Septemberwandeling Baarlo, 01-09-2019

Datum: 01-09-2019
Tocht: Septemberwandeling / Wandelen in Baarlo
Organisatie: Stichting Wandelen in Baarlo
Internet:
Afstand: 25 kilometer.
Totaal afgelegd: 47325 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, droog, weinig wind, later ook een beetje zon.
Middagtemperatuur: ca. 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6X15P / GC7X76E / GC7NY2W / GC8C43Z

Meestal vallen de Airbornewandeltocht in Oosterbeek en deze tocht in hetzelfde weekend, maar omdat de zaterdag nog in juli viel, zit er nu bijna een week tussen. En dat was wel zo lekker, omdat ik anders vaak met spierpijn wakker word en niet veel zin heb om op te schieten. Op deze zondag zat ik rond twintig over zeven op de fiets. Onderweg heb ik bij het Oostappen vakantiepark De Berckt een geocache opgepikt. Er lag daar ooit een bonuscache van een hele serie, maar die is nu vervangen door een traditionele geocache. Hij lag wel op een andere plek, waardoor ik toch even goed moest zoeken. Het heeft zo’n vijf minuten gekost en even voor acht uur was ik in Baarlo, op industrieterrein de Kieën, waar de start bij het grondverzet- en machineverhuurbedrijf (GMB) Crienen was. Eerst maar inschrijven en een kop koffie…

Watermolen, Tangkoel en nieuwe paadjes…
Tijdens het koffiedrinken kwamen Hennie en Theo binnen. Rond half negen zijn we samen op pad gegaan. We liepen meteen het industrieterrein af en via de buurtschap Hert ging het naar Schafelt, waar we bij een fruitteler een appel mee mochten nemen. We liepen langs de boomgaard het terrein weer af en kwamen zo op de Hei, achter het Oostappen vakantiepark De Berckt. Daar wandelden we langs het oorlogsmonument en na een splitsing van de routes mochten we nog een stukje door het bos. In het buitengebied bij de Moutzdijkweg kregen we een paadje en een bruggetje dat ik nog niet kende. Nieuw aangelegd of gewoon nooit gezien…? Vervolgens moesten we de N273 oversteken bij de rotonde. Gelukkig is deze weg sinds de opening van de A73 een flink stuk rustiger geworden. Aan de overkant werden we weer over een voor mij onbekend pad achter Hout-Blerick om gestuurd. Volgens mij is dit nog niet zo lang geleden opengesteld. Het was wel een stuk mooier en prettiger dan door de woonwijk lopen. We volgden de Springbeek en bij de brug op de Holleweg hadden we even zicht op de fraaie kerk. We bleven de beek volgen tot de Baarloseweg en nadat we die waren overgestoken wandelden we naar de Tangkoel; een prachtige visvijver met een metalen brug, die we overstaken. Via een graspad kwamen we bij de voormalige watermolen van Hout-Blerick. Het rad zit er helaas niet meer in en het restaurant dat er ooit zat is ook verdwenen. De functie van de watermolen is nu overgenomen door een lelijk groen (elektrisch?) gemaal onder aan de dijk.

Voormalige watermolen van Hout-Blerick

We mochten over de dijk klimmen en aan de andere kant de uiterwaarden van de Maas in. Daar volgden we een pad door de Romeinenweerd, langs de oever van de rivier en moesten we een paar keer over de hekken heen klimmen. Gelukkig had men hier opstapjes gemaakt. Verderop kwamen we langs de nieuwe uitzichttoren in het natuurgebied Berckterveld. We zijn even boven gaan kijken. De geocache die daar moest liggen, en die ik al eens eerder had opgepikt, stond off-line en bleek er inderdaad ook niet te zijn. Vanaf de toren heb je wel een mooi zicht op de kloosters in Steyl. Voor Hennie en Theo is dat een bekender gebied dan de westelijke oever van de Maas. We mochten de rivier nog een stuk volgen, maar al voor het veer naar Steyl sloegen we rechtsaf. We kwamen langs een oude varkensstal die niet meer in gebruik is. Vroeger was het hek hier altijd dicht. Nu kon je gewoon doorlopen, de verharde weg op. Na het oversteken van de Kwistbeek hadden we iets verderop, op de Vergelt, rust bij een plantenkweker. Intussen hadden we er tien en een halve kilometer opzitten. Ik heb een lekkere wafel bij de koffie genomen en omdat we toch tijd zat hadden, nam ik ook nog een kop soep. Voor de prijs hoefde ik het niet te laten… Intussen was mijn moeder ook van start gegaan, samen met een vriendin op de tien kilometer. Ze hadden maar ruim twee kilometer te lopen tot aan dezelfde rust. Helaas hebben we ze net niet meer gezien; na een rust van zo’n vijfentwintig minuten werd het toch weer eens tijd om verder te lopen…

Het duurde toch iets langer dan gedacht
Achter de rust mochten we de dijk op en later kwamen we langs het stuw- en sluizencomplex tussen Baarlo en Belfeld, waar ik al heel vaak geweest ben. Aan de overkant zag ik de boot van de parlevinker liggen. Waar het voormalige café Maaszicht precies gelegen heeft, kon ik zo gauw niet ontdekken. We volgden de Maas nog een klein stukje en daarna kwamen we op een mooi graspad langs de Boshoekerloop, waar ik ook nog nooit geweest ben. Vlak voor de harde weg liepen we langs een grote kas. De verharde weg bracht ons naar de buurtschap Oyen, waar we over een lange zandweg richting de N273 liepen. We staken de Bosbeek over en ook kruisten we de rijksweg. Vlak voor de tweede rust moest er een geocache onder een bankje verstopt zitten. Hennie had hem meteen te pakken. Zelf kon ze deze geocache niet loggen, omdat het een “premium” geocache is. Ik heb wel zo’n “premium” account omdat je dan meer caches kunt vinden en makkelijker een geocache-bestand voor je GPS kunt maken. Na het loggen van de cache waren we ook zo op de rust bij boomkwekerij Coonen, waar ik een pilsje gedronken heb. Mijn moeder belde dat ze ook bijna bij deze rust waren, maar blijkbaar duurde het wat langer dan ze verwacht had. Ik vroeg me al af of ze verdwaald waren. Pas toen wij alweer in de startblokken stonden, kwam ze samen met haar vriendin aanlopen. We hebben elkaar even gedag gezegd en daarna zijn we verder gegaan.

Nieuwe uitzichttoren in het Berckterveld

We hadden er zestien en een halve kilometer opzitten en we moesten nog ongeveer zes en een halve kilometer lopen naar de finish. De route zou dus niet helemaal vijfentwintig kilometer zijn. De terugweg ging eerst over het terrein van stal Hendrix, om vervolgens het Raaybos in te gaan. We bleven wel aardig aan de bosrand. Vlak voor chateau De Raay, waar een luxe hotel in gevestigd is, kwamen we bij een kleine begraafplaats waar kloosterzusters begraven lagen. We zijn even op dit kerkhofje gaan kijken. Daarna wandelden we ook nog langs het kasteel, waar ik ook al eens op het terras gezeten heb tijdens een wandeltocht. Verderop, aan de N273, passeerden we het bedrijf PS Aero. Wat ze precies doen weet ik niet, maar er staan wel verschillende vliegtuigen en een helicopter op het terrein. Leuk om te zien. Langs dit bedrijf liepen we Baarlo weer in. Daar pikten we een nieuwe kunstroute op. Het eerste kunstwerk stond zowat bij mijn nichtje in de tuin. Het was er enorm veranderd. Ik ben er ook al heel lang niet meer geweest. De kunstwerken moesten van alles voorstellen, maar je had er wel veel fantasie voor nodig. Niet zo mijn ding…

We staken de Kwistbeek over en wandelden daarna naar ’t Kempke. Een park met speeltoestellen en een stukje bos. Ook staat hier het kasteel d’Erp, de watermolen (in de Kwistbeek) en de voormalige wasplaats. Bij de wasplaats heb ik ooit een geocache opgepikt en Hennie wilde hem ook wel loggen, maar we konden hem niet meer vinden. Ik wist wel bijna zeker waar hij moest liggen. Het is echter een hoog punt vlak onder de dakrand en sinds ik klachten aan mijn armen en schouders heb, kan ik er niet meer bij. Ik probeerde me nog aan de pilaar op te trekken, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Ik verrekte van de pijn en had er gelijk spijt van. Toen ik weer een beetje bijgekomen was liepen we verder door het park, het bos in. Daarna kwamen we bij het huis van mijn tante langs en ik belde even aan om te kijken of ze thuis was. Theo en Hennie liepen door naar de finish. Er werd niet opengedaan en later hoorde ik dat ze er wel was, maar waarschijnlijk in de tuin en dus de bel niet gehoord had. Tja, op een dorp moet je ook gewoon achterom gaan…

Wat zoemt er hier rond…?
Iets verderop ben ik even van de route gegaan om een geocache op te pikken. Het was wel een traditionele cache, maar ter plekke moest ik nog een puzzel oplossen. Het doosje bestond uit twee delen en de kunst was om die zo te schuiven dat het open ging. Het lukte mij helaas niet, terwijl ik later op internet zag hoe makkelijk het was… Je moest er maar net opkomen. Dus stak ik weer eens de N273 over en in plaats van meteen terug te gaan naar de finish, kreeg ik nog een extra lus door het buitengebied. En weer een cache, bij een boom en een bankje. De cache had ik vrij snel te pakken en gelogd. Ik vond wel dat er veel insecten om me heen vlogen. Later las ik in de logberichten dat er een wespennest bij de boom zat. Het is mij helemaal ontgaan en gelukkig ben ik niet gestoken. Via een graspad kwam ik weer bij de Kwistbeek en daarna ging het via de verharde weg Pratwinkel terug naar GMB Crienen, waar ik rond twintig over drie aankwam. Hennie en Theo waren inmiddels vertrokken, maar mijn moeder en haar vrienden hebben op mij gewacht. Ik heb vlug een pilsje gedronken en daarna zijn we op de fiets gestapt, om gezamenlijk terug naar Blerick te fietsen.

Zusterbegraafplaats achter chateau De Raay

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zomerwandeling Nuth, 25-08-2019

Klik hier voor de website van wsv. Griezegrubbe (fanfare Sint Donatus)

Datum: 25-08-2019
Tocht: Zomerwandeling
Organisatie: Wsv. Griezegrubbe en fanfare Sint Donatus
Internet: http://fanfaresintdonatus.nl/wandelsportvereniging-griezegrubbe/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 47300 kilometer
Weer: Heet, zonnig, nauwelijks bewolkt, weinig wind.
Middagtemperatuur: ca. 31 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7WVK0 / GC88B18 / GC5VFVD / GC85P8X / GC6JMXY / GC1EBYT / GC5RJVE / GC5KKDR / GC6A9NY / GC5V2DM / GC6EQMR

Er was dit weekend niet al te veel keus aan bereikbare tochten. In Nuth was ik al vaker geweest en meestal gaan de routes ongeveer dezelfde kant op, dus twijfelde ik eerst nog. Ik besloot toch maar te gaan. Even voor acht uur ben ik naar station Blerick gefietst, waar ik mijn fiets in de fietskluis gezet heb en vervolgens ben ik met de trein naar Roermond gereden. Daar stapte ik over op de intercity naar Sittard. Nicole bleek ook in deze trein te zitten en we troffen ons bij de overstap op het Arriva-boemeltje richting Heerlen. Even na negen uur waren we op station Nuth. Op weg naar de startplaats, de AutoFirst HALECO garage op het industrieterrein, konden we nog twee geocaches oppikken. Omdat ik niet zeker wist of de tocht er langs zou komen, hebben we dat meteen maar gedaan. De eerste cache was vermomd als granaat en je moest hem demonteren om hem open te krijgen. Erg leuk gedaan. De tweede cache was een stuk simpeler. Het zoeken kostte echter wat meer tijd en hierdoor waren we pas rond half tien bij de start. Ik vind het geen gezellige startplaats. Toch hebben we even een kop koffie gedronken en rond tien voor tien zijn we aan de tocht van vierentwintig kilometer (die er ééntje meer bleek te zijn) begonnen.

Limburgse stroop
De route begon al verrassend anders; we liepen over het industrieterrein richting de Macro en daarna binnendoor naar het gehucht Kamp. Vervolgens mochten we via een graspad en een smal slingerend bospad omhoog. Dat was een andere aanloop naar het Nuther Kruuts dan we gewend waren. Bij het kruis sloegen we dit keer eens rechtsaf en wandelden we langs een voormalige groeve waar ook een openluchttheater in geweest is. Het verbaasde mij dat er iemand met een scootmobiel op een pad achter het hek reed. Is die groeve opengesteld? Wij bleven buiten het hek en wandelden om de groeve heen. Uiteindelijk daalden we af richting Schinnen en nadat we onder de A76 door waren gegaan, kwamen we langs het station. De geocache die daar ligt heb ik vorig jaar al gevonden. Ook passeerden we de stroopfabriek van Canisius, om vervolgens naar de Geleenbeek te gaan die we een stukje in westelijke richting volgden. Vlak voor kasteel Terborg viel er nog een geocache op te pikken. Wel oppassen voor de doornstruiken, want daar bleef ik bij het pakken van het glazen potje al in hangen…

Geleenbeek

Na kasteel Terborg daalde het pad langzaam naar een bruggetje over de wild stromende Geleenbeek, die hier door een prachtig stukje natuur gaat. Aan het eind van het bosgebied stonden we ineens voor de Sint Annakapel die in 1865 gebouwd is. Meteen daarna volgden een paar huizen en liepen we richting het station van Spaubeek. Met het Pieterpad en een andere wandeltocht ben ik hier wel eens geweest. Aan de overkant van de A76 gingen we het dorp in. Een klein stukje van de route lag een geocache in een voortuin en die hadden we snel te pakken. Daarna misten we een pijltje aan de overkant van de straat en hebben we ons verlopen. Na enig puzzelen en zoeken kwamen we toch weer op het parcours terecht. Even later, rond twintig voor twaalf, kwamen we in Hobbelrade, een gehucht dat door Spaubeek opgeslokt lijkt te zijn. Daar hadden we na ruim acht kilometer onze eerste rust in een schuur achter de huizen. Tijd voor een kop koffie dus.

Retraitehuis Sint Ignatius
Na een korte rust van nog geen kwartier mochten we aan de lus van de vierentwintig kilometer beginnen. Eerst liepen we nog een stukje door Spaubeek en daarna gingen we weer onder de A76 door. Er kwamen ons wandelaars tegemoet die de lus al gemaakt hadden. We passeerden de kasteelhoeve Sint Jansgeleen, een voorburcht en een watermolen, en daarna gingen we de bossen in. Via een smal pad werden we achter een kloostercomplex langs gestuurd. Het bleek het retraitehuis Sint Ignatius te Sweikhuizen te zijn, waar tot 1969 paters gewoond hebben. Momenteel is het in gebruik als een klein asielzoekerscentrum. We mochten weer het hoofdpad op en dit vervolgen door het bos. Verderop werd de weg verhard en nadat we linksaf waren geslagen, ging het redelijk steil omhoog. Boven aan het talud, wat nog enig klimwerk vergde, moest wederom een geocache liggen. Achter het talud bleek het ook nog aardig steil omlaag te gaan. Voorzichtig heb ik een paar mogelijkheden bekeken, maar helaas kon ik deze cache niet vinden. Ik had ook weinig rust om te zoeken, want Nicole was intussen een stukje verder gelopen.

Sint Annakapel nabij Spaubeek

Eenmaal boven bogen we nogmaals linksaf, richting Sweikhuizen, waar we aan het begin van de bebouwde kom weer links aanhielden en terug naar het bos wandelden. Halverwege een steile afdaling ben ik even een meter of dertig een zijpad ingedoken om een geocache te zoeken. Gezien de vernieuwde route viel er genoeg te geocachen. Bij deze cache werd ik eerst op het verkeerde been gezet omdat er een flinke omgevallen boom lag met genoeg mogelijkheden om zo’n trommeltje te verstoppen. Toch bleek de cache net iets verderop te liggen. Nicole wilde doorlopen, maar omdat er in de afdaling een flink diepe groef met hoge afstap uitgesleten was, heeft ze toch even op mij gewacht. Het afdalen ging prima, maar net buiten het bos stapte ik in een kuiltje en verzwikte ik mijn enkel. Gelukkig niet al te ernstig, waardoor we na een korte rust weer verder konden.

Warme, kale, stoffige vlakte…
We passeerden nogmaals de eerder genoemde kasteelhoeve Sint Jansgeleen en nadat we opnieuw onder de A76 door waren, mochten we door Spaubeek terug naar de rust in Hobbelrade. De lus was ruim zes kilometer en het totaal kwam dus op ruim veertien kilometer uit. Intussen was het bijna half twee ’s middags en dus had ik wel zin in een kop soep en een paar boterhammen. En twintig minuutjes rust. Dat was ook wel nodig met deze warmte, want na de rust gingen we het open terrein in ten zuiden van Spaubeek. We kregen een lange, niet al te steile klim, waarna we achter ons een prachtig uitzicht over Spaubeek hadden. Boven kwamen we nog even aan de Dorpstraat, het meest zuidelijke puntje van de bebouwde kom. Daarna volgde een klein bosgebiedje waar ook weer een geocache moest liggen, maar ik kon er zo gauw niet bij. Nicole was intussen doorgelopen en verderop, bij een bankje met een prachtig uitzicht over die Dorpstraat, lag er nog één. Gezien de tijd had ik geen rust om uitgebreid te zoeken. Een snelle blik leverde niks op. Bovendien zag ik wandelaars achter mij komen en ik wist niet zeker of dit pijlenophalers waren. Boven op de vlakte zaten nog twee geocaches verstopt. De wandelaars achter mij zag ik ineens niet meer en dus ben ik wel even gaan zoeken, maar ook hier zo snel geen succes.

Uitzicht op Spaubeek

Op de vlakte kwamen we ook nog langs een vliegveld waar met modelbouwvliegtuigen gevlogen werd. Het was wel enorm stoffig op de paden, want toen een auto mij en Nicole ingehaald had, zag ik Nicole niet eens meer door de stofwolk. Grijzegrubbe lieten we letterlijk links van ons liggen en we daalden we af naar Tervoorst, waar bij handboogschutterij St. Hubertus onze volgende rust was. Dit herkende ik weer van eerdere tochten en ik heb er even een pilsje genuttigd. Het was nu precies drie uur en we moesten nog vijf kilometer terug, dus we hadden wel nog tijd. We hebben er zo’n twintig minuten gezeten. Daarna maakten we nog een lusje richting Hunnecum en toen we terugkwamen in Tervoorst stonden we even te kijken waar we heen moesten. De logica zei rechtsaf maar het duurde even voordat we weer pijlen zagen. We staken de Platsbeek over en die volgden we door het bos naar het fraai opgeknapte park Nierhoven. Ook hier lag weer een geocache. Ik zou er behoorlijk de struiken voor in moeten en het zag er niet te fris uit; allerlei zakdoekjes overal, dus besloot ik vlug achter Nicole aan te gaan. We mochten helemaal tot aan de A76 lopen en daar volgden we nog een nieuw fietspad, met een laatste geocache. Inmiddels wilde het helemaal niet meer lukken, dus hebben we het na een paar minuten zoeken maar opgegeven. Zo’n driehonderd meter verderop lag de finish, waar we even voor half vijf aankwamen. Men was er al flink aan het opruimen, dus zijn wij na het stempelen van onze wandelboekjes ook meteen vertrokken.

Trein gemist, en dan…?
Maar we gingen niet rechtstreeks naar het station. We zijn het dorp Nuth nog in gelopen en we wilden wat gaan drinken bij Gasterie aan de Kirk. Die bleek helaas gesloten te zijn vanwege vakantie. We keken even wat rond maar vonden geen fatsoenlijk café of restaurant, waarop we besloten richting het station te gaan. Onderweg kwamen we nog wel bij friture De Oude Eik langs, dus zijn we daar even gestopt. Helaas geen bier, maar wel een koffie voor Nicole en een cola-light voor mij. Rond half zes waren we op het station van Nuth en namen we de trein richting Sittard. Nicole reisde met de intercity door naar Eindhoven en ik moest er in Roermond uit. Daar miste ik net de aansluiting richting Venlo, dus ging ik even op het plein voor het station kijken. Daar trof ik brasserie De Lobby aan, waar ik een veel te dure Wieckse Witte (€5,50!) gedronken heb, die ook nog eens meteen doodsloeg. Volgende keer toch maar eens aan de overkant van de weg kijken, waar meerdere cafés en restaurants zitten. Ik had dus een trein later en even na half acht was ik terug op station Blerick, waar mijn trouwe stalen ros op mij stond te wachten, om verlost te worden uit de fietskluis…

Droog en stoffig op de kale vlakte

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

32e Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg, 08 t/m 11-08-2019

Klik hier voor de website van de Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg

Datum: 08 t/m 11-08-2019
Tocht: 32e Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg
Organisatie: Stichting Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg
Internet: http://www.heuvelland4daagse.nl/
Afstand: 4 x 28 = 112 kilometer
Totaal afgelegd: 47275 kilometer
Weer: Donderdag toenemende bewolking, vrijdag enkele buien, zaterdag veel wind maar droog, zondag rustiger weer.
Middagtemperatuur: Ca. 22 – 25 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: Dag 1 / Dag 2 / Dag 3 / Dag 4
Geocache(s): GC7GGW2 / GC5KFHJ / GC69YKK / GC64E33

Woensdag 07-08-2019: Heenreis en aankomst
Voor Bart was het de eerste keer dat hij mee zou gaan naar de Heuvellandvierdaagse en dus hadden we afgesproken elkaar in Roermond te treffen, om vanaf daar samen verder te reizen. Omdat ik een aantal krappe overstaptijden had, besloot ik om 11.49 uur de bus naar Venlo te nemen in plaats van 12.19 uur. Ik haalde de trein van 12.04 uur naar Roermond en dus moest ik daar een half uur wachten. Even voor één uur ging het gezamenlijk verder naar Maastricht, waar we om half twee aankwamen. We hadden acht minuten overstaptijd en in de bus zaten aardig wat wandelaars. Even na twee uur waren we op ons slaapadres, de openbare basisschool Berg. Nadat we ons hadden aangemeld en de spullen weggebracht hadden, was er uiteraard weer de gebruikelijke koffie met Limburgse vlaai. Voor mij een stukje kruimelvlaai, mijn favoriet… Ook dit jaar moesten we weer op de gang slapen, omdat de lokalen aan de noord- en westzijde geen nooduitgangen hebben. De dames hebben dat wel en mogen dus in de lokalen slapen. Ik stel voor het volgend jaar eens om te draaien, en elk jaar te wisselen…

Tegen drie uur wilden we naar de start, bij café zaal ’t Vöske, gaan. We kwamen langs de Sint-Monulphus en Gondulphuskerk, en Bart wilde die wel van binnen zien. In de drieëntwintig jaar dat ik bij de Heuvellandvierdaagse kom, ben ik hier volgens mij nog nooit binnen geweest. Het was er lekker rustig en de kerk zag er prachtig uit, met het invallende zonlicht door de glas-in-loodramen. Na een kort bezoek zijn we verder gegaan naar de feesttent. Bij de bonnenkassa bleek ik nog steeds niet met mijn smartphone (draaiend op Android en voorzien van Rabo Wallet) te kunnen pinnen, hoewel ik hier een mail over gestuurd had. Een mail waar de organisatie overigens nooit op gereageerd heeft. Dus maar weer de ouderwetse bankpas uit de rugzak zien te vissen… We zijn ook even bij het startlokaal binnen geweest en hebben daarna wat gedronken. Gelukkig zaten we op een overdekt stukje terras, want later die middag viel de regen even met bakken uit de lucht. We hebben het afgewacht en zijn daarna nog even boodschappen gaan doen bij Plus Kaumans.

Rond half zes waren we terug in de school en om zes uur zijn we gaan eten bij brasserie Van Alles Get. Twee gangen, maar echt opschieten deden ze niet, dus was het al twintig over acht toen we van tafel kwamen. En dat terwijl we om half negen bij de opening van de vierdaagse wilden zijn. We hebben het begin dan ook gemist en konden dus ook niet meer vooraan staan. Omdat er naast ons flink gekletst werd, hebben we ook weinig van de openingsspeeches meegekregen. Ik stoor me hier flink aan; ik vind het behoorlijk onfatsoenlijk en asociaal om door de speeches heen te praten. Ruimte voor gezelligheid is er na de opening, of anders in de tent… Bart is helemaal gek op “backpipes and drums”, of zoals wij oneerbiedig zeggen, doedelzakspelers. Toevallig traden die dit jaar ook tussen de speeches op. Ook hier weinig aandacht en respect van het publiek om ons heen. Even voor half tien besloten wij het voor gezien te houden en zijn we terug naar de school gelopen, om na nog wat gezelligheid in de aula van de school ons veldbedje op de gang op te zoeken. Maar echt slapen lukte mij niet, die eerste nacht…

Een kijkje in de kerk van Berg

Donderdag 08-08-2019: Eerste wandeldag
Berg en Terblijt – Cadier en Keer – Rijckholt (v.v.)
De wekker ging om vijf uur, maar we hadden tijd genoeg, dus deed ik het rustig aan. na een goed ontbijt vertrokken we rond tien over zeven naar de start, waar we even voor half acht aan de eerste wandeling begonnen. De route ging vrijwel meteen het dorp uit en we daalden af richting Terblijt, waar we rechtsaf richting Bemelen gingen. We wandelden onder langs de Bemelerberg en we zagen de prachtige mergelwanden, voordat we in het dorp Bemelen kwamen. Langs de kerk gingen we verder naar Sint Antoniusbank, waar men de fruitpost opgesteld had. Vervolgens mochten we over golfbaan Het Rijk van Margraten wandelen. Voorgaande jaren stond hier meestal een uitnodigingsbord voor koffie en vlaai in het clubhuis, maar dit jaar niet. Te weinig belangstelling…? De golfbaan was vroeger een fruitboomgaard die bij het missiehuis van Cadier en Keer hoorde. Ook nu kwamen we weer bij het missiehuis, waar we de mooie kruiswegstaties en de Mariakapel konden bewonderen. Bovendien is het uitzicht over Maastricht spectaculair.

Na het oversteken van de rijksweg kwamen we langs een oud klooster, waar nu volgens mij een jeugdinstelling in gevestigd is. Even verderop passeerden we de hoge hekken van jeugdgevangenis Het Keerpunt. Vervolgens werd de route weer aantrekkelijker, toen we door de bosrijke omgeving van landgoed Heerdeberg wandelden. Bij het verlaten van het landgoed werd het pad een stuk smaller en hield het bos ook op. Daardoor hadden we wel een fraai uitzicht op D’n Observant, beter bekend als de Sint Pietersberg. De eerste rust naderde al, maar niet voordat ik een geocache die op een kruispunt moest liggen probeerde te vinden. Dat is helaas niet gelukt, en een tweede poging later op de dag was ook geen succes. De eerste (en ook derde) rust bleek in een grote schuur bij een boomgaard te zijn. Leuk, want hier was ik nog nooit geweest. We hebben er even koffie gedronken. De tijd vloog voorbij; na een half uur zijn we toch maar eens opgestapt…

Uitzicht op Maastricht, ENCI-groeve en de Sint Pietersberg (D’n Observant)

Omdat we richting Rijckholt gingen, kwamen we ook weer door het fraaie Savelsbos. Dit keer liet men ons langs de kalksteengroeve Trichterberg lopen. De meeste wandelaars zal het niet opgevallen zijn, omdat je achterom moest kijken om het te zien, maar ik zag het op mijn GPS omdat er een zogenaamde earthcache moest liggen. Hierbij vind je geen schattrommel, maar wel een mooie plek waar je vragen over moet beantwoorden om een logbericht te mogen schrijven. De groeve was zeker mooi, maar het informatiebord met de antwoorden was nergens te bekennen. En dus ben ik na een paar minuten vlug weer achter Bart aangegaan, want die was al doorgelopen. De route ging grotendeels door het bos verder naar Rijckholt. Op het parkeerterrein van restaurant Riekelt had de organisatie weer de nodige banken en tafels neergezet. Er werd heerlijke tomatensoep verkocht. Vroeger, met mijn wandelmaatje Henk Haenen, namen we altijd soep op de tweede rust, dus besloot ik dat nu ook weer te doen. Het roept nog steeds herinneringen op aan die mooie tijd…

Na wederom een rust van ongeveer een half uur mochten we aan de terugweg beginnen; doorgaan naar België voor tweeënveertig kilometer was toch echt iets te ver… Via een verharde weg, waar het uitkijken was voor de hardrijdende wielrenners, wandelden we een stukje richting Gronsveld. Bij een grote kapel begon het te regenen en werd het tijd om de paraplu te pakken. Bart had een felrode regenjas en was zodanig prima te zien, zelfs met mijn zestien procent zicht. Gelukkig mochten we het Savelsbos weer in, waar we minder last van de regen hadden. We klommen flink, en zelfs toen we de voormalige boswachterswoning bereikten, waren we nog niet helemaal boven. Het parcours was best pittig voor zo’n eerste dag. En daarna werd het weer afdalen richting Cadier en Keer, voor de volgende rust in de boomgaard. Ik had wel zin in een biertje en er werd Grimbergen Dubbel verkocht. Dat smaakte prima met een paar boterhammen uit mijn lunchpakket.

Op de laatste etappe wandelden we eerst een stuk door het dorp Cadier en Keer, en daarna ging het weer naar Bemelen. Dit keer mochten we over de Bemelerberg. Voorgaande jaren konden we vaak kiezen tussen een makkelijke of moeilijke route, maar de keuze voor de steile helling werd dit jaar niet aangeboden. Bart vond de andere helling ook al pittig en ik was het wel met hem eens. Boven op de Bemelerberg hebben we kort van het mooie uitzicht genoten, voordat we redelijk vlak terug naar Berg wandelden. Om de rijksweg te mijden kregen we nog een klein lusje door het veld, voordat we om twintig voor drie aan de finish kwamen. We besloten in de tent wat te drinken en daarna via de supermarkt terug te gaan naar de school. We waren er lekker vroeg, rond kwart voor vier, dus tijd genoeg om te rusten en te douchen (bij de buren, in sporthal De Bosdries). Na het douchen hoefden we de deur niet meer uit, omdat er in de school voor een heerlijk buffet gezorgd was.

Kalksteengroeve Trichterberg

Vrijdag 09-08-2019: Tweede wandeldag
Berg en Terblijt – Groot Welsden – Euverem (v.v.)
Net als op de eerste dag was ik weer om vijf uur uit bed. Rond een uur of zeven zijn we naar de start gelopen en goed een kwartier later waren we op pad. Al snel daalden we weer af richting Terblijt, om vervolgens naar de fruitpost bij boerderijcamping ’t Gasthoes te gaan. Vanaf daar wandelden we over landwegen door open terrein naar Groot Welsden, waar bij een boomkwekerij de eerste rust was. Tijd voor koffie dus. Na een kwartier vervolgden we de route richting Scheulder. Bart had nog nooit van dit dorp gehoord. Ik ben er al heel vaak doorheen gelopen. Daarna wandelden we tussen Margraten en Ingber door, en na het oversteken van een paar drukke wegen kwamen we in een prachtig dal tussen hoge steile wanden met bomen. Men had de natuur hier zijn gang laten gaan, waardoor we regelmatig over omgevallen bomen moesten stappen, of er onderdoor. Een eindje verderop, na het passeren van een oud spoorviaduct, kregen we camping Osebos bij Euverem in het vizier. Nu waren we bijna bij de tweede rust, bij restaurant Cups & Vino, waar voor ons het keerpunt lag. We hebben er een kop soep op het terras gegeten en een half uur later begonnen we aan de terugweg naar Groot Welsden.

Na de rust wandelden we via Reijmerstok naar Termaar en daarna liepen we dwars door Margraten. Helaas hebben we dit keer niets van het oorlogskerkhof gezien. Ik vond sowieso dat er deze editie relatief weinig markante plekken bezocht werden, wat best jammer is voor Bart zijn eerste keer. Na Margraten volgde de rust in Groot Welsden weer. Bijzonder bier hadden ze er niet, dus besloot ik maar eens een glaasje fris te nemen. Omdat we ruim de tijd hadden, hebben we ook hier wat langer gezeten. Vervolgens moesten we nog zo’n zeven kilometer naar de finish. Het laatste stuk ging weer aardig over de open vlakte, via Wolfshuis naar Terblijt. Daar hebben we nog even een kijkje genomen in de opengestelde mergelgroeve Blom, waar nu allerlei dieren vredig grazen. Vervolgens zijn we via het voormalige voetbalveld, nu gewoon een flink weiland, terug richting Berg gegaan. En natuurlijk nog één flinke klim vlak voor de finish… Daar kwamen we even voor drie uur aan. Omdat het in de tent veel te luidruchtig was zijn we bij café ’t Vöske gaan zitten, waar ik een Affligem Dubbel gedronken heb. De halve liters Brand Weizen zijn er weer duurder geworden, €6,75 maar liefst, en die raak je dus aan mij niet meer kwijt… Op de terugweg naar de school zijn we nog even bij de supermarkt, Plus Kaumans, gestopt omdat Bart een paar boodschappen nodig had. Vervolgens hadden we tijd zat om wat te rusten en te douchen, want we hadden om zeven uur gereserveerd bij Grieks restaurant Aphrodite. Daar hadden ze heerlijke gebakken verse zalm met kalamária en rijst. De bierkaart was inmiddels ook flink uitgebreid en nadat ik een Affligem Dubbel ophad, bestelde ik nog het Griekse bier Mythos. Rond een uur of negen zijn we terug naar de school gelopen en zat de helft van deze vierdaagse er al op.

Een bok in de voormalige groeve Blom

Zaterdag 10-08-2019: Derde wandeldag
Berg en Terblijt – Klein Haasdal (Schimmert) – Wijnandsrade (v.v.)
Op de derde ochtend kostte het al wat meer moeite om me aan te kleden. Ik voelde mijn spieren flink en dus waren we iets later weg bij de school, rond kwart over zeven. Even na half acht haalden we onze startscan en mochten we vertrekken. We waren het dorp nog niet goed en wel uit toen we al een stukje fruit meekregen. Daarna volgde een pittige afdaling door De Dellen richting Houthem. Daar staken we de spoorlijn Maastricht – Heerlen over en na het viaduct van de A79 wandelden we langs chateau ‘l Ermitage. Bart droomt van het kopen van een leuk kasteeltje als hij de loterij wint, maar dit optrekje is momenteel niet te koop. Achter het kasteel staat een Calvariekapel. Ik dacht dat het pad ernaartoe afgesloten was, maar we konden er toch gewoon naartoe. Je moet weten waar het is, anders loop je er zo aan voorbij. Bij de kapel begint het pad ook weer te stijgen, wat later een fraai uitzicht over het Geuldal opleverde. We zagen ook markeringen van de pelgrimsweg naar Santiago de Compostela, iets wat Bart wel aanspreekt, omdat hij die tocht ooit gelopen heeft. Zelfs nog een flink stuk terug ook… Vervolgens ging het redelijk vlak richting Klein Haasdal, waar de rust bij de schutterij van Schimmert, St. Sebastiaan ondergebracht was.

Na een kop koffie en een half uurtje rust ging het grotendeels door open gebied via Aalbeek naar Wijnandsrade. De rust was bij de brasserie van kasteel Wijnandsrade. We keken eerst even door de poort richting het woongedeelte, waar ik ooit een fraaie rode Ferrari heb gezien. Die stond er niet, maar we ontdekten wel een klein museum waar keramische en glazen isolatoren van elektriciteitspalen uitgestald waren. We hebben even een praatje gemaakt met de eigenaar en in het museum gekeken. Daarna heb ik een La Trappe Dubbel gedronken bij de brasserie. Na ruim een half uur wandelden we verder door Wijnandsrade. De pijl bij het kerkhof stond een beetje onduidelijk en wij wandelden het kerkhof op, wat volgens mij niet helemaal de bedoeling was. Maar even verderop kwamen we toch weer op de route terecht. Net buiten het dorp lag een moeilijke geocache verstopt. Ik heb hem eerder een keer overgeslagen, maar nu besloot ik wel tegen het talud op te klimmen en eens achter de dikke boom te kijken. Ik ontdekte een flinke plastic buis in de boom, maar ik kreeg hem er niet uit. Dus maar weer verder. Een paadje met de naam “Weg aan de Helgats”. Nou, een hel was het zeker niet. Wel stond er verderop een pijltje op een stokje in een koeienvlaai gestoken. Leuk geintje van de organisatie en lekker voor diegene die de pijltjes moet ophalen…

Calvariekapel achter chateau ‘l Ermitage

Ook zagen we nog fraaie paddenstoelen op een boom en zo ging de route al vlug weer naar Schimmert, waar we langs de markante watertoren liepen. Daarna volgde voor de tweede keer de rust bij de schutterij. Hier hadden ze een bijzonder biertje, de Tongerlo NOX, die heerlijk smaakte en een stuk goedkoper was dan de bieren aan de finish. We hebben buiten in een party-tent gezeten, die de harde wind nog maar net kon weerstaan. Voor we er erg in hadden, waren bijna veertig minuten om… Na deze ietwat te lange rust mochten we eerst door Klein Haasdal en daarna ging het tussen de velden door richting Houthem. Het bos aan de noordkant van de A79 lieten we links liggen. Nadat we onder de autosnelweg door waren, kwamen we bij het station van Houthem-Sint Gerlach, waar een geocache moest liggen. Na enige minuten zoeken hadden we hem nog niet te pakken. Ik had gehoopt dat we ook nog langs het Chateau Houthem-Sint Gerlach en de fraaie kerk zouden komen, maar dat deden we niet. In plaats daarvan liepen we langs de Geulhemmer watermolen naar Geulhem. De grotwoningen daar zitten ook niet in de route omdat de weg te druk is. Ik vroeg Bart of hij er even naartoe wilde, maar hij liep toch liever door. En dus moesten we nog één steile, lange helling door het bos nemen om terug in Berg te komen. Rond twintig voor vier waren we aan de finish. Het was er gezellig druk en we dronken wat; eerst een Affligem Dubbel en daarna nog een pilsje.

Op de terugweg zat Shirley met haar vader buiten. Bart liep door naar de school. Ik ging even een praatje maken. Ze willen een fiets kopen waar Shirley met de rolstoel op kan. Ik heb een klein geldbedrag gesponsord. Wel gaaf dat haar vader zoveel voor Shirley doet. Even later ben ik ook richting de school gegaan. Bij de supermarkt kwam ik Helmuth en Wolfgang tegen; Duitse vrienden die ook in de school logeren. Ze boden aan ijs te halen bij de supermarkt, maar omwille van de tijd wilde ik doorlopen. Omdat zij de zes ijsjes die in de verpakking zaten niet op zouden eten, besloot ik toch maar mee te doen. Twee ijsjes was best veel, maar wel heel erg lekker… Rond kwart over vijf was ik bij de school en dus werd het de hoogste tijd om te gaan douchen. Bart had geen zin in het Italiaanse buffet dat in de school geserveerd werd en daarom zijn we nog een keer naar brasserie Van Alles Get gegaan, waar ik een pizza gegeten heb. Lekker met een grote Brand Weizen erbij. Moe en verzadigd was ik rond negen uur weer terug bij de school. Even uitbuiken en naar bed…

Pijltje in de koeienvlaai… Lekker hoor…

Zondag 11-08-2019: Vierde wandeldag en terugreis
Berg en Terblijt – Sibbe – Schin op Geul (v.v.)
De laatste dag begint traditiegetrouw met het opruimen van het bed en het inpakken van de bagage, omdat de school op zondag gepoetst wordt. Daarom waren we iets later, rond twintig over zeven, op pad richting de start. Even na half acht gingen we de route op die weer eerst een stukje door Berg voerde. De fruitpost stond in een woonwijk het dorp. Daarna liepen we een stukje de Brakke Berg af en door De Dellen ging het naar de Geul. Daar volgden we het pad richting Valkenburg, waarbij we onder andere langs een fraai stukje mergelwand kwamen. Voor een rust bij chalet Tivoli was het nog veel te vroeg. We liepen nog niet het dorp in, maar mochten langs en door het bos omhoog totdat we boven aan de Cauberg uitkwamen. We wandelden dwars door het vakantiepark kasteeldomein De Cauberg en na een flinke afdaling en een lichte klim gingen we richting Sibbe. Vlak voor de rust moest ik nog even stoppen omdat mijn suikerspiegel te laag was geworden; blijkbaar waren mijn reserves aardig opgebruikt de afgelopen dagen.

Even na negen uur kwamen we aan bij het fraaie Sibberhuuske, een behoorlijke kasteelhoeve, waar we koffie gedronken hebben en weer de nodige bekenden aantroffen. Vervolgens mochten we door het natuurgebied Genhoes afdalen naar Valkenburg. Daar wandelden we door het Geulpark en later weer langs de Geul richting kasteel Oost. Bij de Sint-Jansbron mochten we steil omhoog en staken we met de stalen spoorbrug de spoorlijn Maastricht – Heerlen over. Ik had gehoopt dat we verder omhoog zouden gaan naar de Kluis, een kapel met kruiswegstaties die Bart best zou waarderen, maar helaas bleven we door het bos de spoorlijn volgen. De overweg bij de Däölkesberg was permanent gesloten. Ik wist het en ik heb ook ergens gelezen dat er ter compensatie ergens een oude tunnel in ere hersteld moet zijn, maar die hebben we niet gezien helaas. We mochten via het opgeknapte pad naar boven klimmen, naar de mergelgroeve van de Däölkesberg, waar we een prachtig uitzicht over de omgeving richting Wijlre hadden. Nadat we hiervan genoten hebben, daalden we af richting Schin op Geul, waar bij het station de stoomtrein van de miljoenenlijn klaar stond voor vertrek. Ik heb er een paar foto’s van gemaakt en intussen ook even de geocache bij het station opgepikt. We hebben de trein ook zien vertrekken en moesten er bij de overweg even op wachten.

Stoomtrein van de ZLSM klaar voor vertrek op station Schin op Geul

Tegen half twaalf kwamen we bij de rust die nou eens niet bij het gemeenschapshuis of de voetbalclub was, maar bij hotel Salden. Op het terras hebben we soep gegeten, maar we moesten wel oppassen voor de wespen. Die waren flink actief dit jaar. Ook op deze rust hebben we ongeveer een half uur gezeten. Vervolgens liepen we bij de voetbalclub de wei in en staken we met een nieuwe brug de Geul over, waarna we deze weer richting Valkenburg volgden. Bij de beroemde drie beeldjes mochten we nog een keer de Geul oversteken en wandelden we langs de kastelen Genhoes en Schaloen. Van dat eerste kasteel is helaas geen mooie foto te maken, van het tweede wel. Na het oversteken van de rijksweg bij Oud-Valkenburg en het passeren van een kapel liepen we door natuurgebied Genhoes weer omhoog richting Sibbe. Bij het Sibberhuuske heb ik nog een Grimbergen gedronken, maar volgens mij heb ik deze niet in de bier-app Untappd gelogd. Na weer een rust van een half uur wandelden we verder naar de Wilhelminatoren, waar het flink druk met toeristen was. We hadden de kabelbaan kunnen nemen, maar we besloten tocht te voet via een steile afdaling en een paar trappen naar Valkenburg te gaan. De route ging verder naar de Walramstuw in de Geul en deze rivier volgden we door het centrum van Valkenburg. We passeerden de ingang van het pretpark De Valkenier en daarna gingen we door het Geuldal richting chateau Sint Gerlach. We konden nog net de nieuwe vleugel bewonderen; dicht langs de voorzijde van het oude kasteel zijn we al jaren niet meer geweest. Zouden ze het bij dit peperdure hotel niet op prijs stellen?

We mochten nog een stukje over een hobbelig pad door de wei voordat we de Geul overstaken en bij brasserie-hotel Brakke Berg door de Dellen weer omhoog gingen naar Berg. Bij de intocht wilde ik een foto van harmonie Amicitia maken, maar omdat er lint voor de tent gespannen was, moest ik op mijn hurken gaan zitten zodat ik er onderdoor kon kijken. Net toen ik dat deed kwam er iemand met een grote hond voorbij. De hond haalde naar mij uit en ik schrok er flink van. Volgens mij was het weer een Rottweiler en daar heb ik slechte ervaringen mee. Het zou verboden moeten zijn om zo’n beest mee te nemen naar een druk evenement. Gelukkig had de bass het beest goed onder controle, maar ook dit had fout kunnen aflopen. Ik moest even bijkomen voordat we door konden naar de finish, waar we rond kwart voor vier aankwamen. Na het afmelden hebben we nog een tijdje buiten op het terras gezeten. Eerst een Affligem Dubbel en omdat je dan een statiegeldbon overhoudt, nog maar een pilsje erachteraan. Bart had ook nog een halve bon over. Het was veel te druk in de tent om te gaan kijken of je hier iets voor kon krijgen, maar inleveren kon ook niet meer. Zo is het makkelijk geld verdienen voor de organisatie, die helaas jaar op jaar commerciëler wordt…

Uitzicht op Oud-Valkenburg en de Däölkesberg

Rond vijf uur zijn we terug naar de school gelopen om onze bagage op te halen. Helaas werd het te laat om nog even te douchen. Om half zes zijn we naar de bushalte aan de rijksweg gegaan en hebben we de bus naar Maastricht genomen. We moesten nog iets eten, dus zijn we bij de Smullers op het station gaan zitten. Daar heb ik een patatje speciaal en een gehaktstaaf gegeten. Even voor half zeven vertrokken we met de trein richting Roermond, waar onze wegen scheidden. Ik moest overstappen op de Arriva stoptrein naar Venlo. Daar kon ik even na half acht de bus naar Blerick pakken. Tegen acht uur was ik bij mijn moeder en zat deze leuke editie van de Heuvellandvierdaagse erop. Ik had nog een paar dagen vrij, maandag tot en met woensdag, om uit te rusten, de foto’s op internet te plaatsen en de routes uit te werken. Het verslag heeft wat langer op zich laten wachten…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

36e OLAT Wandeldagen Nijnsel, 02 t/m 04-08-2019

Klik hier voor de website van wsv. OLAT

Datum: 02 t/m 04-08-2019
Tocht: 36e OLAT Wandeldagen Nijnsel
Organisatie: Wsv. OLAT
Internet: http://www.olat.nl/
Afstand: 37 + 35 + 25 = 97 kilometer
Totaal afgelegd: 47163 kilometer
Weer: Vrijdag eerst zonnig, toenemende bewolking en een paar flinke buien. Zaterdag grijs en zondag weer zonnig.
Middagtemperatuur: Vrijdag ca. 24 °C, zaterdag ca. 22 °C, zondag ca. 27 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: Dag 1 / Dag 2 / Dag 3
Geocache(s) dag 1: GC26246 / GC3MCP5
Geocache(s) dag 2: GC6NJFW / GC3WDMB / GC3462Q / GC3WDM8 / GC3F7CD / GC77W7Q / GC3F78E / GC5P34W
Geocache(s) dag 3: GC7ZMGM / GC5E4D8 / GC5EFVE / GC5EQVM / GC71CJW / GC762V2 / GC586EY

Vrijdag 02-08-2019: Eerste wandeldag
De eerste dag van de OLAT wandeldagen begint traditiegetrouw met vroeg opstaan, om 4.00 uur. Ik wilde de trein van 5.36 uur naar Eindhoven halen en zo was ik rond kwart over zes daar. Ik had nog ruim de tijd om een beker koffie te gaan halen bij de kiosk, want de bus naar Son ging pas na half zeven. Op donderdag had ik de taxiservice van OLAT al gebeld en Hein stond dan ook keurig op mij te wachten toen ik op het Raadhuisplein uitstapte. Rond zeven uur was ik op de startplaats, bij de Vresselse Hut. Ik was mijn OLAT relatiekaart vergeten en kreeg dus een “dagkaart” die alle drie de dagen geldig bleek te zijn. Nadat ik die had laten scannen bij de startcontrole kreeg ik een routebeschrijving en kon ik rond kwart over zeven van start.

Het eerste stuk van de route ging door het Vresselse bos, langs de westkant van de Hazenputten en later kwamen we ook nog door de Moerkuilen. Na een klein uur wandelen volgde de grote koffiepost waar Hennie, Theo en Henk al op een bankje zaten. Ik heb vlug een beker koffie genomen en na een korte pauze van zo’n zeven minuten wandelden we samen verder. Mijn tempo lag echter wat hoger waardoor ik al snel voorop liep. De route ging weer een aardig stuk door het buitengebied, richting de Vlagheide, waar we over de voormalige vuilstort naar het uitzichtpunt mochten klimmen. Intussen werd het al meer bewolkt en werd de lucht dreigender, al bleef het wel droog. Na de Vlagheide volgde, net als andere jaren, het prachtige stukje privéterrein met de vijvers, bruggetjes en de waterlelies die in bloei stonden. Daarna kwam de caférust op camping Het Goeie Leven. Het was nog niet eens tien uur, maar een wandelaar zat al aan het trappist. Dus kon ik de verleiding niet weerstaan om ook een Leffe Bruin te nemen. Ook Hennie, Theo en Henk zaten op het terras. Hoewel Theo ook de vijfendertig liep, wilde hij niet op mij wachten, want hij ging in de nacht de Kennedymars (80 kilometer) lopen en hij moest dus ’s middags nog een paar uur slapen.

Op de Vlagheide

Na ruim een half uur gezeten te hebben, verliet ook ik de rust. Al snel volgde de splitsing tussen de vijfentwintig en vijfendertig kilometer. De langste afstand stak het Duits lijntje over en daarna mocht ik door het buitengebied van Wijbosch lopen. Ook kwamen we langs het terras van de schaapskooi Schijndel, maar nogmaals rusten zou teveel tijd kosten. In het bos na de schaapskooi kwam me een wandelaar tegemoet, die verderop geen pijlen meer kon vinden. Ik besloot toch een flink stuk door te lopen en kwam alsnog markeringen tegen, dus heb ik een paar keer krachtig op de noodfluit van mijn wandelrugzak geblazen, in de hoop dat de wandelaar het zou horen en zou omkeren. Maar helaas… Gelukkig bleek hij zelf de juiste weg gevonden te hebben en haalde hij me later weer in. De route ging een stukje richting de Zuid-Willemsvaart, al kwamen we niet aan dit kanaal, en vervolgens door het Wijboschbroek. Daarna kwam ik rond kwart over twaalf op de kleine koffiepost, waar ik even iets gedronken heb. Een kwartiertje later ging het weer het Wijboschbroek in. Een stukje verderop, inmiddels weer op he platteland, bleek ik me verlopen te hebben. Ook een wandelaarster na mij had dezelfde fout gemaakt. Met behulp van de GPS had ik snel door waar we een afslag gemist hadden en zo moesten we een paar honderd meter terug voordat we weer pijlen zagen.

Bij een andere voormalige overweg van het Duits lijntje moest een geocache liggen, die ik eerder niet gevonden had. De omgeving was hier flink aan het veranderen. Borden en markeringen van de overweg waren inmiddels weggehaald en het spoor dat er nog lag begon aardig overwoekerd te raken met onkruid. Ik had nog wel een paar logische plekken in gedachte en op één daarvan vond ik de geocache nu wel. Net toen ik hem wilde loggen begon het wat te regenen. Het was gedaan met het mooie weer… Ook kwam de route dit jaar door het dorpje Eerde, langs de Sint Antoniusmolen en een oorlogsmonument. Hier lag weer een geocache die ik vlug gevonden heb. De molen was open, maar tijd om binnen te gaan kijken had ik helaas niet.  Net na het dorp Eerde passeerden we zowat weer de camping Het Goeie Leven en daarna volgde een pad door de glooiende bossen, tussen varens door, over een zandwal met fraaie bomen. Best pittig, zeker ook omdat ik de paraplu nodig had. Verderop trof ik een groepje wandelaars die verkeerd waren gelopen en daardoor het zware maar mooie stuk gemist hadden. Een eindje verderop, in het buitengebied langs een maïsveld, kregen we een fikse bui over ons heen. Het pad was inmiddels modderig geworden en dus moesten we uitkijken om niet in de naastgelegen sloot te belanden.

Aan de oever van de Beeksche Waterloop stond de soeppost, waar ik even na drie uur aankwam en waar nog een heerlijke kop soep te krijgen was. Gelukkig was het ook weer droog, maar na zo’n tien minuten zitten begon het toch fris te worden met de natte kleding. En dus de hoogste tijd om aan het laatste stuk van de route te gaan beginnen. Dit ging weer door het Vresselse Bos. Hoewel de route ruim zevenendertig kilometer was, had de routebouwer hier nog een extra lus voor ons in petto. Ik vroeg hem later waarom hij dit gedaan had, maar een zinnig antwoord heb ik niet gekregen. Het was mooi, maar niet echt nodig… Vlak voor de finish zag ik nog een flinke bui aankomen en dus werd het even doorstappen om niet nog eens zeiknat te worden. Rond half vijf was ik binnen, maar afmelden met mijn dagkaartje hoefde blijkbaar niet. Wel heb ik het wandelboekje laten stempelen en een sticker meegenomen. Daarna heb ik een Dag & Dauw, een IPA van brouwerij De Molen, gedronken bij de Vresselse Hut. Vervolgens heeft Hein mij weer naar het Raadhuisplein in Son gebracht, waar ik even voor zes uur een bus naar Eindhoven had. Daar heb ik nog gauw een frikandellenbroodje bij de kiosk gehaald, waarna ik de trein van 18.19 uur naar Blerick genomen heb. Even na zeven uur was ik thuis bij mijn moeder en zat de eerste (geslaagde) dag er al op…

Restanten van het Duits lijntje bij Eerde

Zaterdag 03-08-2019: Tweede wandeldag
De schoenen die ik de eerste dag aanhad waren door de fikse buien zo nat geworden, dat ik ze op de tweede dag niet meer kon gebruiken. Daarom moest ik andere schoenen aan, waar ik niet graag lange afstanden op loop. Vaak geven deze schoenen bij tochten van meer dan dertig kilometer schuur- en eeltplekken en druk op de rechter voorvoet. Achteraf bleek het mee te vallen… Ook ging de trein een uur later dan op de eerste dag, dus was ik rond kwart over zeven in Eindhoven. Op het station had ik niet veel tijd om koffie te drinken; dat werd wachten tot ik bij de Vresselse Hut waar ik even voor acht uur aankwam. Daar trof ik Mia, Ina en Martin. Onder het genot van een kop koffie hebben we even bijgepraat en rond kwart over acht ben ik van start gegaan.

Dit keer ging de route ook weer het Vresselse Bos in, maar bleven we aan de zuidkant. Ik liep zelfs een stukje op de route van de eerste dag, in tegengestelde richting. Vervolgens bogen we af naar de Mosbulten, waar de grote koffiepost op de parkeerplaats stond. Ook hier trof ik Mia, Ina en Martin en omdat ik suikertekort had nam ik een gevulde koek bij de koffie. Na een pauze van ruim een kwartier vervolgde ik de route door het natuurgebied. Een eindje verderop, bij een boerderij in de buurtschap Olen, moesten we wachten op overstekende koeien die de wei in gingen. Het was een lange wei in de richting van onze route en de koeien wandelden dan ook nieuwsgierig een stuk met ons mee, tot ze niet meer verder konden. Vervolgens kwamen we bij het Wilhelminakanaal, waar de ophaalbrug open stond. Pas nadat een bootje gepasseerd was, konden we (inmiddels stond er een aardig groepje wandelaars) weer verder.

Aan de overkant, in het dorpje “Stad van Gerwen” moest een geocache verstopt zitten. Hoewel we met een aantal wandelaars gezocht hebben, konden we hem niet vinden. Ik zag wel een plek waar hij gezeten kon hebben en het leek erop dat hij weg was. Dus gaven we de zoektocht na een paar minuten zonder succes op. De tocht ging verder naar Nederwetten. Op een grasveldje stond de kleine koffiepost, die nu ook voor de lopers van de vijfentwintig kilometer beschikbaar was. Hierdoor was het er behoorlijk druk en de paar zitplaatsen die er waren, waren niet toereikend. Dat werd dus staand een kop koffie drinken en daarna vlug weer verder. Vlak na de kleine koffiepost volgde de splitsing en op de lus van de vijfendertig kilometer was het inmiddels aardig rustig. Na een flink modderig stuk, waarbij ik één keer goed weggegleden ben, volgde ik de Dommel richting Eindhoven. Ik vond het erg lang duren voordat we aan de caférust kwamen, dus besloot ik een extra pauze te nemen op een bankje langs de rivier. Ik wilde mijn brood opeten, maar de insecten hadden daar ook veel interesse in. Dus werd het slechts een zeer korte pauze en dan lopend verder eten…

Wachten voor de brug bij het Wilhelminakanaal

Ik passeerde weer een geocache die ik uiteraard ben gaan zoeken, maar vinden wilde wederom niet lukken. Bij de oversteek van de Dommel lag er nog één en hier had ik meer succes. Vanaf dat punt gingen we aan de andere kant van de Dommel noordwaarts weer terug. Ik liep nog een stukje met Peter uit Veldhoven op, maar vlak voor Son haakte hij even af. Bij het Wilhelminakanaal ben ik wederom een geocache gaan zoeken, die ik vorig jaar niet heb kunnen vinden tussen het hoge gras, de vele grote bladeren en de rommel die er lag. Dit keer was alles netjes opgeruimd waardoor ik de cache meteen kon vinden. Peter kwam weer langs en ik haakte aan. Aan de andere kant van het kanaal hebben we samen naar een geocache gezocht, maar helaas niet gevonden. Peter liep door naar de caférust, bij café restaurant De Zwaan in Son, en ik volgde niet veel later. Ik bestelde een grote Weihenstephaner Hefeweissbier, één van de betere weizeners. We zaten gezellig te kletsen en ik had niet in de gaten dat het al hard richting drie uur ging. Uiteindelijk heb ik vijftig minuten op het terras gezeten. Veel te lang en dus de hoogste tijd om op te stappen…

Ook nu volgde er meteen weer een splitsing (met de twintig kilometer) en de route ging verder over het zorgterrein Zonhove. Daarna stak ik de Grote Beek over en ging ik in het nabijgelegen bosgebiedje op zoek naar een geocache die ik vorig jaar met Henk gezocht heb. Ook dit keer werd het geen succes; blijkbaar zit hij goed verstopt, of op een plek waar ik niet bij kan. Op de plek waar de Grote Beek bij het Wilhelminakanaal komt, kon ik een nieuwe poging wagen omdat we de geocache daar vorig jaar ook niet gevonden hebben. Ik durfde echter niet beneden bij de stuw te kijken, zeker nu ik alleen liep. Een toevallig passerende fietser toonde interesse en begon spontaan mee te zoeken. En zowaar, hij vond de nano (een cache kleiner dan een vingerhoedje)… Misschien weer een enthousiaste geocacher erbij…? Nadat ik afgebogen was van het Wilhelminakanaal voerde de route door het natuurgebied Oud Meer en Sonse Bossen. Op een parkeerterrein stond een post voor de lopers van de tachtig en 110 kilometer, die onder andere bemand werd door Alice. We hebben het even over geocachen gehad en ik kon een paar travelbugs als “gezien” loggen. Ook haalde ik mijn persoonlijke geocoin uit de tas om te laten zien. Ik mocht nog wat te snoepen pakken en ben daarna vlug verder gegaan, want ik was behoorlijk aan de late kant. Gelukkig liepen er wel nog lange-afstandswandelaars om me heen, dus vrezen voor de pijlenplukkers hoefde ik niet…

Op een fietspad in de bossen hebben we ons, met een klein groepje, verlopen. Zo kwamen we onbedoeld bij een geocache terecht en terwijl het groepje stond te discussiëren, ben ik even gaan zoeken. Wederom zonder succes. Het groepje besloot terug te lopen, maar ik had geen zin in extra meters en ik wist dat we vorig jaar ergens op het naastgelegen bospad gelopen hebben, dus besloot ik dat pad te nemen. Na ruim honderd meter zag ik pijlen en zat ik weer op het parcours. Ik moest de A50 over en daarna nog een stukje door het bos, over een zeer smal paadje naast een flinke diepe greppel met een steile oever. Het pad was zo hier en daar ook al naar beneden gekomen, dus werd het goed uit mijn doppen kijken. En toen wilden er ook nog een paar mountainbikers passeren… Ik had de pijp flink leeg en een eindje verderop moest er eerst een AA-drink in voordat ik verder kon. De route bleef de rand van Son volgen, via een park tussen de A50 en het dorp. Daarna mochten we via de Waterhoef naar de Dommel, waar in het veld de soeppost stond. Men was al flink aan het opruimen en veel trek had ik niet, dus heb ik even wat gedronken. Na een minuut op het bankje gezeten te hebben ben ik verder gegaan, de laatste twee en een halve kilometer langs de Dommel en door het bos. Om 17.55 uur, vijfentwintig minuten te laat, wandelde ik bij de Vresselse Hut naar binnen. Omdat de lange-afstandslopers nog steeds konden finishen, was de afmeldtafel nog steeds bezet. Mijn kaartje hoefden ze echter niet te hebben.

Brug over de Dommel bij de voormalige watermolen Wolfswinkel

Ik heb een La Trappe Dubbel gedronken op het terras en daarna heeft Hein ons (Peter, mij en nog twee wandelaars) naar Son gebracht. We misten net de bus en dus gingen Peter en ik nog iets drinken bij café restaurant De Zwaan, waar we eerder deze dag gezeten hebben. Het werd wederom een Weihenstephaner Hefeweissbier, maar dit keer een kleine, anders zouden we de volgende bus missen. Om twintig over zeven hadden we dan eindelijk een bus naar Eindhoven, die er ruim een kwartier over deed om op het station te komen. Ik ging nog een snack halen bij de Smullers en ben vervolgens op de trein naar Blerick gestapt. Anderhalf uur later dan de eerste dag was ik weer bij mijn moeder thuis.

Zondag 04-08-2019: Derde wandeldag
De laatste dag heb ik tien kilometer minder gewandeld; vijfentwintig dus, omdat ik pas laat in Nijnsel kon zijn. Ik had de trein van 8.36 uur uit Blerick, die om kwart over negen in Eindhoven aankwam. Daar had ik met Peter afgesproken en na een kop koffie van de kiosk namen we rond half tien de bus naar Son, waar Hein ons ophaalde. Om kwart over tien kon ik van start. Ook nu gingen we meteen weer het Vresselse Bos in en dit keer liepen we aan de andere kant van de Hazenputten. Een flink eind verderop; inmiddels hadden we het bos verlaten; kwamen we bij de Dommel, waar een nieuwe veldwegtoren gebouwd is. Ik was er eerder opgeklommen (zowel op de oude als de nieuwe toren), maar besloot toch even boven een paar foto’s te gaan maken. Intussen liep Peter mij voorbij en even later haalde ik hem weer in. Gezamenlijk wandelden we naar de grote koffiepost, die net buiten Sint-Oedenrode stond. Ook nu had ik een suikertekort en ik nam dus weer een gevulde koek bij de koffie. Wel oppassen met eten, want er vlogen enkele wespen rond.

Na een kwartiertje rust ging de tocht verder richting Sint-Oedenrode. Peter volgde wat later, maar haalde mij weer in toen ik een geocache aan de Dommel aan het zoeken was. Helaas vond ik hem niet en ik wandelde met Peter verder. Peter ging echter op de Markt een terrasje opzoeken. Ik had er geen tijd voor en ik haalde vlug een flesje cola zero bij de Albert Heijn. Daarna kwam ik in park De Neul, waar drie geocaches lagen. De eerste, in een voortuin, was makkelijk te vinden. Bij de tweede stonden een paar meiden naar een knotwilg te kijken. Zij waren ook op zoek naar de cache, maar konden er waarschijnlijk niet bij. Ik heb een poging gewaagd om mij aan de boom vast te houden en op te trekken. Dat vonden mijn armspieren geen goed idee en het deed best wel zeer. We hebben de cache maar gelaten voor wat hij is. Toen ik bij de derde cache aan het zoeken was, kwamen de meiden ook weer kijken. Het duurde niet lang voordat we de cache te pakken hadden en daarna scheidden onze wegen weer. De route ging verder naar park De Kienenhoef, waar we een flinke lus omheen mochten maken. Daarna verliet ik Sint-Oedenrode en kwam ik nog twee geocaches tegen. De eerste was te moeilijk en die ben ik voorbijgelopen. De tweede liet zich wel makkelijk vinden en dankzij de duidelijke hint had ik ook het logboekje vrijwel meteen te pakken. Maar goed ook, want ik was eigenlijk al tien minuten te laat voor de kleine koffiepost. Hoewel men al aan het opruimen was, kon ik er toch nog een beker bouillon nuttigen.

Hazenputten

Ik heb er nog geen tien minuten gezeten. De splitsing met de vijfendertig kilometer volgde hier, en even verderop kwam ik nog een rustpunt tegen waar je zelf koffie of thee kon pakken, tegen een vrijwillige bijdrage. Er zaten een paar wandelaars op het bankje en het zag er erg gezellig uit, dus nam ik ook vlug een bakkie. Na wederom een rust van een kleine tien minuten vervolgde ik mijn weg, die naar de Dommel leidde. Daar staat een kunstwerk waar een geocache bij of in moet zitten, maar ik durf er niet in te klimmen. De schuine helling komt boven de Dommel uit en ik had geen zin in een nat pak, of om klem te komen zitten in de opening. Na het kunstwerk begint een vlonderpad. Wat mij betreft een mislukt project, want de vlonders zijn volledig nutteloos; er ligt geen water, modder of moeras onder. Sommige zijn overgroeid met groen of zien er wat gammel uit. Het pad bracht ons in ieder geval weer naar Sint-Oedenrode. Daar arriveerde ik rond kwart voor drie bij de caférust, die verzorgd werd door jeu de boulesvereniging Cloeck en Moedigh. Peter was er ook en we hebben een Westmalle Dubbel gedronken.

Even na twintig over drie ben ik opgestapt. Vlak na de rust kwam ik door het park bij kasteel Henkenshage, waar in het verleden een aantal keren de grote koffiepost gestaan heeft. Hierdoor vergat ik steeds dat er een geocache in het park ligt en die heb ik nu even opgepikt. Daarna bracht de route me naar Nijnsel, waar Henk tomatensoep stond te schenken op de soeppost. Die soep was intussen wel lauw, maar ging er nog goed in. Ook in Nijnsel viel een geocache (in een voortuin) op te pikken. Voor de vijfentwintig kilometer lopers had de organisatie nog een extra lus langs de Dommel in petto en daarna ging het via het Vresselse Bos (gelukkig zonder omwegen dit keer) terug naar de Vresselse hut, waar ik om vijf voor half zes binnenkwam. Wederom te laat, maar de administratie had ik toch al op de eerste dag geregeld. Peter zat nog op het terras en ik heb een halve liter Ayinger Urweisse genomen. En ook nu misten we net de bus nadat Hein ons in Son bij het Raadhuisplein afgezet had. We besloten een La Trappe Dubbel te nemen bij café restaurant De Zwaan. We dronken toch wat langzamer dan we verwacht hadden en daardoor konden we de volgende bus ook net niet meer halen. We hebben er nog maar ééntje genomen en rond kwart over zeven zijn we dan toch met de bus naar Eindhoven gegaan. Daar aangekomen gebeurde er op het busstation een ongelukje, waardoor ik eerste hulp moest verlenen. Het kostte me een half uur extra en nadat de ambulance vertrokken was, moest ik even bijkomen met een snack van de Smullers en een koffie van de Kiosk. Ik had dus pas om 20.19 uur de trein naar Blerick, die daar even voor negen uur aankwam…

Het was weer een leuke, mooie en gezellige driedaagse. Zeker de moeite waard. En volgend jaar? Ja, dat wordt even afwachten… Als ik de kalender van 2020 bekijk, dan kan het best wel eens zijn dat deze driedaagse samen gaat vallen met de Heuvellandvierdaagse. Als OLAT slim is, laten ze de driedaagse niet op 7 augustus 2020 beginnen, maar op 31 juli 2020… Eerlijk gezegd denk ik niet dat dit gaat gebeuren…

Rustpunt Rijsingen

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Paraglider-wandeltocht Wolfheze, 01-08-2019

Klik hier voor de website van de S.R.V.V.

Datum: 01-08-2019
Tocht: Paraglider-wandeltocht
Organisatie: Stichting Recreatie Veluwe & Vallei (S.R.V.V.)
Internet: http://www.srvv-events.nl/
Afstand: 43 kilometer
Totaal afgelegd: 47066 kilometer
Weer: Grijs, bewolkt, een enkele opklaring, stevige wind, eerst droog, later een fikse bui.
Middagtemperatuur: ca. 23 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Op woensdag had ik mijn tweewekelijkse parttimedag en op vrijdag gingen de OLAT wandeldagen van start. Daarom had ik donderdag 1 augustus ook maar een verlofdag opgenomen. Het was eigenlijk niet eens mijn bedoeling om te gaan wandelen, maar toen Bart over de Paraglider-wandeltocht in Wolfheze begon, had ik er ook wel interesse in. En dus had ik afgesproken om met hem de veertig kilometer te gaan lopen. We kwamen beiden rond half acht op station Wolfheze aan en samen liepen we naar de start bij camping Lindenhof. Je kon ook bij restaurant Juffrouw Tok op de Ginkelse Heide starten, maar daar komt geen openbaar vervoer in de buurt. De inschrijving op de camping was nog niet open en koffie had ik op het station van Arnhem al gehaald. Rond kwart voor acht mochten we inschrijven. Helaas kregen we geen startkaart, dus had ik het virtuele startnummer één. Wel kregen we een routebeschrijving met daarop de oorlogsmonumenten die we zouden passeren aangegeven en een penning waarmee we na afloop ons vaantje konden ophalen. Om tien voor acht zijn we gestart.

Fietsroute
We liepen een stukje over de camping en daarna ging de route langs de spoorlijn richting Oosterbeek. Vlak voor het heideveld Johannahoeve wandelden we gebukt onder een tunneltje door naar de andere kant van de spoorlijn, waar we het fietspad helemaal tot Oosterbeek volgden. Het was goed op de markeringen letten, want die waren erg klein. Bovendien bleek later dat we geen vast gemarkeerde wandeltocht aan het volgen waren, maar een fietstocht. Vandaar 100 procent verhard. Wel jammer met al die prachtige bossen en heidevelden in deze omgeving…

Laag tunneltje onder de spoorlijn Utrecht – Arnhem

Op de route stond ook vermeld dat je een uitstapje kon maken naar de militaire begraafplaats van Oosterbeek. Dat zou echter nog twee kilometer toevoegen aan die veertig, dus hebben we het niet gedaan. Veel plekken in Oosterbeek waren herkenbaar van de Airborne-wandeltocht in september, zoals het grote monument langs de Utrechtseweg. Bij het Airbornemuseum kregen we de eerste controlestempel en in park Hartenstein viel genoeg te fotograferen. Daarna klommen we over de Tafelberg heen om zo op de Benedendorpseweg uit te komen, waar we even naar de kerk met kogelgaten gestuurd werden. Vervolgens mochten we weer een stukje terug om richting Doorwerth te gaan. We bleven echter beneden en we volgden de Nederrijn tot bij kasteel Doorwerth. We waren een half uur te vroeg om te rusten bij het kasteelcafé De Zalmen. Toch was men zo gastvrij om een kop koffie en een kop thee in te schenken. Na ruim tien kilometer wandelen was ik daar erg blij mee…

Stenen trap naar…?
Na de rust gingen we onder de A50 door en wandelden we naar Heelsum. We volgden de route van de Airborne-wandeltocht weer een stukje en we zagen een heleboel bomen met rood-wit lint eromheen, wat op de aanwezigheid van eikenprocessierupsen duidt. Nadat we nog twee keer onder de A50 doorgingen kwamen we langs een oorlogsmonument en wandelden we langs het Fletcher hotel Klein Zwitserland. Langs de rand van Heelsum kwamen we bij het golfterrein, waar met de Airborne-wandeltocht alleen de vijfentwintig kilometer komt. Via een ommetje kwamen we aan de noordkant van Renkum. Daar hadden we na zo’n achttien kilometer rust bij Eethys Airborne, waar Bart een broodje hamburger bestelde. Ik begon ook trek te krijgen en nam een broodje hamburger speciaal. We hadden precies op tijd rust, want buiten viel een fikse regenbui terwijl wij zaten te eten. We twijfelden of de route verderging over de doorgaande weg of het fietspad dat bij de cafetaria begon. Tijdens het eten zagen we genoeg wandelaars het fietspad nemen en dus volgden we hen. Verderop namen we een fietspad richting de Ginkelse Heide. Boven de bossen zagen we al donkere wolken en het buienalarm voorspelde niet veel goeds. Gelukkig gingen we de bossen in. Net voor de spoorlijn volgde de splitsing met de vijfentwintig kilometer en sloegen we linksaf richting Ede. We volgden de spoorlijn een stuk en zo kwamen we bij een overweg waar ik ooit met een tocht van WS78 ben overgestoken. Overigens waren we toen verkeerd gelopen, dus puur toeval dat we daar uitkwamen. Bij de overweg staat een stenen trap die nergens toe leidt, maar als uitzichtpunt dienst doet. Ik ben er even bovenop geklommen en daarna moesten we de overweg over.

Op de Tafelberg in Oosterbeek

Aan de rechterkant keken we uit over de Ginkelse Heide, waar we typisch Hollandse wolkenluchten zagen. We bleven het fietspad in de bosrand volgen en bogen af naar Ede. Vlak voordat we Ede bereikten viel er ineens een plensbui. Gelukkig konden we onder een boom schuilen en het werd tijd om mijn paraplu te pakken. De bui duurde maar kort. In Ede, de woonplaats van Bart, liepen we het terrein van de voormalige Mauritskazerne op. Ik herkende het pand van de Heidebrouwerij, die daar niet meer bleek te zitten. Na zo’n vierentwintig kilometer, de GPS gaf er al achtentwintig aan, hadden we een rust bij de Smederij, waar het platform Militaire Historie Ede gevestigd is. Er werd ons koffie of thee aangeboden en we mochten een vrijwillige bijdrage voor het museum doen. Na de rust liepen we nog een stukje over het kazerneterrein en daarna ging de route dwars door Ede, onder het (volgens Bart niet zo fraaie) gemeentehuis door. Ook volgden we de N224 een stukje. Je kon duidelijk merken dat we op een fietsroute wandelden, want op de routebeschrijving stond zelfs dat we het fietspad tot aan het eind uit moesten rijden… Gelukkig mochten we ook nog een stuk over de Edese- en Ginkelse Heide, want zo’n rijksweg volgen is niks… Onderweg naar het Belgenmonument kwamen we nog een vriend van Bart tegen en achter ons doemde een flinke donkere wolkenpartij op, waar onweer in zou zitten. Vlug naar de volgende rust dus… Maar last van het buienfront hadden we niet, want het passeerde op een afstandje achter ons.

De laatste rust hadden we bij restaurant Juffrouw Tok, dat niet eens open was, en waar zelfs mensen hun finish hadden. Ik vind dat niet kunnen. Bovendien zouden we hier tweeëndertig kilometer gelopen moeten hebben, terwijl het in werkelijkheid al zesendertig kilometer waren. Omdat we hierdoor te laat aan onze finish in Wolfheze zouden komen, hebben we alvast het vaantje in ontvangst genomen en het wandelboekje laten stempelen. We zijn maar met eigen drinken op het terras gaan zitten. De rust duurde ook nog wat langer dan gepland omdat ik een belangrijk telefoontje kreeg. Na de rust staken we de N224 over en namen we het fietspad langs de schaapskooi, dat we volgden tot over het spoor. Daar pikten we de vijfentwintig kilometer weer op en liepen we een stuk langs de spoorlijn richting Wolfheze, om vervolgens de spoorlijn weer over te steken en nog een stuk door het bos te wandelen. Via de lange Duitsekampweg ging het uiteindelijk terug naar Wolfheze. Het was tien voor zes toen we aan de finish kwamen. Twintig minuten te laat dus, en ruim drieënveertig kilometer op de teller… Het busje van de organisatie reed net weg en de deur van de kantine was al dicht, maar de campingeigenaar deed nog wel voor ons open. Hij had zelfs diverse speciaalbieren, waaronder een Singha uit Bangkok, Thailand. Die moest ik uiteraard even proeven. Daarna zijn we via de achterzijde van de camping teruggelopen naar het station, waar ik net voor half zeven de trein richting Arnhem genomen heb. Ik had hem zelfs bijna gemist, omdat ik op het verkeerde perron met Bart stond te kletsen. Toen de trein aan kwam rijden werd het dus een sprintje trekken, onder de fraaie gewelftunnel door. In Arnhem en Nijmegen moest ik overstappen en precies om acht uur was ik terug in Blerick. Eten, douchen en meteen naar bed, want op vrijdag moest ik er weer vroeg uit om naar Nijnsel te gaan…

Gevaarlijke donkere wolken boven de Edese- en Ginkelse Heide

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

103de Vierdaagse Nijmegen, 16 t/m 19-07-2019

Klik hier om naar de site van de Nijmeegse vierdaagse te gaan.

Datum: 16 t/m 19-07-2019
Tocht: 103de Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen Nijmegen; Walk of the World
Organisatie: Stichting DE 4DAAGSE
Internet: http://www.4daagse.nl/
Afstand: 4 x 40 = 160 kilometer
Totaal afgelegd: 47023 kilometer
Weer: Heerlijk wandelweer. Overwegend bewolkt, soms zonnige perioden, niet te warm, droog, later iets meer wind.
Middagtemperatuur: dinsdag ca. 21 °C; overige dagen ca. 25 – 26 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GC78V1Q / GC78C6H / GC81XJ7 / GC866KZ / GC7ZFYA / GC80DME
Geocaching events: GC87XET / GC87923 / GC87Y3X / GC88WZM

Dispensatie
Zoals je wellicht al gelezen hebt, wil stichting DE 4DAAGSE mij volgend jaar geen dispensatie op basis van mijn visuele beperking meer geven, waardoor ik terug naar de vijftig kilometer moet. Natuurlijk accepteer ik dat niet. Meer hierover, inclusief de laatste stand van zaken, kun je lezen in het artikel “Niet meer welkom bij de Nijmeegse Vierdaagse?”. Klik op deze link om het te lezen.

Media
Op zondag ben ik naar Nijmegen gereisd en nadat ik mijn bed had opgemaakt in sporthal Bottendaal ben ik naar de Wedren gegaan, waar ik met Bart had afgesproken. Ik had het verhaal van de dispensatie naar verschillende media gestuurd en de Gelderlander wilde meteen een interview voor internet en de krant van dinsdag. Ook maakten ze een video-reportage die bij het stuk op internet gevoegd is. Omroep Gelderland nam een telefonisch interview af en plaatste het verslag op internet met een foto uit mijn weblog. Op maandag heb ik een interview gegeven in de live-uitzending (televisie en radio) van de lokale omroep RN7. Hierin stelde de verslaggeefster dat ik de heer Sackers (marsleider) maar even moest aanspreken op het plein, waarop ik meteen geantwoord heb: “Hoe dan, met zestien procent zicht herken ik hem niet eens…”. Om gelijk eens duidelijk te maken wat een visuele beperking inhoudt… Alkmaar Centraal had via de Gelderlander ook lucht van de zaak gekregen en na een telefonisch interview op dinsdag wilden ze een actiefoto hebben. Die heeft Bart in Elst gemaakt. Het doorsturen heeft wel drie kwartier geduurd dankzij de slechte verbinding van Vodafone. Maar de dispensatiekwestie heeft in ieder geval genoeg aandacht gehad. De linkjes naar de media-artikelen kun je in het eerder genoemde weblog-item vinden.

De foto waarvan Alkmaar Centraal een uitsnede gebruikt heeft

Rondhangen
Verder heb ik op zondag en maandag niet zoveel gedaan. Beetje rondhangen in de stad, op de Wedren en de Ramblas, wat eten en drinken, boodschappen doen en een nieuw opblaasbaar kussentje gehaald bij de Action. Het oude kussentje bleek lek te zijn waardoor ik van zondag op maandag erg slecht geslapen heb. Maandag hadden we ook de eerste avondmaaltijd bij onze wandelgroep Quo Vadis. Omdat ik bij de lokale omroep RN7 moest zijn, was er voor mij een bord eten klaargezet voor in de magnetron.

Niet meer ruilen
Dit jaar konden ook de startkaarten voor de vroege en late start niet meer geruild worden. Je kon alleen nog een aanvraag indienen via de website om je symbool op je polsbandje te ruilen (dus van gladiool naar wandelschoen of andersom). Waarschijnlijk is de reden voor het afschaffen van het ruilen van de startkaarten dat er vorig jaar misbruik van is gemaakt. Mensen met een vroege start hebben na de startscan hun kaartje nog geruild met wandelaars die een later start hebben. Er stond vorig jaar niet voor niets een controle in Lent, net achter de Waalbrug. Als je daar te vroeg met een late start aankwam, klopt er iets niet… Bart en ik hadden wel steeds dezelfde starttijd, maar omdat Bart nog met de trein moest komen wilde hij niet vroeg starten. Dan moest hij wel heel vroeg de deur uit. Hij was er telkens rond kwart over zes en wij zijn dus elke dag net voor half zeven gestart. Sowieso waren de starttijden met een kwartier vervroegd. Vroeg starten op de veertig kilometer kon al om kwart voor vijf. Voor mij sowieso te vroeg; dan krijg ik te weinig nachtrust, heb ik te weinig hersteltijd, zou de dispensatie zinloos zijn en zou ik net zo goed weer de vijftig kunnen gaan lopen, met alle gevolgen van dien…

Beetje rondhangen op de Wedren op maandag…

Geocaches en geocaching-evenementen
Ook dit jaar viel er tijden de vierdaagse wel wat te geocachen en waren er geocaching-evenementen. Door de slechte nachtrust van zondag op maandag en het lekke kussentje dat vervangen moest worden, was ik het jaarlijkse geocaching-evenement van Carolaa maandag op de Wedren compleet vergeten. Dinsdag liepen we bij de Rijkerswoerdse Plassen, waar we vorig jaar de geocache niet hebben kunnen vinden. Dit jaar liep ik er recht op af en had ik hem meteen te pakken. Later die dag was er op de Via Begonia in Lent nog een geocaching-evenement. Ik zocht buiten een tafeltje met het geocaching-logo, totdat Bart ineens een pijl naar een huis zag wijzen. We mochten binnen in de woonkamer even uitrusten en bijkletsen. We troffen er ook Carolaa en ik verontschuldigde me voor het missen van haar evenement. Woensdag passeerden we een geocache vlakbij de Sint Annastraat. Het was er druk en rustig zoeken was er niet bij. Ik wist niet zeker of ik de cache te pakken had en ik vond geen logboekje, dus zijn we maar doorgelopen. Ook de andere dagen kwamen we hier langs en we hebben de cache maar gelaten voor wat hij is. In Wijchen was weer het jaarlijkse evenement “Gezellig een bakkie doen…”, waar we even gestopt zijn en iets te drinken aangeboden kregen. Een andere cache in de buurt hebben we laten liggen, omwille van de tijd. Op donderdag lagen er op de Sint Jansberg tussen Milsbeek en Breedeweg een aantal nieuwe caches langs de Duitse grens. Twee kon ik er vinden, een derde lag net iets te ver het bos in om ernaartoe te gaan en een vierde was blijkbaar verdwenen. Ook hebben we nabij boscafé Merlijn nog vlug een geocache kunnen oppikken. En bij het binnenlopen van Nijmegen troffen we een jaarlijks terugkerend evenement aan waar ik ook even een krabbel in het logboek heb gezet. Op de laatste dag waren er geen geocaching-evenementen en nauwelijks geocaches. Die paar die er lagen, zaten in het laatste stuk van de route, waar het veel te druk was vanwege de intocht. En met daarbij ook nog de vermoeidheid in de benen had ik er sowieso geen zin meer in.

De wandeldagen
Over de wandeldagen valt eigenlijk niet zoveel bijzonders te schrijven. Het weer was prima en de routes waren exact gelijk aan die van 2018. Zoals eerder gezegd zijn we elke dag even voor half zeven gestart en de eerste dag waren we om kwart voor vier binnen. De tweede en derde dag iets later (respectievelijk half vijf en kwart over vier). En zoals gebruikelijk de laatste dag nog wat later, zo rond twintig over vijf. De route is die dag ook twee en een halve kilometer te lang en het is flink druk bij de intocht, waardoor het tempo in het laatste stuk van de tocht er behoorlijk uit is…

Nog genoeg volk op de been die laatste paar kilometer…

Rusten
Alle dagen hebben we de rusten van mijn wandelgroep Quo Vadis aangedaan en hoewel Bart hier niet bij aangesloten is, kreeg hij toch een consumptie. Later hebben we de vergoeding die hiervoor staat alsnog overgemaakt aan de penningmeester. De eerste dag hadden we uit voorzorg vlak voor de post van Quo Vadis al een beker koffie genomen. Ook hebben we bij de rustpost van de Koninklijke Wandel Bond Nederland (KWBN) nog een stop gemaakt. Daar waren heerlijke broodjes met Unox rookworst te koop. Pinnen kon er helaas niet, terwijl ergens geschreven stond dat de vierdaagse “100% Pin-proof” zou zijn.

Op de tweede dag hebben we een kop koffie gedronken bij de Shell-pomp Grootstal, inmiddels ook een traditie. Verder hebben we een kop soep gegeten bij wandelsportvereniging OLAT en een extra stop gemaakt bij grand café Sterrebosch in Wijchen. Vroeger zat ik graag bij grand café Het Wapen van Wijchen, maar daar is het veel drukker en ze zijn behoorlijk duur geworden. Nou is grand café Sterrebosch ook niet echt goedkoop en het bier uit een plastic beker, ook al zit je binnen, viel ook een beetje tegen. Maar je hebt tenminste een fatsoenlijke zitplaats in de grote zaal. En op de tweede dag zijn we ook nog even bij de KWBN aangegaan.

Doorkomst op de Markt in Wijchen

Op de derde dag hebben we vlak voor de Shell-pomp een kop koffie genomen, omdat Bart daar altijd even stopt. Helaas hadden ze geen zoetjes en waren ze ook niet van plan om dit te verzorgen, dus gaat mijn voorkeur toch uit naar de Shell-pomp. In Middelaar hebben we soep gehaald bij de tent van sportvereniging Astrantia. Die was zo enorm zout dat een flinke slok water erna geen overbodige luxe was. En na het beklimmen van de Sint Jansberg bij Milsbeek hebben we het heerlijk rustige boscafé Merlijn opgezocht in Grafwegen, net over de Duitse grens. Daar zaten de nodige bekende wandelaars en werd het tijd om even bij te komen met een groot glas roggenweizen; ééntje die ik nog niet had in mijn verzameling op de bier-app Untappd. Aan het begin van de Zevenheuvelenweg hadden we de derde rustpost van Quo Vadis en een stuk verderop zat de KWBN, waar weer heerlijke Almhof yoghurt uitgedeeld werd. Even geen broodje Unox dus.

Op de laatste dag hebben we de eerste koffie toch maar weer bij de Shell-pomp Grootstal genomen. In Linden hebben we een kop soep gegeten bij het dorpshuis De Burcht. Het was er erg druk en dan gebeurt het wel eens dat de soep op is, maar dit keer hadden we meer geluk. Het grote terras buiten zat helemaal vol. Binnen was het wel wat benauwd en waarschijnlijk is dit de reden dat we er makkelijk een zitplaats konden vinden. We zochten ook nog een nieuwe plek om te rusten in Cuijk en daar kwamen we bij brasserie ’t Heerehuys terecht, waar ik een grote weizen gedronken heb. We waren er pas na twee uur ’s middags weg en Bart begon zich een beetje zorgen te maken over de finishtijd, maar ik wist zeker dat we rond half zes wel binnen zouden zijn. We moesten sowieso voor 15.00 uur over de pontonbrug zijn, anders moet je met het pontje en wordt het echt krap met de tijd. Behalve bij Quo Vadis hebben we verder niet meer gerust. Ik heb nog vlug een flesje Schrobbeler gehaald bij Dolfijn Watersport en Recreatie in Mook, en daarna liepen we in rap tempo terug naar Nijmegen, om daar op de Via Gladiola aan te sluiten in de mensenmassa…

Rust bij boscafé Merlijn in Grafwegen

Weer naar huis
Ook dit jaar ben ik van vrijdag op zaterdag in Nijmegen gebleven. Het opstarten op zaterdagochtend ging moeizaam en ik had behoorlijk veel pijn in mijn armen en schouders, waardoor meehelpen met het opruimen van sporthal Bottendael er dit keer niet inzat. Rond negen uur ben ik met mijn bagage rustig aan naar het station van Nijmegen gelopen, waar ik even na half tien de stoptrein naar Blerick heb genomen. Daar kon ik vrij vlot overstappen op de bus die naar mijn moeders flat ging. Even voor elf uur was ik thuis. Tas uitpakken en daarna heerlijk uitrusten met een kop koffie… En nu maar afwachten wat de toekomst voor mij gaat brengen, met betrekking tot de dispensatie… Volgend jaar weer de Nijmeegse vierdaagse? Wie weet…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

57e Kennedymars Someren, 06 en 07-07-2019

Klik hier om naar de website van de Kennedymars te gaan

Datum: 06 en 07-07-2019
Tocht: 57e Kennedymars Someren
Organisatie: JOEK Someren
Internet: http://www.kennedymars.nl/
Afstand: 80 kilometer
Totaal afgelegd: 46863 kilometer
Weer: Eerst buien, regen, later droog, bewolkt, soms zonnig.
Middagtemperatuur: ca. 20 °C.
Nachttemperatuur: ca. 11 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Nadat ik de Kennedymars van Sittard dit jaar eens niet had gelopen (vanwege de slechte sleep-inn, dure hotels en de 1e Deventer Wandelvierdaagse die in de week na Pasen werd gehouden), begon het toch weer te kriebelen om een Kennedymars te gaan lopen. Al vroeg ik me na vierenzestig Kennedymarsen wel af of mijn lichaam dat nog steeds aankan, want zo makkelijk gaat het de laatste tijd niet meer. En de tijd dat ik vier tot vijf Kennedymarsen in een jaar liep (Sittard, Someren, Melderslo, Waalwijk en soms nog één erbij) ligt al een flinke poos achter me. Ik had me ook nog niet ingeschreven voor de Kennedymars van Someren en besloot gewoon op goed geluk te gaan, uiteraard met het doel om hem uit te lopen, maar ook zeker met de gedachte dat ik wel zou zien hoe ver mijn voeten en benen mij zouden willen dragen dit keer…

En dus heb ik even na half zes ’s middags de trein naar Helmond genomen. In de stiltecoupé had ik nog een flinke aanvaring met een dame die zat te bellen. Nadat ik haar twee keer op de stickers gewezen had, ben ik in de 1e klas gaan zitten en heb het de conducteur verteld, die haar er nogmaals op wees. Maar in plaats van gewoon haar mond te houden kwam ze verhaal halen en ze vond het nodig om mij te bedreigen. Bij het uitstappen zocht ze me weer op en kreeg ik nog meer verwensingen naar mijn hoofd geslingerd. Ik had echt geen zin om me hier druk om te maken, zo vlak voor een mars van tachtig kilometer, en ik heb haar maar veel succes met de rest van haar leven gewenst. Haar agressieve gedrag heb ik wel nog bij de conducteur gemeld.

Busje komt zo…
De bus in Helmond was iets te laat en de chauffeur was wat chagrijnig. In Asten stapten nog een paar wandelaars in. Waar kwamen die nou vandaan? De bus uit Eindhoven bleek de omleidingsroute (met vervangende halte) niet genomen te hebben. Die chauffeur was nog veel chagrijniger en had de wandelaars er in Asten uit gezet. Gelukkig hadden die wandelaars nog genoeg humor en hierdoor werd de sfeer in onze bus ook wat beter. Onze chauffeur nam wel de juiste omleidingsroute, maar we zouden niet meer bij de halte Leeuwerikstraat komen. Volgens de chauffeur konden de bussen de draai door de smalle straten van de wijk maar moeilijk maken. Hoewel de vervangende halte er honderden meters vanaf lag, werden we wel keurig vlakbij de Leeuwerikstraat afgezet. Even voor zeven uur kwam ik aan bij de inschrijving en die verliep vlot. Daarna had ik wel zin in koffie en die is aan de bar op het plein niet te krijgen, dus liep ik bij café Uncle Buck binnen. Daar had men te weinig personeel om de koffiemachine tijdig bij te vullen, dus werd het alsnog een cola light. Ik vond achter in de zaal een vrije tafel en heb er een paar boterhammen genuttigd.

Een natte ceremonie voor aanvang van de Kennedymars

Toen ik tegen kwart voor acht het startvak in wilde gaan, goot het buiten. Intussen waren alle droge plekken bij het café ook bezet, dus moest de paraplu maar open. Gelukkig werd het kort na de start om 20.00 uur weer droog. De nieuwe route, die sinds vorig jaar in gebruik is, zat nog niet goed in mijn geheugen en het wilde nog niet echt wennen. Schijnbaar kost dat toch meer moeite naarmate ik ouder wordt. Bovendien zaten er ook nog wel wat wijzigingen en verbeteringen in. We moesten een klein lusje door het centrum van Someren maken en passeerden daarna het publiek op het Wilhelminaplein. Vervolgens liepen we het dorp uit en staken we de Zuid-Willemsvaart en de Aa over om in Asten te komen. Nadat we onder de A67 door waren gegaan, kwamen we in Ommel, waar dit keer een extra verzorgingspost was ingericht. Ik had een beetje trek gekregen en hoopte op een lekkere versnapering, maar veel meer dan een bekertje water werd er niet uitgedeeld.

Op tijd aan de koffie
Via Vlierden ging het vervolgens naar Deurne, waar bij het spoor weer een verzorgingspost was. Hier kregen we boterhammen met kaas of worst. Hoewel ik in de enquête van vorig jaar had aangegeven dat er in de eerste dertig kilometer nauwelijks zitplaatsen waren, ontbraken die nu ook weer. En dus besloot ik in Deurne, na ruim vijftien kilometer, even een kop koffie te gaan drinken bij restaurant De Eeterij. Het grootste deel van de wandelaars was inmiddels doorgelopen en dus moest ik in het donker alleen door het centrum van Deurne. Gelukkig had ik de route op GPS, want de pijlen kon ik niet overal vinden. Het was wel nog gezellig druk in het centrum. Ook in het buitengebied had ik de GPS nog wel even nodig. Bij de volgende post, bij restaurant Het Boerenhuis, werd het weer een stuk drukker. Ook hier had men niet voor zitplaatsen gezorgd en van de harde muziek die bij het restaurant vandaan kwam moest ik niks hebben. Ik was sowieso al van plan om door te lopen… De route ging verder via het natuurgebied en recreatieplas Berkendonk naar de wijk Rijpelberg in Helmond. De post bij de scouting had men een paar honderd meter verplaatst en deze stond zowat in de voortuin bij Nicole, figuurlijk dan…

Na het passeren van het Broederbos staken we de Zuid-Willemsvaart weer over en wandelden we richting het centrum van Helmond. Wat een dode boel zeg. Behalve op één uitgaansplein was er niks te beleven. Totaal geen sfeer en het uitgaanspubliek heeft geen oog voor de lopers. En dan lieten we dit jaar ook nog het kasteel van Helmond links liggen. Van mij mag het ongezellige Helmond uit de route. Na het oversteken van de Oude Zuid-Willemsvaart mochten we nog een stukje door een woonwijk voordat we bij een binnenrust kwamen, bij de Koninklijke stadsharmonie Phileutonia. Tijd voor een beker koffie, wat versnaperingen en een zitplaats…

Rust in de zaal van de Koninklijke stadsharmonie Phileutonia

PicNic
Na de rust ging de route een heel stuk langs het spoor naar de wijk ’t Hout, waar we onder het station door liepen. Onderweg naar Brandevoort werd er ook nog chips uitgedeeld door online supermarkt PicNic, waar ik tegenwoordig ook regelmatig mijn boodschappen bestel. Ik raakte nog even aan de praat met de meid in het elektrische karretje. Om dit te mogen besturen blijk je toch een autorijbewijs nodig te hebben. Ze kunnen maximaal vijftig kilometer per uur en mogen zelfs op een autoweg rijden (maar niet op een autosnelweg). Vandaar dat de routeplanner in de PicNic-app aangeeft dat ze via de ring van Alkmaar komen…

In Brandevoort stond een kleine uitdeelpost en nadat ik die gepasseerd was moest ik nog door een nieuwbouwwijk om bij het Eindhovens kanaal te komen. Ook hier zaten kleine wijzigingen in de route. Na het oversteken van het kanaal volgde een flinke lus door Mierlo, waarbij enkele wandelaars het gevoel kregen aardig om te lopen. Op de GPS was dit ook goed te zien. Bij sporthal De Weijer volgde weer een grote rust waar broodjes uitgedeeld werden en we konden er ook koffie krijgen. Daarnaast kregen we van PicNic een banaan gesponsord. Ik liep in de duisternis de sporthal in en toen ik weer buiten kwam, na een lange rust, was het inmiddels licht. En ik was over de helft, zonder problemen…

Het elektrische karretje van PicNic bij de post in Mierlo

De route ging door een bosrijk stukje naar de A67 en nadat we deze autosnelweg waren overgestoken liepen we er een flink stuk parallel aan, richting Lierop. Het was zelfs nog een beetje mistig. Wel jammer van de herrie naast ons, terwijl je hier ook mooi over de Strabrechtse heide kunt lopen. Na de uitdeelpost bij de sporthal van Lierop mochten we wel kiezen; een asfaltroute of een natuurroute. Ik koos voor de natuurroute, die na het terrein van Nirwana via een fietspad de Strabrechtse Heide opging. Tot de post bij boscafé De Soete Inval Vennenhorst zou deze route twee kilometer korter zijn dan de verharde route, en na de post zouden we dat weer erbij krijgen. Ik vroeg me wel af hoe ze zouden controleren dat niemand de beide routes combineert en daarmee twee kilometer fraudeert. Scanmatten heb ik nergens gezien op dit stuk…

Eikenprocessierups
Bij het boscafé had ik wel weer zin in een kop koffie en ik ben dus even achter op het terras gaan zitten. Het gros van de wandelaars was wel voorbij toen ik weer de heide opging. En we werden gewaarschuwd voor de eikenprocessierups, die hier veelvuldig in de bomen zat. Maar die waren we onderweg ook al flink tegengekomen. In deze regio is het echt een plaag en ik begon me toch af te vragen of de jeuk en irritatie die ik op sommige plekken had misschien door de brandhaartjes van dit beestje veroorzaakt werden. Het kan ook iets heel anders zijn… Niet te veel aan denken dus en gewoon lekker genieten van de mooie uitzichten op de heide. De geocaches die hier lagen heb ik maar gelaten voor wat ze zijn en bij het Keelven raakte ik even aan de praat met een buitenlandse jongen. Het groepje sprak een voor mij onbekende Slavische taal en het communiceren ging wat moeizaam. Ook bij camping De Kuilen moest er nog een geocache liggen, maar omdat daar weer een uitdeelpost stond, was het er veel te druk om te gaan zoeken.

Strabrechtse Heide

Vanaf camping De Kuilen ging de route door het landelijke buitengebied terug naar Someren, waar op ruim zestig kilometer een grote post was bij sporthal De Postel. Hemelsbreed zit je hier maar een klein stukje van de finish en dus is het mentaal best pittig om nog zo’n twintig kilometer te moeten afleggen. Ik begon mijn voeten wel redelijk te voelen, vooral de eeltplekken op mijn rechter hiel en onder de bal van de rechter voet. Ik twijfelde of ik ermee naar de EHBO zou gaan. Dat zou echter flink wat tijd in beslag nemen en ik schatte in dat ik de Kennedymars ook zonder schade zou moeten kunnen uitlopen als ik mijn voeten niet liet afplakken. Dus vertrok ik na een flinke rust voor de laatste grote etappe. De lus ging richting Someren-Heide en Someren-Eind. Vroeger liepen we dit aan het begin van de Kennedymars, in het donker, en nu dus aan het eind. Er zaten nog drie kleine posten in de lus. De eerste heb ik overgeslagen en bij de tweede, bij zorgboerderij Wouterbergen, had ik wel zin in een cola light om mee te nemen. Hier waren alleen glazen flesjes te krijgen, dus helaas… Inmiddels hadden we er zeventig kilometer opzitten en het ging nog steeds goed. Op vierenzeventig kilometer volgde de laatste post bij partycenter De Platte Vonder, waar ik het wel tijd vond worden voor een lekker witbiertje op het terras. Daarna nog even rustig die zes resterende kilometers uitlopen…

Beetje gedoe…
Aan de finish, waar ik iets na kwart over twee arriveerde, was het nog redelijk druk. Helaas kwam niemand mij binnenhalen, wat bij mij inmiddels ook voor minder motivatie om Kennedymarsen te blijven lopen zorgt. Nadat ik mijn extra bagagerugzak had opgehaald, wilde ik nog wel een speciaalbiertje gaan drinken. Munten hiervoor moest je uit een automaat halen en dat ging alleen met een veelvoud van vijf. Erg klantonvriendelijk dus. Gelukkig mocht ik van de bardame een paar losse munten hebben tegen contante betaling. Voor de bar met speciaalbieren moest ik iets verderop zijn. Ik dronk er een triple van de lokale brouwerij Eeuwig Zonde en daarna proefde ik nog even het Kennedy-bier van diezelfde brouwerij. Een wandelaarster vroeg waar de lijnbus zou vertrekken, maar ik wist het ook niet zeker. Gelukkig was iemand bereid om ons even naar Asten te brengen, waar gegarandeerd een bus ging. De bus naar Helmond was echter net weg en ik zou een uur moeten wachten, dus besloot ik via Eindhoven te reizen. Wel een flinke omweg, maar het ging prima. Iets na zessen was ik thuis bij mijn moeder en er bleek nauwelijks schade aan mijn voeten te zijn. Wat irriterende eelt- en drukplekken, meer niet. Vol goede moed op naar de vierdaagse in Nijmegen dus, maar nog eerst een weekje bijkomen…

Kennedy-bier van brouwerij Eeuwig Zonde

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties