Thaborkoepeltocht Alkmaar, 28-03-2021

Datum: 28-03-2021
Tocht: Thaborkoepeltocht (eigen tocht vanuit Alkmaar)
Afstand: 28 kilometer
Totaal afgelegd: 49192 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt / grijs, regenachtig (vooral motregen), krachtige wind: ZW, 6-7 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 9 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Het thaborkoepeltje
Iemand van de Klaar Mee – Loop Mee wandelgroep wees me eens op een klein, stenen koepeltje in de duinen bij Bergen aan Zee, dat volgens Google Maps het taborkoepeltje heet. Het ligt aan de voet van het Thaborduin en waarschijnlijk is dat dan ook de juiste schrijfwijze: met een “h”. Beetje vervelend, want ik had het al overal zonder die “h” genoteerd… Over het koepeltje zelf is niet erg veel bekend. Waarschijnlijk is het in de tweede wereldoorlog gebouwd en behuisde het een waterput, om de paarden van de patrouilles van water te voorzien. Ik wilde wel eens een tocht maken die er langs kwam. Het ligt echter vrij diep in de duinen en daardoor op een ongunstige plek, zeker als je de weg niet goed weet en op kaarten als Open Streetmap bent aangewezen. Nou, dan maar een tocht die specifiek dit koepeltje als doel heeft (met uiteraard een bezoekje aan het strand…).

Het vroeg opstaan valt nog steeds niet mee, als ik niet aan een tijd gebonden ben. Ik had de avond voor de wandeling wel mijn spullen klaargemaakt, brood gesmeerd en de koffiezetter gevuld. Dat scheelde behoorlijk wat tijd en even voor half tien was ik toch aan de wandel. Ik wilde de tocht eigenlijk linksom (tegen de klok in) lopen, maar vanwege de stevige wind besloot ik hem toch andersom te doen. Ik had niet veel zin om met windkracht 6 á 7 tegen de wind in te lopen op het strand. Nadat ik bij mij de straat uit was, ging ik via de Terborchlaan onder de N9 door en verliet ik de bebouwde kom van Alkmaar. Meestal loop ik dan via de slingerende weg door de Egmondermeer, maar nu moest ik het fietspad langs de Hoeverweg (N512) een stukje volgen, om vervolgens rechtsaf te kunnen slaan, de Kolonel Sneepweg op. Het stukje tegen de wind in beuken had al voor spierpijn in de schenen en kuiten gezorgd, dus moest ik het wat rustiger aan doen. De hoeveelheid regen die intussen viel was nog te weinig om de regenjas voor aan te trekken, wat in open terrein met die felle wind waarschijnlijk niet makkelijk zou zijn. Tegenover de Philisteinse molen wilde ik eigenlijk een zand- en graspad langs de sloten volgen, maar volgens de website van het wandelnetwerk Noord-Holland is het tijdens het broedseizoen niet toegankelijk. Het hek stond open en ik zag er geen bordje. Toch durfde ik het niet aan, want ik had geen zin om verderop ineens weer terug te moeten. Dus liep ik via de Groeneweg naar Bergen, waar ik even een broodje uit de rugzak haalde. Daarna ging ik via de Voert het dorp uit, waar ik de wind vol van voren kreeg. Het stukje naar de ingang van de duinen aan de Herenweg (N511) was behoorlijk pittig. Bij het klaphek stond een auto met draaiende motor en de deur open. De bestuurder zag ik nergens. Vast een plasje aan het doen achter het elektriciteitshuisje…? Zolang er maar geen afval gedumpt werd; voor zover ik kon zien was dat niet het geval.

Fietspad langs de Hoeverweg (N512)

Op zoek naar een rustplek
In de duinen mocht ik meteen een aardige klim maken. Het uitzicht daarna was fraai en hoewel het terrein nog steeds glooiend was, had ik het zwaarste stuk meteen al gehad. Er waren mensen aan het wandelen en hardlopen in de duinen, maar druk was het zeker niet met dit grijze, miezerige weer. En dat is wel fijn. Ik kan me in de duinen nooit echt goed oriënteren en ik vreesde even door het mulle zand naar Bergen aan Zee te moeten. De route bleek toch net even anders te zijn dan een vorige keer. Verderop volgde alsnog een open stuk, wel met goed begaanbare paden. De harde wind zorgde voor een behoorlijke zandverstuiving, waardoor ik goed naar beneden moest kijken om geen zand in de ogen te krijgen. Dat is met contactlenzen erg vervelend. Wel zat er later wat zand tussen mijn tanden en het mondstuk van de camelback had ook wat zand gevangen. Het pad kwam op de Woudweg uit en even later wandelde ik Bergen aan Zee in. Hoewel het miezerde, wilde ik toch even uitrusten op een bankje. Ik had gehoopt dit in park Parnassia wel te vinden, echter stond daar helemaal niets. Dan maar richting hotel restaurant Victoria, want daar staat een bushokje. Helaas was dit al bezet en dan lukt het niet om anderhalve meter afstand te houden. Dus ging ik even onder de luifel van het Zeeaquarium staan. Even later zag ik dat het bushokje weer leeg was en ben ik er alsnog gaan zitten, om een kop koffie uit de thermosfles te nemen.

Het regende al iets harder en het buienalarm gaf aan dat er nog meer zou komen, net nu ik het strand op wilde gaan. Dus trok ik, met enige moeite, de grote rode regenponcho over mezelf en de rugzak heen. Het is pas de tweede keer dat ik die gebruik en ik had er nog geen handigheid in. Bovendien ontdekte ik dat ik nauwelijks nog bij mijn telefoon, fototoestel en GPS kon komen. En die laatste heb ik nodig voor de navigatie. Op het strand bleek het mee te vallen met de regen. Waarschijnlijk waaide het meeste snel over. De fikse wind zorgde er wel voor dat ik gezandstraald werd. Maar goed dat ik wind mee had… Bij paviljoen Noord verliet ik het stand weer. Even later kon ook de regenponcho terug in de rugzak. Aan de noordzijde van Bergen aan Zee ging ik weer de duinen in. Ik had de Hanwag schoenen aan en nog niet eens vijftien kilometer gelopen, maar ik begon toch al last van mijn voeten te krijgen. Dus stopte ik even bij een bankje om de veters strakker te strikken. Een klein stukje verderop had ik een suikertekort en werd het nogmaals tijd om een broodje te nemen. Daarna wandelde ik door naar het Thaborkoepeltje, waar ik even rondom en binnen heb gekeken. De GPS gaf intussen een halve kilometer meer aan dan de route. Leuk om het koepeltje eens gezien te hebben, maar verder valt er niets te beleven. Het is zelfs niet meer te zien dat er ooit een waterput geweest is. Dus wandelde ik verder door de duinen richting Bergen. Open duin wisselde zich af met bosrijke stukken. Zo nu en dan passeerde ik een paar vennetjes. Uiteindelijk kwam ik op de verharde Uilenvangersweg uit.

Duinen bij Bergen aan Zee

Landgoed ’t Oude Hof
Ook het uitzichtpunt bij Bergen had ik in de route opgenomen. Via een smal, ietwat mul en sterk stijgend zandpad kwam ik daar uit. Ik heb er even staan kijken, totdat een paar wandelaars gepasseerd waren. Daarna daalde ik via de trap af naar de skiclub Il Primo, waar het enorm druk was. Ik twijfelde of ik iets zou gaan halen bij de take-away van restaurant Duinvermaak. Jammer dat de kiosk niet open was, want bij het restaurant stonden al wat mensen en een gezin was me net voor, waardoor het me daar ook te druk werd. Ik liep het parkeerterrein op en daarna het bosgebied aan de westzijde van Bergen in. Bij de Kerkelaan vond ik een leeg bankje, waar ik opnieuw rust gehouden heb. Wederom met een broodje en koffie uit de thermosfles. Omdat ik net buiten het dorp zat, passeerden hier veel mensen. Bij het weggaan werd het achter andere wandelaars aansluiten en voldoende afstand houden. Ik stak de Eeuwigelaan over en wandelde landgoed ’t Oude Hof op. Ik ben hier nooit eerde geweest en was er dus ook niet zeker van of ik de gekozen route kon lopen. Het landgoed bleek toegankelijk te zijn en op een heuvel, waar drie paden bij elkaar uitkwamen, had ik een fraai overzicht over de paden en de naastgelegen gracht. Rondom de gebouwen, waar ik overigens niet langs ben gelopen en niks van gezien heb, lagen nog een aantal prachtige grachten. Vervolgens kwam ik aan de Sluislaan, die ik een klein stukje volgde. Daarna liep ik over een smal bospaadje naar een woonwijk van Bergen, waar ik ook dwars doorheen ging. Bij een nieuwbouwwijk met appartementen kwam ik aan de Nesdijk uit en die volgde ik naar de rotonde in de Bergerweg (N510).

Daar ging ik via het fietspad de Sluispolder in. Bij mooi weer is het hier enorm druk. Nu slechts een enkele fietser. Na het oversteken van de Bergervaart besloot ik toch op de hoger gelegen grasdijk langs de vaart te gaan lopen. Hier stond behoorlijk veel wind en mijn haardos wapperde alle kanten op. Vanwege de lock-down ben ik sinds 10 november 2020 niet meer bij de kapper geweest. Vier en een halve maand al. Hoogste tijd om een afspraak te maken. Na het fietstunneltje onder de A9 werd het ook weer de hoogste tijd om een broodje te eten, want ik had opnieuw een suikertekort. Daarna wandelde ik langs de Viaanse molen richting de Alkmaarse wijk Bergermeer, waar ik de Beethovensingel richting De Hoef volgde. Over het fraaie zandpad langs de Steesloot liep ik naar de Van Ostadelaan. Na het passeren van de Geestmolen was ik rond twintig over vier weer thuis. Ik ben zo’n zeven uur onderweg geweest; geen toptijd, maar dat hoefde ook helemaal niet. En het Thaborkoepeltje kan ik nu afvinken van mijn lijstje… Gezien!

Landgoed ’t Oude Hof (Bergen)

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Westerborkpad etappes 00, 01 en 02 (Amsterdam – Weesp), 21-03-2021

Datum: 21-03-2021
Tocht: Westerborkpad (etappes 00, 01 en 02)
Organisatie: Wandelnet
Internet: https://www.wandelnet.nl/wandelroute/1029/Westerborkpad-etappe-00/overzicht
Afstand: 26 kilometer
Totaal afgelegd: 49164 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt / grijs, maar wel droog. Frisse gevoelstemperatuur. Wind: NW, 4 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 8 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7FBWN / GC8QYKF / GC8R6MN / GC5ERJA / GC890BX / GC913JQ

Vanwege werkzaamheden tussen Amsterdam Sloterdijk en Amsterdam Centraal waren we enigszins beperkt in de afstand die we binnen redelijke reistijd nog konden afleggen. Er reden minder treinen en om verder dan Amsterdam te komen moest ik daar overstappen, wat minimaal een kwartier extra ging kosten. Bovendien had ik niet meteen een idee welke tochten we zouden kunnen gaan doen en dus moesten we op zoek naar nieuwe routes. Bart kwam met het idee om enkele etappes van het Westerborkpad te gaan lopen, en wel van Amsterdam Centraal naar Weesp. Dit is een route van zesentwintig kilometer, een mooie afstand voor de zondag. En dus hadden we afgesproken om ons rond negen uur te treffen op Amsterdam Centraal. Hoewel ik op tijd opgestaan was, moest ik me toch nog een beetje haasten om de trein van kwart over acht te halen in Alkmaar. Dat voelde ik behoorlijk in mijn schenen en kuiten; mijn spieren vonden het niet leuk. Gelukkig kon ik in de trein even bijkomen en de spieren wat rust geven. Aan de voorzijde van het centraal station wachtte ik op Bart, die tien minuten na mij arriveerde. In de trein had ik mijn bodywarmer uit gedaan, maar dat bleek toch te fris te zijn, want er stond een flinke koude bries. Mijn pet kon ik wel wegdoen, anders zou deze wellicht de gracht in waaien. Rond kwart over negen zijn we aan etappe 00, de proloog, begonnen; een rondje over de grachtengordel van Amsterdam.

Grachtengordel
Nadat we onder de Prins Hendrikkade door waren gelopen en het Singel zijn overgestoken, wandelden we over de Brouwersgracht, die we even later overstaken via de Melkmeisjesbrug. Bij de Herengracht maakten we een uitstapje naar één van de binnenstraatjes. De route door het centrum kenmerkte zich sowieso door het vele rechts- en linksaf slaan, waardoor ik veel op de GPS moest kijken. Bart lette op de rood-witte markeringen met het teken van Westerbork, maar die waren soms moeilijk vindbaar of zelfs verdwenen. De GPS was niet al te nauwkeurig tussen de hoge gebouwen; de tracklog voor Google Maps heb ik later behoorlijk moeten corrigeren. Verderop volgden we de Herengracht een stukje en ook andere grachten, zoals de Keizersgracht, Leliegracht en Prinsengracht ontbraken niet in de route. We passeerden de Westerkerk en even later pikten we de eerste geocache op, in de Reestraat. Verderop, bij de kruising Herengracht – Leidsestraat, moesten we even kijken hoe we de trambaan konden oversteken, want die lag open vanwege werkzaamheden. Aan de overzijde van de brug lukte het wel. De grachtengordel draait langzaam door het centrum heen en daardoor merkten we niet dat we steeds oostelijker kwamen. Al vrij vlug was ik mijn oriëntatie kwijt. Bij het Thorbeckeplein en Rembrandtplein kwam dat weer goed, maar toch verliepen we ons bijna omdat ik in de veronderstelling was dat we richting de Stopera moesten. Dat klopte ook wel, echter niet via de kortste weg…

Keizersgracht

Na het oversteken van de Amstel wandelden we over de Kloveniersburgwal naar de Universiteit van Amsterdam. Ook hier waren werkzaamheden en de markeringen kwamen niet overeen met de GPS-route, dus twijfelden we of we goed liepen. De omleiding naar de Oudemanshuispoort zorgde er wel voor dat we een extra geocache mee konden pikken. Het lukte echter niet om deze te vinden. De volgende cache, op de Raamgracht, was een stuk makkelijker. Al bleef hij niet aan het plakbandje hangen, zoals bedoeld, want er stond een motorfiets in de weg en daardoor moesten we aardig reiken om erbij te kunnen. Bij het terugplaatsen bleef de cache ook niet meer aan zijn bevestiging hangen. Dan maar uit het zicht achter de elektrakast terugzetten… We gingen de Groenburgwal op en staken de Staalmeestersbrug over. Nu lees ik dat er eerder in de week een verzakking of zinkgat ontstaan is in de kade. De Staalmeestersbrug is inmiddels afgesloten, omdat hij blijkbaar spontaan in kan storten. Ons gewicht heeft hij gelukkig wel kunnen dragen. En meteen na de brug lag er wederom een geocache, die vlug op te pikken was. Bij het Waterlooplein liepen we een stukje langs de Amstel en na de Hermitage sloegen we linksaf. Ik had ’s ochtends slechts één broodje als ontbijt gehad en op de Weesperstraat werd het dus wel eens tijd om er nog ééntje te nemen. Iets verder, op het Jonas Daniël Meijerplein, passeerden we het beeld van de dokwerker (zie foto boven aan dit weblogitem), dat herinnert aan de februaristaking van 1941. Aan de overzijde van de Nieuwe Herengracht ligt het Wertheimpark langs de route, met een grote fontein en het Auschwitzmonument. We besloten niet om, maar door het park te gaan. Door op de foto te gaan met de fontein of het monument kon ik nog een virtuele geocache loggen op internet. Via de Henri Polaklaan wandelden we verder naar de dierentuin Artis, die momenteel vanwege de coronamaatregelen helaas ook gesloten is, met alle financiële gevolgen van dien. We liepen er aan de zuidkant omheen en bij het oversteken van de Plantage Middenlaan ontdekten we nog een geocache die in een paal op de middenberm verstopt zat. Om hem eruit te krijgen moest ik de magneetstok uit mijn rugzak halen. Deze bleef echter om de haverklap tegen de buis plakken en uiteindelijk bleek hij niet sterk genoeg te zijn om de cache op te hijsen. Wellicht zat het trommeltje wat vastgeklemd door vocht of vuil?

Nergens bang voor
Het was in ieder geval de laatste geocache van de dag. Achter het tropenmuseum wandelden we het Oosterpark in, waar het redelijk druk was met wandelaars, fietsers en hardlopers. We zochten een bankje op, om even rust te houden. Op verschillende plekken in het park was koffie te koop, maar ik had nog een volle thermoskan bij me. De wandeling door het centrum bleek aardig vermoeiend te zijn geweest; navigeren met de GPS, op het verkeer letten, kijken waar je loopt, foto’s maken, kletsen, zo hier en daar een geocache oppikken… De rust deed dus goed. Vanaf nu kon ik weer wat meer gaan ontspannen. Na een poosje liepen we bij het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis (OLVG-oost) het park uit, richting het Krugerplein. Na wat omzwervingen door de wijk kwamen we op de Linnaeusstraat uit, waar op 2 november 2004 filmmaker, columnist en regisseur Theo van Gogh vermoord is. De exacte plaats waar het gebeurde, zat waarschijnlijk niet in onze route, voor zover ik er informatie over kan vinden. We liepen verder, onder het spoor door en daarna naar het Muiderpoortstation. Vanaf daar ging het naar de ringvaart, waar we een reiger zagen die parmantig op de stoep voor een huis stond te kijken. Het dier was nauwelijks bang voor ons en liet zich goed op de foto zetten. Pas toen we dichterbij kwamen, vloog hij weg. We volgden de ringvaart nog een stuk en passeerden de buurttuin Valentijn, een joodse begraafplaats en het Flevopark. Aan de overzijde stonden een paar vreemde, kolossale gebouwen. Één leek er wel op een gevangenis. Geen idee wat er gehuisvest is. Bij het oversteken van de vaart herkende ik de brug en het fietspad van een eerdere WS78-tocht. Maar in plaats van rechtsaf naar het station Amsterdam Science Park te gaan, wandelden we nu rechtdoor richting het Amsterdam-Rijnkanaal.

Nergens bang voor…?

Nadat we onder de A10 door waren gegaan kwamen we bij de Nesciobrug, die we niet over gingen. Het is een karakteristieke hang-tuibrug die in 2006 geopend is en IJburg voor fietsers en voetgangers makkelijker bereikbaar maakt vanuit de Watergraafsmeer en Diemen. De brug heeft een lengte van maar liefst 780 meter en is daarmee één van de langste fiets- en voetgangersbruggen van Nederland. Vlak na de brug mochten we het park De Omloop in. Intussen had ik wel hoge nood; openbare toiletten zijn we eigenlijk niet tegengekomen en in de bebouwde kom waren er nauwelijks mogelijkheden, dus heb ik in het park bij de geluidswal langs het knooppunt Watergraafsmeer (A9, A10) toch maar een struikje opgezocht. Kort daarna gingen we onder de A9 door en vervolgens liepen we dwars door het centrum van Diemen, onder andere langs het station en het winkelcentrum Diemerplein. Bij een rotonde was het zoeken waar we naartoe moesten, omdat alle voetpaden afgesloten waren met verbodsborden en schrikhekken. Er stond ook niet aangegeven waar je dan wel kon lopen, dus zijn we maar een beetje ondeugend geweest… Bij het winkelcentrum heb ik vlug mijn broodjes uit de rugzak gehaald en vervolgens zijn we verder gegaan richting de Weespertrekvaart, waar we overigens nauwelijks iets van gezien hebben. Langs een nieuwbouwwijk verlieten we Diemen en zo kwamen we bij het Penbos uit, dat we helaas niet ingingen.

Een bierbrouwerij in het bos
Ook hier kwam de markering niet overen met de GPS-route, wat bij mij voor twijfel zorgde. Ik kon ook niet goed zien of er verderop een pad was, daar waar de GPS het aangaf. Bart was al iets doorgelopen en iemand die geen idee had wat het Westerborkpad was, bleef er zich mee bemoeien, terwijl ik al aangegeven had dat we er wel uit zouden komen. Het werd me even iets te veel. Te veel prikkels en daar kan ik met mijn burnout niet tegen! Uiteindelijk ben ik achter Bart aan gelopen, want hij had wel een markering gezien. En dat bleek te kloppen. Het pad op mijn GPS-kaart blijkt niet meer te bestaan. Verderop gingen we het Diemerbos in en ook hier was het druk met wandelaars, vooral rond het “House of Bird“, het proeflokaal van de Bird Brewery, waar nu een take-away open was. Ook wij gingen er even kijken. Het was wel vreemd dat de soep die er verkocht werd, evenals de bieren van de tap, per liter geserveerd werden. Wat moet je met zo’n grote hoeveelheid als je aan de wandel bent? Gelukkig waren er ook bieren op fles, dus bestelde ik een Captian Blackbird ’20 – Oak aged. Ik koos voor de vatrijping op Bourbon-vaten, want dat vind ik lekkerder dan rum. Verder smaakte dit stevige Imperial Stout (10% alcohol) naar koffie en vanille. Een glas kan men uiteraard niet meegeven, maar het is wel heel jammer dat er geen plastic bekers beschikbaar zijn. Want een topbier uit karton drinken doet enorme afbreuk aan de smaak; je proeft het karton er doorheen. Eerst leek het, vanwege de drukte, een staande receptie te worden. Even later kwam er een picknicktafel vrij, al ontbrak helaas wel het tafelblad. Maar we hadden tenminste een zitplaats…

Proeflokaal “House of Bird” (Bird Brewery Diemen)

Helaas stond er bij de ingang van de take-away geen afvalbak. De enige gemeentelijke afvalbak, aan het begin van het pad puilde uit en in het Diemerbos was nergens een andere afvalbak te vinden. Dus ging het kartonnen bekertje mee tot in Weesp. Na het verlaten van het Diemerbos wandelden we een stukje langs de Gaasp en daarna mochten we opnieuw het bos in. Nou ja, bos? Het is meer een groot park dat op een polder lijkt. Vervolgens staken we het Amsterdam-Rijnkanaal over via de Muiderspoorbrug en volgden we een fietspad (later langs een drukke weg) tot bij het station van Weesp, waar we rond kwart over vier aankwamen. Er stonden verkeersregelaars, een bus, en een heleboel wachtende passagiers. Dat is meestal geen goed teken… Er bleken geen treinen naar Amsterdam te rijden vanwege inzet van hulpdiensten. Ik moest aan de andere kant van het station maar aan een NS-medewerker vragen hoe ik naar Amsterdam kon reizen, werd mij verteld. Alleen was er niemand van de NS te bekennen. Op het perron, dat honderden meters lang is, stond iedereen op een kluitje bij de trap. Hoezo, anderhalve meter afstand houden…? Ik zag een trein klaarstaan die richting Schiphol ging, dus nam ik vlug afscheid van Bart (die richting Utrecht moest) en stapte ik gauw in. De accu van de smartphone was bijna leeg, maar toch lukte het om nog even de reisplanner te raadplegen. Met twee keer overstappen, op Schiphol en Amsterdam Sloterdijk, kwam ik toch nog om 17:46 uur aan in Alkmaar. Uiteindelijk had ik niet eens vertraging. Ik was wel blij met mijn overgang naar de eerste klas, want de treinen zaten behoorlijk vol. Iets dat Bart ook al opgevallen was op zijn terugreis.

Zo, dit waren de eerste drie etappes (eigenlijk twee, plus de proloog) van het Westerborkpad. Het smaakt zeker naar meer. Het pad is 342 kilometer lang, dus met recht een LAW en hoe verder we van huis komen, hoe lastiger het zal worden qua reizen. Maar dan kunnen we altijd nog kijken of we ergens kunnen overnachten. Wellicht komt er dus nog een vervolg over het Westerborkpad…

Muiderspoorbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Wandeltocht Verrassend Amsterdam-Noord (editie 2014), 07-03-2021

Datum: 07-03-2021
Tocht: Wandeltocht Verrassend Amsterdam-Noord (editie 2014)
Organisatie: Wandel Comité Buiksloot
Internet: http://www.wandelcomitebuiksloot.nl/
Afstand: 28 + 2 = 30 kilometer
Totaal afgelegd: 49138 kilometer
Weer: Gehele dag bewolkt maar droog, weinig wind (N, 2 Bft.), aan het IJ wel een stevig briesje.
Middagtemperatuur: ca. 5 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC2XMMJ

Van de serie wandelingen “Verrassend Amsterdam-Noord” hebben we inmiddels bijna alle tochten die ik als GPS-track bewaard heb gelopen, op één na. De route uit 2014, die 28 kilometer lang is, lag figuurlijk nog op de plank. Het plan was om deze tocht op 7 maart 2021 te gaan doen, wat voor ons een bijzondere dag is. Precies één jaar geleden hebben we namelijk onze laatste georganiseerde wandeltocht gelopen. Dat was in Geldermalsen bij cwsv. Prinses Marijke. Vanwege corona worden er nog steeds nauwelijks wandeltochten georganiseerd en dat lijkt nog wel even te gaan duren. De route uit 2014 gaat eigenlijk maar een klein deel door Amsterdam-Noord. Het grootste deel gaat door het buitengebied van onder andere Broek in Waterland, Zunderdorp en Ransdorp. Daarna gaat het naar Durgerdam en via Schellingwoude terug naar Amsterdam-Noord. Oorspronkelijk startten alle routes bij A.S.C. De Volewijckers (het voormalige D.V.C. Buiksloot) en kwamen ze langs het Buiksloterwegveer, waardoor we ook makkelijk vanaf Amsterdam Centraal konden starten. Behalve deze route, die gelukkig wel vlakbij een goed bereikbare OV-halte langskomt. Namelijk metrohalte Noorderpark, van de Noord-Zuidlijn, die er in 2014 nog niet was… Zie de foto boven aan dit weblogitem.

De Roze Tanker en de Gele Pomp
Rond kwart over acht heb ik de trein genomen vanuit Alkmaar richting Amsterdam en even voor negen uur kwam ik aan op Amsterdam Centraal. Bart arriveerde ongeveer een kwartier later. Wij hebben meteen de metro genomen naar het Noorderpark, dat slechts één á twee minuten rijden is vanaf Centraal. Rond 9:15 zijn we aan de wandeling begonnen; eerst even de trap af en onder de Johan van Hasseltweg door, om vervolgens via het fietspad het park in te gaan en de originele route op te pikken. Verderop staken we de Nieuwe Leeuwarderweg en de Noord-Zuidlijn over, waarna we langs de Roze Tanker liepen. Vroeger lagen er aan de doorgaande weg twee groene BP tankstations, maar toen de weg verlaagd werd in een tunnelbak, werden de benzinestations overbodig. In “De Gele Pomp“, aan de overzijde, zit een creatieve werkplaats voor de buurt. Hoe ik de Roze Tanker het beste kan omschrijven weet ik niet precies; het is onder andere een podium, “cultuurvitrine” en een “kenniskamer” waar iedereen cultuur kan opdoen in verschillende vormen. Met de naastgelegen skatebaan heeft het ook wel iets weg van een jongerencentrum. Op deze zondagochtend was er niks te beleven. Toen ik er in 2014 langsliep was dat wel anders; gezelligheid met muziek en aardig wat mensen rondom de voormalige pomp…

De Roze Tanker

Het duurde niet lang voordat we op de Nieuwendammerdijk kwamen en het Noord-Hollands kanaal overstaken. We hebben bij een bruggetje nog even naar een geocache gekeken, maar hoewel het nu droger was dan de vorige keren, vonden we het toch te link om op de steile oever te stappen en onder de brug te kijken. Dan maar onverrichter zake verder, langs de ingang van A.S.C. De Volewijckers en verder naar het BovenIJ ziekenhuis. Daar volgden we het fietspad langs het Noord-Hollands kanaal een stukje. Bij eerdere tochten liepen we rechtdoor, onder de IJdoornlaan door. Nu staken we het kanaal over en gingen we via de oostelijke oever verder, langs het crematorium en begraafplaats De Nieuwe Noorder. We werden behoorlijk krap ingehaald door een paar hardlopers en daar was ik niet blij mee. De weg was ruim genoeg voor hen om een grotere boog om ons heen te maken. Gelukkig hielden de meeste mensen die ons passeerden wat meer afstand, daar waar dat mogelijk was. We moesten het kanaal nog een aardig stuk volgen, onder de A10 door, daarna een ommetje langs Het Slochter en vervolgens weer over een fietspad tussen de N247 en het kanaal tot bij Het Schouw. Daar zit restaurant Dijks, waar het helaas ook stil was.

Psychopatische gans
We bogen af van het kanaal en volgden de Broekervaart richting Broek in Waterland. Bart wees me op een autobedrijf aan de overkant van het water, waar bij wijze van show een dikke Volvo (met op het kenteken “Wim”) dwars door de gevel geparkeerd stond. Het was mij nog niet eens opgevallen. Verderop lagen een heleboel woonboten die blijkbaar geen toegangsweg hebben, maar wel elk een eigen trekpontje. Bijzonder. De dijk langs de vaart trok zich behoorlijk lang en het was een flink stuk verder dan in mijn beleving van 2014. Vlak voor Broek in Waterland kwamen we langs een meertje, het Havenrak. Daar kwam haast van de overkant een gans klapwiekend en blazend over het water op ons af. Ik stak mijn blindenstok uit naar het beest en vlak voor ons streek de gans neer op het water, nog steeds flink blazend. Wat bezielde dat beest toch? Zou hij zich geïntimideerd hebben gevoeld door mijn oranje hesje? Later zouden we nog langs de andere zijde van het Havenrak komen, dus toch maar even proberen of het beter is om het hesje uit te doen. In het mooie dorpje Broek in Waterland maakten we een lus door het plaatsje. Hier en daar was er bij de lokale horeca wel iets af te halen, maar wij hadden zelf ook voldoende eten en drinken mee. Hoewel ik graag aan het water gezeten had, zochten we toch maar even een ander bankje uit om te pauzeren. Na een korte rust wandelden we langs de kerk en een aantal karakteristieke houten huizen, waarbij we ook via een fraai bruggetje Het Dee overstaken. Eenmaal terug bij de kerk ontdekte Bart een urinoir en dat kwam goed uit, want ik had inmiddels hoge nood. Zomaar ergens in de bebouwde kom een plasje doen is toch niet netjes…

Het Dee (Broek in Waterland)

Even later wandelden we langs De Witte Swaen, een restaurant waar ik goede herinneringen aan heb. In 2014 heb ik er gerust en een collega getroffen die ook aan de wandel was, waarna we samen verder zijn gegaan. Later hebben we er nog eens met collega’s gegeten en een gezellige avond gehad. Jammer dat we er nu niet terecht konden voor een rust. We liepen verder, via een tunneltje onder de N247 door en daarna over een fietspad en de Galggouw richting de Volgermeerpolder. Bij een slootje voor een huis zagen we twee benen met schaatsen omhoog steken en een duiker uit het water komen. Het was best grappig gedaan. Vervolgens ging het over een fietspad de eerder genoemde polder in, die vroeger als vuilstort dienst deed. Gelukkig is alles netjes afgedekt en groen nu. In de polder zijn we op zoek gegaan naar een geocache die ik in 2014 niet kon vinden. Nu had Bart hem meteen in het vizier. Soms zit het tegen, soms zit het mee. Na het loggen vervolgden we onze weg richting Zunderdorp, dat we nog kennen van een tocht van WS78 (en het deels nalopen hiervan). Het dorp zelf deden we echter niet aan, maar verderop volgden we wel de WS78-route tot in Ransdorp.

De Boerderijbox
Daar zag Bart een bord staan van de “Boerderijbox” take-away. We waren toch wel nieuwsgierig en liepen even het erf op om te gaan kijken. Er bleek een grijsrode caravan te staan waar diverse broodjes, dranken en cake te koop was. Drie en een halve euro voor een cappuccino en circa acht en een halve euro voor een belegd broodje vond ik wel behoorlijk prijzig. Ik besloot toch een stukje walnoten-wortel-cake te nemen en dat smaakte prima. We raakten even aan de praat met de eigenaresse; ze had op de naastgelegen boerderij gewerkt en werkte nu in de horeca, maar daar valt ook niks te verdienen. Dus nu was ze met deze take-away begonnen. De ingrediënten van de producten die ze aanbiedt komen allemaal uit de regio. Ja, als je voor jezelf begint en een inkomen wilt hebben waar je van kunt leven, dan snap ik wel dat je een behoorlijke prijs voor je producten moet vragen. Of heel veel verkopen, maar ik denk dat de aanloop daar te gering voor is. In ieder geval is het een leuke stop tijdens een wandeling of fietstocht. En we hebben haar nog geadviseerd soep te verkopen; dat gaat er bij wandelaars wel in. Bart kun je er zeker blij mee maken. Dus wie weet, bij een volgend bezoek aan de soep?

De Boerderijbox take-away

Na deze rust wandelden we dwars door Ransdorp en kwamen we langs hotel en café De Zwaan, waar we in de zomer op het terras gezeten hebben. Nu was het er te koud voor en kon er sowieso alleen iets afgehaald worden. Na het passeren van de kerk werd het tijd om de schoenen opnieuw te strikken en daar heb ik altijd een verhoging voor nodig, want bukken lukt met mijn stramme spieren niet meer zo goed. Met vaste veters liepen we het dorp uit, door het buitengebied naar Durgerdam. Daar werd het op de smalle stoepen drukker met (zondags)wandelaars die ook nog eens nauwelijks afstand hielden. Bart ging op het grasdijkje aan de overkant lopen. Ik vond dat een beetje te link met mijn beperkte zicht (zeker nu mijn linkeroog problemen heeft) en ik wandelde dus maar over de weg, zoveel mogelijk aan de linkerkant. Wel oppassen voor de auto’s, want het paste net. Aan het eind van de bebouwde kom lag er een beter voetpad op de dijk, ook al is dit nog redelijk smal. Boven op de dijk hadden we uitzicht over het Buiten-IJ en keken we richting de nieuwbouwwijk IJburg. We wilden graag even rusten, maar op de dijk stond nog een frisse bries. Beneden zagen we een picknicktafel staan die net vrijkwam. Er stond een take-away kar naast en ik vond het wel een beetje ongepast om dan alleen onze eigen consumpties te gaan nuttigen. Dus haalden we beiden een broodje hotdog bij de “Bike & Bites”. Eigen koffie erbij uit de thermosfles en smullen maar…

Asociaal
Vervolgens liepen we weer de trap op om over de dijk verder te gaan richting Amsterdam-Noord, waarbij we de Zeeburgertunnel in het Buiten-IJ zagen verdwijnen. Even later gingen we onder de A10 en de Schellingwouderbrug door, en kwamen we in het dorp Schellingwoude dat ook bij de gemeente Amsterdam hoort. Daar liepen we langs de haven en over de dijk, langs sportvereniging A.S.V. De Dijk. De kantine zal hier waarschijnlijk ook wel dicht zijn. Vervolgens gingen we weer Amsterdam-Noord in, over de Nieuwendammerdijk, onder andere langs café ’t Sluisje. In 1904 kocht de 28-jarige Nieuwendammer Gerrit de Ruijter het pand en begon er dit café, dat voor die tijd wel al een horecafunctie had, namelijk als koffiehuis. Erg jammer dat we er nu niet terecht kunnen voor een biertje; hopelijk mag dat komende zomer weer. Een eindje verder verlieten we de dijk en wandelden we dwars door het W.H. Vliegenbos. We besloten even te gaan rusten bij expocafé Zamen, tegenover mijn werk. We mochten er niet op de bankjes zitten, maar iets verder stond een bank tegen het gebouw van de voormalige scheepswerf, waar nu appartementen in zijn gevestigd, deels bewoond door kunstenaars die in het café kunnen exposeren. Ik zat er heerlijk te genieten van een Westmalle Tripel, totdat ik ontdekte dat mijn telefoon (die op de bank lag, aan de mobiele lader) nat was. Ook had ik plakkerige nattigheid in de rugzak zitten. Zou het van een condensdroger boven in het gebouw zijn? Bart zag ineens een half koekje naar beneden komen. Iemand op drie hoog flikte dat! Ik mag toch hopen dat de nattigheid geen spuug was, zeker niet in deze coronatijd. Ik vond het echt vies. Ik kon niet zien wie het deed, maar ik heb hem, haar, of wat het ook was even goed de huid volgescholden. Het raam bleef open en dicht gaan, en twee mensen die na ons op het bankje wilden gaan zitten, heb ik er voor gewaarschuwd. Kort daarna heb ik mijn handen ontsmet en thuis hebben de telefoon, powerbank (gelukkig beide waterdicht) en andere spullen een grondige wasbeurt gekregen met water en zeep. De rugzak heb ik met een sopje uitgespoeld onder de douche en goed laten drogen. Hopelijk heeft deze asociale eikel geen corona, want ik heb geen zin om me alweer te laten testen. In februari twee keer vind ik wel genoeg… Laat staan (ernstig) ziek te worden…

Durgerdam (links in de verte: IJburg)

De terugweg naar het Noorderpark en de gelijknamige metrohalte ging door het Vogeldorp en de Vogelbuurt, waarbij we ook het voormalige badhuis passeerden. Daar zit nu het museum Amsterdam-Noord in, met exposities over de geschiedenis van het stadsdeel, de buurt en het badhuis zelf. Toen we even na half vijf aankwamen bij de metrohalte hadden we er ongeveer achtentwintig kilometer opzitten en konden we in de verte het centraal station zien liggen. Ik schatte dat het nog ongeveer twee kilometer lopen was tot bij het Buiksloterwegveer, dat over het IJ naar Amsterdam Centraal vaart. We besloten er lopend heen te gaan, over het fietspad langs het Noord-Hollands kanaal. Rond tien voor vijf kwamen we aan bij de pont en nog voor vijf uur waren we aan de overkant, waar we niet lang op de treinen hoefden te wachten. Vanaf Amsterdam Centraal gingen we ieder onze eigen weg. Rond kwart voor zes was ik terug in Alkmaar, waar pas veertig minuten later een bus naar huis ging. Dus dat werd nog een ruim kwartier lopen.

Nog een keer?
We hebben nu alle beschikbare tochten uit de serie “Verrassend Amsterdam-Noord” gelopen. Bart is erg gecharmeerd van Amsterdam-Noord en ik vind het absoluut geen verkeerde omgeving om te wandelen. Het is zeer divers qua bebouwing en afwisselend qua omgeving en inrichting; oud, nieuw, industrie, woonwijken, hippe levendige toeristische buurten, stille straatjes, veel groen en ook voldoende horeca (nu gedeeltelijk ook als take-away). Ik hou er niet zo van om kort achter elkaar dezelfde tocht opnieuw te lopen, maar als de lockdown nog lang gaat duren en de georganiseerde wandelsport binnenkort niet op gang komt, zijn de “Verrassend Amsterdam-Noord” wandeltochten prima om nog een keer te doen. Dus wie weet, misschien later dit jaar toch weer naar Noord…?

Terug naar Amsterdam Centraal
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Alkmaarse parkentocht, 27-02-2021

Datum: 27-02-2021
Tocht: Alkmaarse parkentocht (eigen tocht)
Afstand: 30 kilometer
Totaal afgelegd: 49108 kilometer
Weer: Eerst flink bewolkt, later steeds meer opklaringen en strakblauwe lucht, nauwelijks wind.
Middagtemperatuur: ca. 9 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Net als de vorige tocht was dit er ook één die al langere tijd op mijn planning stond. Het was er alleen nog niet van gekomen om hem te lopen. Omdat er geen treinen reden tussen Alkmaar en Uitgeest was gaan wandelen met Bart dit weekend helaas geen optie, dus dan is een tocht in mijn eigen omgeving een mooi alternatief. Ik was van plan om rond negen uur de deur uit te gaan, maar ik ontdekte dat een paar teennagels te lang en scherp waren. Dus dat stukje verzorging, wat mij vanwege de visuele beperking meer tijd kost, kwam nog bij de voorbereiding. Het werd rond half tien toen ik van huis ging. Eerst maar eens een stukje langs de Hoevervaart in zuidwestelijke richting, om daarna door het park Egmonderhout te wandelen. Vervolgens liep ik langs mijn huisarts richting de Bergermeer, waar ik de Jan van Scorelkade richting molen De Eendracht nam. Daar ging ik het stadspark De Oude Kwekerij in, waar een groepje fanatieke sporters aan het trainen was. Formeel zal het niet mogen, maar men hield ruim afstand van elkaar. En wanneer ben je dan wel of geen groep? Lastig objectief te beoordelen toch? Het is hun eigen verantwoordelijkheid… Ik maakte een ommetje door het park en wandelde daarna verder door de Bergermeer richting de Viaanse molen. Na het tunneltje onder de ringweg kun je nog linksaf een klein parkje in. Het parkje heeft, voor zover ik weet, geen naam. Het pad is echter doodlopend, dus meer dan rondje kun je niet maken. Daarom liep ik rechtdoor langs atletiekvereniging Hylas, om vervolgens naar het Noord-Hollands kanaal te gaan, dat ik via de Vlielandbrug overstak.

Gewoon verder stuiteren…
Even later passeerde ik de eerste horecarust, snackbar Bobby Snacks. De horeca is nog steeds dicht en soms alleen open voor take-away. Waarschijnlijk was ik te vroeg, want binnen zag het er donker uit. Bovendien had ik ook nog geen behoefte aan rust. Dus wandelde ik verder over het fietspad langs het Noord-Hollands kanaal richting Koedijk. Binnendoor liep ik naar de Oudieplas, die dan weer bij Alkmaar hoort. Daar werd het, na een kleine acht kilometer gelopen te hebben, tijd om de bodywarmer uit te doen. Ik had hier meer bankjes en misschien wel een picknicktafel verwacht, maar dat viel een beetje tegen. Een lekkere plek om te rusten vond ik er niet en daar was het bovendien nog net iets te fris voor. Vlak na de Oudieplas moest ik kiezen of ik twintig of dertig kilometer zou gaan lopen. Ik had behoorlijk veel zin om weer eens naar het Geestmerambacht te gaan, omdat ik daar al een flinke poos niet meer geweest ben. Daarvoor moest ik die extra lus wel erbij pakken. Het ging nog prima, dus vooruit dan maar, verder naar Koedijk. Op de Saskerstraat, vlakbij de Lidl, bleef ik met een voet achter een opstaand randje hangen en stuiterde ik een stukje naar voren, maar ik bleef gelukkig wel overeind. De GPS hing aan zijn veiligheidskoord te bungelen en vond het blijkbaar minder prettig, want hij was uitgevallen. Niks ernstigs; batterijen er even uit en weer in, en hij deed het weer…

Stadspark De Oude Kwekerij

Bij De Landman ging ik het Geestmerambacht in, eerst een stuk over zompige graspaden. Hier ben ik nog niet eerder geweest. Uiteindelijk kwam ik aan de Nauertogt uit, die ik een stukje moest volgen via het fietspad. Daarna volgde ik een zandpad (parallel aan een ander fietspad) richting de Saskervaart en het Lamslik. Ik zag een aantal mensen over het gras door de polder lopen en het leek me ook leuker, maar ik wist niet zeker of ik dan wel op het juiste punt uitkwam. Bij de Saskerbrug moest ik even kijken hoe ik naar het Lamslik kon komen. Verderop was een klein stukje behoorlijk modderig en ik begon wat vermoeid te raken. Toch besloot ik even de grote uitzichtheuvel in het Geestmerambacht te beklimmen om een paar foto’s te maken. Zie bijvoorbeeld de foto boven aan dit weblog-item. Van de avonturenspeelplaats beneden aan de heuvel werd ook flink gebruik gemaakt. Het was sowieso wel redelijk druk in het natuurgebied. Een eindje verder vond ik een leeg bankje langs het water, waar ik even ben gaan zitten om mijn handen te ontsmetten, ogen te druppelen, een broodje te eten en wat koffie te drinken.

Nieuwe natuur met natuurbegraafplaats
Ik had ook koffie kunnen gaan halen bij één van de horecagelegenheden, maar daar vond ik het veel te druk. Bij strandpaviljoen El Chiringuito stond een behoorlijke wachtrij en rondom zat alles al vol. Over de oostelijke oever van het meer wandelde ik naar restaurant Lovers & Hunters, waar niemand voor het loket stond, maar waar ook een flinke meute rondom het restaurant zat. En dan voel ik me niet echt op mijn gemak, omdat sommigen het niet zo nauw nemen met die anderhalve meter afstand houden. Eigenlijk had ik gepland om via het Dijk- en Waardpad naar de Daalmeer te lopen. Sinds kort is er naast dat fietspad een nieuw natuurpark in ontwikkeling, met onder andere een natuurbegraafplaats, een natuurspeeltuin en een labyrinth. Het heet Geestmerloo en ik heb er nog nooit gewandeld. Dus stak ik de Nauertogt over en ging ik via de parkeerplaats dit natuurgebied in. Het was wel handig dat de paden al ingetekend stonden op OpenStreetMap, waardoor ik makkelijk mijn weg kon vinden. Het gebied ziet er veelbelovend uit, al is het nu best nog wel kaal. Het heeft in ieder geval een flinke waterpartij en de speelplaats werd al druk bezocht. Daarom heb ik hiervan maar geen foto gemaakt. Uiteindelijk nam ik alsnog, zoals gepland, het Molentochtpad dwars door de Daalmeer. Verderop kruiste ik het park Groene Voet, met daarin een skatepark voor de jeugd, die de fietsen dwars over de stoep hadden staan. Één fiets heb ik er verplaatst; de rest werd een beetje te veel van het goede. Beetje meer toezicht zou hier volgens mij geen kwaad kunnen…

Labyrinth in natuurpark Geestmerloo

Ik had geen zin om dwars door winkelcentrum De Mare te lopen en dus had ik de route langs de westzijde hiervan ingetekend. Daar zat een geocache; een nano (magnetisch en kleiner dan een vingerhoedje). Ik heb er even naar gezocht, maar ik voelde me hier aardig bekeken en niet op mijn gemak. Ik heb hem zo snel niet gevonden en ik had ook geen zin om dit on-line te loggen. Dan maar verder naar het park Rekerhout, waar ik weer een paar nieuwe paden heb ontdekt. Mijn route bleek zowaar een stukje over een vlonder te gaan. Helaas niet over het mooiste stuk; dat komt dan wel een volgende keer. Aan de zuidzijde van het park ging ik weer onder de ringweg door en daarna volgde ik de Rekerdijk richting de Frieseweg. Na het oversteken van de Hoornsevaart liep ik over de Molenkade naar de Oudorperhout. Zoals de naam al aangeeft, staan hier een aantal fraaie molens. Verderop leek het voetpad door de polder afgesloten te zijn, maar het werd toch druk bewandeld. Waarom ook niet; de werkzaamheden vinden blijkbaar alleen op werkdagen plaats. Ik had het pad ook in mijn route zitten. Het werd na een kleine drieëntwintig kilometer wel weer eens tijd voor een pauze, dus zocht ik een leeg bankje langs het pad. Tijd voor een broodje en koffie. De jeugd vond het echter nodig om mijn rust te verstoren door stenen (of iets dergelijks) tegen de metalen leuning van het bruggetje achter het bankje te gooien. Daar heb ik wel iets van gezegd en na wat gemor dropen ze af richting de skatebaan. Het verbaast me dat er zoveel mensen voorbijlopen en niemand er wat van zegt. Alsof het heel normaal is om iets te slopen en zo’n hoop herrie te maken…

Routewijziging
Na deze rust zou ik de Munnikenweg een flink stuk volgen. Deze zeer oude weg met kinderkopjes loopt echter helemaal niet lekker en dus besloot ik een andere route, gedeeltelijk langs de rand van een woonwijk, te proberen. Het pakte goed uit; ik had nog steeds zicht op de fraaie polder Oudorperhout en ik kwam moeiteloos bij de tankwering aan het Zwijnsmeertje uit. Daar volgde ik een houtsnipperpad en moest ik een paar keer over hele smalle bruggetjes, gelukkig wel met een leuning aan één zijde. Het voorheen dichtgegroeide paadje bij de vlonder bleek gemaaid te zijn en dus kon ik dat ommetje ook makkelijk even meepikken. Lekker genieten van het uitzicht over het water. Daarna wandelde ik nog door een parkje bij de flats aan de Maasstraat, waar mijn masseuse ooit gewoond heeft. Vervolgens liep ik richting het centrum van Alkmaar. Op de Friesebrug was het redelijk druk en in het Victoriepark zat ook aardig wat volk. Het is ook maar een klein park aan de rand van het drukke stadscentrum…

Oudorperhout

Een mooie foto maken van Victorientje, het beeld van een engel in het midden van het park, viel nog niet mee, omdat de zon al erg laag in het westen stond. Er zaten een paar vreemde luidruchtige gasten in het park die ik liever niet in beeld had bij het fotograferen van de kanonnen, die naast het beeld staan. Langs het IJkgebouw met horeca (zonder take away voor zover ik het kon zien) verliet ik het park. Ik had geen zin om de drukke Bierkade twee keer over te steken en dus liep ik over de steiger langs een paar fraaie boten. Er lag zelfs een mooi zeilschip afgemeerd. Bij de accijnstoren hield de steiger op en sloeg ik net voor de Turfhaven linksaf. Na een poosje langs het water gelopen te hebben ging ik richting het park Oosterhout. De route is hier nog voor verbetering vatbaar, want het stuk over de Zeglis is niet interessant en het is mogelijk om iets meer van het park mee te pikken. In het park vond ik het verharde pad dat ik wilde hebben niet, maar via een houtsnipperpad kwam ik ook op de juiste plek uit. Wel bleek mijn smartphone ineens behoorlijk snel leeg te gaan en dus moest ik bij een bankje een extra stop maken om het ding een poosje aan de powerbank te hangen. De accu van de smartphone heeft zijn beste tijd wel gehad en helaas kan ik die niet zelf vervangen. Er zat nog wat koffie in de thermosfles en die bleek nog warm te zijn ook. Tijd voor rust…

Even babbelen
Na deze pitstop moest ik nog een stuk door het park, richting de sporthal. Daarna ging het verder door een woonwijk en wandelde ik langs de Bleekerssloot. Nadat ik via een smalle brug deze sloot overgestoken was, raakte ik bij een speeltuintje even aan de praat met een buurtbewoner. Hij was verbaasd dat ik ondanks mijn blindenstok toch zo vlot kon lopen, dus heb ik hem uitgelegd dat ik de grote dingen om me heen nog wel zie en vooral moeite heb met details herkennen, iets op afstand zien en de snelheid van het verkeer inschatten. Verder hebben we het nog even over de wandeling en de route gehad. Daarna ben ik verder gegaan naar de Alkmaarderhout, waar ik een ommetje om de stadsboerderij gemaakt heb. Omdat ik behoorlijk moe was, ben ik niet meer bij mijn vriendjes, de vogels in de volière, aangegaan. Ik ben rechtstreeks door de Westerhout en via het Fritz Conijntunneltje naar huis gelopen. Daar kwam ik tegen vijf uur aan. Eerst maar languit op de bank genieten van een halve liter Weihenstephaner Hefeweizen, voordat ik aan het diner ging beginnen. Ik vond dat ik die na dertig kilometer volledig zelfstandig wandelen wel verdiend had.

“Victorientje” (Victoriepark)
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Klavertje 4 vanuit huis, 13-02-2021

Datum: 13-02-2021
Tocht: Klavertje 4 vanuit huis (eigen tocht)
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 49078 kilometer
Weer: Helder winterweer, landschap bedekt met sneeuw, zonnig, hele dag vorst, ijs, koude matige Z/ZO-wind (3-4 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. -1 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Eerst even iets over mijn gezondheid
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: het gaat niet goed. Naast de verkoudheid, stress, depressie- en burn-out-klachten waar ik al langere tijd last van heb, is er nu ook nog een oogprobleem bijgekomen. Het zicht van het linkeroog is net alsof ik tegen de felle zon in gekeken heb. Alleen trekt de zwarte waas die zoiets oplevert niet meer weg. Het maakt alles nog lastiger en vermoeiender, zelfs simpele dingen zoals een boterham smeren. Van schermwerk raken mijn ogen momenteel enorm snel (over)vermoeid. En het verminderde zicht bemoeilijkt zelfs het lopen. De oorzaak is (nog) niet exact bekend. Voor zover de oogarts het kan beoordelen ziet het oog er van buiten en binnen normaal uit en is er niets veranderd. Zou het dan misschien een ontsteking elders zijn, omdat mijn temperatuur bij inspanning niet constant blijft en mijn suikerwaardes soms flink schommelen? Of toch stress, want het zicht lijkt soms wel wat te variëren. Hopelijk wordt binnenkort meer duidelijk.

De wandeltocht
Hoewel het moeizaam gaat, had ik geen zin om weer een heel weekend niet te wandelen. Zeker nu het gesneeuwd had en vaarten en vijvers dichtgevroren waren. Zelf ga ik niet schaatsen, maar ik vind het wel leuk om te zien. Maar waar ga je rusten als de hele dag de temperatuur onder het vriespunt blijft? De enigste optie voor mij was thuis. Hiervoor had ik een tijd geleden al een “klavertje 4” bedacht, waarbij ik drie keer thuis pauze kon houden. De eerste versie leverde een tocht van ruim veertig kilometer op; iets te veel van het goede. Een tweede poging kwam al beter uit, op circa vijfentwintig kilometer. Hoogste tijd om deze route eens te gaan lopen…

Lus 1: Oost (11:10 – 12:29 uur; 6,1 km.)
Door de depressie en vermoeidheid had ik geen zin om op te staan toen de wekker om zeven uur ging. Rond negen uur kwam ik mijn bed uit. Gelukkig blijft het ’s avonds al langer licht, dus besloot ik toch aan de wandel te gaan. Dit keer niet in trainingspak en met een zware rugzak, maar gewoon in mijn spijkerbroek, winterjas en met de kleine werkrugzak. Eten en drinken (op een flesje water en wat extra’s voor de suiker na) konden thuisblijven. Ik probeerde de tocht op de Hanwag schoenen (die nog steeds niet lekker lopen) te doen. Zo ging ik om tien over elf de deur uit, voor de eerste lus, richting het oosten. Na het Fritz Conijntunneltje liep ik een klein stukje door de Westerhout, waar de witte paden prima begaanbaar waren. Daarna een ommetje langs het ziekenhuis, de oude Duitse communicatiebunker en een stukje door de Alkmaarderhout, om vervolgens naar de Bleekerssloot te gaan, waar druk geschaatst werd. Langs het Lyceum, een dependance van het Petrus Canisius College, wandelde ik naar de Landstraat, die behoorlijk vol lag met aangereden sneeuw en dus lastiger begaanbaar was. Verderop, in het centrum, waren de meeste straten een stuk schoner. Via de Oudegracht en Lindegracht ging het naar de Grote Kerk en daarna het Clarissenbolwerk op, waar ik de schaatsers op de singelgracht kon zien. Op de smalle paden van het bolwerk was het redelijk druk, waardoor passeren op anderhalve meter afstand niet altijd mogelijk was. Ook was de sneeuw flink aangetrapt en dus waren de glooiende paden plaatselijk behoorlijk glad. Verderop stak ik de kneppelbrug bij de Sint Josefkerk over en wandelde ik langs het Nassauplein terug naar het Fritz Conijntunneltje. Tegen half één zat het eerste rondje er op en ik twijfelde of ik wel een pauze nodig had. Toch maar even naar binnen voor een warme kop koffie, al ging dat niet snel, omdat de rugzak af moest en de natte schoenen, jas en hesje uit moesten. En natuurlijk later alles ook weer aantrekken…

Schaatspret op de Bleekerssloot

Lus 2: Zuid (12:52 – 14:14 uur; 6,6 km.)
Na de koffiepauze van ruim twintig minuten stond ik weer buiten om de tweede lus, naar het zuiden, te maken. Hiervoor had ik eerst een route door mijn wijk, De Hoef, uitgezet, om daarna via de Kalkovensweg het spoor over te steken. Daarna volgde ik de Westerweg naar het Heilooërbos. Het liefst loop ik aan de andere zijde van het spoor door het bos, omdat het daar erg mooi is, maar dat zou nu te ver worden. Dus nam ik het brede zandpad dat tussen de Westerweg en de Zanderssloot loopt. Dit volgde ik tot de Ronde O Laan, de voormalige oprijlaan van het landhuis Nijenburg. Het zag er prachtig uit met de sneeuw; zie de foto bovenaan dit weblog-item. Eigenlijk zou ik verderop linksaf slaan richting de Kattenberg, maar ik besloot toch even de Kennemerstraatweg over te steken om te kijken of er op de vijver bij het landhuis geschaatst werd. Dat was zo. Even later stak ik de Kennemerstraatweg nog een keer over en liep ik toch langs de Kattenberg. Niet er overheen, omdat de trappen vol sneeuw lagen. Via een rijkeluitjesbuurt in Heiloo en de Zanderssloot keerde ik terug naar Alkmaar, waar ik door de oranjewijk naar stadsboerderij De Hout wandelde. Vervolgens liep ik door de Westerhout terug naar huis. Daar was het tijd om te gaan lunchen; een paar broodjes (die ik nog moest smeren) met een mok koffie. En weer even de ogen druppelen; het linkeroog had het best zwaar met het felle zonlicht, de weerkaatsing hiervan op de sneeuw en de koude wind.

Sneeuw in het Heilooërbos (landgoed Nijenburg)

Lus 3: Noord (15:02 – 16:10 uur; 5,6 km.)
De rust duurde wat langer dan verwacht. Bovendien twijfelde ik welke lus is nu zou gaan doen. De noordlus was de kleinste en dus prettig om als laatste te doen. Maar als ik nog schaatsers wilde zien, moest ik hem niet te laat lopen. Bovendien zou de westlus met zonsondergang mooier zijn dan de noordlus. Dan toch maar eerst naar het noorden. Het was geen mooie lus op de kaart, dus besloot ik hem iets anders te doen dan gepland. Eerst ging ik weer door het Fritz Conijntunneltje en daarna volgde ik de Westerweg een stukje richting de Geestersingel, waar nog steeds geschaatst werd. Daarna wandelde ik door de spoorbuurt. Hier lag nog behoorlijk veel sneeuw op de klinkerwegen waardoor het best lastig lopen was. Via de Helderseweg stak ik de spoorlijn over en langs het gerechtsgebouw wandelde ik naar de achterzijde van het station, waar ik de Bergermeer in ging. Bij molen De Eendracht maakte ik een ommetje rond het stadspark De Oude Kwekerij en daarna liep ik richting de Vomar, om vervolgens via de Beethovensingel en de Blaeustraat terug te keren richting De Hoef. Vlakbij huis nam ik het Van der Astpad dat langs de Hoevervaart loopt. Daar was het gezellig druk, veel bewoners buiten, een beetje muziek, en er werd volop geschaatst. Achter mijn flat was geen schaatser te bekennen. Was het ijs daar veel slechter? Of komt het omdat er nauwelijks opstapplaatsen zijn?

Moeilijk begaanbare straten in de spoorbuurt (Spoorstraat)

Lus 4: West (16:36 – 17:56 uur; 6,2 km.)
De koffie was al op, dus besloot ik even een glaasje fris te gaan drinken. Een kwartier later begon ik aan de laatste lus, naar het westen. Bij de Geestmolen nam ik het wandelpad langs de Hoevervaart, waar nog steeds volop geschaatst werd. Ook op de Steesloot waren nog schaatsers te vinden en eentje wilde graag weten of het “ijswandelen” goed te doen was. Nou, op het ijs zul je mij niet zo gauw aantreffen. Maar het lopen op de deels besneeuwde wegen en paden ging best aardig. Via de Oude Hoeverweg wandelde ik nog even naar de Bergermeer, maar al gauw nam ik het fietspad langs de Bergervaart en ging ik onder de ringweg N9 door, richting de hogeschool InHolland. Na het oversteken van de Bergerweg ging ik via de Robonsbosweg en Olympiaweg richting de Meent, waar ik nog een lusje door de polder maakte. Het is een ommetje dat ik wel vaker wandel. Vlak voordat ik bij het nieuwe crematorium kwam, kon ik een fraaie zonsondergang op de foto zetten. Eenmaal terug in De Hoef nam ik het wandelpad langs de Hoevervaart. Geschaatst werd hier niet, of niet meer. Het was al aardig aan het schemeren toen ik tegen zes uur thuis aankwam. Mijn ogen waren moe en ik was dus veel later thuis dan ik gewild had (vanwege het “uitslapen” en het late vertrek), maar ik was blij dat ik deze tocht op zo’n mooie dag heb kunnen maken. En nog een hele zondag om uit te rusten…

Zonsondergang boven de Egmondermeer

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bedevaartstocht Heiloo, 31-01-2021

Datum: 31-01-2021
Tocht: Bedevaartstocht B03 Heiloo – Egmond (plus van / naar huis)
Auteur: Mari Smits
Internet: https://marismits.wordpress.com/wandelroutes/b03-heiloo-egmond/
Afstand: 20 + 10 = 30 kilometer
Totaal afgelegd: 49053 kilometer
Weer: Fris (ook wat vorst), zonnig, sluierbewolking, matige oostenwind, 3-4 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 2 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC70HTX

Een aantal weken geleden attendeerde Bart mij op een bedevaartsroute in Heiloo. Het on-line artikel dat hij doorstuurde bevatte wel een globaal overzichtskaartje, maar geen gedetailleerde route. Dus ging ik verder op internet zoeken. Eerst kwam ik bij een site uit die over een Sufi-trail ging en een 400-dagen challenge. Ik begreep er niet veel van. Wel vermeldde de site dat de bedevaartstocht in Heiloo elke maand in groepsverband gelopen werd, maar een route of GPS-bestand vond ik er niet. Dus nog even verder zoeken… Zo kwam ik op de site van Mari Smits terecht. Een mij welbekende wandelaar die ik regelmatig bij tochten van WS78 trof. Hij beschreef diverse wandelroutes, zo ook de bedevaartstocht B03 Heiloo – Egmond. Zowaar met een route op afstandmeten.nl, die te downloaden is. En dus hadden Bart en ik op deze zondag om 11.10 uur bij station Heiloo afgesproken, waar deze tocht start.

Kramp
De tocht is twintig kilometer en ik had wel zin om nog iets meer te lopen. Dus maar te voet via de kortste weg van huis naar station Heiloo, een kleine vijf kilometer. Ik wilde om 10.10 uur vertrekken, zodat ik nog tijd had om bij het station een geocache op te pikken, maar het werd al ruim vijf minuten later. Door mijn wijk, De Hoef, liep ik naar de overweg aan de Kalkovensweg en daarna volgde ik de Westerweg naar het Heilooërbos. Al vroeg begon ik kramp in mijn schenen en kuiten te krijgen, waardoor ik enkele malen een korte stop moest maken om te rekken en te strekken. Hoe kwam dat nou? Te snel van start gegaan? Misschien toch wat gespannen vanwege de tijd? Of verzuring door de hoge suikers na het ontbijt? Lastig te zeggen… In het bos was het al behoorlijk druk, dus opletten om voldoende afstand te houden. En dan lag er hier en daar ook nog ijs. Vervolgens moest ik nog een stukje door de bebouwde kom van Heiloo. Precies om 11.10 uur kwam ik aan bij het station, tegelijk met de trein waar Bart in zat. Die geocache zoeken kwam later nog wel…

Witte kerk Heiloo

We gingen meteen aan de wandel. Eerst mochten we nog een aardig stuk door Heiloo lopen, onder andere door het gemeentebos, dat eigenlijk meer een parkachtige omgeving is, met de kinderboerderij Het Beestenboetje. Omdat we op een flinke afstand passeerden zag ik de dieren niet. Verderop kwamen we langs winkelcentrum ’t Loo. Het restaurant waar ik met de Alkmaarse wandelvierdaagse wel eens gerust heb, was intussen een sushi-tent geworden. Even later arriveerden we bij de Willibrordusput en de witte kerk. We konden wel het terrein op, maar de kerk zelf was helaas gesloten. Dus liepen we verder door het dorp, naar het Heilooërbos oftewel landgoed Nijenburg, waar we een klein stukje tegengesteld aan de route van mijn heenweg liepen. Ook nu waren er redelijk veel mensen in het bos; minder prettig omdat ik een sanitaire stop moest maken. Met de gesloten horeca en weinig bos in deze route, waren de mogelijkheden hiertoe beperkt. Iets verderop sloegen we linksaf, de Kraaienlaan in, en kruisten we een fietspad, waarna we via een onbewaakte overweg de spoorlijn Alkmaar – Uitgeest overstaken. Daarna ging het rechtdoor tot bij een poort. Daar gingen we nog even het bos in, om vervolgens via een overstap over het hek de Baafjespolder in te gaan. Deze maand kwam ik hier al voor de derde keer. Twee hekken verder bereikten we het Maalwater en vanaf daar ging het door de polder via een fietspad en enkele binnenwegen naar Egmond aan den Hoef. We mochten een rondje om het slot op den Hoef maken. Het bankje waar we eerder eens gerust hebben was nog vochtig, dus liepen we een stukje door. Verderop vonden we een droog bankje. Wel even opletten voor het glas, omdat iemand er een bierflesje had laten stuiteren. Tijd voor een bakje koffie uit de thermoskan. Er passeerden zo nu en dan wat mensen, waaronder een jochie met zijn vader. Het jochie was rare geluiden aan het maken en toen ik hem nadeed stond hij verbijsterd te kijken. Dit had hij echt niet zien aankomen, dus moesten wij er toch wel even om lachen…

Adelbertusakker
Na de eerste rust wandelden we verder om de slotruïne heen en gingen we even bij de slotkapel kijken. Met de Fjoertoer vanuit Egmond aan Zee ben ik hier eens binnen geweest. Het is er prachtig, maar helaas was ook deze kapel nu gesloten. Na het passeren van een paar horecagelegenheden wandelden we langs de Heilige Margaretha Maria Alacoque kerk en daar zijn we niet eens aan de deur gaan kijken of deze open was. Onze route ging verder richting Egmond aan Zee. Dit dorp deden we echter niet aan en het strand zouden we ook niet te zien krijgen, want we sloegen linksaf de Van Oldenborghweg op, die de duinrand volgt. Verderop moest Bart een duinkaart kopen, omdat de route een klein stukje door het Noord-Hollands duinreservaat van PWN gaat. Intussen had ik even de gelegenheid om een paar broodjes uit mijn tas te halen. Bij de kaartautomaat en het op het naastgelegen fietspad was het zowaar behoorlijk druk. Na een tijdje het fietspad gevolgd te hebben, mochten we een graspad op dat ons slingerend door het ruige duingebied naar de eveneens druk bezette parkeerplaats achter restaurant Nieuw Westert bracht. Bij het restaurant is een take-away; echter stond daar een behoorlijke rij. We besloten door te lopen, de Sint Adelbertusweg op. De route stuurde ons de Adelbertusakker op. Ik ben hier vaker langs gelopen, maar omdat je door een poort moet, is het me nooit opgevallen. We troffen er een kapel, een altaar en een klokkenstoel aan, evenals enkele informatieborden. Er moet ooit een put zijn geweest, maar ik heb geen idee waar die precies gestaan heeft. Via de tweede poort verlieten we het terrein en meteen ernaast kwamen we bij restaurant Hump Soigné. Met een wandeling vanuit Castricum hebben we hier ook al eens gerust. Gelukkig stond er geen wachtrij voor het loket dat tijdelijk in de voordeur gezet is. Het Sancti Aldalberti abdijbock was helaas wel op, dus nam ik een dubbel van dezelfde Egmondse brouwerij. Jammer, want die smaakt toch net even minder goed. Maar wel lekker dat ik onderweg toch een biertje kon nuttigen. Zelfs de bankjes bij de naastgelegen speeltuin waren dit keer voorzien van kussentjes, waardoor het aangenaam was om er te zitten.

Altaar op de Adelbertusakker

Ondanks dat dit onze “hoofdrust” was, hebben we er toch maar een kwartiertje gezeten. De tijd begon te dringen. Rond half drie zijn we richting Egmond-Binnen gegaan. Op de weg ernaartoe was het flink druk met auto’s. Waarom moeten mensen toch met dat stuk blik de natuur in? Je kunt toch ook net zoals wij te voet gaan, of met de fiets? Of een ommetje vanuit huis doen? In het dorp mochten we een lusje langs de Heilige Adelbertuskerk maken. Die vonden we niet zo interessant, omdat hij een stuk moderner is dan de andere kerken langs de route. Wel zijn we verderop bij de protestantse kerk gaan kijken. Ook hier konden we door de poort, maar niet de kerk in. Even later waren we op het terrein van de Egmondse abdij. Bart had daar graag de kerk willen bezoeken, maar we waren de ingang al voorbij voordat we er erg in hadden. Verder was er op het terrein ook niks open. Zelfs de abdijwinkel niet, dus liepen we verder, de Vennewatersweg op en verlieten we Egmond-Binnen aan de zuidkant, om een stukje richting Bakkum-Noord te gaan. Met de Alkmaarse wandelvierdaagse ben ik hier ook wel geweest en afgelopen jaar heb ik er een eigen tocht langs laten gaan. Verderop sloegen we in het open terrein linksaf en moest ik weer een plasje doen, maar er was nergens beschutting te vinden. De bosjes bij een boerderij durfde ik hiervoor niet te gebruiken, omdat de aanval door een Rottweiler twee jaar geleden nog steeds in mijn geheugen zit en ik niet veel zin in een herhaling heb. Dan maar even achter een dikke boom langs de weg. Wat moet, dat moet nou eenmaal…

Onze Lieve Vrouw ter Nood
Rond half vier wandelden we via een voetgangerstunnel onder de spoorlijn Alkmaar – Uitgeest door en kwamen we bij het bedevaartsoort Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo. De genadekapel was open en daar zijn we binnen een kaarsje gaan aansteken. Een mondkapje was wel verplicht, al hield lang niet iedereen er zich aan. Bart kocht er een flesje met beugelsluiting, om wat geneeskrachtig water te kunnen tappen uit de Runxputte, die voor de kapel staat. Een leuk aandenken aan deze dag. Vervolgens liepen we langs een beeld van de Heilige Sint Adelbertus en ging ik ook nog even de bedevaartskerk van binnen bekijken. Daarna wandelden we een lus over het terrein, langs alle veertien kruiswegstaties. Hierbij passeerden we ook nog het Julianaklooster, een vijver met een mooi Mariabeeld, een altaar en een begraafplaats. Hoewel ik al diverse keren op het terrein ben geweest, had ik dit allemaal nog nooit gezien. Het was een mooie kers op de taart van deze wandeling. Uiteindelijk kwamen we bij het winkeltje, het Oesdom uit. Echt duidelijk was het niet of we hier nog naar binnen mochten. We bekeken het mozaïek dat er naast staat en hebben daarna het terrein via de hoofdingang verlaten. Vervolgens ging de route rechtstreeks terug richting Heiloo. Ik was benieuwd of we de Vennewatersweg konden oversteken, omdat er recent een tunnel onder de spoorlijn aangelegd is. We kwamen precies bij het begin van de tunnel uit en konden gewoon, zoals vanouds, rechtdoor lopen. Vlak voor het station begaf mijn GPS het en om het laatste stukje van de route te registreren moest ik er even de batterijen uit halen en weer terugplaatsen. Het ding dateert van 2008 en heeft al een tijdje last van ouderdomskwalen…

Genadekapel Onze Lieve Vrouw ter Nood

Rond kwart voor vijf kwamen we aan bij het station en Bart hoefde maar een paar minuten op zijn trein te wachten. We namen afscheid van elkaar en ik liep nog even het parkeerterrein op, om de geocache te zoeken. Hij moest ergens in de struiken of de klimop verborgen zitten, maar ik vond hem niet. Omdat ik voor de duisternis thuis wilde zijn, besloot ik het na ruim vijf minuten zoeken voor gezien te houden. Ik had niet veel zin om dezelfde route te nemen als op de heenweg, dus wandelde ik via de Westerweg naar het Heilooërbos, waar ik een smal bospad parallel aan de spoorlijn nam. Dat kwam op de voormalige oprijlaan van het huis Nijenburg uit, de Ronde O laan. Hier moest ik wel even een stukje omlopen om verder te kunnen. Jammer dat er geen pad rechtdoor gaat. Uiteindelijk stak ik bij kwekerij Meijer weer de spoorlijn over en liep ik via de Westerweg naar Alkmaar. Het begon al aardig te schemeren en net voordat ik thuis was, gingen de straatlantaarns aan. Inmiddels was het bijna zes uur en had ik er dertig kilometer opzitten. Moe maar tevreden kwam ik thuis aan…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Heilooërbos, Baafjespolder en Maalwater, 24-01-2021

Datum: 24-01-2021
Tocht: Heilooërbos, Baafjespolder en Maalwater (eigen route)
Afstand: 14 kilometer
Totaal afgelegd: 49023 kilometer
Weer: Vrijwel geheel bewolkt, enkele opklaringen, droog, weinig wind (ZW, 2-3 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 5 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Al enige tijd speel ik met de gedachte om eens een “klavertje vier” vanuit huis te gaan lopen. Korte tochten in alle vier de windrichtingen en na elke tocht weer thuiskomen. Zo heb ik dan ook gelijk een plek waar ik kan rusten. Ik heb geprobeerd dit op de kaart te zetten met behulp van het wandelknooppuntennetwerk, echter kwamen de afstanden steeds te hoog uit. Zowat tien kilometer per tocht, dus bij elkaar veertig kilometer. Dan maar zelf routes plannen van ongeveer zes kilometer. Hoewel het geen mooi klavertje vier opleverde, is het wel gelukt om er iets van te maken. Mijn idee was om dit deze zondag te gaan lopen. Ik had echter een behoorlijk slechte nacht achter de rug; een aantal hypo’s (te lage bloedsuikerwaarde), een keer of zeven wakker geweest en dan ook nog wat liggen piekeren… Toen om zeven uur de wekker ging, was het nog donker en koud buiten. Ik had weinig zin om op te staan en ik heb me nog een keer omgedraaid, om een paar uur later vanzelf wakker te worden…

Naar de Baafjespolder
Na het ontbijt (gezien de tijd leek het eerder op brunch…) heb ik me rustig aangekleed en mijn wandelspullen klaargemaakt. Dat klavertje vier lopen werd niks meer, maar ik wilde nog wel een redelijke tocht maken. Om kwart over één in de middag ben ik alsnog de deur uit gegaan. Via de kortste weg door mijn wijk, De Hoef, liep ik naar de overweg aan de Kalkovensweg. Daarna nam ik de Westerweg richting Heiloo en het Heilooërbos, oftewel landgoed Nijenburg. Bij kwekerij Meijer stak ik het spoor opnieuw over, waarna ik het pad door het bos volgde en een stukje langs de westelijke bosrand liep. Bij wandelknoppunt twee sloeg ik rechtsaf en nadat ik het eerste overstapje over het hek genomen had, was ik in de Baafjespolder, waar ik het drassige graspad volgde. Tot mijn verbazing was het hier best druk met wandelaars. Het pad loopt helemaal niet zo lekker en het is vochtig en zompig. Je zou toch denken dat de doorsnee “zondagswandelaar” dit niet prettig vindt… Na een bruggetje en een tweede overstap over een hek kon ik alleen nog maar linksaf. De grasdijk naar rechts is verboden terrein. Het pad richting het Maalwater is behoorlijk ongelijk en bij het laten passeren van andere wandelaars was het verstandig om even stil te blijven staan, zodat ik niet onder aan de dijk zou belanden. Ik wandelde langs de Varnebroekmolen (zie de foto boven aan dit weblog-item) en daarna moest ik voor de derde keer over een hek klimmen. Twee wandelaars voor me deden dat ook, dus werd het even wachten voordat ik er overheen kon.

Bruggetje met overstapje in de Baafjespolder

Op de verharde paden bij het Maalwater was het nog veel drukker. Ik nam het voetpad aan de noordzijde langs het water. Verderop stuurde het wandelknooppuntennetwerk mij een graspad op. Het pad werd steeds slechter; vochtig, modderig, kuilen, riet, dicht langs het water en nog schuin aflopend ook… De meeste wandelaars liepen verderop, over het verharde fietspad. Het verbaast me dat het wandelknooppuntennetwerk zo’n moeilijk begaanbaar pad kiest. Aan het einde van het graspad keek ik op de GPS en ik vond dat ik nog niet genoeg kilometers gemaakt had, dus besloot ik het wandelknooppuntennetwerk verder te volgen naar de Heilooër Zeeweg. Ook nu waren het weer modderige paden. Mijn zus belde nog even om een praatje te maken, dus moest ik het rustig aan doen en soms maar even blijven staan. Voor dit slechte stuk route was er geen alternatief te bedenken, want dat zou meteen minder kilometers opleveren. Bij de Heilooër Zeeweg stak ik het water over en daarna wandelde ik langs het speelterrein bij de indianenheuvel. Even verderop kwam ik bij het parkeerterrein uit en liep ik via de Noorderneg terug. Bij een bankje heb ik een korte stop gemaakt om even wat water te drinken. Het was te fris om lang te blijven zitten.

Heksenkring
Nadat ik weer een parkeerterrein gepasseerd ben, liep ik aan de noordkant van Heiloo langs de heksenkring, ook wel “Woodhenge” genoemd. De oorspronkelijke cirkel, daterend van 800 voor Christus, telde twintig rechtopstaande palen. De geschiedenis is niet helemaal duidelijk. De palen blijken wel rond een grafheuvel te hebben gestaan en waarschijnlijk is het dus een rituele plek. Vlakbij de vindplaats zijn nu (per ongeluk) eenentwintig palen zichtbaar neergezet in het landschap, al lijken er inmiddels wel een aantal verdwenen te zijn. Zie de foto verderop. Via deze link kun je meer lezen over de heksenkring. Ik vervolgde mijn weg over het wandelpad aan de noordzijde van Heiloo. Verderop sloeg ik linksaf, opnieuw richting het Heilooërbos, en daar nam ik meteen een smal bospad richting de onbewaakte overweg. Met mijn beperkte zicht vind ik het toch een beetje eng om die over te steken. Ik blijf bij het hek altijd even staan om goed te kijken, maar vooral ook goed te luisteren. Meestal hoor ik de bellen van de bewaakte overweg die een eindje verderop ligt wel en dan weet ik dat ik extra op mijn hoede moet zijn. Pas als ik 200% zeker ben dat er niets aankomt steek ik over…

Heksenkring (“Woodhenge”) bij Heiloo

Ik volgde het pad door het bos rechtdoor tot ik aan de Kennemerstraatweg (N203) kwam. Ook die moest ik voorzichtig oversteken. Auto’s rijden gelukkig minder hard dan treinen en zijn beter in te schatten. Aan de overkant maakte ik een lusje door het bos, richting huis Nijenburg. Ik had niet veel zin in het drassige graspaadje langs de vijver, en het fraaie landhuis heb ik al vaker gezien. Dus stak ik de Kennemerstraatweg eens op een andere plek over om vervolgens via een bospad naar de Kattenberg te gaan. Soms ga ik over de ene trap omhoog en via de andere weer naar beneden, maar nu liep ik onder langs de heuvel, rechtdoor naar de Kuillaan. Nadat ik die was overgestoken wandelde ik over het zandpad naar een chique woonwijk van Heiloo, om vervolgens langs de Zanderssloot via het gelijknamige fietspad onder de ringweg N9 door te gaan. Het fietspad is smal en daarom loop ik er niet graag al te lang op, dus nam ik meteen de eerste afslag naar de oranjewijk, waar de rijkelui van Alkmaar wonen. Vanaf daar ging ik de Hout in en bij de stadsboerderij kwam ik een collega en zijn vrouw tegen. We hebben even een praatje gemaakt, terwijl ik op de bank uitrustte. Ik dacht weer eens een suikertekort te hebben. Gelukkig viel het mee. De meetsensor gaf aan dat het wel in orde was. Een kwartiertje later ben ik langs huize Westerlicht, door de Westerhout en het Fritz Conijntunneltje naar huis gelopen, waar ik tegen vijf uur aankwam. Hoewel ik dus niet mijn klavertje vier gelopen heb en minder kilometers gemaakt heb dan gepland, was ik toch dik tevreden. Ik ben lekker buiten geweest, heb mijn beweging gehad en ook weer een nieuw stukje van het Maalwater ontdekt. Dat klavertje vier komt nog wel een keer…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Egmondse strand- en duinentocht, 16-01-2021

Datum: 16-01-2021
Tocht: Egmondse strand- en duinentocht (eigen route)
Afstand: 23 kilometer
Totaal afgelegd: 49009 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, eerst droog, later sneeuw, stevige wind (Z, 4-6 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 4 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Inmiddels was het al het derde weekend van januari. De tijd gaat hard en we hadden niks gepland, ook omdat het op deze zaterdag in de middag zou gaan sneeuwen. Toch had ik geen zin om binnen te blijven. Sterker nog, ik wilde de zee wel weer eens zien. Dus besloot ik een tocht die ik eerder gemaakt heb nog een keer te doen, wel in omgekeerde richting, met wat aanpassingen en dus met een iets andere naam. Als er geen stok achter de deur staat (figuurlijk dan, want letterlijk is er nog altijd de blindenstok…), dan valt het niet mee om op tijd op te staan en vroeg te starten. Ik ging dus pas tegen tien uur de deur uit. Ik wandelde richting de Egmonderhout en daar ging ik via het tunneltje onder de ringweg N9 door, langs ijsbaan De Meent, om vervolgens de Egmondermeer in te gaan. Voor me liep nog een wandelaar, maar het lukte mij niet om hem in te halen. Toen ik in de polder een aantal foto’s maakte, verdween hij uit het zicht. Om in Egmond aan den Hoef te komen moest ik nog een stuk over het fietspad langs de drukke Hoeverweg. Toen ik daar liep, begon ik steeds meer kramp in mijn scheenbenen en kuiten te krijgen. Ik had de stevige wind schuin van voren en daar tegenin beuken kostte veel kracht. Zou het daar aan liggen? Of aan mijn tempo, dat net iets te hoog lag volgens de GPS? Ook al was het maar 0,1 kilometer per uur meer dan normaal? Of misschien verzuring, omdat na het ontbijt mijn suikerspiegel altijd flink omhoog schiet? Ik wist het niet. In het fietstunneltje net voor Egmond aan den Hoef heb je een mooie opstaande rand en die kon ik goed gebruiken om mijn spieren even te rekken. Een eindje verderop staat een bushokje en daar kon ik gelukkig uit de wind zitten. De korte pauze, met een bekertje thee uit de thermoskan, deed goed. De kramp in de spieren zakte snel, al moest ik na de rust wel voorzichtig weer opstarten en niet te hard lopen.

Een wandelaar voor me in de Egmondermeer

Twee stappen naar voren, één terug…
Bij het slot op den Hoef had ik uitzicht op de slotkapel, maar ik liep er niet naartoe. Ik maakte een halve ronde langs het water en vervolgens boog ik af richting het fietspad bij het karmel-klooster en de duinen. Ongemerkt ging ik wat harder lopen en dat werd vrijwel meteen afgestraft met een flinke pijnscheut in de rechter kuit. Dus weer een tandje terug… In Egmond aan Zee was ik de verharde weg en de stoepen even beu en nam ik een zandpaadje richting het kerkhof. Nadat ik dit voorbij was moest ik nog een aardig stuk door het dorp. Veel zin om, net zoals de vorige keer, over de drukke “ringweg” (Doctor Wiardi Beckmanlaan) te gaan had ik niet. Ik volgde de Wilhelminastraat helemaal tot het einde, waar ik aan de Boulevard uitkwam. Ik moest nu wel goed kijken waar de brede trap naar het strand was. Beneden, op het strand, stond een stevige, ijskoude wind uit het zuiden en die had ik dus tegen. Had ik nou toch maar de route andersom genomen…

Ik zag het zand over het strand waaien. Gelukkig kwam het niet op ooghoogte, want ik had geen bril bij me, en zand onder de contactlenzen is al helemaal niet prettig. Bij strandpaviljoen De Zilvermeeuw stond het luik van de take-away wagenwijd open en ik twijfelde even of ik er iets zou gaan halen. Ik zag niemand in het houten hutje. Misschien toch maar naar binnen gevlucht? Ik geef ze geen ongelijk, want zelf vond ik het niet bepaald fijn om op het strand stil te gaan staan. Gauw naar boven en even de luwte opzoeken, om wat bij te komen. De vorige keren ging mijn route hier nog een stuk door Egmond aan Zee en deed ik Egmond aan den Hoef twee keer aan, maar nu besloot ik de duinen in te gaan. Ik moest even op de digitale kaart kijken hoe ik het beste richting het uitzichtpunt kon komen en ik raakte aan de praat met een Duitse meneer. Hij wist precies waar ik naartoe moest. Zelf had ik iets meer moeite om, uit de vele paden, het juiste te kiezen. Uiteindelijk is het wel gelukt. Volgens mijn kaart moest je bij het uitzichtpunt een pad om de heuvel heen kunnen nemen, richting het parkeerterrein. Dat pad lijkt echter niet meer te bestaan. Ook mag je achter het uitzichtpunt niet meer verder, naar beneden, waardoor het een doodlopend stuk geworden is. Jammer, want zo kun je het uitzichtpunt eigenlijk niet meer opnemen in een route. Al kwam er wel iemand illegaal omhoog gelopen toen ik even op het tochtige uitzichtplatform stond te kijken…

Zandpad door de ruige duinen bij Egmond aan Zee

Ik liep een stukje terug en nam voorzichtig de trap naar beneden, waarbij ik even op een paar tegenliggers moest wachten. Onder normale omstandigheden kun je elkaar hier prima passeren, maar met anderhalve meter afstand houden lukt je dat niet. Bij het parkeerterrein sloeg ik rechtsaf en volgde ik de geasfalteerde weg langs het huis te Rinnegom naar het gelijknamige gehucht. Daar ligt aan de Herenweg het restaurant Creighton’s, echter zag ik er nauwelijks licht branden binnen en was het voor mij niet duidelijk of er iets afgehaald kon worden. Ik had ook geen zin om bij het StayOkay hostel aan de overkant te gaan kijken, dus ben ik in het nabijgelegen bushokje gaan zitten. Ook hier zat ik uit de wind en dus was het goed uit te houden. Brood had ik voldoende bij me en de thee in de thermoskan was nog behoorlijk warm. Intussen belde Thijs en hebben we even bijgepraat. Al wilde ik wel op tijd weg zijn, voor de volgende bus, die over twintig minuten kwam en dan misschien wel voor niks zou stoppen.

Wit…?
Ik vervolgde mijn weg door Rinnegom naar de Heilooër Zeeweg, die ik een klein stukje volgde. Ik had geen zin om deze redelijk drukke weg te volgen naar het Maalwater, dus draaide ik de slingerende Kromme Hogedijk op, om verderop via het Zomerdijkje naar het Maalwater te gaan. Bij het gemaal aan de Egmonder Binnenvaart twijfelde ik even of ik het graspad naar de Hoevervaart zou nemen, en deze dan naar huis zou volgen. Het was vast korter dan de weg die ik gepland had, maar ik had geen zin om over de vele hekken te klimmen en waarschijnlijk ook nog tussen het vee te moeten lopen. Bovendien had ik me tot doel gesteld om het Heilooërbos eens in de sneeuw te zien. Bij de Baafjespolder moest ik sowieso nog over drie hekken klimmen en toen ik daar op de grasdijk liep, begon het te sneeuwen. Helaas bleef het nog niet echt goed liggen, waardoor het Heilooërbos (oftewel landgoed Nijenburg) niet wit was. Wel zorgde de sneeuw ervoor dat het landhuis gezien door de voormalige oprijlaan in een grijze waas verdween. Het werd nat buiten en waterkoud, dus besloot ik niet te wachten tot het bos wit zou kleuren. Ik vervolgde mijn weg via de spoorwegovergang bij kwekerij Meijer naar de Westerweg, die ik vervolgens tot in Alkmaar volgde. Op wat koudere plekken, zoals lage begroeiing, bleef de sneeuw nu wel liggen. Ook op sommige auto’s was een dun laagje sneeuw te zien. Toen ik rond tien over drie thuiskwam, stelde het nog niet veel voor. Tegen vier uur was het behoorlijk wit buiten en heb ik alsnog een foto van de auto’s op het parkeerterrein bij de flat gemaakt. Jammer dat het bos niet wit was toen ik er liep, maar het ziet er naar uit dat er spoedig een behoorlijke herkansing komt…

Toch nog sneeuw, al was ik inmiddels thuis…
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wandeltocht Verrassend Amsterdam-Noord (editie 2016), 09-01-2021

Datum: 09-01-2021
Tocht: Wandeltocht Verrassend Amsterdam-Noord (editie 2016)
Organisatie: Wandel Comité Buiksloot
Internet: http://www.wandelcomitebuiksloot.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 48986 kilometer
Weer: Licht bewolkt, veel blauwe lucht, later even meer bewolking en een bui, wind: W/NW 2-3 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 6 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC89T04 / GC915G1 / GC7RV8C / GC7RV8T / GC7QY1D / GC7RKBV / GC7RV83 / GC7RKGJ / GC7YYC6 / GC8R229

Vroeger ging ik in het eerste weekend van januari wel eens naar atletiekvereniging Caesar in Beek om de wafeltocht te lopen. Dit jaar kan dat niet vanwege Corona, maar volgens mij bestaat de tocht ook al niet meer. Jammer; het zijn mooie herinneringen. Dat weekend heb ik niet gelopen, want op zaterdag 2 januari ben ik teruggereisd naar Alkmaar. Het weekend erna vond ik het wel weer tijd worden voor een wandeling, dus had ik zaterdag 9 januari afgesproken met Bart in Amsterdam. Er lagen nog twee tochten van de serie “Verrassend Amsterdam-Noord” op de plank. Die uit 2014 was achtentwintig kilometer en hij ging de stad uit. Vanwege het frisse weer vonden we dat niet zo’n goed idee. Dus werd het de editie van 2016, die vijfentwintig kilometer is. Ook deze gaat even de polder in, maar minder ver.

De VerbroederIJ
We hadden even na tien uur afgesproken op Amsterdam-Centraal, dus nam ik rond half tien de trein vanuit Alkmaar. Omdat het niet al te vroeg was, reisde ik voor de zekerheid eerste klas. Het viel nog enorm mee; geen drukte in de trein. Bart en ik kwamen bijna gelijktijdig aan in Amsterdam. We staken meteen met het Buiksloterwegveer (dat tegenwoordig de code “F3” heeft, om het de toeristen makkelijker te maken) het IJ over en rond twintig over tien gingen we aan de wandel. We liepen naar de Van der Pekstraat, waar ik in mijn stagetijd bij Shell negen maanden gewoond heb. Later zag ik op de GPS dat ik een foutje gemaakt had; we hadden een stukje over de Ranonkelkade en door de Oleanderstraat moeten lopen. Veel meters scheelde het niet. We kwamen niet langs de benedenwoning waar ik gewoond heb, maar ik kon Bart toch laten zien hoe het er uitzag, omdat er meerdere huizen van hetzelfde type staan. Verderop doken we alsnog de Oleanderstraat in en via de Meidoornweg en het Hagendoornplein kwamen we aan de brug over het Noord-Hollands kanaal, dat we overstaken. Op de lage begroeiing in een plantsoen was goed te zien dat we een koude nacht achter de rug hadden. We maakten een ommetje door de Vogelbuurt en aan de Meeuwenlaan pikte ik even een geocache op bij een fraaie mini-bieb. Daarna wandelden we over het IJplein en een stukje langs het IJ. Bij de Motorwal konden we niet rechtdoor en dus moesten we via een lusje langs de Dirk van den Broek naar het industrieterrein aan de overzijde van het water. Verderop op dit industrieterrein ligt ook het bedrijf waar ik voor werk. Net daarvoor, ter hoogte van de pont naar het Azartplein, bevindt zich De VerbroederIJ, een leuk houten restaurant met onder andere een eigen moestuin, een terras en een stadsstrand. Het was nu omgedoopt tot De AfhaalderIJ en we besloten er even een stop te maken. Omdat we niet op het terras mogen zitten vanwege de Corona-maatregelen, stonden we even later op de stoep bij het bushokje van de pont, Bart met een pompoensoep en ik met een “Lekkerinde Kauw” bokbier van de Bird Brewery. Toepasselijke naam bij een buitenrust in dit frisse weer…

De Verbroederij (met eigen moestuin en stadsstrand)

Ondanks dat we niet gezeten hebben, duurde de rust toch nog twintig minuten. We vervolgden onze weg richting het W.H. Vliegenbos, waar we dit keer omheen gingen (in plaats van er doorheen). Hierdoor kwamen we ook langs de poort van mijn bedrijf en kon ik Bart aanwijzen waar ik precies werk. Ik heb even naar de portier gezwaaid, al kon ik niet zien wie er zat en of hij aan het kijken was. We vervolgden de straat langs de woonboten en bedrijfjes tot aan het einde, waar we de Nieuwendammerdijk opdraaiden. Via het Kerkpad hadden we de dijk moeten verlaten, maar dat had ik niet op tijd gezien en dus namen we een straat verder. Even later pikten we nog net een stukje van de Schellingwouderbreek mee en langs de Ringsloot wandelden we naar het Baanakkerspark. Ook hier zagen we maar een klein stukje van. Bij de flats aan Het Hoogt en Het Breed verliepen we ons ook een klein beetje. Opnieuw kwamen we aan de Ringsloot en die volgden we naar het Noorderpark. Vlak voordat we daar aankwamen liepen we een klein stukje de woonwijk in om een geocache op te pikken, die ik dankzij de foto’s op internet vrijwel meteen wist te vinden. Daarna mochten we de Nieuwe Leeuwarderweg, Noord-Zuidlijn en het Noord-Hollands kanaal oversteken. Na een klein stukje Buiksloterdijk sloegen we af richting de officiële startplaats, bij A.S.C. De Volewijckers, dat in 2016 nog D.V.C. Buiksloot heette. Op een kop koffie of een biertje hoefden we hier niet te rekenen, want de kantine was waarschijnlijk dicht en de jeugd die kwam trainen was ook aan het zoeken welke poort wel open was…

Veel geocaches in landelijk Noord en Kadoelen
Wij liepen door naar het BovenIJ ziekenhuis, waar het even puzzelen was hoe we precies over het terrein moesten lopen. In 2016 heb ik hier ook lopen zoeken naar de juiste weg; waarschijnlijk heb ik toen een pijltje gemist. Vlakbij de ingang maakten we een korte stop om mijn boterhammen uit de tas te pakken. Voor een flinke rust was het nog te vroeg. Langs het Noord-Hollands kanaal liepen we onder de IJdoornlaan en de A10 door, de stad uit. We namen het fietspad richting Landsmeer, waar het behoorlijk smal was en nog druk met wandelaars en fietsers ook, dus moesten we soms even in de berm wachten. Ook raakten we aan de praat met een paar wandelaars, al liepen ze mij wat te langzaam. Ik wilde vooruit, omdat er verderop behoorlijk wat geocaches lagen die ik nog wilde meepikken. De meeste daarvan zaten achter een verkeersbord verstopt. Zo ook de eerste, bij de Nieuwe Gouw, al zocht ik eerst bij het verkeerde bord. Bart had de volgende cache, bij de IJdoornlaan, meteen te pakken. Daarna gingen we weer onder de A10 door en moesten we tegen de geluidswal opklimmen om bij een geocache te komen. Deze zat onder een metalen trap. Genoeg mogelijkheden om zoiets te verstoppen, maar ik had mazzel en vond hem onmiddellijk. Eenmaal terug beneden, liepen we de wijk Kadoelen in. Aan de Kadoelenweg moest opnieuw een cache liggen en ik dacht dat ik op het schrikhek moest klimmen om erbij te kunnen. Dat vond ik echter te link, omdat er water achter lag. Uiteindelijk bleek de cache in een verkeersbord op de andere hoek van de straat te zitten. Een stuk veiliger.

De Nieuwe Gouw, net buiten Amsterdam-Noord

Even kwamen we op het parcours van de Dam tot Damwandeltocht, dat we een klein stukje in tegengestelde richting volgden. Al snel sloegen we linksaf het Kadoelenpad op, waar ook weer twee geocaches verstopt waren. De eerste zat zo hoog dat ik er niet bij kon. Gelukkig lukte het Bart net wel om hem te pakken. Bij de volgende cache dachten we eerst dat deze verdwenen was, vanwege een (waarschijnlijk door vuurwerk) beschadigd verkeersbord. De cache bleek uiteindelijk onder een prachtige ophaalbrug te zitten. Wel even oppassen met loggen, want er vielen een paar druppels regen. Het logboekje moet niet nat worden… Via een ommetje kwamen we in de wijk Buiksloot op een mooie laan (eigenlijk een wandelpad) waar in de herfst de bomen felgeel kleuren. Nu was het er wat kaal. Wel zagen we er een prachtige felle regenboog achter de A10. We kregen een paar spatten van de bui mee, voordat we verder door de wijk liepen. In een park wilde ik nog een geocache oppikken onder een brug, maar de helling zag er modderig en glad uit. Veel te link! Dan maar verder, onder de IJdoornlaan door, naar het winkelcentrum “Banne Centrum”. Van het oude winkelcentrum, waar ik in mijn stagetijd in 1997 nog wel eens kwam bij de Edah supermarkt, is helemaal niets meer over. Het is volledig gesloopt en opnieuw gebouwd, en in mijn beleving ligt het nu ook net iets noordelijker als destijds.

Vers?
Een eindje verderop wandelden we over het Barkpad en daarna gingen we de Buiksloterbreek in. Bij een bankje hebben we een korte pauze gehouden. Ik liep op mijn “nieuwe” Hanwag wandelschoenen, die inmiddels al meer dan een jaar oud zijn en nog steeds niet lekker lopen. Daarom heb ik ze weinig gebruikt en ook nu had ik weer het gevoel dat mijn sok rechts dubbel zat. Ook voelde mijn rechter hak wat pijnlijk aan en zaten de kleine tenen weer eens klem. De pauze was dus meer dan welkom. We maakten een rondje door het park en daarna wandelden we langs De Nieuwe Augustinus, een kerk aan de Klimopweg. Vervolgens draaiden we de Heggerankweg op en vlak voordat we aan de Kamperfoelieweg kwamen, had ik een behoorlijk suikertekort. Één AA-tje bleek niet eens genoeg te zijn om het voor langere tijd op te lossen, dus nadat we de Koptisch-orthodoxe kathedraal van de Heilige Maagd Maria gepasseerd waren, gingen we nog even de versshop aan het Mosplein binnen om een Twix te halen. Eerst wilde ik er niet naar binnen, omdat het er vrij druk was en mensen bij de kassa te weinig afstand van elkaar hielden. Even later was er nauwelijks nog iemand in de winkel. De Twix bleek kneppelhard te zijn. Hij was al zes dagen over datum… Dat noemt zich dan versshop… Eerste en laatste keer dat ik daar iets gekocht heb…

Het nieuwe Banne Centrum

We mochten nog een ommetje maken langs het NH-hotel dat vroeger het ziekenhuis van Amsterdam-Noord was en daarna door het Disteldorp. Vervolgens liepen we de Distelweg helemaal af tot aan het IJ, waar we uitzicht hadden op het Pontsteiger-gebouw aan de overzijde. Langs oude industrie aan de Grasweg wandelden we naar het nieuwe research-gebouw van Shell en vanaf daar volgden we de IJ-promenade richting het EYE filmmuseum. Onderweg keek ik nog even naar een geocache die we al een paar keer gezocht hebben, maar nooit hebben kunnen vinden. Ik weet nu, na het lezen van de laatste logberichten, wel zeker dat hij onder één van de vele banken moet zitten. Toch vonden wij hem ook dit keer weer niet. Het begon al aardig te schemeren. Verderop passeerden we een kunstwerk van het Amsterdam Light Festival. Even een paar foto’s maken voordat ik naar de pont liep. Ineens was ik Bart kwijt; hij bleek al bij de pont te staan. Gauw dat mondkapje op en om kwart over vijf stapte ik vlug op de pont voor de overtocht naar het centraal station. Daar nam ik afscheid van Bart. Het was weer een leuke dag en een mooie wandeling. Ik kon nog net de intercity van 17.29 uur naar Alkmaar halen, waardoor ik daar even na 18.00 uur aankwam. Helaas weer wat vroeg voor de bus, die maar één keer per uur gaat. Dus ging de laatste etappe, naar huis, zoals bijna gebruikelijk tegenwoordig, te voet…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Terugkijken op 2020, vooruitblik op 2021

Ik heb er over getwijfeld… Ga ik wel of niet een terugblik op 2020 schrijven? Om eerlijk te zijn, vond ik het geen fijn jaar. Maar toch, het heeft ook mooie dingen opgeleverd. Vooruit dan maar… En wat gaat 2021 brengen….?

Klaar Mee – Loop Mee
Één van die mooie dingen is dat ik me, na mijn revalidatie in 2019, aangesloten heb bij de wandelgroep Klaar Mee – Loop Mee, die elke dag ergens in Alkmaar één of meerdere groepswandelingen aanbiedt. Op dinsdagavond wordt er vijf tot zeven kilometer gelopen vanuit De Alkenhorst, het “Huis van de Wijk” bij mij in de buurt. Ideaal om ook door de week wat te wandelen en daarnaast sociale contacten op te doen. Ik was er regelmatig te vinden, totdat op 12 maart 2020 alles op slot ging vanwege de Corona-pandemie, zo ook De Alkenhorst. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en vanaf half april liepen we regelmatig met een klein groepje, op eigen initiatief, een rondje rond het Geestmerambacht, waar ik dan eerst met de fiets naartoe ging. Op 5 mei 2020 ben ik zelfs lopend heen en terug gegaan; een mooie training van zo’n tweeëntwintig kilometer. Vanaf half mei hebben we wandelingen gemaakt vanuit iemands huis en begin juli konden we weer bij de Alkenhorst terecht, zij het met verplicht registreren, later met een mondkapje op en er was een tijd dat we er geen thee mochten drinken. Maar sinds half december, toen er weer een strengere lock-down afgekondigd werd, is het weer gedaan met de dinsdagavondwandelingen… Hopelijk mogen we na 9 februari 2021 weer beginnen, echter met de stagnerende afname van het aantal besmettingen betwijfel ik het…

Logo Klaar Mee – Loop Mee (klik voor de site)

De dispensatie-kwestie (Nijmeegse vierdaagse)
Het niet meer krijgen van dispensatie op afstand in verband met mijn visuele beperking (waardoor ik geen tien kilometer minder mag lopen tijdens de Nijmeegse vierdaagse) heeft in 2020 een staartje gekregen in de vorm van een zitting bij het College voor de Rechten van de Mens in Utrecht, op 10 maart; nog net voordat alles op slot ging… Ik heb er een aantal weblog-items aan gewijd. Reden voor mij om, samen met een andere slechtziende wandelaar, naar het college te stappen was dat de Wet Gelijke Behandeling op grond van Handicap of Chronische Ziekte (kortweg WGBH/CZ) stelt dat er geen onderscheid gemaakt mag worden en dat men naar behoefte doeltreffende maatregelen moet treffen. In mijn ogen doet de vierdaagse dat laatste niet door een eerder toegekende dispensatie in te trekken. Men geeft aan dat vijftig kilometer lopen met een visuele beperking mogelijk is met een buddy, taststok of hulphond. Voor mij zorgt de handicap juist voor meer vermoeidheid en dat wordt niet weggenomen met deze maatregelen. Het college vindt, blijkens de uitspraak, deze maatregelen passend en daarom hoeft er geen algemene dispensatie op de te wandelen afstand gegeven te worden. Wel adviseert het college de vierdaagse om beter duidelijk te maken dat een individuele beoordeling nog tot de mogelijkheden behoort. Dat wordt dus in 2021, mocht de vierdaagse doorgaan, weer een uitgebreide motivatie schrijven (net zoals ik de afgelopen jaren al gedaan heb…). Terug bij af dus… De uitspraak van het College voor de Rechten van de Mens is hier te lezen. (Tip: klik onderaan op “Toon volledig oordeel” om alle details te bekijken.)

Nijmeegse Vierdaagse 2019 (Foto uit eigen archief)

Thuiswerken
Bij de eerste Corona-persconferentie op 12 maart 2020 voelde ik de bui al hangen en een dag later werd mijn vermoeden waarheid. Rond het middaguur werd iedereen die op dat moment niet strikt noodzakelijk was om het bedrijf draaiende te houden, naar huis gestuurd. Ik dus ook. Vanaf dat moment werd het grotendeels thuiswerken. Ja, wat doe je dan als research-analist die regelmatig proeven op een lab moet doen? Nou, rapporten schrijven, data uitwerken, vragen beantwoorden, collega’s ondersteunen, IT-systemen ten behoeve van het lab onderhouden… Eigenlijk heb ik me geen moment verveeld. En de laatste tijd mag ik, indien nodig, af en toe naar de werklocatie. Al is dat een stuk lastiger, omdat ik niet graag met het openbaar vervoer ga in de spits en het carpoolen, dat ik vroeger met drie collega’s deed, nu beperkt is tot één collega die ook regelmatig thuiswerkt. Het vele thuiswerken is me niet in de koude kleren gaan zitten, met name het verminderde contact met collega’s, het missen van sociale contacten (het praatje bij de koffie-automaat) en het niet hebben van aanspraak thuis. Een tijdje zat ik hierdoor zelfs tegen een burn-out aan. Gelukkig gaat het nu weer wat beter, ook al moet ik enorm oppassen voor terugval. Hopelijk wordt het in 2021, na vaccinatie, weer mogelijk om iets meer “normaal” te gaan werken, al is één of twee dagen per week thuiswerken zeker niet verkeerd…

Corona
Gaat dat Corona-virus nou als een rode draad door dit verhaal lopen? Helaas wel; het heeft een groot deel van het jaar bepaald en dus kan ik er niet omheen. Ik behoor tot een risicogroep en daarom ben ik het afgelopen jaar enorm voorzichtig geweest. Ik heb me ook flink gestoord aan mensen die zich niet aan de maatregelen hielden, waardoor ik meer risico liep en de hele situatie alleen maar langer duurt. Dat leverde behoorlijk wat stress op. Echt loslaten kon ik het niet. Reizen en winkels bezoeken heb ik dus redelijk beperkt en drukte heb ik zoveel als mogelijk gemeden, al was dat laatste soms moeilijk in te schatten met mijn visuele beperking. Ook ben ik twee keer getest op Corona; één keer omdat ik vaak verkouden ben en één keer omdat ik klachten had na de griepprik. Beide keren (in juni en oktober) was de uitslag negatief. Ik vraag me af hoe lang we nog met deze crisis blijven zitten en wanneer ik aan de beurt kom voor vaccinatie. Misschien kan ik het daarna allemaal een beetje meer loslaten…

Vanaf half maart standaard in de wandel-uitrusting…
(Foto uit eigen archief)

Wandelen en wandeltochten
Tot begin maart 2020 was er nog weinig aan de hand; alles ging zijn gangetje. Er waren gewoon georganiseerde wandeltochten, onder andere bij D.W.F. Belfeld, WS78 en cwsv. Prinses Marijke. Vijf keer heb ik nog veertig kilometer gelopen, waarvan de laatste keer op 7 maart in Geldermalsen. Toen wisten we wel al dat Corona in Nederland was, echter verliep bijna alles nog normaal omdat niemand wist hoe we er mee om moesten gaan. Na de persconferentie op 12 maart 2020 kwam er abrupt een eind aan de georganiseerde wandeltochten. Reeds betaald inschrijfgeld werd gedeeltelijk of geheel terugbetaald, of doorgeschoven naar 2021. Er werd gevraagd om zoveel mogelijk thuis te blijven en het reizen met het openbaar vervoer te beperken tot strikt noodzakelijke reizen. Na drie weken thuiszitten was ik het aardig zat en besloot ik maar eigen tochten in de omgeving te gaan maken. Kannetje koffie mee, omdat de horeca dicht was. Pauzes maakte ik in de buitenlucht, op een bankje; het was best redelijk weer om dit te doen. Het grootste nadeel was dat ik nergens naar het toilet kon; zelfs toiletgebouwen in recreatiegebieden waren gesloten. In deze periode is Bart ook een keer in Alkmaar geweest om samen een tocht te lopen, naar het strand van Egmond aan Zee, wat uiteraard gezelliger is dan alleen lopen…

Vanaf juni (als ik het goed onthouden heb) mocht iedereen weer met het openbaar vervoer reizen en dus konden Bart en ik ons wat vaker ergens treffen voor een wandeling. Gelukkig was de horeca ook weer open, al moest daar wel anderhalve meter afstand gehouden worden en ging ik liever niet binnen zitten, omdat niet alle horeca-ondernemers en ook sommige gasten zich niet aan de regels hielden. Wandel)evenementen waren echter nog steeds verboden, dus hebben we een aantal keren een NS-wandeling gedaan, maar ook een keer een eigen tocht in Alkmaar gelopen (met een heerlijke etentje bij een Japans restaurant als afsluiting). Ook hebben we een aantal tochten die eerder georganiseerd zijn, gelopen. Met name een groot aantal uit de serie “Verrassend Amsterdam-Noord” van het Wandel Comité Buiksloot, maar ook de Paddenstoelenwandeltocht vanuit Castricum. Begin september zijn we zelfs naar Oosterbeek gegaan om de Airborne-wandeltocht te lopen, op de dag dat deze zou plaatsvinden. Dat was ook meteen de enigste veertig kilometer die ik in de Corona-pandemie gelopen heb. Alle overige tochten waren korter. Soms zaten er stukjes van WS78-tochten in en we hebben ook een keer het hele Kromme Rijnpad gelopen in één dag. In juli ben ik een keertje bij mijn wandelvriendin Christa in Capelle aan den IJssel op bezoek geweest. We hebben een paar lekkere biertjes gedronken en een pannenkoek gegeten bij het restaurant in het Schollebos. Met de kerst was ik in Blerick en dat was een mooie gelegenheid om het jaar af te sluiten met de natuurwandeling N70 in Nijmegen, ook al was de lock-down inmiddels weer aangescherpt en het advies opnieuw om alleen noodzakelijke reizen te maken. Het was rustig in het openbaar vervoer, en zeker in de 1e klas van de treinen. Gedurende de bijna tien maanden die de pandemie al duurt heb ik mentaal verschillende zware periodes gehad, waarin ik een aantal keren geen zin meer had om te wandelen. Het is dus voor mijn geestelijke gesteldheid gewoon nodig om er af en toe op uit te gaan. Verder heb ik de omgeving van Alkmaar beter leren kennen en ben ik deze meer gaan waarderen, omdat het landschap enorm gevarieerd is. Kijk maar eens naar de onderstaande collage; een kleine greep uit de vele foto’s die ik onderweg gemaakt heb…

Voor 2021 zijn de vooruitzichten vooralsnog niet erg rooskleurig. Inmiddels wordt er gevaccineerd, maar dat gaat enorm traag en het aantal nieuwe besmettingen daalt maar mondjesmaat. En hoewel ik in een risicogroep zit, ben ik voorlopig waarschijnlijk nog niet aan de beurt voor een vaccin. Eerst het zorgpersoneel en de ouderen, daarna de risicogroepen. Totdat een grote groep gevaccineerd is en er zo voldoende groepsimmuniteit is opgebouwd, zullen de Corona-maatregelen wel van kracht blijven. Diverse wandeltochten en evenementen tot 1 juni 2021 zijn al afgelast. En hoe moet dat met grote evenementen zoals de Nijmeegse vierdaagse, als Corona nog steeds de wereld niet uit is? Laat staan de voorbereiding, zoals trainen, dat wordt een uitdaging zonder georganiseerde wandeltochten. Ik denk dat inmiddels wel duidelijk is dat we ons voorlopig nog flink aan moeten passen. Dat betekent dus nog langer zelf tochten maken, tochten van internet plukken of oude tochten opnieuw lopen. Het zoeken, plannen en onderweg continu op de GPS kijken ben ik inmiddels wel aardig beu, want het is extra vermoeiend. Hopelijk gaat de tweede helft van 2021 er weer beter uitzien en kunnen we enigszins terug naar normaal…

Tot slot
Let goed op jullie zelf, blijf gezond, probeer er het beste van te maken en hopelijk zien we ons dit jaar weer bij een wandeltocht of meerdaagse. Soms kwamen we onderweg spontaan bekende wandelaars tegen in 2020 en dat was altijd leuk. Dank (en in het bijzonder aan Bart) voor de mooie momenten van 2020! Op naar een beter 2021…

Met Bart in de Noorder IJpolder op 28-11-2020 (Foto uit eigen archief)
Geplaatst in Gezondheid en welzijn, Hobby, Sociaal | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie