De Peelrandroute Boxmeer (WS78), 27-12-2018

Datum: Gelopen op 27-12-2018, originele datum: 08-12-2018
Tocht: De Peelrandroute (serie 41 tocht 5)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 45696 kilometer
Weer: Tamelijk bewolkt, maar ook zon. Droog. Bijna windstil.
Middagtemperatuur: ca. 6 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Misschien is het je meteen al opgevallen toen je de titel van dit weblogitem zag: zo laat in december organiseert WS78 toch geen tocht meer? En de 27e is helemaal geen zaterdag… Nee, inderdaad! De tocht was gehouden op 8 december 2018 en toen kon ik er niet naartoe vanwege een verjaardag in Alkmaar. Theo (van Hennie) is er ook niet geweest en hij had er wel oren naar toen ik hem vroeg deze tocht tussen kerst en nieuwjaar alsnog te lopen. Ik had hem alleen op GPS (via de route van de site van WS78) en Theo had een routebeschrijving weten te bemachtigen. We hadden rond acht uur op station Boxmeer afgesproken, maar mijn trein had ongeveer een kwartier vertraging en daarna had ik even ruzie met de OV-chipkaartautomaat van Arriva, die mijn bankpas niet wilde accepteren. Ik had geen zin om met een bijna lege OV-chipkaart op pad te gaan. Gelukkig lukte het bij de automaat van NS wel om er saldo op te zetten, dus konden we rond twintig over acht eindelijk op pad.

We liepen eerst een stukje door een industrieterrein en lieten het Lunevenpark links liggen, om vervolgens de spoorlijn Venlo – Nijmegen over te steken. Aan het eind van het industrieterrein sloegen we middels een bospad het natuurgebied Schraalzand in en kruisten we de Oeffeltse Raam. Iets verderop kwamen we aan een verharde weg die naar een viaduct over de A73 leidde en we twijfelden even of we het zandpad parallel aan deze weg moesten hebben. Omdat we niet het risico wilden lopen dat we bij het viaduct niet meer naar boven konden, besloten we de verharde weg te volgden. Na het kruisen van de A73 volgde een zandweg door het buitengebied, waarbij we constateerden dat het toch eigenlijk best lekker wandelweer was. Ondanks de lage temperatuur voelde het niet eens koud aan, omdat er bijna geen wind stond.

Sambeeksche Uitwatering

Radioplassen en Ons Truuske
We sloegen rechtsaf en namen een bruggetje over de Sambeeksche Uitwatering, om vervolgens het bos in te gaan richting de Radioplassen. Daar verliepen we ons bijna omdat ik van het uitzicht aan het genieten was en niet op tijd op mijn GPS keek, maar ik had het snel in de gaten. We liepen helemaal om de plassen heen en kwamen zelfs aan de rand van het dorpje Stevensbeek. Ik had bij de voorbereiding nog gekeken of er horeca in het dorp zat. Grand café De Pionier is volgens berichten in de media failliet en verder was er nog het Theehuys Ons Truuske; een gezellige huiskamer waar je in het zomerseizoen op de thee of koffie mag komen. We hadden van tevoren wel kunnen bellen, maar we hadden zelf ook al een kannetje thee meegenomen voor onderweg. En dus stapten we flink door. Aan de zuidkant van de plassen was het goed merkbaar dat het pad niet veel belopen werd, want ik voelde regelmatig spinnenweb over mijn gezicht strijken.

Na een tijdje verlieten we de Radioplassen via een veldweg en door een bosgebiedje wandelden we richting de soep- en koffiepost, die er nu uiteraard niet was. Vlak ervoor namen we meteen de afslag naar de lus van de veertig kilometer en wandelden we door het bosgebied De Hondsbergen, waarbij we ook een flink stuk een slingerend mountainbikepad volgden. Er waren weinig bankjes om even te rusten, maar bij het oversteken van de Stevensbeekseweg vonden we er dan toch één. Ik was er alleen niet op voorbereid om op een koud, vochtig en groen uitgeslagen bankje te gaan zitten. Gelukkig had Theo naast zijn eigen plaid een plastic zeiltje meegenomen. De kannen thee en Bifi-worstjes kwamen tevoorschijn en zo werd het een mini-picknick na een kleine dertien kilometer gelopen te hebben.

Schraal zonnetje boven de Radioplassen

Vuur en Vlam
Na nog een klein lusje door het bos moesten we de Stevensbeekseweg volgen totdat we bijna bij het ZooParc Overloon kwamen. Daar zouden we een graspad moeten nemen, maar op Google Streetview had ik hier een hek zien staan. Gelukkig bleek er toch een poortje te zijn waar we doorheen konden, anders hadden we om moeten lopen. In het volgende bosgebiedje namen we per ongeluk het verkeerde pad. Het scheelde niet veel en al snel liepen we weer in de voetsporen van Erik zijn GPS-signaal. In het dorp Overloon probeerde een bordje ons naar de golfbaan te lokken voor een rust, maar we besloten er niet aan toe te geven en even door te wandelen naar de officiële rustplaats, bij eetcafé en pannenkoekenhuis Museumzicht, naast het oorlogsmuseum. We waren eigenlijk net iets te vroeg, maar we waren welkom. Theo bestelde een kannetje koffie en ik bekeek de bierkaart, waar een aantal interessante bieren op stonden. Uiteindelijk ging ik voor de “Vuur &Vlam” van brouwerij De Molen uit Bodegraven, een amberkleurig IPA (Indian Pale Ale), fruitig met een ietwat bittere en droge afdronk. Hoewel ik niet echt een fan ben van IPA smaakte het best aardig…

Na de horecaroute kwam de routebeschrijving die Theo had kunnen bemachtigen goed van pas, want de GPS van Erik had een rechte lijn dwars door het oorlogsmuseum getrokken. Wellicht vergeten om hem aan te zetten de eerste honderden meters? We vonden prima onze weg en wandelden de Overloonse Bossen en Duinen in. In het bos kruisten we ook een stukje heide met een mul zandpad. Een poosje later kwamen we bij een lege plek in het bos, waar ooit een vijfentwintig meter hoge metalen uitzichttoren gestaan heeft. Ik ben destijds naar boven geklommen en heb er een geocache opgepikt, maar de roestbruine toren was gaan doorroesten aan de onderkant. Hij werd een tijdje gesloten voor publiek en is nu helemaal weggehaald. Het was een vreemd gezicht…

Waar is de uitzichttoren gebleven…?

Een vriendelijk aanbod
Ten zuiden van Vierlingsbeek liepen we door natuurgebied De Makken. Volgens een kaartje op een informatiebord moet dit het bosgebiedje zijn geweest dat we doorkruisten nadat we de A73 waren overgestoken. Het was me niet echt opgevallen totdat ik de foto’s eens wat beter bekeek. Er volgde weer een landelijk stuk met een fraai slingerend graspad langs de Oeffeltse Raam, voordat we opnieuw de A73 overstaken. Via een lange brede veldweg kwamen we weer aan de rand van het bosgebied bij de soep- en koffiepost, die we nu wel moesten passeren en waarna we nog een keer de A73 overstaken. Door het landelijke buitengebied, met opnieuw een graspad langs de Oeffeltse Raam en de Sambeeksche Uitwatering, wandelden we naar het dorpje Sambeek. Op de originele dag van deze tocht was hier ergens een fruitpost, maar wij gingen even op zoek naar de horeca. Café en cafetaria Route 66 zou om vier uur opengaan en wij waren een kwartier te vroeg, dus liepen we door naar eetcafé De Gouden Leeuw, die volgens Google Maps wel open zou moeten zijn. Maar helaas bleek dat niet te kloppen en dus hebben we een bankje op het naastgelegen plein opgezocht. Een vriendelijke buurtbewoner bood ons aan om bij hem koffie te komen drinken. Aardig, maar wij hadden nog thee in de thermoskannen zitten en die bleek zelfs na zoveel uren nog lekker warm te zijn…

Zo rond een uur of vier zijn we aan de laatste vijf á zes kilometer begonnen. We liepen nog een stuk door het beschermde natuurgebied Maasheggen en vlak voordat we Boxmeer bereikten passeerden we de enige geocache op de route. Ik heb even gekeken of ik erbij kon, maar het lukte mij niet om me tussen de dikke stronk en takken van de omgevallen boom door te wurmen met mijn stramme spieren. Ik heb het maar snel opgeven en deze geocache ook niet gelogd op internet. We moesten nog een aardig stukje door de bebouwde kom en zo’n 750 meter voor de finish begaven de batterijen van mijn GPS het. Die moest ik wel nog even vervangen omdat ik de hele route wilde opnemen. Even na vijf uur liepen we hotel café ’t Vertrek in, waar Hennie al op ons zat te wachten. We bestelden iets te drinken, maar ik kreeg het verkeerde biertje. Een Ciney Blonde in plaats van een Ciney Brune. Het maakte niet uit, want beide heb ik nog nooit geproefd. Het was nog best gezellig aan de bar toen Hennie en Theo huiswaarts keerden, dus bestelde ik alsnog die Ciney Brune. Rond tien voor zes vond ik het ook wel genoeg geweest en ben ik naar het station gegaan, dat tegenover ’t Vertrek ligt. Rond half zeven was ik weer in Blerick. Het was een leuke dag, de route hebben we prima kunnen vinden en ik heb heerlijk genoten van het weer, de natuur en de verschillende biertjes…

Zwanen in de Sambeeksche Uitwatering

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Wandelen met Thijs, Karlijn en de kinderen, 26-12-2018

Datum: 26-12-2018
Tocht: Wandelen met Thijs, Karlijn en de kinderen
Organisatie: – (Eigen tocht)
Internet:
Afstand: 12 kilometer (telt niet mee voor het totaal in het wandelboekje)
Totaal afgelegd: 45656 kilometer
Weer: Tamelijk bewolkt, droog, fris, weinig wind (Z/ZW, 2 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 5 °C.
Foto-album:
Route: Klik hier (route via Endomondo)
Geocache(s):

Thijs had een tijdje terug gevraagd om nog eens samen te gaan wandelen, dus hadden we op tweede kerstdag afgesproken om dat te gaan doen. Geen georganiseerde tocht, maar gewoon een stukje in de buurt. Dus vertrok ik rond kwart voor twee ’s middags te voet van Blerick via de Zuiderbrug naar Tegelen, zodat ik rond twee uur bij Thijs was. Daar heb ik nog een tijdje gezeten en volgens mij was het rond drie uur dat we gezamenlijk (Thijs, Karlijn, hun twee zoontjes in de kinderwagen en ik) zijn gaan wandelen. We hadden besloten om richting het Jammerdal te gaan. We wandelden de wijk uit en onder de A73 door richting Venlo. Intussen was ik de kinderwagen aan het duwen en liepen we naar de overweg in de buurtschap Egypte. We volgden het spoor een stukje en bij de volgende overweg hebben we even gewacht tot er een trein passeerde. Daarna namen we het zandpad door het bos naar het Jammerdal, heuvel op en later weer heuvel af. Het duwen van de kinderwagen was hier toch wel net iets pittiger.

De kinderwagen bleek niet door de poort van het Jammerdal te kunnen en een meneer bood aan om hem er overheen te tillen. Maar dan zouden we bij de uitgang hetzelfde probleem hebben, dus besloten we om te gaan lopen. We namen het fietspad naar boven en via een smal pad langs de rand van de groeve, waar het nog uitkijken was voor de doorns van de braamstruiken, kwamen we aan de Jammerdaalseweg. Deze verharde weg volgden we tot het Auxiliatrixpark, waar De Zorggroep gevestigd is. Het werd tijd om de jongste te voeden en dus zijn we even bij grand café Onder de Linden naar binnen gegaan. Thijs en ik hebben daar even een speciaalbiertje gedronken. Toen we weer verder wilden gaan, begon het al aardig te schemeren en dus trok ik het oranje hesje aan.

We namen weer de uitgang aan de Auxiliatrixweg omdat de uitgang aan de Ulingsheide te gevaarlijk is vanwege het verkeer dat er hard rijdt. Over een brede zandweg liepen we om het terrein van de Zorggroep heen en langs de zuidzijde van het Jammerdal wandelden we terug naar de buurtschap Egypte. Ons eigenlijke doel was de kerststal bekijken in het klooster op de Ulingsheide, maar daar was het nu al te laat voor. Deze sloot namelijk om 17.00 uur en dat zouden we niet meer redden. En ook voor een extra biertje bij de Oelespot vonden we het te laat, met de invallende duisternis. We namen de verharde weg naar beneden en zo kwamen we weer bij de eerste spoorwegovergang uit. Vlakbij de A73 lag nog een geocache die ik op de heenweg vergeten was op te pikken. Inmiddels was het hier te donker voor. We wandelden terug naar het huis van Karlijn en Thijs, en nadat ik daar nog een biertje gedronken had, ben ik teruggelopen naar Blerick. Hoogste tijd om bij mijn moeder thuis te gaan eten…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Eigen wandelingetje Venlo, 24-12-2018

Datum: 24-12-2018
Tocht: Eigen wandelingetje Venlo
Organisatie: – (Eigen tocht)
Internet:
Afstand: 6 kilometer (telt niet mee voor het totaal in het wandelboekje)
Totaal afgelegd: 45656 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, bijna windstil.
Middagtemperatuur: ca. 7 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Zo rond de kerst zijn er wel verschillende wandeltochten, maar die zijn niet allemaal even goed bereikbaar. En ik wilde ook niet alle dagen van huis zijn. Dus hadden mijn moeder en ik besloten zelf maar even een wandelingetje te gaan maken op deze mooie dag. Maar als ik op een dag niet veel hoef te doen, ben ik ’s ochtends ook niet vooruit te branden. En dus werd het even na half drie toen we vanuit haar flat in Blerick vertrokken. Over het fiets- en voetpad liepen we langs de Maas in noordelijke richting. onder langs de Sint Antoniuskerk, tot we aan de Venrayseweg kwamen en onder de stadsbrug door waren. We hebben het voetpad omhoog genomen en we zijn de Maas via de stadsbrug (met aan vier zijden beelden van poortwachters) overgestoken. Aan de Venlose zijde namen we een nieuwe trap naar het stadspark Op de kop van de Weerd, waar het nieuwe kunstwerk “Tango” van Fons Schobbers staat. Ik zie er nooit zoveel in, in die moderne kunstwerken. Iets verderop op de Maasboulevard staat het kunstwerk “De vreedzame krijger”, die na drie jaar afwezigheid teruggeplaatst is en meer tot de verbeelding spreekt.

Kunstwerk “Tango” van Fons Schobbers

We staken de voetgangers- en fietsersbrug over en liepen langs de ijsbaan die voor De Maaspoort op de Oude Markt geplaatst is. Het was er flink druk, evenals op de Markt. Daar stond een grote kerstboom voor het stadhuis die door veel mensen, al dan niet met familie of vrienden ervoor, op de foto gezet werd. Ik wilde best een biertje gaan drinken bij één van de vele cafés op de Markt, maar daar had mijn moeder geen zin in. Dus liepen we de grootste winkelstraat van Venlo, de Vleesstraat in. Volk genoeg op de been hier. Bij de HEMA, het voormalige pand van de V&D, was het weer een puinzooi van fietsen op de geleidelijn, ondanks dat men speciale stickers op de grond had geplakt om de fietsers er op te attenderen dat deze lijn vrij moet blijven. Blijkbaar zien die fietsers nog minder dan de gemiddelde visueel gehandicapte… Of ze hebben een sociaal gebrek… Het is geen doen om al die fietsen aan de kant te zetten; dat is iets voor de handhaving; dus liepen wij verder via het Vleesplein naar het nieuwe stadskantoor nabij de Roermondse Poort.

Kerstboom op de Markt voor het stadhuis

We staken de Professor Gelissensingel over en volgden het fietspad richting het VieCuri-ziekenhuis. Een route door De Oude Beemden, de uiterwaarden van de Maas, zou mooier zijn geweest, maar we zagen van boven af al dat de paden erg drassig waren. Dus gingen we na een tijdje de dijk op, een grindpad dat bij kanovereniging Viking overging in een verhard fietspad. Dit fietspad gaat weer richting de Maas, om het ziekenhuis heen. We besloten toch nog even via de achteringang het ziekenhuis binnen te gaan en daar bij de horeca iets te gaan drinken. Ik nam een cappuccino, maar die viel tegen. Er zat vooral veel schuim in en nauwelijks melk en koffie. Volgens mij moest het apparaat van Pelican Rouge (Selecta) eens goed afgesteld worden. Mijn moeder had haar thee nog niet op, dus dronk ik nog een cola zero.

Horeca in het VieCuri-ziekenhuis

Vroeger, als tiener, heb ik hier regelmatig in het ziekenhuis gelegen en gingen wij vaak iets eten of drinken in de kantine op de eerste verdieping. Het was echt zo’n ouderwetse kantine met bruine vloerbedekking, bruine stoelen en tafels, geel uitgeslagen plafondplaten van het roken, ranzige vitrage en een hoek met een automatiek. Meteen ernaast was het personeelsrestaurant. Omdat er veel veranderd is in het ziekenhuis besloten we even boven te gaan kijken. We kenden het nauwelijks meer terug; het was zowaar omgetoverd tot een hip bedrijfsrestaurant. Het was er rustig zo met de kerst en wij zijn weer vertrokken. Via de uitgang aan de achterzijde weer de dijk op, waar we Thijs tegenkwamen. Hij was aan het hardlopen en liep in de richting van Venlo. Na een praatje gingen wij de andere kant op om vervolgens de trap naar de Zuiderbrug te nemen. Het werd al flink donker, waardoor het fotograferen wat lastiger werd. Aan de Blerickse zijde van de Zuiderbrug namen we ook weer de trap en wandelden we over het fietspad naar huis. Zo hadden we de middag voor kerstavond toch goed om gekregen…

Over de Zuiderbrug terug naar Blerick

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

29e Kerstwandeling Obbicht, 22-12-2018

Datum: 22-12-2018
Tocht: 29e kerstwandeling
Organisatie: R.K.V.V. Obbicht
Internet: http://www.rkvvobbicht.nl/
Afstand: 21 kilometer
Totaal afgelegd: 45656 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, een enkele bui, wind: ZW 3 á 4 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 8 °C
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC4B7BM / GC54CY9 / GC54CXH / GC6JJWZ / GC696BP / GC71BBZ / GC6JMWT

Het was weer bijna kerst en dus tijd voor de kerstwandeltocht bij R.K.V.V. Obbicht, inmiddels een jaarlijks terugkerende traditie. Niet omdat de omgeving nou zou geweldig is of de afstand van de tocht erg lang is, maar gewoon omdat het er altijd gezellig is. Daarnaast valt er meestal ook nog wel wat te geocachen onderweg. En dus nam ik om 6.58 uur de trein vanuit Blerick naar Roermond. Daar hoefde ik niet uit- en weer in te checken omdat ik met de stoptrein van Arriva naar Sittard ben gereisd. Even na acht uur vertrok de bus via Limbricht en Grevenbicht naar Obbicht. Tegen half negen stapte ik uit op de Markt en zo’n tien minuten later was ik sportpark De Baèndj, bij de kantine van de voetbalclub, waar ik al meteen herkend werd. Ik dronk er eerst een kopje koffie (nog steeds zonder zoetjes; in al die jaren hebben ze die nog niet aangeschaft) en om vijf over negen ben ik aan de wandeling begonnen. De éénentwintig kilometer bleek uiteindelijk op GPS op negentien kilometer uit te komen.

Verkeerde afslag
Vanaf het sportterrein ging het in noordelijke richting naar het oorlogsmonument langs de Maas. Voorgaande edities hebben we hier een paar keer langs de oever van de Maas gelopen, door de Maasvallei Elba, maar het pad was nu afgesloten vanwege werkzaamheden. En dus moesten we boven blijven, op de harde weg. Bij het clubgebouw van een schutterij stond een pijltje ietwat schuin en ik dacht dat we naar het dorp Grevenbicht moesten lopen, dus nadat ik een geocache opgepikt had, liep ik de weg naar beneden in. En ook daar kon ik nog vlug een geocache meepikken voordat ik in het dorp kwam. Op het eerstvolgende kruispunt zag ik echter geen pijlen meer (alleen voor de terugweg) en een blik op de routekaart, die ik op het startbureau gefotografeerd had, maakte al snel duidelijk dat ik op de dijk had moeten blijven. Dan maar door Grevenbicht langzaamaan terug naar de dijk. Intussen passeerde ik wederom een geocache die voor mij niet te doen was, omdat er zo’n anderhalve liter water in een buis gegoten moest worden, zodat de koker met het logboekje boven kwam drijven. Dan zou ik de inhoud van mijn waterzak ook meteen kwijt zijn…

Grenspaal langs de Maas bij Obbicht

Eenmaal terug bij de dijk stond een oud vrouwtje te twijfelen waar ze naartoe moest, omdat ze mij uit een zijstraat zag komen. Ik vertelde haar dat ze gewoon rechtdoor moest en zich niks van mij moest aantrekken, omdat ik verkeerd gelopen was. Ze begreep er niks van en liep flink mopperend gelukkig de goede kant op. Ik haalde haar weer in en een eindje verderop, bij een waterzuivering, ging ik opnieuw op zoek naar een geocache. Het vrouwtje vroeg wat ik aan het doen was en toen ik het probeerde uit te leggen begon ze weer over van alles en nog wat te zeuren. Was ik even blij dat ze al snel besloot door te lopen. Ik heb nog even verder gezocht maar de cache niet kunnen vinden. Even later boog de route van de dijk af en na het oversteken van de Kingbeek vielen er even een paar flinke druppels regen, waardoor er een regenboog boven België ontstond. We liepen Papenhoven in en op weg naar Schipperskerk volgde opnieuw een geocache. Ik kreeg het idee dat ik hiervoor op een gammel paaltje moest klimmen, dus dat heb ik maar gauw uit mijn hoofd gezet en ik ben doorgelopen naar de eerste rust.

Grensmaasproject
De naam van het lokaal waar we rust hadden ben ik inmiddels vergeten; het was bij een speeltuintje aan de oostelijke rand van het dorp. Ik ben hier ooit eerder geweest. Ik dronk een kop koffie en maakte even een praatje met de EHBO-er. Na een korte stop liep ik het dorp uit en meteen volgde bij een insectenhotel, waar we twee keer langs zouden komen, een volgende geocache. Terwijl ik die aan het loggen was kwamen Gerrie en Rudolf voorbij. Ik moest even een sprintje trekken om ze weer in te halen. Van hen hoorde ik ook dat Nicole er was, maar haar heb ik niet gezien. Misschien is ze doorgelopen terwijl ik zat te rusten? Wij wandelden nu richting Illikhoven, waar een gigantische ingreep in het landschap gepleegd wordt om de Maas meer ruimte te geven. Naast de aanleg van een nieuwe haven in het Trierveld is er ook een flinke geul gemaakt tussen Illikhoven en Visserweert. Om dit laatste dorpje bereikbaar te houden is er een hoogwaterbrug gebouwd, waar we langskwamen. Door al deze werkzaamheden was de route ook een klein beetje aangepast. Op de terugweg naar Schipperskerk kwamen we op de westelijke oever van het Julianakanaal, waar we deels langs en deels op de dijk liepen. Hier kon ik ook nog snel een geocache loggen, terwijl Gerrie en Rudolf doorliepen. Zij hadden zeker op het stuk over de dijk sowieso een hoger tempo, omdat de dijk smal en glad was. Goed uitkijken dus…

Smalle en gladde dijk langs het Julianakanaal

In Schipperskerk op de rust heb ik even een kop soep gegeten en daarna ben ik met Gerrie en Rudolf aan de laatste etappe begonnen. Voor de Petrus en Pauluskerk stond een kerststalletje en een kunstwerk in de vorm van een grote slak. We hebben nog uitleg hierover gehad van een plaatselijke bewoner (of was het misschien de pastoor…?) maar helaas heb ik het verhaal niet onthouden. Het begon ook net weer wat te regenen en dus wilde ik vlug verder. Aan de zuidkant van het dorp kwamen we langs de oude haven, de Berghaven, en we tikten nog even het Julianakanaal aan voordat we weer naar Grevenbicht mochten wandelen. Daar volgde een smal, soms modderig en dus glad pad langs de Kingbeek. Mooi, maar een beetje gevaarlijk zo nu en dan. Wilden ze nou echt dat we met vieze schoenen de kantine in zouden komen? In Obbicht liepen we een klein stukje door het dorp en daarna weer over een bospaadje langs de Kingbeek, totdat we via de achteringang het sportpark opgingen. Gelukkig stonden er bij de kantine een paar schoenborstels waarmee we de ergste modder van de schoenen konden halen, maar de vloer van de kantine zag er niet meer uit. Rond twee uur waren we binnen en we hebben het nog even gezellig gemaakt in de kantine met een paar kelken Affligem Dubbel.

Paarse krokodil
Om half vier hebben we de bus naar station Sittard genomen. Daar was blijkbaar iets aan de hand op het station, want er was veel politie aanwezig. Één van de busjes stond op de geleidelijn en er zat een jonge snuiter in. Toen ik hem er op attent maakte, was zijn nonchalante reactie: “Nou en?”. Ik wees hem erop dat het busje makkelijk twee meter naar voren kon zodat de geleidelijn weer vrij zou zijn, maar daar gaf deze politie-agent geen gehoor aan. Dus belde ik even later de politie om een klacht in te dienen. Ik moest dat maar via internet doen of me even melden op het politiebureau aan de andere kant van het stationsplein… Over paarse krokodillen gesproken… Ik had hier ooit eerder zo’n akkefietje met de politie en blijkbaar zijn ze er in Sittard niet om de gehandicapte medemens te helpen… Ik liet het er maar bij en zo rond een uur of vier stapten we in de intercity naar Roermond, waar ik afscheid moest nemen van Gerrie en Rudolf. De stoptrein van Arriva bracht mij vervolgens naar Blerick, waar ik kort na vijf uur arriveerde. Lekker op tijd weer thuis bij mijn moeder…

Een boot in de Berghaven

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Winterwandeling Boxtel, 16-12-2018

Klik hier voor de website van wsv. OLAT

Datum: 16-12-2018
Tocht: 3e tocht 52e winterserie
Organisatie: wsv. OLAT
Internet: http://www.olat.nl/
Afstand: 31 kilometer
Totaal afgelegd: 45635 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, mistig, grijs, wat nepsneeuw op de kerstmarkt.
Middagtemperatuur: ca. 3 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6630D / GC6HDHV / GC6Y1VE / GC6Y1VW / GC6Y1W2 / GC6Y1W4

Meestal zijn de winterwandelingen van OLAT wel ergens in een gehucht waar nauwelijks openbaar vervoer komt, en waar ik dan minimaal twee en een halve kilometer extra moet lopen om bij de start te komen. Maar dit keer was de winterwandeling eindelijk eens een keer goed bereikbaar met het openbaar vervoer. Ik had me bewust niet ingeschreven voor de veertig kilometer, omdat ik van andere wandelaars hoor dat de tochten van OLAT meestal iets te lang zijn. Ik had me ook al van tevoren ingeschreven voor de dertig kilometer, zodat ik op zaterdag de GPS-route toegestuurd kreeg. Het was nog even puzzelen hoe ik van het station naar de start moest komen, maar ik zag ook dat de route door het centrum van Boxtel ging en ik dus de pijlen een stuk kon volgen.

Het had wat gesneeuwd in Blerick en dus moest ik voorzichtig rijden met de fiets, want sommige straten worden niet of nauwelijks gestrooid. Ik nam de trein van 7.06 uur naar Eindhoven en na een overstap kwam ik tegen tien over acht in Boxtel aan. Ook hier waren de straten wit en in het centrum waren de stoepen soms glad. Verder moest ik ook nog goed opletten waar ik liep, want men had kraampjes klaargezet voor een kerstmarkt. Daar zag ik ook pijlen, dus zou de route er overheen gaan. Ik volgde de pijlen en mijn GPS tot bij gemeenschapshuis De Rots, waar de start was. Het was behoorlijk druk in de zaal en omdat ik niet achterin geweest ben, had ik niet gezien dat Hennie er ook was. Theo was al lang aan de wandel. Wel trof ik Inge met een vriendin en we hebben even koffie gedronken. Nadat de nodige foto’s gemaakt waren, gingen we om negen uur van start. Mijn tempo bleek al snel wat hoger te liggen dan dat van de beide dames.

Inge (rechts) op pad in de sneeuw met haar vriendin

Geleende route…?
De route ging eerst een stukje door Boxtel en al snel kwamen we langs het Jacob Roelandslyceum, waar altijd de start van wandelsportvereniging De Keistampers is. Daarna begon de tocht wel verdacht veel op de Kampinatocht van die vereniging te lijken. Zou de OLAT het grootste deel van de route gewoon gekopieerd hebben…? We gingen meteen naar kasteel Stapelen en nadat we daar omheen waren gelopen, mochten we aan de zuidzijde van het station door de tunnel met geschilderde koeien naar het industrieterrein. Vervolgens wandelden we tussen Ladonk en Lennisheuvel door naar Roond, langs de grote Heilige Annakapel die daar bij een kruispunt staat. Intussen waren we ook al de Beerze overgestoken en even later kwamen we bijna aan de Kleine Aa, maar daar zouden we op de terugweg nog komen. De tocht ging verder naar de eerste mobiele rust, de zogenaamde grote koffiepost bij de parkeerplaats van de Kampina, waar ik inderdaad een beker koffie genomen heb.

Daarna wandelden we langs het oorlogsmonument natuurgebied Kampina in. Het landschap lag er prachtig bij met de sneeuw. Bij de Zandbergsvennen passeerden we het steengraf van natuurbeschermer Pieter van Tienhoven. Het was er zowaar nog bijna te druk om een paar goede foto’s te kunnen schieten. Vanaf dit monument volgde eerst een flink stuk heide en we liepen onder andere langs de houten bank van wandelsportvereniging De Keistampers. Ook kwamen we langs verschillende vennen en bij het riviertje De Rosep veranderde het terrein van heide naar bos. Vlakbij hadden we de eerste horecarust, bij Bos-restaurant De Belvertshoeve. De prijzen van de biertjes op hun on-line menukaart waren wat aan de hoge kant, dus besloot ik even door te lopen naar Het Boscafé, enkele honderden meters verderop, maar nog steeds zowat aan de route. Het reclamebord probeerde mij lekker te maken voor een kop uiensoep met brood en die heb ik ook genomen. Het was er lekker rustig en de uiensoep smaakte prima.

Steengraf natuurbeschermer Pieter van Tienhoven in de Kampina

Een ietwat lugubere sfeer
Ik had er nu ruim elf en een halve kilometer opzitten en de route ging verder door de bosrijke omgeving van de Oisterwijkse Bossen en Vennen. Zoals de naam het al zegt, passeerden we hier ook heel veel vennen; kleine, grote, ronde, langgerekte, allerlei soorten en maten. Het was nog flink mistig in dit gebied en dat gaf wel een beetje een spookachtige sfeer. Ook kwam ik hier bij de eerste geocache van deze dag, genaamd “Moordboom”. Een inscriptie in deze boom herinnert aan een dubbele moord die hier heeft plaatsgevonden aan het einde van de tweede wereldoorlog. De geocache heb ik helaas niet kunnen vinden, zelfs niet met enige hulp van een paar andere geocachers die ook aan de wandel waren. De route kwam ook nog langs Boshuis Venkraai, vlak langs het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten, in de buurt van brasserie Ome Jan en bijna bij het Fletcher hotel-restaurant Boschoord. Aan horeca geen gebrek dus in deze omgeving.

Via het natuurtheater Oisterwijk, waar het nu heel rustig was, liepen we naar Boscafé De Rode Lelie. Op deze officiële rust dronk ik even een trappistje en trof ik Theo (van Hennie). Toen hij verder wilde gaan, besloot ik met hem mee te lopen. Langs het Staalbergven wandelden we naar hotel De Paddestoel om vervolgens langs grillrestaurant en bowling Net Iets Anders verder oostwaarts te gaan. Via een smal paadje langs de Rosep, waar ik goed moest uitkijken en waar Theo duidelijk in het voordeel was, wandelden we weer richting het natuurgebied Kampina. We staken de heide over en kwamen zo weer in het buitengebied van Boxtel terecht, nabij de Kleine Aa. Hier lagen nog drie geocaches die ik meegepikt heb, maar daardoor raakte ik Theo wel kwijt. Bij een brug over de Kleine Aa stond de soeppost van OLAT. De echte soep bleek helaas al op te zijn; dat schijnt volgens andere wandelaars wel meer voor te komen als je laat bent; en dus restte alleen een bekertje bouillon nog. Nadat ik ook de vierde en laatste geocache had opgepikt, vervolgde ik mijn weg over een graspad langs de Kleine Aa terug naar Boxtel.

Mist in de Oisterwijkse Bossen en Vennen

Toch nog een sneeuwbui
Ook ging de route nog een klein stukje langs de Beerze voordat we het spoor overstaken en de bebouwde kom van Boxtel bereikten. In het centrum van Boxtel kwamen we over de kerstmarkt die al bijna afgelopen was en halverwege staken we de Dommel nog over. We hadden de hele dag droog weer gehad, maar op de kerstmarkt sneeuwde het. Nepsneeuw, wel te verstaan. En dat goedje bleef aardig plakken op mijn kleding en schoenen. Nadat ik de kerstman een handje had gegeven en op de foto had gezet, liep ik vlug door naar de finish. De tijd begon te dringen; ik kwam om tien voor vijf binnen. Om vijf uur zou de finish sluiten. Ik heb nog even een trappistje genuttigd en met Hennie en Theo zitten kletsen. Toen zij vertrokken zat ik aan mijn tweede trappistje en heb ik even bij de organisatie aan tafel gezeten. Daarna ben ik weer via het centrum naar het station gelopen, waar ik net de trein van 18.09 richting Eindhoven miste. Dan maar veertien minuten later vertrekken; voor de aankomst om 19.23 uur in Blerick maakte dat toch niet uit…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Winterwandeling Amstelveen, 08-12-2018

Klik hier voor de website van de A.W.V.
Datum: 08-12-2018
Tocht: 1e tocht winterserie 2018/2019
Organisatie: Aalsmeerse Wandelsport Vereniging (A.W.V.)
Internet: http://www.awv-aalsmeer.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 45604 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, regen voor de start, daarna droog, harde wind (W/ZW 6 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 12 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC4477K / GC7C29W / GC3GE65

Eigenlijk stond er vandaag een veertig kilometer van wandelsportvereniging WS78 op het programma in Boxmeer, maar toen werd een collega van mij vijftig en hij hield zijn feest op deze zaterdag, in Alkmaar… Tja, dat valt niet te combineren, en niet naar het feest gaan, kon ik ook niet maken. Ook omdat we al achttien jaar collega’s zijn en al net zo lang carpoolen. Dan maar een tochtje dichter bij huis en wat minder kilometers. En zo kwam ik bij de eerste wintertocht van de Aalsmeerse Wandelsport Vereniging (AWV) in Amstelveen uit.

Ik kon er om negen uur starten en dus nam ik even na zeven uur de trein richting Haarlem. Daar moest ik met een lijnbus verder, want er reden geen treinen tussen Uitgeest en Amsterdam. Ik besloot via metrostation Amstelveenseweg te reizen. Dat gaf wel een extra overstap, maar wel zeven minuten winst en drie minuten minder lopen naar de start. De aansluitende bus had wat vertraging en ik moest ook nog een beetje de weg zoeken in de wind en regen, dus de tijdwinst was nihil. Even na half negen was ik op de start, bij schaatsvereniging De Poelster. Daar heb ik bij het koffiedrinken even mijn tweede broodje opgegeten en nadat ik me ingeschreven had, ging ik om negen uur van start. De meute was net weg en het regende nog steeds een beetje. Gelukkig werd het wel al minder en hadden we de meeste regen achter de rug.

Kersenbloesempark en Amsterdamse Bos
We kregen even een blik over De Poel, met op de achtergrond de Sint Urbanuskerk van Bovenkerk, en daarna gingen we via een fietspad en een vlonder het Kersenbloesempark in. De vlonder op de hoge houten palen bestond uit metalen roosters en platen, en dus was het goed uitkijken, want ze waren best glad door het vocht. Een deel van de vlonder was afgesloten. Geen idee waarom, maar bij mijn weten is dat al jaren zo. Ongemerkt liepen we het Amsterdamse Bos in, waar vooral het grote aantal bruggen opvalt. Ze zijn allemaal genummerd en die nummers stonden keurig op de routebeschrijving vermeld. Maar ook zonder routebeschrijving was de tocht goed te volgen, want er was voldoende gepijld. Ik moest wel goed opletten, want sommige pijltjes hingen ver weg en niet altijd op een logische plek, maar alles hing er…

Één van de vele bruggen in het Amsterdamse Bos

We bleven een flinke poos in het Amsterdamse Bos. Nadat we onder de A9 door waren gegaan, kon ik twee geocaches oppikken. Bij de eerste heb ik een travelbug achter kunnen laten. Na de splitsing van de vijfentwintig kilometer kregen we nog een flinke lus door de bebouwde kom van Amstelveen (langs een voormalige spoorlijn) en Amsterdam (Buitenveldert), waar ik nog het één en ander herkende van de NHWB-winterwandelingen die bij Uilenstede startten. Het stuk door de bebouwde kom vond ik minder leuk. Bovendien duurde het erg lang voordat we bij een rust kwamen en een bankje was geen optie, want die waren allemaal vochtig tot zeiknat. Dan maar even de rugzak afgezet op een picknicktafel, paraplu opbergen en een flesje water pakken… De waterzak was ik vergeten; die lag nog in Blerick…

Verdwalen in het doolhof…?
Na de lus door Amstelveen en Buitenveldert kwamen we op zo’n dertien kilometer bij de Bosbaan, waar we in het gelijknamige grand café konden rusten. Ik zat nog niet eens, toen men al vroeg of ik iets wilde drinken. Ik had nog geen kans gezien om de kaart te bekijken, dus vroeg ik naar de soepen. Er was erwtensoep, maar die kostte wel zeven en een halve euro… Dat is toch wel flink aan de prijs, dus nam ik maar een kopje koffie (waarvoor ook al twee en een halve euro afgetikt mocht worden). Even geen bier, want ik moest nog naar een feestje… Buiten heb ik mijn boterhammen uit de rugzak gehaald en daarna ging de route verder door het Amsterdamse Bos. Eerst langs allerlei sportclubs naar het centrale punt, waar een uitzichtheuveltje is. Daarna langs het paviljoen Chez Favié, waar we ook nog konden rusten. Daar had ik nog geen behoefte aan, dus sloeg ik hem over. Langs het openluchttheater wandelden we naar een openluchtzwembad waar in dit jaargetijde niks te beleven was. Ook de kiosk was niet open. Vervolgens kwamen we lang het Denksport doolhof. Ik heb even overwogen om er een kijkje te gaan nemen, maar als ik erin zou verdwalen ging ik problemen krijgen met de uiterste finishtijd van 16.00 uur.

In het Amsterdamse Bos kun je de vliegtuigen bijna aanraken…

Bij de geitenboerderij Ridammerhoeve was het wel een stuk drukker. Enkele wandelaars gingen er rusten en ik twijfelde ook nog even, maar besloot uiteindelijk toch door te lopen. En maar goed ook, want het werd al snel laat. Bij de ringvaart van de Haarlemmermeerpolder gingen we onder de A9 door en daarna gingen we een gebied met Schotse hooglanders in. Deze grote runderen lieten zich eerst niet zien, maar later lagen er toch een paar rustig ons aan te kijken. Aan het eind van het gebied trof ik nog een geocache aan die we ooit bij een tocht van WS78 hadden overgeslagen, omdat de pijlenophalers ons toen op de hielen zaten. Nu had ik er wel even tijd voor. Aangekomen in het stukje bos zag ik het vogelhuisje meteen hangen. Naast het logboekje zaten er ook twee travelbugs in het zakje, waarvan ik er één heb meegenomen. Intussen was mijn GPS al voor de tweede keer uitgevallen, omdat de batterijen schijnbaar moeite hebben met de kou en het vocht.

Iets te laat thuis…
Nadat ik mijn GPS opnieuw opgestart had, gingen we het natuurgebied Oeverlanden De Poel in. De batterijen waren nu echt nagenoeg leeg en voor reservebatterijen moest ik diep in mijn rugzak zijn, dus hoopte ik dat ze het nog even volhielden tot de finish. Over de westelijke oever van De Poel wandelden we terug naar het clubhuis van schaatsvereniging De Poelster. De GPS deed het nog, maar bij het indrukken van een knopje viel hij meteen weer uit. Binnen heb ik me rond kwart over drie afgemeld, een biertje gedronken en toen ben ik naar de bushalte gelopen. Daar zou om 15.51 uur een bus naar het busstation gaan, maar ik bleek aan de verkeerde kant van de weg te staan en had geen zin om weer terug te lopen. Ik had nog tijd genoeg om te voet naar het busstation te gaan en dat heb ik dan ook maar gedaan. Daar ging het om 16.18 uur verder naar Haarlem, waar ik op de trein naar Alkmaar kon stappen. Even voor half zes kwam ik daar aan en de bus naar De Hoef was net weg. Met een uursdienst kun je dan maar beter gaan lopen. Rond kwart voor zes was ik weer thuis, eigenlijk zo’n drie kwartier later dan gepland. Na het eten en douchen had ik graag nog een half uurtje willen rusten voordat ik naar het feestje ging. Dat kwam er helaas niet meer van, maar ik was in ieder geval wel op tijd voor de verjaardag van mijn collega…

Natuurgebied Oeverlanden De Poel

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

1e Tocht 43e winterserie Geldermalsen, 01-12-2018

Klik hier voor de website van cwsv. Prinses Marijke

Datum: 01-12-2018
Tocht: 1e wandeldag 43e winterserie
Organisatie: cwsv. Prinses Marijke Geldermalsen
Internet: http://www.cwsvprinsesmarijke.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 45579 kilometer
Weer: Eerst droog, toenemende bewolking, later wat regen, sterke zuidenwind (4-5 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 10 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6KYH3 / GC7TV9B / GC6FFD3 / GC6FK65 / GC6FK6M / GC6FK5G / GC6FK54 / GC6FK4M / GC6FK4G / GC6FFCG / GC6FFC9

De hele week was ik al flink verkouden en had ik last van mijn spieren, dus twijfelde ik of ik wel naar Geldermalsen zou moeten gaan. Maar met twee WS78-tochten waar ik niet naartoe kon, vond ik wel dat ik weer eens mijn gezicht moest laten zien. Helaas was ik door de spierproblemen en het missen van een aansluiting in Utrecht op vrijdag ook pas laat in Blerick, en dus moest ik het doen met drie en een half uur slaap. Op zaterdag was ik om vijf uur mijn nest uit en even na half zeven heb ik de trein naar ‘s-Hertogenbosch genomen. Omdat er ook 40 kilometer gelopen kon worden, wat ongebruikelijk is voor de eerste tocht, besloot ik op het station even een beker koffie te nemen, zodat ik meteen kon starten. De Sprinter bracht me naar Geldermalsen en daar stond de taxiservice van de wandelvereniging ons ook al op te wachten. Nog voor half negen was ik ingeschreven en stond ik weer buiten. Omdat ik geen koffie had genomen bij het startbureau, liep ik het gratis speculaashart helaas ook mis. De meeste wandelaars van de veertig kilometer waren al vertrokken om acht uur en ik stond nu tussen de lopers van de vijfentwintig kilometer. Omdat de weersvoorspellingen voor de middag niet al te best waren en mijn spieren nog steeds erg strak stonden had ik beide routes meegenomen.

Door de Rijswaard
Op de route lagen weer veel geocaches van de serie “Weg van de snelweg” en deze moet je met een magneet uit een buisje hengelen. Bij sommige lukte dat prima, maar er waren er ook een aantal die wat vaster zaten. Ik moet nog steeds eens een sterkere magneetstok aanschaffen. De route ging vanaf de Meersteeg meteen het spoor over, een stukje richting Est. Dat dorp zouden we op de terugweg nog te zien krijgen. We bogen af en liepen op een flinke afstand langs de nieuwbouwwijk Plantage. Daarna lieten we Geldermalsen achter ons en ging het door Meteren, om vervolgens de A15 en de Betuwelijn over te steken. Een eindje verderop lag de eerste rust, in het buitengebied van Neerijnen. Daar kregen we, zoals gebruikelijk, ontbijtkoek en koffie. Na een korte stop liepen we door het gehucht Snelleveld verder richting Neerijnen. We kwamen vlakbij UIT-spanning Het Stroomhuis, waar de tweede rust zou zijn, maar we zaten nog lang niet aan de zeventien kilometer die we hier zouden moeten hebben. En dus kregen we nog een flinke lus over het landgoed Neerijnen en Waardenburg, waarbij we bij kasteel Waardenburg de dijk opgingen richting de spoorlijn ‘s-Hertogenbosch – Utrecht. Het verbaasde mij, want hoe kon je dan terug naar Neerijnen zonder de heenweg te kruisen? Vlak voor de spoorlijn bleek een pad naar links te gaan en zo kon je via de Rijswaard, de uiterwaarden van de Waal, helemaal door de natuur terug naar Neerijnen. Als het tenminste geen hoogwater is…

Spoorbrug en Martinus Nijhoffbrug (A2) gezien vanuit de Rijswaard

Het graspad was hier en daar wat ongelijk, wat met mijn stramme spieren toch best pittig was. We staken aan het eind van het pad de Waalbandijk weer over en wandelden langs de kerk, die ik hierdoor nu eens vanaf de andere kant kon bewonderen. Daarna ging het weer door het bos naar de UIT-spanning Het Stroomhuis. Binnen was het behoorlijk druk met de lopers van de vijfentwintig kilometer, dus stond er een wachtrij voor de kassa. Na zo’n tien minuten wachten was ik aan de beurt. Ik had zin in uiensoep, maar dat zou nog eens twintig minuten gaan duren. En zoveel tijd had ik niet, als ik de veertig nog wilde gaan doen. Dus werd het toch maar vlug een biertje. Wel een lekker speciaalbiertje, een Gerardus Dubbel van de Gulpener bierbrouwerij. Rond twintig over twaalf ging ik weer op pad en na een rondje om het kasteel (en tevens gemeentehuis) van Neerijnen mochten we weer de Waalbandijk op, richting Opijnen. Daar volgde ook de splitsing en ik besloot toch de veertig kilometer op te gaan. Na het uitzichtpunt op de Waalbandijk werd het wel heel rustig op het parcours…

Bij Varik kwam de regen
Even verderop verliet de route de dijk en struinde ik weer een flink stuk door de uiterwaarden. Gelukkig was er goed gemarkeerd, want met de routebeschrijving kwam ik er hier niet uit. Na even de oever van de Waal geraakt te hebben, wandelde ik weer naar boven, de dijk op. En die mochten we een flink stuk volgen, eerst naar Heesselt (waar ik nog nooit geweest ben) en later door naar Varik. In Heesselt gingen we even de dijk af om langs de protestantse kerk te lopen en verderop kwamen we door een fraai aangelegd park met een zogenaamd struinpad en een kleine kinderboerderij. Op de dijk naar Varik kwam de beloofde regen, maar gelukkig bleef het bij wat gemiezer. Al snel volgde de rust bij herberg Het Veerhuis, die met dit veranderende weer zeer welkom was. Er waren geen wandelaars meer en de gastvrouw was druk aan het bellen, dus toen ik vroeg om een speciaalbiertje werden er twee flessen op de bar gezet. Ik koos het Ur-hop, wederom van de Gulpener bierbrouwerij. Tijdens het drinken van dit biertje, zonder gezelschap, had ik ook mooi de gelegenheid om even de boel regenklaar te maken (paraplu pakken en regenhoes om de rugzak doen), en de spullen voor de aankomende duisternis tevoorschijn te halen; de zaklamp en het reflectiehesje.

Helemaal alleen op de veertig kilometer…

Er moest nog zo’n elf kilometer afgelegd worden en dat zou met nog twee en een half uur te gaan geen probleem moeten zijn. De route ging nog een klein stukje over de dijk, om vervolgens via Ophemert naar natuurgebied De Steendert te lopen. Voor de zekerheid keek ik even op de smartphone hoe laat de zon onderging (16.32 uur), want dan zou ik er niet meer doorheen mogen. Er was echter nog tijd genoeg. Voor mijn gevoel was dat stuk langs de molen en het water toch echt wat korter de vorige keer, maar het bleek zich nog lang te rekken… In Est moest ik even stoppen omdat ik een suikertekort had. Intussen werd het al flink donker. Gelukkig wist ik de weg en liepen we rechtstreeks terug naar Geldermalsen, waar ik even na vijf uur aankwam. Ik bleek zelfs de laatste wandelaar te zijn. Men was al druk aan het opruimen. Toch kon ik nog met rust een pilsje drinken en omdat er speculaasharten over waren, kocht ik er zes voor de sinterklaasviering op zondag. Daarna bracht de organisatie mij naar het station, waar ik nog net de trein van 17.50 uur kon halen. In ‘s-Hertogenbosch nam ik nog gauw een koffie mee voor onderweg en even voor half acht stond ik al op station Blerick.

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen