naar mensen met een visuele beperking toe. Het laat duidelijk merken dat mensen met een beperking niet welkom zijn bij de vierdaagse.
  • De reden dat ik dispensatie aanvraag is niet dat ik geen 4×50 kilometer kan lopen; dat heb ik al lang bewezen. De drukte is echter zeer vermoeiend en bovendien kost mijn verzorging meer tijd. Hierdoor krijg ik te weinig rust om dagelijks om 4.00 uur aan de start te staan. Hierin ben ik bij het aanvragen van dispensatie altijd eerlijk geweest naar de organisatie.
  • In de toelichting schrijft stichting DE 4DAAGSE dat de beleidsregels nooit de mogelijkheid geboden hebben dispensatie op afstand aan te vragen vanwege een visuele beperking. Bij mijn eerste aanvraag in 2014 is hier niet op gewezen, en later ook niet. Hiermee heeft stichting DE 4DAAGSE valse verwachtingen gewekt; mijn situatie zal nota bene nooit beter worden, hooguit slechter…
  • Stichting DE 4DAAGSE rept op geen enkele manier in deze toelichting over het feit dat het lopen van een dergelijke vierdaagse voor mensen met een visuele beperking wel degelijk zwaarder is dan voor een gezond persoon. Naar mijn mening moet er wel degelijk op enige manier compensatie plaatsvinden voor deze extra inspanning.

Voor mij betekent dit besluit dus geen Nijmeegse vierdaagse meer vanaf volgend jaar. Stel jezelf eens deze vraag: “Wil ik nog wel lopen bij een organisatie die zo met trouwe, gemotiveerde mensen met een beperking omgaat?”

Bijlagen bij dit bericht:

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

32e Pinksterdriedaagse Breda, 08 t/m 10-06-2019

Klik hier voor de website van de S.N.J.B.

Datum: 08 t/m 10-06-2019
Tocht: 32e internationale pinksterdriedaagse / 27e internationale pinkstertochten
Organisatie: S.N.J.B.
Internet: http://www.bloggen.be/snjb/
Afstand*: 40 + 30 = 70 kilometer
Totaal afgelegd: 46623 kilometer
Weer*: Zondag warm, toenemende bewolking, later benauwd. Weing wind. Droog. Maandag vergelijkbaar met zondagmiddag.
Middagtemperatuur: Ca. 21 – 23 °C.
Foto-album:  Klik hier
Routes*: Dag 2 / Dag 3
Geocache(s): –
*1e dag niet gelopen

Zaterdag 08-06-2019 (dag 1):
Dit jaar had ik niet veel zin om naar Breda te gaan. Het is er wel gezellig, maar de routes zijn altijd nagenoeg hetzelfde en je komt ook twee dagen twee keer (dus in totaal vier keer) op de rust in het Oudlandstraatje in Effen. Ik wilde weleens iets anders. Dus had ik de uitnodiging van Kees en Inge om te komen slapen ook afgeslagen. Ik was van plan om op zaterdag naar de Michaëlmars in Nijmegen te gaan. Op vrijdagavond was ik pas om twaalf uur in Blerick en ik zou om zes uur in de trein moeten zitten, dus werd mijn nachtrust te kort. Ik ben zaterdag maar niet gaan wandelen…

Zondag 09-06-2019 (dag 2):
Voor de zondag had ik wel Breda in gedachten, omdat ik dan veertig kilometer kon lopen en het ook wel weer eens leuk zou zijn om Kees en Inge te zien. Inge heeft wel gelopen, maar Kees lukt dat helaas niet meer. Ik heb om 7.06 uur de eerste trein richting Eindhoven genomen. Daar was de overstap te krap om de intercity naar Breda te halen, want ik moest door de tunnel. Dus bleef ik zitten tot ‘s-Hertogenbosch. Met de intercity richting Roosendaal ging het vervolgens naar Breda, waar ik om 8.40 uur aankwam. Zo vroeg rijden er nog geen bussen richting de Tuinzigtlaan en dus nam ik een OV-fiets. Het ophalen ging best vlot en om negen uur kwam ik aan bij de startplaats, de Prinsentuin van Cooth. Inge was net vertrokken en ik kreeg haar telefonisch niet te pakken, omdat haar mobieltje het niet deed. Ik dronk vlug een beker koffie waarna ik om kwart over negen gestart ben, in de hoop Inge nog in te halen.

Vijvertje bij de Prinsentuin van Cooth

De route ging zoals gebruikelijk eerst een stuk door de woonwijk Haagpoort richting de Aa of Weerijs en later langs het Amphia-ziekenhuis aan de Langendijk. Later staken we nog een keer de Aa of Weerijs over en verliep ik me even, omdat ik foto’s van de “Kolenkit” aan het maken was en per ongeluk het pad naar het Zaartbos voorbij liep. Na het doorkruisen van het Zaartbos volgden we de Aa of Weerijs een stuk en zat er een kleine wijziging in de route, waardoor we flink door het hoge gras langs een aantal vennetjes mochten lopen. De pijlen hingen soms ver weg en hierdoor zag ik ze niet, dus was het een beetje gokken welk pad ik moest nemen. Ook nu liep ik iets te ver door. Via een stukje Mastbos en de brug “Het Vlonderke” over de Aa of Weerijs wandelden we naar Effen, rechtstreeks naar de rust aan het Oudlandstraatje. Ik had Inge daar verwacht, maar ze was er niet. Dus bestelde ik een beker koffie en ging ik zo zitten dat ik iedereen zag aankomen. even later kwam Inge met een groepje wandelaars aanlopen. Ook zij hadden zich blijkbaar verlopen…

Na een praatje nam ik afscheid van Inge, omdat zij de twintig kilometer liep. Ik moest een beetje om de tijd denken en ik zou haar later wel bellen op haar huistelefoon. De lus van de veertig ging eerst naar de parallelweg langs de A16, dus een hoop geluid van het voorbijrazende verkeer. Ter hoogte van knooppunt Galder volgde de splitsing met de twintig kilometer en werd het pas echt rustig op het parcours. Via een breed grindpad ging ik naar de Krabbebossen, waar de route in een rechte lijn dwars doorheen ging. Na een klein stukje drukke harde weg liepen we de Zandstraat op die we een flink stuk moesten volgen richting de buurtschap Breedschot. Daarna wandelden we door naar Klein Oekel, waar ook weer een rustpost van de organisatie was. Ik had me ingeschreven met verzorging en kreeg hier dus een kommetje soep. Ook nam ik gelijk de banaan mee, die ik eigenlijk pas bij de tweede doorkomst zou krijgen. Na een pauze van een kwartier vertrok ik rond twintig over twaalf voor de meest verre lus van de veertig kilometer. Na de rust sloegen we meteen rechtsaf een straat in en verderop wandelden we langs een grote camping, ’t Oekeltje. Na de camping volgden we de rand van het Oekelsebos en via een graspad kwamen we bij een trekpontje over de Aa of Weerijs uit. We zouden eigenlijk voor het water het graspad naar links nemen, maar dat was nauwelijks begaanbaar. Dus moesten we het water oversteken. Er was niemand in de buurt. Het trekpontje in mijn ééntje bedienen was best zwaar, zeker met mijn pijnlijke armen en schouders. Maar toch is het gelukt. Aan de overkant sloeg ik klakkeloos linksaf het verharde fietspad op. Later ben ik toch teruggelopen om te kijken of er een pijl stond. Een paar wandelaars die na mij kwamen vertelden dat ik goed liep.

Trekpont over de Aa of Weerijs

Verderop staken we de Aa of Weerijs nogmaals over via een brug en zaten we weer op de originele route. Toen ik een breed grindpad opging herkende ik het weer van vorig jaar. De route ging verder via een brede verharde weg naar de camping Laarse Heide, waar we bij restaurant ’t Koetshuis konden rusten. Ik dacht dat ze daar wel een witbiertje hadden, maar helaas… Gelukkig was er wel een Grimbergen Dubbel te krijgen en die smaakte buiten op het terras ook prima. Inmiddels begon het wel wat meer bewolkt te raken en werd het benauwd, omdat er ook bijna geen wind stond. Na de rust mochten we nog een lusje maken door het aangrenzende bos en boerenland, waarna het al gauw weer terugging richting Oekel. Onderweg kwam ik Arie tegen en we raakten aan de praat, dus liepen we samen naar de volgende rust. Ik wilde er eerst eigenlijk niet stoppen, maar we hebben toch een korte pauze genomen en ik dronk even een bekertje cola light. Vervolgens liepen we door Klein Oekel, via de Klein Oekelsestraat weer naar de Zandstraat. We liepen nu aardig wat stukken tegen de heenweg in, zo hier en daar met een klein lusje net even anders… En als we nou het fietspad rechtdoor gevolgd hadden, zouden we zowat bij de horecarust van de derde dag zijn uitgekomen. Maar dat was niet de bedoeling, dus liepen we netjes via de aangeven route terug naar de Krabbebossen en zo kwamen we op de Montenslaan uit. Daarna volgde opnieuw een stukje Krabbebossen om uiteindelijk rond kwart over vier op de laatste rust, wederom op het Oudlandstraatje in Effen, uit te komen. Mijn verzorgingsbonnen waren op en dus kocht ik twee flesjes Jupiler; één voor mij en één voor Arie.

De laatste etappe ging eerst over de Aa of Weerijs en daarna staken we de A16 en de hogesnelheidslijn over. We volgden een verharde weg naar het Mastbos, waar we nog een aardig eindje doorheen wandelden. Daarna ging het via de wijk Ruitersbosch naar het Zaartpark om vervolgens via de wijk Heuvel terug te keren bij de Prinsentuin van Cooth. Volgens een blaadje op de inschrijftafel mochten we tot 18.00 uur finishen en dus hadden we nog drie minuten over. Ik dronk met Arie een Jupiler en intussen belde ik Inge op. Ik had toch die OV-fiets mee en het leek me wel leuk om even bij hen op bezoek te gaan. De route had ik al in de GPS gezet en om zeven uur was ik bij hen. We hebben wat gekletst en koffie gedronken, waarna ik rond kwart over acht weer op de OV-fiets gestapt ben. Tegen half negen was ik op het station en wilde ik bij Smullers een snack halen, want ik had nog niet gegeten. De automatiek was echter leeg en wachten op een vers gebakken snack ging te lang duren, dus haalde ik bij de Kiosk maar vlug een frikandellenbroodje. In de trein naar Eindhoven heb ik nog een boterham genomen en thuis, dat was inmiddels tegen half elf, nog een bekertje yoghurt. Echt veel honger had ik sowieso niet. Ik twijfelde eerst nog of ik op maandag naar Mechelen zou gaan, maar dan moest ik zo laat nog alles voorbereiden. En dus leek Breda me toch een betere optie, want de GPS was er toch al klaar voor…

Lange Dreef in het Mastbos

Maandag 10-06-2019 (dag 3):
Op pinkstermaandag reden de treinen als op zaterdag en dus kon ik een half uurtje eerder weg. En nu was de overstap in Eindhoven wel te halen, omdat de treinen vanaf hetzelfde perron vertrokken. Dus was ik om 7.52 uur al in Breda, waar ik voor acht uur al op de OV-fiets zat. De bus pakken was nog steeds geen optie. Rond kwart over acht was ik op de start waar Inge al op mij zat te wachten. Officieel mochten we toch pas om negen uur weg, dus tijd genoeg voor een beker koffie. Rond kwart voor negen werd er toch al gestempeld en kregen we de routebeschrijving mee. We liepen met een groepje wandelaars meteen Princenhage in en nadat we onder de A16 door waren, volgden we de Turfvaart richting Effen. Vorig jaar liep ik op de automatische piloot rechtdoor richting de rust en miste ik bijna een lusje door het dorp, maar nu mochten we rechtstreeks naar de rust op het Oudlandstraatje. Opnieuw tijd voor een beker koffie dus. Vervolgens ging de route naar de bossen van de Vloeiweide en dus lieten we de voormalige camping Fort Oranje links liggen. Inge wilde graag het oorlogsmonument zien, maar wist niet meer precies waar het was. We zouden er net niet langskomen. Het stond wel beschreven op de routebeschrijving. Ik ben er inmiddels vaker geweest en wist het feilloos te vinden. Er waren nog enkele wandelaars aanwezig en nadat we een paar foto’s gemaakt hebben zijn we weer verder gegaan.

Nadat we het bos uit waren, liepen we via het gehucht Hellegat naar Rijsbergen. Maar echt het dorp in gingen we niet. We kwamen langs golfpark De Turfvaert en vervolgens wandelden we naar een sluis in de Aa of Weerijs. We volgden het fietspad richting een ander deel van Rijsbergen. Langs het fietspad stonden prachtige rode, witte en blauwe bloemen. Aan het eind van het fietspad sloegen we linksaf en langs een doorgaande weg kwamen we bij Connie’s café, waar de horecarust was. Het was er druk, maar we vonden nog een plekje op het terras. Ook hier zag ik zo gauw geen witbier en dus bestelde ik een Triple Karmeliet. Hoewel triples niet mijn favoriete biertjes zijn, smaakt deze heerlijk zoet en ietwat fruitig. Het was genieten. We hadden de tijd en namen een flinke rust van veertig minuten. Bovendien waren we al dik over de helft van de tocht. Even na één uur gingen Inge en ik weer op pad. De lucht achter ons betrok behoorlijk en ik wilde wel het open veld uit zijn voordat er onweer kwam, maar gelukkig kwam het nog niet en bleef het ook droog. Via een flink stuk harde weg kwamen we in Kaarschot, waar we ook weer bij de sluis in de Aa of Weerijs kwamen. We namen het graspad langs het water richting de Montenslaan. Vorig jaar stond het gras hier erg hoog en was het voor Inge lastig lopen. Nu was er gemaaid en ook al een platgetrapt paadje ontstaan, dus ging het makkelijker. Na een stukje Montenslaan mochten we weer via een ander pad door de Krabbebossen terug naar het Oudlandstraatje in Effen voor de laatste rust.

Bloemenpracht langs de Aa of Weerijs bij Rijsbergen

Ik had nog twee bonnen over en nam tomatensoep. Voor het frisdrankbonnetje wilde ik graag met bijbetaling van vijftig cent een Jupiler hebben, maar dat vond de organisatie niet goed. Dus hield ik het maar bij een cola light. We hadden nog zo’n zes kilometer voor de boeg. De route ging weer via het fietspad onder de A16 en de hogesnelheidslijn door, en via ’t Vlonderke naar het Mastbos. Na een paar bospaden wandelden we over een voormalig Koninklijk landgoed en vervolgens kwamen we op de Doctor Batenburglaan uit, waar we over de weg moesten lopen omdat het voetpad opengebroken was. Bij het Novotel staken we de Graaf Engelbertlaan over en iets verderop wandelden we door het park langs de Turfvaart richting de Kolenkit. Vlak voor de grote flats die aantrekkelijk zijn vanwege hun enorme lelijke zwarte kleur en blokkendoos-karakter gingen we linksaf de wijk Heuvel in. Nu was het nog één rechte weg terug naar de finish, waar we om kwart voor vier binnenkwamen. Ik had Inge het voorstel gedaan om samen met Kees nog iets te gaan drinken in de stad, en dus heb ik na het afmelden meteen mijn OV-fiets opgehaald. We zijn lopend naar de stad gegaan, want zo’n fiets kan maar vijfentwintig kilo hebben op de bagagedrager. Volgens Inge moesten we Kees oppikken bij de bushalte Vlaszak en dat zou zo’n twintig minuten lopen zijn. Het was enorm druk in het centrum en we deden er een half uur over. Toch waren we precies om half vijf op de halte, maar geen spoor van Kees. Die bleek thuis te zitten. Waar het misgegaan is weet ik niet; daar bemoei ik me verder ook niet mee…

We hadden geen zin om nog een flink stuk terug de stad in te lopen en bovendien kwam er een fikse bui aan, dus gingen we naar het speciaalbierencafé De Beyerd dat vlakbij de bushalte lag. Ik bestelde er een Chaams Dubbel, die waarschijnlijk bij ons in de regio niet zo snel te krijgen is. Daarna ging een Viven Smoked Porter er ook nog wel in. Inge zat een beetje op hete kolen omdat ze Kees niet zo lang wilde laten wachten, dus even voor half zes nam ze de bus naar huis. Ik ben nog in het café blijven zitten en heb rustig mijn biertje opgedronken. Daarna was het nog maar een klein stukje naar het station met de OV-fiets, al moest ik wel aan de achterzijde zijn en dus een omweg maken. Ik haalde een gehaktstaaf bij de Smullers omdat ik wel wat trek had gekregen en daarna nam ik de trein van 18.09 uur naar Eindhoven. Even voor half acht stapte ik in Blerick uit, om vervolgens naar de flat van mijn moeder te fietsen. Want er stond nog een heerlijke warme maaltijd voor mij klaar…

Biertje drinken met Inge bij de Beyerd

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

2e Meerdaags Wandelevenement Venray dag 2, 01-06-2019

Klik hier voor de website van het Meerdaags Wandelevenement VenrayDatum: 01-06-2019
Tocht: 2e Meerdaags Wandelevenement Venray
Organisatie: Stichting Meerdaags Wandelevenement Venray
Internet: https://wandelevenementvenray.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 46553 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, nauwelijks wind, erg warm.
Middagtemperatuur: ca. 28 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6FMX2 / GC2HPTD / GC7Z8M6

De Grand Tour de Bree van Hemelvaartsdag was best pittig, dus nog drie dagen wandelen zat er even niet in. Ik had verschillende wandelaars horen vertellen over de driedaagse in Venray en ik wilde het toch eens meemaken. Dus besloot ik een dagje mee te gaan lopen. Het werd de zaterdag. Zo had ik vrijdag om bij te komen van de tocht in Maasbree en zondag om uit te rusten van Venray. En maar goed ook, want het was warm. Dat ben ik niet meer gewend en dus werd het een vermoeiende veertig kilometer…

Via Merselo door de Ballonzuilbossen naar Vredepeel
Om 6.22 uur ging er een trein van Blerick naar het station van Venray, dat in Oostrum ligt. Vanaf daar had ik de keus: OV-fiets of de bus. Ik had weinig zin in extra inspanning en dus besloot ik de bus te nemen. Even voor zeven uur kwam die aan in het centrum van Venray en na een paar minuten lopen was ik op het Schouwburgplein. Daar stond een grote tent waar ik me in moest schrijven. Nicole was er ook en samen zijn we rond tien over zeven van start gegaan met de eerste lus van de veertig kilometer, die dertig kilometer lang zou zijn. Eerst liepen we nog een aardig stuk door de bebouwde kom van Venray. Bij het verlaten van het dorp kwamen we vlakbij een geocache die we na een paar minuten zoeken niet te pakken hadden, dus zochten we het parcours maar weer op. Door de grotendeels landelijke omgeving ging het richting Kleindorp, een deel van Merselo. Er zaten mooie stukken tussen, maar ook een stuk fietspad langs een doorgaande weg. Het dorp Merselo hebben we links laten liggen. We gingen naar de Ballonzuilbossen waar we ook nog een stukje doorheen liepen. In de omgeving herkende ik veel punten van de wandeltochten die ik bij wandelsportvereniging De Natuurvrienden uit Merselo heb gelopen. Verderop aan de Kuulenweg ligt een prachtig heidegebied maar daar gingen we helaas niet heen. We bogen af richting Vredepeel, waar we na negen kilometer de eerste rust bij het multifunctioneel centrum hadden. Omdat het buiten al flink zonnig was, zijn we binnen een kop koffie gaan drinken.

Het was al vroeg warm…

Op het toilet kwam ik Henri Floor tegen, die alle drie de dagen liep. We vertrokken weer en Henri was al weg. We staken de N277 over en liepen de Vliegveldbossen in. Later haalden we Henri weer in, bij het hek van vliegbasis De Peel. Intussen waren we ook al langs het circuit van Raceway Venray aan de Kempkensberg gekomen. Er werd geracet dus stil was het absoluut niet in de bossen. Ook wandelden we een stuk langs het defensiekanaal van de Peel-Raamstelling, waarbij we enkele bunkers passeerden. Bij de Deurneseweg had ik gehoopt een geocache op te kunnen pikken langs deze verdedigingslinie, maar hij bleek iets te ver weg te liggen. We moesten nu het fietspad langs deze drukke weg bijna anderhalve kilometer volgen. Dat vond ik toch een minder leuk stukje. En toen we eenmaal afsloegen was het onduidelijk aan welke kant van de beek we moesten lopen. Het pad rechts ging door een bosje en was erg smal, het pad links van de beek bestond uit los gras. We kozen voor het laatste. Gelukkig bleken beide paden op de weg verderop uit te komen. Al snel liepen we Ysselsteyn in en na een stukje nieuwbouwwijk volgde op ruim negentien kilometer de tweede rust, bij kwalitaria Forest. Op de kaart stonden drie soepen vermeld, elk voor vier euro, maar voor de wandelaars had men een tomatensoep zonder brood voor €2,75 en die smaakte prima. Later heb ik nog een blikje Pepsi Light gehaald voor onderweg, want het was enorm dorstig weer.

Weversloseberg
Aan de rand van Ysselsteyn liepen we een stukje van een museumroute en daarna doken we de bossen van de Rouwkuilen in. In het bos was het nog prima uit te houden, maar in open terrein brandde de zon behoorlijk. Ik had me intussen ook al twee keer ingesmeerd met zonnebrandcrème factor 50+. Na het oversteken van de N270 wandelden we naar de Weversloseberg en daar lag een geocache op de top. Ik had eerst geen zin om deze “berg” te beklimmen. (Nou ja, het is eigenlijk maar een heuvel, een stuifduin van 38,6 meter boven NAP). Maar de route bleek met een lusje toch deze heuvel op te gaan en na enig zoekwerk had ik de kleine cache te pakken. Nicole was intussen doorgelopen en ik trof haar weer op de derde rust, bij de manege van Hermkushof. Ik dronk er even een cola-light, want voor een biertje vond ik het nog te vroeg met deze hitte.

Bunkers van de Peel-Raamstelling langs het defensiekanaal

Inmiddels zaten we op zesentwintig kilometer en voelde ik mijn voeten aardig. Het leek wel of er blaartjes gingen ontstaan op mijn rechter hak en onder mijn rechter dikke teen, dus heb ik alles even voorzien van een nieuw laagje skin-lube. Dat is een soort vaseline, maar dan beter… Het blijft iets beter en langer op de huid zitten. Wielrenners schijnen het ook te gebruiken om schuurplekken en blaren te voorkomen. Na de rust liepen we door het gehucht Weverslo terug naar Venray. Daar kwamen we via de wijk Kulut het dorp in en verliep ik me nog even. Nicole riep me terug want we moesten een klein stukje door het natuurgebied Vlakwater. Een heel klein stukje maar, voordat we door de bebouwde kom teruggingen naar het centrum. Op het Schouwburgplein konden we na dertig kilometer even uitrusten. Omdat ik na afloop van de tocht ergens een speciaalbiertje wilde gaan drinken, wilde ik nu al graag van de gratis consumptie die we aan de finish zouden krijgen gebruikmaken. Dat was geen probleem, dus ik nam een biertje. Het was pilsener en misschien nog wel laag-alcoholisch evenementenbier, dus dat moest kunnen. Nicole was even naar haar hotel aan de overkant van het plein gelopen en nadat ze terug was, zijn we aan de tweede lus van de veertig, de laatste tien kilometer, begonnen. Het kostte wel aardig wat moeite met deze warmte om daar nog zin voor te maken…

Herinneringen aan vroeger…
We moesten een stukje door het winkelhart van Venray, waar het nog best druk was. Bij de Oude Markt bogen we voor de kerk rechtsaf en even later kwamen we langs het huis aan de voorkant van de kerk, waar ik in mijn schooltijd (HLO) een vriendin had. In die tijd hebben we samen de fietsvierdaagse van Venray gedaan en de Kennedymars van Venray bestond toen nog. Ik wandelde nog niet, maar we hebben wel samen een keer de Kennedy-toertocht gefietst. Maar dat ligt al zo’n vijfentwintig jaar achter me… We draaiden de Stationsstraat in en daarna wandelden we een flink stuk door de wijk Landweert. Vlakbij de PLUS supermarkt ging ik nog een geocache oppikken en hierdoor was ik Nicole kwijt. Het werd laat en een tweede cache in de wijk liet ik maar zitten. Na het oversteken van de A73 volgde een klein stukje bos aan de rand van het natuurgebied Boschhuizen. Vervolgens staken we de spoorlijn Venray – Nijmegen over en volgden we deze richting Oostrum. Daar hadden we nog een rust bij ’t Allemanscafé. Ik dacht eerst dat Nicole er zat, maar ze bleek toch doorgelopen te zijn. Ik dronk er even een cola-light en daarna ben ik aan de laatste vijf kilometer begonnen.

Langs het spoor naar Oostrum

Na het oversteken van een overweg kwam de route langs het station van Venray en daarna mochten we een saaie lus over een industrieterrein maken. Gelukkig geen honden hier, want het was er aardig uitgestorven en ik was er wel een beetje bang voor. Vlak na het viaduct van de A73 was ik aan het twijfelen welke kant ik op moest en ook op het terrein van de GGZ-instelling Vincent van Gogh was de bewegwijzering onduidelijk. Er stond een bordje linksaf, maar zo kwam ik op een binnenplaats uit waar ik niet verder kon en de bewoners mij vreemd aankeken. Later zag ik er ook nog een bordje rechtsaf hangen. Markeringen stonden sowieso behoorlijk willekeurig; dan weer rechts, dan weer links van de weg, soms in zichtrichting, dan weer in looprichting… Hier kan nog wel wat verbeterd worden… Maar uiteindelijk vond ik met wat gepuzzel, vragen en zoeken toch de juiste weg. Al snel was ik weer in het centrum, waar ik om tien over vijf bij de finish aankwam. Precies tien uur over veertig kilometer gedaan. Dat is best wel lang voor mijn doen…

Een kroeg vol speciaalbieren…
Het wandelboekje werd gestempeld en ik kreeg een sticker, stoffen embleem, medaillespeld en een promotietasje. Nicole zat al bij haar hotel aan de cappuccino. Toen ze die op had zijn we nog even naar proeflokaal Goesting gelopen. Omdat het terras helemaal vol zat zijn we naar binnen gegaan. Daar was het lekker koel. Ik had best eens een Westvleteren 12 willen proberen, maar die is aardig aan de prijs omdat het slechts in beperkte oplage gebrouwen wordt. Bovendien was het met 10,2% alcohol best pittig met dat warme weer. Dus besloot ik toch maar een Weißen te kiezen die ik nog niet in mijn verzameling op de bier-app Untappd had. Het werd een Paulaner Hefe-Weißbier Dunkel. Terwijl ik daarvan aan het genieten was, keek ik even in de reisplanner. Alleen nog maar belbusjes naar het station…? Met de bus naar Blerick kon pas over een uur en de rit zou ook bijna een uur duren… Had ik nou toch maar die OV-fiets gepakt ’s ochtends… Gelukkig bleek er toch nog een reguliere bus naar station Venray te rijden om 18.34 uur, die met een overstaptijd van drie minuten aansluiting gaf op de stoptrein naar Blerick. Waarom de 9292-reisplanner die optie niet ziet, is mij een raadsel… En zo was ik dus rond zeven uur terug in Blerick. Behoorlijk vermoeid, maar wel dik tevreden…

Station Venray (in Oostrum)

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

15e Grand Tour de Bree, 30-05-2019

Klik hier voor de website van de Grand Tour de BreeDatum: 30-05-2019
Tocht: 15e editie Grand Tour de Bree
Organisatie: Stichting Herberg Papilio
Internet: http://www.herbergpapilio.nl/grand-tour-de-bree
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 46513 kilometer
Weer: Eerst (mot)regen en stevige wind, later droog en minder wind, benauwd, geheel bewolkt.
Middagtemperatuur: ca. 20 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Om uiteenlopende redenen was het al een paar jaar geleden dat ik de Grand Tour de Bree gelopen heb. En toen ik zag dat ze bij rijvereniging en ponyclub De Cowboys in Maasbree zouden starten, had ik er eerst helemaal geen zin in. Het is een mooie omgeving, maar wel ongeveer een kilometer van de plek waar ik op 14 april 2019 door een Rottweiler gebeten ben… In een mailwisseling met de organisatie werd mij verzekerd dat we er niet langs zouden komen. Sterker nog, men heeft de route naar aanleiding van mijn mail aangepast. En dus besloot ik rond zeven uur met de fiets ernaartoe te gaan. Met de bus had ook gekund, maar dan zou ik er pas later zijn. Volgens de buienradar zou ik er droog aankomen, maar helaas begon het al te regenen toen ik Blerick uit was. Ik besloot de toeristische route door het buitengebied te nemen, ook al was die honderd meter langer. Ik had geen zin om langs de doorgaande weg te fietsen. Rond half acht was ik op de startplaats, waar de eerste wandelaars al vertrokken. Bij de inschrijving zat een consumptiebon en die heb ik meteen verzilverd voor een beker koffie. Na een praatje met de organisatie en de uitleg van de routes ben ik om acht uur vertrokken. De route van veertig kilometer bestond uit twee lussen van twintig kilometer, waarbij we dus op de startplaats een rust zouden hebben. Het oude systeem van een basisroute met daaraan vast een aantal extra lussen had men dus losgelaten, wat ik best jammer vind.

Het startlokaal, bij rijvereniging en ponyclub De Cowboys

Mortelsven
De eerste lus ging door de bossen naar de Houthei. Het was nog steeds wat aan het regenen, maar niet hard genoeg om de paraplu te pakken. Het parcours begon al meteen met een paar pittige bospaden. Daarna verliep ik me bijna. De pijlen stonden soms slecht zichtbaar achter een struik of heg en het was dus belangrijk om de routebeschrijving goed te lezen. Ook stonden de pijlen voor mij soms wat ver weg. Een eindje verderop liepen we om het crossterrein van een motorclub heen, waar het nu gelukkig rustig was. Geen herrie en stinkende uitlaatgassen dit keer. Ook mochten we een halve ronde om de visvijver “Mortelsven” maken. Het groen tiert hier weelderig waardoor er nog maar een paar open plekken zijn waar je fijne foto’s kunt maken. Vlak na de vijver wilde ik even naar de bijtwond kijken, want ik had er de avond voor de tocht per ongeluk een flinke korst vanaf gestoten. En dat deed nog best wel zeer. De wond was nu flink gevoelig en ik voelde hem prikken onder de verbandkous. Maar toen ik even stilstond had ik meteen een aantal muggen om me heen. Vlug doorlopen dus…

Na het voormalig gereformeerd kerkhof waar nog maar één kruis staat, draaiden we terug richting het Dubbroek. Volgens de routebeschrijving moesten we rechtsaf terwijl de pijlen naar links stonden. Dat zorgde voor enige verwarring. Maar naar rechts was niet logisch, want dan zouden we weer bij de motorclub uitkomen. En daar waren we al geweest. Dus maar gewoon de pijlen volgen, de Kwistbeek oversteken en door het weiland richting het Dubbroek. Daar volgde een splitsing en wij mochten een graspad langs een sloot nemen. Vlak voor de tocht was de sloot uitgebaggerd en het was er dus een zooitje van modder en gras, wat het lopen enorm zwaar maakte. Ik had beter op de verharde weg kunnen blijven. We kregen nog een aardige lus door de buurtschappen Hert en Soeterbeek voordat we weer naar het Dubbroek mochten. Vlak voor de rust bij de zorgboerderij kregen we ook nog een paar pittige paden met flink hoog gras voor onze kiezen. Dat werd na de tocht dus goed op teken controleren… Ik was blij met de rust bij de zorgboerderij na ruim tien kilometer. Ik heb er een kop koffie met een heerlijk groot stuk kruimelvlaai genuttigd.

Gereformeerd kerkhof Maasbree

Toch nog langs die Rottweiler…?
Vlak na de rust volgde er weer een splitsing en even later haalde een fietser van de organisatie mij in. Hij vroeg of de bewegwijzering duidelijk was en ik heb hem de tip gegeven pijlen niet dwars op te hangen in de looprichting, maar rechtop te zetten. Dan zijn ze beter zichtbaar. Even later volgde een enorm smal pad langs een akker dat overging in een breed maar mul pad achter een boerderij. Onverminderd pittig dus… In de buurtschap Soeterbeek staken we de Kwistbeek nog een keer over en na een splitsing mochten we een flinke lus door de Boekenderbossen (die grenzen aan de Heldense Bossen) maken. Langs de Kwistbeek ging het vervolgens naar Rinksesfort. En hoewel we niet langs het adres kwamen waar ik gebeten ben, kwamen we er wel heel erg dichtbij. De eigenaar van de honden heeft van de gemeente de poort van de tuin beter moeten beveiligen; er zit een andere klink en schrikdraad op; maar de honden zijn er nog. En ik had het er helemaal niet op. Op het kruispunt van Rinkesfort en de Breestraat kon ik het huis zelfs zien liggen en de honden horen blaffen. Ik heb continu om me heen gekeken en mijn oren gespitst of er toch niet één van die “schatjes” los rondliep… Pas toen we bij Molenhuizen het zandpad inliepen kon ik weer een beetje ontspannen en de rust even verderop bij De Cowboys was dus meer dan welkom…

Ik kwam Rudolf tegen en ik wilde een kop soep hebben, maar die hadden ze niet. Dan maar een broodje barbecueworst met uien en mosterd, en een flesje Hertog Jan pilsener. Rudolf vertelde weer honderduit over allerlei wandelingen en wandelaars. Hij wilde verder gaan maar bleef steeds plakken, dus toen ik nog even naar het toilet moest adviseerde ik hem toch maar te gaan. Zijn tempo ligt toch hoger dan het mijne. Even later begon ook ik aan de tweede lus. Die ging meer door een landelijke omgeving richting Helden en Koningslust. Samen met de dertig kilometer wandelden we door de buurtschappen Leeuwerik en Lang Hout. Vlak voor de Middenpeelweg ging de dertig kilometer eraf en na het oversteken van deze weg mocht ik een rondje maken om de visvijver Breeërpeel. Net toen ik aan het rondje begon kwam ik Rudolf weer tegen, die het rondje al gemaakt had. Bij de vijver zaten meerdere vissers en het was een mooi rondje. Even verderop zouden we langs een sloot moeten lopen, maar de route was gewoon over het zandpad verder gepijld. Maar goed ook, want de tocht was al zwaar genoeg. De kerktoren van Helden doemde op in de verte. We zijn echter niet naar het dorp toe gelopen. Via de buurtschappen Zandberg, Dekeshorst en Laagheide wandelden we naar Koningslust. In het buitengebied kwam er nog een klein keffertje blaffend en grommend op mij afgevlogen. Het beestje luisterde niet naar de eigenaar en ik heb hem met mijn stok op afstand gehouden, want ik had geen trek in een tweede bijtwond. Honden die niet opgevoed zijn en niet luisteren horen niet onaangelijnd op de openbare weg!

Visvijver “De Breeërpeel”

Geen rust
In Koningslust staken we de Everlosebeek over en iets verderop kwamen we langs café De Poorter. Deze bleek helaas dicht te zijn. Ook het dorpshuis De Sprunk en cafetaria ’t Hepke waren niet open. Geen rust dus in deze lus van twintig kilometer. Balen! Ik zocht maar even een bankje op om een paar boterhammen te eten en een blikje energiedrank uit mijn rugzak te halen. Ik had maar weinig keuze; of dit drinken, of water… Gelukkig was ik al dik over de helft van die lus en zou het nog hooguit zo’n zeven kilometer terug zijn. Na het oversteken van de Middenpeelweg ging de route al gauw weer een graspad op dat nauwelijks begaanbaar was, en ik moest regelmatig een stukje door de mulle akker ernaast lopen. Ik stond even te kijken waar ik naartoe moest, maar naast me had ik hekwerk met van die leuke bordjes “Pas op! Hier waak ik!” erop. En verderop stond de poort open… Geen prettig gevoel… Gelukkig bleken er geen honden aanwezig te zijn en leek het terrein eerder met een flink aantal digitale ogen bewaakt te worden. Verderop kwamen we weer langs zo’n terrein en ook hier was het rustig. Even later herkende ik het; hier staat een oude gierton onder een afdak en daar zit een geocache in… Ik had die eerder bij een Grand Tour de Bree al eens opgepikt. Er volgde nog een fraai stukje langs de Everlosebeek, met knotwilgen, een vijvertje een een stuw, voordat we over een klinkerweg een stukje richting Maasbree mochten wandelen.

Maar ook Maasbree lieten we links liggen en via een graspad langs de Everlosebeek wandelden we naar de N275 die we een klein stukje volgden. Aan de overkant, in de buurtschap Het Heeske, kwam ik iemand van de organisatie tegen die de route van de dertig kilometer aan het opruimen was. Na een gesprekje liep ik weer verder. Er volgde nog een fraai stukje door het Prinseböske. Het pad door de natuur had ik al vaker gelopen, maar het stuk door het nieuw aangelegde deel met houtsnipperpaden, bankjes, bruggetjes en een insectenhotel had ik nog niet eerder gezien. Prachtig. Verderop kwamen we langs het huis van Doré en ik kon niet zien of er iemand thuis was, dus heb ik toch even gezwaaid. Daarna ging het door de buurtschap Leeuwerik terug naar De Cowboys en had ik 39,2 kilometer op de GPS staan. Men was al druk aan het inpakken en de drank die over was verdween bijna in de auto. Toch kreeg ik nog een pilsje. Het lokaal was leeg en er werd geveegd, dus ben ik even buiten op een picknickbankje gaan zitten. Ik was even na half vijf binnen en een klein half uurtje later verliet ik samen met de organisatie het terrein van De Cowboys. Het begon nu zelfs wat zonnig te worden en ik nam wederom de toeristische route naar Blerick. Omdat ik wind mee had en de route nu vooral bergafwaarts ging, kostte het zelfs vijf minuten minder dan de heenweg…

Alternatieve rust in Koningslust…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

25e Drents-Friese Woud wandelvierdaagse Diever, 23 t/m 26-05-2019

Datum: 23 t/m 26-05-2019
Tocht: 25e Drents-Friese Woud wandelvierdaagse
Organisatie: Stichting Sport Promotie Diever
Internet: http://www.dieversportief.nl
Afstand: 32 + 31 + 29 + 30 = 122 kilometer
Totaal afgelegd: 46473 kilometer
Weer: Twee dagen zonnig, beetje bewolkt, daarna twee dagen veel bewolking, droog, toenemende wind. Zondag benauwd en ’s avonds regen.
Middagtemperatuur: ca. 20 – 22 °C, zaterdag iets kouder, ca. 18 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s) voor de vierdaagse: GC7R4YN
Geocache(s) dag 1: GC6PAGG / GC741ET
Geocache(s) dag 2:
Geocache(s) dag 3: GC7R679 / GC7R69Y / GC80Q4C / GC80Q38 / GC60JKZ / GC60JKF
Geocache(s) dag 4: GC7R17K / GC7QZX0 / GC4VCBW / GC4VCCR / GC41DPX / GC73HJV / GC7QZVX / GC7MHXX

Wat er vooraf ging aan deze vierdaagse…
Begin 2019 zat ik helemaal niet lekker in mijn vel; moe, vaak verkouden, soms wat grieperig, flink last van mijn spieren… En dus had ik weinig zin om een wandelplanning te maken en van alles te regelen. Ik had me vorig jaar voorgenomen om Diever en Odoorn te combineren, omdat er nog geen week tussen beide vierdaagsen zat. Daarom wilde ik voor beide vierdaagsen een hotel boeken. Toen ik daar echter aan toe kwam, bleek het Landhotel in Diever al vol te zitten en dichtbij was ook niks meer te krijgen. Hetzelfde probleem had ik met Odoorn en het idee om beide vierdaagsen te gaan lopen had ik na een middagje zoeken maar laten varen. Ik besloot me in te schrijven voor Diever en overnachting bij groepsaccommodatie Het Kasteel aan te vragen. Tot mijn grote verbazing bleek ook dat sinds een paar dagen volgeboekt te zijn. Ik keek nog even of er op camping Diever iets te huur was. Zo waar nog één huisje vrij; het koekoeksnest… Een houten huisje met sanitair, een zithoek, keukentje en een tweepersoons bed. Hoewel het flink aan de prijs was, besloot ik het meteen te reserveren en omdat het voor twee personen is, vroeg ik of mijn moeder mee wilde gaan. Ze stelde wel voor om al op dinsdag te reizen, zodat we woensdag op ons gemak boodschappen konden doen en zij wat tijd had om de omgeving beter te leren kennen.

Het Koekoeksnest op camping Diever

Op zondag en maandag hadden we al een groot deel van onze spullen ingepakt en op dinsdag hebben we om twintig over negen de bus genomen. Via Blerick en Utrecht reisden we naar Meppel. Wel 1e klas om de drukte te vermijden, want we hadden toch redelijk veel bagage mee. In Meppel hadden we ruim de tijd om over te stappen op de bus, die ons naar Dieverbrug bracht. Daar moesten we nog een keer overstappen. Rond half twee waren we in Diever en toen we aan de koffie zaten bij eterij ’t Nieuwscafé kwamen Tiny en Loek uit Swalmen voorbij. Ik nam nog een trappistje en daarna zijn mijn moeder en ik naar de camping gelopen. We werden keurig naar het Koekoeksnest gebracht en onze bagage werd daar ook afgeleverd. We hebben eerst het huisje goed bekeken. Leuk ingericht, knus, maar wel wat weinig ruimte voor de bagage. Vervolgens zijn we naar Diever gelopen om een paar boodschappen te doen en een patatje te gaan eten bij cafetaria ’t Keernpunt. Daarna waren we moe en dus zijn we teruggekeerd naar de camping om uit te rusten.

Woensdag hadden we geen wekker gezet en nadat we rustig ontbeten hadden, hebben we een rondje over en om de camping gewandeld. ’s Middags zijn we nog even bij de supermarkt geweest en daarna zijn we doorgelopen naar het startbureau bij groepsaccommodatie Het Kasteel, waar ik weer veel bekenden trof. Om 15.00 uur was er een officiële opening waarbij de burgemeester van de gemeente Westerveld aanwezig was. We zijn nog even terug gegaan naar de camping voordat we om zes uur de bus naar Dieverbrug hebben genomen. We moesten even op die bus wachten en dus kon ik snel een geocache oppikken. In Dieverbrug hebben we samen met Mia zoals altijd op de woensdag voor de vierdaagse Chinees gegeten bij Hui Mao. Omdat de bussen ’s avonds maar één keer in de anderhalf uur rijden, zijn we rond acht uur te voet terug naar de camping gegaan.

Nieuw spandoek ter gelegenheid van de 25e editie

Donderdag 23 mei 2019; 1e wandeldag
Om zes uur waren we opgestaan maar de voorbereidingen namen iets meer tijd in beslag dan gepland. Ik had om half acht mogen starten, maar uiteindelijk was ik pas om acht uur bij het Kasteel en nadat ik een stempeltje gehaald had ben ik ook meteen van start gegaan. De route ging naar Dieverbrug waar we de sluis van de Drentse Hoofdvaart overstaken. Daarna wandelden we naar Dwingeloo voor de eerste rust, in dorpshuis Over Entinghe. We hadden nog geen vijf kilometer afgelegd en ik wilde doorlopen, maar binnen trof ik Deliane en Margret. Na een praatje gingen we samen verder en net buiten Dwingeloo hebben we een makkelijke geocache opgepikt.

We liepen in de richting van Lhee en daarbij gingen we door het nationaal park Dwingelderveld. We passeerden de Bospub en via het Lheederzand wandelden we naar de wagenrust, waar ik een beker koffie met een gevulde koek genomen heb. Na de mobiele post bleven we nog steeds in de bossen en kwamen we bij het Koelevaartsveen, waar Henri Floor foto’s aan het maken was. Tot aan de A28 bij Spier bleef de omgeving bosrijk. Bij het Holtveen kwamen we aan de uitzichttoren De Schapenkop die uitzicht bood over de autosnelweg en het gigantische ven. Er zou een geocache moeten zitten, maar deze hebben we met meerdere mensen gezocht en niet kunnen vinden.

Na het oversteken van de N855 kwamen we bij de Boslounge van Van der Valk. Niet mijn favoriet, want het is een prijzige veredelde cafetaria, maar toch haalde ik er even een flesje cola-zero. Na een praatje met Olfert en later met Tom, Liesbeth en Alex ging ik weer het bos in en de heide op, terug naar de mobiele post. Dat stukje was nog geen vier kilometer en Tom, Liesbeth en Alex zaten nog op de wagenrust. Ik nam een Rivella en ben met hen meegegaan. Al snel gingen we de bossen uit en via het dorpje Lhee kwamen we in het open veld, waar het lentezonnetje aardig stak.

We wandelden dwars door Dwingeloo en we hadden weer rust bij het dorpshuis. Tijd voor een pilsje, want speciaalbier was er niet. Het laatste stuk van de route ging naar de Oude Vaart en de Drentse Hoofdvaart, die we nog een stukje volgden. Na het oversteken van de vaart wandelden we door het buitengebied en Oldendiever naar de finish. De 31,8 kilometer op de routebeschrijving bleken er 32,7 op mijn GPS te zijn. We waren ook pas om half vijf terug. Nadat ik vlug een trappistje gedronken had moest ik snel naar de camping om te gaan douchen. Want om half zeven hadden mijn moeder en ik met Mia afgesproken bij restaurant ’t Keernpunt. Daar heb ik bij het schnitzel “Mooi wicht” een Shakespeare Pale Ale gedronken en het diner heb ik besloten met een heerlijke Dieverder koffie.

Over een fietspad bij het Holtveen

Vrijdag 24 mei 2019; 2e wandeldag
Deze ochtend wilde het al helemaal niet opschieten en ben ik pas om kwart over acht gestart. De route ging eerst een flink stuk door Diever, om het bejaardenhuis heen en later ook nog langs de molen. Daarna volgden we één lange verharde weg tot aan de mobiele rustpost op vijf en een halve kilometer. Ik wilde deze eigenlijk overslaan maar ik had enorm veel zin in koffie, dus ben ik toch gestopt. En de koffie was nog flink heet ook…

Na de koffie mochten we de bossen van het Holtingerveld in, richting Uffelte. Het eerste mulle zand diende zich al aan. Vlak voor Uffelte kregen we nog een landelijk stukje route. Van de routebeschrijving begreep ik intussen niks meer. Bij de eerste doorkomst van herberg De Roskam besloot ik alleen te stempelen en meteen verder te lopen. We gingen het dorp uit en er volgde weer veel bos, zoals het Uffelter Binnenveld, afgewisseld met een paar landelijke stukjes. In Havelte passeerden we een paar kerken en haalde ik Paul in. We liepen samen naar de rust bij restaurant De rand van Havelte, waar we een Brand Lentebock gedronken hebben en tijd hadden om even bij te kletsen.

Paul vertrok iets eerder omdat het tempo eruit was en net toen ik wilde gaan belde er iemand van de gemeente Peel en Maas over het Rottweiler-bijtincident. Eenmaal weer op weg was ik aardig naar de pijlen aan het zoeken. De route ging langs een golfbaan en daarna wandelden we weer een stuk van het Holtingerzand op. Dit keer dwars over de heide met mul zand, maar ook tussen een heleboel fraaie gele struiken door. In Uffelte heb ik nog heerlijk in de tuin van herberg De Roskam gezeten met een Wieckse Witte. Daarna volgde nog een pittig stuk verharde weg (wel met een veld vol bloemen ernaast) totdat we weer bij de bossen kwamen. Langs het Brandeveen ging het terug naar de mobiele post. Tijd voor een bekertje Rivella.

Na de laatste rust ging de route via graspaden, zandwegen en verharde landweggetjes terug richting Oldendiever en later naar Diever. Vlak voor de finish had ik een suikertekort en dus haalde ik nog een boterham uit de rugzak. Aan de finish stond er ruim eenendertig kilometer op de GPS. Ik heb nog even bij Olfert aan tafel gezeten met een trappistje en daarna is Mia meegegaan naar de camping. Nadat ik gedoucht had en mijn insulinepomp van nieuwe insuline had voorzien zijn we gaan eten bij restaurant Route 36. Dat zit tegenover de camping en dus waren we na het eten ook meteen weer in ons hutje…

Oud spoorlijntje tussen Havelte en Holtinge

Zaterdag 25 mei 2019; derde wandeldag
Deze dag stond helemaal in het teken van het nationaal park Drents-Friese Woud en het Aekingerzand. Ik was rond acht uur vertrokken bij het Kasteel maar al na enkele honderden meters diende de eerste geocache zich aan. Net toen ik deze gelogd had kwamen Paul en Mirjam langslopen en hebben we even een gesprekje gevoerd. Daarna volgden nog drie geocaches (waarvan één iets van het parcours af lag en moeilijk te vinden was) voordat ik bij de rand van het bos en de camping kwam. Het was inmiddels negen uur toen ik de weg naar Wateren overstak en achter restaurant Route 36 de bossen inliep. Ook hier lagen nog twee geocaches waarbij ik geholpen werd door een wandelaar die de twintig kilometer liep.

Ik was dus ook vrij laat bij de eerste rust, camping Hoeve aan den Weg in Oude Willem. We kregen er een rolletje Wilhelmina-pepermunt en ik besloot meteen door te lopen. We moesten het fietspad langs de doorgaande weg zo’n anderhalve kilometer volgen en mochten later bijna hetzelfde stuk terug. Dat vond ik jammer, omdat hier prachtige bossen liggen met veel alternatieve mogelijkheden. Maar uiteindelijk kregen we dan toch een stuk bos en heide voordat we bij de mobiele post kwamen. Daar trof ik Mia en Martin, en na een beker koffie met een gevulde koek werd het de hoogste tijd om aan de lus van de dertig kilometer te beginnen. Op naar het Aekingerzand…

Via een mooi stuk heide kwamen we op een verhard fietspad uit en dat liep toch wel prettig. Alleen oppassen met de vele fietsers. We verlieten Drenthe en liepen ongemerkt Friesland in. Tussen de schapen door, die hier flink ver uit elkaar stonden, wandelden we over een ander fietspad naar het eethuis Aekingerzand. Dit bleek dicht te zijn en we moesten even doorlopen naar de receptie van camping Wilhelminahoeve. Daar was de soep op en dus nam ik maar een flesje Amstel pilsener. Intussen waren er ook al lopers terug van de lus van de veertig kilometer, waaronder Olfert. Zij hadden pas echt veel mul zand gehad. Ook wij mochten na de rust weer het Aekingerzand in en we kregen ook nog een aardig stukje dwars door dit gebied, richting de Grenspoel, waar we weer Drenthe inliepen. Ook kwamen we langs de uitzichttoren. Ik ben er niet opgeklommen, omdat ik dat al een paar keer eerder gedaan had. Over de heide liepen we terug naar de mobiele post “Waterseveld”. Terwijl ik een Rivella aan het drinken was en een paar boterhammen zat te eten, kwamen Liesbeth, Tom en Alex van de veertig kilometer. Met Tom en Alex ben ik aan de volgende etappe begonnen.

We bleven nog even op de heide, maar liepen ook hier al een stukje tegen de heenweg in. Daarna volgde het fietspad terug naar camping Hoeve aan den Weg, waar ik een trappistje dronk. Alex en Tom wilden nog even blijven zitten, maar ik wilde graag om vier uur terug zijn voor de huldiging van de lopers die alle vijfentwintig edities meegedaan hebben, waaronder Martin. Dus begon ik alleen aan de laatste etappe, die door de heide, langs een oorlogsmonument, de bossen en de Witte Bergen terugging naar camping Diever. Daar heb ik even een korte stop bij ons hutje gehouden en vervolgens zijn mijn moeder en ik via de route naar het Kasteel gelopen. We waren precies op tijd voor de huldiging. Na deze korte ceremonie bleven we bij het Kasteel omdat we ons ingeschreven hadden voor de barbecue. Die zou om half zes begonnen, maar het werd zelfs na zessen voordat we het eerste stuk vlees op ons bord hadden. De barbecue was weer prima verzorgd; er was vlees en salade genoeg. Zelfs zoveel dat ik niet alle soorten vlees gegeten heb. En we zouden twee consumptiemunten krijgen, maar uiteindelijk mochten we gewoon vrij drinken. Nou drink ik tijdens het eten weinig, na afloop heb ik nog een trappistje genomen en daarna zijn we terug naar de camping gewandeld…

Huldiging wandelaars die alle edities gelopen hebben

Zondag 26 mei 2019; vierde wandeldag
Hoewel ik niet al teveel bijzondere voorbereidingen hoefde te treffen, schoot het niet erg op deze ochtend en was ik pas na achten weg van de camping. Rond twintig over acht ben ik van start gegaan. Tijd zat, gelukkig… De route ging langs het kerkhof in Diever en het VVV-kantoor, naar de bosrand aan de Noordes. Daar lagen nog twee geocaches van de serie “Rondje Diever” die ik nog niet had. De eerste cache was erg leuk; deze hing in de boom en door het touw te laten vieren kwam de cache naar beneden. Veel bekijks van de voorbijkomende wandelaars. Bij de tweede cache liepen Loek en Tiny uit Swalmen mij voorbij. Later hebben we nog even een praatje gemaakt. De route ging over het park Midzomer en door het Drents-Friese Woud richting Wapse. De eerste rust, de mobiele post, lag nog een flink stuk voor dit dorp. Ik heb er even koffie gedronken en een gevulde koek gegeten. Samen met Paul ben ik van de rust vertrokken, maar hij deed het iets rustiger aan. We kwamen nu niet meer in de bossen en liepen door het buitengebied in een flinke boog om het dorp Wapse heen. Daarna volgde de tweede rust, bij hotel De Wapser Herberg. Daar moesten we dwars doorheen om bij de splitsing aan de andere kant van het gebouw te komen.

Via een vakantiepark aan de achterzijde gingen we weer het buitengebied in. Er volgden een paar flinke verharde landwegen, maar ook enkele graspaden langs het water. Ook liepen we een heel stuk over het fietspad langs de Ten Darperweg en staken we de Vledder Aa over voordat we in Vledder kwamen. Daar maakten we ook nog een hele lus door het dorp. Bij de molen viel een geocache op te pikken die ik vlug gevonden had. Daarna nog ééntje bij de Johannes de Doperkerk. Hier heb ik eerder een cache gezocht, maar ook nu kon ik hem niet vinden. Iets verder op het parcours stonden er ineens bordjes met “omleiding” en ik vroeg me even af of ik de rust gemist had en al op de terugweg was. Een straatje verder kwam ik Liesbeth, Tom, Alex en nog een wandelaarster tegen. Samen zijn we op het terras van restaurant De Tippe gaan zitten. Ik had enorm veel zin in de mosterdsoep. We kregen commentaar van een personeelslid omdat we zelf meegebracht brood nuttigden, terwijl vele wandelaars om ons heen dat ook deden en hierop niet aangesproken werden. Niet erg consequent en al helemaal niet gastvrij. Ik heb het ook in een review op Google Maps gezet. Reactie van de eigenaar: “Het heeft niks met gastvrijheid te maken, maar met commercie”. Blijkbaar is geld hier belangrijker dan vriendelijkheid… Ik denk niet dat de eigenaar een echte Drent is…

Op de terugweg kon ik Liesbeth, Tom en Alex nauwelijks bijhouden. Na een flink stuk door Vledder volgde een lang fietspad in het buitengebied en staken we weer de Vledder Aa over. Het terrein was landelijk en op een gegeven moment liepen we over een kaarsrechte weg terug naar de Wapser Herberg. Tijd voor een witbiertje op het terras en de boterhammen die we in Vledder niet op mochten eten. Bij de Wapser Herberg werd daar helemaal niet moeilijk over gedaan. Ik had wat langer werk met mijn lunch en dus liep de rest alvast door. Na de rust staken we de Ten Darperweg weer over en gingen we opnieuw het landelijke buitengebied in. Na enkele kilometers viel er wederom een geocache op te pikken, die zo’n vijftig meter van het parcours af lag. Het leek er even op dat ik hiervoor de greppel in moest duiken en dat zou ik sowieso niet doen, maar vlak voor de greppel zag ik de cache in een holte van de boom liggen. Makkelijk te loggen dus. Uiteindelijk kwamen we weer op de Ten Darperweg uit en nadat we die een stukje gevolgd hadden, was ik terug op de mobiele rustpost. Het waaide inmiddels flink en men had de tent al vastgemaakt aan een busje, om te voorkomen dat deze zou wegwaaien. Het ging flink tekeer… Snel een bekertje Rivella naar binnen, even naar het toilet en dan vlug verder met de laatste etappe…

Het leek erop dat het laatste stuk toch wat langer was dan aangegeven op de routebeschrijving. We mochten weer de Ten Darperweg oversteken en daarna werden we een graspad opgestuurd dat bij een sluisje uitkwam. Ook hier heb ik vaker naar een geocache gezocht. Het kostte flink wat tijd voordat ik hem te pakken had. Eindelijk! Intussen kwamen er wat wandelaars voorbij en één groepje nam een kortere route. Dat pad liepen we vroeger wel eens, maar was nu aardig dichtgegroeid. We moesten langs de sloot terug naar de Ten Darperweg, en vanaf daar via een flink zandpad naar de visvijver. En ook hier had men niet de kortste weg uitgezet, maar werden we helemaal om de vijver heen gestuurd voordat we over de lange vlonder terug naar Diever mochten wandelen. In Diever lagen nog een paar caches van de serie “Rondje Diever”. Eigenlijk wilde ik de serie nog wel compleet maken voordat we uit Diever zouden vertrekken, maar de cache bij de stenen bank aan de Hoofdstraat kon ik niet vinden. En verderop trof ik wel een geocache aan, maar ik had geen flauw idee hoe hij open moest. Dus had ik ook geen zin meer om de overige caches nog te doen en besloot ik zo snel mogelijk door te lopen naar de finish. Daar kwam ik om twintig over vier aan. Mijn moeder wachtte mij op en nadat ik me afgemeld had, heb ik buiten even een trappistje gedronken. De gezelligheid was al weg; geen muziek meer en de foto’s die een dag eerder gemaakt zijn, waren al opgeruimd. Jammer. Bovendien werd het buiten fris en viel er later wat regen, waardoor iedereen naar binnen vluchtte. Wij zijn terug naar de camping gegaan, waar mijn moeder op het tweepits gasstelletje met propaangasfles een maaltijd met noedels, groente en kip klaargemaakt heeft. Zo hoefden we de deur niet meer uit en kon ik lekker bijkomen, want ik was best wel moe…

Lange houten vlonder bij de visvijver in Diever

Terugreis
Omdat de reistijd ruim vier uur is, gingen we pas op maandag terug. Maar er deed zich nog een probleem voor. Op woensdagochtend moest ik bij mijn masseuse in Bergen (nabij Alkmaar) zijn. En dinsdag zou het hele openbaar vervoer staken, waardoor ik niet van Blerick naar Alkmaar kon komen… Dus hadden we het plan opgevat om samen naar Utrecht te reizen en dan zou ik naar Alkmaar gaan en mijn moeder naar Blerick. Ik bleek echter de sleutels van mijn flat niet bij me te hebben. Dus moest ik ook mee naar Blerick en ’s avonds nog terug naar Alkmaar. Joepie, zeven uur reizen met het openbaar vervoer… Om zeven uur zijn we opgestaan en nadat we rustig ontbeten hadden hebben we onze spullen ingepakt. Even na tien uur werden we door de eigenaar van de camping met de auto naar de bushalte tegenover ’t Nieuwscafé gebracht. Vanwege de omleiding kwam lijn 35 daar voorbij, maar dat hadden we te laat in de gaten. Anders hadden we wellicht meegekund naar Steenwijk. Wij hebben nog een tijdje in het zonnetje op het bankje gezeten en namen de bus van elf uur naar Meppel. Ook moesten we nog een keer in Zwolle overstappen om naar Utrecht te komen. Vanaf daar ging er een rechtstreekse trein naar Blerick. Tussen Deurne en Horst-Sevenum liepen we echter vertraging op, omdat er een defecte trein zou staan en wij “verkeerd spoor” gingen rijden. We hebben echter geen trein zien stilstaan. We zouden in Blerick sowieso de bus missen en besloten door te reizen naar Venlo, omdat we dan niet met de bagage de trap hoefden te nemen. Ik heb er even een beker koffie gehaald bij de kiosk. Tegen drie uur ging het dan met de bus naar Blerick, waar we rond kwart over drie bij de flat van mijn moeder aankwamen. Uitrusten, de boel ompakken, wat eten en door naar Alkmaar…

Het gerestaureerde station van Meppel

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rundje Koeberg Helden, 12-05-2019

Klik hier voor de website van rundje Koeberg

Datum: 12-05-2019
Tocht: Rundje Koeberg
Organisatie: Atletiek Helden, SSS Helden en Toerclub Everlo i.s.m. dorpscentrum Kerkeböske
Internet: http://www.rundjekoeberg.nl/
Afstand: 19 km.
Totaal afgelegd: 46351 kilometer
Weer: Eerst fris, tamelijk bewolkt, beetje zon, droog, weinig wind.
Middagtemperatuur: ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC74ZN0

Ik moest op zaterdag in het zuiden zijn en op zondag was daar niet veel te wandelen, dus een mooie gelegenheid om toch even naar het Rundje Koeberg in Helden te gaan. Ik had zelfs mijn bonnetje voor koffie en vlaai nog van de vorige keer, omdat ik vanwege die aanval van die Rottweiler niet meer aan de finish ben geweest. Op het startbureau, waar ik rond kwart over acht arriveerde, werd ik meteen herkend en kreeg ik gelijk een nieuwe bon voor koffie en vlaai. Uiteraard hebben we het uitvoerig over het bijtincident gehad. Ik had er zelfs weer slecht van geslapen, ook al wist ik dat de route ergens anders naartoe zou gaan. Na een kop koffie en een broodje ben ik om kwart voor negen toch maar van start gegaan.

De route ging een stukje door Helden, over het Mariaplein en in zuidelijk richting de Heldense bossen in. Daarna volgde landelijk gebied en bij het afwateringskanaal kregen we de splitsing tussen de 12 en 19 kilometer. Via de buurtschap Kappert ging het vervolgens richting Neer, waar we de Wijnbeek met een smal, tamelijk dichtgegroeid graspad volgden. Ik had een stukje markeringslint over het hoofd gezien en dus verliep ik me even. Al snel bevond ik me weer op de route die richting de Neerbeek ging. Voordat ik het wandelpad langs de beek nam probeerde ik bij een watermolen een geocache op te pikken, maar ik kon hem niet vinden.

Woef!?
Even verderop stond een waarschuwingsbordje met een hond erop, maar ik kon het niet lezen. Toen in de verte een hond fel begon te blaffen, had ik het er niets op. Een paar keer omkijken en stug doorlopen langs de Neerbeek. Gelukkig geen hond te zien… Ik passeerde nog een flinke kudde schapen en daarna stak ik de beek over. Het was nog maar een klein stukje tot bij de horecarust, restaurant Boothuis De Troost. Er zaten nog wandelaars, maar erg druk was het er niet meer. Hoewel het nog vroeg was, nam ik toch een lekkere trappist, een Gouverneur Dubbel. Tja, die bijtwond moet ik wel goed ontsmetten, van binnen uit… Ik had er gewoon veel zin in…

De Friedesse molen in Neer

Na de rust ging de route verder langs de Maas. Het uitzicht over de Maas bij Neer (eigenlijk Hanssum) is adembenemend mooi, want je staat hier op een flinke hoogte en je kunt dus ver kijken. Achter de Maas zie je ook een flinke plas, de Rijkelse Bemden, en verderop een kerk. Van welk dorp die is kon ik niet precies zien, want er zit ook nog een flinke bocht in de Maas hier. Via het fietspad dat afdaalt naar het afwateringskanaal en later weer stijgt kwam ik op de Musschenberg. Ik had gehoopt hier de Maas nog een stukje te mogen volgen door de bossen, maar we draaiden meteen terug richting Helden. Bij camping De Waterval staken we de N273 over en wandelden we door de buurtschap Hei bij Kessel-Eik. Daarna bogen we linksaf en ging de rout via een doorgaande verharde weg richting de Heldense Bossen. Later werd het een zandweg met een toeristisch fietspad ernaast en kwamen we langs boerderijcamping Bovensbos. Vrijwel in een rechte lijn ging de wandeling terug naar Helden, waar we nog even door de buurt Driessen langs het kerkhof liepen.

Geen bloemen in het ziekenhuis…?
Rond 13.00 uur was ik aan de finish en kon ik mijn stukje vlaai met koffie die ik de vorige keer had moeten missen in ontvangst nemen. De kruimelvlaai was weer heerlijk. Ik had nog wat tijd over voordat de bus ging en dus dronk ik nog een trappistje. Ik raakte aan de praat met een paar bekende wandelaars en moest me uiteindelijk toch nog een beetje haasten om de bus van 13.59 uur te halen. Een kleine twintig minuten later kwam ik aan bij het VieCuri medisch centrum in Venlo, waar ik nog even naar het winkeltje gelopen ben. Ik wilde een bosje bloemen halen voor moederdag, maar die mochten ze niet meer verkopen in het ziekenhuis vanwege de bacteriën. Beetje sneu vond ik het wel. Ik was moe (omdat ik zo weinig geslapen had) en dus haalde ik mijn fiets uit de stalling om vervolgens rechtstreeks naar huis te fietsen. Moeder gaat mee naar de vierdaagse in Diever en dan doe ik daar alsnog wel iets extra’s voor moederdag…

Langs de Maas bij Neer

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kampinatocht Boxtel, 05-05-2019

Klik hier voor de website van wsv. De Keistampers

Datum: 05-05-2019
Tocht: Kampinatocht
Organisatie: Wsv. De Keistampers
Internet: http://www.dekeistampers.nl/
Afstand: 30 km.
Totaal afgelegd: 46332 kilometer
Weer: Wisselvallig, soms opklaringen, soms zwaar bewolkt, enkele stevige buien, ook met hagel.
Middagtemperatuur: ca. 11 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Op zaterdag hadden zowel Bart (uit Ede) als ik al iets anders te doen, dus geen tijd om te gaan wandelen. Bart wilde op zondag naar Groesbeek gaan. Dat was voor hem niet zo goed bereikbaar met het openbaar vervoer, dus gaf ik hem de tip om eens naar Boxtel te kijken. Dan hoef je namelijk niet met de bus. Hij kon er pas om 9.09 uur zijn en ik al om 8.07 uur. Toch leek het hem wel wat en dus besloot ik ook in Boxtel te gaan wandelen. Vanwege de wat latere start geen veertig kilometer, maar dertig. En omdat het terrein sowieso wat zwaarder is (bos, heide, mul zand…) was dat met die Rottweiler-beet van drie weken geleden nog in mijn kuit ook wel genoeg…

Bijkletsen op de wagenrust
Even voor half negen kwam ik aan bij het Jacob Roelandslyceum in Boxtel, waar ik na het inschrijven Mia en een aantal andere bekende wandelaars trof. Eerst maar een beker koffie en even bijpraten dus. Na een bezoekje aan het toilet ben ik tegen negen uur van start gegaan. Ik stuurde Bart even een berichtje; hem zou ik waarschijnlijk op de eerste rust wel gaan zien. De route was weinig vernieuwend, maar uiteraard weer zeer mooi. Eerst ging de tocht langs kasteel Stapelen en na de onderdoorgang van het spoor via het Ossenpad volgde een stukje industrieterrein wat je door moet om richting Roond te kunnen gaan. Zodra we de Beerze waren overgestoken gingen we daar het graspad op en later liepen we ook nog een stukje door de wei bij de Kleine Aa. Op een grasveld in Roond stond na circa vier en een halve kilometer de mobiele rust van de Keistampers, waar ik nog een beker koffie genomen heb. De EHBO-ers hadden wel interesse in die bijtwond en daarnaast sprak ik ook weer menig bekende wandelaar, waaronder Peter uit Eindhoven. Zo ging de tijd vlug om en rond kwart over tien arriveerde Bart op de rust, waarna wij gezamenlijk verder gingen.

Wagenrust in Roond

Via “Parkeerterrein 1” gingen we de Kampina in, maar het oorlogsmonument lieten we letterlijk links liggen. Ik heb Bart er wel even op gewezen. We maakten eerst een flinke lus door de bossen, langs het Bosven en de Achterste Vennen. Een flinke poos later, nog steeds in de bossen, staken we het riviertje de Rosep over en na nog een bosrijke lus volgden we het riviertje een stukje. De GPS-route gaf aan dat we het water moesten oversteken, maar omdat er geen brug was, ging dit niet. De markering was hier ook een beetje vaag. Uiteindelijk bleken we wel op de goede oever te wandelen en kwamen we weer op de GPS-route uit. We bleven in de bossen totdat we na circa twaalf en een halve kilometer bij de volgende mobiele rust uitkwamen. Die was op een grasveldje van NIVON-camping (en natuurvriendenhuis) Morgenrood neergezet. Tijd voor een kommetje tomatensoep dacht ik, maar die was nog niet erg heet. Ik proefde hem en vond het wel goed zo. Bart heeft er iets langer op gewacht. Inmiddels was het rond kwart over twaalf en onze route zou geen horeca aandoen. Ik wist dat het Boscafé hier niet ver vandaan was en nodigde Bart uit om er even heen te gaan. We moesten dan wel goed op de tijd letten. Omdat het nog wat te fris was voor het terras zijn we binnen gaan zitten en ik heb er een Steenbrugge Dubbel Bruin van de tap genuttigd. Hoewel er iets te veel schuim getapt was naar mijn mening smaakte hij wel prima. Weer een uniek biertje voor de Untappd bier-app…

Regen en hagel
Even voor één uur verlieten we het Boscafé en wandelden we terug naar het parkeerterrein van camping Morgenrood, waar gelukkig de pijlen nog hingen. We mochten nog een flinke lus door het bos maken. Helaas gingen we niet dieper de Oisterwijkse Bossen en Vennen in; het mooiste deel was alleen voor de veertig kilometer weggelegd. Na een landelijk stukje kregen we weer wat bos bij het Belversven, waar we bijna helemaal omheen liepen. Het terrein veranderde nu in heide. Slingerend tussen de vennen, langs het Groot Goorven en de Zandbergsvennen, kwamen we bij het stenen monument voor Pieter Gerbrand van Tienhoven. In de bossen die volgden hoopte ik geen last te hebben van de bui die over ons heen trok, maar een eindje verderop werd het toch tijd om de paraplu weer open te doen. Er zat zelfs hagel bij. Het was niet ver meer naar de mobiele rust in Roond, waar we twee keer kwamen. Het was wel wat druk onder de tent en delen van de bankjes waren nat, omdat de regen en hagel naar binnen waren gewaaid. Ik dronk even een beker koffie en daarna begonnen we aan de laatste kilometers, nog net geen vijf meer…

Paadje langs de Rosep

We staken de Kleine Aa weer over en verderop wandelden we langs de Beerze terug richting Boxtel. Meestal steken we op de Tongersestraat de dubbele overweg over, maar nu liet men ons via het industrieterrein achter het station langs lopen, en gingen we weer door de spoortunnel van het Ossenpad. Ik had gehoopt dat we door het park achter kasteel Stapelen mochten wandelen. Hoewel de borden aangeven dat het overdag open is, lijkt alles met hekken afgesloten te zijn. Dus liepen we langs de Albert Heijn en daarna via een bruggetje over de Dommel langs de vakschool Sint Lucas terug naar het Jabob Roelandslyceum. We hebben ons afgemeld en ik heb even een trappistje gedronken. Even na vijf uur zijn we via de kortste weg naar het station gewandeld, waar ik afscheid genomen heb van Bart. Onze treinen vertrokken zowat op dezelfde tijd. Via Eindhoven ging het naar Blerick, waar ik rond half zeven aankwam en het eten op mij stond te wachten…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen