Wintertocht Deurne, 29-01-2017

Datum: 29-01-2017
Tocht: Wintertocht
Organisatie: AV-LGD
Internet: http://www.av-lgd.nl/
Afstand: 30 kilometer
Totaal afgelegd: 41362 kilometer
Weer: Eerst een beetje regen, bewolkt, later meer wind en enkele opklaringen.
Middagtemperatuur: ca. 8 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GCHRAY

Het weekend begon op vrijdag met enorme vermoeidheid en een stevige verkoudheid waardoor ik geen energie meer had om naar Blerick te reizen. Op zaterdag moest ik om 13.30 uur bij de kapper zijn en dat werd nog aardig stressen. Ik moest van tevoren ook even naar mijn Kahru wandelschoenen kijken, want de zolen waren aan het verslijten. Toen ik bij de kapper klaar was heb ik ze naar de schoenmaker gebracht. Gelukkig kunnen ze gerepareerd worden; dat scheelt weer een trip naar Horst. Ik voelde me de rest van de dag niet lekker en dat was zondagochtend nog steeds zo, maar ik besloot toch naar Deurne te gaan (op de Brooks wandelschoenen). Dan maar wat rustiger aan of de route iets inkorten als het tegen zou vallen.

De eerste trein ging om 7.07 uur en achttien minuten later stapte ik in Deurne uit. Ik zag geen bekenden op het station en aan de achterzijde ontdekte ik een nieuw fietspad, waardoor de route naar de start tweehonderd meter korter geworden is. Aangekomen op sportpark De Djump bleken Nicole, Rudolf en Gerrie er ook te zijn. Het was er druk en iemand stootte mij bijna de koffie uit de handen. Het was tegen acht uur en de meute werd ongeduldig, waardoor ik gemakkelijk een zitplaats kon vinden. Even na acht uur zijn Nicole en ik gezamenlijk vertrokken.

Rijke historie van een grasveldje in Vlierden
Het was nog tamelijk donker en ik kon de routebeschrijving niet lezen. Ook de pijlen waren voor mij nog niet goed zichtbaar. Gelukkig had Nicole hier geen moeite mee, want ik had geen zin om mijn zaklamp te pakken. Een kwartier later ging het al stukken beter. We liepen vanaf de start in oostelijke richting en ik wist dat er vlakbij de route, bij een vijvertje aan de Leembaan, een geocache moest liggen. Maar uit de logberichten bleek dat deze al een paar keer niet gevonden was, dus ik had geen zin om er heen te gaan. Ik was er bovendien al eens geweest en ook toen vonden wij hem niet. Via het gehucht Vreewijk liepen we het buitengebied in, waar we de Vreewijksche Loop overstaken. Net voordat we de bossen ingingen begon het te regenen en ik dacht dat het maar een buitje was, maar na een paar minuten vond ik het toch tijd om de paraplu te pakken. Rudolf was intussen al voorbijgelopen en nadat we de eerste splitsing gehad hadden, kwam Gerrie er ook aan. We hebben een stukje met hem gelopen. We staken de Oude Aa over en we bleven nog een flinke poos in de bossen, totdat we aan de doorgaande weg tussen Ommel en Vlierden kwamen. Die volgden we een stukje en zo kwamen we bij de molen Johanna-Elisabeth die helaas met de wieken net aan de verkeerde kant stond om er een mooie foto van te maken. Hoewel het erf open was durfde ik er toch niet heen te lopen. Via een klein ommetje liepen we richting Vlierden en op een grasveldje passeerden we een oud, vervallen kapelletje. Ik liep er even naartoe en toen zag ik dat het een grafkapel was, maar het opschrift op de voorzijde was niet echt leesbaar meer. Gelukkig had men aan de zijkant een bordje opgehangen waarop stond dat het de grafkapel van de familie De Maurissens is. Bovendien vertelde het bordje dat hier vroeger een kerk heeft gestaan en er een kerkhof is geweest. Erg interessant.

Grafkapel van familie De Maurissens in Vlierden

Grafkapel van familie De Maurissens in Vlierden

Een paar straten verder kwamen we bij de rust in gemeenschapshuis ’t Huis. Volgens Nicole was de rust vroeger in een zaaltje van het naastgelegen café, maar dat was een stuk kleiner. Ik kreeg het idee dat het gemeenschapshuis en het café nu bij elkaar horen. En “MFA ’t Huis” verbasterde gekscherend al snel tot “Maffiahuis”… Rudolf en Gerrie zaten er ook nog, maar wij hadden al plaatsgenomen aan een andere tafel voordat ik hen in de gaten had. We hebben even koffie gedronken en zijn toen aan de lus van de dertig kilometer begonnen. We kwamen langs de kerk waar het tamelijk druk was. Blijkbaar was de dienst net afgelopen en ik ben maar op de straat gaan lopen, want op de stoep schoot het niet op. We liepen Vlierden uit en we kwamen langs een klein bosje met een informatiebordje. Hier blijkt zich het graf van de arts en schilder Hendrik Wiegersma en andere familieleden te bevinden. En iets verderop wandelden we door een groter bosgebied dat vernoemd is naar de priester Gijsbertus Brandsma. Er staat een restant van een stenen en betonnen gebouw met een bankje, maar wat dit precies geweest is kon ik niet ontdekken. Zou het van het voormalige zwembad zijn, of is het een stukje oorlogsgeschiedenis…?

Even later liepen we langs de bosrand van de Brouwhuisse Heide en nadat we de drukke N279 waren overgestoken wandelden we door de bossen en een stukje buitengebied naar Helmond-Brouwhuis. Ik was al tegen Nicole aan het grappen of ze de koffie al klaar had staan, maar we kwamen niet echt bij haar huis in de buurt. Wel hadden we rust bij Wim van den Hurk tennis, waar ik in de kantine een kop erwtensoep gegeten heb. Ook kwamen we hier bekenden uit Venlo tegen die ook aan de wandel waren. Na de rust verlieten we Helmond-Brouwhuis ook snel weer en gingen we terug naar de Brouwhuisse Heide. Vlak voordat we weer bij de N279 kwamen moest er een geocache in de bossen liggen, een klein stukje van het parcours af. Omdat we vandaag nauwelijks geocaches dreigden tegen te komen en ik toch een travelbug kwijt wilde, besloten we even te gaan kijken. Het werd door de bossen struinen om er te komen en hoewel we toch aardig wat plekken bekeken hebben, konden we de geocache niet vinden. Enigszins teleurgesteld zochten we de route weer op en wandelden we verder.

De techniek liet het afweten…
We zigzagden nog een flink stuk door de bossen op de Brouwhuisse Heide en halverwege hield mijn insulinepomp er ineens mee op. Een verstopping, volgens de foutmelding… Niet weer hé? Meestal zit het slangetje dan ergens klem en daar kom ik lastig bij omdat het onder mijn kleding zit, dus moest er even het één en ander los. Bovendien was het aangepaste programma dat ik met sporten gebruik er ook mee opgehouden, dus moest ik de foutmeldingen resetten en de pomp weer opnieuw instellen. En dan maar hopen dat de oorzaak ook echt verholpen is en het niet aan het infuus ligt… Gelukkig bleef de pomp het de rest van de tocht weer gewoon doen. Aan de noordoostzijde van de heide wandelden we nog langs camping Holanda Boungalos en Bospark De Bikkels om vervolgens terug te keren in Vlierden, waar we opnieuw rust hadden in gemeenschapshuis ’t Huis.

Restant van een gebouw in het Brandsma's Bos

Restant van een gebouw in het Brandsma’s Bos

Daar hadden ze Westmalle Dubbel en die smaakte prima. Vervolgens verlieten we Vlierden om daarna nog een extra lusje langs de Oude Aa te maken. De graspaden waren soms wat lastig om te lopen, maar het was wel een mooi stukje. Intussen zagen we ook hier en daar wat blauwe lucht en kwam het zonnetje er af en toe even door. Dat was heerlijk aangenaam. Door het buitengebied ging het terug naar Deurne. We kwamen over een fietspad en daar stonden informatieborden over de Knoflookpad, die hier blijkbaar huist. Schijnbaar is hier veel om te doen geweest, omdat de randweg van Deurne door dit gebied is aangelegd. De randweg draagt hier zelfs de naam “Knoflookpad” en de omgeving is zo aangepast dat deze pad zich er alsnog prima thuisvoelt en zich kan voortplanten.

Een gezellige ontmoeting
Langs het Peellandcollege wandelden we terug naar sportpark De Djump, waar Rudolf en Gerrie al aan het trappist zaten. Ik heb er ook één gedronken en later kreeg ik er nog één aangeboden van Gerrie. We hebben een tijdje met hen zitten kletsen. Toen zij opstapten om naar het station te gaan had ik nog even tijd nodig om mijn glas leeg te maken en mijn spullen te pakken. Nicole stapte op de fiets en ik sprintte naar het station, want ik wilde toch nog graag de trein van 17.34 uur naar Blerick halen. Op het station zag ik Gerrie en Rudolf nog even, maar omdat zij op een ander perron stonden bleef het bij zwaaien. Ik was prima op tijd en na een paar minuten kwam de trein, die me in achttien minuten naar Blerick bracht. Het was iets later geworden dan ik gehoopt had, maar we hebben wel weer eens gezellig bijgepraat met Rudolf…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Eerste toren- en molentocht Barneveld (WS78), 21-01-2017

Datum: 21-01-2017
Tocht: Eerste toren- en molentocht (serie 39 tocht 7)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 41332 kilometer
Weer: Helder, fris winterweer. Geen bewolking, zonnig en weinig wind.
Middagtemperatuur: ca. 4 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5J3BV / GC6R9EX / GC6WH67 / GC5J383

Ook Barneveld was voor mij met het openbaar vervoer eigenlijk weer een uithoek, want het maakte niet veel uit of ik er vanuit Blerick of vanuit Alkmaar naartoe ging. Het was sowieso ruim twee uur reizen en het scheelde maar zes minuten. Dus koos ik er voor om vrijdag na mijn werk meteen door te reizen naar Limburg. Daar moest ik op zaterdag om 6.02 uur de trein naar Nijmegen hebben. Ik twijfelde nog even of ik daar koffie zou gaan halen bij de Albert Heijn To Go, maar hiervoor moet je tegenwoordig uitchecken. En omdat hij pas om zeven uur open gaat werd het al wat krap om de aansluiting te halen. Dus liep ik naar spoor 4b waar de intercity richting Den Helder al klaarstond. Deze bracht me naar Ede-Wageningen en hier was het bij de Kiosk te druk voor een beker koffie. Op spoor 1a trof ik nog meer wandelaars die naar Barneveld gingen. We moesten een stukje over de Valleilijn, ook wel de Kippenlijn genoemd in de volksmond. De trein van Connexxion vind ik altijd net een blokkendoos (omdat hij zo rechthoekig is) en het interieur is flink gedateerd, wat een beetje een deprimerend gevoel geeft. Maar ondanks dat er vaak storingen op dit traject zijn waren we keurig op tijd, om 8.12 uur, op station Barneveld Centrum. Het was maar een klein stukje lopen naar de start bij partycentrum Veluwehal en ik hoefde de andere wandelaars maar te volgen, want ze wisten blijkbaar de weg.

Onder de voet gelopen
Buiten trof ik Erik en binnen kreeg ik van Isis een paar travelbugs die uit Antarctica afkomstig waren, met het verzoek deze weer ergens anders te verstoppen. Ééntje had daar al een jaar stilgelegen, dus wil ik ze best wel weer op weg helpen. En nu ze in Nederland zijn, hebben ze flink wat kilometers afgelegd (ruim 14.000 van Antarctica tot hier). Ik heb me ingeschreven en daarna heb ik koffie gehaald. Het was enorm druk, maar achterin bleek nog een zaaltje te zijn en daar zat bijna niemand. Toen ik de koffie op had heb ik Isis nog even geholpen met het loggen van de travelbugs, totdat het bijna negen uur was en ze me een plaagstootje gaf: “Lopen jij!”. Buiten moest ik toch nog even wachten op de toespraak en het uitdelen van de routes. We liepen regelrecht naar het centrum van Barneveld met de Nederlands Hervormde Kerk en het beeld van Jan van Schaffelaar. Ik wilde er een foto van maken maar werd zowat omvergelopen door een wandelaar die flink haast had en dus niet voldoende afstand hield. Sommigen lopen echt asociaal.

Beeld van Jan van Schaffelaar

Beeld van Jan van Schaffelaar

Maar goed, de foto was gemaakt en op het pleintje was het nog een beetje oppassen, want de trappen waren nog wit en glad. We liepen nog een aardig stukje door Barneveld en nadat we de Grote Barneveldse Beek waren overgestoken kwamen we aan de rotonde bij de N802, waar we het dorp verlieten. Hier lag ook de eerste geocache en die was zo makkelijk dat ik hem meteen te pakken had. We moesten richting Lunteren en kregen een aantal verharde wegen voor onze kiezen, waarvan een enkele vrij druk was met verkeer. Ook op de terugweg was dit het geval; iets wat we van WS78 eigenlijk niet gewend zijn, maar dat werd in het middenstuk van de route weer ruimschoots gecompenseerd met prachtige natuur. Eenmaal van de drukke weg af wandelden we over een oud klinkerweggetje; de klinkers waren allemaal scheef en van verschillende grootte. Daarna volgde een graspad dat nog onder de sneeuw lag en via een onverharde weg kwamen we in Lunteren, waar we bij molen De Hoop de soeppost hadden. De molen ligt op een heuveltje en ook hier was het oppassen omdat er nog sneeuw en ijs lag. Ik was relatief vroeg waardoor ik zelfs even in de rij moest staan voor de soep. Toen ik de tomatensoep op had, werd het al een stuk rustiger. Het was goed kijken waar ik naartoe moest, maar Erik hielp me even en stuurde me de juiste weg in.

De Koepel
We staken het Kippenlijntje over en na een klein stukje buitengebied wandelden we het Buurtbosch in. We kwamen langs de “Van den Ham” boom, een monument ter ere van de stichter van het Luntersche Buurtbosch, notaris J.H.Th.W. van den Ham. Hier maakten we ook kennis met de “camera’s” die overal in de natuur staan. Roestige dozen op een driepoot met een zilverkleurige draaischijf aan de zijkant en een metalen opening aan de voorzijde. Het bleken helemaal geen camera’s, verrekijkers of iets dergelijks te zijn, maar kijkdozen met informatie. Alleen was de verlichting binnenin zo zwak dat ik er helaas niets van kon maken… Langs congrescentrum De Werelt en een camping wandelden we vervolgens naar uitzichttoren De Koepel op de Goudsberg, ook gesticht door notaris Van den Ham. De waterpomp die ernaast staat moest uiteraard ook nog even op de foto en we zagen een bord waarop stond dat het middelpunt van Nederland (het geografisch middelpunt) 2100 meter verderop lag. Hier vroegen twee dames die ik al eens eerder op de foto gezet had of ik weer een foto van hen wilde maken. Later daalden we samen van de heuvel af en ook hier lag nog veel sneeuw in het bos, dus was het plaatselijk glad. Mijn moeder belde, maar ik kon niet lang aan de telefoon blijven omdat ik goed moest uitkijken waar ik mijn voeten neerzette…

Uitkijktoren De Koepel op de Goudsberg

Uitkijktoren De Koepel op de Goudsberg

We bleven nog een tijdje in de bossen en kwamen daarna in het buitengebied. In deze omgeving lagen erg veel geocaches, dus besloot ik alleen die te doen die echt aan de route lagen. De eerste zat onder een paaltje verstopt waarop WS78 een routemarkering geplaatst had. Ik zette het voorzichtig aan de kant zodat het zichtbaar bleef en toen zag ik dat ik een magneet nodig had om de geocache te kunnen pakken. Mijn magneetstokje bleek niet lang genoeg, maar met de magneet aan een touw lukte het wel. Intussen had ik veel bekijks van een paar wandelaars die het geocachen nog niet kenden. Iets verderop, weer bij het Kippenlijntje, zag ik geen pijlen en twijfelde ik even. Ik stak het spoor toch maar over en net na de overweg bleken we linksaf over een graspad te moeten. Aan het eind lag weer een geocache (een puzzelcache waar ik de oplossing wel van had), maar die kon ik zo gauw niet vinden. Veel tijd had ik niet over dankzij de vorige geocache, dus liep ik na een minuutje zoeken maar vlug verder.

Gastvriendelijk…?
Bij de Doesburger molen heb ik een paar foto’s gemaakt en nadat we het Kippenlijntje nog een keer waren overgestoken wandelden we het Edese Bos in. Ook hier was het nog plaatselijk glad en de grond was nog bevroren, dus was het goed uitkijken waar je je voeten neerzette. En sommige pijlen waren door de sneeuw wat lastig te zien. Een aantal wandelaars had zich hierdoor verlopen, maar ik was gelukkig mee aan het lezen op de routebeschrijving waardoor dit mij bespaard is gebleven. Vlak voor de caférust schoot ik nog een geocache voorbij voordat ik er erg in had. Ik liep een paar meter terug en had geen tijd meer om de hint te lezen, maar ik zag meteen waar ik zijn moest en vond de cache ook gelijk. De wandelaars voor mij waren doorgelopen en even later liep ik alleen verder naar de rust bij camping Bospark Ede. Buiten was het druk omdat binnen geen eigen etenswaren genuttigd mochten worden, maar er zaten ook nog veel wandelaars in het restaurant. Aan de bar vroeg ik een speciaalbiertje, maar dat hadden ze niet. Dus werd het een gewoon pilsje van de tap. Er werd een behoorlijke prijs gevraagd voor een klein glas, dus echt gastvriendelijk kwam het niet over. Huib uit Delft kwam bij mij aan de tafel zitten met een kop soep en we hebben even met elkaar gepraat, maar ik zat lekker op schema en besloot niet al te lang te blijven. Ik moest tenslotte ook nog buiten tijdens het wandelen mijn boterhammen opeten…

Doesburger molen

Doesburger molen

We liepen dwars over het park en we verlieten dit aan de achterzijde, waardoor we meteen weer in de bossen kwamen. Een eindje verderop liepen we langs familiepark ’t Gelloo en we passeerden ook nog het park Landgoed De Scheleberg. Alle drie de parken zijn van Topparken en liggen maar een paar kilometer van elkaar af. Tegenover het laatste park gingen we weer de bossen in en na wat licht glooiende paden kwamen we op het Wekeromse Zand. Een flink deel was nog wit van de sneeuw, maar omdat het dooide was er ook al weer veel zand zichtbaar. De grond was nog steeds grotendeels bevroren en toch zorgde het zonnetje voor een paar modderige stukjes. Aan de noordkant van de zandvlakte volgde nog een stukje bos en we kwamen langs een grote wildobservatiepost. Veel was er echter niet te zien. Ook passeerden we een aantal huizen, waar een automobilist er te laat achterkwam dat hij de inrit moest hebben. Omdat er nog ijs op de weg lag, slipte hij aardig door, vlak naast me. Misschien voortaan iets minder hard rijden…?

56 of 65?
Via een zandweg met verhard fietspad tussen de velden kwamen we bij de koffiepost, waar ik ook nu weer een halve rookworst met mosterd gegeten heb. Ik was nog ruim op tijd om de pijlenophalers voor te blijven; ik had nog zeker een kwartier speling en ze waren nog niet in het zicht. Na deze korte rust was het gedaan met de bossen en liepen we grotendeels over verharde wegen door buurtschap De Valk terug richting Barneveld. Hierbij staken we de Grote Valkse Beek een paar keer over. Bij de Barneveldse Beek stond een uitnodigend bankje fraai tussen de waterpartijen, maar het was veel te koud om er te gaan zitten. Het zonnetje stond al erg laag, wat enorm lange schaduwen en mooie kleuren opleverde. De fruitpost had ik pas in Barneveld verwacht, maar deze lag nog net in het buitengebied. Volgens mij heeft men het huisnummer verkeerd om op de routebeschrijving gezet. 56 In plaats van 65… We kregen een appel en toen ik het erf afliep, volgde ook meteen de laatste geocache op deze tocht. Ik moest er voor door de greppel, maar toen zag ik de cache ook meteen. Hij lag vol in het zicht en dat leek me niet de bedoeling. Waar hij wel hoorde te zitten kon ik niet ontdekken…

Op het Wekeromse Zand

Op het Wekeromse Zand

Het laatste stukje van de tocht ging weer door Barneveld. We passeerden kasteel De Schaffelaar, maar hier heb ik niks van gezien omdat het al flink aan het schemeren was. Ik had moeite met het lezen van de route en het vinden van de pijlen. Al snel zag ik het station en vanaf daar wist ik de weg terug. Ik kwam Mari nog tegen, maar erg lang hebben we niet gekletst want ik wilde wel op tijd binnen zijn en hij leek ook een beetje haast te hebben. Aan de finish in de Veluwehal bleek het nog aardig druk te zijn, want er zaten ook veel niet-wandelaars. Helaas was er geen donkere trappist of een bokbier, dus nam ik een Leffe Blond. Die smaakte ook prima. Ik raakte weer aan de praat met Huib en het was zo gezellig dat ik nog twee glazen bier gedronken heb. We hadden allebei de telefoon nagenoeg leeg en het was maar goed dat ik nog twee (bijna volle) externe accu’s mee had.

Laat naar huis…
Rond kwart voor zeven zijn we naar het station van Barneveld gelopen en een half uurtje later stonden we op station Ede-Wageningen. Volgens de reisplanner zou ik hier ruim een kwartier moeten wachten, maar ik kon toch een eerdere trein naar Nijmegen nemen. Ik had daar nog wel even tijd om een frikandellenbroodje te halen en op te eten, voordat ik de trein naar Blerick nam. Daar kwam ik pas tegen negen uur aan. Het was weer eens een langere dag geworden dan ik gepland had, maar het was zeker de moeite waard… En een hele zondag voor de boeg om uit te rusten…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

2e Winterserietocht 2016-2017 Breda, 14-01-2017

Datum: 14-01-2017
Tocht: 2e Winterseriewandeltocht 2016-2017
Organisatie: Wsv. W.I.E.G.O. Breda
Internet: http://www.wiego.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 41292 kilometer
Weer: Wisselvallig (buien, soms ook zonnig), fris, plaatselijk glad (door eerdere sneeuw).
Middagtemperatuur: ca. 4 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Op deze zaterdag was er niet veel te wandelen in het zuiden en nou had ik wel op zondag naar Waalwijk of Wijchen kunnen gaan voor twintig of dertig kilometer, maar dan werd het ook weer meer reizen dan wandelen. Dus besloot ik toch nog een keer naar Breda te gaan, ondanks dat ik er vorige maand ook al was geweest. Ik nam de trein van 7.07 uur naar Eindhoven en ook nu weer dreigde ik de aansluiting te missen omdat NS het maar niet voor elkaar krijgt om op tijd te rijden. De overstap is maar twee minuten en wij zouden precies op het moment aankomen dat de intercity naar Breda zou vertrekken. Gelukkig werd er nog even gewacht en haalde ik de overstap net. In de trein naar Breda was ik met Nicole aan het SMS-en en zij bleek in dezelfde trein te zitten, dus troffen we elkaar op het station. Daar namen we de lijn 7 naar het Valkeniersplein, waar we rond kwart voor negen aankwamen. Met nog een andere wandelaar liepen we naar de start. Even voor negen uur waren we er en nadat we ons ingeschreven hadden, zijn we toch nog een kop koffie gaan drinken. Intussen kwam ik er achter dat mijn waterreservoir in de rugzak ergens een lek had. De binnenkant en onderkant van de rugzak waren erg nat. Ik heb het reservoir, de slang en de koppelingen droog gemaakt en nagekeken, maar kon geen lek ontdekken. Omdat het buiten koud was droogde alles ook maar erg langzaam en was het lastig te beoordelen of het nog ergens lekte, maar op den duur kreeg ik toch het vermoeden dat ik onbewust het lekje verholpen had. Misschien zat het koppelstuk niet goed vast…?

Vriendelijke lobbes
Door dit incidentje waren we nog pas om half tien van start gegaan. We hadden verwacht dat de tocht wel weer door het Mastbos zou gaan, maar tot onze verrassing kwamen we daar helemaal niet. De route ging naar Bavel, Dorst en Ulvenhout. We verlieten het startbureau richting de Ginnekenmarkt en we draaiden de Viandenlaan op, maar nog voordat we bij het oude startbureau waren sloegen we al rechtsaf. Via een ommetje kwamen we op de Bavelselaan en die volgden we oostwaarts tot in Bavel. Over het algemeen waren de stoepen en wegen goed begaanbaar, maar hier en daar lag nog een klein restje sneeuw of wat ijs. In Bavel liepen we via een fietspad naar een viaduct over de A27 en aan de andere kant passeerden we korenmolen De Hoop. We liepen nog wat door het dorp en in het park De Groene Long kwamen we langs een voetbalveldje, maar het was er rustig, want er lag nog een beetje sneeuw. Nadat we de GilzeWouverbeek waren overgestoken verlieten we de bebouwde kom en ging het via fietspaden, parallelwegen en landwegen naar Dorst. Daar kregen we een splitsten de korte afstanden zich af en ging de vijfentwintig en veertig kilometer richting de eerste wagenrust, die een stukje verderop bij een boerderij ondergebracht was. De hond op het erf was erg enthousiast, maar gelukkig zat hij aan de ketting want wij durfden er niet zomaar naartoe te lopen. Later, toen de eigenaar erbij was, konden we hem wel aaien. We kregen een kop koffie en een speculaaskoekje op de rust en we hebben er een paar minuten lekker in het zonnetje gezeten.

Korenmolen De Hoop in Bavel

Korenmolen De Hoop in Bavel

Na de wagenrust staken we de spoorlijn Breda – Tilburg over en liepen we de bossen in. Hier was al wat meer sneeuw blijven liggen en op de paden moesten we regelmatig om de plassen heen manoeuvreren. Op de meeste lag nog een dun laagje ijs en zo hier en daar was het terrein nog behoorlijk nat en modderig. Het was wel een leuk gezicht, zo’n half witte wereld. In het bos kregen we ook de afsplitsing van de vijfentwintig kilometer en de veertig ging een stukje parallel aan de A27. Het verkeer was helaas goed hoorbaar. Aan de overkant van de snelweg lag Oosterhout, maar het dorp zelf lieten we links liggen. We kamen wel langs de Oosterhoutse Golf Club en hier bleek een routemarkering te ontbreken of we hadden hem over het hoofd gezien. Gelukkig kwamen we er met de routebeschrijving en de Google Maps kaart (in Endomondo) prima uit. Na een klein landelijk stukje wandelden we de boswachterij Dorst in en hoewel mijn (inmiddels sterk verouderde) GPS-kaart aangaf dat het hier allemaal zandpaden moesten zijn, liepen we vooral over verharde wegen. Hier maakten de sneeuw- en ijsresten het parcours soms wel behoorlijk glad.

Drie maal is scheepsrecht
We schampten nog net de Leemputten die er in het winterse landschap ook erg mooi bijlagen, en de heide ernaast was ook prachtig wit. Het bosgebied bleek ook waterwingebied te zijn en we kwamen langs twee fraaie informatiepanelen, maar met mijn beperkte zicht kon ik ze niet makkelijk lezen. Dus heb ik ze op de foto gezet, zodat ik thuis in alle rust even wat beter kon kijken. Een eindje verderop leek er weer een routemarkering verdwenen te zijn en we kwamen Jan uit Best tegen, die hier al voor de derde keer langs kwam en niet wist waar hij naartoe moest. Op de routebeschrijving was de situatie wel goed beschreven en dus liepen wij meteen het juiste pad in. We hebben Jan meegenomen en verderop stonden weer pijlen. Net voordat we weer in Dorst kwamen wandelden we nog langs een kapelletje en daar heb ik even binnen gekeken. Het werd wel tijd om op de rust te komen, want het buienalarm begon te rammelen. Toen we net bij het café Dorpzicht binnen zaten, trok er een sneeuwbui voorbij en de wandelaars die na ons kwamen waren behoorlijk nat. Het was wel al rustig in het zaaltje en we hebben een tijdje met Inge zitten kletsen, die ook nu weer onze kaartjes knipte. Onder het genot van een trappistje heb ik mijn boterhammen opgegeten en even voor twee uur zijn we weer op pad gegaan. Helaas bleef het niet helemaal droog.

Witte wereld nabij de Leemputten

Witte wereld nabij de Leemputten

In Dorst passeerden we een geocache op vijfenveertig meter afstand, maar omdat hij aan de overkant van een drukke weg lag ben ik er niet naartoe gegaan. Ik wist niet zeker of ik aan de overkant kon blijven en dan zou ik die weg dus drie keer moeten oversteken. Daar had ik geen zin in. We wandelden wat door het buitengebied van Dorst en daarna staken we de rijksweg N282 over, om vervolgens nog een stukje door de boswachterij Dorst te gaan. We hadden de rijksweg al een stukje gevolgd en toen we het bos uitkwamen deden we dat nog een keer, maar dan in tegengestelde richting. Al snel kwamen we langs de Noord-Brabantsche Golfclub Toxandria en daar was bij een boerderij een volgende wagenrust. We kregen er bouillon en we konden er even onder een afdak uitrusten. De route ging verder langs en over de golfbaan, maar er lag zoveel sneeuw dat er niet gespeeld werd. Het verbaasde mij weer eens dat er in zo’n fraaie omgeving drie gigantische golfbanen binnen een straal van vijf kilometer liggen. Wat een aanslag op de natuur… We liepen nog een stuk over een graspad waar het wat drassig was en kwamen daarna op een verharde weg uit. Die was prima begaanbaar, maar in de berm lagen nog grote hopen sneeuw. Een paar dagen geleden moet het er hier dus heel anders uitgezien hebben…

Blubberig stuk Ulvenhoutsebos
Door het buitengebied wandelden we weer richting Bavel, waar we bij een bedrijf nog een wagenrust hadden. Hier kregen we een appel en voor een euro konden we koffie krijgen. Nicole hoefde niks en ik twijfelde even, maar besloot toch een bakje te nemen. Het kostte wat meer tijd dan gedacht, omdat de koffie goed heet was, maar wel lekker. Intussen maakte ik een paar foto’s van de dames van de W.I.E.G.O. die er winters gekleed bijstonden en één foto heb ik hen meteen gemaild. De accu van de telefoon had het er maar zwaar mee, maar het ging nog net. Ik moest wat overhouden voor het laatste stuk van de route. Aan de zuidkant van Bavel wandelden we nog langs een kapelletje en hier ben ik even gestopt om een paar foto’s te maken. Bij knooppunt Sint Annabosch staken we weer de A27 over en daarna kregen we nog een flink modderig stuk door het Ulvenhoutsebos voor onze kiezen. Ze waren zeker bang dat we met schone schoenen binnen zouden komen. Intussen begon het ook te schemeren en kreeg ik steeds meer moeite met mijn beperkte zicht om de pijlen en paden te zien. We werden nog even Ulvenhout ingestuurd voor een rust bij café Marie, maar we hadden geen tijd en ook geen zin om nog een keer te pauzeren. Nicole en Jan liepen meteen door, maar ik ben toch even binnen gaan kijken of er niemand van W.I.E.G.O. meer zat. Stel dat aan de stempelaar verteld is dat er nog drie man langskomen, dan zit hij of zij er voor Piet Snot te wachten…

Bagger in het Ulvenhoutsebos

Bagger in het Ulvenhoutsebos

Maar er was niemand meer behalve de barman en wat stamgasten, dus liep ik ook snel verder. Op de volgende hoek stond Nicole te wachten en nadat we Ulvenhout verlaten hadden moesten we nog een klein stukje door het bos. Bij de natuurpoort Landgoed Wolfslaar was het inmiddels al te donker geworden om nog foto’s te maken. Ik had mijn zaklamp niet uit de tas gehaald en ik kon de routebeschrijving nauwelijks nog lezen, dus dat liet ik maar aan Nicole over. We liepen langs de zuidelijke rand van Breda en bij een rotonde sloegen we rechtsaf de stad weer in. Nu was het één lange weg terug naar de Ginnekenmarkt en de finish volgde ook niet veel later. We hebben nog een stukje met Jan gelopen maar die zal wel direct naar het station gegaan zijn. Na het inleveren van de controlekaart en het afstempelen van het wandelboekje ging ik een biertje halen. Helaas had men toch geen trappist in huis gehaald, maar er was nog iets veel beters; een Hertog Jan Grand Prestige. Die smaakte fantastisch, maar omdat ik moe was tikte hij wel behoorlijk aan.

De grillen van het openbaar vervoer
Omdat we niet precies wisten hoe laat de bussen van de verschillende haltes vertrokken, zouden we naar het Valkeniersplein gaan zodra ik mijn bier op had en daar wel verder zien. Toen we rond twintig over zes naar buiten gingen, keek ik even op de planner. De bus van 18.30 werd al krap en ondanks dat we flink doorgestapt hadden reed hij ons net voor de neus weg. Hij vertrok zo’n twee minuten te vroeg en het werd dus een half uur wachten in de kou. Op station Breda moesten we eigenlijk ook nog een flinke tijd wachten, dus besloten we de intercity richting Zwolle te nemen en in Tilburg over te stappen op de Sprinter. In Eindhoven leverde dat maar vijf minuten winst op, maar we zaten tenminste lekker warm. Nog een blik op de reisplanner leerde ons dat Nicole in Eindhoven eigenlijk nog bijna een uur moest wachten op de sprinter naar Helmond-Brouwhuis. Ze besloot mee te gaan tot station Helmond en dan naar huis te lopen. Ik zou al lang met de fiets gegaan zijn, wetende dat die verbinding ’s avonds zo slecht is. Ik reisde door naar Blerick, waar ik ook pas rond negen uur aankwam. Daarna moest ik nog een stukje fietsten voordat ik eindelijk aan tafel kon. Het was wel laat, maar gelukkig stond er voor de zondag niks op mijn programma…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Winterwandeling Tegelen, 08-01-2017

Klik hier voor de website van wsv. D.W.F. Belfeld

Datum: 08-01-2017
Tocht: Winterwandeling
Organisatie: Wsv. D.W.F. Belfeld
Internet: http://www.doorwandelenfit.nl/
Afstand: 35 km.
Totaal afgelegd: 41252 kilometer
Weer: Grijs, mistig, fris, eerst nog glad, later dooi. Bijna windstil.
Middagtemperatuur: ca. 4 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6RF1W / GC6RF13 / GC6REQC

Eigenlijk was het de bedoeling dat Hennie en Theo naar Tegelen zouden komen, maar in het zuiden van Limburg was het nog steeds aan het ijzelen. Ze kwamen hun wijk niet eens uit en de autoweg was ook afgesloten. In Blerick was het één graad boven nul, maar wel heel erg mistig. Het was nog maar de vraag of ik met de fiets in Tegelen kon komen. Ik ben even voor zes uur opgestaan en ik heb me aangekleed. Om kwart over zeven ben ik buiten gaan kijken. Er lagen flink wat sneeuwresten op het parkeerterrein voor de flat, maar die begonnen al te smelten. Dus fietste ik rustig aan naar Tegelen. Één keer voelde ik het achterwiel even wegglijden, maar het was prima te doen.

Tegen acht uur was ik bij de start en daar heb ik even een kop koffie gedronken. Even voor half negen ben ik gaan lopen. Op het parkeerterrein bleek het toch zo hier en daar glad te zijn, dus moest ik kleinere passen maken. Uiteindelijk leverde dat verkrampt lopen wel flink wat spierpijn op. We gingen naar de fietsbrug over de A73 en hier kon je op schaatsen. Gelukkig was het dunne laagje ijs aan de zijkant al aardig stukgelopen. In de bossen viel de gladheid wel mee, maar op de open stukken lag er wel weer een ijslaag op de paden. We liepen een nieuw stuk door de Wambachgroeve en daarna gingen we door de bossen richting het Duitse Kaldenkirchen. Net voor deze plaats draaiden we terug naar Nederland en we kwamen dus het bos niet uit. Bij Maalbeek zijn we ook weer door de zandgroeve gegaan. De beide groeves zijn in de loop der jaren naar elkaar toe afgegraven en vormen nu één geheel. Alleen de meest noordelijk en meest zuidelijke uiteinden zijn inmiddels weer opengesteld.

Drie keer schaatsen op de fietsbrug…
Door alle veranderingen was ik even mijn oriëntatie kwijt, totdat we op het pad aan de bosrand kwamen. Dit pad loopt parallel aan de A73 richting Tegelen. Uiteindelijk kwamen we weer over de nog steeds gladde fietsbrug en zo’n tien minuten later was ik terug op sportpark Bakenbos voor de eerste rust. Deze was op 10,8 kilometer. Door de gladheid had ik nog net geen vijf kilometer per uur gehaald. Het werd tijd voor een stevige kop erwtensoep… Na de eerste rust moesten we alweer terug naar de fietsbrug over de A73 om in de bossen te komen en de brug was nog steeds spekglad. Vooraan in de bossen kregen we meteen een splitsing en via een smal paadje wandelden we richting de visvijver bij de Glazenapstraat. Aan de overkant van die straat zat een geocache verstopt, die ik vrij makkelijk kon vinden. Helaas paste de travelbug die ik in Gronsveld had meegenomen niet in het trommeltje. We volgden het fietspad parallel aan de A73 maar dat boog al snel af richting de woonwijk, waar we de trappen op moesten. Daarna ging het richting de Kaldenkerkerweg, waar ook weer een geocache lag. Hiervoor moest ik naar beneden, maar het paadje waar we vroeger wel eens overheen wandelen was veel te steil en veel te glad. Gelukkig liep er ook een nieuw graspad dat minder steil was. De cache zat achter een berk en ik moest me nog aardig tussen de takken door wurmen om erbij te komen. Mijn spieren vonden dat wat minder prettig…

Spekgladde fietsbrug over de A73

Spekgladde fietsbrug over de A73

Aan de overkant van de Kaldenkerkerweg liepen we langs de watertoren en moesten we via een fietsbrug de A74 oversteken. Hier zat de derde en laatste geocache verstopt. De hint was “magnetisch”, dus was het snel duidelijk dat de geocache zich aan de brug moest bevinden. Ik had ook deze vlot te pakken. We moesten verder naar speelpark Klein Zwitserland dat hier heel dichtbij lag, maar we zaten nog lang niet op de twintig kilometer die op de afstandentabel stond. We kregen dus nog een flinke lus om het Jammerdal. De groeve lieten we eerst links liggen en we liepen naar de achterzijde van De Zorggroep (Auxiliatrix). Langs het hek kwamen we bij de hoofdingang en daar draaiden we de Jammerdaalseweg op. Nadat we die een stukje gevolgd hadden werden we rechtsaf naar de spoorlijn Venlo – Kaldenkirchen gestuurd en deze moesten we richting Duitsland volgen. Maar bij de overweg van de Auxiliatrixweg stonden geen pijlen meer. Intussen waren er meer wandelaars verkeerd gelopen en dus gingen we terug. De pijl wees echt richting Duitsland en ik heb de organisatie maar gebeld. Ik wist precies waar we waren, maar zij hadden grote moeite om het op de kaart te vinden. De extra meters en het uitleggen van de situatie hadden bijna een half uur gekost. Ik besloot toch maar linksaf te gaan en toen ik weer op de Jammerdaalseweg kwam hingen er ook weer pijlen. Iets klopte er in ieder geval niet…

Voor de tweede keer fout
We werden de zandgroeve ingestuurd en daarna moesten we de heuvel in de Voerdijk op. Via een paar smalle paadjes kwamen we in de buurtschap Egypte en liepen we naar speelpark Klein Zwitserland voor de rust. Daar heb ik een lekker broodje rookworst gegeten en een kop koffie gedronken. Het begon al krap met de tijd te worden, dus haalde ik nog een boterham voor onderweg uit mijn rugzak en rond kwart voor twee ben ik weer vlug op pad gegaan. De extra lus voor de vijfentwintig en vijfendertig kilometer ging over het fietspad langs de Trappistenweg via het Jammerdal naar Venlo-Zuid. Van camping De Onderste Molen bleek nu helemaal niets meer over te zijn (behalve het hek en de poort). We staken het spoor Venlo – Roermond over en wandelden over een grindpaadje naar de Hagerhofweg, die we volgden totdat we bij het ziekenhuis kwamen. Na het oversteken wees de pijl het fietspad van de Professor Gelissensingel op, maar na een poosje stonden er geen pijlen meer. Ik ben nog een stukje verder gelopen en besloot toen maar over de dijk terug te gaan richting het ziekenhuis. Bij kanovereniging Viking zag ik wat ik verkeerd had gedaan. We volgden het fietspad om het ziekenhuis heen en staken daarna de Tegelseweg over, om vervolgens langs het kerkhof en de palletfabriek te lopen. Vroeger lag daar een zandpad dat bij nat weer altijd modderig was, maar men had er een mooi fietspad van gemaakt.

Fraaie paddenstoel in het bos bij Tegelen

Fraaie paddenstoel in het bos bij Tegelen

Even later kwam ik op de rust bij kinderboerderij Hagerhof. Gezien de tijd en het korte stuk terug naar Klein Zwitserland haalde ik er alleen even een stempel. Ik heb nog vlug bij de dieren gekeken en ben toen weer op pad gegaan. Thijs stuurde ook nog een appje omdat hij eigenlijk een stukje wilde meewandelen, maar hij moest ook nog weg en het zou dan te laat worden. Hij kwam wel even met de fiets naar Klein Zwitserland om samen even iets te drinken. Vlak voordat ik weer in buurtschap Egypte kwam, kwam ik hem tegen. Zo’n tien minuten later waren we bij het speelpark en daar dronk ik een kop koffie. Thijs kreeg een grote mok warme chocomel. Eigenlijk hebben we er nog iets te lang gezeten, want ik had verwacht dat het laatste stuk nog zo’n zeven kilometer was en we vertrokken pas rond tien voor vier vanaf de rust. Thijs reed nog een stukje mee op de fiets en we passeerden de Theresiakapel. Daarna ging het richting het hertenkamp, waar ik de pijlen niet kon vinden. Toen we iets verder keken bleek dat we over de oude vuilstort gingen. Die was tot nu toe altijd afgesloten, maar er lag een fraai graspad overheen. Het was erg jammer dat het zo mistig was, want volgens mij heb je er een prachtig uitzicht over de omgeving bij helder weer.

Niemand thuis…
We kwamen aan het gasstation bij de Duitse grens en daar besloot Thijs naar huis te gaan. Nadat ik hem uitgelegd had hoe hij weer in de bewoonde wereld kwam liep ik nog een stukje langs de grens, waarna de route weer naar de Wambachgroeve ging. Het was nog steeds veel te mistig om er veel van te zien. Aan de andere kant van de groeve stond een pijl rechtdoor, maar die stond zo schuin op het kruispunt dat je uit twee paden kon kiezen. Ik ben even het linker pad ingelopen maar dat leek me al niet logisch. Er stonden geen pijlen, dus nam ik het rechter pad. Even verderop bleek dat juist te zijn. We kwamen weer bij de fietsbrug over de A73, die nu gelukkig niet meer glad was, en daarna ging het rechtstreeks naar de finish. Het laatste stuk bleek toch wat korter te zijn, dus was ik rond kwart voor vijf terug. Terwijl ik een bokbiertje aan het drinken was belde mijn moeder. Ze moest onverwachts weg en wist nog niet hoe laat ze thuis zou zijn, dus was er ook geen warm eten. Ik besloot op mijn gemak nog maar een bokbiertje te drinken. Daarna ben ik naar huis gefietst en dat ging makkelijker dan de heenweg, want de gladheid was intussen helemaal verdwenen. Thuis was er gelukkig nog soep, ik had nog twee boterhammen over en er stond ook nog wel een toetje in de koelkast… De tocht was toch best wel vermoeiend, dus heb ik het rustig aan gedaan. Ik heb even televisie gekeken en ik moest ook nog douchen, dus voordat ik er erg in had was de avond al weer om…

Kinderboerderij Hagerhof in Venlo

Kinderboerderij Hagerhof in Venlo

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

2e Tocht 41e winterserie Geldermalsen, 07-01-2017

Klik hier voor de website van cwsv. Prinses Marijke

Datum: 07-01-2017
Tocht: 2e wandeldag 41e winterserie
Organisatie: cwsv. Prinses Marijke Geldermalsen
Internet: http://www.cwsvprinsesmarijke.nl/
Afstand: – (niet gelopen; zie verslag)
Totaal afgelegd: 41217 kilometer
Weer: IJzel, sneeuw, gladheid.
Middagtemperatuur: ca. 2 °C.

Spekglad…
Eigenlijk was het de bedoeling om op deze zaterdag naar Voorhout te gaan voor de tocht van wandelsportvereniging WS78, maar dit was bijna niet te combineren met de wandeling in Tegelen op zondag. Ik had besloten dan maar naar Geldermalsen te gaan voor vijfentwintig kilometer. De hele week al werd er in het weerbericht sneeuw en ijzel aangekondigd en op vrijdag werd er zelfs een weerwaarschuwing “code oranje” afgegeven, wat inhoudt dat je beter niet de weg op kunt gaan als het niet nodig is. Zaterdagochtend om vijf uur (toen de wekker ging) heb ik de actuele weersituatie bekeken en de berichten over de gladheid op Twitter gelezen. In het westen waren al de nodige ongelukken gebeurd en ik twijfelde nog een beetje. Om 6.20 uur (eigenlijk had ik toen al weg moeten zijn) kwam er nog een wisselstoring tussen ‘s-Hertogenbosch en Geldermalsen bij. Ik heb me nog een keer omgedraaid en verder geslapen. Even na negen uur las ik op Twitter dat het ook in Geldermalsen erg glad was. Heel erg jammer voor cwsv. Prinses Marijke, die er met hun enthousiaste vrijwilligers toch veel tijd en moeite ingestoken hebben. Hopelijk is de situatie begin volgende maand beter; dan kunnen we er zelfs een tocht van veertig kilometer lopen…

bordje-gladdevloer-klein

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Eindejaarstocht Gronsveld, 28-12-2016

Klik op het logo om naar de site van Wv. Vilt te gaan.

Datum: 28-12-2016
Tocht: Eindejaarstocht
Organisatie: Wandelvereniging Vilt
Internet: http://wandelverenigingvilt.nl/
Afstand: 21 kilometer
Totaal afgelegd: 41217 kilometer
Weer: Fris, eerst nog grijs, later opklaringen, droog.
Middagtemperatuur: ca. 4 °C
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6WP7P / GC6QPFN / GC6WP6Z / GC6WPA1 / GC6WP9J / GC6WPBG / GC6WPBB / GC6WPAF / GC6WPAY / GC6WP7A

De laatste tocht van 2016. Eigenlijk had ik op 30 december nog naar Simpelveld willen gaan, maar dan werd het meer reizen dan wandelen. Bovendien kon ik de tijd goed gebruiken om de weblog weer eens flink bij te werken. Maar de eindejaarstocht van wandelvereniging Vilt leek me nog wel de moeite waard, dus nam ik even voor zeven uur de trein richting Roermond. Daar moest ik overstappen op de intercity naar Maastricht, die weer eens een klein beetje vertraging had. Met de stoptrein van Arriva (voor mij gratis) naar Maastricht reizen was geen optie, want dan zou ik gegarandeerd de bus missen. Gelukkig liep de intercity de opgelopen vertraging nog wat in, want de overstap op de bus was tamelijk krap. De nieuwe bussen van Arriva rijden best lekker, echter hapert de omroep regelmatig (sommige haltes worden niet omgeroepen, soms stopt het na “De volgende halte is…”), dus moest de chauffeur mij even vertellen waar ik precies uit moest stappen. Bij de halte zag ik de pijlen van de route al hangen en die hoefde ik dus maar terug te volgen naar de start, bij gemeenschapshuis Groeselt.

Het wordt een lange dag
Daar trof ik meteen de man die de consumptiebonnen verkoopt bij de start van de Heuvellandvierdaagse en hij herkende mij meteen. We maakten even een praatje en ik dronk een beker koffie. Om negen uur ben ik van start gegaan en nadat ik weer bij de bushalte voorbijgekomen was, liepen we richting het Savelsbos. De weg begon al aardig te stijgen. Het duurde niet lang voordat we bij de voormalige boswachterswoning kwamen. Met de Heuvellandvierdaagse is het hier meestal flink druk en zijn alle bankjes bezet, maar nu was er niemand en kon ik in alle rust een paar foto’s schieten. Even later kwamen er weer wat wandelaars en liepen we samen het smalle pad achter de boswachterswoning op, langs de mergelwand en weer het bos in. In het bos had iemand een “advent” geocacheserie (24 stuks) neergelegd en de kans was dus groot dat ik er vandaag een aantal tegen zou komen. De eerste lag helaas in het dal en daar was zo gauw geen paadje naartoe te vinden, maar de volgende liet ook niet lang op zich wachten. Er viel mij meteen een flinke boomstronk op en daar bleek de cache achter te zitten. Intussen had ik wel wat bekijks van de wandelaars die voorbijliepen, maar één groepje wist wat ik zocht en zo hadden we toch weer even een onderwerp voor een gesprekje.

Voormalige boswachterswoning in het Savelsbos

Voormalige boswachterswoning in het Savelsbos

Aan de oostzijde van het Savelsbos wandelden we nog wat tussen de velden door en vervolgens ging de route naar Eckelrade voor de eerste rust, in de zaal van harmonie Diligentia. Ook weer zo’n plek waar we met de Heuvellandvierdaagse regelmatig rust hebben gehad. Ik wilde twee bonnen kopen voor een kop soep, maar terwijl ik mijn geld aan het zoeken was waren er wandelaars die voorkropen en hierdoor raakte de bonnenverkoper in de war. Ik kreeg vier bonnen en te weinig wisselgeld. Dat heb je ervan als je alles door elkaar doet. Geduld is blijkbaar ver te zoeken… Nadat dit foutje gecorrigeerd was ben ik een heerlijke kop erwtensoep gaan halen. Erg lang heb ik er niet gezeten, want ik zag verder geen bekenden en ik verwachtte nog wel wat geocaches onderweg. We liepen nog een stukje door het dorp en kwamen langs de voormalige melkfabriek, een mooi oud gebouw waar nu een bed en breakfast in gevestigd is. Vervolgens wandelden we over de nodige veldwegen naar Sint Geertruid en Herkenrade, en kwamen we behoorlijk veel wegkruisen tegen. Ik maakte er een sport van om ze allemaal op de foto te zetten, ook al wist ik zeker dat ik er een aantal al eerder gefotografeerd had. Op één van de veldwegen kwam ik Jac uit Heerlen tegen (of ik zijn naam goed schrijf weet ik niet…). Hij was ook druk aan het fotograferen en we raakten aan de praat. Zo kwamen we ook weer op het geocachen. Hij had het wel eens geprobeerd maar was er toch mee gestopt. Bij een grote boerderij, Hof van Libeek geheten, moest een grote trommel verstopt liggen en Jac had wel zin om even mee te gaan kijken. De naam van de cache was “Drekbak” en daar vonden we een plastic tonnetje met deksel. Ook kon ik hier weer een travelbug inwisselen voor een andere en Jac vond het aardig interessant. Hij werd er zelfs nog enthousiaster van dan ik…

Paddenstoel met licht…?
Er lag nog een geocache in de buurt en volgens mij had Jac er best graag naar toe willen lopen, maar ik vond het iets te ver van het parcours. Vlakbij de Belgische grens kregen we even een lang stuk verharde weg, maar saai was het zeker niet door het mooie uitzicht. De GPS had ineens problemen en was er compleet mee opgehouden. Daar kwam ik pas een eindje verderop, in een bosgebiedje achter, waardoor ik een stukje van de route miste. Gelukkig had Endomondo het nog geregistreerd en het was bovendien geen moeilijk parcours, dus kon ik het later weer bijtekenen. In het bosgebiedje moesten we onder een omgevallen boom door en toen we dat deden zagen we dat er geweldig mooie, zeer kleine paddenstoeltjes op groeiden. Ze waren zo fotogeniek dat we beiden het niet konden laten om de camera tevoorschijn te halen. Twee van de paddenstoelen leken zelfs licht te geven en de grap dat er LED-lampjes inzaten was dan ook snel gemaakt…

Het lijkt net of er lichtjes in deze paddenstoelen zitten...

Het lijkt net of er lichtjes in deze paddenstoelen zitten…

Aan het eind van het pad liepen we weer de verharde weg op en daar kwam Jac allemaal bekenden tegen. We waren vlakbij de rust en ik ben alvast doorgelopen naar camping en eetcafé De Bosrand. Het was er enorm druk en ik kon nog net een plaatsje vooraan bemachtigen. Het duurde een tijdje voordat de bediening kwam en ik een trappistje voor mijn neus had. Even later kwam Jac ook binnen, maar hij koos toch liever voor een plaatsje achterin, dat net vrij was gekomen. Er zaten ook dagjesmensen in de zaak en ik heb mijn eigen boterhammen dus maar niet opgegeten. Nadat ik het trappistje op had moest ik weer een stukje terug over de harde weg, maar al snel ging de route via een lange trap omhoog het Savelsbos in. De terugweg beloofde nog heel wat geocaches van die adventserie. Bij de eerste zat er wat afwijking op de GPS en dus werd het een flinke poos zoeken. Net toen ik hem te pakken had kwam Jac weer voorbij en samen gingen we op zoek naar de volgende geocache. Die konden we echter niet vinden. Er kwamen zelfs twee andere geocachers meehelpen en ook zij vonden hem niet. Totdat Jac ineens iets langs het pad zag liggen. Volgens mij lag deze geocache niet op de juiste plek, maar wij hadden hem wel te pakken.

Lunch om vier uur…
Elke paar honderd meter volgde er weer een nieuwe geocache en het lukte ons redelijk goed om ze te vinden. De één duurde uiteraard wat langer dan de ander, maar blijkbaar had Jac er plezier in. Één cache konden we niet vinden en zelfs nadat we de spoilerfoto bekeken hadden, lukte het nog niet. Ik was er al lang klaar mee, maar Jac bleef zoeken. Ik denk dat we wel zo’n twintig minuten bezig zijn geweest voordat hij de moed ook opgaf. Aan de laatste geocache waren we al voorbijgelopen, maar gelukkig was het minder dan honderd meter toen ik het ontdekte. We zijn er even voor terug gegaan. We hebben toch nog negen van de tien caches gevonden deze dag. En het laatste stukje door het bos was ook prachtig, omdat de zon al laag stond waardoor de kleuren heel erg fraai en fel waren. Via een aantal boomgaarden wandelden we terug naar Gronsveld, waar we langs het kerkhof kwamen en nog een klein ommetje door het dorp maakten. Even na half vier waren we terug bij gemeenschapshuis Groeselt en daar heb ik samen met Jac nog iets gedronken. Voor mij werd het een Affligem Dubbel. Vervolgens is Jac op zijn scooter terug naar Heerlen gereden, maar ik had net de bus gemist. Dus dronk ik nog maar een trappistje. Ik besefte ineens dat ik mijn boterhammen nog steeds niet gegeten had, dus daar ben ik ook maar aan begonnen…

Nieuwsgierige ezel in een wei bij Gronsveld

Nieuwsgierige ezel in een wei bij Gronsveld

Rond tien voor vijf nam ik de bus naar Maastricht en daar kon ik nu wel de stoptrein van Arriva naar Roermond nemen. Ik had gehoopt in zo’n luxe, nieuwe FLIRT-trein te mogen zitten, met Wifi, stopcontacten en een stiltecoupé, maar toen bleek er helaas nog zo’n oude trein van Veolia (volgeplakt met Arriva-stickers) te rijden. Ook van Roermond naar Blerick zat ik in een voormalige Veolia-trein, want hier gaan sowieso pas vanaf 2020 nieuwe treinstellen de rails op. Even na half zeven kwam ik in Blerick aan en na een fietstochtje van een kleine tien minuten was ik weer bij mijn moeder thuis. Onverwacht was het toch nog een lange dag geworden, ondanks de relatief korte wandelafstand van eenentwintig kilometer. Maar dankzij het wandelen, kletsen en geocachen met Jac was het wel een heel gezellige dag… Ik hoop hem nog vaker tegen te komen in de toekomst… Wie weet vinden we nog meer geocaches samen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Snerttocht Dommelen, 26-12-2016

Klik op het logo om naar de site van vwc. Voetje voor Voetje te gaan.

Datum: 26-12-2016
Tocht: Snerttocht
Organisatie: Vwc. Voetje voor Voetje Valkenswaard
Internet: http://www.devoetjes.nl/
Afstand: 30 kilometer
Totaal afgelegd: 41196 kilometer
Weer: Eerst regen, later opklaringen en een beetje zon. Veel wind.
Middagtemperatuur: ca. 11 °C
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC3J2HJ / GC6FJXJ / GC5VKAP

Eigenlijk stond deze tocht helemaal niet op mijn programma, maar zou ik naar Geulle gaan. Echter gooide de nieuwe dienstregeling van Arriva roet in het eten, omdat ik dan het laatste stukje met een shuttlebus moest afleggen. Die moet je minimaal een uur van tevoren reserveren en daar heb ik een enorme hekel aan. Vooral bij vertraging of op de terugweg is het erg onhandig. Valkenswaard (waar Dommelen onder valt) was veel makkelijker te bereiken. Omdat de bussen en treinen zoals op zondag reden, kon ik wel pas wat later weg. Ik nam de trein van 8.07 uur naar Eindhoven, waar ik rond kwart voor negen aankwam. Omdat de bus pas om 9.09 uur vertrok wilde ik koffie gaan halen bij de Albert Heijn To Go, maar die bleek nog dicht te zijn. Dus ben ik even teruggelopen naar de Starbucks en heb ik daar lekker binnen gezeten met een flinke beker koffie. Buiten trof ik Peter uit Eindhoven en nog een aantal wandelaars die dezelfde bus naar Dommelen namen. Even na half tien kwamen we daar aan en de bushalte lag bijna voor de deur van het startbureau, café De Dommelstroom. Binnen trof ik Hennie die haar hobbyspullen al breed uitgestald had. Theo was al aan de wandel en omdat ze al op tijd terug moesten zou ik ze niet meer zien.

Westerhoven
Ik wilde toch nog de dertig kilometer lopen en ben dus ook maar meteen van start gegaan. Het bleek nog steeds wat te regenen, dus heb ik buiten onder de luifel toch maar mijn paraplu tevoorschijn gehaald. We liepen eerst een stukje door Dommelen en kwamen vlakbij een geocache, maar door het slechte weer had ik geen zin om van het parcours af te gaan. Buiten het dorp kregen we een stuk van 1700 meter over een fietspad langs een doorgaande weg, maar het was nog niet erg druk en dus was het ook niet vervelend. Wel waaide het flink, waardoor het lopen met de paraplu best pittig was. We sloegen een zandpad in en kwamen bij het riviertje de Keersop en de Sint Valentinuskapel. Daar lag een geocache die ik vrij snel te pakken had en in de kapel kon ik even schuilen om iets in het logboekje te schrijven. Ook in deze geocache zat een travelbug en ik kon er de travelbug uit Obbicht achterlaten. Toen ik naar buiten kwam en het trommeltje weer verstopt had kwam Peter er samen met een wandelaarster aanlopen en het was inmiddels ook weer droog geworden. We volgden de Keersop een stukje en staken deze weer over, maar mijn tempo lag iets hoger. Iets verderop staken we ook de Beekloop over en wandelden we achter de visvijver van hengelsportvereniging Valentinus langs. Aan de andere kant van de vijver lag ook een geocache, maar dat was me toch iets te ver van het parcours. We staken nogmaals de Keersop over en kwamen in Westerhoven. Uiteraard moest het plaatsnaambord even op de foto, want dat had ik nog niet in mijn verzameling.

In de Sint Valentinuskapel

In de Sint Valentinuskapel

Nadat we de N397 overgestoken waren, gingen we even door een bosgebiedje. Het pad bleek uit te komen bij sportpark Den Droevendaal nabij Riethoven, waar we rust hadden bij korfbalvereniging De Rietvogels. We hadden een bon gekregen voor erwtensoep en die smaakte prima. De kantine was eigenlijk wel een beetje te krap voor de vele wandelaars, maar toch vond ik nog ergens een plekje. Toen ik de soep op had ben ik maar vlug weer verder gegaan, want ik had al gehoord dat de lus van de dertig kilometer een paar zware, modderige stukken bevatte. Maar we kwamen eerst in het gehucht Boshoven, waar een mini-bibliotheek langs de weg stond. Dit was tevens een geocache en dus moest ik op zoek naar het juiste boek om te kunnen loggen. Dat vond ik vrij snel en er stond ook een mooi bankje wat het loggen net iets makkelijker maakte. Het was nog wel een beetje vochtig, maar je kon er prima op zitten. Iets verderop was het even goed zoeken naar de pijlen (hoewel de route over het algemeen prima bepijld was) en ik ontdekte er nog een kerststal ook. We liepen een veldweg op en die bleek compleet vol te staan met modder. Dus maar voorzichtig langs de kant, langs de rand van het veld. Ik heb het één keer geprobeerd om dwars door de modder te lopen, maar dat was geen doen. In het bos dat volgde was het ook niet veel beter. Hier ben ik een paar keer goed weggegleden en ik moest het dus echt even wat rustiger aan gaan doen.

Zondagswandelaars
De tweede helft van de lus ging gelukkig weer een stuk beter. De bospaden waren minder modderig en er was iets meer verhard, want we kwamen door het dorpje Walik. Ook weer zo’n plek waar ik nooit eerder geweest ben. Het bord “Welkom in Riethoven” verbaasde me wel, want dat had ik hier niet verwacht. We wandelden nog een stuk door het buitengebied en we kwamen terug in Boshoven. Het zonnetje scheen intussen aardig en het was behoorlijk opgeklaard, waardoor de kleuren in het landschap ook weer prachtig uitkwamen. Het maakte het wandelen toch een stuk prettiger. Even later was ik weer op sportpark Den Droevendaal, waar het nu een stuk rustiger was. Men had er zelfs trappist tegen een heel schappelijke prijs van €1,85, dus dronk ik er eentje. Ik raakte aan de praat met een paar wandelaars die uit de omgeving kwamen en later heb ik nog een stukje met één van hen gelopen. We liepen langs de rand van Riethoven en passeerden de vlindertuin, waar ook weer een geocache lag. Maar ik was zo druk met het opzoeken van de hint en intussen waren we aan het kletsen, waardoor we de cache ruimschoots voorbij waren voordat ik het in de gaten had. Ik had toch geen zin om die 180 meter terug te lopen. Net buiten het dorp passeerden we een groepje “zondagswandelaars”, waarvan de ene helft hetzelfde pad als wij namen, maar de andere helft wilde er niet doorheen. Het was te modderig (viel wel mee) voor de mooie schoentjes… Trek dan ook lekker wandelschoenen aan…

Blubberpad nabij Boshoven

Blubberpad in de lus van de dertig kilometer

Intussen had ik al twee keer de batterijen van mijn GPS vervangen, want er zat een setje tussen dat niet meer zo best was. Na een paar weken in het bewaardoosje bleken ze compleet leeg te zijn. Via een bosgebiedje wandelden we naar het gehucht Broekhoven en door het bos ging het naar de blokhut van de plaatselijke scouting, waar we nog een rust hadden. Ik wilde deze eerst overslaan, maar mijn glucosespiegel was te laag en dus nam ik er toch even een cola. Ik ben er niet al te lang blijven zitten omdat ik toch voor de duisternis binnen wilde zijn. Buiten moest ik even goed opletten omdat er meteen een splitsing was. Via een aantal verharde en onverharde landwegen kwamen we weer aan de Keersop, maar ook hier was het modderig en moest ik voorzichtig over een grasrandje. Uitkijken dus dat ik niet in het riviertje zou belanden. We gingen over een smal voetgangersbruggetje en even later wandelden we Valkenswaard in. Door de wijk Brouwershof liepen we terug naar café De Dommelstroom, waar ik rond kwart over vier aankwam.

Niet zo’n blije moeder…
De bus naar Eindhoven ging om 16.26 uur, maar ik moest me nog afmelden en naar het toilet. Het werd dus wel heel erg krap en ik besloot toch maar een trappistje te gaan drinken. Ik heb nog even met iemand van de organisatie gepraat omdat ze benieuwd was naar mijn visuele beperking en hoe ik daarmee omga. Eigenlijk zou ik nog een uur op de volgende bus moeten wachten, maar ik besloot toch naar een andere halte in Valkenswaard te lopen en een andere bus naar Eindhoven te nemen. Dat scheelde me toch weer een half uur. De reis ging prima en om 18.22 uur stond ik al in Blerick op het station. Uiteindelijk viel het toch allemaal nog wel mee, al was mijn moeder niet zo blij met de schoenen die flink onder de modder zaten. Ze waren nauwelijks nog te herkennen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen