15e Zuiderzeewandeltocht Volendam, 13-05-2017

Klik hier voor de website van wandelvereniging 'n Loopie Volendam

Datum: 13-05-2017
Tocht: 15e Zuiderzeewandeltocht
Organisatie: Wandelvereniging ’n Loopie Volendam
Internet: http://nloopie.nl/
Afstand: 25 km.
Totaal afgelegd: 41929 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, een bui, later een enkele opklaring.
Middagtemperatuur: ca. 18 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC63RP2 / GC664XR / GC61T20 / GC5ZB13

Ik had iets opgevangen dat Anke en Ben van de wandelvrienden.com op zaterdag of zondag naar deze tocht wilden gaan. Corné en Miranda gingen sowieso op zaterdag, dus besloot ik om mee te gaan. Als ik er rond half negen wilde zijn, had ik twee keuzes: via Amsterdam met een ruime overstap, of via Hoorn en Edam met twee overstappen van elk een paar minuten. Via Amsterdam was twee uur reizen en om zes uur van huis gaan, terwijl ik voor de reis over Hoorn en Edam een uurtje langer kon blijven liggen. Ik koos voor de tweede optie, want de extra nachtrust kon ik goed gebruiken. Desondanks was ik toch om kwart over vijf mijn bed uit. De koffie stond op de automatische piloot en was dus ook al klaar. Even voor zeven uur ben ik naar station Alkmaar gewandeld en daar heb ik de trein van 7.15 uur naar Hoorn genomen. Ik probeerde onderweg mijn ontbijt te nuttigen, maar verder dan één broodje kwam ik niet. De aansluitingen in Hoorn en Edam heb ik met gemak gehaald en een half uur voor de start stond ik bij de inschrijftafel.

Verwarring alom…
Corné en Miranda waren er nog niet, maar dat duurde niet lang. Ook Ben, Anke en nog een paar wandelvrienden kwamen even later binnen. Intussen zat ik aan de thee en mijn tweede broodje, met katenspek, wat naar gerookte paling smaakt. Even na negen uur ben ik samen met Corné en Miranda vertrokken. Ik had al meteen moeite met de pijlen; die waren vaalgeel en regelmatig met veel te veel tape vastgeplakt rond smalle palen, waardoor ze slecht opvielen. Bovendien was de tape natgeregend, wat de zichtbaarheid ook niet ten goede kwam. Tenslotte hingen er ook nog gele pijlen van een wielertocht en met mijn beperkte zicht zag ik vanaf een afstandje het verschil niet. Nadat we eerst een stuk door Volendam hadden gelopen kwamen we in Edam langs een molen en staken we twee bruggen over. Wij moesten de route 25B (naar de boot op Marken) hebben, maar die B stond al een paar keer niet op de pijlen. We bleken inderdaad verkeerd gelopen te zijn en we waren bij lange na niet de enigen. Een aardige meneer heeft ons terug begeleid naar de vermoedelijke splitsing waar nog veel meer wandelaars stonden te twijfelen. Hier was ook geen pijl 25B te vinden. Dus ging Miranda op de kaart van de smartphone navigeren. Een eindje verderop kwamen we op het juiste pad, maar hier stond alleen een pijl van de tien en vijftien kilometer. Op hoop van zegen zijn we dit pad maar ingeslagen. Intussen liepen de wandelvrienden ook weer bij ons, want ook zij waren aan het zoeken geweest. En veel later belde Inge (met Ben) omdat ze in Purmerend waren beland. Het was geen goede eerste indruk en een fatsoenlijk splitsingsbord had een hoop ellende kunnen besparen.

Molen van de Zuidpolder Edam

Het pad ging langs het riviertje IJe en we moesten richting de ijsbaan, maar een oud heertje die zijn dieren kwam verzorgen was erg verbaasd toen ik er naar vroeg. Ik kreeg wel het idee dat we goed liepen en verderop stond 25B ook weer op de pijlen. Via het Burgemeester Boelenspark wandelden we naar de beroemde dijk, het toeristische hart van Volendam. Het was er nu nog vrij rustig, maar toch liepen er al wat Aziaten rond. Ik heb het monument van de nieuwjaarsbrand bekeken en een paar foto’s gemaakt. Vervolgens ging de route langs de jachthaven en bij het strand staken we de dijk over. We hadden nu uitzicht op de Kathammer molen waar een hele buslading toeristen ons passeerde. Wij liepen ook langs de molen en ik meende iets verderop een geocache te zien, maar ik had niet goed op het scherm van de GPS gekeken. Intussen was het ook gaan regenen en liep ik met mijn paraplu. Gelukkig duurde de bui niet lang. Toen we langs het Van der Valkhotel bij Katwoude liepen, werd het weer droog.

Verder op de oude zolen
Bij de Zedde lag wel een geocache. Die had ik snel te pakken, maar het hoge gras naast de brug was wel behoorlijk natgeregend en de cache bleef niet echt goed liggen op de helling, waardoor hij zichtbaar bleef. Intussen was de groep doorgelopen en ging ik alleen de polder in. Na een stukje harde weg volgde de route de Purmerringvaart via een graspad. We moesten twee keer over een hoge overstap klimmen. Bij de tweede overstap kwam ik weer bij de groep en er stonden ook een paar schapen ons vreemd aan te staren. De weg werd weer verhard en nadat we via een ophaalbrug over de Trekvaart waren gegaan volgden we de N247 langs de Purmer Ee naar Monnickendam. Daar waren verschillende horecagelegenheden en wij zijn bij restaurant Beuqz gaan zitten. Ik heb even een Wieckse Witte gedronken. Eerst wilde de bediening liever niet apart afrekenen, maar later vonden ze het wel goed. Ik voelde mijn hakken ook behoorlijk, want ik liep op de nieuwe steunzolen en dat ging nog niet goed. Dus stopte ik de oude zolen maar weer in de schoenen. Ik voelde op de rechter hak nog wel een schuurplekje, maar het liep al een stuk prettiger.

Monument nieuwjaarsbrand 2001 aan de dijk in Volendam

In Monnickendam gingen we de dijk op langs de Gouwzee, richting Marken. Eerst via een smal voetpad met klinkers en later over een verhard fietspad. In het groen links van de dijk lag een geocache, maar ik durfde de steile helling niet af door de hoge begroeiing. Na gemaal De Poel lag er een geocache aan de andere kant van de dijk en hier kon ik via het fietspad en een verharde weg komen. In de cache trof ik een travelbug aan die ik mee op reis nam. Iets verderop ging ik via een trap nog een keer van de dijk af om een geocache te zoeken. De Gasunie was hier flink aan het werk geweest en ik kon de cache niet vinden. Even later las ik dat één dag eerder de coördinaten aangepast waren en de cache bleek inderdaad aan de overkant van de weg te liggen. Toen ik weer op de dijk was geklommen, zag ik een flinke donkere lucht achter mij opdoemen. Volgens de buienradar zou het net langs ons heen gaan. Ik zette er toch maar even flink de pas in, want ik had geen zin in een hoosbui, mogelijk met onweer, op zo’n open dijk. Nergens beschutting…

Moe op een verlaten havenhoofd…
Gelukkig trok de bui over de Gouwzee en hadden wij er net geen last van. Op Marken zat de wandelgroep even uit te rusten, maar toen ik een geocache ging zoeken bij de klompenmakerij was ik ze al weer kwijt. Om het slot van de cache te openen, moest ik het aantal klompen dat op de boom “groeide” tellen. Daar is met mijn zicht geen beginnen aan en niemand wilde helpen, dus ging ik even naar binnen om te informeren. Het slot bleek niet meer aanwezig te zijn en de cache viel bijna uit elkaar. Zonde. Na het loggen zag ik weer geen pijl op de eerstvolgende splitsing, maar gelukkig wees iemand me de weg. Even verderop zat de pijl om een paal in een tuin geplakt en hierdoor kon ik hem niet goed lezen. De routebeschrijving was wat onduidelijk, maar uiteindelijk vond ik de weg naar de haven. Hoewel we nog wat zouden gaan drinken bij taverne De Visscher zat de wandelgroep al op de boot en ik stond op een havenhoofd waar niks te beleven was, want daar wees de pijl naar toe. Met veel moeite vond ik de boot en vermoeid plofte ik in de hut op het bovendek neer, bij de wandelvrienden. Aan boord werd koffie geserveerd en ik had ruim een half uur de tijd om bij te komen.

Dreigende wolken boven de dijk naar Marken

In de haven van Volendam zijn we een haring met uitjes gaan halen. We hadden een kortingsbon van de organisatie gekregen en dus kostte die haring ons maar één euro. Vervolgens zijn we naar café restaurant Van den Hogen op de dijk gelopen. Daar troffen we Inge, maar die kon niet langer blijven omdat ze met de bus van wandelsportvereniging W.I.E.G.O. uit Breda mee moest. Ik bestelde een Robuust, een Volendams witbiertje. Die smaakte prima, maar bij het tweede rondje ging ik toch voor de triple Karmeliet. Om vijf uur zijn we aan de laatste etappe begonnen. Langs de Vincentiuskerk wandelden we naar het Noordeinde, waar we uitzicht hadden over het Markermeer. In een tuin kwam ik een bordje “Paleis Noordeinde” tegen, maar dit paleis was toch van een iets kleiner formaat dan het gelijknamige paleis in Den Haag. Tegen kwart voor zes waren we aan de finish en daar hadden ze ook Robuust witbier. De site van deze tocht beloofde een gezellige afsluiting met de beroemde palingsound, maar daar was gelukkig niks van te merken. Het is absoluut niet mijn muziek en ik hou wel van een beetje rust na een stevige wandeling. Om klokslag 18.00 uur, toen iedereen binnen moest zijn, was ook de organisatie verdwenen. We bleven nog even, maar om half zeven zijn ook wij naar huis gegaan. Dit keer nam ik de bus naar Amsterdam Centraal, waar ik een intercity naar Alkmaar kon pakken. Niet de kortste route, maar wel de snelste. Even na acht uur was ik in Alkmaar en, zoals zo vaak, had ik weer geen aansluiting op de bus. Dus legde ik de laatste anderhalve kilometer te voet af… Cooling down heet dat… 😉

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kampinatocht Boxtel, 06-05-2017

Klik hier voor de website van wsv. De Keistampers

Datum: 06-05-2017
Tocht: Kampinatocht
Organisatie: Wsv. De Keistampers
Internet: http://www.dekeistampers.nl/
Afstand: 40 km.
Totaal afgelegd: 41904 kilometer
Weer: Zonnig, klein beetje bewolking, windkracht 3-4 bft.
Middagtemperatuur: ca. 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC51K27GC6HDHVGC6630D

Onlangs had ik nieuwe steunzolen gekregen en ik had er pas vijf kilometer op gelopen, bij wijze van proef. Deze zaterdag moest het er toch eens van komen om er wat meer kilometers op te maken. Erg enthousiast was ik niet, want de zooltjes hadden veel te dikke randen bij de hakken en dat is een groot risico. Maar de tocht beloofde mooi te worden en voor de zekerheid had ik de oude zooltjes in de rugzak gestoken. Even na half zeven nam ik de trein vanuit Blerick en rond tien voor acht kwam ik aan op station Boxtel. Daar trof ik een paar andere wandelaars waarvan een aantal de weg naar de start niet wist. De wandelaar voor mij nam een andere route dan ik gewend was, maar dat bleek even ver te zijn. Even na acht uur liepen we bij het startbureau naar binnen. Daar trof ik Mia en Ina. Het was druk bij de inschrijving, dus zocht ik eerst het toilet op. Daarna was ik nog wel een tijdje zoet met inschrijven, munten voor onderweg kopen, route in de GPS laten zetten, de startkaart inleveren en koffie drinken. Bij de muntenverkoop zeiden ze dat we maar twee wagenrusten hadden, dus nam ik slechts twee munten mee. Uiteindelijk kwamen we twee keer op beide wagenrusten, dus tel ik er vier… Niet zo snugger van de organisatie om dit verkeerd te zeggen. Gelukkig had ik zelf ook nog wat eten en drinken mee, en zat er in de lus van de veertig kilometer voldoende horeca.

Tijd voor soep…
Even voor half negen ging ik van start, nadat ik een praatje gemaakt had met de verkeersregelaar die voor het Jacob Roelandslyceum stond. Het eerste stuk van de route was vrij standaard; soms gaat het linksom, het volgende jaar weer rechtsom, maar dit keer wandelden we via het bruggetje over de Dommel naar de Albert Heijn en daarna nog een stukje door Boxtel, om vervolgens de spoorlijnen richting ‘s-Hertogenbosch en Tilburg over te steken. We liepen het buitengebied in en volgden het voetpad langs de Beerze. Na een paar verharde wegen gingen we de wei in langs de Kleine Aa. Daar liepen enkele paarden waarvan er een aantal nieuwsgierig naar ons toekwamen en zich lieten aaien. Slingerend langs het riviertje liepen we richting natuurgebied Kampina. Aan de rand van het natuurgebied stopte net het taxibusje met de lopers van de zeven kilometer. Zij werden hier naartoe gebracht, zodat ze ook nog van het natuurgebied konden genieten. Al snel liepen we de bossen in en toen we het brede pad verlieten kregen we smalle kronkelpaadjes, heuveltjes, op- en afstapjes door de boomwortels en uiteindelijk kwamen we lang het eerste grote ven, het Kogelvangersven. Daarna volgde opnieuw een stukje bos, totdat we bij de parkeerplaats en het oorlogsmonument weer het landelijke gebied van het gehucht Roond in gingen. Op een grasveld was er, na zo’n negen kilometer, de eerste rust. Hier trof ik Mia en Ina weer. Het was nog vroeg, maar het begon al lekker warm te worden en dus besloot ik toch even een kop tomatensoep te eten. Altijd goed om het zoutgehalte wat op te krikken…

Knotwilgen langs de Kleine Aa

Ina en Mia waren intussen al vertrokken. Na de rust ging de route terug naar het natuurgebied Kampina. We liepen eerst door de bosrand aan de zuidkant en daarna gingen we de open heide op. We wandelden langs een aantal vennen en over mulle zandpaden. Het zonnetje voelde aardig warm aan. Ook kwamen we langs de bank van De Keistampers, die midden op de heide staat. Een eindje verderop ging de route door wat landelijker gebied en nadat we de Rosephoeve gepasseerd waren werd het parcours bosrijk. Daar haalde ik Mia en Ina weer in. Mia probeerde een foto van een vlinder die op een blad zat te maken en dat is volgens mij nog gelukt ook, maar toen ik het probeerde vloog hij net weg. Vlak voor de tweede rust bleek de GPS-route en routebeschrijving niet helemaal overeen te komen met de bepijling, waardoor ik in verwarring gebracht werd. Op een fietspad kwam ik wandelaars tegen. Als ik toen geweten had dat dit alleen naar de rust bij natuurvriendenhuis Morgenrood en terug zou leiden, was ik meteen de lus van de veertig kilometer opgegaan. Ik gebruikte de rust toch alleen maar om mijn steunzolen te wisselen, want na vijftien kilometer waren mijn hakken al aardig aan het tintelen. Doorlopen zou zeer waarschijnlijk in pijnlijke eeltplekken, weke hielen, of zelfs blaren resulteren.

Rondje andersom
Omdat de voeten al wat geïrriteerd waren, bleef ik ze wel voelen. Eigenlijk kon ik wel een rust gebruiken, maar ook de horeca vlakbij de tweede rust vond ik nog wat te vroeg. Ik wilde pas op zo’n twintig kilometer een pauze maken en dus liep ik nog eerst een flink stuk door de Oisterwijkse Bossen en Vennen. Boshuis Venkraai lag ongeveer halverwege de route en daar ben ik op het heerlijke terras gaan zitten. Een beetje vooraan vlakbij de bediening, want het was er vrij druk en ik had niet al te veel tijd. Ik dronk een lekkere halve liter Weizen en even voor één uur ben ik weer verder gegaan. Achter het boshuis lag een geocache, maar die was iets te ver van de route vandaan. Ik moest sowieso op de tijd letten, want het werd al een beetje krap. Dat gebeurt bij deze tocht altijd, waarschijnlijk omdat het tempo wat lager ligt door het pittige terrein. Veel gerust en stilgestaan had ik niet eens… Achter het boshuis gingen we een fietspad op en al snel volgde een bospad richting het Groot Kolkven. De prachtige vennen volgden zich nu in rap tempo op. Bij het Brandven bogen we rechtsaf richting het Diaconieven. Hier moesten we naar links, met de klok mee er omheen, maar dan zou ik een geocache aan de overkant mislopen. Ik besloot het rondje andersom te doen en ter plekke had ik de cache snel gevonden. Het was nog een leuke cache ook; een mooi versierd huisje waar aandacht aan besteed was.

Heerlijk terras bij Boshuis Venkraai

Iets verderop vond ik weer de pijlen van de route. Er volgde nu een flink stuk bos voordat we aan het Groot Goorven kwamen. Schijnbaar zijn we ook langs het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten gekomen, maar dat is mij niet eens opgevallen. Langs het Witven liepen we naar het Van Esschenven, waar ook weer een geocache verstopt zat. Maar de GPS was erg wispelturig onder de bomen en na zo’n tien minuten zoeken had ik nog niks gevonden, dus liep ik weer vlug verder. Bovendien was het uitkijken met geocachen, want door het mooie weer was het behoorlijk druk bij de vennen. Het stukje langs de oever van het Van Esschenven was prachtig. We kwamen nu weer in het gebied waar veel horeca is en bij het Klein Aderven probeerde ik nog een geocache te scoren. Maar ook dit werd geen succes en ik heb het na een paar minuten tevergeefs zoeken opgegeven. Vervolgens wandelde ik terug naar het natuurvriendenhuis Morgenrood. Ook nu wilde ik de rust overslaan, maar ik ging toch even kijken of ze cola light hadden. Voorgaande jaren was het antwoord steeds nee, maar nu bleken ze het te hebben. Dus spendeerde ik mijn laatste muntje en dronk even een bekertje fris. Vervolgens ging de route achter de camping langs en volgden we de meanderende Rosep een klein stukje.

Pieter Gerbrand van Tienhoven
Na een stukje heide en een bosrand kwamen we aan de spoorlijn Tilburg- Eindhoven, die we een klein stukje volgden. Via een verharde weg ging de route wederom naar natuurgebied Kampina. We staken de Rosep nogmaals over en na een stukje bos kwamen we weer op de heide, waar het nu broeierig warm was. Een klein stukje van de route hadden we eerder gehad, maar nu liepen we tegen de richting in. Vervolgens passeerden we de Zandbergsvennen en kwamen we langs het monument ter nagedachtenis aan natuurbeschermer Pieter Gerbrand van Tienhoven. Het zijn een paar flinke keien die mooi afsteken tegen de vennen. Via een bospad ging het vervolgens weer naar de parkeerplaats bij het oorlogsmonument (waar we net niet langskwamen…) en even later arriveerde ik voor de tweede keer op de rust in Roond. Hij was nog open en het was er zelfs iets drukker dan ik verwacht had. Omdat mijn munten op waren dronk ik maar even wat Chrystal Clear die ik zelf had meegenomen. We verlieten de rust in oostelijke richting en we maakten nog even een ommetje richting de Kleine Aa, waar we het parcours van de heenweg bijna raakten. Maar we bleven aan de andere kant van het hek en liepen langs een weiland met asperges richting de kapel van Roond.

Langs het Van Esschenven

Na een stukje fietspad langs een mooie laan volgde het industrieterrein van Boxtel. Niet echt fraai, maar je moet er ergens doorheen om weer in het dorp te komen. Via de koeientunnel (ja, ze loeien als er fietsers doorheen gaan…) gingen we onder het spoor door en daarna draaiden we landgoed Stapelen (met het mooie kasteel) op. De poort bij de brug over de Dommel was dicht, maar hij zat gelukkig niet op slot. Aan de overkant zag ik nog een imker die bezig was met zijn bijen, maar het was net iets te veraf om precies te zien wat hij aan het doen was. Op goed geluk heb ik er maar een foto van geschoten. Een paar honderd meter verderop volgde om 17.05 uur de finish. Een paar minuten te laat, maar daar maken ze hier geen probleem van. Brabantse gemoedelijkheid; één van de redenen waarom ik hier zo graag wandel. Ik was nog niet eens de laatste… Ik heb me afgemeld, een trappistje gedronken en nog even met een paar bekende wandelaars zitten kletsen. Even voor zes uur heb ik de trein richting Eindhoven genomen en een uurtje later stond ik weer op station Blerick. Het was een leuke, gezellige dag, fantastisch wandelweer en een mooie tocht. Ook al zie je elk jaar ongeveer dezelfde stukken, het blijft prachtig en de moeite waard…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wandeltocht Bloeiend Zijpe Sint Maartensvlotbrug, 30-04-2017

Klik hier voor de website van Bloeiend Zijpe

Datum: 30-04-2017
Tocht: Wandeltocht Bloeiend Zijpe (12e editie)
Organisatie: Stichting Bloeiend Zijpe
Internet: http://www.bloeiendzijpe.nl/
Afstand: 8 kilometer
Totaal afgelegd: 41864 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, stevige wind (kracht 4 á 5).
Middagtemperatuur: ca. 17 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC22PFY

Mijn moeder was een paar dagen in Alkmaar en eigenlijk had ik geen wandelplannen. Ik had zelfs mijn wandelspullen in Blerick gelaten. Op zaterdag hebben we het hele houtwerk en de ramen aan de voor- en achterzijde van mijn flat schoongemaakt. Dat was met mijn spierklachten en mijn moeders reuma best wel een pittige klus en we wilden dus rustig van de zondag genieten. We hadden wel gezien dat er in Sint Maartensvlotbrug een tocht door de bollenvelden was en we vinden dat beiden erg mooi. We besloten te kijken of we er konden komen om dan de route van acht kilometer te lopen. Even na zeven uur zijn we opgestaan en we hebben rond half tien de bus naar het station genomen. Daar konden we even voor tien uur met lijn 151 mee. We waren niet de enigen; de bus zat flink vol. Helaas was het wel een kippenhok, wat met mijn scherpe gehoor echt niet prettig was. Ik moest zelfs de chauffeur vragen om de omroep harder te zetten en ik had nog moeite om die te verstaan. Maar ik was goed voorbereid; ik had de kaart al in gedachten, keek mee waar de bus was via de OV-info app en ik volgde de route ook op mijn GPS. Ook wist ik precies welke twee haltes voor onze uitstaphalte kwamen. Op de halte stond weer een hele groep te soebatten over waar ze naartoe moesten en hoe laat ze terug konden. Ik verbaas me er nog steeds over dat sommige mensen zo slecht voorbereid op pad gaan. Nog een wonder dat ze hun weg steeds vinden…

Tulpenveld bij de startlocatie

De start zou op anderhalve kilometer van de bushalte liggen, maar uiteindelijk bleek het slechts 1200 meter te zijn en viel het dus mee. Op weg naar de start passeerden we al de eerste bollenvelden en heb ik een paar foto’s geschoten. Er waren ook veel japanners en die wilden maar al te graag op de foto met de bollenvelden op de achtergrond. Bij de start hebben we ons ingeschreven en dat was met negen euro nog flink aan de prijs. Belevenistochten zijn nou eenmaal wat duurder en als je bedenkt dat je er wel een groot deel van je zondag mee vult, dan valt het nog wel mee. Bondskorting deden ze niet aan, want ze waren niet aangesloten bij de KWBN. Je vind deze tocht dan ook niet in het landelijk wandelprogramma, maar wel in de wandeltochten-app. We hebben nog een tijdje bij het Land van Fluwel gezeten (met een kop koffie) voordat we rond half twaalf vertrokken zijn.

Gezandstraald tussen de kleurenpracht…
Aan de vakjes op de startkaart te zien, zouden we nog een startstempel moeten krijgen, maar die zagen we nergens. Vanaf het Land van Fluwel liepen we meteen naast de bollenvelden die er hier prachtig bijlagen. Het waren vooral tulpen, in allerlei kleuren, wit, geel, rood, roze… Zelfs tulpen waarvan het onderste stukje rood was, overgaand in wit. Werkelijk prachtig en indrukwekkend wat er allemaal gekweekt kan worden. Ook stond de omgeving vol met moderne windmolens, want het lijkt hier wel altijd te waaien. Verderop passeerden we ook veel narcissen en een enkel veld met hyacinten. De wandelaars tussen de bloemen leverde mooie plaatjes op en een aantal foto’s heb ik meteen op Twitter gedeeld. Ook probeerde mijn moeder een paar foto’s te maken. Dat was nog enorm wennen met zo’n smartphone… We liepen in zuidelijke richting en een stukje verderop zagen we de duinen en de ECN, maar we staken de doorgaande weg (waar we met de bus gereden hadden) niet over. De tocht ging grotendeels over de bollenvelden en privéterrein, en is dus ook alleen maar op deze wandeldag te lopen. Het waaide wel hard en als we tegen de wind in liepen kreeg ik regelmatig wat korrels zand in mijn ogen, mond of neus. Ik had beter mijn veiligheidsbril mee kunnen nemen van het werk, want zand en contactlenzen zijn niet zo’n beste combinatie…

Wandelen tussen de bollenvelden, met de duinen op de achtergrond

Maar ondanks dat er wat velden leeg waren en dat er op sommige velden al flink gekopt was, bleven er genoeg kleurrijke bollenvelden over en was het echt genieten. Na zo’n vier en een halve kilometer staken we de Belkmerweg over en kwamen we in een loods van een bollenteler, waar we rust hadden. Het was er gezellig druk. Er werd piano gespeeld en je kon op de foto met een bloemenjurk en een bloemenhoedje op. Ik wilde het eigenlijk gekscherend wel even doen, maar mijn moeder vond het niet zo’n goed idee. Dus heb ik maar even een selfie gemaakt voor een bloemenraam. Ik heb een kop tomatensoep gegeten met daarbij mijn broodjes, en na een flinke rust zijn we weer verder gegaan. Ook nu liepen we meteen weer de bollenvelden op. Ik ben even vooraan in een tulpenveld gaan zitten en mijn moeder heeft een foto geschoten, maar sommige wandelaars zag je helemaal zo’n veld inlopen. Dat lijkt mij nou niet de bedoeling. Het is oppassen dat je niet per ongeluk op de bloemen gaat staan, want het is erg smal…

De narcissenvelden waren sowieso verboden terrein; daar stond zelfs een bordje van de organisatie bij. Langs kleurige velden liepen we naar de molen Noorder M, waar ook nog een stempelpost was. Er waren ook mensen accordeon aan het spelen en ik heb even een praatje met de molenaars gemaakt. Bij de molen lag namelijk een geocache verstopt, maar ze wilden geen hint prijsgeven. De cache had ik uiteindelijk in een paar tellen te pakken, want zo moeilijk was hij niet. Één van de molenaars bleek zelfs de maker (maar niet de eigenaar) van de cache te zijn. Ik heb ook nog even binnen in de molen gekeken. Het is wel leuk om dan naar boven te gaan, maar de trap was mij toch iets te steil. We liepen nog een klein stukje langs de drukke N9 en daarna bogen we af, weer het veld in. Na een paar honderd meter kwamen we weer aan de Belkmerweg en hier heb ik even een foto gemaakt van het plaatsnaambord van Sint Maartensvlotbrug. Via het tijdelijke parkeerterrein wandelden we terug naar het Land van Fluwel, waar de finish was. We kregen nog bloembollen mee om thuis te planten en omdat we geen wandelboekje mee hadden, lieten we een stempeltje zetten op een envelop die we van thuis hadden meegenomen. Het stempeltje stelde niet zoveel voor en hieraan zie je dus duidelijk dat je niet met een wandelorganisatie te maken hebt die bij de KWBN is aangesloten. Maar we verzinnen zelf wel iets voor in het wandelboekje.

Molen Noorder M langs de N9

Uit eten bij de cafetaria
We gingen na afloop nog even kijken of er bij het Land van Fluwel een biertje te krijgen was en men bleek er Skuumkoppe van de Texelse bierbrouwerij te hebben. Wel in een normaal bierglas, waardoor je niet in één keer het flesje leeg kon gieten, en je dus tot de laatste paar slokken moest wachten voordat je het bier helemaal troebel kon krijgen. Het gist zit namelijk onder in de fles en je moet het bier “walsen” om het er uit te krijgen. Maar het smaakte er niet minder om. Rond kwart over drie zijn we richting de bushalte vertrokken en ik wilde nog een geocache in het park Wildrijk oppikken. Helaas hadden we nog maar tien minuten over toen we langs de bushalte wandelden en we vonden ook geen ingang bij dit park. We ontdekten een bordje waarop stond dat je er alleen via de Belkmerweg in kon komen. Als we dat deden, moesten we weer een uur op de bus wachten, en ik vond het niet de moeite waard. Dus namen we om 15.42 uur de bus richting Alkmaar. Wederom waren we niet de enigen, al was het nu wel een stuk rustiger. Rond twintig over vier waren we op het station en na een overstap kwamen we rond kwart voor vijf thuis aan. Het was nog een beetje vroeg om te gaan eten, dus hebben we eerst even wat gerust en nadat ik me omgekleed had, zijn we een patatje gaan eten bij de cafetaria in De Hoef.

Ondanks dat we geen wandelplannen hadden, zijn we toch lekker een paar uurtjes buiten geweest en hebben we heerlijk genoten van deze prachtige dag en de fraaie kleuren van de bollenvelden…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

25e Nationale Rode Kruis Bloesemtocht Geldermalsen, 22-04-2017

Klik hier voor de website van de Bloesemtocht

Datum: 22-04-2017
Tocht: 25e Nationale Rode Kruis Bloesemwandeltocht
Organisatie: Stichting Nationale Rode Kruis Bloesemtocht
Internet: http://www.rodekruisbloesemtocht.nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 41856 kilometer
Weer: Wisselend bewolkt, soms even zonnig, een paar druppels regen.
Middagtemperatuur: ca. 11 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6BM92GC6C0R6GC66Z7EGC6RP1FGC6C0V3GC6C0Y2GC6WMNNGC6DK9CGC6E904 / GC6E8ZY / GC6ED0AGC6FHC4GC6DPAJGC6C0WE

Een week na de Kennedymars van Sittard stond de Nationale Rode Kruis Bloesemtocht op het programma. Ik had gelukkig geen schade aan de voeten, maar voelde ze wel nog een beetje. Ik had een KWBN-ticket besteld en dus was er nog geen afstand ingevuld. Wel zo prettig; zo kon ik op het laatste moment nog beslissen hoeveel kilometer ik zou gaan lopen. Corné en Miranda hadden laten weten dat ze de dertig kilometer van de oostelijke route zouden doen. Daar had ik niet zoveel zin in, want hier was ik met de winterserie van cwsv. Prinses Marijke al geweest. Hun tocht naar het westen, op 7 januari 2017, had ik gemist omdat het ijzelde en dus te riskant was. Later bleken Corné en Miranda toch op de westelijke route te zijn gegaan, samen met de wandelvrienden.com. Zij liepen de vijfentwintig kilometer en ik had me voorgenomen om toch de veertig kilometer te proberen. Qua route werd dit niet zo spannend, omdat ik voor de elfde keer ging en ik alle voorgaande edities, op één na, de veertig kilometer gelopen had. Ik moest met het openbaar vervoer naar Geldermalsen en dus kon ik helaas niet om zeven uur starten, maar pas tegen half negen. En om 17.00 uur zou de medaille-uitgifte stoppen, dus was het al krap met de tijd. Zeker ook omdat er maar liefst dertien geocaches op de route zouden liggen (waarvan een groot aantal nieuw was…).

Doorlopen? Vergeet het maar…!
Goed, ik zat dus om 6.37 uur in de trein die vanuit Blerick naar ‘s-Hertogenbosch reed. Daar had ik wel tijd voor een kop koffie. Achter de balie van de kiosk op spoor 4b stond weer dezelfde meid waar ik al een paar keer eerder koffie gehaald heb en ze herkende me meteen. Ze wist dus ook meteen wat ik wilde hebben en na een praatje ben ik naar spoor 4a gelopen. De trein naar Geldermalsen zat goed vol en in Zaltbommel moesten er nog meer mensen bij. Waarschijnlijk kun je bij dit station gratis parkeren en dus nemen sommige wandelaars daar de trein. De start van de bloesemtocht ligt ook erg dicht bij station Geldermalsen. Daar was ook weer het HUP-team van NS en we werden weer aangemoedigd. Rond twintig over acht was ik bij de start, in de veilinghallen van de Koninklijke Fruitmasters. Ik nam een programmaboekje en routekaartje mee en heb meteen mijn e-ticket laten scannen. Daarna ben ik gelijk van start gegaan. Zoals elk jaar kregen we een Kanzi appel en via “brug nul” verlieten we het veilingterrein over de Voorvliet. Bij de Oosterling lag een geocache waar we op de terugweg langs zouden komen, maar omdat het nog rustig was besloot ik er gelijk even naartoe te gaan. Vorig jaar had ik ook twee keer naar deze cache gezocht, zonder succes. Nu had ik een extra hint gekregen en na goed voelen ontdekte ik het kokertje met het logrolletje. Daarna heb ik flink de pas erin gezet, want de tijd die ik met geocachen kwijt zou zijn, moest ik wel weer ergens goedmaken. Alleen is flink doorlopen met zo’n late start lastig, omdat er al veel wandelaars op de korte afstanden lopen. Die hebben meestal een lager tempo en een beetje rechts houden doen ze ook niet. Dan er maar tussendoor slingeren en regelmatig even inhouden of rechts inhalen…

De eerste meters…

Na brug 1 (over de Linge) kwamen we in een fruitboomgaard waar het zandpad een beetje modderig was. Blijkbaar heeft men nog moeten sproeien om de bloesem tegen de nachtvorst te beschermen. Ook was een stuk van de oude boomgaard gekapt om plaats te maken voor nieuwe fruitbomen. Iets verderop wandelden we de Lingedijk op en ging het naar de eerste rustpost, De Hoenderik. Na een sanitaire stop volgde de afsplitsing van de oostelijke route. Veel rustiger werd het helaas niet. We wandelden langs De Neust en vervolgens gingen we de Appeldijk op, waar ook weer de nodige bloesem te zien was. Dit is altijd een mooi stukje in de route. Vlak voor brug 4 (ja, de volgorde is niet helemaal logisch…), bij de loswal, lag er weer een geocache. Deze had ik snel te pakken, maar het trommeltje bleek geen logboekje meer te hebben. Ik heb er een foto van geschoten en ik ben verder gegaan. Al snel volgde brug 2 en post De Kievit, maar het was nog veel te vroeg om te rusten. Langs de Linge liepen we naar de fraaie witte molen De Vlinder bij Deil. Het is jammer dat we hier niet meer de grasdijk op mogen, want nu is de route na de molen wat minder mooi en een stuk langer geworden. Ook kwam nu iedereen langs de geocache die daar ligt en dus was rustig zoeken er niet bij. Ik had al snel een buis gevonden en dacht dat ik er met een magneet in moest hengelen, maar er bleek alleen zand in te zitten. Ik keek nog even rond. Helaas, ik voelde mij niet op mijn gemak en daardoor zag ik de cache zo snel niet.

Via een ommetje kwamen we op de Kampsedijk in Enspijk en daar kun je in de zomer met een pontje over de Linge. Maar met de bloesemtocht is er de post Veerdam en dan ligt er een pontonbrug. Bij de geocache die daar ligt kon ik niet bij, omdat de plek afgezet was met rood-wit lint. Er stond een legertje EHBO-ers voor en die waren ook niet al te spraakzaam en meewerkend, dus hield ik deze geocache snel voor gezien. Na brug 3 kregen we een smal grindpad voor onze kiezen en schoot het ook niet echt op. Ik had gehoopt dat er aan het eind van de Notendijk een hoop mensen de route van de vijftien kilometer op zouden gaan, maar dat gebeurde helaas niet. Gelukkig kwam er bij post Notenboom in Beesd wat meer spreiding tussen de lopers. We mochten dit jaar (in tegenstelling tot vorig jaar) weer de “goed weer route” nemen en zo kwamen we bij molen De Vrijheid, waar ook weer een geocache lag. De wieken van de molen scheerden rakelings over de wandelaars heen en ik dacht even dat het niet veilig zou zijn om de cache te gaan zoeken. Aan de andere kant van de molen was men van alles aan het verkopen en de cache bleek er precies achter te liggen. Iemand van het personeel heeft hem even voor mij gepakt. Na het loggen liep ik de grasdijk om Beesd op en werd het weer aansluiten in de file van wandelaars…

Dat zijn wel heel veel stenen…
Bij de kazerne van de vrijwillige brandweer ging ik weer een paar meter van de route af om een geocache te zoeken. Ik heb wel even de verkeersregelaars ingelicht, want de cache lag in hun zicht. Ik trof een heleboel stenen bij de kazerne aan en nadat ik er een flink aantal aan de kant gelegd had, kon ik de cache onder de metalen rand van het gebouw niet vinden. Toen ik wat beter naar de stenen keek, bleek er één nep te zijn. Er zat een holle ruimte in waarin zich het logboekje bevond. Na het loggen moesten wel al die stenen weer teruggelegd worden… Daarna vervolgde ik de route die nog steeds via graspaden om Beesd heen ging. Er volgde weer een rustpost, post Kroeze, maar ook nu had ik nog geen zin om even te stoppen. Even verderop, na uilen- en dierenpark De Paay waren Lies en Evert bezig met het opbouwen van de rustplaats voor de wandelvrienden.com. Ze waren vrij laat, omdat ze in de file gestaan hadden. Ik had me sowieso niet aangemeld, want meestal loop ik op de veertig kilometer de tweede rustpost mis. Ik heb ze even de hand geschud, een foto gemaakt en toen ben ik weer verder gegaan.

Bij molen De Vrijheid in Beesd

Even verderop kregen we de splitsing van de veertig en vijfentwintig kilometer. Het werd ineens heel rustig op mijn parcours en er kwam flink wat ruimte. Heerlijk, eindelijk stevig doorstappen. Al wilde ik nog wel even een geocache oppikken die tussen het spoor en het meertje aan de overkant van de weg lag, In de struiken zag ik een dennenappel liggen en die hoort hier niet thuis. De koker met het logboekje bleek er aan vast te zitten. Voor die paar wandelaars die nog passeerden moet het een vreemd gezicht geweest zijn, iemand gehurkt in de struiken. Een paar honderd meter verderop lag post De Jong (de Kooise Camping). Ook hier was het erg rustig; het zeemanskoor was al gestopt met zingen en ze stonden net op het punt om te vertrekken. Ik haalde een lekkere kop tomatensoep en ik ben even in de stal tussen de dieren gaan zitten. Helaas liepen er een paar kinderen te schreeuwen en gillen. Ik vond het niet prettig en de dieren waarschijnlijk ook niet. Nog snel even naar het toilet en weer verder.

Door de wei liepen we naar de Culemborgsche Vliet die we een stukje volgden. Achter mij liepen wandelaars die naar Jochem Myer aan het luisteren waren en dat was best hilarisch, want hij had het over de kinderen van de buren die enorm veel herrie maken. Mijn tempo lag wel wat hoger en bij het fietstunneltje naar Acquoy was ik ze al weer kwijt. Langs post De Schakel ging het naar de scheve kerktoren en hoewel daar nog steeds een graf is van mevrouw Pisa, kon ik het zo snel niet vinden. Vervolgens ging de route naar het fort Asperen, waar ook weer een rust was. Bij Asperen staken we de Linge over en draaiden we terug richting Geldermalsen. Dan krijg je echt het gevoel dat je op de terugweg bent. Tot in Gellicum is het wel een lang stuk met zo nu en dan wat verkeer, maar ik was al lang blij dat we niet helemaal naar het Geofort hoefden te lopen. De rust in Gellicum zag er erg klein uit en dus besloot ik alleen even gebruik te maken van de Dixi. Vlak voor de post Albertine in Rumpt liep ik een groepje van de wandelvrienden.com voorbij en zag ik dat Corné en Miranda toch op de route van vijfentwintig kilometer zaten.

Race tegen de klok…?
Ik ben even een biertje gaan drinken in het dorpshuis Albertine. Tussen deze rust en de post Frutera lagen nog twee geocaches die ik ook even opgepikt heb. Onderweg passeerde ik ook de tweede rustpost van de wandelvrienden.com en de hele groep zat er nog. Ze vroegen of ik ook zin had om iets te eten of te drinken, maar ik wilde graag verder. Op de post Frutera was de harmonie van de NS nog aan het spelen en nadat we door een fruitboomgaard waren gelopen namen we het fietspad onder de A2 door. Twee bochten verder lag er weer een geocache, nog geen meter vanaf het parcours. Het was weer een verdwaalde dennenappel, dus makkelijk te herkennen. In Enspijk splitsten we weer met de lopers op de vijfentwintig kilometer. Ook in dit dorp lag een geocache die ik rustig kon zoeken en loggen, omdat hij zo’n zestig meter van het parcours lag. Daarna wandelde ik naar Deil om ook hier weer twee geocaches te zoeken, maar helaas bleven deze voor mij verborgen. Ik had de rust niet om goed te kijken, want de tijd begon te dringen.

Scheve kerktoren en graf van mevrouw Pisa (midden) in Acquoy

Toen ik bij de samenkomst met de vijfentwintig kilometer kwam dacht ik: “Moet dit allemaal nog voor 17.00 uur de finish halen?” Ik kon me dat niet voorstellen. Het was nog enorm druk en het leek me stug dat de organisatie zo veel wandelaars teleur zou stellen door stipt om 17.00 uur te stoppen met de uitgifte van de medailles. Ik raakte aan de praat met een leuke meid en die had er flink de pas in, dus haakte ik aan. Samen slingerden we tussen de langzamere wandelaars door. Ik vertelde haar dat ik zo laat was omdat ik dertien geocaches gedaan had en ze vond het wel interessant. Ze kende het spel niet en dus moest ik het even uitleggen. Bij de Oosterling liet ik haar even de geocache zien die ik eerder al gevonden had. Ze was erg verbaasd dat dit bestond. In rap tempo liepen we verder naar de finish, waar we om vijf voor vijf aankwamen. We moesten ons niet meer afmelden in de grote hal waar we ook gestart waren, maar in een aparte hal op het veilingterrein. Wel stukken rustiger dan voorheen. Helaas wilde die leuke meid meteen naar huis, terwijl ik nog een paar biertjes ging drinken met Corné en Miranda. Zij kwamen net na mij binnen en we troffen ons in de grote hal. Vooraan was nog plek genoeg en daar wilden ze gaan zitten, maar ik vond dat niet prettig. Er zat niemand omdat de muziek veel te hard stond. Zelfs verderop in de hal kon je elkaar niet verstaan en moest ik mijn oren dichthouden om er niet helemaal knettergek van te worden. Ik snap niet dat de organisatie dit goedvindt, want het is al lang bekend dat de meeste wandelaars luide muziek niet waarderen.

Op een klein… eh, stil… stationnetje…
We hebben drie biertjes gedronken en toen ben ik terug naar station Geldermalsen gelopen. Daar kon ik kiezen; of de trein halen, of nog een geocache oppikken. Ik besloot dat laatste te doen, want tijdens de wintertochten van cwsv. Prinses Marijke was dit er ook niet van gekomen. In de heg naast het parkeerterrein trof ik een buis aan waar ik met een magneet in moest hengelen. Mijn magneetstok bleek niet sterk genoeg te zijn, maar met de andere magneet aan een touwtje lukte het wel om de cache op te tillen. Het kostte nogal wat moeite en de trein van 18.18 uur heb ik dan ook royaal gemist. Het wachten op het station viel tegen; de wachtruimte en de stationshuiskamer waren al gesloten. Ik zocht maar even een plekje uit de wind op. Het begon al aardig af te koelen. Om 18.48 uur nam ik de Sprinter naar ‘s-Hertogenbosch, waar ik even een frikandellenbroodje gehaald heb bij de kiosk. Vervolgens ging het met de intercity naar Blerick. Daar kwam ik even voor half negen aan. Tegen negen uur zat ik thuis aan tafel met een bord eten voor mijn neus…

In Deil bleef het nog lang gezellig…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

54e Kennedymars Sittard, 15-04-2017

Klik hier voor de website van de Kennedymars Sittard

Datum: 15-04-2017
Tocht: 54e Kennedymars Sittard
Organisatie: Stichting Kennedymars Sittard
Internet: http://www.kennedymars.org/
Afstand: 80 kilometer
Totaal afgelegd: 41815 kilometer
Weer: Eerst grijs, (mot)regen. later opklaringen, stevige wind en fris.
Middagtemperatuur: ca. 12 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6F7BE

De vrijdag voor deze Kennedymars was al pittig. Ik had nog steeds last van stress en vermoeidheid, en ik heb weinig kunnen doen. Ik ben zelfs twee keer in slaap gevallen. Bovendien had ik flink last van mijn maag. Toch wilde ik graag naar Sittard. Gewoon starten en kijken of het zou lukken. Gelukkig heeft mijn moeder mijn weekendtas ingepakt en rond kwart over vier heb ik de bus naar Venlo genomen. Via Roermond kon ik helemaal met Arriva naar Sittard reizen. Daar kwam ik even voor 18.00 uur aan. Op weg naar de sleep-inn liep ik me weer klem tegen een bouwput, dus moest ik omlopen. Na zo’n twintig minuten kwam ik bij de sporthal aan de Dominicanenwal. Er stonden meer wandelaars, maar de deur was nog dicht. Bij het Jo Erenshuis werd ons verteld dat we ons pas om 19.00 konden melden, terwijl op de site 18.00 uur stond. Ik had toch tijd zat, dus dronk ik een cola-light. Een biertje durfde ik niet aan met mijn maag. We mochten ook iets uit de fruitmand nemen en een banaan ging er wel in. Met de boterhammen had ik meer moeite.

Een moeizame start
Nadat ik een polsbandje voor de sleep-inn bemachtigd had, heb ik mijn bed opgemaakt en na de nodige plichtplegingen ben ik gaan rusten. Het duurde nog wel een flinke poos voordat ik echt kon slapen, omdat men het licht lang aanliet. Uiteindelijk ben ik toch nog een paar uurtjes weg geweest. De wekker ging om drie uur en ik begon me rustig klaar te maken, voor de grote drukte uit. Slechts één wasbakje en één toilet is erg karig en dan moeten de wedstrijdlopers er ook nog eens gebruik van maken. Tijdens het aankleden ontdekte ik dat mijn infuus zich losgetrokken had, dus moest ik dit onverwachts ook nog vervangen. Hierdoor was ik laat bij het ontbijt, dat dit jaar voor het eerst besteld kon worden. Daar trof ik Nicole en Rudolf. Veel honger had ik niet; met hangen en wurgen ging er één broodje en een kop thee in. Mijn maag was het er nog steeds niet mee eens. Het tweede broodje en een ei heb ik meegenomen voor onderweg.

Wachtrij bij het startvak op de Markt

Toen ik naar de Markt liep hoorde ik de speeches al en precies om vijf uur sloot ik aan in de rij. Ik kreeg nog net het startschot mee en de hele meute kwam in beweging. We wurmden ons door de smalle straatjes van het centrum en even verderop kregen we de ruimte. Dan is het oppassen dat je niet te hard gaat. Via het industrieterrein liepen we naar Nieuwstadt, waar het al licht begon te worden. Daarna ging de route naar het gehucht Heide bij Susteren. Ik keek even of Kees (van Janna) op het hoekje stond, maar ik zag hem niet. Hij bleek iets verderop te staan, uit de wind, want die was toch best stevig en fris. Als wandelaar heb je daar niet veel last van, zolang je in beweging blijft… Een klein stukje verderop lag een geocache, maar omdat het nog niet helemaal licht was en er altijd plassende mensen in die bosjes zitten, heb ik hem ook dit jaar weer overgeslagen. Veel zin om te geocachen had ik sowieso niet. Ook dit jaar mochten we niet over het recreatiepark Hommelheide en moesten we er met een flinke boog omheen. Na een paar verharde veldwegen kwamen we vlakbij de Duitse grens en daar trof ik Hennie en Theo. Hennie was weer met de auto onderweg om Theo van verzorging te voorzien. Ik stopte even en ik kreeg een cupcake aangeboden. Ze zagen er heerlijk uit, maar ik durfde het niet aan met mijn maag. Ik had net met veel moeite het tweede broodje van mijn ontbijt naar binnen gewerkt.

Een heftig cafébezoek
Hennie had het druk met de voorbijkomende wandelaars, waar ze er vele van kent. Ik ben maar weer verder gegaan. We lopen dan wel langs de Duitse grens, maar in Duitsland komen we niet meer. Het krijgen van vergunningen schijnt daar toch vrij lastig te zijn. We liepen door naar camping Böhmerwald voor de eerste stempel- en verzorgingspost. We konden hier broodjes, fruit en een paasei krijgen, maar ik hield het bij een stukje banaan. Daarna ging de route via Maria-Hoop naar Putbroek, waar ik altijd even een stop maak bij café Boszicht. Het was weer een warm weerzien met de dames achter de bar, die mij intussen wel kennen. In plaats van koffie heb ik een kop thee gedronken en intussen heb ik mijn smartphone ook maar even aan de externe accu gelegd, want die had alweer de kuren. Toen ik even naar het toilet ging, zat er volgens de dames die in de rij stonden al een kwartier iemand op het herentoilet. Ik wilde toch informeren of alles goed ging, dus klopte ik op de gesloten deur. Verontwaardigd kwam er iemand bij de urinoirs vandaan en hij zei dat hij er pas twee minuten was. Hij begon aardig stennis te maken in het café. Ik was een beetje uit mijn doen en vergat dus ook even op de deur van de w.c. te kloppen. Ik ging maar bij de dames naar het toilet en toen ik ongeveer een kilometer verder was gelopen vloog een politie-auto met zwaailicht en sirene mij voorbij, richting het café. In de verte hoorde ik nog een sirene. Het zal toch niet dat er wel iemand onwel is geworden…?

Theo komt niks tekort…

In rap tempo ging het naar Posterholt en hier begon het te regenen. Bovendien was de route net even anders dan vorig jaar, dus moest ik goed opletten. Bij de verzorgingspost heb ik een appel en een krentenbol meegenomen. De appel is later mee naar huis gegaan. Vlak voordat ik Posterholt uit liep werd de regen serieus en dus haalde ik de paraplu uit de rugzak. Via ’t Reutje wandelden we naar natuurgebied ’t Sweeltje en daar stond Hennie weer, bij de schuilhut. Ik kreeg een kop thee van haar. Theo was er ook nog en hij wilde net vertrekken, maar hij heeft toch even op mij gewacht. Hij had wel een iets hoger tempo dan ik en dus moest ik een tandje bijzetten. Via een flinke lus liepen we naar Montfort. Onderweg twijfelde ik even of ik nog een geocache zou gaan oppikken die zo’n honderd meter van het parcours lag, maar ook hier had ik eigenlijk geen trek in. Bij de volgende verzorgingspost, bij café Biej de Vogel, wilde ik even stoppen. Maar de bank waarop ik ging zitten was zeiknat en ik zat vol in de herrie van de muziek. Na twee tellen ben ik opgesprongen en achter Theo aangegaan. Pas bij kampeercentrum Reigershorst kwam ik weer bij hem. Overigens zit hier nog steeds, al jaren, dezelfde fout in de GPS-route van de organisatie. Vorig jaar heb ik het gemeld, maar blijkbaar zien zij het niet…

Verleiding langs de Maas
Vlak voor de spoorwegovergang in de Heuvelstraat stond Hennie weer in een zijweg en ik kreeg een kop cup-a-soup en een paasei. Iets verderop staken we de A73 over en zaten we op de helft van de Kennedymars. Aan de Rijksweg stond altijd een oude auto met reclame voor APK-keuringen en ik dacht dat hier een geocache in verstopt zat, maar het bleek toch nog iets verder te zijn. De auto was overigens ook verdwenen. De geocache zat verstopt bij een veldkruis en daar was het druk met wandelaars die op een bankje zaten te rusten. Nadat ik ze uitgelegd had wat ik kwam doen, heb ik de cache gezocht maar niet gevonden. Theo was intussen verder gelopen. In Brachterbeek kregen we nog een kleine wijziging in de route vanwege wegwerkzaamheden en hierdoor zat Kees ook niet meer op zijn vaste stek. Maar ik heb hem toch nog even gezien. Vervolgens liepen we door Maasbracht en bij de haven zag het terras er wel heel uitnodigend uit. Ik had mezelf voorgenomen pas in Wessem te stoppen, dus moest ik even wat discipline opbrengen om door te gaan. Vlak voor de Maasbrug stond Mulders berg- en wandelsport energiedrank uit te delen en hoewel ik dat beter niet kan drinken vanwege mijn diabetes, had ik er zoveel zin in dat ik toch een bekertje nam. Dan maar wat insuline bijprikken…

Wachten bij de spoorwegovergang tussen Montfort en Brachterbeek

Op de Maasbrug richting Wessem merkte je dat het steeds harder was gaan waaien. Mijn petje heb ik toch maar even afgezet. Op de andere oever, achter het geluidsscherm, viel de wind weer helemaal weg. Onder aan de brug, bij het tankstation, kregen we bouillon aangeboden. Ook ben ik even naar binnen gegaan om wat chips, drop en cola-light te halen. De cola-light bleek later een halve maand over datum te zijn, maar hij smaakte wel nog gewoon zoals het hoort. De keuze aan drop was helaas ook wat beperkt; ik nam een klein zakje katjes en die waren eigenlijk wel wat te hard. Maar beter dan niets… En de chips gingen er prima in. Zout en vet, altijd goed tijdens een Kennedymars… Ook in Wessem liggen er geocaches, twee stuks, maar ook deze sloeg ik over. Met een paar andere geocachers had ik het over de eerste, die waarschijnlijk onder een terras aan de Maasoever ligt. Veel te link om tijdens een Kennedymars te doen; dat vonden zij ook. Na Wessem ging de route via de doorgaande weg naar Thorn. Rechts langs de weg stond Hennie weer en Theo zat op een stoeltje onder een deken, want het was nog best wel fris en er was nauwelijks beschutting op het parkeerterrein. Na een praatje besloot ik door te lopen. Bij de verzorgingspost had ik gehoopt een Liga te kunnen krijgen, maar die hadden ze niet. Ik besloot bij grand café ’t Stift even een trappistje te gaan drinken omdat ik daar enorm veel zin in had.

Dan maar een bankje…
Mijn maag vond dat trappistje minder leuk en had er wat moeite mee, maar na een poosje trok dat rommelige gevoel ook weer weg. Van Thorn ging het naar Kessenich, waar we door een nieuw stukje “natuurgebied” kwamen. Het was nu nog een kale vlakte met veel water en gras, en een dijk met een lang, slingerend fietspad. Boven op die dijk liepen we vol tegen de wind in en dat was best pittig. Uiteindelijk kwamen we in Geistingen weer op de oude route uit. Via Aldeneik wandelden we richting Maaseik. Ook hier zat een kleine wijziging in de route, die vorig jaar wel al op de GPS aangegeven stond, maar niet zo gepijld werd. De geocaches in Maaseik heb ik overgeslagen omdat ik die al een paar keer eerder niet heb kunnen vinden. Op de Markt maak ik normaal nog een stop bij restaurant De Beurs, voor een trappistje, maar daar had ik nu geen zin meer in vanwege mijn maag. Ik ben even een kwartiertje op een bankje gaan zitten en ik heb wat van mijn cola-light gedronken. Intussen begon ik mijn voeten en spieren aardig te voelen. Het lopen ging nog prima en bijna pijnloos, maar het opstarten na een rust kostte wel steeds meer moeite…

Natuurgebied Kollegreend – Koningssteen tussen Kessenich en Geistingen

Via de Maasbrug liepen we weer Nederland in en aan de overkant stond Hennie nog net in te pakken. Theo bleek niet eens zo ver voor mij te zitten. Maar ik maakte nog even een stop in Dieteren bij het nieuwe gemeenschapshuis De Koppel. Ik was hier nog nooit binnen geweest, dus ging ik even kijken. Intussen was de organisatie al veiligheidshesjes aan het uitdelen, dus haalde ik het mijne ook maar uit de tas en trok ik dit alvast aan. Het was nog aardig licht en ik was erg vroeg in Dieteren voor mijn doen. Op de post had ik wel een Liga gescoord. Die bleek echter flink droger te zijn dan ik gedacht had en het kostte zelfs moeite om hem weg te krijgen, wat uiteindelijk met veel water toch gelukt is. Bij het tunneltje onder de N276 kwam ik Roel tegen, die een flink lager tempo had dan ik van hem gewend ben. We hebben even met elkaar gepraat. Op de Oude Rijksweg in Susteren liep ik al weer op hem uit. Vervolgens gingen we de Marktstraat in en hier heb ik de geocache bij de waterpomp ook maar overgeslagen. Je hebt nogal wat bekijks van de gasten op het terras van café D’n Hook. Even later kwamen we bij de Sint-Amelbergabasiliek, die ik nu eens mooi kon fotograferen in het licht van de ondergaande zon. Via een gezellige woonwijk wandelden we richting het station, waar we weer een wijziging in de route kregen. Ik zei tegen een verkeersregelaar dat ik het jammer vond, dat we het leuke stuk langs de spoorlijn niet meer mochten lopen. Hij lachte even, want ook hij wist blijkbaar dat veel wandelaars dit stuk vervelend vinden. Maar het alternatief, langs een verkeersweg en een stuk tegen de richting van de heenweg in, kon ik ook niet zo waarderen. Doe mij maar weer gewoon de oude route…

Waar is dat feestje?
Vorig jaar moest ik op het laatste stuk nodig naar het toilet en dat was enorm slecht geregeld door de organisatie. Op Twitter hadden ze beterschap beloofd, maar daar viel niks van te merken. Ook nu waren er geen toiletten te bekennen langs de route tussen Susteren en Sittard. Gelukkig was ik alvast in Dieteren naar het toilet geweest om deze ellende te voorkomen. In Nieuwstadt kwamen we nu via een andere route aanlopen bij de Markt. Hoewel ik vroeg was, was van de gezelligheid niks meer te bekennen. Tot hoe lang is dat kapellentreffen hier eigenlijk? Jammer, het gaat de toeschouwers hier blijkbaar niet om de Kennedymars, maar om het feestje dat voortgezet wordt in de enige kroeg die er te vinden is. Toen ik Nieuwstadt verliet, was het zelfs nog een beetje licht. Maar tegen de tijd dat ik bij Leenbakker in Sittard kwam, was de duisternis aardig ingevallen. Daar trof ik Hennie weer aan, die een extra rustpunt voor Theo gemaakt had. Ook Theo was er nog en hij stond weer net op het punt om te vertrekken, dus legden we samen de laatste kilometers af. In de wijk Hoogveld was ook al niks meer van de gezelligheid te merken. Nadat we onder de spoorlijn door waren gegaan kwamen we op de Rijksweg en zo´n twee kilometer voor de finish had ik nog een suikertekort. Toen het flesje AA-drank leeg was, liepen we inmiddels op het fietspad richting het centrum. Ook dit jaar zaten de prullenbakken weer propvol en een beetje gegeneerd zette ik het lege flesje er maar naast.

Sint-Amelbergabasiliek Susteren

Vlak voor de finish werden we opgewacht door Hennie en een vriendin. Samen liepen we het rondje over de Markt, om het paviljoen heen, naar de afmeldtafel. We kwamen om 21.45 uur binnen, wat voor mij tamelijk vroeg is. Ik bleek als 1515e wandelaar gefinisht te zijn, en dat op 15 april bij mijn 15e Kennedymars in Sittard. Als je nou nog denkt dat toeval niet bestaat, dan weet ik het ook niet meer… In totaal was dit mijn zestigste Kennedymars. Ik nam afscheid van Hennie en Theo en daarna ben ik meteen terug naar de sleep-inn gegaan. Ik had geen zin meer om een biertje te gaan drinken op de Markt, want mijn maag was nog steeds niet in orde, ik voelde mijn voeten flink en mijn spieren stonden ook strak. Hierdoor had ik in de sleep-inn flinke moeite om me te verzorgen en het was pas tegen half twaalf dat ik in mijn bed lag, want ik had wel nog even onder de douche gestaan. Hoewel ik mijn wekker op zeven uur had gezet, was ik voor die tijd alweer wakker. Ik heb me rustig aangekleed en mijn spullen ingepakt. Op zondag is er helaas geen ontbijt en zelfs geen koffie of thee te krijgen in de sleep-inn, dus moest ik het met een paar krentenbollen doen die ik nog over had. Even na acht uur keek ik op de reisplanner en zag ik dat ik om 8.34 uur met Arriva naar Roermond kon reizen, dus ben ik rond kwart over acht vertrokken uit de sleep-inn. Helaas had ik ook op het station geen tijd meer voor koffie. Even na negen uur kon ik weg uit Roermond en tegen half tien stond ik op station Venlo. Eigenlijk moest ik nog een half uur op de stadsbus wachten, maar daar had ik geen zin in. Dus nam ik lijn 77 richting Roermond, die in Hout-Blerick stopt. Vanaf de halte was het nog een kwartiertje lopen naar mijn moeders flat. Mijn moeder kwam mij tegemoet en ze heeft de weekendtas (gelukkig met wieltjes) ook een stuk meegetrokken. Even na tien uur was ik “thuis”. Eindelijk, koffie en een fatsoenlijk bed…

Ondanks dat de voeten wat zeer deden en er een paar beurse schaafplekjes waren, viel de schade wel mee. Geen blaren. En die spierpijn, dat gaat ook wel weer over… Beetje jammer van mijn maag die van streek was door alle stress, maar ondanks dat heb ik toch een fantastische Kennedymars neergezet in een mooie tijd… Zestien uur en drie kwartier… Ik heb slechtere, zwaardere Kennedymarsen gehad…

Afmelden in het paviljoen op de Markt

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

8e Rundje Koeberg Extra Helden, 09-04-2017

Klik hier voor de website van rundje Koeberg

Datum: 09-04-2017
Tocht: 8e Rundje Koeberg Extra
Organisatie: Atletiek Helden, SSS Helden en Toerclub Everlo i.s.m. dorpscentrum Kerkeböske
Internet: http://www.rundjekoeberg.nl/
Afstand: 32 km.
Totaal afgelegd: 41735 kilometer
Weer: Helder, onbewolkt, blauwe lucht, zonnig, warm.
Middagtemperatuur: ca. 24 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5E0F1GC60MGKGC61HRH

In Helden kun je elke tweede zondag van de maand een route van maximaal zeventien á achttien kilometer wandelen; het zogenaamde Rundje Koeberg. Maar één keer per jaar hebben ze ook grotere afstanden en dan het het Rundje Koeberg Extra. Dit jaar werd het voor de achtste keer georganiseerd. Voorgaande jaren heb ik wel eens voor zeven uur de bus naar Helden genomen, maar die rijdt sinds de overgang van Veolia naar Arriva niet meer. Dus kon ik pas om twintig voor acht weg bij het VieCuri ziekenhuis, waardoor ik even na acht uur op de start was. Daar heb ik eerst nog een kop koffie genomen. Rond half negen ben ik van start gegaan; op zich nog tijd genoeg om die tweeëndertig kilometer te wandelen…

We staken meteen de Kesselseweg over en na een klein stukje bebouwde kom gingen we de Heldense bossen in. Doordat het nog een beetje mistig was en de zon scheen, was de lichtinval in het bos prachtig. Zo nu en dan zag ik een paar wandelaars, maar van drukte was al geen sprake meer. Aan de zuidkant van het bos kwamen we in landelijk, open terrein en wandelden we via de buurtschappen Dijk en Spurkt richting Kessel. Helaas moesten we ook een stukje langs de drukke rijksweg N273, waar het oppassen was voor een voorbijrazende wielrenner. Gelukkig is mijn gehoor erg scherp en had ik hem op tijd in de gaten. Nadat we de weg waren overgestoken gingen we richting de rust bij komkommerkwekerij Jabobs, maar ik had me bijna verlopen omdat ik achter een paar wandelaars aanliep die al op de terugweg waren. Ik werd nog net op tijd teruggeroepen door een paar wandelaars achter mij. Eigenlijk wilde ik de eerste rust overslaan, maar ik nam toch even een beker koffie. Buiten raakte ik aan de praat met een bekende wandelaar en samen hebben we de route vervolgd, richting het veer.

Dubbelviaduct
Bij de Maas was het al aardig druk met wandelaars, fietsers en automobilisten die naar de overkant wilden. Ook wij werden overgezet naar de oostelijke Maasoever. Daar namen we het nieuwe fietspad richting De Lommerbergen. Tegenover het park wandelden we een zandweg in en even later kwamen we aan de achterzijde van de Sint Lambertuskapel. Daarna ging het de smalle strook bos in, tussen Reuver en de Maas. Omdat er een geocache in de buurt lag, nam ik afscheid van Thij (geen idee of dit goed geschreven is…) en ik liep even naar beneden om te gaan kijken. Daar zag ik al pijlen van de terugweg, dus besloot ik geen extra moeite te doen en hem later op te pikken. Thij had er flink het tempo in en ik kwam dus niet meer bij hem. Via het bos en een stukje woonwijk kwamen we aan de rotonde bij de rijksweg N271 en nadat we die waren overgestoken liepen we een stukje richting het kerkhof. Maar nog voordat we daar waren, sloegen we alweer linksaf de bossen in. Uiteindelijk kwamen we bij de spoorlijn Venlo – Roermond en bij het dubbelviaduct Onderste Hof, waar de spoorlijn, de veldweg en de Schellekensbeek elkaar kruisen. Vandaar dat het een dubbelviaduct genoemd word.

Dubbelviaduct Onderste Hof bij Ronkenstein

Er kwamen ons wandelaars tegemoet, dus ik had al zo’n vermoeden dat we een rondje Ronkenstein gingen doen. Nadat we tussen de boerderijen door waren gelopen en de voormalige watermolen gepasseerd waren, moesten we eigenlijk linksaf een graspad in. Vlakbij lag een geocache die ik eigenlijk altijd misloop, omdat de wandelingen er nooit langskomen. Hij ligt aan een verharde weg en die is niet zo leuk om te lopen. Ik heb dit uitstapje van 150 meter (enkele reis) toch maar even gemaakt. De cache was erg makkelijk, al moest ik wel uitkijken voor de automobilisten en fietsers die ook van de weg gebruik maakten. Even later sloeg ook ik het graspad in en na een afdaling kruisten we de Schellkensbeek, om vervolgens weer steil omhoog te klimmen en op de heenweg uit te komen. Bij het kapelletje ben ik even binnen gaan kijken. Ik wilde nog een praatje maken met de man die het kapelletje altijd netjes bijhoudt, maar hij was druk in gesprek met andere wandelaars. Dus liep ik weer onder het dubbelviaduct door, waarna de route richting de rijksweg N271 ging.

De Duitsers hebben de fiets ontdekt…
Nadat we die weg een klein stukje richting Reuver gevolgd hadden, bogen we af door een klein bosgebiedje richting de Maas. Aan de oever staat een markant geelkleurig huis met een paar bankjes. Het zoeken naar de geocache hier was nog best lastig, omdat er steeds wandelaars en fietsers voorbij kwamen. Bovendien zat er wat jeugd aan de Maas. Na een minuut of tien heb ik het opgegeven. Het verbaasde mij dat zoveel fietsers (vooral Duitsers) van het grindpad langs de Maas gebruikmaakten. Ik kan me niet voorstellen dat dit nou zo lekker rijdt en het lijkt me ook niet al te best voor je banden. Regelmatig moest ik even aan de kant. Ook in het bosgebiedje even verderop, waar het pad erg smal is, kwam ik fietsers tegen. In dit bosje ging ik op zoek naar de geocache die ik overgeslagen had. De GPS was wat wispelturig, dus werd het een beetje struinen, maar na een minuut of vijf had ik het kokertje met logboekje toch in handen.

Langs de Maas bij Reuver

De route bleef langs de Maas gaan, totdat we weer bij het veer uitkwamen. De wachtrij was nu nog groter geworden dan op de heenweg; iedereen genoot van het mooie weer. Maar de veerpont is behoorlijk groot en we pasten er allemaal met gemak op. Er liep zelfs extra personeel rond om af te rekenen. Wij hoefden alleen een bonnetje dat we van de organisatie mee hadden gekregen in te leveren. Kort na de oversteek kwamen we weer bij de rust in Kessel en ik had zin in een kop soep. En welke soep krijg je bij een komkommerkweker? Juist, komkommersoep… Die smaakte verrassend goed. Voor mijn gevoel was ik al behoorlijk laat toen ik aan de tweede lus begon. Op deze lus kwam alleen de tweeëndertig kilometer en ik zag ook niemand meer voor mij lopen.

Dikke rookpluimen
De route ging langs Neptunus tenten, via de doorgaande weg, naar Kessel-Eik. Nou niet het meest enerverende stuk. Bovendien was er aan de rechterzijde gepijld, terwijl er links soms stukken stoep of parkeerplaatsen waren waar je veilig over kon lopen. Met de zon vol op mijn gezicht was het enorm goed opletten dat ik geen pijltje zou missen. Na Kessel-Eik kwamen we weer aan de rijksweg N273, maar omdat we een klein stukje verder weer linksaf gingen, hoefden we deze niet over te steken. We liepen een stukje door de berm en volgden daarna het afwateringskanaal richting de Maas. De oever daar ligt behoorlijk hoog, waardoor je een fraai uitzicht hebt. Volgens mij heet het de Mussenberg. Ook hier was het behoorlijk druk met recreanten. Na een stukje bos daalde het parcours wat en kwamen we via een klaphekje in de wei van natuurgebied De Weerbeemden. Op de rust hadden enkele wandelaars gemeld dat dit slecht gepijld was, maar ik vond het duidelijk aangegeven. Aan de andere kant van de wei stond een jonge gast met een grote landbouwmachine dikke rookpluimen uit te blazen en herrie te maken. Beetje stoer doen? Moet dat nou in zo’n mooi rustig natuurgebied…?

Op de Mussenberg

Aan de rand van Kessel staat een mooi kapelletje en een vervallen gebouw (ooit een boerderij?), en daar heb ik wat foto’s gemaakt. Daarna liepen we achter Neptunus tenten terug richting de rust. Er was al bijna niks meer te doen en men was al druk aan het opruimen. Er zaten nog een paar wandelaars en ik weet al niet meer zeker wat ik er gedronken heb. Bier en cola light was er volgens mij niet en ik denk dat ik koffie genomen heb. Sowieso heb ik wat van mijn bidon met Chrystal Clear gedronken. Het was warm en de vermoeidheid begon toe te slaan, dus deed de rust wel even goed. Vervolgens ging de route een stuk door Kessel, waarbij we langs de molen kwamen. Hier staat een echte windmolen en een miniatuur, en het was wel grappig om ze samen op de foto te zetten.

Lekker weer voor een terrasje…
Nadat we weer de rijksweg N273 waren overgestoken, ging de route eerst nog over een lange zandweg in het buitengebied. Hier was de warmte goed voelbaar en ik was dan ook blij toen we de Heldense bossen ingingen. Na een poosje kwamen we bij de camping, waar nieuwe, gekleurde huisjes gebouwd zijn. Helaas stonden ze tussen de bomen waardoor ze lastig te fotograferen waren. We liepen nog een stukje door de bossen en we kwamen bij de Koeberg weer op de verharde weg uit. Een klein stukje verder was de finish, bij MFC ’t Kerkeböske. Zoals altijd stond daar weer de koffie met vlaai klaar en ik was blij dat ze nog een stukje kruimelvlaai hadden. Toen dat op was had ik nog tijd genoeg en heb ik buiten op het terras nog een Ayinger Weizen gedronken. Mijn moeder was ook met haar vriendin in Helden wezen wandelen, maar ze liepen een korte afstand en waren al lang naar huis. Ik nam rond vijf uur de bus terug naar Venlo en tegen half zes was ik bij mijn moeder; prima op tijd voor het avondeten…

Kleine en grote molen in Kessel

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

49e Duinentocht Wijk aan Zee, 02-04-2017

Klik hier voor de website van wsv. De Zwervers BeverwijkDatum: 02-04-2017
Tocht: 49e Duinentocht
Organisatie: Wsv. De Zwervers Beverwijk
Internet: http://www.wsvdezwervers.nl/
Afstand: 26 km.
Totaal afgelegd: 41703 kilometer
Weer: Onbewolkt, helder, zonnig, heerlijk lenteweer…
Middagtemperatuur: ca. 12 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5QDE2 / GC5Q1WH / GC6MTGD / GC4TYWY / GC6HCY8 / GC6K1VX / GC6HCYD / GC4VA4N / GC4VCEX / GC5NTM6 / GC6MACN / GC6K83N / GC6MTHF / GC2P2K7 / GC5Q1W1 / GC5X7Z2 / GC6NCJP

Dit weekend stond eigenlijk weer de Adventure Store wandeltocht in Helmond op het programma, maar ik was vrijdagavond gesloopt en zaterdag kwam alle vermoeidheid er opnieuw uit. Een paar zware, emotionele en stressvolle gesprekken in de afgelopen week deden mij weer de das om. Dus besloot ik zaterdag niet meer naar Limburg te reizen en te kijken of er in de buurt van mijn woonplaats ergens een leuk tochtje was. Door alle stress en ellende had ik eigenlijk helemaal geen zin meer om te wandelen. Toch vond ik dat ik naar buiten moest; gewoon mezelf oppakken en gaan… Zo kwam ik in Wijk aan Zee terecht. Ik kon er eigenlijk niet al te vroeg zijn, kende de vereniging en de tocht niet en ik was dus ook niet bekend met hun manier van pijlen en routebeschrijving. Mede hierdoor koos ik voor de vijfentwintig kilometer en niet voor de veertig. Om zeven uur stapte ik in de trein naar Uitgeest, om daar over te stappen op de sprinter naar Beverwijk. Op het station trof ik een paar wandelaars die precies wisten waar de bus ging, dus had ik mazzel dat we nog net de bus van kwart voor acht konden halen. Anders had ik een half uur moeten wachten. Al voor acht uur stapten we bij het startbureau, de sporthal van Heliomare, binnen. Ik had nog ruim de tijd om me in te schrijven, de route te bekijken en een kop koffie te drinken.

Afstappen of doortrappen…?
Om 8.35 uur begon ik aan de wandeltocht. We liepen achter Heliomare om en daar gingen we meteen de duinen in. De tocht deed zijn naam eer aan, want bijna de gehele tocht ging ook door de duinen. Desondanks was het toch een erg gevarieerde tocht met graspaden, zandpaden (waarvan een enkele enorm mul), verharde fietspaden, enkele verharde wegen, natuur, campings en een klein stukje bebouwde kom. De duinen lagen ook bezaaid met geocaches, dus daar heb ik mooi de tijd voor kunnen nemen. Dat begon al gelijk bij de stenen zuil van de PWN, waar een makkelijke cache achter lag. De volgende zat onder een wildrooster geklemd en die was al iets lastiger te vinden. Een eindje verderop in het duin volgde de eerste splitsing en na een stukje verhard fietspad gingen we een bospad in. Ook hier weer twee geocaches, maar door de bomen had de GPS moeite een goed nulpunt te vinden. De eerste cache was geen succes en bij de tweede vond ik het trommeltje wel, maar niet de sleutel. Ook moest ik uitkijken voor de mountainbikers, die tot half elf in de duinen mogen crossen. We staken een flinke zandvlakte over en dat was best pittig. Menige mountainbiker had er ook moeite mee en moest afstappen.

Mul zandpad in de duinen

Vervolgens kregen we weer een splitsing van routes en doken we opnieuw de bossen in, nu een flink stuk. Onderweg kwamen we Schotse hooglanders tegen die het wandelpad versperden, dus moesten we er voorzichtig omheen. De kudde stond zo ver uit elkaar dat het niet mogelijk was om de voorgeschreven vijfentwintig meter uit de buurt te blijven. Vlakbij zo’n groot rund lag ook nog een geocache en het beest keek nieuwsgierig toe toen ik aan het zoeken was, maar het liet mij met rust. Pas toen ik een foto wilde maken werd het dier opstandig en dus stak ik even de stok een stukje vooruit terwijl ikzelf een stap achteruit zette. Gelukkig hielp het. Na nog een stukje bos kwamen we bij de Reservaatweg weer op een open vlakte uit en ging het via een zandweg en een verhard fietspad naar een uitzichtpunt. Ik heb de trap naar boven genomen en het was er behoorlijk druk met wandelaars, fietsers en hardlopers. Vanaf dit punt had je een wijde blik over de omgeving. Nadat ik een paar foto’s gemaakt had, liep ik de trap weer af en vervolgde ik de route, die al snel langs de vogelkijkhut “Boetje van onze Kees” kwam. Ook hier ben ik even naar binnen gegaan en het uitzicht over het Hoefijzermeer was prachtig. De enige vogels die ik gezien heb, waren op het bord in de hut. Zeker met mijn beperkte zicht zou ik een verrekijker mee moeten nemen om vogels bij het meer te kunnen waarnemen.

De weg kwijt…
De tocht werd nu weer wat bosrijker en op weg naar de eerste rust vond ik nog twee geocaches. Nadat we de Geversweg waren overgestoken begon ik een beetje te twijfelen of ik geen pijltje gemist had, dus vroeg ik aan een paar wandelaars (die overigens niet aan de tocht meededen) of zij wisten waar restaurant Johanna’s Hof ligt. Ik bleek toch op het goede pad te zitten. Zo’n tien minuten later liep ik op het fietspad richting het restaurant, waar het enorm druk was. Niet zo vreemd met dit mooie lenteweer; iedereen trok er massaal op uit. Bij het restaurant kon ik gelukkig nog vrij makkelijk een leeg tafeltje vinden en hoewel het nog best vroeg was zorgde het zonnetje ervoor dat ik wel zin in een biertje had. Helaas hadden ze nog geen witbier of Weizen, dus nam ik een trappistje. Het was half twaalf en ik had er zo’n elf kilometer opzitten. Na een half uurtje ben ik weer aan de wandel gegaan. We staken de Zeeweg over en daar lagen nog twee geocaches, waarvan ik er één niet kon vinden. Ook met de andere had ik flink wat moeite omdat de GPS geen stabiel signaal gaf. Maar die vond ik na een minuut of vijf zoeken toch. We draaiden camping Bakkum op en hier was ik weer de pijlen kwijt. Door de drukte zag ik ze niet en na een poosje zoeken ben ik teruggelopen naar de Zeeweg. Pas toen ik de tweede keer op de camping kwam, zag ik waar we naartoe moesten.

Vogelkijkhut “Boetje van onze Kees” aan het Hoefijzermeer

De camping is best groot en we hebben er ooit met een wandeltocht rust gehad. We maakten een flinke lus en daarna verlieten we de camping aan de oostzijde. Hier herkende ik nog wel het één en ander van een tocht in Castricum, een flinke tijd geleden. We kwamen langs een mooi ven en daarna schampten we nog net de rand van Bakkum, waar ook weer een geocache lag. Dankzij de sporen van vorige geocachers liet deze zich makkelijk vinden. Nadat ik de Zeeweg weer was overgestoken ging de tocht over het landgoed Bosch en Duin, waar prachtige oude huizen staan en een wit kerkje. Er staat ook een groot gebouw dat er helaas vervallen uitziet. Er staan hekken omheen; wordt het afgebroken of gerestaureerd? Ik kon het niet zien. En wat zou het geweest zijn? Een klooster, een school of een internaat? Geen idee… Na het landgoed wandelden we een stukje langs de rand van de duinen en kwamen we langs het Hof van Kijk-Uit. Ook hier konden we rusten, maar ik vond het wat te kort op de vorige rust zitten. Een klein stukje verder liepen we langs de kunstbunker, waar in de tweede wereldoorlog kunst van het Stedelijk Museum Amsterdam werd opgeslagen. Na de oorlog heeft de bunker een tijd dienst gedaan als aardappelopslag en tegenwoordig liggen er oude nitraatfilms en filmapparatuur van het Eye-museum opgeslagen.

Een bolleke Keuning
Weer een eindje verder kwamen we langs een ven, waar onder een bankje een geocache verstopt lag. Omdat het er vrij druk was, ben ik op het bankje gaan zitten, zodat ik hem ongezien kon pakken. Ik haalde ook mijn boterhammen uit de rugzak, want het was niet erg duidelijk op de route aangegeven of we nog een rust kregen. Maar veel tijd om mijn brood op te eten kreeg ik niet. Een paar honderd meter verderop bleken we bij camping Geversduin te komen, waar we bij Vos Food’s eetcafé konden rusten. Het zat er afgeladen vol op het terras, maar er was nog net één tafeltje met twee stoeltjes vrij. Het was er zelfs zo druk dat ze al door de voorraad witbier en Weizen heen waren, en trappist hadden ze niet. Dus bestudeerde ik de bierkaart eens aandachtig en ik besloot De Koninck A.P.A. te nemen. Dat A.P.A. staat voor “Antwaarps Pale Ale” en in de volksmond wordt het een “Bolleke Keuning” genoemd. Het is een amberkleurig bier met een aparte smaak. Goed te drinken, maar niet helemaal mijn favoriet…

Wat een drukte op camping Geversduin

Door de drukte zag ik niet waar de wandeling verder ging, maar gelukkig liepen er net twee wandelaars voor mij uit. Zo ging het weer de bosrijke duinen in, langs een wei met schapen. Ik ontdekte pas zo’n honderd meter verderop dat ik een geocache gemist had en het was een kleine moeite om even terug te lopen. Ter plekke zaten er wat mensen in de duinen en ik dacht even dat het ook geocachers waren, maar ze wisten van niks. Dan zijn het dus “muggles” of “dreuzels”. Dankzij de hint had ik de geocache wel snel te pakken. Verderop kwamen we nog een kudde Schotse hooglanders tegen en ook deze stond midden op het pad, waardoor we er met een boog omheen moesten. Verder lagen er op de terugweg nog een vijftal geocaches. Één ervan zat in een holle boom verstopt. Twee andere lagen vlakbij een meertje en voor één van deze caches moest ik aardig klauteren, omdat hij tegen een flinke helling lag. Het terrein ging over van bos naar een meer open duingebied. Langs een verhard fietspad moest nog een geocache liggen, maar die kon ik niet vinden. Iets verderop zat de laatste die in een afgebroken boom verstopt was. Tijdens het loggen passeerde een wandelaar die mij uit Nijmegen kent. Al kletsend liepen we samen naar de finish.

Nog even naar het strand
Binnen was het enorm warm en ik had bovendien de zee nog niet gezien, dus besloot ik mijn wandelboekje te laten stempelen en even door te lopen naar het strand. Daar zocht ik een plekje op het terras van strandpaviljoen De KUSt, maar er was bijna niks meer vrij, waardoor ik in een hoekje zonder uitzicht over zee kwam te zitten. Toch vond ik het wel prettig om even aan zee te zijn. Helaas hadden ze geen witbier of Weizen. Wel was er Skuumkoppe van de Texelse bierbrouwerij en dat smaakte ook prima. Bovendien was de uitbater van de strandtent erg vriendelijk en was de sfeer goed. Ik had nog een tijdje kunnen blijven om er iets te eten, maar ik had thuis al een maaltijd uit de vriezer gezet. Dus ging ik even na vijf uur met de bus naar Beverwijk. Daar miste ik net de aansluiting, waardoor ik een half uur moest wachten. Het was de hele dag lekker warm geweest, maar in de schaduw van de perronoverkapping werd het toch nog fris toen ik stilzat. Rond tien voor zes ging er een Sprinter die rechtstreeks naar Alkmaar reed. Daar kwam in om kwart over zes aan en ik ben weer te voet naar huis gegaan.

Het was een mooie tocht die zeker voor herhaling vatbaar is, en ondanks dat ik alleen was, is het toch nog een leuke dag geworden…

Toch nog even naar het strand…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen