Tweede bekendal en waardentocht Ede (WS78), 25-02-2017

Datum: 25-02-2017
Tocht: Tweede bekendal en waardentocht (serie 39 tocht 9)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 41545 kilometer
Weer: Grotendeels droog, beetje motregen, bewolkt, later meer wind.
Middagtemperatuur: ca. 8 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6V0R1GC6V0QB

Ik dacht alles goed gepland te hebben; zaterdag naar Ede voor deze tocht van WS78 en zondag met wandelvrienden.com naar Ugchelen voor de Zwientjestocht. Totdat Corné zei dat de wandelvrienden op zaterdag naar Ugchelen zouden gaan. Blijkbaar had ik niet goed uit mijn doppen gekeken, en Corné en Miranda zouden met de wandelvrienden mee gaan. Ik kon ze toch overtuigen om naar Ede te komen. Die keuze bleek goed te zijn, want er werd niet al te best weer voorspeld, in Ugchelen zou het baggeren worden en dus besloten de wandelvrienden niet te gaan.

Ik ging vanuit Blerick naar Ede, met de eerste trein van Arriva om 6.02 uur naar Nijmegen en daarna met de intercity naar station Ede-Wageningen, waar ik rond twintig voor acht aankwam. De route naar de start was weer eens over de verharde weg gepijld, maar ik wist een kortere weg via een zandpad. Daar kwam ik wel al wandelaars tegen. De lopers van de zestig kilometer waren al lang gestart, maar ook de veertig en twintig kilometer mochten iets eerder weg. Bij het Marnixcollege kwam ik Erik tegen, die ons naar het andere gebouw wees. De kantine van het gebouw waar we normaal starten werd namelijk verbouwd. Corné en Miranda waren ook al op de start en nadat we even iets gedronken hebben, zijn Corné en ik rond kwart over acht vertrokken. Miranda had de eerste twaalf kilometer met ons mee kunnen lopen, maar dat wilde ze blijkbaar niet.

Onder de A12
Via het paadje waarover ik gekomen was, liepen we naar het station en toen we hier door de tunnel waren, wandelden we naar het ENKA-terrein. Naast de leegstaande gebouwen en gestutte gevels is er ook wel weer wat ontwikkeling van dit terrein zichtbaar, zoals een nieuw restaurant. En uiteraard heeft er rondom bebouwing plaatsgevonden, waardoor we even later door een nieuwe woonwijk liepen. De schoorstenen die er nog staan herinneren nog aan het verleden. Na het verlaten van de bebouwde kom wandelden we het landgoed Hoekelum op, waar we het gelijknamige kasteel al gauw achter ons lieten toen we een klein stukje door de voormalige oprijlaan liepen. We passeerden nog een monument en moesten daarna via de Baron van Wassenaertunnel (die men mooi had opgeknapt) onder de A12 door. Vervolgens liepen we alsmaar door de bossen, naar het beekdal en landgoed Quadenoord.

Baron van Wassenaertunnel onder de A12

Bij de schuur waar de soeppost was, troffen we Willem, maar hij vond dat we nog even door moesten lopen. We hadden pas acht kilometer gehad en zouden vier kilometer later ook weer hier langskomen. Ook mochten we van hem niet de beeldentuin in, maar dat hebben we toch even gedaan. Later bleken we er doorheen te wandelen, dus ons “uitstapje” hadden we niet hoeven maken om de beelden te zien. De lus van vier kilometer ging helemaal door het beekdal, waarbij we diverse beken overstaken en een stukje volgden. Bij een ven langs de Oliemolenbeek konden we kiezen: er omheen lopen of via een paar stenen over het water stappen. Het eerste was makkelijk, het tweede wel spannend, dus besloot ik maar over de stenen te gaan. Uiteraard stond iedereen spannend te kijken of die halfblinde dat wel zou halen zonder in de plomp te belanden…

Een stukje verderop staken we het beekdal dwars over via een paar zigzaggende vlonders en liepen we weer langs een beek terug. Tot onze grote verbazing bleek hier een soort kabouterspeurtocht te zijn, met grote houten kabouterwegwijzers en deurtjes waarachter kleine kabouters verstopt zaten. Een paar honderd meter verder passeerden we de villa Keijenberg en de lunchroom De Beken, waar we eventueel een horecarust konden maken. Maar omdat de soeppost niet ver meer was, liepen we door. We kwamen de wandelaars die het lusje nog moesten maken tegen en even later waren we weer op landgoed Quadenoord. Op de soeppost troffen we ook Nina en Mia. Maar lang hebben we niet gekletst, want zowel zij als wij wilden verder en de routes zouden zich toch meteen splitsen.

Arboretum Belmonte
Nu moesten we wel door de beeldentuin en vervolgens wandelden we weer een flink stuk door de bossen, langs restaurant Campman richting Wageningen. Bij de N225 verlieten we de bossen en bij de rotonde moest een geocache liggen, maar veel tijd om de beschrijving en de hint te lezen had ik niet. Ik besloot toch even te gaan kijken en toen kwam ik erachter dat ik wat hulpmiddelen en een paar extra handen nodig had om deze te kunnen pakken. Zonder het ook maar te proberen ben ik weer vertrokken. Aan de overkant van de rotonde stond Corné nog te wachten en nadat ik een foto van de watertoren gemaakt heb zijn we het arboretum Belmonte ingelopen, waar we langs een mooi insectenhotel met de naam “Buzzhalte” kwamen. Maar gevlogen werd er nog niet, want alles was nog in diepe winterrust.

Overstapje bij een ven langs de Oliemolenbeek

Na het arboretum volgde een stukje Bergpad, waarbij we prachtig uitzicht over de uiterwaarden van de Nederrijn hadden. Helaas begon het een beetje te motregenen, maar omdat we toch al bijna in het centrum van Wageningen waren, besloot ik de paraplu in de rugzak te laten. We kwamen langs hotel De Wereld, waar de Duitsers in 1945 de capitulatie getekend hebben en daarna wandelden we door de winkelstraat. Even dacht ik dat we de officiële rust voorbij waren gelopen, want die lag op de GPS-kaart al achter ons, maar nadat ik de routebeschrijving goed gelezen had bleken we er via een ommetje door het centrum alsnog naartoe te lopen. We kwamen echter al eerder horeca tegen en we besloten bij restaurant Robuust te gaan zitten. Daar zaten nog meer wandelaars, waardoor het er tamelijk druk was. Sowieso was er ook veel winkelend publiek en er was ook nog markt voor de deur. Corné en ik hebben allebei een groot glas Paulaner Weißenbier besteld, maar we moesten er wel een flinke tijd op wachten. Intussen kwam Mari en nog een bekende WS-wandelaar binnen. Zij gingen naast ons zitten, maar ook zij moesten lang wachten, dus lieten wij hen achter in het restaurant toen ons bier op was.

Dikke klodders modder
We liepen langs de markt en de Grote Kerk, en daarna ging het via steegjes en straatjes naar het voormalige kasteel van Wageningen, nu een complete ruïne. De officiële rust hebben we overigens niet eens gezien. Even later waren we de weg kwijt, omdat een paar carnavalsvierders met hun auto voor een pijl stonden. Na wat twijfelen en zoeken liepen we eerst een stukje terug, maar we kwamen er niet uit. Totdat ik mijn routebeschrijving kritisch ging lezen. Toen heb ik een paar wandelaars teruggeroepen en zaten we weer op het juiste pad. We volgden de stadsgracht een stukje en liepen zelfs over het betonnen dak van een laaggelegen gebouw, maar wat het precies was kon ik niet ontdekken. Iets verderop staken we de Grebbedijk over en verdwenen we in de uiterwaarden van de Nederrijn. We moesten over een hek klimmen en dat viel nog niet mee, want er was geen overstapje en al te stevig voelde het hek ook niet aan. De graspaden in de uiterwaarden waren redelijk begaanbaar, maar we kwamen toch een flinke modderpoel tegen. Ik zag geen mogelijkheid om er omheen te komen, dus dan maar voorzichtig dwars er doorheen. De schoenen zogen zich behoorlijk vast en soms gleed ik ook weg, waardoor ik toch af en toe even moest blijven staan. Voor de modderpoel had ik zwarte schoenen en erna waren ze ineens beige-bruin geworden. Ze zaten helemaal onder de modder en er hingen dikke klodders onder.

Voordat we een brug overgingen heb ik ze maar even een beetje schoongeveegd in het gras. We liepen nog een klein stukje door de uiterwaarden en daarna kwamen we langs de voormalige steenfabriek De Bovenste Polder, die nu gebruikt wordt door kunstenaars, muzikanten en een kanovereniging. Lang genieten van de verharde weg mochten we niet, want we kregen nog een graspad door de uiterwaarden. Maar al snel bogen we af, terug richting Wageningen, en na een flinke klim via een paar trappen liepen we alweer door het arboretum Belmonte. Maar nu wandelden we langs de steile afgrond, waardoor we weer een paar fraaie vergezichten over de Nederrijn hadden. Ook nu liepen we weer over het Bergpad en daarna staken we de N225 nog een keer over. Zo kwamen we op landgoed Oranje Nassau’s Oord, waar nu een verzorgingshuis ligt. Er stonden wat wandelaars te twijfelen omdat ze verderop geen pijlen meer hadden gevonden, dus vergeleek ik even de routebeschrijving met mijn GPS-kaart. Het zou vanaf de N225 zo’n 1100 meter zijn naar het volgende kruispunt en we hadden er pas zo’n 700 gehad, dus besloot ik gewoon de weg verder te volgen. En inderdaad, 400 meter verderop stond weer een pijl…

Uitzicht over de Nederrijn bij Wageningen

Bij de Ommuurde Tuin liepen we weer het beekdal in en we kwamen langs een “kunstmuur” Iets verderop lag het papiermakersmonument en voor de tweede keer had ik problemen met de batterijen van de GPS, dus moest ik even stoppen om een nieuw setje uit mijn rugzak te halen. Ik wilde net weer flink de pas erin zetten toen voor mij een wandelaarster uitgleed. Gelukkig viel het mee. Mij is het de vorige keer dat we met WS78 in dit beekdal liepen ook overkomen, een eindje verderop, toen ik op een schuine beekoever stapte. We kwamen er nu weer langs, maar dit keer was het minder glad. Ook passeerden we nogmaals lunchroom De Beken, die we voor de tweede keer oversloegen. We hadden namelijk zin in een warme worst met mosterd op de koffiepost. Er bleek nog maar één worst te zijn en die hebben Corné en ik gedeeld.

Waar is de fruitpost?
Na de koffiepost liepen we nog een flink stuk door de bossen. We kwamen langs twee restaurants, Het Koetshuis en de Panorama-Hoeve bij Bennekom. Volgens de routebeschrijving konden we bij het tweede restaurant ook nog rusten, maar gezien de tijd ging dit niet meer lukken. Wel lag er een geocache die ik over het hoofd gezien heb. Ik moest er zestig meter voor terug. Er waren een aantal stopcontacten voor het opladen van elektrische fietsen en één ervan bleek niet echt te zijn, maar het geocachetrommeltje te bevatten. Corné was al doorgelopen en na een flink stuk verharde weg stuitte ik op Rick. Lang hebben we niet samen kunnen lopen omdat ik een suikertekort had. Het was maar goed dat ik een boterham uit mijn rugzak gehaald heb, want de fruitpost die een paar honderd meter verderop op kampeerterrein ’t Vlasveld zou moeten staan bleek er niet te zijn. Een paar jaar geleden hebben ze ook hier gestaan, maar schijnbaar is er een nieuwe ploeg die deze plek niet kon vinden.

We kwamen op een breed bospad en daar zat wat jeugd, waardoor ik en twee dames achter mij niet goed opgelet hebben. We hebben een pijl gemist en kwamen in Bennekom uit. Ik vermoedde dat we weer naar de Baron van Wassenaertunnel moesten en daar zijn we met hulp van de GPS naartoe gelopen. De fruitpost bleek in de tunnel te staan. Aan de andere kant van de A12 liepen we weer over landgoed Hoekelum en nu kwamen we langs de boerderijwinkel met horeca en langs het kasteel. Na nog een paar mooie beken en een stukje bos, waar ik me even verlopen heb, bereikten we het Horapark, het eerste stukje bebouwde kom van Ede op de terugweg. Hier moest ook een geocache liggen, maar ik vond hem niet. Er was flink gesnoeid en de logberichten op internet deden ook vermoeden dat hij weg is.

Zo zagen de schoenen eruit na de uiterwaarden van de Nederrijn…

Brand in Ede
Ik keek op de klok en zag dat ik behoorlijk aan de late kant was, dus heb ik even flink tempo gemaakt. We kwamen weer over het ENKA-terrein en we moesten nog een keer door de stationstunnel. Aan de andere kant liet men ons een stukje omlopen. Ik had in de verte al sirenes gehoord en ineens rook ik een brandlucht. De straten zagen behoorlijk blauw en het sloeg me een beetje op de adem. Aan de andere kant van het spoor bleek een fikse woningbrand te zijn, waarbij de bewoonster helaas gewond is geraakt. In de kantine van het Marnixcollege wist men van niks en we hadden er ook geen last van de rook. Ik heb me afgemeld rond kwart voor zes en ik heb een biertje gedronken. Helaas niks speciaals, gewoon een flesje Heineken. Corné en Miranda gingen naar huis en ik ben terug naar station Ede-Wageningen gelopen, waar ik voor de vierde keer kwam deze dag. Ik had mazzel dat ik net op tijd was voor de trein van 18.33 uur en in Nijmegen had ik ook meteen aansluiting naar Blerick. Dus was ik, ondanks dat ik iets later binnenkwam dan gebruikelijk, toch nog voor half negen thuis bij mijn moeder…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

RS80 Woerden, 18-02-2017

Klik hier voor de website van RS80Datum: 18-02-2017
Tocht: 368e wandeltocht (serie 37, tocht 8)
Organisatie: RS80
Internet: http://www.rs80.nl/
Afstand: 26 km.
Totaal afgelegd: 41505 kilometer
Weer: Grijs maar droog, later nog opklaringen en zonnig.
Middagtemperatuur: ca. 10 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC35HFWGC40A4MGC6PVG9GC6FM9ZGC6FM9XGC4MAAWGC6MD5AGC5WVQ2

Soms zijn de tochten van RS80 wat lastig te bereiken voor mij, omdat ik naast de trein ook nog een bus moet nemen, of omdat de reistijd meer dan twee uur is. En dat is nog exclusief het lopen van of naar het station of een bushalte. Maar de tocht in Woerden was prima bereikbaar. De start lag een kleine kilometer van het station. Dus nam ik rond twintig over zes de Sprinter richting Amsterdam. Maar omdat ik daar de aansluiting niet zou halen moest ik al in Uitgeest overstappen. Ik had tijd genoeg om ook nog even het saldo van mijn OV-chipkaart op te waarderen. De Sprinter uit Uitgeest werd op Amsterdam Centraal gecombineerd met een ander treinstel en daar ging het mis. Het koppelen wilde niet lukken en dat leverde twintig minuten vertraging op. Hierdoor was ik pas om twintig over acht op station Woerden. Er zaten meer wandelaars in de trein, maar die was ik bij het station al kwijt omdat ik eerst een paar foto’s gemaakt heb. In het Brediuspark haalde ik ze weer in en daar kon ik ook meteen een paar leuke plaatjes schieten, omdat de wandelaars en de bomen een mooi gezicht waren in de mist. Rond half negen kwam ik binnen in het Brediushonk, waar Corné en Miranda al op mij zaten te wachten. Ze hadden een plekje voor me vrijgehouden en na het inschrijven heb ik eerst even een beker koffie gedronken. Rond tien voor negen zijn we buiten gaan staan om te wachten op de start. Ook hier weten weer menige wandelaars voor te dringen bij het uitdelen van de routes en was het fatsoen ver te zoeken, terwijl je hier veel meer tijd hebt dan bij een tocht van WS78

Vieze handen
Meteen na de start liepen we het Brediuspark in en de mist was nu grotendeels opgetrokken. Ook volgde de splitsing van de vijftien en vijfentwintig kilometer vlak na de start, maar omdat de paadjes hier nog erg smal waren, was het nog steeds behoorlijk druk en tempo maken was er niet bij. Op de doorgaande weg richting Kamerik volgde meteen de eerste geocache. Ik moest er wel de drukke weg voor oversteken en raakte dus ook Corné en Miranda kwijt. De cache zat verstopt achter een elektriciteitshuisje en ik vond hem snel, maar het logboekje was nat en moeilijk te beschrijven. Toen ik weer terugkwam op het fietspad was het al een stukje rustiger geworden. We passeerden het stoomgemaal Teijlingens dat momenteel gerenoveerd wordt en we volgden de Kameriksche Wetering tot in Kamerik. Onderweg kwamen we nog een geocache tegen en ook die was makkelijk te vinden, maar het gras en zand was nat, waardoor ik er behoorlijk vuile handen van kreeg.

Door het Brediuspark

In Kamerik verlieten we de Mijzijde even om een klein stukje door een woonwijk te lopen, maar het park lieten we helaas links liggen. Een collega van mij heeft ooit in Kamerik (en later ook in Kanis) gewoond, maar we kwamen niet langs haar voormalige huis. We verlieten het dorp ook weer over de Mijzijde en we wandelden verder langs de Kameriksche Wetering naar Kanis. Daar kwamen we langs de kerk en even verderop stond een bordje, waarop vermeld stond dat het wandelpad over de Grechtkade afgesloten was tot medio 2017. Jammer, want dan hadden we wellicht wat meer onverhard kunnen lopen. Net buiten Kanis lag een interessante grote geocache, waar ik mooi een travelbug kwijt had gekund, maar om hem te pakken moest ik een beetje puzzelen. De zogenaamde ammobox zat in een put met metalen pennen en ik kreeg hem er niet uitgedraaid. Het leverde alleen nog maar viezere handen op.

Verwen jezelf
Aan het eind van de Mijzijde wandelden we de Houtkade op en hier kregen we een onverhard stukje parcours. Bij de Grecht bogen we rechtsaf richting het gemaal Oud Kamerik. Eigenlijk moesten we over het zandpad onder aan de dijk lopen, maar dat was een beetje modderig en glad. Dus klom ik ook maar de dijk op, net als de andere wandelaars. Vanaf het gemaal volgden we wel weer het zandpad richting Woerdense Verlaat. In het dorp ging ik een paar meter van het parcours om weer een geocache op te pikken en dankzij deze cache ontdekte ik een beeldje, dat ik waarschijnlijk anders met mijn beperkte zicht niet gezien zou hebben. De geocache bleek weer een vlotte oppikker te zijn. We wandelden nog een stukje door het dorp en toen kwamen we bij het Beatrixgebouw, waar de eerste rust was. Ik wilde hier mijn handen wassen, maar de toiletten waren allemaal bezet en een losse spoelbak kon ik niet ontdekken. Toen ik er aan de bar naar vroeg mocht ik even de keuken in. Er was alleen afwasmiddel en een handdoekje, en Rob Geus zou er niet vrolijk van worden. Maar ik was er wel blij mee, want ik heb mezelf getrakteerd op een cappuccino en een stuk appeltaart. Dat smaakt toch beter met schone handen, zonder zand…

Na de eerste rust liepen we langs de kerk van Woerdense Verlaat en daarna moesten we een drukke weg oversteken, maar ik zag niet waar we het fietspad op moesten. Het bleek maar een smalle doorgang in de heg te zijn. Na het passeren van een brug draaiden we rechtsaf de Hollandsekade op en liepen we weer langs het water, door de Nieuwkoopse Plassen. Na ongeveer een kilometer kwamen we langs een uitzichttoren, waar ook weer een geocache achter moest liggen. Maar na zo’n tien minuten zoeken had ik hem nog niet te pakken, en Corné en Miranda waren al doorgelopen. Helaas wist een vogelspotter op de toren er ook niets vanaf. Ik heb nog even van het uitzicht genoten en daarna heb ik er flink de pas in gezet. Dat ging prima, want de wegen waren allemaal verhard en recht. Pas langs de Oude Meije kregen we een paar mooie bochten. Aan het eind van de weg ben ik weer een paar meter van het parcours gegaan om een geocache te zoeken. Die lag precies op de grens van de provincies Utrecht en Zuid-Holland. Het lukte eerst niet om hem te vinden, maar toen ik me omdraaide om weg te gaan zag ik ineens het plastic trommeltje liggen. Fijn, nu kon ik eindelijk weer een travelbug kwijt.

Beeldje in Woerdense Verlaat

Toen ik terugkwam op de route kwam ons een langeafstandswandelaarster tegenmoet, die mij meteen herkende van de WS78-tochten. Ik kon er zo gauw geen naam bij bedenken. Ze was zelf een tocht van zo’n vijftig tot zestig kilometer aan het maken, want de vijfentwintig van RS80 vond ze maar niks. Ik heb haar succes gewenst, waarna ik via een lang fietspad richting Zegveld mocht wandelen. Gelukkig werd dit nog even onderbroken met een ommetje door de buurtschap Lagebroek, waar een mooi fietspad met knotwilgen lag. Vervolgens hadden we rust bij voetbalvereniging SIVEO. Hier was alleen pils en Radler te krijgen, dus werd het een gewoon, simpel flesje Amstel. Radler is een suikerbommetje en dus niet voor mij geschikt. Zelfs met trappist moet ik al uitkijken, omdat sommige brouwerijen naar mijn idee er veel suiker aan toevoegen. Ook werd het tijd om de boterhammen op te eten, voordat we aan de laatste etappe begonnen.

Schipper mag ik overvaren?
Via de doorgaande weg liepen we Zegveld in en daar sloegen we linksaf, om ook weer via een doorgaande weg terug naar Woerden te wandelen. Het voorbijrazende verkeer maakte dit stuk route nou niet bepaald aantrekkelijk. We zagen wel een paar mooie boerderijen en er stond een metalen ooievaar langs de kant, wat een “blikvanger” bleek te zijn toen ik er dichterbij kwam. Na een ruime bocht wandelden we langs de dijk van de Grecht, maar de rivier zagen we niet. Ik zag op de GPS een geocache aan de overkant en er zou een pont moeten zijn, dus zijn we even gaan kijken. Het bleek een trekpont te zijn en we konden dus zelfstandig en gratis naar de overkant varen om de cache op te pikken. Daar bleek hij echter nog een stukje van de wal af te liggen en ik durfde niet over de houten balk te lopen om er bij te komen, bang dat ik in het water zou belanden. Met een beetje moeite lukte het ons om de pont er naartoe te trekken. Terwijl Corné de pont op zijn plek hield heb ik de geocache gelogd. Daarna heeft Miranda de pont terug naar de kant getrokken.

Nadat we in Woerden via een brug de Grecht waren overgestoken lag er nog een geocache, bij veertien palen in een plantsoen, maar het trommeltje kon ik niet vinden. Dwars door Woerden wandelden we terug naar het Brediushonk. Daar heb ik een pilsje gedronken en nadat Corné en Miranda vertrokken waren, moest ik nog even naar het toilet. Toen ik naar buiten wilde gaan kwam ik Huib uit Delft tegen. We zijn samen naar het station gelopen en onderweg passeerden we een restaurant. Uiteraard kwam het bier weer ter sprake en ik zei dat we er nog wel één konden gaan drinken, maar Huib wilde toch liever naar huis. Een ander keertje dan maar. Op het station scheidden onze wegen. Rond half vijf heb ik de trein richting Utrecht genomen en na een overstap kon ik blijven zitten tot Alkmaar, waar ik net voor zes uur aankwam. Nu was ik ook eens een keertje lekker op tijd thuis…

Op het trekpontje over de Grecht

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Noorderparktocht Bilthoven (WS78), 11-02-2017

Datum: 11-02-2017
Tocht: Noorderparktocht (serie 39 tocht 8)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 41479 kilometer
Weer: Sneeuw, bevroren grond, glad, grijs, later dooi.
Middagtemperatuur: ca. 1 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6ZT8CGC11BZV

Om op tijd in Bilthoven te zijn was het gunstiger om vanuit Alkmaar te gaan dan vanuit Blerick, dus nam ik daar de trein van 5.51 uur. Vroeger reed de Sprinter via de Zaanlijn naar Amsterdam, maar in de nieuwe dienstregeling gaat hij via Beverwijk en Haarlem. Een flinke omweg, waardoor hij er langer over doet en ik nog maar vijf minuten overstaptijd had in Amsterdam. We hadden een klein beetje vertraging en dus zou ik de aansluiting niet halen volgens de reisplanner, maar ik had mazzel. Even voor half acht moest ik in Utrecht overstappen en daar had ik iets meer tijd. Het was maar een klein stukje van Utrecht naar Bilthoven en daar kwam ik om kwart voor acht aan. Het was nu nog zo’n anderhalve kilometer lopen naar de start. Alles was nog wit van de sneeuw, dus zag ik niet goed waar de stoepen waren. Maar de wegen waren vrij en dus liep ik maar langs de kant van de weg. Bij het parkeerterrein kwam ik al de eerste bekenden tegen en in de kantine van de Stichtse Cricket- en Hockey-Club (SCHC) trof ik er nog meer. Na het gebruikelijke ritueel (inschrijven en koffie drinken) ben ik buiten op de veranda gaan staan. Intussen was het ook weer gaan sneeuwen…

Vlak na de start om negen uur kregen we de routebeschrijving en wandelden we de bossen van De Leyen en landgoed Beukenburg in. Ondanks de sneeuw waren de paden hier nog wel goed te lopen, maar even verderop volgden een paar verharde wegen en die waren behoorlijk glad. Soms kon je het beste voorzichtig op het midden lopen en soms ging het beter door de berm, maar zodra het oneffen of scheef werd, gleed ik af en toe weg. Het landschap was wel prachtig en de huizen en boerderijen waren ook allemaal fraai wit gekleurd. We wandelden al snel richting Groenekan, waar we aan het Hoge Kampsepad langs een meertje kwamen. We hadden er even een aanvaring met een paar fietsers die chagrijnig waren omdat we ze door de drukte te laat opmerkten. Maar blijkbaar keken ze ook niet uit hun doppen, want mijn witte stok met rode streepjes hadden ze ook niet gezien.

Sneeuw, ijs, bunkers, forten en geocaches
Na dit meertje doemden de eerste forten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie op. Eerst kwamen we langs fort Voordorp en nadat we onder de A27 door waren gelopen, passeerden we diverse overwegen en spoorwegviaducten. Jemig, wat komen hier veel spoorlijnen samen! Indrukwekkend… Al snel zagen we fort Blauwkapel en daarna gingen we het Noorderpark in. Hier passeerden we een aantal geocaches, maar ik had mijn aandacht nodig om de omgeving te bekijken en tegelijkertijd niet uit te glijden. Op het scherm van mijn GPS kijken was nauwelijks mogelijk en dus liet ik de geocaches maar voor wat ze waren. In het park vielen de markante bunkers nu extra op in de sneeuw. Fort Ruigenhoek moet ook nog even te zien zijn geweest, maar dat heb ik gemist. Wel ontdekte ik een loopgraaf in het park. Na nog een aantal keren linksaf en rechtsaf gegaan te zijn, over een bruggetje en over graspaden, kwamen we in Groenekan bij molen Geesina, waar de gecombineerde soep- en koffiepost was. Maar eerst heb ik even de geocache opgepikt die er pal voor de deur lag. Bij de molen was het nog druk en nadat ik mijn soep op had ben ik vlug aan de lus van de veertig kilometer begonnen. Gezien de weersomstandigheden en de staat van het parcours was de kans groot dat ik de tijd wel nodig zou hebben.

Molen Geesina in Groenekan

Molen Geesina in Groenekan

Vlakbij de molen lag nog een geocache en ik besloot even te kijken, zonder dat ik de hint gelezen had. Ik zag hem meteen zitten, dus kon ik hem snel loggen. We kwamen nogmaals langs fort Ruigenhoek en dit keer heb ik er meer van gezien. We wandelden nog wat over verharde landwegen, maar daarna mochten we over een hek klimmen en gingen we weer een graspad op. De sneeuw was behoorlijk aangetrapt door de wandelaars voor mij en er zaten flink wat scheve stukken in, waardoor ik steeds weggleed en er erg veel moeite mee had. Het tempo was er nu echt even uit en ik ben zelfs een paar keer blijven staan om even op adem te komen, en de situatie rustig te bekijken. Ik zocht een alternatieve weg, want ik had geen zin om de sloot in te glijden, maar ik zag geen andere mogelijkheid. Dus maar voorzichtig verder. Na een poosje kwamen we bij fort De Gagel waar we een rondje over het terrein mochten lopen. Gezien de zwaarte van de tocht had ik het kunnen overslaan, maar ik wilde het fort toch wel graag zien en dus heb ik het rondje gemaakt.

Vervolgens liepen we via een doorgaande weg met fietspad naar de Maarsseveense Plassen. Daar heb ik waarschijnlijk ergens een pijltje of lintje gemist. Een stukje verderop hing niks meer en er waren meer wandelaars aan het twijfelen. Er stonden wel veel voetstappen in de sneeuw, maar sommigen waren linksaf gegaan en anderen rechtdoor. Blijkbaar hadden vele wandelaars zich hier verlopen. Ik keek even op mijn GPS en toen zijn wij ook maar rechtdoor gegaan. Even later kwamen de wandelaars van links en hadden wij in de gaten dat we een stukje van de route gemist hadden. De route ging verder langs de doorgaande weg naar Westbroek, een saai stuk van zo’n anderhalve kilometer. Maar gelukkig was de weg vanwege werkzaamheden in het dorp afgesloten en hadden we dus weinig last van het verkeer. In Westbroek hadden we de caférust bij Het Dorpshuis, waar helaas geen speciaalbier geschonken werd. Dus werd het een gewoon pilsje en mijn eigen boterhammen.

Pannenkoeken van biestmelk
Willem begon de boel al weer op te jagen, maar daar heb ik me weinig van aangetrokken omdat ik toch wel op schema zat. Rond kwart voor twee ben ik vertrokken en we verlieten Westbroek via Achttienhoven. Het bleek een lange straat te zijn met aan weerskanten leuke huizen. Op een gegeven moment sloegen we linksaf en leek het net of we een erf op wandelden, maar het bleek even later toch een graspad te zijn. Aan het eind van het pad kwamen we op het erf van een boerderij, waar we door de koeienstal mochten. Er werden pannenkoeken gebakken van biestmelk en we mochten er allemaal één proeven. Biestmelk is de eerste of tweede melk (beetje onduidelijk als je het op internet opzoekt) die een koe geeft na het kalveren. Die melk bevat veel afweerstoffen en schijnt daardoor veel gezonder te zijn dan normale melk. In ieder geval smaakte de pannenkoek fantastisch.

Pannenkoeken van biestmelk in de koeienstal

Na deze lekkere versnapering in de koeienstal wandelden we nog door de weilanden over graspaden en enkele verharde wegen. Het was intussen aan het dooien en hierdoor werd het parcours beter begaanbaar, dus kon ik even lekker de vaart erin zetten. Via het gehuchtje Achterwetering liepen we terug naar molen Geesina in Groenekan, voor een bekertje koffie en een halve warme worst met mosterd. Toen ik wegliep van de koffiepost liepen de pijlenophalers mij tegemoet en Isis vroeg of ik het geroken had, dat zij eraan kwamen. Uiteraard, daarom stapte ik ook flink door om hen voor te blijven. We verlieten Groenekan en wandelden richting Nieuwe Wetering, waar de fruitpost was. Nadat ik een mandarijntje genomen had wandelde ik met Dick en Frits verder. De tocht ging nog over landgoed Beukenburg en door natuurgebied De Leyen. Uiteindelijk kwamen we in Bilthoven waar ik nog net Olfert weg zag rijden vanaf het parkeerterrein. Enkele honderden meters verderop was de finish.

In de kantine van SCHC was het nog redelijk druk, maar ook erg donker en dus zag ik Dick en Frits niet. Hoewel er verschillende bieren op de tap stonden aangegeven was er geen speciaalbier te krijgen, omdat het seizoen volgens de bardame over was. Als men slim was geweest, had men wat flesjes ingeslagen, maar helaas… Het werd dus een gewoon pilsje. In een hoek stonden wat bankjes en daar zaten een paar bekende wandelaars. Ik ben er even bij gaan zitten maar ze waren druk aan het kletsen, dus ben ik na dat ene biertje maar terug naar station Bilthoven gelopen. Daar heb ik rond een uur of zes de trein richting Utrecht genomen, waar ik met de intercity zonder over te hoeven stappen naar Alkmaar kon reizen. Even na half acht kwam ik daar aan en ik had weer eens geen aansluiting op de bus, dus werd het nog een wandeling van zo’n anderhalve kilometer om thuis te komen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Winterwandeling Tegelen, 05-02-2017

Klik hier voor de website van wsv. D.W.F. Belfeld

Datum: 05-02-2017
Tocht: Winterwandeling (3e tocht seizoen 2016-2017)
Organisatie: Wsv. D.W.F. Belfeld
Internet: http://www.doorwandelenfit.nl/
Afstand: 37 km.
Totaal afgelegd: 41439 kilometer
Weer: Eerst beetje mistig, later tamelijk bewolkt maar ook zonnig, droog.
Middagtemperatuur: ca. 9 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5H4X6GC5GDFJGC5GDEE

De spieren waren nog een beetje stram van de wandeling in Geldermalsen, een dag eerder, en ik had verder ook met niemand afgesproken in Tegelen. Dus was de motivatie niet al te hoog om erg vroeg te gaan. Nadat ik me rustig had aangekleed en ontbeten had, ben ik even na half acht weggefietst uit Blerick. Een paar minuten voor acht uur was ik op de start. Later hoorde ik dat Theo er ook was, maar hoewel ik Hennie nog een week eerder gemaild had, had ik niks van hen gehoord. Hij is waarschijnlijk net voor acht uur gestart en we hebben ons niet meer getroffen. Erg jammer. Ik dronk nog even een kop koffie en rond kwart over acht ben ik in mijn eentje op pad gegaan. We liepen tussen de vijvers bij chateau De Holtmühle door en even later staken we de spoorlijn Venlo – Roermond over. Er volgde een paadje dat ik zelfs nog niet kende, maar dat bleek weer langs de spoorlijn en bij het spoortunneltje uit te komen. In de buurtschap Nabben staken we de Aalsbeek over en langs het spoor wandelden we naar het viaduct bij de kapel van Gelooi. Daar ben ik even naar binnen gegaan om een kaarsje op te steken. Vervolgens stak de route de rijksweg over en wandelden we naar de Maas, die we richting de stuw tussen Belfeld en Baarlo volgden.

Vergane glorie…
Vlakbij hoorde ik een aantal sirenes van de brandweer en ambulances. Ik keek even op internet en zag dat er in de buurtschap Nabben een reanimatie was. Vreemd, ik ben bij drie burgerhulpverleningsorganisaties aangesloten en ik heb geen melding ontvangen. De ene veiligheidsregio werkt met de ene dienst samen, de andere weer met een andere, en sommige veiligheidsregio’s werken helemaal niet met burgerhulpverlening. Verdeeldheid alom. Later hoorde ik dat het zelfs om een wandelaar ging, dus als ik een kwartier later was geweest, was ik er waarschijnlijk bij uitgekomen. Helaas wist niemand te melden hoe het afgelopen is; ik hoop er maar het beste van… Wij moesten in ieder geval verder, langs de stuw naar Belfeld, waar ik bij het voormalige café Maaszicht zag dat het nu helemaal afgebroken is. Gelukkig hebben we de mooie herinneringen nog. We liepen door de buurt daar en dat gaf toch wel een apart gevoel. Na het oversteken van de rijksweg wandelden we onder het spoorviaduct door en gingen we bij het vervallen tankstation het zandpad langs het spoor op. Na een klein ommetje door Belfeld kwam ik op de eerste rust, in de Kozakkenhut van de plaatselijke scouting. Ik had al een suikertekort te pakken en dus bestelde ik een heerlijk broodje worst met mosterd. Samen met een beker koffie ging dat er wel in. Ook Toos uit Baarlo kwam even rusten, maar hoewel ik graag een stukje met haar meegelopen was, was ze al net voor me weer vertrokken. Dan maar weer alleen verder…

Stuw- en sluizencomplex tussen Belfeld en Baarlo

Stuw- en sluizencomplex tussen Belfeld en Baarlo

Na de eerste rust zochten we de rand van Belfeld op en die volgden we een flinke poos. Vervolgens gingen we het Patersböske in en daar namen we weer het brede zandpad, maar ik wist dat er iets dieper in het bos een geocache ligt die ik al een paar keer niet heb kunnen vinden. Ik twijfelde even, want veel zin had ik er niet in. Maar ik ben toch even van het parcours gegaan, om er via een lusje heen te wandelen. Ik had nu wel een hint, maar ik heb alles afgezocht en de cache weer niet gevonden. Na een kwartier zoeken werd het de hoogste tijd om weer verder te lopen. Via de Patersweg staken we de spoorlijn weer over en wandelden we verder richting Ronckenstein. Maar we gingen nog niet meteen onder het dubbelviaduct Onderste Hof door, want we maakten nog een lusje om het kerkhof van Reuver. Wel een leuk stukje, maar aangezien de route toch al ruim anderhalve kilometer te lang was, had men dit er misschien beter uit kunnen laten. Nadat we weer bij het dubbelviaduct kwamen wandelden we omhoog en passeerden we een kapelletje. Ik was hier al vaker geweest, maar heb binnen en buiten toch nog even een foto gemaakt. Daarna gingen we door Ronckenstein en volgden we de Schellenkensbeek een flink stuk. Er zat ook een nieuw stukje in de route. Bij de beek trof ik een Duitse geocacher die moeite had om de cache te vinden, maar toen we samen gingen kijken zag hij hem wel meteen. Had ik even mazzel dat ik niet hoefde te zoeken. We hebben nog even wat gekletst en toen zijn we allebei weer onze eigen weg gegaan.

Hengelen met de magneetstok
We gingen onder de A73 door en een paar honderd meter kwamen we op de Polderweg. Deze moesten we zo’n twee kilometer volgen tot de rust en dat was geen pretje, want er werd hard gereden en het verkeer hield geen rekening met de wandelaars. Er waren wel brede bermstroken waar ik in kon gaan lopen, maar daar zaten kuilen in met nog deels bevroren water. Ik had geen zin om mijn nek te breken. Bij de E.H.S. hebben we eens veel commentaar gekregen toen we deze weg in een route hadden zitten en ook nu vonden de wandelaars het niet leuk. We hadden rust bij aardbeienteler Brookberries B.V., waar het wel even zoeken was waar ik precies naar binnen moest. Het was er gezellig druk en ik heb er even een kop tomatensoep genuttigd. Terwijl ik er was, waren er al snelle wandelaars die de vijfendertig kilometer lus al gehad hadden. Ik wist dus al vroeg dat we richting De Witte Stein zouden gaan en helemaal door het buitengebied weer terug. Het zou een lus worden met lange rechte stukken. Het bospad naar De Witte Stein viel nog wel mee, maar daarna wandelden we over de lange Prinsendijk. Jammer dat we niet wat meer door de bossen gingen. Toen we van deze weg afsloegen volgde al snel nog een geocache, maar die kon ik eerst niet vinden. Er kwam een bekende wandelaar voorbij en hij zag iets op twee en een halve meter hoogte in een boom zitten. We konden er allebei niet bij en hij zij dat ik maar op zijn handen moest gaan staan, maar ik had geen zin om in het beekje naast de weg te belanden. Ik haalde mijn magneetstokje uit de tas en zo konden we toch de cache uit het gaatje vissen. Het logboekje was helaas wat vochtig waardoor het lastig te beschrijven was. En we moesten ook aardig prutsen om de cache weer in het gaatje te krijgen.

Schellekensbeek nabij Ronckenstein

Schellekensbeek nabij Ronckenstein

We sloegen een paar keer links- en rechtsaf, maar de wegen bleven lang en na een tijdje kwamen we alweer op de Polderweg. De organisatie had veel beter bij De Witte Stein Duitsland in kunnen gaan en dan door de bossen terug. Daar heb je mogelijkheden genoeg, maar je moet het wel aanvragen anders heb je kans dat de boswachter de pijlen weghaalt. Bij Brookberries B.V. was helaas geen cola light of bier te krijgen, dus nam ik een beker koffie. Men had nog vlaai over en ik kreeg een stukje aangeboden, maar gezien de tijd wilde ik eigenlijk weer vertrekken. Vooruit, ik heb het kleinste stukje gekozen en een paar minuten later ben ik weer gaan wandelen. De pijlenophalers waren er intussen ook, maar die moesten nog eerst een stuk van de korte afstand afpijlen. Ik wandelde weer naar de bosrand en daar stonden twee auto’s geparkeerd met een hoop volk er omheen. De wietlucht kwam me al tegemoet. Oppassen dus; niet teveel er naar kijken, niks zeggen en flink doorstappen. En natuurlijk de oren gespitst houden zodra ik er voorbij was. Het ging gelukkig goed…

Bokbier
We volgden het pad onder langs de steilrand een flink stuk en net voordat we rechtsaf tegen de helling omhoog moesten (bij het “leugenbänkske” kwam ik de pijlenophalers weer tegen. Ze moesten nog terug naar de rust en ik wist zeker dat er nog één wandelaar achter mij zat. Langs de steilrand passeerde ik een paar mooie oude kleigroeves en het was hier even goed uitkijken, want sommige stukjes waren wat glibberig door de modder. Één keer schoot ik zelfs een stukje terug toen we een heuveltje op moesten. Uiteindelijk kwamen we bij café Maalbekerhöhe aan de Nederlands-Duitse grens en die volgden we een poosje. Daarna sloegen we linksaf en liepen we door de grote zandgroeve, heuvel af en weer de heuvel op. Zo langzamerhand begint de natuur hier weer wat terug te keren en dat is een fraai gezicht. We bleven het bospad rechtdoor volgen totdat we bij het fiets- en voetgangersviaduct over de A73 kwamen, bij het voormalige sportpark Snelle Sprong. Nadat ik de autoweg was overgestoken zag ik een zwarte Smart de streekweg opdraaien. Waarschijnlijk was het Theo, maar ik kon niet zien wie er achter het stuur zat. Even voor vijf uur was ik binnen en de barman wist dat ik zou komen, dus had hij nog precies twee bokbier voor mij bewaard (en drie voor de organisatie). We hebben nog even gezellig zitten kletsen en om vijf voor zes ben ik op de fiets gestapt, richting Blerick…

Voormalige zandgroeve nabij Tegelen

Voormalige zandgroeve nabij Tegelen

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

3e Tocht 41e winterserie Geldermalsen, 04-02-2017

Klik hier voor de website van cwsv. Prinses Marijke

Datum: 04-02-2017
Tocht: 3e wandeldag 41e winterserie
Organisatie: cwsv. Prinses Marijke Geldermalsen
Internet: http://www.cwsvprinsesmarijke.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 41402 kilometer
Weer: Bewolkt, eerst nog af en toe zon, later regen.
Middagtemperatuur: ca. 7 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6NBHMGC69BE1GC2ZP5BGC6E7TAGC5AQ64GC66XXTGC6XRH7GC6XRH5GC6DR1AGC6DQXR

Het was weer de eerste zaterdag van februari en dat betekent de eerste veertig kilometer van de winterserie in Geldermalsen. Dus nam ik weer de eerste trein vanuit Blerick naar ‘s-Hertogenbosch, waar ik even een kop koffie gehaald heb bij de kiosk. Zo kon ik in Geldermalsen meteen starten. De taxiservice vanaf station Geldermalsen was weer prima geregeld en even voor half negen stapte ik het overvolle startlokaal binnen. Nicole zag ik nergens. Ik heb me ingeschreven en kreeg nog net het praatje mee (althans, voor over ik het kon verstaan) en toen de meute weg was, ben ik ook naar buiten gegaan. Ik nam de route in ontvangst en we sloegen linksaf de Meersteeg in. Na het oversteken van de rotonde volgden we de weg tussen het spoor en het distributiecentrum van Albert Heijn en Blokker richting Tiel. Hier waren we in december ook geweest en toen zocht ik een vrij grote geocache, maar die heb ik niet kunnen vinden. Ik ging nu nog een keer kijken en er liep net iemand voorbij die ongeveer wist waar hij moest zitten. Na even zoeken bleek hij toch net op een ander plekje verstopt te zijn, maar gelukkig kon ik nu een travelbug die ik al een maand meezeulde kwijt.

Bij het viaduct van de Betuwelijn sloegen we dit keer linksaf en we volgden ook die spoorlijn een flink stuk, eerst via een harde weg en later via een fietspad, met aan de andere kant de Linge. Intussen was ik met Nicole aan het SMS-en; ze was er wel, maar ze moest ook weer op tijd thuis zijn. Jammer dat ze dan niet even gedag gezegd heeft bij het startbureau. We staken de Linge over en ik raakte aan de praat met een bekende wandelaar. Voordat we er erg in hadden waren we al op de eerste rust, bij streekwinkel en theetuin Prince Heerlijk in Erichem. In een grote schuur konden we even uitrusten onder het genot van een beker koffie of thee en een heerlijke plak ontbijtkoek. Ik had nog wat kleingeld en dat heb ik in de fooienpot gedaan. Bij de streekwinkel kon je ook producten kopen en die dan door de organisatie naar het startbureau laten brengen, maar ik zag niet wat er allemaal te koop was. Ik heb me ook niet de tijd gegund om even rustig te kijken, want er stonden nog heel wat kilometers en waarschijnlijk ook nog een aantal geocaches op het programma.

De twijfelende wandelaar
Vlak na de wagenrust was ik even aan het twijfelen of ik geen splitsing gemist had, maar Willy en een andere wandelaar vertelden mij dat ik goed liep. Hun tempo lag voor mij iets te hoog, dus wandelde ik rustig aan verder naar Kerk Avezaath. Bij de kerk volgde de splitsing tussen de vijfentwintig en de veertig kilometer en een paar meter verder ging ik weer op zoek naar een geocache. Hoewel deze voor een geoefend oog direct in het zicht lag, keek ik eerst op de verkeerde plek. Maar toen ik hem eenmaal zag was hij ook zo geopend en gelogd. Het werd al een beetje rustiger op het parcours en nadat we de Betuwelijn, de A15 en de Linge waren overgestoken wandelden we Drumpt in, dat later ongemerkt overging in Tiel. We kwamen door park Elzenpasch en daarna bij het station, waar ik een wandelaar uit Amsterdam trof die bij elke pijl bleef staan om op zijn routebeschrijving te kijken. Nou was ons wel verteld dat we in Tiel goed moesten opletten, omdat er pijlen weg konden zijn, maar alles bleek er nog te hangen en zo schoot het ook niet op. Maar omdat ik zo nu en dan even stopte om een foto te maken, bleven we elkaar een hele poos steeds voorbij lopen.

Park De Elzenpasch in Tiel

Park De Elzenpasch in Tiel

Via de Stationsstraat en Stationsweg met statige oude gebouwen wandelden we naar het Kalverbos, een park dat zo te zien net binnen de oude stadswal van Tiel ligt. We liepen ook nog een stuk langs de gracht en we passeerden de Sint Maartenskerk.  Daarna verlieten we het centrum via het park Kleine Plantage, met daarin het Koningin Juliana hertenkamp. Het was er aardig druk met ouders en kinderen die naar de dieren kwamen kijken. De horeca was helaas niet open. Dus ging het in stevige pas verder, een stukje door een buitenwijk van Tiel en via een wandelpad langs het Inundatiekanaal naar het Linge-Waalpark. Dit park was iets groter dan de andere en we maakten er een flinke lus doorheen. Daarbij kwamen we langs twee geocaches. Bij de eerste was het even zoeken hoe je er het beste komen kon, want mijn kaartmateriaal in de GPS is flink verouderd. Maar eenmaal ter plaatse vond ik hem meteen. Voor de tweede moest ik zo’n zeventig meter van de route af. Hij zat verstopt onder een regendop van een hek en dat viel meteen op, omdat er een schroef door het plastic kapje geboord was. De tijd tikte flink door en ik was al een beetje bang om door pijlenophalers ingehaald te worden, maar alles hing er gelukkig nog toen ik terug op het parcours kwam. Na nog een rondje door het park kwamen we weer op hetzelfde verharde fietspad uit en vervolgens wandelden we naar de Waal. Daar mochten we even een stukje door de uiterwaarden, de Wetlands Passewaay, lopen om vervolgens via de dijk naar de eerste caférust te gaan.

Op zoek naar Flipje…
Onder aan de dijk lag nog een geocache en het viel niet mee om de steile, met gras overwoekerde trapjes af te gaan. Beneden stonden een paar pony’s in de wei en die kwamen nieuwsgierig kijken wat ik aan het doen was. Nadat ik ze even geaaid had en ik de cache niet meteen vond, ging ik even tussen de stenen van de dijk kijken. Daar lagen een paar kleine steentjes tussen en hieronder lag de cache verstopt. Een paar honderd meter verder kwam ik bij Loungebar 3 Zussen, waar ik een Affligem dubbel gedronken heb. Het werd geserveerd in een Duvel glas, dus dat vloekte wel een beetje. Lastig inschenken, een trappist in zo’n hoog glas… En we mochten er niet onze eigen boterhammen opeten, dus die heb ik buiten maar even uit mijn tas gehaald. We liepen nog een klein stukje langs de Waal en bij het oorlogsmonument gingen we het fietspad op, maar ik stapte even van het parcours om nog een geocache te loggen. Die had ik al eens eerder met Nicole gezocht en toen niet gevonden, maar nu zag ik meteen een losse steen in de kademuur zitten en dat bleek de juiste plek te zijn. Na een paar foto’s gemaakt te hebben van het monument en het kunstwerk dat er vlakbij stond liepen we het centrum van Tiel in. We wandelden over een mozaïek van Flipje, maar het beeld dat hier ergens moet staan heb ik nog steeds niet kunnen ontdekken. In het centrum was het erg druk omdat er markt was en ik zag hierdoor de pijlen niet meer, dus moest de routebeschrijving uitkomst bieden. Het was een beetje zoeken, maar ik heb me niet verlopen. Al vrij snel gingen we het centrum weer uit en wandelden we door een paar woonwijken naar het park aan de Dode Linge.

Sint Maartenskerk Tiel

Sint Maartenskerk Tiel

We staken de A15 en de Betuwelijn weer over en via het buitengebied wandelden we naar Zoelen, waar we ook weer de Linge overstaken. We gingen het dorp in en meteen ook weer uit, omdat we nog eerst een ommetje richting molen de Korenbloem maakten. We wandelden ook door het Zoelense bos en langs kasteel Soelen. Daar pikte ik wederom snel een geocache op en toen ik net wegliep kwam een gezin ook de cache zoeken. Ik heb ze snel nog een hint gegeven en ben toen verder gegaan, want we kregen nog een rust bij dorpshuis Oude School en de tijd begon al te dringen. In het dorpshuis hadden ze allerlei speciaalbieren, maar hoewel een aantal namen mij bekend voorkwamen kon ik er zo gauw geen alcoholpercentages bij bedenken. Ik nam een Karmeliet en dat bleek een triple te zijn. Beetje zwaar, maar wel lekker. Intussen kwam ook de organisatie binnen en zoals het er nu naar uitzag was ik de laatste. Na de rust moest ik weer het Zoelense bos in en begon het te regenen. Eerst nog zachtjes, maar het werd al snel meer en het zou niet meer droog worden. Toen ik iets verderop nog een geocache wilde oppikken trof ik een auto op het parkeerterreintje aan en werd ik vreemd aangekeken door de bestuurder, die maar besloot om weg te rijden. Was het ook een geocacher of was dit geen zuivere koffie? Op dezelfde weg werd ik bijna omver gereden door een voorbijscheurende tuktuk, die ik later nog een keer tegenkwam. Toen stond hij stil op een kruispunt en ik gebaarde dat hij het een beetje rustiger aan moest doen, maar reactie kwam er niet. Wat een stel mafkezen…

Natte boel
Vlak voor Erichem kwamen we aan een drukke weg en daar zag ik geen pijlen, dus liep ik rechtdoor. Maar al snel had ik het gevoel dat het niet klopte. De route gaf aan dat we over het fietspad langs de drukke weg moesten lopen en dat deed ik dus maar. Verderop hingen weer pijlen. Via een zandpad, dat inmiddels ook al wat modderig was geworden, wandelden we naar het dorpshuis in Erichem. Ik had gehoopt dat ik er nog vijf tot tien minuten droog kon zitten, maar deze rust bleek al dicht te zijn. Het busje van de organisatie kwam net voorbij en ik heb ze er even op aangesproken. Het was erg vervelend dat ik onder deze weersomstandigheden veertien kilometer moest doorlopen zonder rust en zonder mogelijkheid om naar het toilet te gaan. Veel beschutting heb je ook niet in deze omgeving; zelfs de bushaltes hebben geen bushokjes hier…

Langs het Betuws Wijndomein ging de route naar de Linge en nadat we die waren overgestoken volgden we de weg terug naar Geldermalsen. Op de hoek met de Lingedijk zat er nog een geocache achter de brievenbus verstopt en die heb ik snel gelogd, ook al was het in de stromende regen. Aan het eind van de Lingedijk moest er nog één liggen, maar die kon ik zo snel niet vinden. De hint opzoeken op de smartphone was ook al niet meer mogelijk omdat het te hard regende. De telefoon had sowieso al moeite met de nattigheid, wat goed aan de accu te merken was. Van een fruitteler kregen we nog een appel en toen ging het richting finish. Bij de sportvelden zag ik een gat in de weg over het hoofd en stapte ik vol in een plas water, waardoor het water in mijn rechterschoen stond. Gelukkig was het niet ver meer en net voor half zes heb ik me afgemeld. Ik dronk nog een biertje en daarna werd ik terug naar het station gebracht, waar ik nog even op de trein moest wachten. De kiosk en de wachtruimte waren helaas al dicht, dus werd het buiten in de kou staan. Om 18.18 uur had ik de trein naar ‘s-Hertogenbosch en daar moest ik ook nog tweeëntwintig minuten wachten, dus haalde ik bij de kiosk even een frikandellenbroodje. Vanuit ‘s-Hertogenbosch kon ik zonder over te stappen doorreizen naar Blerick, waar ik even voor acht uur aankwam. Rond kwart over acht was ik thuis en konden eindelijk de natte kleren uit… Tijd voor een flink hete douche…

Kasteel Soelen

Kasteel Soelen

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wintertocht Deurne, 29-01-2017

Datum: 29-01-2017
Tocht: Wintertocht
Organisatie: AV-LGD
Internet: http://www.av-lgd.nl/
Afstand: 30 kilometer
Totaal afgelegd: 41362 kilometer
Weer: Eerst een beetje regen, bewolkt, later meer wind en enkele opklaringen.
Middagtemperatuur: ca. 8 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GCHRAY

Het weekend begon op vrijdag met enorme vermoeidheid en een stevige verkoudheid waardoor ik geen energie meer had om naar Blerick te reizen. Op zaterdag moest ik om 13.30 uur bij de kapper zijn en dat werd nog aardig stressen. Ik moest van tevoren ook even naar mijn Kahru wandelschoenen kijken, want de zolen waren aan het verslijten. Toen ik bij de kapper klaar was heb ik ze naar de schoenmaker gebracht. Gelukkig kunnen ze gerepareerd worden; dat scheelt weer een trip naar Horst. Ik voelde me de rest van de dag niet lekker en dat was zondagochtend nog steeds zo, maar ik besloot toch naar Deurne te gaan (op de Brooks wandelschoenen). Dan maar wat rustiger aan of de route iets inkorten als het tegen zou vallen.

De eerste trein ging om 7.07 uur en achttien minuten later stapte ik in Deurne uit. Ik zag geen bekenden op het station en aan de achterzijde ontdekte ik een nieuw fietspad, waardoor de route naar de start tweehonderd meter korter geworden is. Aangekomen op sportpark De Djump bleken Nicole, Rudolf en Gerrie er ook te zijn. Het was er druk en iemand stootte mij bijna de koffie uit de handen. Het was tegen acht uur en de meute werd ongeduldig, waardoor ik gemakkelijk een zitplaats kon vinden. Even na acht uur zijn Nicole en ik gezamenlijk vertrokken.

Rijke historie van een grasveldje in Vlierden
Het was nog tamelijk donker en ik kon de routebeschrijving niet lezen. Ook de pijlen waren voor mij nog niet goed zichtbaar. Gelukkig had Nicole hier geen moeite mee, want ik had geen zin om mijn zaklamp te pakken. Een kwartier later ging het al stukken beter. We liepen vanaf de start in oostelijke richting en ik wist dat er vlakbij de route, bij een vijvertje aan de Leembaan, een geocache moest liggen. Maar uit de logberichten bleek dat deze al een paar keer niet gevonden was, dus ik had geen zin om er heen te gaan. Ik was er bovendien al eens geweest en ook toen vonden wij hem niet. Via het gehucht Vreewijk liepen we het buitengebied in, waar we de Vreewijksche Loop overstaken. Net voordat we de bossen ingingen begon het te regenen en ik dacht dat het maar een buitje was, maar na een paar minuten vond ik het toch tijd om de paraplu te pakken. Rudolf was intussen al voorbijgelopen en nadat we de eerste splitsing gehad hadden, kwam Gerrie er ook aan. We hebben een stukje met hem gelopen. We staken de Oude Aa over en we bleven nog een flinke poos in de bossen, totdat we aan de doorgaande weg tussen Ommel en Vlierden kwamen. Die volgden we een stukje en zo kwamen we bij de molen Johanna-Elisabeth die helaas met de wieken net aan de verkeerde kant stond om er een mooie foto van te maken. Hoewel het erf open was durfde ik er toch niet heen te lopen. Via een klein ommetje liepen we richting Vlierden en op een grasveldje passeerden we een oud, vervallen kapelletje. Ik liep er even naartoe en toen zag ik dat het een grafkapel was, maar het opschrift op de voorzijde was niet echt leesbaar meer. Gelukkig had men aan de zijkant een bordje opgehangen waarop stond dat het de grafkapel van de familie De Maurissens is. Bovendien vertelde het bordje dat hier vroeger een kerk heeft gestaan en er een kerkhof is geweest. Erg interessant.

Grafkapel van familie De Maurissens in Vlierden

Grafkapel van familie De Maurissens in Vlierden

Een paar straten verder kwamen we bij de rust in gemeenschapshuis ’t Huis. Volgens Nicole was de rust vroeger in een zaaltje van het naastgelegen café, maar dat was een stuk kleiner. Ik kreeg het idee dat het gemeenschapshuis en het café nu bij elkaar horen. En “MFA ’t Huis” verbasterde gekscherend al snel tot “Maffiahuis”… Rudolf en Gerrie zaten er ook nog, maar wij hadden al plaatsgenomen aan een andere tafel voordat ik hen in de gaten had. We hebben even koffie gedronken en zijn toen aan de lus van de dertig kilometer begonnen. We kwamen langs de kerk waar het tamelijk druk was. Blijkbaar was de dienst net afgelopen en ik ben maar op de straat gaan lopen, want op de stoep schoot het niet op. We liepen Vlierden uit en we kwamen langs een klein bosje met een informatiebordje. Hier blijkt zich het graf van de arts en schilder Hendrik Wiegersma en andere familieleden te bevinden. En iets verderop wandelden we door een groter bosgebied dat vernoemd is naar de priester Gijsbertus Brandsma. Er staat een restant van een stenen en betonnen gebouw met een bankje, maar wat dit precies geweest is kon ik niet ontdekken. Zou het van het voormalige zwembad zijn, of is het een stukje oorlogsgeschiedenis…?

Even later liepen we langs de bosrand van de Brouwhuisse Heide en nadat we de drukke N279 waren overgestoken wandelden we door de bossen en een stukje buitengebied naar Helmond-Brouwhuis. Ik was al tegen Nicole aan het grappen of ze de koffie al klaar had staan, maar we kwamen niet echt bij haar huis in de buurt. Wel hadden we rust bij Wim van den Hurk tennis, waar ik in de kantine een kop erwtensoep gegeten heb. Ook kwamen we hier bekenden uit Venlo tegen die ook aan de wandel waren. Na de rust verlieten we Helmond-Brouwhuis ook snel weer en gingen we terug naar de Brouwhuisse Heide. Vlak voordat we weer bij de N279 kwamen moest er een geocache in de bossen liggen, een klein stukje van het parcours af. Omdat we vandaag nauwelijks geocaches dreigden tegen te komen en ik toch een travelbug kwijt wilde, besloten we even te gaan kijken. Het werd door de bossen struinen om er te komen en hoewel we toch aardig wat plekken bekeken hebben, konden we de geocache niet vinden. Enigszins teleurgesteld zochten we de route weer op en wandelden we verder.

De techniek liet het afweten…
We zigzagden nog een flink stuk door de bossen op de Brouwhuisse Heide en halverwege hield mijn insulinepomp er ineens mee op. Een verstopping, volgens de foutmelding… Niet weer hé? Meestal zit het slangetje dan ergens klem en daar kom ik lastig bij omdat het onder mijn kleding zit, dus moest er even het één en ander los. Bovendien was het aangepaste programma dat ik met sporten gebruik er ook mee opgehouden, dus moest ik de foutmeldingen resetten en de pomp weer opnieuw instellen. En dan maar hopen dat de oorzaak ook echt verholpen is en het niet aan het infuus ligt… Gelukkig bleef de pomp het de rest van de tocht weer gewoon doen. Aan de noordoostzijde van de heide wandelden we nog langs camping Holanda Boungalos en Bospark De Bikkels om vervolgens terug te keren in Vlierden, waar we opnieuw rust hadden in gemeenschapshuis ’t Huis.

Restant van een gebouw in het Brandsma's Bos

Restant van een gebouw in het Brandsma’s Bos

Daar hadden ze Westmalle Dubbel en die smaakte prima. Vervolgens verlieten we Vlierden om daarna nog een extra lusje langs de Oude Aa te maken. De graspaden waren soms wat lastig om te lopen, maar het was wel een mooi stukje. Intussen zagen we ook hier en daar wat blauwe lucht en kwam het zonnetje er af en toe even door. Dat was heerlijk aangenaam. Door het buitengebied ging het terug naar Deurne. We kwamen over een fietspad en daar stonden informatieborden over de Knoflookpad, die hier blijkbaar huist. Schijnbaar is hier veel om te doen geweest, omdat de randweg van Deurne door dit gebied is aangelegd. De randweg draagt hier zelfs de naam “Knoflookpad” en de omgeving is zo aangepast dat deze pad zich er alsnog prima thuisvoelt en zich kan voortplanten.

Een gezellige ontmoeting
Langs het Peellandcollege wandelden we terug naar sportpark De Djump, waar Rudolf en Gerrie al aan het trappist zaten. Ik heb er ook één gedronken en later kreeg ik er nog één aangeboden van Gerrie. We hebben een tijdje met hen zitten kletsen. Toen zij opstapten om naar het station te gaan had ik nog even tijd nodig om mijn glas leeg te maken en mijn spullen te pakken. Nicole stapte op de fiets en ik sprintte naar het station, want ik wilde toch nog graag de trein van 17.34 uur naar Blerick halen. Op het station zag ik Gerrie en Rudolf nog even, maar omdat zij op een ander perron stonden bleef het bij zwaaien. Ik was prima op tijd en na een paar minuten kwam de trein, die me in achttien minuten naar Blerick bracht. Het was iets later geworden dan ik gehoopt had, maar we hebben wel weer eens gezellig bijgepraat met Rudolf…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Eerste toren- en molentocht Barneveld (WS78), 21-01-2017

Datum: 21-01-2017
Tocht: Eerste toren- en molentocht (serie 39 tocht 7)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 41332 kilometer
Weer: Helder, fris winterweer. Geen bewolking, zonnig en weinig wind.
Middagtemperatuur: ca. 4 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5J3BV / GC6R9EX / GC6WH67 / GC5J383

Ook Barneveld was voor mij met het openbaar vervoer eigenlijk weer een uithoek, want het maakte niet veel uit of ik er vanuit Blerick of vanuit Alkmaar naartoe ging. Het was sowieso ruim twee uur reizen en het scheelde maar zes minuten. Dus koos ik er voor om vrijdag na mijn werk meteen door te reizen naar Limburg. Daar moest ik op zaterdag om 6.02 uur de trein naar Nijmegen hebben. Ik twijfelde nog even of ik daar koffie zou gaan halen bij de Albert Heijn To Go, maar hiervoor moet je tegenwoordig uitchecken. En omdat hij pas om zeven uur open gaat werd het al wat krap om de aansluiting te halen. Dus liep ik naar spoor 4b waar de intercity richting Den Helder al klaarstond. Deze bracht me naar Ede-Wageningen en hier was het bij de Kiosk te druk voor een beker koffie. Op spoor 1a trof ik nog meer wandelaars die naar Barneveld gingen. We moesten een stukje over de Valleilijn, ook wel de Kippenlijn genoemd in de volksmond. De trein van Connexxion vind ik altijd net een blokkendoos (omdat hij zo rechthoekig is) en het interieur is flink gedateerd, wat een beetje een deprimerend gevoel geeft. Maar ondanks dat er vaak storingen op dit traject zijn waren we keurig op tijd, om 8.12 uur, op station Barneveld Centrum. Het was maar een klein stukje lopen naar de start bij partycentrum Veluwehal en ik hoefde de andere wandelaars maar te volgen, want ze wisten blijkbaar de weg.

Onder de voet gelopen
Buiten trof ik Erik en binnen kreeg ik van Isis een paar travelbugs die uit Antarctica afkomstig waren, met het verzoek deze weer ergens anders te verstoppen. Ééntje had daar al een jaar stilgelegen, dus wil ik ze best wel weer op weg helpen. En nu ze in Nederland zijn, hebben ze flink wat kilometers afgelegd (ruim 14.000 van Antarctica tot hier). Ik heb me ingeschreven en daarna heb ik koffie gehaald. Het was enorm druk, maar achterin bleek nog een zaaltje te zijn en daar zat bijna niemand. Toen ik de koffie op had heb ik Isis nog even geholpen met het loggen van de travelbugs, totdat het bijna negen uur was en ze me een plaagstootje gaf: “Lopen jij!”. Buiten moest ik toch nog even wachten op de toespraak en het uitdelen van de routes. We liepen regelrecht naar het centrum van Barneveld met de Nederlands Hervormde Kerk en het beeld van Jan van Schaffelaar. Ik wilde er een foto van maken maar werd zowat omvergelopen door een wandelaar die flink haast had en dus niet voldoende afstand hield. Sommigen lopen echt asociaal.

Beeld van Jan van Schaffelaar

Beeld van Jan van Schaffelaar

Maar goed, de foto was gemaakt en op het pleintje was het nog een beetje oppassen, want de trappen waren nog wit en glad. We liepen nog een aardig stukje door Barneveld en nadat we de Grote Barneveldse Beek waren overgestoken kwamen we aan de rotonde bij de N802, waar we het dorp verlieten. Hier lag ook de eerste geocache en die was zo makkelijk dat ik hem meteen te pakken had. We moesten richting Lunteren en kregen een aantal verharde wegen voor onze kiezen, waarvan een enkele vrij druk was met verkeer. Ook op de terugweg was dit het geval; iets wat we van WS78 eigenlijk niet gewend zijn, maar dat werd in het middenstuk van de route weer ruimschoots gecompenseerd met prachtige natuur. Eenmaal van de drukke weg af wandelden we over een oud klinkerweggetje; de klinkers waren allemaal scheef en van verschillende grootte. Daarna volgde een graspad dat nog onder de sneeuw lag en via een onverharde weg kwamen we in Lunteren, waar we bij molen De Hoop de soeppost hadden. De molen ligt op een heuveltje en ook hier was het oppassen omdat er nog sneeuw en ijs lag. Ik was relatief vroeg waardoor ik zelfs even in de rij moest staan voor de soep. Toen ik de tomatensoep op had, werd het al een stuk rustiger. Het was goed kijken waar ik naartoe moest, maar Erik hielp me even en stuurde me de juiste weg in.

De Koepel
We staken het Kippenlijntje over en na een klein stukje buitengebied wandelden we het Buurtbosch in. We kwamen langs de “Van den Ham” boom, een monument ter ere van de stichter van het Luntersche Buurtbosch, notaris J.H.Th.W. van den Ham. Hier maakten we ook kennis met de “camera’s” die overal in de natuur staan. Roestige dozen op een driepoot met een zilverkleurige draaischijf aan de zijkant en een metalen opening aan de voorzijde. Het bleken helemaal geen camera’s, verrekijkers of iets dergelijks te zijn, maar kijkdozen met informatie. Alleen was de verlichting binnenin zo zwak dat ik er helaas niets van kon maken… Langs congrescentrum De Werelt en een camping wandelden we vervolgens naar uitzichttoren De Koepel op de Goudsberg, ook gesticht door notaris Van den Ham. De waterpomp die ernaast staat moest uiteraard ook nog even op de foto en we zagen een bord waarop stond dat het middelpunt van Nederland (het geografisch middelpunt) 2100 meter verderop lag. Hier vroegen twee dames die ik al eens eerder op de foto gezet had of ik weer een foto van hen wilde maken. Later daalden we samen van de heuvel af en ook hier lag nog veel sneeuw in het bos, dus was het plaatselijk glad. Mijn moeder belde, maar ik kon niet lang aan de telefoon blijven omdat ik goed moest uitkijken waar ik mijn voeten neerzette…

Uitkijktoren De Koepel op de Goudsberg

Uitkijktoren De Koepel op de Goudsberg

We bleven nog een tijdje in de bossen en kwamen daarna in het buitengebied. In deze omgeving lagen erg veel geocaches, dus besloot ik alleen die te doen die echt aan de route lagen. De eerste zat onder een paaltje verstopt waarop WS78 een routemarkering geplaatst had. Ik zette het voorzichtig aan de kant zodat het zichtbaar bleef en toen zag ik dat ik een magneet nodig had om de geocache te kunnen pakken. Mijn magneetstokje bleek niet lang genoeg, maar met de magneet aan een touw lukte het wel. Intussen had ik veel bekijks van een paar wandelaars die het geocachen nog niet kenden. Iets verderop, weer bij het Kippenlijntje, zag ik geen pijlen en twijfelde ik even. Ik stak het spoor toch maar over en net na de overweg bleken we linksaf over een graspad te moeten. Aan het eind lag weer een geocache (een puzzelcache waar ik de oplossing wel van had), maar die kon ik zo gauw niet vinden. Veel tijd had ik niet over dankzij de vorige geocache, dus liep ik na een minuutje zoeken maar vlug verder.

Gastvriendelijk…?
Bij de Doesburger molen heb ik een paar foto’s gemaakt en nadat we het Kippenlijntje nog een keer waren overgestoken wandelden we het Edese Bos in. Ook hier was het nog plaatselijk glad en de grond was nog bevroren, dus was het goed uitkijken waar je je voeten neerzette. En sommige pijlen waren door de sneeuw wat lastig te zien. Een aantal wandelaars had zich hierdoor verlopen, maar ik was gelukkig mee aan het lezen op de routebeschrijving waardoor dit mij bespaard is gebleven. Vlak voor de caférust schoot ik nog een geocache voorbij voordat ik er erg in had. Ik liep een paar meter terug en had geen tijd meer om de hint te lezen, maar ik zag meteen waar ik zijn moest en vond de cache ook gelijk. De wandelaars voor mij waren doorgelopen en even later liep ik alleen verder naar de rust bij camping Bospark Ede. Buiten was het druk omdat binnen geen eigen etenswaren genuttigd mochten worden, maar er zaten ook nog veel wandelaars in het restaurant. Aan de bar vroeg ik een speciaalbiertje, maar dat hadden ze niet. Dus werd het een gewoon pilsje van de tap. Er werd een behoorlijke prijs gevraagd voor een klein glas, dus echt gastvriendelijk kwam het niet over. Huib uit Delft kwam bij mij aan de tafel zitten met een kop soep en we hebben even met elkaar gepraat, maar ik zat lekker op schema en besloot niet al te lang te blijven. Ik moest tenslotte ook nog buiten tijdens het wandelen mijn boterhammen opeten…

Doesburger molen

Doesburger molen

We liepen dwars over het park en we verlieten dit aan de achterzijde, waardoor we meteen weer in de bossen kwamen. Een eindje verderop liepen we langs familiepark ’t Gelloo en we passeerden ook nog het park Landgoed De Scheleberg. Alle drie de parken zijn van Topparken en liggen maar een paar kilometer van elkaar af. Tegenover het laatste park gingen we weer de bossen in en na wat licht glooiende paden kwamen we op het Wekeromse Zand. Een flink deel was nog wit van de sneeuw, maar omdat het dooide was er ook al weer veel zand zichtbaar. De grond was nog steeds grotendeels bevroren en toch zorgde het zonnetje voor een paar modderige stukjes. Aan de noordkant van de zandvlakte volgde nog een stukje bos en we kwamen langs een grote wildobservatiepost. Veel was er echter niet te zien. Ook passeerden we een aantal huizen, waar een automobilist er te laat achterkwam dat hij de inrit moest hebben. Omdat er nog ijs op de weg lag, slipte hij aardig door, vlak naast me. Misschien voortaan iets minder hard rijden…?

56 of 65?
Via een zandweg met verhard fietspad tussen de velden kwamen we bij de koffiepost, waar ik ook nu weer een halve rookworst met mosterd gegeten heb. Ik was nog ruim op tijd om de pijlenophalers voor te blijven; ik had nog zeker een kwartier speling en ze waren nog niet in het zicht. Na deze korte rust was het gedaan met de bossen en liepen we grotendeels over verharde wegen door buurtschap De Valk terug richting Barneveld. Hierbij staken we de Grote Valkse Beek een paar keer over. Bij de Barneveldse Beek stond een uitnodigend bankje fraai tussen de waterpartijen, maar het was veel te koud om er te gaan zitten. Het zonnetje stond al erg laag, wat enorm lange schaduwen en mooie kleuren opleverde. De fruitpost had ik pas in Barneveld verwacht, maar deze lag nog net in het buitengebied. Volgens mij heeft men het huisnummer verkeerd om op de routebeschrijving gezet. 56 In plaats van 65… We kregen een appel en toen ik het erf afliep, volgde ook meteen de laatste geocache op deze tocht. Ik moest er voor door de greppel, maar toen zag ik de cache ook meteen. Hij lag vol in het zicht en dat leek me niet de bedoeling. Waar hij wel hoorde te zitten kon ik niet ontdekken…

Op het Wekeromse Zand

Op het Wekeromse Zand

Het laatste stukje van de tocht ging weer door Barneveld. We passeerden kasteel De Schaffelaar, maar hier heb ik niks van gezien omdat het al flink aan het schemeren was. Ik had moeite met het lezen van de route en het vinden van de pijlen. Al snel zag ik het station en vanaf daar wist ik de weg terug. Ik kwam Mari nog tegen, maar erg lang hebben we niet gekletst want ik wilde wel op tijd binnen zijn en hij leek ook een beetje haast te hebben. Aan de finish in de Veluwehal bleek het nog aardig druk te zijn, want er zaten ook veel niet-wandelaars. Helaas was er geen donkere trappist of een bokbier, dus nam ik een Leffe Blond. Die smaakte ook prima. Ik raakte weer aan de praat met Huib en het was zo gezellig dat ik nog twee glazen bier gedronken heb. We hadden allebei de telefoon nagenoeg leeg en het was maar goed dat ik nog twee (bijna volle) externe accu’s mee had.

Laat naar huis…
Rond kwart voor zeven zijn we naar het station van Barneveld gelopen en een half uurtje later stonden we op station Ede-Wageningen. Volgens de reisplanner zou ik hier ruim een kwartier moeten wachten, maar ik kon toch een eerdere trein naar Nijmegen nemen. Ik had daar nog wel even tijd om een frikandellenbroodje te halen en op te eten, voordat ik de trein naar Blerick nam. Daar kwam ik pas tegen negen uur aan. Het was weer eens een langere dag geworden dan ik gepland had, maar het was zeker de moeite waard… En een hele zondag voor de boeg om uit te rusten…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie