Weide-, bos-, strand- en duinentocht Alkmaar, 08-05-2022

Datum: 08-05-2022
Tocht: Weide-, bos-, strand- en duinentocht (eigen tocht)
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 50790 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, niet te warm, fantastisch wandelweer. Wind: NO 3 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 15 °C
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC9092X

Op zaterdag had Bart de veertig kilometer gelopen bij de Capitulatie Vrijheidstocht in Wageningen. Voor mij was de reistijd te lang om erheen te gaan. Toch baalde ik er wel van dat ik dit weekend geen tocht van veertig kilometer kon gaan lopen en dus heb ik er zelf maar één in elkaar gezet. Op zondag zag het weer er goed uit en ben ik om tien voor acht de deur uit gegaan. Eerst maar eens via de gebruikelijke route naar het Heilooërbos, oftewel rechtstreeks door De Hoef naar de overweg in de Kalkovensweg en daarna over de Westerweg naar kwekerij G. Meijer, waar ik bij de overweg even moest wachten op een passerende trein voordat ik het bos in mocht. Ik volgde de bosrand langs de Baafjespolder naar Heiloo, om vervolgens het voetpad langs de Belieslaan richting het Maalwater te nemen. Daar ging ik de Noorderneg in en het voetpad langs het water, dat later overging in een fietspad, bracht me naar de Heilooër Zeeweg. Ik stak de weg en de Egmonder Binnenvaart over. Daarna volgde ik het Monnikenpad, een grasdijk langs de vaart, richting Egmond-Binnen. Ik moest een aantal keren over een hek klimmen, maar dat maakt dit stuk route nou juist zo leuk. Verderop stak ik via een kippenbruggetje een zijtak van de vaart over en daarna ging het verder richting de abdij van Egmond. Die heb ik dit keer links laten liggen. Ik wandelde het dorp in en passeerde de DekaMarkt, de voormalige supermarkt DEEN. Ook kwam ik langs de herberg Binnen, maar ik wilde nog een stukje doorlopen voordat ik ging rusten. Dus stak ik de N512 over en verliet ik Egmond-Binnen, om vervolgens langs restaurant Hump Soigné en de Adelbertusakker naar restaurant Nieuw Westert te wandelen. Na een kleine tien kilometer, met mulle duinen zonder horeca in het vooruitzicht, was het wel tijd om even een pauze te houden. Het was kwart voor tien en er werden al druk voorbereidingen getroffen voor de brunch en lunch. Het restaurant zou rond een uur of twaalf volledig vol zitten, maar even een cappuccino en een gebakje nuttigen kon nog wel. Ik was helemaal vergeten dat het moederdag was, vandaar die drukte…

Langs het Monnikenpad

Verdwaalde gasten
Een klein half uur later liep ik via het parkeerterrein en een klaphekje de duinen in. Zo komt mijn jaarkaart van de PWN toch nog van pas! Voorheen was het hier nog wel eens zoeken naar het juiste pad, maar met de ervaring die ik inmiddels had en de duidelijke navigatie-instructies van Komoot was het geen enkel punt om de juiste weg te vinden. Na een stukje duinen en een flinke wei kwam het pad uit op de Van Oldenborghweg, die ik een eindje noordwaarts volgde. Daarna ging ik opnieuw de duinen in, via glooiende zand- en graspaden, langs verschillende meertjes, naar Egmond aan Zee. Het was aardig druk met wandelaars en het moet volgens mij op deze tocht zijn geweest, dat een Duitse mevrouw met haar fiets probeerde om door het poortje aan de rand van Egmond aan Zee de duinen in te komen. Ik vertelde haar dat het “fietspad” een stukje verderop mul zand werd en ophield. Ze wilde graag richting Castricum, dus stuurde ik haar verder de woonwijk in. Pas later realiseerde ik me, dat ze daar ook niet verder komt. Oeps, foutje…! Ik wandelde de andere kant op, richting strandpaviljoen De Zilvermeeuw. Hoewel ik daar graag kom, was het nog te vroeg voor een volgende rust. Het was heerlijk weer om het strand op te gaan. Ik passeerde de diverse strandtenten en de vuurtoren J.C.J. van Speijk. Nadat ik Egmond aan Zee achter mij gelaten had, wandelde ik over het strand verder richting Bergen aan Zee. Een eindje verderop trof ik een zeehond op het strand aan, die er behoorlijk verzwakt uitzag. Bij de gemeente Bergen was het al bekend dat hij er lag, want men had er een waarschuwingsbord bij geplaatst. Daarop stond te lezen dat je afstand moest houden, dus liep ik er met een boog omheen. Niet iedereen vond dat blijkbaar nodig. Het zal behoorlijk stressvol geweest zijn voor het arme beest…

Ik wandelde verder naar de strandopgang die op de Woudweg uitkomt, een steile klim door het mulle zand. Boven op het duin is het uitzicht erg mooi en bijkomend voordeel is dat je ook weer telefoonsignaal hebt. Mijn moeder had al een paar keer geprobeerd mij te bellen, maar pas toen ik boven op het duin stond, lukte het haar om mij “aan de lijn” te krijgen. Ik wachtte dus even voordat ik aan de afdaling door het mulle zand begon. Beneden maakte ik een praatje met een paar wandelaars en daarna nam ik het verharde fietspad richting Bergen aan Zee. Bij het volgende zandpad verliet ik het drukke fietspad weer en wandelde ik opnieuw door het mulle zand van de duinen. Een mooi stuk, maar wel zwaar. Gelukkig werd het terrein verderop iets meer bosachtig en dus werden de paden ook beter. Ik liep nu zuidwaarts, weer richting de Woudweg. Bij een speelterrein waar een bank staat ben ik even gestopt om een paar broodjes uit mijn tas te halen, want die kun je natuurlijk niet bij de horeca opeten. Even later ging ik de Woudweg op, richting gasterij ’t Woud, waar ik even wilde rusten. Vlakbij een meertje fietsten twee bekenden die bij mij in de straat wonen voorbij. Ze stapten af en we hebben even met elkaar gesproken. Intussen keken we over het meertje en zagen we aan de andere kant wilde paarden in het water staan. Mooi hoor, zie het plaatje boven aan dit weblog-item. De twee kennissen waren ook op weg naar de gasterij en dus troffen we ons daar weer op het terras. Het was bijna één uur en na een kleine tweeëntwintig kilometer ging een Texels Skuumkoppe er wel in!

Zeehond op het strand tussen Egmond aan Zee en Bergen aan Zee

Door de duinen naar Bergen
Na het betalen van de rekening nam ik afscheid van mijn kennissen en wandelde ik terug de duinen in. Nog een klein stukje over de drukke Woudweg en daarna rechtsaf richting de Fransman, alhoewel ik daar niet aan voorbij kwam maar een stuk westelijker bleef. Het pad slingerde al glooiend door de duinen en het kwam langs een lange trap die naar een uitzichtpunt leidde. Ik ging toch maar even boven kijken. Het uitzicht was best fraai; ik kon, met flink inzoomen op de camera, Bergen aan Zee zien liggen. De zee was ook duidelijk zichtbaar, evenals het strandhotel Nassau, waar ik wel eens overnacht heb. Na het afdalen van de lange trap ging mijn route verder door de duinen, langs een beeldje van de bioloog Victor Westhoff en een afgelegen huis naar de N510, de weg tussen Bergen en Bergen aan Zee. Die volgde ik een klein stukje westwaarts om daarna de Helmweg op te gaan. Maar ook deze weg verruilde ik vrij snel voor een bospad dat weer terug richting Bergen leidde. Het volgende stuk, onder andere over een fraai heideveld en door prachtige stuifduinen, was goed te doen op de GPS-route. Daarna werd het een wirwar van paden en raakte ik eerst verzeild op een ruiterpad. Dit had ik snel in de gaten en dus ging ik gauw het juiste pad op. Verderop hield ik bij een splitsing, die me niet eens opgevallen is, per ongeluk rechts aan terwijl ik rechtdoor had gemoeten. Dit pad over een heideveldje was zowaar een stuk fraaier dan de geplande route door het bos. Weer wat geleerd!

Het werd wel een beetje puzzelen om weer op de juiste route uit te komen. Het was niet ver meer naar Bergen. Toch stopte ik even bij een bankje om wat fruit te eten. Daarna wandelde ik het dorp in, langs het dierenpark, waar het erg druk was, naar het centrum. Tegenover de ruïnekerk streek ik neer op het terras van Fabels eten & drinken, voor een lekker koel glas Hertog Jan Weizen van de tap. De stoelen en banken naast mij vulden zich langzaam met een gezelschap Duitse fietsers en we raakten aan de praat. Aangezien ik in Duitsland geboren ben en de taal nog best redelijk spreek, werd het een leuk onderonsje. Ze waren wel verbaasd dat ik helemaal alleen veertig kilometer aan het lopen was. Ik had intussen mijn biertje op en na een rust van zo’n twintig minuten werd het wel tijd om verder te gaan. Ik maakte een ommetje om de ruïnekerk en vervolgens stak ik het Plein over. Daarna wandelde ik via de Dokter van Peltweg naar de Natteweg en kwam ik bijna bij de praktijk van mijn masseuse langs. Aan de andere kant van de wijk moet je ergens via landweggetjes naar de Baakmeerdijk kunnen komen, maar de kaart van Komoot geeft niet erg duidelijk aan of je dan nog hekken tegenkomt en dus wist ik niet zeker of het toegestaan is om er te lopen. Ik besloot het dorp via de verharde Oude Natteweg te verlaten. Dat stuk door het veld moet ik maar een andere keer uitproberen. Langs de Baakmeerdijk viel de enige geocache van deze dag op te pikken. Het werd even zoeken, maar uiteindelijk vond ik hem toch. Ik vervolgde mijn weg richting de N9, waar ik met een tunneltje onderdoor ging, om daarna meteen via de Rekervlotbrug het Noord-Hollands kanaal over te steken.

Lange trap naar een uitzichtpunt in de duinen

Langs het kanaal naar huis
Die brug wordt in de volksmond ook wel de brug der zuchten genoemd, omdat hij al heel vaak defect is geweest. Gelukkig kon ik er nu wel overheen. Als dat niet mogelijk was geweest had ik een stuk langs de N9 moeten lopen. Nu kon ik over de oostelijke kanaaldijk wandelen, die ook druk is met verkeer, maar het is wel een mooiere route. Ik passeerde molen De Gouden Engel met het leuke restaurant De Molenschuur en na het verlaten van Koedijk draaide ik het fietspad op richting cafetaria Bobby Snacks. Daar maakte ik een korte stop om een flesje cola zero te halen, met het idee dit op het terras te nuttigen. Het werd echter al snel te fris in de schaduw en bovendien begon mijn blaas behoorlijk vol te raken, dus besloot ik snel aan de laatste drie kilometer te beginnen. Via de Vlielandbrug stak ik het Noord-Hollands kanaal weer over en daarna wandelde ik langs atletiekvereniging Hylas en de Viaanse molen. Nadat ik onder de ringweg door ben gegaan kwam ik in de Bergermeer, waar ik de Beethovensingel richting de Blaeustraat volgde. Na het oversteken van de Bergerweg ging ik via de Nicolaas Beetskade en een voetpad langs de Hoevervaart naar huis. Het was inmiddels twintig voor zes en er stonden eenenveertig kilometer op de GPS. Gecorrigeerd kwam de tocht precies op veertig kilometer uit.

Het was een zeer fraaie wandeling die zeker waardig zou zijn om als basis voor een tocht van WS78 te dienen, zij het niet dat de rustplaats bij ’t Woud erg klein is. Wellicht zelfs te klein voor zo’n grote groep wandelaars. En uiteraard moet er dan een andere startplaats gevonden worden. Verder was het nu ideaal weer voor een wandeling en ook goed weer om mooie foto’s te kunnen maken. Het was gewoon een fantastische dag! Tot slot nog even over de naam van deze tocht: na al die eigen tochten is de inspiratie redelijk op, dus heb ik maar een grove opsomming gemaakt van de diverse landschappen die ik doorkruist heb. Er valt vast een betere naam te verzinnen voor deze tocht!

Rekervlotbrug bij Koedijk
Advertentie
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Berenkuil- en Klimduintocht Alkmaar, 30-04-2022

Datum: 30-04-2022
Tocht: Berenkuil- en Klimduintocht (eigen tocht, 2e editie)
Afstand: 29 kilometer
Totaal afgelegd: 50750 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, droog, weinig wind (N/NW 2 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 12 °C
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC75GRF

Het laatste weekend van april waren er geen georganiseerde wandeltochten die voor Bart en mij goed bereikbaar waren met het openbaar vervoer. Ik had nog wel een mooie wandeltocht vanuit Alkmaar liggen, die ik eerder, op 5 december 2021, gelopen heb en nog iets wilde verfraaien. Bart voelde er ook wel voor om deze tocht te gaan lopen en dus kwam hij op vrijdagmiddag, nadat ik enkele uren thuisgewerkt heb, naar mij toe. We hebben een paar boodschappen gedaan bij de Albert Heijn en tegen de avond zijn we een ommetje gaan maken, om vervolgens te gaan eten bij het Aziatisch tapasrestaurant Dynasty, in de Bergermeer. Tapas is niet mijn ding, maar je kunt er ook nog “ouderwets” a la carte eten. En dus namen we een traditionele rijsttafel voor twee personen. Qua bier was er geen keus, alleen Heineken pilsener. De algehele beleving was minder dan bij het Aziatisch fusion-restaurant Tai Yu, waar we eerder deze maand gegeten hebben, maar slecht was het zeker niet. Na het eten zijn we te voet huiswaarts gekeerd en na een paar drankjes zijn we gaan slapen, om de volgende dag rond zeven uur op te staan.

Op naar Bergen
Na het ontbijt zijn we rond negen uur van huis gegaan. Langs het winkelcentrum en de Egmonderhout zijn we naar de ringweg gelopen en nadat we hier onderdoor zijn gegaan passeerden we ijsbaan De Meent. Vervolgens moesten we een stuk over het fietspad langs de drukke Hoeverweg (N512), om bij de Kolonel Sneepweg uit te komen. Het is erg leuk om bij de Bosmolen de polder in te gaan en bij de Philisteinse molen door de wei te wandelen, langs de bunkers van het voormalige vliegveld, maar dat mag niet tijdens het broedseizoen. En dus volgden we de verharde weg langs de legerbasis om daarna via de Groeneweg naar Bergen te gaan. Daarbij passeerden we de Damlandermolen, die nog steeds geen wieken heeft. Het opknappen schiet blijkbaar niet erg op. Via het Paddenpad gingen we weer een stukje door de polder, om daarna een zandpad richting de Sluislaan te volgen. Het landgoed ’t Oude Hof, aan de overkant van de weg, zouden we later nog aandoen. Via de Voert en het Wiertdijkje bleven we langs de rand van Bergen lopen. In de bocht van het Wiertdijkje ligt een groot grasveld met picknicktafel, waar we even gestopt zijn. Er staat een informatiebord van een voormalig kasteel, waar helaas niks meer van te zien is. Na de korte onderbreking volgden we de Buerweg richting de Eeuwigelaan, met zijn scheefstaande bomen. Voor mij is dat door mijn visuele beperking vrij lastig te zien, maar Bart viel het wel op.

Bart nabij de legerbasis in Bergen

Vijftig meter verderop gingen we de duinen in, waar we op een splitsing met verschillende zandpaden uitkwamen. Een deel ervan was ruiterpad en erg mul. Toch had ik, ondanks dat ik hier vaker geweest ben, moeite om het juiste pad te vinden. Als je stilstaat helpt een GPS ook niet echt, want dan heeft hij geen gevoel voor richting meer. Ik zou het elektronisch kompas aan moeten zetten, maar dat moet ik eerst kalibreren als ik het langere tijd niet gebruikt heb. Dus werd het een beetje puzzelen. Uiteindelijk hielp de wandel-app Komoot ons verder, om bij de Uilenvangersweg, een verhard fietspad, uit te komen. Bij een driesprong, een stukje noordelijker, ging ik in december rechtdoor om even later een zandpad op te draaien en een beetje te verdwalen, omdat de kaart een pad aangaf dat niet bleek te bestaan. Nu had ik de route meer naar het westen gepland en dus gingen we de Helmweg, wederom een verhard fietspad, op. Ik wilde graag naar de Taborkoepel, waar ik slechts één keer eerder ben geweest en dus moesten we na circa een kilometer toch een zandpad nemen. Het was een fraai stukje door een dun bosgebied en vlak voor de Taborkoepel veranderde het landschap in meer open duinen. Bij het koepeltje zijn we opnieuw even gestopt. We keken binnen rond, naar het ronde, stenen plafond, hoewel de buitenkant van het koepeltje eerder doet vermoeden dat het van beton gemaakt is. Het lijkt een soort geschutbunker, maar dat is het niet. Het verhaal gaat dat er een waterput was, om de paarden te laten drinken. De put is volgens mij al behoorlijk lang geleden volledig gedempt. Het koepeltje is ideaal om even tegen de felle zon of een regenbui te schuilen. Gelukkig hadden we vandaag van beide geen last.

Nieuwe uitbater?
Nadat ik een Breaker yoghurt uit de rugzak had gehaald, wandelden we verder en was het de bedoeling om op de Blijdensteinsweg uit te komen. Hiervoor moesten we weer een aantal zandpaden volgen. Via een breed pad gingen we het bos in, maar dat pad zou terug naar Bergen gaan. En dus sloegen we een eindje verderop linksaf, een smal slingerend bospad in dat over de hellingen van de duinen ging. Het werd een spannende route zo. Gelukkig leidde Komoot ons feilloos naar het eerder genoemde fietspad, dat we een klein stukje richting Bergen volgden. Maar al gauw sloegen we opnieuw linksaf, om via de verharde Julianalaan naar bospaviljoen De Berenkuil (zie plaatje boven aan dit weblogitem) te wandelen. De klok had inmiddels twaalf uur geslagen en na veertien kilometer werd het hoog tijd voor de eerste horecarust. Ik herkende de uitbater, waar ik vaak even een praatje mee gemaakt heb, niet. Nou is gezichten herkennen met mijn visuele beperking toch al vrij lastig, maar ik wist bijna zeker dat er een nieuwe, jongere uitbater in het kleine, gezellige restaurant zit. De menukaart leek ook uitgebreider te zijn dan ik me kan herinneren, maar de prijzen waren nog steeds schappelijk. Ik bestelde een Sancti Adalberti Dubbel. Een traditioneel broodje kroket met mosterd ging er ook wel in.

Een korte stop bij de Taborkoepel

Om één uur hebben we de tocht hervat en volgden we het fietspad richting Schoorl. In een flauwe bocht gingen we een zandpad op, net iets eerder dan ik de vorige keer gedaan heb. De route naar het Klimduin was desondanks nog steeds glooiend, maar ging wel over bredere en beter begaanbare paden. De afdaling van het Klimduin was erg leuk. Het was er druk, vooral met spelende kinderen die helemaal door het dolle heen waren. Ééntje verloor zelfs zijn jas en Bart nam deze mee naar beneden. Aan de voet van het Klimduin, op het pleintje met horeca, was het zelfs nog veel drukker. Daar ging ik even op een bankje zitten om mijn schoenen van zand te ontdoen, want het liep niet echt prettig. Vervolgens verlieten we het pleintje via een fietspad richting de Klimweg, waar we door een poort weer de duinen ingingen. Even later volgden we een bospad dat steil omhoog ging en tussen de bomen door zagen we Schoorl liggen. Brede en smalle slingerende paden door de duinen wisselden elkaar af en een paar kilometer verderop kwamen we aan de verharde Zwarteweg, die we langs skiclub Il Primo naar Bergen volgden. Iets verderop ligt restaurant Duinvermaak en daar zijn we gestopt voor een tweede horecarust. Alle bieren van de kaart had ik al eens geproefd, ook het “Biertje van Duin”, bij mijn vorige bezoek in december. Ik bestelde een Gulpener Korenwolf en die smaakte prima. Net als bij De Berenkuil hebben we hier uiteindelijk ook vijftig minuten gezeten. Dat was langer dan de bedoeling was, maar we hadden de tijd aan onszelf.

Geen zuivere koffie
Na deze rust zijn we het parkeerterrein aan de overzijde van de weg overgestoken en liepen we via de lange, rechte Sparrenlaan langs de rand van Bergen naar landgoed ’t Oude Hof, waar we het landhuis passeerden. Net buiten de gracht die om dit landhuis ligt, gingen we op zoek naar een geocache. Het was de bonus van het rondje vliegveld, die nu off-line stond vanwege het broedseizoen en onderhoud aan de geocaches. Ik had het vermoeden dat het trommeltje er nog zou zijn en dat bleek te kloppen. Nadat ik mijn naam in het logboekje had gezet, wandelden we naar Park Meerwijk. Iets verderop, op de Lijtweg, stonden twee dikke auto’s midden op straat. De buitenlands ogende jongeren die erin zaten konden het niet waarderen dat ik er tussendoor liep en één van de autos aanstootte omdat het net te krap bleek te zijn. Het leek me geen zuivere koffie. Gauw doorlopen maar, voordat ze achter ons aan zouden komen. Aan het eind van de weg draaiden we het fietspad langs de Nesdijk op en bij de rotonde van de Bergerweg gingen we de Sluispolder in. Daar namen we de grasdijk langs de Bergervaart, want op het fietspad was het te druk. Vanaf de dijk kon je heerlijk over het water, de uitgestrekte polder en de golfbaan kijken. Net voor het tunneltje bij de N9 moesten we van de dijk af. Een paar honderd meter verder, bij de Viaanse molen, stonden een paar schapen in de wei en we raakten even aan de praat met iemand die er ook vaker langskwam. Zo had ik mooi de tijd om de bijna lege batterijen van mijn GPS te verwisselen voor een paar volle.

Het Klimduin in Schoorl

Nadat we onder de Huiswaarderweg door zijn gegaan, kwamen we in de Alkmaarse wijk Bergermeer en daar gingen we een parkje langs de Bergervaart in. Ter hoogte van de waterzuivering namen we het pad rondom park De Oude Kwekerij. Dit pad buigt van de Bergervaart af en volgt daarna de Houtvaart. Bij molen De Eendracht verlieten we het park, om vervolgens nog een stukje door de Bergermeer te gaan. Daarna liepen we langs de Nicolaas Beetskade terug naar de Hoef. Bart moest een paar boodschappen hebben en dus zijn we meteen doorgelopen naar het winkelcentrum. Rond half zes waren we weer bij mij thuis. We hebben wat eten besteld bij grillroom en pizzeria Bueno Sera, hier tegenover in het winkelcentrum. Hoewel de pizza die ik kreeg prima was, viel de bezorging enorm tegen. Op de site leek het alsof een bestelling vanaf twintig euro gratis bezorgd zou worden, maar voor onze bestelling, die bijna het dubbele kostte, kwamen er toch drie euro bezorgkosten bij. Dat terwijl het restaurant nog geen 500 meter hiervandaan zit. Bovendien was de bezorger ruim twintig minuten te laat. De volgende keer halen we het zelf wel…

Luie zondag?
Bart bleef nog een nachtje slapen en op zondag hebben we eerst thuis een ontbijt genuttigd. Tegen het middaguur zijn we naar park De Hout gelopen, waar we even bij de volière zijn gaan kijken. Daarna hebben we geluncht bij Villa Zoethout. Ook zijn we langs de Duitse telefoonbunker die tegenover het ziekenhuis staat gelopen. Het kleine museum Alkmaar ’40-’45 dat daar gevestigd is, was open. Bart wilde er nu niet naar binnen, maar wellicht zouden we dat na de wandelvierdaagse van Alkmaar nog kunnen doen. Het museum is elke maand slechts op twee zondagen geopend en we hebben er even geïnformeerd hoe dat in juni zou zijn. De openstelling viel gunstig, precies in het weekend na de vierdaagse. We zijn doorgelopen, via de binnenstad en het bolwerk weer naar huis. Rond kwart over twee zijn we naar het station gelopen en heb ik Bart naar de trein van 14.44 uur gebracht. Vervolgens ben ik terug naar huis gewandeld. Een luie zondag was het dus niet. Wel een relaxte zondag. En een mooie afsluiting van een bijzonder gezellig weekend!

Langs de Houtvaart
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

“Afgelaste” Bloesemtocht Geldermalsen, 23-04-2022

(Klik op de afbeelding hierboven om naar de site van de Bloesemtocht te gaan)

Datum: 23-04-2022
Tocht: Nationale Rode Kruis Bloesemtocht (afgelast; gedownloade route gelopen)
Organisatie: Stichting Nationale Rode Kruis Bloesemtocht
Internet: https://rodekruisbloesemtocht.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 50721 kilometer
Weer: Zonnig, soms een beetje bewolking, vrij warm, oostenwind (3 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 19 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC9Q323 / GC8C9K5 / GC9AVJF / GC8K7EX / GC9PY34 / GC96TGB

Inmiddels zijn alle corona-maatregelen verdwenen en dus had de Nationale Rode Kruis Bloesemtocht gewoon door kunnen gaan, zij het niet dat zo’n groot evenement maanden voorbereiding vergt. In een tijd waarin nog wel maatregelen golden, is het dan lastig inschatten hoe het zich zal ontwikkelen. Op een gegeven moment, ruim van tevoren, moet je dan beslissen of je een evenement met meer dan 30.000 wandelaars wel door kan laten gaan. Op 11 januari 2022 kwam het bericht dat de organisatie het te onzeker vond en dus de 28e editie wederom zou afgelasten. Wel zou april weer uitgeroepen worden tot Nationale Bloesemmaand en kon iedereen individueel gaan wandelen. Dat kon in de eigen omgeving, maar ook in Geldermalsen. Dit jaar heeft de organisatie zelfs GPS-routes van 5, 10, 15, 20, 27 en 40 kilometer beschikbaar gesteld. De route van 40 kilometer volgde grotendeels de originele route en hij leek erg op de route die ik vorig jaar zelf uitgestippeld had, al liepen wij toen een eigen 25 kilometer in plaats van 40.

Geen leuk telefoontje
En dus vertrok ik op de bewuste zaterdag vroeg van huis, rond twintig voor zes, om de Sprinter van zes uur naar Amsterdam te nemen. Daar moest ik overstappen op een intercity naar Utrecht Centraal, waar ik Bart trof. Samen reisden we met een Sprinter naar Geldermalsen, waar we even na acht uur aankwamen op het vernieuwde station. En ook dit jaar waren we niet de enige wandelaars die de Bloesemtocht toch gingen lopen. Om kwart over acht zijn we aan de wandel gegaan, langs het spoor richting de Linge. Na het oversteken van deze rivier liepen we een klein stukje door Tricht. De oude klok bij de spoorbrug is gelukkig weer teruggeplaatst na de wegomlegging en bouw van de tunnel. Bij een fruitboomgaard pikten we de originele route richting De Hoenderik op. Na het passeren van dit fruitbedrijf met bed & breakfast kwamen we bij het gemaal De Neust, waar een geocache verstopt zit. Die konden we helaas niet vinden, dus wandelden we gauw de Appeldijk op landgoed heerlijkheid Mariënwaerdt op. Verderop, waar we normaal het weiland ingaan en dan via “brug 2” de Linge oversteken richting post Kievit, bleven we nu de harde weg volgen. Hier week de route af van mijn zelfbedachte route. Aan de ene kant vond ik het wel jammer dat we niet over het grindpad door het bos gingen, van de andere kant kregen we zo weer een ander stukje van het fraaie landgoed te zien. Onder het lopen kreeg ik een telefoontje van mijn vader, die maar zelden belt. Onlangs was zijn vriendin overleden en ik had niet eens een uitnodiging voor de uitvaartdienst gehad. Hij moest even zijn verhaal kwijt. Ik kon niet veel voor hem betekenen op dit moment, maar wenste hem sterkte. Intussen waren we bijna aanbeland bij pannenkoekenhuis De Stapelbakker in Beesd, waar we even wilden rusten. Twee wandelaars die er net vandaan kwamen, vertelden ons dat het nog gesloten was. Ik was vergeten dat het pas om tien uur open ging; wij waren dus een half uur te vroeg. Dan maar door naar Beesd…

Het vernieuwde station van Geldermalsen

In Beesd kwamen we langs uitspanning De Notenboom, die verbouwd werd en zelfs pas een uur later open ging. Weer geen koffie dus. Hoewel we een aardig stukje door het dorp liepen, bood ook de overige horeca geen mogelijkheid om te rusten vanwege de late openingstijden. Dus wandelden we langs post Kroeze het dorp uit. In de ruime bocht tussen de Linge en de spoorlijn Geldermalsen – Dordrecht hebben we heel even rust gehouden bij een picknickbank. Vervolgens wandelden we langs uilen- en dierenpark De Paay naar de splitsing van de 27 en 40 kilometer. Normaal is het hier al rustig op de grootste afstand als ik er kom, vanwege de late start door het openbaar vervoer, maar nu was het er helemaal leeg. We liepen richting de spoorlijn en volgden die een stuk naar het westen. Daarna draaiden we af richting de Kooise camping en zorgboerderij. De kantine was open en we zijn er even gestopt voor een pauze. Na een kop cappuccino vervolgden we de verharde weg, want door de wei, zoals gebruikelijk, kan alleen als het hek aan de achterzijde opengezet is. Via een ommetje kwamen we aan de Culemborgsche Vliet die we richting de spoorlijn en het meertje De Wiel volgden. Het stuk erna, door het buitengebied en langs de drukke N327 is minder mooi. Nadat we via een fietstunneltje onder deze rijksweg door waren gegaan, wandelden we de Lingedijk op bij Acquoy. Vanaf hier werd de route meteen weer een stuk leuker. In het dorp passeerden we gasterij en tapperij Lingezicht. We overwogen nog even om er te gaan rusten, maar het was eigenlijk te kort op de vorige stop. Dus wandelden we naar de kerk, met de scheve toren en het graf van mevrouw Pisa, dat er nog steeds is. Vlakbij de kerk zaten een paar fietsers op een bankje en precies daar moest een geocache liggen, dus heb ik even uitgelegd wat de bedoeling was. Het werd wel flink zoeken om hem te vinden, maar uiteindelijk is het gelukt.

Fort bij Asperen
Nadat we Acquoy verlaten hadden, wandelden we richting het fort bij Asperen. Een aantal wandelaars namen het graspad op de dijk, omdat het druk was met fietsers. Ik vond dat niet prettig lopen en had ook geen zin om te struikelen, dus bleef ik op de grindweg lopen, zoals gebruikelijk is tijdens de Bloesemtocht. Een enkele fietser werd boos, terwijl er ruimte genoeg was om te passeren. Nadat we een aantal bunkers gepasseerd waren, bereikten we het fort. In de schuur bij de ingang zit een taveerne en wij namen plaats op het terras. De bediening liet lang op zich wachten en was niet erg attent, want mensen die na ons zijn gekomen werden zelfs eerder geholpen. Ze hadden een aantal bierflessen als voorbeeld op een tafel staan en niet het biertje dat ik wilde hebben, hadden ze niet meer. Zet het dan ook weg… Een La Trappe Puur hadden ze nog wel en die heb ik ook nog nooit geproefd. Het leek een beetje op een blond bier. Niet mijn favoriet en hij smaakte niet erg lekker. Het was inmiddels twintig over twee toen we verder gingen en met nog zestien kilometer te gaan zou het een late finish worden. Formeel zouden we zelfs te laat binnenkomen, maar dat maakte nu toch niks uit. Dankzij de trage bediening hebben we maar liefst drie kwartier bij het fort gezeten en dan alleen iets gedronken, nog niet eens iets te eten besteld!

Het graf van mevrouw Pisa bij de scheve kerktoren van Acquoy

Na het oversteken van het sluizencomplex bij Asperen (bestaande uit twee stuwsluizen in de Linge en twee inundatiesluizen in de dijken aan weerszijden van de rivier, behorend bij de Nieuwe Hollandse Waterlinie), begonnen we aan de terugweg over de Lingedijk richting Gellicum. Ook hier was het druk met verkeer; fietsers én auto’s. Dus liep ik toch maar over de grasdijk. Het zicht over de Linge is in ieder geval mooier dan wanneer je over de verharde weg loopt. Bij de voormalige post Van de Waater, die al jaren niet meer bestaat, konden we een stukje onder langs de dijk lopen, langs een bunker. Lekker rustig. Verderop, net na het dorp Gellicum, gingen we onder de N327 door en sloten we weer aan bij de 27 kilometer. Normaal krijgen we nog een splitsing en volgen wij de Linge langs het Huis te Rumpt, maar nu mochten we met de 27 kilometer mee. Verderop kwamen we, net voor Rumpt, weer aan de Linge en passeerden we de theetuin La Trousse. Het zag er gezellig druk uit met vele fietsers. Er was nog een tafeltje vrij en we besloten even te rusten. De prijzen vielen mee en ik had lekkere trek, dus nam ik een “Cookies assorti” bij de cappuccino. Het smaakte prima. Ik raakte nog even aan de praat met een groepje fietsers uit Limburg, maar erg spraakzaam waren ze niet. Vijfentwintig minuten later, om kwart over vier, begonnen we aan de laatste etappe van ruim negen kilometer.

Late finish
In Rumpt namen we een afslag eerder dan gebruikelijk, om nog een geocache op te pikken. Die vonden we snel. Daarna wandelden we langs het dorpshuis Albertine om vervolgens weer de dijk langs de Linge op te gaan. Enkele kilometers verderop mochten we het terrein van fruitbedrijf Vogelaar-Vredehof B.V., waar normaal een officiële post is, niet betreden en dus namen we het naastgelegen fietspad richting de A2. Bij de zuidelijke paal van het Beesdsche Hulpgat viel nog een geocache op te pikken. Erg moeilijk was hij niet. Tijdens het loggen troffen we twee andere geocachers en we hadden het even over de cache die aan de andere kant van de brug aan de Linge ligt. Dankzij hun hulp hadden we die cache ook snel te pakken. Daarna mochten we weer de dijk op langs de Linge. Bij de post Veerdam kwamen we tot de ontdekking dat het voetveer naar de heerlijkheid Mariënwaerdt uit de vaart was. Gelukkig hoefden wij hier niet heen. We bleven aan de noordzijde van Enspijk en wandelden richting molen De Vlinder bij Deil. Dit keer zouden we de molen alleen in de verte zien; we gingen er niet langs. In plaats daarvan namen we een doorgaande weg door Deil. De route was hier lichtelijk gewijzigd ten opzichte van het origineel; pas bij de kerk gingen we weer de dijk langs de Linge op. Bij een kerkhof, iets verderop, zochten we nog gauw naar een laatste geocache en daarna ging het vlug terug naar Geldermalsen, waar we langs de officiële startplaats bij de Koninklijke Fruitmasters kwamen. Wederom waren de poorten gesloten en was het hier ongewoon stilletjes. We liepen rechtdoor over het fietspad naar het iets verderop gelegen station, waar we tegen twintig over zes aankwamen en onze alternatieve Bloesemtocht erop zat.

Cappuccino met “cookies” bij La Trousse in Rumpt

De geocache bij het station hebben we niet meer opgepikt, omdat we vrijwel meteen in de Sprinter richting Utrecht konden stappen. De stationshuiskamer op station Geldermalsen is op dit tijdstip ook nier meer open, dus een afsluitend drankje zat er niet in. In de Domstad ben ik gelijk overgestapt op de intercity naar Alkmaar. Even na acht uur kwam ik daar aan en na het befaamde wandelingetje naar huis, was het tegen half negen tijd om te gaan eten, douchen en uit te rusten. Het was de moeite waard om naar Geldermalsen te reizen en die veertig kilometer te gaan lopen, al hoop ik wel dat in 2023 de Bloesemtocht gewoon weer op de ouderwetse manier, met alle gezelligheid erbij, zal doorgaan.

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wandeling “Verrassend Amsterdam-Noord” uit 2018, 03-04-2022

Datum: 03-04-2022
Tocht: Wandeling “Verrassend Amsterdam-Noord” (editie 2018)
Afstand: 24 kilometer
Totaal afgelegd: 50681 kilometer
Weer: Wisselvallig (zwaar bewolkt, paar pittige buien, maar ook opklaringen en zon). Wind: W 2 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 9 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Kik hier
Geocache(s): GC8R2B1 / GC9C96D / GC9C959 / GC9C94F / GC8R3VG / GC7QY1M

Dit weekend waren er geen georganiseerde wandeltochten in de buurt, dus zochten Bart en ik iets anders. We hadden een stuk Romeinse Limespad, van Alphen aan den Rijn naar Woerden in gedachten. Dat bleek echter achtendertig kilometer te zijn. Omdat ik best wel moe was, vond ik dat teveel. Eerst maar een dagje rust. En dus besloten we op zondag weer eens een oude tocht van de serie Verrassend Amsterdam-Noord te gaan doen. Bart had wel werkzaamheden op het spoor en hij moest dus een stukje met de metro. We zouden niet al te vroeg starten. Ik nam de intercity van 8.44 uur en even voor half tien bereikte ik Amsterdam Centraal.

Naar binnen gevlucht
We staken meteen met het Buiksloterwegveer het IJ over en daarna gingen we linksaf langs de Tolhuistuin, de Amsterdam Toren en het EYE filmmuseum. Bij het Shell Technology Centre Amsterdam besloten we de IJpromenade even rechtdoor te volgen, al is dit doodlopend. Er ligt namelijk een geocache aan het uiteinde. Het leverde wel 600 meter extra op. Met enige moeite kon ik de cache vinden en na het loggen moesten we dus bij Shell omhoog, het industrieterrein in. Na het oversteken van het Johan van Hasseltkanaal-West wandelden we langs de buitensportzaak Rien de Wolf. Bart wilde er graag een paar handschoenen kopen, maar zo op de vroege zondagochtend was deze zaak nog dicht. Na een ommetje door de wijk liepen we verder richting de KNSM-werf en kregen we een pittige regen- en sneeuwbui op ons dak. Zelfs met de paraplu was het moeilijk om het helemaal droog te houden. We besloten bij de IJ-kantine naar binnen te vluchten, waar ik een cappuccino gedronken heb. De bediening was enorm traag en ik moest ze zelfs aansporen om af te rekenen, zodat we weer verder konden.

Schuilen voor de regen in de IJ-kantine

Verderop, bij een haven, ligt een geocache die we eerder gezocht hebben, maar niet konden vinden. Ik heb het vermoeden dat hij onder een steiger zit en dat ik er een flink steile helling voor af moet. Het was er nu te nat en te glad voor. Na een ommetje over het naastgelegen industrieterrein, puur om meters te maken, kwamen we bij een grote oude pers uit. Ook hier bevindt zich een geocache. Ik kreeg al gauw vuile handschoenen van het voelen aan de pers en ik kon de cache niet vinden. Bart had wel vrij snel in de gaten waar de cache verstopt zat. Alles was nat en mijn pennen waren te koud om te schrijven, dus dat werd nog een hele tour om mijn naam op het logrolletje genoteerd te krijgen. Een eindje verderop, bij een scheepswerf waar een groot cruiseschip gebouwd werd, vonden we opnieuw een geocache. Het minuscule logboekje zat echter behoorlijk klem. Ik moest een pincet uit mijn rugzak halen en hierdoor kostte het loggen meer tijd dan we gehoopt hadden. Na het terugplaatsen van de cache verlieten we het industrieterrein en wandelden we door Tuindorp-Oostzaan, met zijn karakteristieke huizen en dorpse uitstraling. Bij het Zonneplein lukte het opnieuw niet om een geocache te vinden. Wel zat er een leuk koffietentje, White Label Coffee, maar gezien de tijd besloten we hier niet te gaan zitten. Het schoot al niet op zo.

Tussen de buien door
Toch begon het wat te knagen dat we niet gerust hadden en we verwachtten ook geen horeca in het eerstvolgende stuk van de route. Aangekomen bij de Molenwijk zijn we even het winkelcentrum ingelopen. Hier bleek geen mogelijkheid te zijn om te rusten. Voor zover ik weet was er alleen een snackbar annex kebabtent met de naam Sphynx, maar daar bleek nu een New York Pizza in te zitten die nog gesloten was. Dus zijn we maar via een sluip-door-kruip-door-route terug naar het parcours gelopen. We volgden het fietspad, bekend van de Dam tot Damwandeltocht, door de Molenwijk. Daarna mochten we door de wijk Oostzanerwerf, waar een DekaMarkt zit. Ernaast is wel een snackbar, maar ook die was niet open. Verderop kwamen we aan de Marie Thomas Tonnonbrug, die afgesloten is omdat hij in slechte staat verkeert. Gelukkig was er voor de voetgangers en fietsers een tijdelijke brug neergelegd. Voorheen bevond zich onder de oude brug een geocache, die nu niet meer bereikbaar is. Deze was een stukje verplaatst, echter konden wij hem niet vinden. We mochten een woonwijk door en daarna kwamen we aan de Stoombootweg, waar we ook met de Dam tot Damwandeltocht lopen, maar dan in tegengestelde richting. Op de hoek met de Kadoelenweg ligt café De Bierhut en het City Noord Eethuis, maar beide waren nog niet open. We volgden de Kadoelenweg en net voor het Zijkanaal I gingen we de Landsmeerderdijk op, met een fraai uitzicht over de Wilmkebreekpolder. Deze polder is bijna 400 jaar oud en ligt ingesloten tussen de woningen in de wijk Kadoelen. Een uniek stukje Amsterdam. Wel zagen we boven de woningen aan de andere kant van de polder dreigende donkere wolken hangen. Beetje doorlopen dus om voor de bui uit te blijven. Maar niet te snel, want boven de Molenwijk hing ook een bui die eerst weg moest trekken.

Dreigende wolken boven de Wilmkebreekpolder

Het verderop gelegen restaurant Pina’s Grill is helaas verdwenen, dus daar schuilen voor de bui was geen optie. We liepen de Appelweg op en daarna sloegen we rechtsaf richting sportpark De Meteoor. Voor zover ik wist zou het nog ongeveer vijf kilometer zijn totdat we weer horeca tegenkwamen. Toch hadden we wel behoefte aan rust en dus besloten we het sportpark op te lopen. Er werd immers gevoetbald en wellicht waren we daar in de kantine welkom. Gelijk bij de ingang zagen we een jeu-des-boulesclub. Hoewel de kantine open was, was het eigenlijk alleen voor leden. De barman was echter erg gastvrij en wij mochten er even gaan zitten en iets nuttigen. Bart ging aan de koffie en ik nam een bokbiertje. We waren net op tijd binnen; even later trok de fikse bui die we aan hebben zien komen over het sportcomplex. Toen we verder gingen was het gelukkig weer droog. We liepen langs een paar oude schoolgebouwen in Tuindorp-Oostzaan en kwamen daarna door het Tuttifruttidorp. Ze verzinnen het wel… Na een brug met uitzicht op het Zijkanaal I wandelden we door de grote nieuwbouwwijk De Bongerd. Bij het Paard van Noord, een oude hijskraan, staken we het kanaal over en daalden we langzaam af richting de Buiksloterbreek, waar we bij een huis fraaie Koikarpers zagen in de vijver. Nadat we onder de Kamperfoelieweg door waren gegaan, volgden we het Barkpad naar de Buiksloterkerk. Even later passeerden we de voetvalvelden van A.S.C. De Volewijckers, waar altijd de start van de Verrassend Amsterdam-Noord wandeltochten is. De poort was open, maar ik voelde er weinig voor om in de kantine iets te gaan drinken. We kennen er niemand en ons kent men ook niet, dus is het niet gezellig.

Op zoek naar de volgende rust
We draaiden de Buiksloterdijk op en deze bleek (al een tijdje) opengebroken te zijn, dus liepen we over de metalen rijplaten en het tijdelijke houten trottoir. We hoefden de dijk maar een klein stukje te volgen, om vervolgens naar het Noorderpark te gaan. Het grand café bij het zwembad bleek gesloten te zijn. Verderop konden we bij gastrobar Pompet rusten, maar alleen buiten. En daar waren alle stoelen en tafels nat. Dan maar verder, het Noord-Hollands kanaal en de Noord/Zuidlijn oversteken. Ik meende dat er op de hoek van de Meeuwenlaan en de Waddenweg ook nog een café moest zitten, maar dat bleek niet te kloppen. Viskraam De Zeemeeuw, aan de overzijde van de straat, was op zondag ook gesloten. Langs het W.H. Vliegenbos en het Brederocollege liepen we naar het vogeldorp. Het Museum Amsterdam-Noord was wel open, maar we hadden geen zin om te gaan kijken. We volgden de Lange Vogelstraat dwars door het wijkje met de authentieke kleine noodhuisjes die net na de eerste wereldoorlog gebouwd zijn en er nu nog staan. Bij de de Johan van Hasseltweg zouden we eigenlijk rechtsaf moeten, om door het industrieterrein en vervolgens nog door een oud stukje Amsterdam-Noord richting de pont te gaan. We besloten een klein stukje naar links te lopen, voor een rust bij De VerbroederIJ. Het was er behoorlijk druk. Binnen zitten was geen optie, want in het cafégedeelte was het nagenoeg vol en in de zaal ernaast was een besloten feest. Buiten waren de meeste tafels en stoelen nat, maar dat werd netjes voor ons afgedroogd. Helaas was de keuken dicht omdat de kok ziek was en het biertje van brouwerij De 7 Deugden, dat ik nog niet geproefd had, bleek niet meer op voorraad te zijn. De bierkaart was duidelijk op de zomer afgestemd. Wel had men een eigen witbier, dus dat was ook leuk om eens te proberen. Helaas geen topper, vrij waterig, maar wel fris. En weer een punt gescoord in de bier-app Untappd…

Dwars door het Noorderpark

Een verrassend einde…
Toen ik op mijn telefoon ging kijken, zag ik een heleboel nieuwsberichten binnenkomen. Er bleken in heel Nederland geen treinen van NS meer te rijden. Eerst zou het tot 17.00 uur gaan duren, maar nu was er al sprake van 20.00 uur. Wat nu? De beste plek om over zoiets na te denken, bleek het toilet te zijn. Zin om naar het drukke centrum of de noordzijde van het IJ te gaan had ik niet. Ik herinnerde me dat we ooit met collega’s bij het Chinees restaurant De Pauw aan de Purmerweg gegeten hebben. Bart eet sowieso graag Aziatisch, dus besloot ik even op Google Maps te kijken of het nog bestond. Ja hoor, wel onder de naam Tai Yu en het is nu een “fusion” restaurant. Nooit van gehoord… Volgens Bart hebben ze dan gerechten uit meerdere landen. Het klonk interessant en dus heb ik ze gebeld. We waren welkom; reserveren hoefde niet. Dus liepen we niet terug naar de pont, maar via het W.H. Vliegenbos naar de Nieuwendammerdijk, langs café ’t Sluisje en vervolgens de dijk af naar de Purmerweg. Het was nog niet eens half zes en het restaurant was nog leeg. Later kwamen er twee groepjes mensen. De meeste klanten komen op zondag alleen maar afhalen. Ruimte genoeg dus! Men had drie buitenlandse bieren, wel pils, maar ik was benieuwd of er iets tussen zat wat ik nog niet kende. Ik wist zeker dat ik het Tsingtao al eens gedronken had, dus bestelde ik een Japans bier, een Asahi Super Dry. Dit bleek ik toch al eens geproefd te hebben, bij Daikichi in Alkmaar. Later nam ik een Sapporo Premium Beer, een zoeter pils, ook uit Japan. Dit was wel nieuw voor mij. Meestal heb ik na het wandelen niet zoveel trek, maar nu ging een voor- en hoofdgerecht er wel in. Eerst een hot & sour soep vooraf en daarna een lekker kipgerecht met rode curry en bami. We namen de tijd, want we konden toch niet naar huis…

Even voor acht uur verlieten we het restaurant en namen we de bus richting metrohalte Noorderpark. Daar reed de metro naar Amsterdam Centraal net weg, dus werd het acht minuten wachten. Intussen wisten we al dat er die avond helemaal geen treinen meer zouden rijden. Het viel nog mee met de drukte op het centraal station van Amsterdam. Hoewel ik aangaf met mijn diabetes naar huis te moeten, regelde de NS helemaal niets. Bart zou ook niet meer thuiskomen, dus probeerden we samen naar Alkmaar te gaan. We kregen het advies om de bus naar Zaandam te nemen, vanaf daar verder met de bus naar Uitgeest en vervolgens ook weer met een bus naar Alkmaar. Rond half negen zaten we in de eerste bus en toen ik op de planner keek, bleek er helemaal geen bus naar Uitgeest te gaan! Waardeloos advies dus! We zouden terug naar Amsterdam moeten en dan via Purmerend naar Alkmaar kunnen reizen. Of de bus naar Krommenie nemen, in Wormerveer uitstappen, en alsnog via Purmerend gaan. Maar de bus van EBS zou daar om 22.10 uur aankomen en de bus van Connexxion naar Alkmaar vertrok ook precies op dezelfde tijd… Met een beetje moeite kreeg ik een collega te pakken en hij was bereid ons op te halen in Krommenie. Dus stapten we rond twintig over negen over in Zaandam en om tien voor tien kwamen we aan bij station Krommenie-Assendelft, waarna we met de auto naar huis gebracht werden. Rond tien over tien waren we in Alkmaar. Het was me het dagje wel…

Ik haalde gauw het luchtbed, een hoeslaken, een slaapzak en een kussen uit de kast en ik had zelfs nog een tandenborstel nieuw in de verpakking liggen. We hebben nog iets gedronken en daarna zijn we gaan slapen. Ik zou op maandag naar mijn werk in Amsterdam gaan, maar dat heb ik afgezegd. Nadat Bart maandagochtend iets gegeten en gedronken had, heb ik hem rond negen uur te voet naar het station begeleid. Het weer was niet al te best, maar vooruit… Vervolgens heb ik nog een aantal uren thuisgewerkt. Wel heb ik twee snipperuren opgenomen, want dit hele gedoe had aardig wat energie gekost. Maar het idee dat alles toch in orde gekomen is, geeft ook wel weer energie! Nou, hopelijk loopt de volgende keer alles gewoon zoals gepland…

Asian fusion-restaurant Tai Yu in Amsterdam-Noord
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

30 van Zandvoort, 26-03-2022

Klik hier voor de website van de 30 van Zandvoort

Datum: 26-03-2022
Tocht: 10e editie 30 van Zandvoort
Organisatie: Le Champion
Internet: http://www.30vanzandvoort.nl/
Afstand: 32 kilometer
Totaal afgelegd: 50657 kilometer
Weer: Strak blauwe hemel en zonnig, warm, weinig wind (N 3 Bft.).
Middagtemperatuur: Ca. 16 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocaches: GC891GA / GC92BV7 / GC6G5H8

Één keer eerder heb ik de 30 van Zandvoort gelopen en dat was in 2016. Blijkbaar waren er genoeg andere interessante tochten in dezelfde periode en de afgelopen twee jaar is deze tocht, voor zover ik weet, niet doorgegaan vanwege Corona. Inmiddels is er ook de mogelijkheid om vijfendertig kilometer te lopen, waarbij je een ronde over het racecircuit van Zandvoort loopt. Dan moet je wel voor acht uur kunnen starten en dat ging ons met het openbaar vervoer niet lukken. Bart trof ik in Haarlem en wij waren pas om tien over acht in Zandvoort. En toen moesten we ook nog naar het circuit lopen. Bij het station zagen we wel het “Hup on, hup off” treintje van NS dat wandelaars naar de start bracht, maar die zat al vol. Te voet hadden we ongeveer twintig minuten nodig om op de paddock van het circuit te komen, waar we rond twintig voor negen gestart zijn.

Rustgevend
Ik had voor de zekerheid de route van 2016 in mijn GPS gezet, maar hoewel we dezelfde richting opgingen, had ik er niet veel aan. De tocht was op een flink aantal punten gewijzigd. Meteen na de start al, liepen we niet via de toegangsweg naar de uitgang, maar over een aantal binnenwegen op het terrein van het circuit. Buiten de hekken kwamen we langs het autosportmonument, waar ik op de foto ben gegaan om een earthcache te kunnen loggen. Vervolgens wandelden we naar het strand. Bart wilde liever niet door het mulle zand lopen. Dus bleven we op de boulevard, die we richting Bloemendaal aan Zee volgden. Vlak voor beach club San Blas, de eerste stempelpost, lag een geocache verstopt bij de strandopgang. Die cache hadden we snel te pakken. Bij het strandpaviljoen kregen we een koekje (dat meer op een grote kruidnoot leek) en daarna moesten we wel het strand op. Bart vond het wel pittig; ik had er minder moeite mee. Ik vind het juist heerlijk om een stuk langs de ruisende zee te lopen. Lekker rustgevend!

“Hup on, hup off” treintje van NS dat wandelaars naar de start bracht

We volgden de kustlijn naar IJmuiden aan Zee, waar we een rust hebben genomen bij Hightide Surf & Food. Geen aanrader; wat een ballentent! De muziek stond er veel te hard, dus toen er een ander tafeltje vrijkwam zijn we van plek verhuisd, waardoor we wel in de wind kwamen te zitten. Het halen van een cappuccino en een thee duurde een eeuwigheid en de cappuccino was koud. Ik was dat inmiddels ook van het lange zitten… Na een half uur konden we eindelijk verder, naar de iets verderop gelegen stempelpost, om daarna het strand bij de IJmuiderslag te verlaten. Na een paar trappen en een parkeerterrein volgden we een verharde weg die bij de drukke Heerenduinweg uitkwam. De pijlen gaven aan dat we een zandpad langs deze weg, die aan de zuidzijde van IJmuiden ligt, moesten volgen, maar de meeste wandelaars bleven op het fietspad lopen. Toch had dat zandpad wel iets; het ging een beetje door de duinen en het uitzicht was in ieder geval mooier. Verderop moest iedereen sowieso de duinen in en liepen we langs een grote bunker. Even later kwamen we op de Drieduinenweg, een fietspad dat een eindje verder tussen een paar fraaie meertjes door gaat. Als ik op de kaart kijk, lijken de meertjes meer op een oud kanaal. Ook zie ik langgerekte smalle bebouwing op de kaart staan. Het kan dus haast niet anders dan dat hier een deel van de Atlantikwall moet liggen.

Santpoorts bier
We bleven nog een aardige poos in de duinen. Een eindje verderop verruilden we het fietspad voor een zandpad, genaamd de Hertogweg, die later bij een brakke sloot met kikkers uitkwam. Één kikker stak zijn snuit boven het water uit en hij zat ons stilletjes aan te kijken. Het lukte zelfs om er een foto van te maken. Niet helemaal scherp, maar toch… Leuk! Even later verlieten we de duinen bij Driehuis en draaiden we het voetpad naast de Duin- en Kruidbergweg op. Ook passeerden we het grote landhuis op landgoed Duin en Kruidberg, waar een luxe hotel gevestigd is. In 2016 liepen we daar nog over het terrein, maar was het er veel te druk om te rusten. Nu liepen we er omheen. Verderop zocht ik nog een geocache, met uitzicht op het landhuis, maar helaas, zonder succes. Dan maar door naar brasserie Hoeve Duin en Kruidberg, waar we even gepauzeerd hebben. Er stond Santpoorts bier op de menukaart en dan heb je mijn aandacht. Weer iets wat ik nog niet geproefd heb? Jazeker, een mooi amberkleurig Spelt Weizen. Prima te drinken! En ook nu werd het na een half uur zitten wel weer eens tijd om verder te gaan.

Een kikker kijkt ons aan vanuit een brakke sloot

Klaagzang
We wandelden verder langs Santpoort-Noord en Santpoort-Zuid. We kwamen langs een aantal sportvelden waar onder andere mixed hockeyclub “Houdt Braef Standt” speelt. Dikke auto’s in de berm geparkeerd, eigendom van rijke lui die volgens mij nog nooit wandelaars gezien hebben… Niemand die je groet en sommigen kijken wat neerbuigend naar gasten in een trainingspak… Gauw doorlopen dus, langs het Meertje van Caprera naar het openluchttheater dat ook Caprera heet. Er omheen ligt een fraai heuvelachtig wandelpark, waar we doorheen gingen. Bij de stempelpost kregen we een kleine, zoete krentenbol en er was gelegenheid om koffie te drinken, maar wij besloten door te lopen. Een aantal wandelaars vroeg zich af of we wel op het juiste pad liepen. Gelukkig had ik de pijlen gezien. We daalden af richting Bloemendaal en later liepen we naar Overveen. In 2016 hadden we daar een rust bij restaurant Loetje, maar nu lieten we het dorp grotendeels links liggen en wandelen we naar restaurant De Hemelse Pannenkoek, waar ik na het halen van een stempel en een gratis stukje koude pannenkoek een “Klaagzang” van brouwerij Jopen gedronken heb. Een heerlijk licht kruidig biertje. Waarschijnlijk zit er koriander in, wat het bier een aparte, kenmerkende smaak geeft.

Met nog ruim zeven kilometer te gaan begonnen we om kwart voor vier aan de laatste etappe, die ons naar de spoorlijn tussen Haarlem en Zandvoort bracht. Daar wandelden we het Middenduin in. Samen met de Zanderijvaart gingen we onder een oude, fraaie stalen spoorbrug door. Nadat we de vaart waren overgestoken ging het pad lichtelijk omhoog en passeerden we nog een bunker, om vervolgens over een graspad langs de Duinlustweg naar Kraantje Lek te gaan. Vanaf daar namen we het Visscherspad, een fietspad dat door de duinen naar Zandvoort gaat. We passeerden een uitzichtpunt, dat ik nog even beklommen heb. Bart liep alvast door. Ruim een kilometer verder kwamen we langs een bunker die tussen de spoorlijn en het fietspad staat, en helemaal volgespoten is met graffiti. We waren overduidelijk in de buurt van bewoond gebied. Aan het eind van het fietspad stond de laatste uitdeelpost en daar wandelden we Zandvoort in. We moesten nog een aardig stukje door het dorp voordat we om tien over vijf bij de finish op het Gasthuisplein aankwamen.

Onder het spoor door bij het Middenduin (Overveen)

Horeca in Zandvoort
Nadat ik mijn medaille in ontvangst had genomen en een stempel in mijn wandelboekje heb laten zetten, wilde ik eigenlijk wel iets gaan drinken bij het speciaalbierencafé Laurel & Hardy in de Haltestraat. De route kwam hier langs en we hadden gezien dat er een besloten feest was, dus dat ging het niet worden. Op het Gasthuisplein blijven en iets nuttigen bij het Wapen van Zandvoort leek ons ook geen goed idee, omdat de muziek aan de finish veel te hard stond. Het is bekend dat veel wandelaars dit niet prettig vinden, dus het verbaast me dat ze dit nog steeds doen. Een klein stukje terug, tegen de route in, vonden we het Nobel Tree café. Een hippe tent waar we helaas niet binnen konden zitten omdat men te weinig personeel had. Buiten was nog één tafeltje in de zon, maar ook daar werd het al snel fris. De bierkaart bood niet veel bijzonders en de bediening was enorm traag, terwijl het niet eens druk was. Het werd dus lang wachten op een Brugse Zot en een portie bitterballen. Het was geen waardige afsluiting van een leuke wandeltocht.

Even na zes uur waren we behoorlijk afgekoeld en zijn we terug naar station Zandvoort gelopen, waar we de Sprinter richting Amsterdam genomen hebben. Vanwege werkzaamheden moest ik omreizen via Amsterdam Sloterdijk, waar ik afscheid van Bart genomen heb en overgestapt ben op de intercity richting Alkmaar. Even na half acht was ik terug in mijn woonplaats, maar op een bus hoefde ik weer eens niet te rekenen. Dus ik sluit af zoals meestal het geval is… Lopend naar huis!

Finish in Zandvoort
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De Grebbelinietocht Veenendaal (WS78), 12-03-2022

Datum: 12-03-2022
Tocht: De Grebbelinietocht (serie 43 tocht 8)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 50625 kilometer
Weer: Tamelijk bewolkt, later opklaringen en zonnig, redelijk warm, weinig wind (ZO 3 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Tot enkele dagen voor deze tocht was het nog onduidelijk of er wel treinen zouden stoppen op station Veenendaal-De Klomp. De reisplanner gaf steeds aan dat ik naar station Ede moest reizen en dan een bus moest nemen. Nou, dat zou teveel reistijd opleveren vanuit Alkmaar. Pas op het laatste moment wijzigde de informatie en bleek station Veenendaal-De Klomp wel degelijk bereikbaar te zijn per trein. Het werd vroeg vertrekken; om zes uur zat ik al in de trein. Bart ging ook mee. Het was nog een flink stuk lopen naar de startplaats, dus besloten we een OV-fiets te nemen. Toen ik om kwart voor acht aankwam en nog even op Bart moest wachten, bleek de automatische fietsenstalling defect te zijn. De NS-medewerker die ik belde kon er op dat moment ook niks aan doen. Volgens de informatie in de NS-reisplanner, die ik een paar dagen op rij bekeken had, werd er geen enkele fiets uitgeleend. Het had NS dus ook moeten opvallen dat de stalling al langer buiten gebruik is. Ook geen melding in de app of op de site! Het werd dus alsnog lopen naar de start, waar we rond tien over acht aankwamen. Bart wilde gelijk vertrekken, maar ik was inmiddels meer dan twee uur onderweg en had wel zin in een kop koffie. Aan de bar was het redelijk druk, wat ik niet echt prettig vond nu de meeste coronamaatregelen opgeheven zijn. Ik dronk vlug mijn beker koffie leeg en om goed twintig over acht zijn we van start gegaan.

Bagger en blubber
Meteen na de start liepen we bij het Fort aan de Buursteeg de Grebbelinie op. Kort daarna kwamen we op een klompenpad, waar we, als ik de route op de GPS-kaart mag geloven, een kleine omleiding kregen. We passeerden een meertje en vervolgens bleek het pad één grote modderpoel te zijn. Tot halverwege lukte het om voorzichtig over een randje langs de prikkeldraad te lopen, maar daarna moest ik dwars door de modderpoel naar de andere kant. Wel vlug doorstappen om niet vastgezogen te worden. En zo gebeurde het dat één van mijn schoenen volliep met water en blubber. Nou, lekker, zo vroeg na de start al… Gelukkig bleek de rest van het parcours beter te zijn dan de WS78-wandeling in Schiedam, een paar weken geleden. De route ging verder over een verharde weg naar een fietspad langs de A12 en daarna naar het gehucht De Grift, waar we een stukje langs het Valleikanaal liepen. We raakten even aan de praat met Mari Smits, die ons vertelde dat hij dit jaar niet de Nijmeegse Vierdaagse zou gaan lopen, maar als vrijwilliger de controlekaarten gaat knippen. Nou, dan zal ik hem in juli misschien wel ergens onderweg tegenkomen.

Langs het Valleikanaal

Verdwenen spoor
Al snel verlieten we het Valleikanaal en even later staken we de spoorlijn Arnhem – Utrecht over, waarna we deze westwaarts volgden in de richting van Maarn. Bij de samenkomst met de spoorlijn vanuit Rhenen draaiden we een oude spoordijk op, waar vroeger treinen naar Amersfoort reden. De lijn tussen Kesteren en Amersfoort maakte zelfs deel uit van een internationale treinverbinding tussen Keulen en Amsterdam. In 1944 werd een spoorbrug bij Rhenen vernield en daarna is de lijn niet meer in gebruik genomen. Het spoor is grotendeels verdwenen en je kunt er nu een flink stuk over een grasdijk wandelen. Bij Amersfoort ligt er nog een klein deel van het spoor voor goederenvervoer naar auto-importeur PON, de zogenaamde PON-lijn, die we een week geleden nog overgestoken waren en waar ik eerder over schreef. Als ik het mij goed herinner, stonden er bij en op de spoordijk waarschuwingsborden voor een loslopende hond en gevaarlijke vogels. Nou, met zoveel wandelaars waren die nergens te bekennen. We volgden de dijk een stuk en mochten daarna vrij steil naar beneden, richting een boerderij waar de verzorgingspost was. Na een korte stop met een bekertje soep kregen we ook gelijk de splitsing tussen de twintig en veertig kilometer, en gingen we opnieuw de spoordijk op.

Een stukje noordelijker verlieten we de spoordijk weer en wandelden we langs Hoeve de Beek, waar het museum “Grebbelinie in het vizier” gevestigd is. Het zag er dicht uit en bovendien hadden we toch geen tijd om er naar binnen te gaan. We liepen wel door een loopgraaf, waar ik verschillende foto’s gemaakt heb. Daarna wandelden we over de dijk weer een stukje terug en vervolgden we het pad langs het Valleikanaal. Hierbij passeerden we een aantal kazematten, de watertoren van Woudenberg en een stenen wal. Bij Aaltje aan de Linie verlieten we het kanaal en vervolgens liepen we via de Groenewoudsesteeg naar landgoed Geerestein. Langs de drukke N226 lag een fraai kasteeltje met een zeer grote tuin, waar we omheen moesten. Blijkbaar was het privéterrein. Verderop gingen we het landgoed Griftpark op, waar we pal langs het landhuis liepen. Het pad kwam uit bij de Woudenbergse Grift, die we met een bruggetje overstaken en vervolgens een stukje zuidwaarts volgden, tot in het dorp Woudenberg. Daar moesten we een aardig stuk om de sportvelden heen en we begonnen ons al af te vragen waar de rust zou liggen. Na een stukje bebouwde kom kwamen we dan eindelijk tegen twaalf uur aan bij sporthal de Camp, waar ze nog Texels Bock op de tap hadden. Dat ging er wel in. Net voor half één at ik de meegenomen mandarijntjes op en zijn we weer verder gegaan.

De route ging door een loopgraaf in de Grebbelinie

Liniehut
Na de rust liepen we terug naar de Woudenbergse Grift, die we ook na het oversteken van de N224 nog een flink stuk volgden. Verderop ging deze waterloop onder de N224 door en wij staken de rijksweg nogmaals over, om daarna de Monnickendijk een aardig eind te volgen door het landelijke buitengebied. Vervolgens namen we de Rumelaarseweg die we helemaal uitliepen tot we aan de A12 en de spoorlijn Arnhem – Utrecht kwamen. Langs het spoor wandelden we een eindje richting Veenendaal. Bij de aftakking naar Rhenen draaiden we nogmaals de spoordijk van de voormalige spoorlijn Kesteren – Amersfoort op en liepen we dus een stuk van de route voor de tweede keer, tot aan de verzorgingspost waar we eerder soep gegeten hadden. Nu kregen we er koffie en ik nam er een halve rookworst met mosterd bij. Voor we er erg in hadden, zaten we toch twintig minuten op de post. Even voor drie uur vertrokken we, met nog een kleine twaalf kilometer te gaan. Tijd genoeg dus. Vanaf hier volgden we de route van de twintig kilometer weer, die in oostelijke richting ging. We passeerden een klein vakantiepark, De Boerenstee, waar een aantal huisjes in een aarden wal gebouwd zijn. Deze zogenaamde liniehutten lijken op bunkers van de Grebbelinie, maar bieden, volgens de site, een stuk meer comfort. Van een afstandje zag het er netjes verzorgd uit.

Kort na het passeren van het vakantiepark stuitten we weer op het Valleikanaal, dat we een klein stukje in noordelijke richting volgden. Via een tweetal landwegen kwamen we bij een natuurgebiedje aan de Lunterse Beek, tevens de grens tussen de provincies Utrecht en Gelderland. We staken de beek en dus ook de provinciegrens over. Daarna wandelden we een klein stukje door Scherpenzeel, om vervolgens nogmaals de Lunterse Beek over te steken en in het gehucht De Groep bij de fruitpost aan te komen. Even een mandarijntje meepikken en vlug weer verder, opnieuw naar de spoorlijn Arnhem – Utrecht, die we wederom in oostelijke richting volgden. Bij de buurtschap Emminkhuizen gingen we met een viaduct over de spoorlijn heen en wandelden we verder langs het spoor, tot de volgende overweg, die we ook over gingen. In de verte zagen we Veenendaal al liggen. We waren weer aan de Grebbelinie aangekomen en links van ons lag de Linie van Juffrouwwijk, een gebied dat, voor zover ik kon zien, niet toegankelijk was. Volgens de kaart liggen er een paar kazematten, waar ik helaas niks van meegekregen heb. We draaiden al snel rechtsaf, een fietspad op, dat bij de Buursteeg aan de spoorlijn uitkwam. Niet veel verder ligt het Grebbelinie bezoekerscentrum, dat we passeerden. Het lijkt mij interessant om eens te bekijken, maar dat kan niet in combinatie met een tocht van WS78. Daar is gewoon geen tijd voor…

Op de voormalige spoorlijn Kesteren – Amersfoort

Na het bezoekerscentrum volgde al snel een tunneltje onder het spoor door en even later, rond kwart over vijf, wandelden we het pannenkoekenhuis De Bijenmarkt binnen, waar de finish was. Na het afmelden en het stempelen van het wandelboekje bleken alle tafels gereserveerd te zijn. Daarom is zo’n populair restaurant eigenlijk geen goede startplaats. We mochten wel nog even aan een tafel zitten om iets te drinken, dus bestelde ik een Grimbergen Dubbel. Toen ik die op had, bleken we net de eerstvolgende trein richting Utrecht niet meer te kunnen halen. Maar als we nog iets wilden drinken, moesten we op het terras plaatsnemen. Het werd al een stuk frisser buiten, dus besloten we rond zes uur terug te lopen naar station Veenendaal-De Klomp, waar de OV-fietsenstalling nog steeds defect was. Het telefoontje naar NS, eerder die dag, had dus helemaal niks geholpen. Bart was inmiddels richting Ede vertrokken toen ik rond tien voor zeven in de intercity naar Den Helder stapte. Ik kon heerlijk blijven zitten tot Alkmaar. De trein kwam wel iets te laat aan, waardoor de aansluiting op de bus te krap werd. Ik besloot dus weer eens te gaan lopen naar huis. De laatste etappe van deze mooie dag…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Westerborkpad Amersfoort – Putten, 05-03-2022

Datum: 05-03-2022
Tocht: Westerborkpad etappes 09, 10 en 11
Organisatie: Wandelnet
Internet: https://www.wandelnet.nl/westerborkpad
Afstand: 37 kilometer
Totaal afgelegd: 50584 kilometer
Weer: Helder, zonnig, strakblauwe lucht, weinig wind (NO 2 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 9 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6CMJ6 / GC6JP9K / GC9B4NE / GC7QFZ6 / GC7JE5M / GC8FVB6 / GC72285

Door de afwezigheid van georganiseerde wandeltochten vanwege de verschillende Corona-lockdowns zijn we op zoek gegaan naar alternatieven en zo zijn we ooit aan het Westerborkpad begonnen, nog niet eens met het idee om het helemaal te lopen. Gewoon een paar etappes. Inmiddels hebben we negen etappes gehad (00 tot en met 08) en waren we in Amersfoort aanbeland. Het smaakte naar meer en dus gingen we op deze zaterdag weer drie etappes doen, van Amersfoort via Amersfoort Schothorst en Nijkerk naar Putten, een tocht van nog net geen veertig kilometer. Een pittige kluif dus. Voor zo’n grote afstand moest ik eerst altijd vroeg van huis, maar nu had ik de luxe om te wachten tot de eerste intercity richting Amsterdam ging. Dat was de trein van 7.14 uur. Vanuit Amsterdam reed er ook een intercity naar Amersfoort, waar ik even na half negen aankwam. Bart was net voor mij gearriveerd maar ik zag hem niet meteen. Even later troffen we elkaar aan de voorzijde van het station, waar ik al verschillende keren naar een zeer kleine geocache gezocht heb. Vaak was het er ook druk en dan voel ik me niet op mijn gemak om overal te zoeken. Nu was het rustig en met een beetje logisch nadenken had ik de geocache vrij vlot te pakken. Eindelijk! Even na kwart voor negen konden we op pad.

Kamp Amersfoort
Kort na vertrek bij het station liepen we het Bergkwartier in, waar we vlug nog een geocache oppikten. Ik zag hem niet meteen, maar Bart had al snel in de gaten dat hij onder aan een boom lag. Vervolgens liepen we een bosgebied in dat de naam Klein Zwitserland draagt. Dat het nou zo heuvelachtig was, kan ik niet zeggen. Het pad liep maar heel geleidelijk omhoog. Verderop kwamen we bij het viaduct van het verkeersplein Stichtse Rotonde uit. We staken de N221 over en hadden uitzicht over de rotonde. Aan de andere zijde van de rijksweg herinnerde een bordje ons er aan dat we op landgoed Den Treek – Henschoten waren. Het is met bijna 2200 hectare een enorm uitgestrekt landgoed en wij zouden hier maar een heel klein stukje van bezoeken. Namelijk kamp Amersfoort, waar de stenen man, de fusilladeplaats, de schietbaan, verschillende informatiebordjes, het informatiecentrum en meer herinneren aan de afschuwelijke gebeurtenissen in de tweede wereldoorlog. Voor mij was het de tweede keer dat ik hier kwam; ik ben er ook al eens met WS78 geweest.

Schietbaan, fusilladeplaats en de stenen man op kamp Amersfoort

Bij het bezoekerscentrum, dat mij de vorige keer niet is opgevallen, verlieten we kamp Amersfoort. We hadden geen tijd om er naar binnen te gaan. Iets verderop passeerden we villa ’t Huys te Kalkwegh dat begin 1941 bezet is door de SS-Sicherheitsdienst en de Sicherheitspolizei, en dienst heeft gedaan als legeringsplaats voor een deel van de staf van het SS-wachtbataljon Nordwest. We zijn er even gestopt om een geocache op te pikken. Ik zag hem weer eens niet, maar Bart had hem snel in de gaten. Even later staken we de N227 over en daarna ook de A28. Na een klein stukje bos bij begraafplaats Rusthof staken we dezelfde autoweg nog een keer over en kwamen we in het bosgebied Nimmerdal. Al snel waren we weer terug in de bebouwde kom van Amersfoort, waar we naar de Leusderweg liepen. Deze drukke verkeersweg volgden we helemaal naar het centrum. Bij de spoorwegovergang van de zogenaamde PON-lijn, waar alleen nog goederentreinen met auto’s erop rijden, hebben we weer vlug een geocache opgepikt. En ook nu had Bart hem vrijwel meteen te pakken terwijl ik hem niet zag zitten. Aan de Stadsring passeerden we de Amersfoortse Kei en nu gingen we de binnenstad in. Na een kleine tien kilometer werd het wel eens tijd voor een kop koffie. Jazz- en eetcafé Lazy Louis zag er wel gezellig uit, dus daar zijn we naar binnen gegaan. Het was er niet druk en we waren snel aan de beurt. Wat ik precies gedronken en wellicht ook gegeten heb, weet ik niet meer. Dat is te lang geleden. Het was sowieso wel lekker om even te rusten.

Hooglanderveen en Holkerveen
Een klein half uur later gingen we weer op pad en vervolgden we de route door de binnenstad. Wel blijven opletten dat we de juiste route namen. Uiteindelijk kwamen we aan de Eem en wandelden we naar de prachtige middeleeuwse Koppelpoort, die een combinatie is van een land- en een waterpoort. Er wordt beweerd dat dit de enige in Nederland is. Direct nadat we via de poort de binnenstad verlaten hadden, sloegen we rechtsaf. Vanaf nu volgden we de spoorlijn richting Zwolle een flink stuk over een lang, recht fietspad. Dat was niet zo spannend. Bij station Amersfoort Schothorst, dat we links lieten liggen, eindigde etappe 09 die een kleine dertien kilometer lang is. We bleven in de bebouwde kom, liepen langs een Corona-teststraat en daarna pikten we de spoorlijn weer op. Vlakbij de A1 moest er een geocache in een metalen buis van het hek verstopt zitten. Bart had geen zin meer om ernaar te gaan kijken, dus liep ik er alleen heen. Het duurde even voordat ik mijn magneetstok uit de rugzak gehaald had. Er waren twee buizen, maar in allebei trof ik geen cache aan. Waarschijnlijk gestolen… Dus maar vlug achter Bart aan, onder de A1 door en de spoorlijn volgen naar Amersfoort Vathorst. We kwamen ook door Hooglanderveen, wat op mijn verouderde GPS-kaart nog als apart dorp staat, maar inmiddels vastgegroeid is aan Amersfoort. Na het passeren van het station Amersfoort Vathorst wandelden we onder de A28 door en verlieten we de stad. We kwamen nog net in Holkerveen, een dorp dat al bij de gemeente Nijkerk hoort.

De Koppelpoort in Amersfoort

Linke trapjes
Na het oversteken van de spoorlijn ging de route naar de plaats Nijkerk. Eerst wandelden we met een grote boog langs de rand van deze stad. Daar moest, in een nieuwbouwwijk iets van de route af weer een geocache liggen. Bart liep wederom door en ik ben toch vlug gaan kijken. Ik vermoedde dat de cache achter een schuurtje zou liggen, maar daar vond ik hem niet. Dus keerde ik terug naar de route, want Bart had al een aardige voorsprong opgebouwd. Gelukkig wachtte hij verderop, voordat we het centrum ingingen. Daar moesten we een lus maken naar het station, om vervolgens nogmaals door het centrum te lopen. Inmiddels hadden we wel weer behoefte aan rust. Bij Alberto’s Italian zagen we “Winebar” staan, maar ik vroeg mij af of ze ook interessante bieren op hun kaart hadden staan. Dat was zeker het geval. Omdat het nog wat fris was zijn we binnen gaan zitten, waar ik een Voortsche Vlier bestelde, een witbier uit Voorthuizen. Om gebruik te maken van het toilet moest ik een paar trapjes op; niet erg handicap-vriendelijk. Het toilet was sfeervol verlicht, waardoor mijn aandacht afgeleid werd van de trapjes omlaag. En dus struikelde ik en schaafde ik mijn arm aan de muur. Een trap hoort fatsoenlijk verlicht te zijn! De schade viel wel mee, maar Bart zei het toch even tegen het personeel. En dat zorgde ervoor dat mijn Voortsche Vlier van de rekening gehaald werd. Toch aardig, al gunde ik het de ondernemer wel, want in de coronatijd hebben ze ook niks verdiend.

Op het plein voor het restaurant heb ik een paar foto’s gemaakt voordat we verder liepen naar de haven, aan het eind van de Arkervaart. Daar draaiden we af, de Campenbuurt in. Met een tocht van WS78 heb ik hier naar een aantal geocaches gezocht. Toen passeerden we echter niet alle caches, dus was er nog één op onze route die ik niet had. Helaas kon ik deze ook zo vlug niet vinden. Dan maar verder naar de Havenlijn, een voormalige spoorlijn van 1,6 kilometer, waar van 1903 tot en met 1972 goederentreinen gereden hebben. Nu is het een wandel- en fietspad, dat wij zo’n 430 meter volgden. Daarna staken we de spoorlijn Amersfoort – Zwolle over en draaien we linksaf richting Putten. Het eerste deel door het buitengebied ging geheel over verharde wegen. Nadat we weer de spoorlijn overgestoken waren, betraden we het landgoed Oldenaller. Het kasteel lieten we letterlijk links liggen. Daar hebben we dus niets van gezien. Jammer. Op de Broekermolenweg staken we opnieuw de spoorlijn over en wandelden we langs een boerderij waar we met een tocht van WS78 de soep- en koffiepost hebben gehad. Daarna ging het een graspad op, langs een mooi heideveld. De naam hiervan kon ik helaas nergens vinden, maar dat extra lusje was wel de moeite waard. Via de Hellerweg wandelden we vervolgens naar het gehuchtje Halvinkhuizen. Het was nu niet ver meer naar Putten. Na een stukje door het dorp gelopen te hebben passeerden we het oorlogsmonument “De Vrouw van Putten” dat in een fraai hofje geplaatst is. Vervolgens wandelden we door de best wel lange Stationsstraat naar het spoor. Vlak voor de spoorlijn ligt cafetaria en café De Oude Deel, waar we de wandeling afgesloten hebben met een Brand Weizen en een paar bitterballen. Men was er druk bezig om het café klaar te maken voor een feest, later op de avond, maar aan de bar was nog plek om even te zitten. Na zevenendertig kilometer was dat wel nodig, want de voeten en spieren waren behoorlijk vermoeid.

Fraai heideveld op landgoed Oldenaller

Rond twintig over zes zijn we naar het station gelopen, dat een klein stukje verderop ligt. Bart kon met een lijnbus naar Ede. Ik moest met de Sprinter naar Amersfoort en daar overstappen op een intercity naar Amsterdam Centraal, om vervolgens, na nog een overstap, de intercity richting Den Helder te nemen. Gelukkig hoefde ik nergens lang te wachten en ging de reis voorspoedig. Om kwart over acht kwam ik aan in Alkmaar. Inmiddels had ik lang genoeg kunnen rusten en dus liet ik de bus die negen minuten later vertrok maar voor wat het was. Die anderhalve kilometer naar huis lopen kon er ook nog wel bij. Het was weer een mooie dag. Nu maar zien wanneer we weer verder gaan met het Westerborkpad, want we komen wel steeds verder van huis en dus worden de reistijden best wel fors…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

RS80 Woerden, 27-02-2022

Klik hier voor de website van RS80

Datum: 27-02-2022
Tocht: 418e wandeltocht (serie 42, tocht 8, originele datum: 19-02-2022)
Organisatie: RS80
Internet: http://www.rs80.nl/
Afstand: 25 km.
Totaal afgelegd: 50547 kilometer
Weer: Zonnig, strakblauwe lucht, heerlijk wandelweer. Wind: ZO 3 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 9 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC8GG36 / GC7MCCK / GC7MCFT / GC932TX / GC8R35G / GC61C7R / GC9KEGY

Eunice, dat is me een wilde tante zeg…! Die heeft behoorlijk huisgehouden! En dan bedoel ik dus de storm Eunice, die een paar dagen voor deze tocht van RS80 over Nederland raasde. Het stond in onze planning om op zaterdag 19 februari 2022 naar Woerden te gaan, de datum waarop de tocht georganiseerd werd, maar de schade op het spoor was dusdanig groot, dat er in vrijwel geheel Nederland geen treinen reden. We hadden ons wel on-line ingeschreven en na een mailtje naar de organisatie kregen we de routebeschrijving en de GPS-track, zodat we op een later tijdstip alsnog deze tocht konden lopen. Maar daags na een stevige tocht bij WS78, was dat nou wel zo verstandig? Ach, vroeger deed ik wel gekkere dingen en het moest er sowieso weer eens van komen dat ik twee dagen zou wandelen in het weekend. Het was alweer veel te lang geleden. Dus vooruit…

We hadden de tijd aan onszelf en dus nam ik om 7.44 uur de intercity naar Utrecht, waar ik met Bart in de stationshal had afgesproken. Samen reisden we door naar Woerden. Daar kwamen we rond een uur of negen aan. Hoewel we ook bij het station hadden kunnen starten, wilde ik toch de hele tocht lopen, anders zou de wandeling een stuk korter zijn. Dus gingen we eerst naar het officiële startpunt bij proeflokaal Bregje, dat nog dicht was. Achter dit restaurant moest een geocache liggen; nog een reden dus om er heen te gaan. Terwijl Bart een boterham uit zijn tas haalde probeerde ik de cache te vinden, helaas zonder succes. Om twintig over negen zijn we dan toch aan de wandeling begonnen. De route ging via een fietstunneltje onder het spoor door, naar de voorzijde van het station. Daar liepen we rechtstreeks naar de Oude Rijn, die we via het jaagpad oostwaarts volgden. Tot dusver een bekend stuk voor mij. Na enkele fraaie kilometers troffen we vlakbij de Limesbrug twee wandelaars die ook de tocht van RS80 aan het lopen waren. Ze liepen voornamelijk op routebeschrijving omdat het niet wilde lukken met hun GPS op de smartphone. Ik had geen problemen; zowel de smartphone als de Garmin GPS deden het prima. Wij hoefden de routebeschrijving dus niet te raadplegen.

Op weg naar Linschoten
Net na de Limesbrug bogen we rechtsaf en volgden we een fietspad langs een vrij drukke weg. Hier ben ik nog niet geweest en dus werd het een nieuwe ontdekkingsreis. Later gingen we onder het spoor door en vlak voordat we bij de natuurplas Breeveld de weg zouden verlaten, moest er een geocache in de woonwijk liggen. Vanaf de route moest ik een behoorlijke omweg maken om er te komen; er zat een sloot tussen. Dus lieten we deze cache maar liggen. Eerst via een harde weg en later via een graspad gingen we om de plas heen. Na een bruggetje wandelden we tussen twee plassen door, rechts nog steeds de natuurplas Breeveld en links de recreatieplas Cattenbroek. Verderop gingen we door een nieuwe woonwijk, waar enkele drijvende woningen liggen. Het uitzicht over de recreatieplas was fraai. Vervolgens liepen we richting de A12 die we middels een viaduct overstaken. Vlakbij moest ook weer een geocache liggen, echter bleek die zich beneden aan het talud te bevinden en dat was voor ons veel te steil. Dan maar gauw verder richting Linschoten, een dorp dat ik nog niet kende. Vlak voor het dorp kwamen we bij een ecopark waar wederom een geocache verstopt moest zitten. We probeerden er via het park te komen, maar het gras bleek behoorlijk zompig te zijn en dus lieten we ook deze geocache voor wat het was. Er viel nog genoeg te geocachen in Linschoten. Even verderop zat er één in een tuin verstopt en die was makkelijk te pakken. Nog geen tweehonderd meter verderop was het opnieuw raak, in een gat in een betonnen paaltje zat een klein kokertje verstopt. Deze was al wat lastiger te vinden.

Drijvende woningen in recreatieplas Cattenbroek

Na een kleine elf kilometer werd het tijd voor een rust, bij café restaurant Het Wapen van Linschoten en Snelrewaard. Het liep al tegen lunchtijd en dus ging een lekkere tosti met een Leffe Bruin er wel in. Terwijl we zaten te lunchen kwamen er meer wandelaars binnen, waar we er een aantal van kenden. Blijkbaar waren we niet de enigen die deze tocht alsnog wilden lopen. Met het bestellen en eten van een tosti ben je al gauw een uur verder, dus vervolgden we rond twintig voor één de wandeling. Na het oversteken van het water, de Lange Linschoten, wandelden we nog een stukje door het dorp en bij het verlaten daarvan passeerden we een parkeerplaats met een geocache, die zich gelukkig makkelijk liet vinden. Er volgde een mooi stuk door het groene buitengebied, eerst langs de Lange Linschoten, daarna over de Schapenlaan en vervolgens door het Hoornsche bos. Langs de Haardijk zagen we statige bomen, waarvan er enkele de storm niet overleefd hebben. We kwamen weer aan de A12 en nadat we bij de afslag Woerden onder de autoweg door waren gegaan, volgden we de Kromwijker Wetering via een dijk op de zuidelijke oever. Bij een boom zat in een buisje een geocache verstopt, maar ik vond het best link zo vlak langs het water. Bart probeerde hem toch te pakken met mijn geknutselde magneetstok. Het trommeltje viel er echter steeds af. Na de tocht heb ik op internet toch maar eens een betere, krachtigere magneetstok besteld, waar zelfs een lampje in zit. Handig om even in de buisjes te kijken!

Verderop staken we de Kromwijker Wetering over en gingen we opnieuw onder het spoor door. De cache die daar lag leek ons te gevaarlijk en die hebben we dus bij voorbaat maar overgeslagen. We wandelden het sportpark Cromwijck in, waar voetbalvereniging VEP ligt. Tijdens de tocht was hier de tweede rust, maar we waren al gewaarschuwd dat deze locatie op zondag dicht zou zijn. Het bleek te kloppen. Dus vervolgden we de route tussen de sportvelden door, naar wijkpark Molenvliet. Even later liepen we over verschillende fietspaden aan de westelijke zijde om Woerden heen en staken we de Middelwetering over, waar een geocache bij of onder de brug moest zitten. Het wilde maar niet lukken om deze te vinden. Een eindje verderop kwamen we bij een bankje met fraai uitzicht over het buitengebied. Hoewel het fris was en er een beetje wind stond, besloten we toch even een pauze te houden. Tijd voor een paar boterhammen en een gesprekje met iemand die zijn hond aan het uitlaten was. Ook werden we weer ingehaald door wandelaars die dezelfde route liepen als wij.

Terug naar het centrum
Vlak na deze geïmproviseerde rust die ongeveer een kwartier duurde, kwamen we weer bij de Oude Rijn die we nu richting het centrum van Woerden volgden. Ook dit voor mij onbekende stuk jaagpad was erg fraai. Mooie huizen, bruggen en enkele oude industriepanden die, hoewel ze niet uitblinken qua schoonheid, toch wel iets nostalgisch hebben. Het misstaat zeer zeker niet zo langs het water. Ook de Kromwijker Wetering kwamen we weer tegen, die we moesten oversteken. Voordat we dit deden ging ik iets van de route af om een geocache te zoeken. Er waren al twee geocachers bezig en dus had ik mazzel; ze hadden hem al te pakken en ik hoefde alleen nog mijn naam in het logboekje te zitten. Na het loggen wandelden we verder naar de Rozenbrug, aan de Singel. Intussen begonnen we ons af te vragen waar we het finishdrankje zouden gaan nuttigen, want proeflokaal Bregje zou pas om vijf uur open gaan en we wisten ook niet zeker of we daar alleen iets kunnen drinken, want het is een drukbezocht restaurant. Dan maar naar Drinkerij Het Bierhuys, waar ze veel speciaalbieren hebben? Vorige keer was het daar ook druk en was er geen plek voor ons. Onze verwachting was dat het er nu niet veel beter zou zijn.

Op de Kromwijkerdijk

Bij de jachthaven zagen we het restaurant Loef & Lij en daar waren we welkom voor een drankje. Ook hier was het druk, maar binnen vonden we toch een lege tafel. Helaas bood de bierkaart niets nieuws voor mij, maar een Brugse Zot met een paar bitterballen is altijd prima. En ondanks dat het niet leek of we er lang gerust hebben, hebben we er bijna een uur gezeten. Rond twintig voor vijf werd het tijd om het laatste stukje van de route te lopen. Dat ging dwars door het winkelgebied, waar het nog redelijk druk was. Het liep tegen sluitingstijd van de meeste winkels. Aan de andere kant van het centrum wandelden we langs kasteel Woerden en de Sint-Bonaventurakerk. De zon was al aardig aan het zakken en stond net verkeerd om nog mooie foto’s van deze historische bouwwerken te maken. Jammer… We verlieten het centrum via de Mandelabrug en al snel kwamen we weer bij het station uit. We besloten toch nog even door het tunneltje te gaan, terug naar proeflokaal Bregje. Daar gingen net de deuren open en er stond een behoorlijke wachtrij. We hadden er goed aan gedaan om in het centrum iets te gaan drinken. Wel zochten we nog een keer naar de geocache; dit keer ging Bart mee kijken en hij had hem vrij vlug in de gaten. Mooi, toch nog een punt gescoord zo aan het eind van de wandeltocht.

Nadat we terug naar het station waren gelopen namen we daar de intercity van 17.25 uur naar Utrecht, een reis van slechts tien minuten. Ik nam vlug afscheid van Bart en haastte me door de stationshal, want vier minuten later zou er een intercity naar Alkmaar vertrekken. De reisplanner gaf deze mogelijkheid helemaal niet aan, maar het was best te doen. En zo was ik rond kwart voor zeven terug in Alkmaar, een kwartier eerder dan wat het reisadvies aangaf. Alleen weer eens geen bus, dus nog even een kwartier wandelen naar huis als “cooling down”…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Midden Delflandse poldertocht Schiedam (WS78), 26-02-2022

Datum: 26-02-2022
Tocht: Midden Delflandse poldertocht (serie 43 tocht 7)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 50522 kilometer
Weer: Strakblauwe lucht, zonnig, later beetje bewolking, weinig wind (ZO 2 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 9 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC8744D

Nou, het schiet niet erg op met het schrijven van verslagen… De achterstand wordt alleen maar groter. Vooruit, hier weer een poging om de schade enigszins te beperken…

Over deze tocht van WS78 was ik eerst aan het twijfelen. De foto’s en de beschrijving waren erg uitnodigend en het was alweer een flinke poos geleden dat ik een tocht van WS78 gelopen heb. Het werd wel erg vroeg opstaan (rond half vijf) en de fikse reistijd (bijna twee uur) stond me tegen. Toch besloot ik me daar overheen te zetten en te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Om zes uur zat ik in de Sprinter vanuit Alkmaar naar Haarlem. Daar kon ik overstappen op een intercity richting Vlissingen, die ook op station Schiedam Centrum stopte. Dat was nog niet het eindpunt van de reis; ik moest nog met de metro. Goed opletten dus waar die vertrekt, want ik ben zelden op dit station geweest. Gelukkig had ik ruim de tijd en vond ik het juiste perron vrij vlug. Ik hoefde maar één halte verder, naar Schiedam Nieuwland. Na een paar minuten lopen, kwam ik even voor acht uur bij de start aan. Die zou eerst in sporthal Groenoord zijn, voor zover ik gelezen heb, maar dat was nu ingericht als vaccinatielocatie. En dus is men uitgeweken naar de nabijgelegen Margriethal van Optisport. Door de gespreide starttijden viel het met de drukte mee. Gelukkig maar. Mondkapje op (niet meer verplicht) en waar mogelijk afstand houden. Inschrijven had ik al digitaal gedaan, dus hoefde ik me alleen nog te melden en mijn munten in ontvangst te nemen. Van de groene munt nam ik meteen een beker koffie in de sporthal en daarna ging ik, even na kwart over acht, vlug van start.

Soppen in het weiland
Vanwege die gespreide starttijden was het erg rustig op het parcours en de gezelligheid van gezamenlijk starten was er dus niet. Meteen na de start volgde de route een fietspad langs de A20 en diende zich de eerste geocache aan. Vlug kijken, maar helaas geen succes. Gauw maar weer door! Een bruggetje iets verderop bleek nog bevroren te zijn, dus oppassen! Nadat we onder de A20 door waren gegaan, wandelden we langs het Prinses Beatrixpark naar de buurschap Windas. Meteen kregen we al een modderig pad voor onze kiezen, terwijl we ook een fietspad hadden kunnen volgen. Een voorteken voor de rest van de dag? Even later moesten we een grasdijk langs de Poldervaart nemen, maar ik besloot op het verharde fietspad te blijven met mijn “asfaltschoenen”. Na het oversteken van de vaart kwamen we bij een spoorbrug, waar we via een vlonder onderdoor moesten. Een fietser ging hard de bocht door terwijl de vlonder nog wit zag van de vorst. Gelukkig ging het goed. Ik deed het toch maar voorzichtig aan. Aan de andere zijde van het spoor keken we naar de Kerkbuurt. We bleven de vaart volgen tot vlak voor de Delftse Schie. Bij de Keersluis in het gehucht Kandelaar draaiden we scherp linksaf, een parkachtige polder in. Dat moet haast wel de Oost-Abtspolder zijn. Nadat we onder de spoorlijn die naar Delft gaat door zijn gegaan, wandelden we nog steeds door een polderlandschap, later met veel water en bruggetjes. Mooi was het zeker. Zou dit dan de Holiër­hoekse- en Zouteveense­polder zijn? We kwamen op een verharde weg uit die we maar een klein stukje volgden, want al snel draaiden we een boerenerf op. Beetje vreemd. Klopt dit wel? Verderop gingen we een drassig weiland in. Het bleek een opengesteld boerenpad te zijn. Helaas zag ik niet goed waar je het beste kon lopen en al snel zakte ik diep weg in het doorweekte weiland. Een schoen vol water en een zeiknatte voet was het gevolg. Vervolgens passeerden we het riviertje De Zweth, met weer een geocache bij de brug. Ook deze zag ik zo snel niet, dus liet ik hem maar gauw zitten.

Oostveenseweg richting De Kapel

Aan het eind van het weiland moesten we over een hek klimmen om op de verharde Oostveenseweg uit te komen, en daarbij stootte ik mijn linker scheenbeen. Ja, dat doet zeer, maar op zo’n moment kan ik er weinig aan doen. De pijn zakt meestal wel gedurende de dag, dus doorlopen… Later bleek er toch wel een behoorlijke schaafplek te zitten. Inmiddels ben ik het wel gewend. We volgden de verharde weg naar het gehucht De Kapel, waar de soeppost was. Na een korte stop probeerde ik een geocache op te pikken. Isis en Jos keken ook even mee, maar zelfs met drie paar ogen vonden we hem niet. Dus liepen we samen op naar de Vlaardingervaart, die we in zuidelijke richting naar de wijk Holy in Vlaardingen volgden. Daar raakten Isis en Jos aan de praat met andere wandelaars en hierdoor liep ik op hen uit. Ook was het de bedoeling om opnieuw een grasdijk te volgen, maar ik koos wederom voor het naastliggende fietspad. Niet alleen vanwege de gladde schoenzolen, maar ook omdat ik daar een hoger tempo kan lopen. Na een flink stuk tussen de vaart en de Vlaardingse wijken Holy Noord en Holy Zuid gelopen te hebben staken we de vaart over en gingen we het recreatiegebied Broekpolder in. Vlak na een golfterrein, waar de weg opgebroken was, volgde een uitzichttoren die uitkeek over de Vlietlanden. Ik ben er even bovenop geklommen om een paar foto’s te maken.

Nog veel meer bagger…
De tocht ging verder over een graspad langs de Boonervliet. Later werd het pad verhard en nog iets verder ging de route weer een grasdijk op. Ook hier kon ik mooie het verharde fietspad nemen dat op hetzelfde punt uitkwam. Beetje jammer van het uitzicht, maar toch… Het liep een stuk makkelijker. Na het oversteken van de vaart via een hoge brug volgde opnieuw een graspad, dat later dwars door de Vlietlanden ging. Hier was een klein stukje zo modderig dat er geen doorkomen aan was en Jos, Isis en enkele andere wandelaars hebben mij twee keer onder de prikkeldraad door geholpen. Met mijn stramme spieren is zo diep bukken haast niet te doen. Er zat niks anders op dan maar door de wei te gaan. We liepen richting Maasland en een eind verderop was het opnieuw raak. Nu stond een flink deel van het pad onder water en moesten we nog een keer door de wei. Een beetje modder hoort bij WS78, maar dit was niet leuk meer. Gelukkig kwamen we daarna al snel bij de caférust, bij restaurant ’t Sonnetje. Even tijd om bij te komen met een Affligem Dubbel. Na een pauze van een klein half uur werd het tijd om verder te gaan, al viel het met de tijd nog wel mee. Het was één uur en de route zou niet helemaal veertig kilometer zijn. Nog achttien kilometer voor de boeg; dat moest toch lukken voor half zes…

Rust bij restaurant ’t Sonnetje in Maasland

Na de rust gingen we meteen onder de A20 door en volgden we een smal paadje parallel aan de Kortebuurt. Na het oversteken van de Boonervliet liepen we grotendeels parallel aan de Zuidbuurt. Gelukkig was dit allemaal prima begaanbaar. Anders zouden de harde wegen hier een uitstekend alternatief geweest zijn. Vlak voor de Krabbeplas kwamen we bij werkzaamheden uit. Toch moest er een geocache liggen, maar die kon ik zo vlug niet vinden. Dan maar flink doorstappen, wel goed opletten hoe het pad hier verder ging. Iets verderop wandelden we dwars door de Surfplas. Er werd beweerd dat het een drijvend pad is. Of het klopt, weet ik niet, maar zo hier en daar zag ik ineens een gat met water opdoemen. Zou er al iemand in gestapt zijn? Het was in ieder geval niet raadzaam om daar je voet neer te zetten, dus was het wel goed oppassen. Aan de andere kant van de plas werd ook gewaarschuwd voor drijfzand. Op de paden blijven dus. Niet veel later staken we de A20 over, die momenteel afgesloten was. Er werd druk geasfalteerd. Opnieuw wandelden we het recreatiegebied Broekpolder in, waar ons een aantal omleidingen te wachten stonden. Zou het pad aan de rand van het recreatiegebied zelfs voor WS78 te zompig zijn geweest? We liepen rechtdoor, wat de route zeker een paar honderd meter korter maakte. Iets verderop zouden we over een vlonder gaan. Het was een hoge afstap en de vlonder zag er behoorlijk ongelijk uit. Ook dit had men uit de route gehaald. Er volgde even later toch nog een lange, betere vlonder die naar een uitkijktoren leidde en uiteraard kon ik het niet weerstaan om te toren even te beklimmen. Het uitzicht over het recreatiegebied was de moeite waard.

Mispoes!
Even later wandelde ik door het Klauterwoud en passeerde ik Adventure Vlaardingen. Ik zag er wel enkele vrijwilligers met een WS78-jas staan, maar niet de bekende beachvlaggen. En dus liep ik vlug door. De route ging opnieuw naar de Vlaardingervaart, die we via een kunstzinnige brug genaamd “De Twist” overstaken. Vervolgens moesten we de vaart in noordelijke richting volgen. Ik begon me toch wel zorgen te maken. Ik had al lang bij de koffiepost moeten zijn. Een blik op mijn routebeschrijving en de nummers die op de pijlen staan leerde me al snel dat ik de koffiepost voorbijgelopen was! Ik had dus toch bij Adventure Vlaardingen moeten stoppen! Balen zeg! Omdat ik behoorlijk zin had in koffie en ook behoefte had aan rust, besloot ik die paar honderd meter wel terug te lopen. Dan maar wat later binnen; het kon nog prima… De koffie was de moeite waard en de korte stop deed goed. Bij de inmiddels derde doorkomst op De Twist heb ik ook nog vlug naar een geocache gekeken, maar wederom zonder succes. De tijd om goed te zoeken is er helaas niet… Vlak voor het punt waar we eerder in de ochtend de Vlaardingervaart waren overgestoken boog de route af en er volgde nu een flink stuk door Vlaardingen. Stukjes bebouwde kom werden afgewisseld met groen en aan de noordkant volgde zelfs nog een fraai pad met knotwilgen. Totdat we bij sportpark Willem-Alexander kwamen, dat boven op een tunnel over de A4 gebouwd is. Hier hadden we de fruitpost. Meestal staat die buiten, maar dit keer moesten we zelfs de trap op naar de kantine. De vrijwilligers van WS78 zaten lekker warm achter het glas in het zonnetje…

Drijvend pad in de Surfplas

Het laatste stuk van de route, verder langs de noordrand van Vlaardingen, had ook nog enkele verrassingen in petto. Vanaf een fietspad werden we een zompig, lager gelegen stuk natuur in gestuurd waar helemaal geen pad was. Het was er enorm uitkijken om niet vastgezogen te worden. Erg veilig vond ik het niet. Enkele fietsers vroegen zich zelf af wat ik daar beneden deed en wilden me komen helpen. Met moeite kwam ik aan de overzijde op een fietspad uit, waar ik meteen even op zoek ben gegaan naar een geocache achter een verkeersbord. Die was zo makkelijk dat ik hem meteen vond. Vervolgens werden we opnieuw een graspad op gestuurd en dat bleek wederom één grote bagger te zijn. En dat terwijl er iets verderop gewoon een fatsoenlijk verhard fietspad ligt. Jongens, waar zijn we nou helemaal mee bezig? Schuifelend richting het eind werd ik ingehaald door Mari Smits, die op dit terrein nog net even iets beter uit de voeten kwam dan ik. Ik was blij dat de paden verderop beter werden. We wandelden door het park Kethel en even later passeerden we de oude kern van dit voormalige dorp. Bij de kerk heb ik vlug naar een geocache gekeken, maar wederom zonder succes. Met zo’n hoog percentage niet gevonden geocaches ging de zin in het spelletje wel over. Ik wandelde verder, naar het Prinses Beatrixpark, waar de route eigenlijk eerst een stukje over de westelijke oever langs de Poldervaart zou gaan. Dit pad was echter afgesloten. Op de oostelijke oever was het ook nog even oppassen, omdat het hier en daar wat modderig was. We volgden de vaart totdat we weer bij de A20 kwamen. Vlak na de tunnel bij sporthal Groenoord stond Christa op mij te wachten, leunend op de rollator. Ik had haar laten weten dat ik in de buurt was en het was erg leuk dat ze me kwam opzoeken. Samen liepen we het laatste stukje terug naar de Margriethal, waar we om goed tien over vijf aankwamen.

Rollen maar!
Aan de finish heb ik met Christa twee flesjes Hoegaarden Wit gedronken, voordat we samen even voor half zeven naar de metrohalte Nieuwland gelopen zijn. Wel via een iets andere route dan op de heenweg, want met de rollator kun je niet de trap op en moet je dus de ingang zoeken waar een lift is. Onderweg staken we een kruispunt over en ik had me helemaal niet gerealiseerd dat zelfs het kleinste gootje aan de rand van de weg een obstakel is voor de kleine wielen van zo’n rollator. Weer wat geleerd. Aangekomen op het perron namen we de metro richting Rotterdam en op station Schiedam Centrum scheidden onze wegen. Het was een korte, maar leuke ontmoeting. Ik nam rond kwart voor zeven de intercity richting Amsterdam. In Haarlem moest ik er uit. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten op de Sprinter richting Alkmaar. Exact om half negen kwam ik aan in mijn woonplaats, precies zes minuten nadat de bus, die een uursdienst rijdt, vertrokken is. En dus werd het weer eens lopend naar huis. Maar dat mocht de pret niet drukken na zo’n leuke, mooie dag met een pittige WS78-blubbertocht…

Aan een witbiertje met Christa
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

104de Nijmeegse Vierdaagse zonder dispensatie

Van 19 tot en met 22 juli 2022 wordt de 104de Internationale Vierdaagse in Nijmegen georganiseerd. In 2019 heeft de organisatie, na mij zes keer dispensatie op de te lopen afstand verleend te hebben, te kennen gegeven dit niet meer te doen voor mensen met een visuele beperking. Dit betekent dat ik geen 4 x 40 kilometer meer mag lopen, maar terug moet naar de 4 x 50 kilometer. Vervolgens hebben we de organisatie de kans gegeven hun beleidswijziging te laten toetsen bij het College voor de Rechten van de Mens. Hier hebben ze gebruik van gemaakt en helaas voor ons hebben ze grotendeels gelijk gekregen. Kort gezegd betekent dit dat ik de 50 kilometer zou moeten kunnen volbrengen met een blindengeleidehond, taststok of buddy. Verder heeft het College de organisatie geadviseerd op hun site duidelijk te maken dat een individuele beoordeling nog steeds tot de mogelijkheden behoort. Lees het volledige oordeel hier.

Van die laatste mogelijkheid heb ik gebruik gemaakt en ik heb dus opnieuw een gemotiveerd verzoek ingediend om 4 x 40 kilometer te mogen lopen. In dit verzoek heb ik uitgelegd waarom de genoemde maatregelen mij niet voldoende gaan helpen. Ook heb ik aangegeven dat ik mijn diabetes en polyneuropathie als verzwarende omstandigheden zie. Ik ben sneller vermoeid, heb altijd pijn, vaak tintelingen in mijn ledematen en mijn spierspanning is bovenmatig hoog. Dit alles komt volgens de organisatie niet voor in het “paralympisch handboek” en daarom is de dispensatie afgewezen. Verder heb ik aangegeven best 4 x 40 kilometer zonder het “befaamde” vierdaagsekruis te willen lopen, als zij mijn prestatie niet als prestatiewaardig zien. Hier zijn ze helemaal niet op ingegaan, evenals de handreiking dat ik nog best met ze in gesprek wil gaan over de dispensatie. Mijn conclusie: de organisatie stelt zich niet sociaal op, laat geen sportiviteit blijken en wil helemaal nergens aan meewerken.

Ik heb nu drie keuzes: niet meelopen, 4 x 40 kilometer lopen met een polsbandje van de 50 kilometer (en gediskwalificeerd worden), of toch die 4 x 50 kilometer gaan proberen. De eerste optie levert mij alleen maar stress op, want dan ga ik thuis zitten kniezen en me opvreten. De tweede optie is niet reëel, want het levert commentaar op van andere wandelaars en de organisatie. Dat geeft mij wederom stress en dan loop ik niet op mijn gemak. Dan maar de laatste optie; toch de route van de 50 kilometer nemen en wel zien hoe ver ik kom. Als ik hem niet uitloop, ben ik er in ieder geval bij geweest en heb ik het geprobeerd. Voor mij staat één ding vast: na deze editie NOOIT MEER 4DAAGSE NIJMEGEN (met speciale dank aan de heer Henny Sackers, marsleider stichting DE 4DAAGSE)!

Vierdaagse 2019; nog met dispensatie op de 40 kilometer (in Elst)
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen