Septemberwandeling Baarlo, 02-09-2018

Datum: 02-09-2018
Tocht: Septemberwandeling / Wandelen in Baarlo
Organisatie: Stichting Wandelen in Baarlo
Internet:
Afstand: 27 kilometer.
Totaal afgelegd: 45149 kilometer
Weer: Zonnig, vrijwel onbewolkt, weinig wind, warm.
Middagtemperatuur: ca. 25 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7RAZ5 (op weg naar huis)

Met de Airborne Wandeltocht in gedachten voor dit weekend was ik de tocht in Baarlo alweer bijna vergeten. Goed dat mijn moeder mij eraan herinnerde. En dus stapte ik even voor acht uur op de fiets. Een kleine twintig minuten later was ik bij GMB Crienen, waar in de werkplaats het startbureau gevestigd was. Na een beker koffie en wat kletsen met deze en gene, ging ik om half negen op pad voor de vijfentwintig kilometer, die volgens de afstandentabel 900 meter langer zou zijn. Na het verlaten van het industrieterrein ging de route door de Bong richting de blokhut van Jong Nederland, waar we de Raaybossen in mochten. Die gingen ongemerkt over in de Kesselse Bergen en na het oversteken van de weg door De Meeren kwam de buurtschap Rinkesfort met zijn fraai kapelletje al snel in zicht.

Brabander in een dorpsbos
Het agrarisch bedrijf waar we ooit gerust hebben, lieten we links liggen. Blijkbaar moest ik nog eerst een flink zandpad door om bij de rust te komen. Deze was bij rijvereniging en ponyclub De Cowboys in Maasbree, waar men een mooi landelijk gelegen clubhuis heeft. Het was er best wel druk en ik heb vlug een kop koffie gedronken. Vanaf hier moest ik een extra lus maken en liep ik de wandelaars die nog op de heenweg waren een stukje tegemoet. Al snel boog de route af, het buitengebied van Maasbree in, door de buurtschappen Leeuwerik, Laar, Heeske en Lang Hout. Ik kwam ook langs het huis van Doré, maar ik kon niet zien of er iemand thuis was. Dus zwaaide ik voor de zekerheid toch maar even. Daarna ging de route door het dorpsbos Stockbroek dat vlakbij ligt. Hier raakte ik even aan de praat met een Brabander die er zijn hondje uitliet. Zijn vrouw moest in Maasbree zijn en hij was met het hondje gaan wandelen. Ook hij vond het bos mooi. Na het stukje bos kwam dan een flinke lange asfaltweg die weer uitkwam in Rinkesfort. Daar passeerden een heleboel mooie oldtimers. Blijkbaar werd er een toertocht gereden… Op naar de tweede rust bij rijvereniging en ponyclub De Cowboys, waar het nu al een stuk rustiger was. Tijd voor een kop soep en mijn boterhammen.

Rust bij rijvereniging en ponyclub De Cowboys Maasbree

Na de tweede rust mocht ik de Houthei op. Veel heide is hier echter niet meer te vinden; het is vooral boerenland met verharde- en zandwegen, zo hier en daar wat bos en een paar huizen. De route ging langs de mini-camping In ’t Niet waar ik eigenlijk een terrasje verwacht had, maar ik denk dat het al opgeruimd was. Dus liep ik verder richting de zorgboerderij Dubbroek. Ook hier was niks te beleven. Dan maar via een lus door het fraaie gelijknamige natuurgebied naar Aan de Steenoven, voor de derde rust (bij bloemen- en plantenkwekerij Glorious Gloriosa). De organisatie verstrekte hier zelf consumpties en een flesje pils was er ook te krijgen, ook al was het dan Heineken…

Op visite en geocachen
Na de derde en tevens laatste rust ging de route de Baarlose Hei op. Ook hier weinig heide, maar wel een leuk ommetje door het bos achter vakantiepark De Berckt. Aan de andere kant van dit park kwam ik in de buurtschap Schafelt uit, waarna we (de vijfentwintig kilometer) nog een extra lus door de buurtschap Hert moesten maken. Die extra 900 meter had men er dus grotendeels af kunnen halen door ons met de korte afstand terug te laten gaan. Tegen 15.00 uur was ik aan de finish, maar daar ben ik niet blijven plakken omdat ik nog bij mijn tante op bezoek wilde gaan. Nu was ik toch eenmaal in Baarlo… Daar heb ik een paar kopjes koffie gedronken en vervolgens ben ik via het Berckterveld naar Blerick gefietst. In dat natuurgebied aan de Maas staat een nieuwe uitzichttoren die ik wilde beklimmen en bovenin zat ook nog een geocache verstopt. Zo had ik er tenminste toch nog ééntje op deze dag, want langs het parcours ben ik er geen tegengekomen…

Oldtimers nabij Rinkesfort

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

72e Airborne wandeltocht Oosterbeek, 01-09-2018

Klik hier voor de website van de Airborne wandeltocht OosterbeekDatum: 01-09-2018
Tocht: 72e Airborne wandeltocht
Organisatie: Politie Sport Vereniging Renkum
Internet: http://www.airbornewandeltocht.nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 45122 kilometer
Weer: Beetje bewolkt maar wel flink zonnig en droog. Nauwelijks wind.
Middagtemperatuur: ca. 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7BJKZ

Ook dit jaar had ik de Airborne wandeltocht weer in mijn planning gezet. Vorig jaar hadden we de vijfentwintig kilometer gelopen, maar dat was mij veel te druk. Daarom had ik besloten om nu weer de veertig kilometer te gaan doen. Helaas kreeg ik de andere drie (Claud, Dick en Marcel) niet mee op deze afstand, dus ging ik alleen op pad. Even na zes uur nam ik de trein naar Nijmegen, waar ik over kon stappen op een intercity die een extra stop in Oosterbeek zou maken. Rond kwart voor acht kwam ik aan op sportpark Hartenstein, waar ik even een bekertje koffie gedronken heb. Rond vijf over acht liep ik aan de achterzijde de poort uit. De route was exact gelijk aan die van de voorgaande edities.

Toch nog bekenden…
Onderweg naar Wolfheze kwam ik Jeanette van wandelsportvereniging WS78 tegen. We raakten aan de praat en ons tempo kwam aardig overeen, dus konden we samen verder. Bij kwekerij De Boschhoeve, ooit ook een rustplaats in een tocht van WS78, zijn we even gestopt voor een bekertje koffie. Iets verderop, bij de splitsing van de vijfentwintig en veertig kilometer, kwamen we Hennie tegen. Haar had ik niet op deze tocht verwacht. Als ik het goed onthouden heb, had Wendy Theo uitgenodigd om hier de veertig te gaan lopen en zodoende was Hennie er ook. Wendy en Theo liepen al een aardig stukje voor ons. We zagen ze op de rust bij de schaapskooi op de Zuid-Ginkelse heide zitten. Daar zijn wij doorgelopen. Over het lange rechte fietspad ging het vervolgens naar Renkum. Jeanette had even behoefte aan rust en we streken neer bij een mobiele verkooppost aan het begin van het dorp. Helaas was er niks van mijn gading te verkrijgen, geen cola-light, geen soep… Alles al uitverkocht. Dus gingen we, na een paar minuten gezeten te hebben, vlug weer verder. En op hetzelfde moment kwamen Theo en Wendy voorbij. We sloten bij hen aan. Een paar honderd meter verderop werd gratis koffie uitgedeeld en toen waren we hen weer kwijt…

Kevertje in de bossen bij de Zuid-Ginkelse Heide

Omdat het aantal rustmogelijkheden rondom Renkum niet zo groot is, had ik al op Google Maps gekeken wat er aan horeca in het dorp aanwezig is. De cafetaria waar we vroeger wel eens gerust hebben, is hooguit goed voor een cola zero en niet erg gezellig. De HEMA heeft, voor zover ik kon zien, geen lunchroom. Maar er stond wel een andere lunchroom op de kaart: LuZoNa. Midden in het centrum. Daar hebben we heerlijk op het terras gezeten. Ze hadden Pauwels Kwak, in een origineel koetsiersglas. Dan is het wel de moeite waard om er even voor te gaan zitten… Na een poosje werd de spoeling dun en werd het voor ons ook de hoogste tijd om eens verder te gaan. Via Heelsum en Doorwerth wandelden we naar het Duno-plateau. Daar lag een nieuwe geocache bij de stenen brug. De cache had ik zo te pakken, maar ondanks dat ik de juiste code had, kreeg ik het cijferslot niet open. Totdat het beugeltje waaraan hij vastzat vanzelf uit elkaar viel. Toen kon ik alsnog iets in het logboekje schrijven.

Flink doorgestapt richting de finish
Jeanette vroeg zich af waarom het zo lang duurde, maar heeft toch op mij gewacht. We waren aan het twijfelen of we nog ergens zouden rusten. Bij de scouting op het Duno-plateau heb ik gauw een blikje cola-light gehaald en we besloten in ieder geval door te lopen via Heveadorp naar de Westerbouwing. Ik heb het uitzicht daar al zo vaak gezien en van Jeanette hoefden we er niet naartoe, dus gingen we maar door richting de finish. In de versierde straten van Oosterbeek was het nog steeds gezellig, evenals in het centrum. En we waren nog ruim op tijd om de originele route onder de boog door te mogen lopen. Bij het monument zagen we zelfs nog een flinke groep militairen die aan het herdenken waren. Prachtig. Om vijf over vijf kwamen we aan op sportpark Hartenstein, waar we nog iets gedronken hebben in de kantine van de Oosterbeekse ijsvereniging. Net toen Jeanette ging vertrekken, kwamen Corné en Miranda over de finish. Herman uit Arnhem zat intussen ook bij ons en we hebben nog een biertje gedaan, voordat ieder weer zijn eigen weg ging. Voor mij was dat rond twintig voor zeven met de trein via Arnhem naar Nijmegen, en daar weer overstappen richting Blerick, waar ik rond half negen aankwam. En dankzij Jeanette is het toch nog een enorm gezellige dag geworden…

Herdenkende militairen in Oosterbeek

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zomerwandeling Nuth, 26-08-2018

Klik hier voor de website van wsv. Griezegrubbe (fanfare Sint Donatus)

Datum: 26-08-2018
Tocht: Zomerwandeling
Organisatie: Wsv. Griezegrubbe en fanfare Sint Donatus
Internet: http://fanfaresintdonatus.nl/wandelsportvereniging-griezegrubbe/
Afstand: 24 kilometer
Totaal afgelegd: 45081 kilometer
Weer: Licht tot matig bewolkt, zonnig, droog, wind: Z/ZW 3-4 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 20 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6P3GTGC7T77GGC6MW7NGC70V2NGC6ZAKGGC7KB56GC73NRAGC7KBA9GC74Z6XGC723YTGC7MQMDGC6Z3THGC6ZMXKGC63K97GC6FP7XGC77VA7

Op deze zondag was er niet zoveel keus aan georganiseerde wandeltochten en dus besloot ik nog een keer naar Nuth te gaan. De startplaats, bij de garage AutoFirst Haleco, spreekt mij niet zo aan en de routes zijn vaak grotendeels hetzelfde. Maar die vierentwintig kilometer was wel perfect om de nieuwe schoenen uit te proberen. Dus nam ik even voor acht uur de trein vanuit Blerick naar Roermond, om daar weer over te stappen op de trein naar Sittard en vervolgens het boemeltje naar Nuth te pakken. Onderweg kwam ik Nicole tegen en we besloten samen de tocht te gaan lopen. Rond twintig over negen waren we op de start en na een beker koffie zijn we rond twintig voor tien op pad gegaan.

De route
We verlieten de garage en liepen eerst een stuk over het industrieterrein, waar een nieuwe weg aangelegd werd. Via de buurtschap Nagelbeek kwamen we in Schinnen, waar we onder de A76 door gingen, bij het station het spoor overstaken en de Canisius stroopfabriek zagen liggen. Via een bosgebiedje (het leek wel een oude spoordijk) kwamen we bij de Geleenbeek die we richting de visvijver volgden. Daarna passeerden we de Mulderplas en de Alfa-bierbrouwerij in Thull, om vervolgens via een veldweg langs een oorlogsmonument op de eerste rust in het buitengebied van Nuth te wandelen. Daar hebben we even buiten gezeten met een beker koffie, om vervolgens via een bosgebiedje bij Vaesrade terug richting Nuth te gaan. Onder de N298 bleek een nieuw fietstunneltje gemaakt te zijn. We namen het pad achter het station en via een onbewaakte spoorwegovergang en een vies, smal tunneltje onder de A76 kwamen we in de buurtschap Laar. Vanaf daar ging het weer over stoffige veldwegen langs een veldkruis naar Wijnandsrade, waar we een wat meer beschut paadje langs de noordrand van het dorp volgden. Via Hunnecum liepen we naar Tervoorst om voor de eerste keer te gaan rusten bij de handboogschutterij Sint Hubertus. Een eenvoudig clublokaal waar geen speciaalbier te krijgen is, maar wel een gewoon pilsje…

Vanuit dit clublokaal volgde er voor de vierentwintig kilometer een lus door de landbouwvelden rond Terstraten en Helle, waarbij we twee keer de Platsbeek overstaken. Bekend terrein en helaas niet het mooiste deel van de route, maar de kilometers moeten toch ergens vandaan komen… Daarna volgde voor de tweede keer een rust bij de handboogschutterij en dus weer een pilsje, waarbij het clublokaal al aardig opgeruimd werd. We staken de Platsbeek nogmaals over en daarna volgde de splitsing van die extra lus. We waren nu op de terugweg, die ons via Grijzegrubben naar de groeve Nagelbeek leidde. Daar is vanaf de weg niet meer zoveel van te zien. Langs het Nuther Kruuts wandelden we weer een beschutte weg op die ons al dalend naar de buurtschap Kamp bracht. Niet veel later waren we weer terug bij AutoFirst Haleco om ons af te melden.

Muldersplas bij Thull

Geocaches
Ondanks dat ik deze route al eens eerder grotendeels gelopen had, lagen er een heleboel geocaches langs het parcours. Een enkele heb ik destijds niet kunnen vinden, maar de meeste waren nieuw. De geocaches achter het station van Nuth, waarbij geklommen moet worden, waren niet te combineren met deze wandeling. De caches bij Kamp waarbij flink gepuzzeld moest worden waren inmiddels verdwenen. De eerste cache hadden we al meteen na het uitstappen op station Nuth te pakken. Vervolgens lag er ook nog een cache naast de nieuwe rotonde op het industrieterrein en bij station Schinnen. Langs de Geleenbeek lagen er ook twee; één in de stenen van een brug en de ander bij een bunker, die we zonder deze cache nooit ontdekt zouden hebben. Op weg naar de eerste rust hadden we er zelfs vier; één in een steen van het oorlogsmonument, één boven een regenwateroverstort, één in een bosje (waarbij ik nog een flinke helling moest beklimmen) en dan nog één in een paal pal tegenover de rust. En na de eerste rust ging het meteen weer verder met een cache achter een infobord. In het bosgebiedje bij Vaesrade konden we de cache niet vinden, evenals de volgende onder een brug van de Geleenbeek. Zin in een nat pak had ik niet. Nog voordat we onder de N298 door gingen lag er alweer een cache en ook die wilde niet lukken. Het moet ook niet teveel tijd gaan kosten…

Tussen Laar en Wijnandsrade ligt er ook een cache tegenover het kruisbeeld en die heb ik eerder gezocht. Toen vond ik hem niet en ook nu werd het weer geen succes. Ten noorden van Wijnandsrade zat de cache ook veel te goed verstopt. Zo goed als het in het begin ging, zo slecht ging het nu. Want ook de eerste cache in de lus tussen de tweede en derde rust wilde niet lukken. Die was ook erg lastig, omdat hij overal in de heg verstopt kon zitten. De tweede cache in die lust was daarentegen een makkie. Snel oppikken en weer verder. Op de terugweg volgde nog een laatste geocache op de hoek bij de groeve Nagelbeek en deze hadden we gelukkig snel te pakken. Het was een druk dagje voor wat betreft het geocachen en het heeft dan ook de nodige tijd in beslag genomen.

Grijzegrubben

De afsluiter
Meestal drink ik nog wel iets aan de finish, maar zoals eerder gezegd, had ik niets met de startlocatie. En dus besloten Nicole en ik om via het dorp terug te lopen naar het station en bij Gasterie Aan de Kirk iets te gaan drinken. Daar heb ik een Kasteel Donker gedronken en we hebben gezellig even zitten kletsen met de uitbaatster en een paar gasten die er kwamen eten. Na ruim een half uur zijn we opgestapt en rond vijf uur hebben we de stoptrein richting Sittard genomen. Een uur later was ik op station Blerick, waar ik nog steeds een fietskluis heb en dus even de beentjes los kon trappen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

31e Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg, 09 t/m 12-08-2018

Klik hier voor de website van de Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg

Datum: 09 t/m 12-08-2018
Tocht: 31e Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg
Organisatie: Stichting Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg
Internet: http://www.heuvelland4daagse.nl/
Afstand: 4 x 28 = 112 kilometer
Totaal afgelegd: 45057 kilometer
Weer: 1e dag zwaar bewolkt, stevige regenbuien met onweer; daarna half bewolkt, zonniger en droog.
Middagtemperatuur: ca. 23-24 °C, laatste dag ca. 28 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GC5Q14KGC6H9W3

Woensdag 8 augustus 2018 – Heenreis en aankomst
Zoals elk jaar wilde ik rond 14.00 uur op de slaapplaats in de school van Berg zijn, dus nam ik rond kwart voor twaalf de bus naar station Venlo. Met de trein ging het via Roermond naar Maastricht, waar ik de bus naar Berg en Terblijt moest nemen. Het busstation was vernieuwd, maar het viel me op dat de blindengeleidelijnen nog ontbraken. Ook was het even zoeken naar de bus, die veranderd was in stadsbus lijn 4. Even na twee uur arriveerde ik in de school, maar dit jaar mochten we niet meer in de klaslokalen slapen. Op het laatste moment had de brandweer hier bezwaar tegen gemaakt, omdat enkele lokalen geen nooduitgang hebben. Jaren lang hebben we er zonder problemen gebruik van gemaakt en elke schooldag mag je dertig kinderen in zo’n lokaal proppen, maar ineens ziet men het wel als een probleem om er te overnachten…

Na het welkom met de koffie en Limburgse vlaai zijn we (Mia was er ook) boodschappen gaan doen en naar de tent gegaan, waar we wat gedronken hebben. Ik heb er ook een nieuw T-shirt gekocht. Op de terugweg troffen we onze trouwe fan Shirley weer. Ze zat in de rolstoel in de tuin en we hebben even wat bijgekletst. Ik liet haar een foto van het T-shirt zien en ze vond het mooi, dus beloofde ik er ook één voor haar te kopen. Nadat we nog even bij de school zijn geweest ben ik gaan eten bij de cafetaria Berg, want ik had geen zin in een uitgebreide maaltijd. Daarna was het tijd voor de traditionele opening van de vierdaagse, met toespraken van de voorzitter, burgemeester en pastoor. Tegenwoordig is er ook nog een programma na de opening met optredens van theatergezelschappen, acrobaten, of iets dergelijks, maar dat wordt voor mij te laat. Dus ging ik terug naar de school, heb daar nog een biertje gedronken en vervolgens ben ik gaan slapen.

Jachthoornkorps Sint Sebastianus uit Schimmert bij de opening

Donderdag 9 augustus 2018 – 1e wandeldag
Berg en Terblijt – Margraten – Euverem (v.v.)
Voor het ontbijt en het klaarmaken van een lunchpakket had ik ruim de tijd genomen en dus ging ik rond kwart over zeven richting de start bij café zaal ’t Vöske, waar ik even na half acht vertrok voor de eerste wandeling van achtentwintig kilometer. De route ging via Gasthuis en Groot-Welsden naar de eerste rust bij gemeenschapshuis Oos Heim in Margraten. Daar zat ik even buiten met een beker koffie, maar al snel voelde ik de eerste regendruppels. Dus bekeek ik het buienalarm op de smartphone en dat beloofde niet veel goeds. Tijd om de paraplu tevoorschijn te halen en de rugzak in de regenhoes te doen.

Via Termaar moesten we naar Euverem en dat was allemaal open terrein. Achter en naast me zag ik donkere volken steeds dichterbij komen en het onweeralarm op de smartphone liet weten dat er ook fiks wat ontladingen waren; 12 kilometer, 8 kilometer, 4 kilometer… Ook dit kwam steeds dichterbij, maar niemand (wandelaars, verkeersregelaars) leek zich zorgen te maken. Ik keek inmiddels in het rond voor een schuilplaats. Helaas waren alle boerderijen behoorlijk ver weg en dus besloot ik maar een bosgebiedje in te vluchten. Ook niet ongevaarlijk, maar altijd nog beter dan het open veld. Pas toen het onweer overgetrokken was, ben ik weer verder gegaan. In Euverem hadden we rust bij restaurant “Cup&Vino Landelijk Euverem” naast camping Osebos en daar heb ik even een kop soep gegeten met de paraplu boven mijn hoofd, want de bomen drupten nog aardig na…

De splitsing met de tweeënveertig kilometer volgde meteen na de rust en ik ging via het gehucht De Hut en de dorpen Ingber en Scheulder terug naar Margraten. Omdat Berg en Terblijt geen drogist heeft en mijn flesje kamferspiritus nagenoeg leeg was, ging ik daar even op zoek naar een drogist. Ik vond een filiaal van de DA, maar zij hadden alleen de variant met glycerol. En dat maakt je voeten zachter in plaats van stugger. Ik kreeg het advies om even bij de apotheek langs te gaan. Die was echter dicht vanwege middagpauze, dus ging ik na de rust in Margraten nog een keer terug. Ze hadden het ook niet, maar konden het bestellen en dan in Berg en Terblijt bij het medisch centrum laten afleveren, waar ik het dan op vrijdag kon ophalen.

Met de onweersbui op de foto…

In Margraten kwam ik Willy nog tegen die een veel hoger tempo had dan ik. De route ging nogmaals via Groot-Welsden en daarna via Wolfshuis terug naar Terblijt. Toen ik bijna in het dorp was, barstte er een tweede onweer los. We moesten nog een heuvel over en langs een maïsveld, wat dus best wel beangstigend was. In Terblijt schuilde ik even onder een carport en ik probeerde op het buienalarm te kijken. Er was echter nauwelijks internetverbinding, dus besloot ik door de regen terug te lopen naar café zaal ’t Vöske. Ik heb in de tent een Affligem dubbel gedronken, want de café is inmiddels veel te duur geworden. Zes en een halve euro voor een halve liter Weizen hoorde ik iemand zeggen… Schandalig. Voor minder dan dat kocht ik een T-shirt voor Shirley. Vanwege het slechte weer zat ze achter het woonkamerraam, maar ze kwam wel even aan de deur toen ze mij zag. Ze glunderde en het T-shirt moest natuurlijk ook meteen aangetrokken worden.

Tegen vier uur was ik weer terug in de school en ik had ruim de tijd om even te gaan douchen. Daarna zijn we naar restaurant De Potkachel gegaan voor het diner. We wilden nog wel even een klein wandelingetje maken en besloten vervolgens naar brasserie Van Alles Get te lopen om alvast te reserveren voor zaterdag, want dan is het daar meestal enorm druk. Tegen acht uur waren we weer in de school, waar ik onder het genot van een paar pilsjes lekker kon uitrusten…

Terug in de feesttent

Vrijdag 10 augustus 2018 – 2e wandeldag
Berg en Terblijt – Hoeve Blankenberg – Mheer (v.v.)
Ook op de tweede dag ben ik wat later van start gegaan, zo rond kwart voor acht. Voor die achtentwintig kilometer heb je sowieso tijd genoeg. De route ging richting Bemelen, waar we aan de westkant van groeve ’t Rooth liepen. Bij die groeve liggen vijf geocaches, die we eigenlijk altijd links laten liggen. Nummer vijf was nog wel te doen vanaf het parcours, dus liep ik even de trappen en de heuvel op. De cache heb ik snel kunnen vinden. Helaas ligt de rest te ver weg (en een paar maanden later werd de hele serie opgedoekt…). Na het oversteken van de Keunestraat ging de route ook nog langs twee prachtige groeves; Aan de Koeberg en Julianagroeve. Zoals de meeste mergelgroeves in dit gebied kun je er wel langslopen, maar de groeves zelf zijn beschermd natuurgebied en dus niet toegankelijk. Even verderop, vlak voordat we de rijksweg N278 overstaken, zag ik ineens een paar koeien in een akker staan. Die hoorden daar duidelijk niet thuis. Ze waren losgebroken uit de naastgelegen wei. Een paar wandelaars dreven de koeien ook nog de verkeerde kant op. Nou maar hopen dat ze niet op de rijksweg terecht zouden komen. Ze hebben het wel even bij de verkeersregelaar gemeld.

Even voor half tien was ik bij de hoeve Blankenberg waar ik een beker koffie gedronken heb. Daarna ging het via Herkenrade, waar een mooie Mariagrot staat, naar Mheer. Daar konden we genieten van prachtige vakwerkhuizen. In de zaal van de Koninklijke Harmonie Sint Cecilia hadden we rust en werd het weer tijd voor een kop soep. Vroeger, met Henk, deed ik dat ook altijd als we op de helft zaten. Ik vond het prima om deze traditie weer eens op te pakken. In Mheer was wederom het keerpunt voor de achtentwintig kilometer. We mochten over de binnenplaats van het kasteel lopen, die normaal niet toegankelijk is voor publiek. De route ging verder via Libeek, door Sint Geertruid naar Eckelrade. Ook hier hebben we in het verleden vaak rust gehad en dus mooie herinneringen aan de tijd dat Henk er nog was. Langs de groeve Blankenberg ging het vervolgens terug richting de hoeve Blankenberg. De groeve mochten we dit keer niet in en dus ook geen beklimming van de Wolfskop. In plaats daarvan volgden we een pad met flinke stenen, tussen de bomen. Vorig jaar leek dit pad meer op een rivier, maar nu was het gelukkig kurkdroog.

Julianagroeve

Bij de hoeve Blankenberg heb ik een flinke rust genomen; zo’n drie kwartier. En heerlijk genoten van een Grimbergen Dubbel en mijn lunchpakket. Daarna mochten we via de rand van het dorp Cadier en Keer richting Sint Antoniusbank. Hierbij passeerden we het Klinkenberghbos, waar ook een geocache verstopt ligt. Ik probeerde er via een smal paadje en een weiland te komen, maar ik kwam bij een afrastering niet meer verder. Dan maar door het bos struinen, wat nog niet meeviel. De cache lag ook nog tegen een helling, dus werd het flink klauteren. En pas bij de tweede zoekpoging had ik de cache te pakken. Het was wel vermoeiend, maar ik was blij dat ik deze cache nou eindelijk eens gevonden had. Na Sint Antoniusbank en Bemelen ging de route over de Bemelerberg en mochten we kiezen tussen een makkelijk of een moeilijk parcours. Het verschil zit hem in de steilheid van de helling en ik blijf de steilste helling toch wel gaaf vinden. Boven was het weer heerlijk genieten van het fraaie uitzicht.

Tegen vier uur was ik aan de finish en heb ik nog even een biertje gedronken in de tent. Op de terugweg naar de school zat Shirley mij al weer op te wachten in de tuin. Ze had een cadeautje voor me gemaakt; een mooie ingelijste foto van haar met het Heuvellandvierdaagse T-shirt. De lijst was mooi versierd en er stond “Bedankt Shirley” op. Erg leuk; dat krijgt een mooi plekje thuis… Vervolgens ben ik even naar het medisch centrum gelopen om de kamferspiritus op te halen. Die was echter nog niet bezorgd en tegen half zes, na het douchen bleek het er nog steeds niet te zijn. Dat werd dus zuinig aan doen met het restje wat ik nog had. Voor de avondmaaltijd hoefden we deze keer de deur niet uit, want er werd een heerlijke pastamaaltijd van brasserie Amuseer uit Wijlre geserveerd in de school, met verschillende soorten pasta, lasagne en salades.

Kasteel Mheer

Zaterdag 11 augustus 2018 – 3e wandeldag
Berg en Terblijt – Sibbe – Schin op Geul (v.v.)
Na de start, zo rond twintig voor acht, ging de route een stukje door het dorp naar de scouting en voetbalvereniging, waar de fruitpost opgesteld was. Daarna mochten we steil omlaag, door de Dellen naar het Geuldal, waar we de Geul volgden tot in Valkenburg. Daar voelde ik me net een toerist in eigen land. We liepen het Kuurpark Cauberg in, met zicht op het Holland Casino. Na een flinke afdaling volgde de Lourdesgrot, waar ik ook even ben gaan kijken. Langs de Fluweelengrot (wat helemaal geen grot is, maar een mergelgroeve) gingen we weer bergopwaarts, door het bos richting de Wilhelminatoren. Die heb ik trouwens niet gezien, ook al was ik er heel dichtbij. Gelukkig mochten we daarna boven blijven, totdat we via een wei bij het Sibberhuuske uitkwamen voor de eerste rust. Een prachtige locatie voor een rust, zo’n fraaie kasteelhoeve uit de 14e eeuw…

Via Sibbe en IJzeren ging de route naar het Gerendal, met zijn prachtige vergezichten over de omgeving van (Oud-)Valkenburg en Schin op Geul. Daarna wandelden we door de weien bij de Geul in de buurtschap Strucht, om uiteindelijk bij gemeenschapshuis ’t Geboew uit te komen voor de rust op circa veertien kilometer, tevens het keerpunt voor mij. En je raadt het vast al: tijd voor een heerlijke kop soep. Daarna werd het weer een stukje de Geul volgen tot de beroemde “Drie Beeldjes”. Na het oversteken van de Geul ging de route langs kasteel Schaloen en aan de overzijde van de N595 langs de kapel weer het Gerendal in. Terug door de bossen naar het Sibberhuuske, waar ik even een Primus pilsener gedronken heb. Liever heb ik een speciaalbiertje, maar deze had ik nog niet in mijn verzameling op de bier-app Untappd,

Vanuit het Sibberhuuske ging de tocht richting de Cauberg, waar we door het gelijknamige bungalowpark liepen. Daarna volgde een mooi stukje door de hellingbossen naar Vilt en vervolgens een pad langs de zogenaamde belevingsboomgaard van Vilt richting Berg en Terblijt. Daar gingen we weer een stukje over een voormalige vuilstort, die nu omgetoverd is tot natuurgebied. Bij de Brakke Berg kwamen we het dorp weer in en rond half drie was ik al terug bij café zaal ’t Voske. Daar heb ik nog zo’n anderhalf uur in de tent doorgebracht. Het was er best druk, maar wel gezellig. Na het douchen zijn we naar brasserie Van Alles Get gegaan, waar inderdaad van alles wat te kiezen valt op de kaart. We hebben er heerlijk gegeten en gedronken, om vervolgens in de school te gaan uitbuiken…

Uitzicht over Valkenburg

Zondag 12 augustus 2018 – 4e wandeldag en terugreis
Berg en Terblijt – Meerssen – Geulle (v.v.)
Traditioneel moeten we in de school eerst onze spullen inpakken voordat we vertrekken naar de start, zodat men kan poetsen en opruimen. Dus werd het pas rond kwart voor acht dat ik aan de laatste wandeling begon. De route ging wederom richting het Geuldal via de Dellen, maar nu langs de oostkant van de prachtige Curfsgroeve. Helaas kregen we die niet te zien. In het Geuldal stond de fraai versierde fruitpost; miniatuurtractors, een windmolentje, poppetjes… Het was me nog niet eerder opgevallen. Zou het elke dag zo geweest zijn? Na het fruit mochten we onder de A79 door en via het dorpje Raar wandelden we naar Meerssen. Op de Markt, voor de basiliek van het Heilig Sacrament, was een grote rustpost ingericht. Ook dit jaar zaten de vlaaien weer flink onder de wespen, dus was het enorm goed oppassen, ook met koffiedrinken. Ik wilde nog even in de basiliek gaan kijken, maar die was gesloten vanwege de voorbereidingen voor een televisie-uitzending van de heilige mis.

Dan maar weer aan de wandel, langs een uithoek van Maastricht-Aachen-Airport naar de Kruisberg, waar restaurant Bergrust tussen de rijbanen van de A2 ligt. Ooit was dit ook een rustplaats van de Heuvellandvierdaagse, maar nu liepen de wandelaars stug door. Via Kasen wandelden we naar de rand van het Bunderbos, die we richting Geulle volgden. Het duurde een flinke poos voordat de route de afdaling inzette. Na het passeren van het spoorviaduct volgde al snel de rust bij café De Gäöllenaer waar het best druk was in de zaal. En uiteraard had men er weer heerlijke soep en toen ik die op had mocht ik aan de terugweg beginnen. Die ging weer onder het spoorviaduct door, waarna ik de spoorlijn een flink stuk door het Bunderbos mocht volgen. Uiteindelijk moest er weer flink geklommen worden om in Kasen uit te komen, waarna de route naar het ecoduct over de A2 op de Kruisberg ging. Even heb ik nog getwijfeld om een uitstapje naar restaurant Bergrust te maken, maar op de Markt in Meerssen zaten ook leuke eet- en drinktentjes…

In het Bunderbos

Maar eerst heb ik dan toch de basiliek bezocht. Indrukwekkend, groots en erg mooi. Vooral de beelden en het glas-in-lood waren prachtig. Daarna ben ik even een Brugse Zot gaan drinken bij gastrobar De Proosdij. Daar stonden heel wat lekkere bieren op de kaart, maar een groot deel was uitverkocht. Omdat de routes bij deze vierdaagse gesplitst zijn, waren lopers van andere afstanden hier al geweest in de voorgaande dagen, en zij hadden blijkbaar een groot deel van de voorraad opgezopen… Maar het Brugse Zot smaakte prima, en hoewel ik had gehoopt hier verlost te zijn van alle wespen op het plein, betrapte ik er toch nog ééntje binnen…

Rond kwart over één ben ik aan de laatste etappe van zo’n zeven kilometer begonnen. Die ging eerst door het Proosdijpark en nog een stuk door Meerssen, om vervolgens langs de Geul naar de A79 te gaan. Toen we daar onderdoor waren mochten we weer het hellingbos De Dellen in, waar we via het hoger gelegen deel terugliepen naar Berg en Terblijt. Bij de intocht werd ik binnengehaald door mijn moeder en ook Shirley stond met haar vader te kijken, dus hebben we nog even een praatje gemaakt. En zoals elk jaar kreeg Shirley mijn roosje. Ook andere wandelaars hadden dat gedaan en zo had ze een hele bos rozen. We namen afscheid en ik ging me afmelden. Iedereen kreeg nu dezelfde medaille; medailles met het aantal keren dat je hebt deelgenomen worden niet meer standaard verstrekt. Dat vind ik wel erg jammer, dus kocht ik een losse medaille met nummer drieëntwintig. Na het afmelden zijn we nog een poosje in de tent geweest, waar ik van Theo “Hoedje” zelfs nog een paar consumptiebonnen extra kreeg. En met speciaalbier hou je altijd een bon (statiegeld voor het glas) over. Die heb ik later ook maar weggegeven, want ik had wel genoeg bier op…

Rond half vijf waren we bij de school en ik had nog een half uur om te douchen. Daarna hebben we de weekendtas meegenomen naar cafetaria Berg, waar we een patatje gegeten hebben. Helaas misten we net de bus naar Maastricht en dus werd het een uur wachten. Dan maar met een halve liter Alfa Edel Pils op het terrasje van de cafetaria gaan zitten wachten. Rond twintig voor acht zijn we alsnog nar Maastricht vertrokken (samen met een paar Noord-Hollandse wandelaarsters) en daar hebben we de intercity naar Roermond genomen. Na een overstap op de stoptrein van Arriva kwamen we rond 21.00 uur in Venlo aan, waar we met het avondvlinderbusje naar Blerick moesten. Maar van de in- en uitcheck klopte weer eens helemaal niks… Rond kwart over negen stapten we over de drempel van mijn moeders flat en zat de vierdaagse erop. Althans fysiek, want de dag erna had ik nog vrij en kon ik aan de slag met de “digitale erfenis”; de foto’s, routes en geocaches. Het verslag liet nog op zich wachten tot 3 januari 2019…

Basiliek van het Heilig Sacrament in Meerssen

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

35e OLAT Wandeldagen Nijnsel, 03 t/m 05-08-2018

Klik hier voor de website van wsv. OLAT

Datum: 03 t/m 05-08-2018
Tocht: 35e OLAT Wandeldagen Nijnsel
Organisatie: wsv. OLAT
Internet: http://www.olat.nl/
Afstand: 27 + 25 + 22 = 74 kilometer
Totaal afgelegd: 44945 kilometer
Weer: Zonnig, (te) heet, weinig wind, nauwelijks bewolkt (zaterdag iets meer), geen neerslag.
Middagtemperatuur: vrijdag ca. 34 °C, zaterdag ca. 32 °C en zondag ca. 28 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3
Geocache(s) dag 1: GC5QVDRGC5G7CEGC5P34QGC3F78EGC77W7QGC3F7B1GC3WDM8
Geocache(s) dag 2: GC762V2GC71ZZMGC6Y76FGC6Y76KGC747MM
Geocache(s) dag 3: GC76VT4GC59ZHNGC7DYT9

Nieuwe schoenen
Vlak voor de Kennedymars van Someren kwam ik tot de ontdekking dat beide paar schoenen die ik in gebruik had, aardig versleten waren. Bij de Brooks trailrunningschoenen was ik, ondanks de belofte dat deze steviger zouden zijn dan een gewone hardloopschoen, weer eens door de mesh heen gegaan met mijn linker kleine teen. En van de New Balance wandelschoenen was de zool (met name de hak) flink versleten. En dus had ik een paar nieuwe wandelschoenen gehaald bij Het Loopcentrum. Een paar Meindl’s, normaal niet mijn favoriete merk, maar ze voelden goed aan in de winkel. Ze moesten wel nog ingelopen worden en dat gaat niet tijdens een Kennedymars of de Nijmeegse vierdaagse, dus besloot ik er de OLAT wandeldagen op te gaan lopen.

Vrijdag 3 augustus 2018 – Dag 1 – Rondje Son en Breugel
Vanwege de nieuwe schoenen en de verwachte hitte koos ik dit keer niet voor de vijfendertig kilometer, maar schreef ik mij in op de vijfentwintig. Al voor zeven uur stond ik op de bushalte bij het raadhuis in Son, waar Hein Voets mij ophaalde. Omdat we pas na zeven uur in het startbureau aankwamen, was de grote meute en dus ook een aantal bekenden al vertrokken. Ik maakte nog wel een praatje met Henk Vink onder het genot van een kop koffie. Hij wilde niet met mij mee en dus ging ik rond tien voor acht alleen op pad. We staken het parkeerterrein bij de Vresselse Hut over en liepen door de velden en een stukje bos naar de Dommel. De maïs was gortdroog en helemaal bruin geworden door de aanhoudende hitte en droogte van de afgelopen weken. Langs de Dommel was het gelukkig nog wel groen. Via de buurtschap Wolfswinkel liepen we Son in en door het dorp wandelden we naar een dijk langs de A50, waar bij een slootje onder een brug de eerste geocache lag. Terwijl ik die aan het loggen was, kwam Henk net langs en liepen we samen verder. Vlakbij lag nog een cache die ik ooit wel gevonden had, maar niet open kreeg. Na enig zoekwerk vonden we hem weer en heeft Henk geholpen met het openen ervan. Toch wel tof dat Henk zo enthousiast meedoet, daar heb ik veel steun aan.

Gortdroge maïs

Ingeklemd tussen de A50 en het dorp Son liepen we een bosgebiedje in, waar we een link paadje langs een flink diepe, maar droge beek volgden. Zo zag het er tenminste uit… Aan het eind van het pad volgde al de eerste wagenrust, dus tijd voor een beker koffie. Na een korte stop staken we de A50 over en maakten we nog een klein uitstapje naar een geocache. Er lagen er hier genoeg in de omgeving, maar het ging te ver om ze allemaal op te pikken. Niet veel later gingen we de Sonse Heide op, waar we langs het Oud Meer liepen. Het mulle stuifzand maakte het lopen zwaar en de zon brandde al flink in onze nek. Zonnebrandcrème was geen overbodige luxe… Aan de zuidkant van de heide kwamen we aan het Wilhelminakanaal en dit volgden we onder de A50 door, om vervolgens bij een duiker van de Groote Beek wederom op zoek te gaan naar een geocache. Hier hadden we minder succes en Henk was zo fanatiek dat het moeite kostte om hem weer aan de wandel te krijgen. Het moet ook niet teveel tijd gaan kosten… En ook in een bosgebiedje verderop wilde het niet lukken om een andere geocache te vinden. Het bospaadje kwam uit in de bebouwde kom van Son en we bleken ineens op een terrein van een zorggroep te lopen. En ook daar was een cache verstopt; heel vernuftig weggewerkt in een afrastering. Het stuk buis wat eruit kon en waar de cache inzat leek net echt; zelfs de roestplekken die op de rest van de afrastering zaten waren nagemaakt.

Vanuit dit terrein wandelden we het centrum van Son in, waar we vlak bij de bushalte en het raadhuis rust hadden bij café restaurant De Zwaan. Hennie zat er ook en Theo voegde zich ongeveer een kwartier na ons ook bij het gezelschap. Het was gezellig en ik heb twee speciaalbiertjes genuttigd, wat achteraf met dit hete weer absoluut niet verstandig bleek te zijn. De rest van de tocht had ik er flink last van. Normaal zakt het niet snel in mijn benen, maar nu leek het wel of ik twee loden klompen aan had. En de voeten begon ik ook al aardig te voelen… Henk ging met Hennie terug via de route van de twintig kilometer en Theo was ook wat eerder vertrokken, omdat hij nog een lusje moest maken. En dus mocht ik de tweede helft van de tocht alleen verder. Ik stak het Wilhelminakanaal over en ging opnieuw op zoek naar een geocache, maar helaas wilde het niet lukken en nu miste ik ook het extra paar ogen van Henk. Dan maar op pad richting Nederwetten. In het buitengebied heb ik me vervolgens flink verlopen. Toen ik erachter kwam dat ik te ver was, ging ik terug en zag ik nog steeds geen pijlen. Andere wandelaars kwamen mij tegemoet en dus draaide ik me weer om. Er bleken mensen aan een gasleiding te werken en hun busje stond precies voor de pijl en de poort die we moesten hebben. Twee keer langs gelopen en niks zeggen…

Langs de Dommel en via een brug die ooit in de Kempische wandeldagen zat kwam ik bij de oude toren in Nederwetten, die nu midden in een paardenwei staat. De route ging verder door het dorp en we passeerden de Heilige Lambertuskerk, om vervolgens net buiten het dorp bij een tweede, kleine, wagenrust uit te komen. Even in de schaduw van een paar bomen zitten was meer dan welkom… Daarna wandelde ik via natuurgebied Breugelsche Beemden naar het gehucht Stad van Gerwen, waar ik weer het Wilhelminakanaal overgestoken ben. Vervolgens kwam ik op een landweg vol in de brandende zon terecht en werd de tocht meer en meer een hel, want ik had flink last van de nieuwe schoenen. Bij een bankje (helaas ook pal in de zon) ben ik gestopt om de schade te bekijken. De hakken waren ruw, de kleine tenen allebei kapot en er zat een blaar onder mijn rechter dikke teen. Gelukkig mocht ik aan de noordoostkant van Breugel een klein bosgebied in, maar daar heb ik me nogmaals verlopen. De bewegwijzering is ook niet meer wat het geweest is en ik hoorde dat ik niet de enige was die zich verlopen heeft. Vlakbij het bosgebiedje was een derde wagenrust. Hoewel ik het aggregaat en de wandelaars kon horen, vond ik het paadje ernaartoe niet totdat ik wederom tegengesteld op de route liep en wandelaars tegenkwam. Ik plofte uitgeput op de wagenrust neer. We moesten nog een kleine vier kilometer en daar zag ik enorm tegen op…

Oude toren Nederwetten

Het laatste stuk ging door het gehucht Mosbulten en langs minicamping ’t Vressels Bos. Ook allemaal open terrein met deels mul zand, en dus pittig. Ik was pas tegen half vijf terug bij de Vresselse Hut en er stond bijna dertig kilometer op de GPS. Ik voelde me flink beroerd door de hitte; hoofdpijn en duizelig. Zin in bier had ik niet meer, en de warmte was ik ook zat. Dus heb ik binnen aan de bar gezeten, twee glazen cola light gedronken en daarna heeft Hein mij weer naar de bushalte gebracht. De eerste dag zat er op, maar was zwaar, dus maar hopen dat de nachtrust goed zou doen en ik de volgende dag weer fris op pad kon… En die nieuwe Meindl’s? Geen succes; ik heb ze op maandag teruggebracht naar Het Loopcentrum en ingeruild voor een nieuw paar New Balance…

Zaterdag 4 augustus 2018 – Dag 2 – Rondje Sint-Oedenrode
De tweede dag heb ik maar weer de oude, versleten New Balance wandelschoenen aangetrokken (waar ik wel nieuwe stukjes zool onder de hakken had laten zetten). Omdat het zaterdag was reed het openbaar vervoer niet al te vroeg en was ik dus een uurtje later bij de Vresselse Hut. Na een snelle kop koffie ging ik om twintig over acht van start. Het beloofde wederom een hete dag te worden, dus had ik me al ingesmeerd met zonnebrandcrème. De route ging eerst door het Vresselse bos naar de Hazeputten en vervolgens via een brug over de Dommel naar Nijnsel. Bekend terrein dus. Daar staken we de A50 over en ging de route door het buitengebied naar Sint-Oedenrode, waar we een wagenrust hadden in het park van kasteel Henkenshage. Na een beker koffie kreeg ik ook nog een blikje cola-light mee voor onderweg. Meestal drink ik dat ’s middags pas, maar ik wilde het ook niet laten staan omdat ik het al fijn vond dat men ervoor gezorgd had. Ik was zo druk met de route bezig dat ik de geocache die het park lag over het hoofd gezien heb. Daarna volgde een stuk door het dorp, over de Dommel en door park De Neul. Door het buitengebied maakten we een flinke lus richting Olland, waar de organiserende vereniging ooit ontstaan is en de letter “O” aan ontleent. Ik passeerde een geocache waarvan ik het logrolletje niet kon vinden. Op de terugweg richting Sint-Oedenrode volgden er nog twee. De eerste bestond uit een heleboel bellenblaaspotjes die aan elkaar gelijmd waren en in een paal van een verkeersbord verstopt zaten. Bij de tweede, die in een verfrommeld blikje achter een verkeersbord zat, trof ik een andere geocacher die de Kennedymars aan het lopen was. Zijn tempo lag echter wat hoger dan het mijne, zeker met die zere voeten…

We kwamen door het park Kienehoef en wandelden zo Sint-Oedenrode weer in. Ook nu ging de route nog een keer door park De Neul om vervolgens midden op de Markt uit te komen. Daar hadden we de grote rust bij restaurant De Gouden Leeuw. De soepen op de kaart zagen er niet zo aantrekkelijk uit, dus bestelde ik een biertje van brouwerij Maallust. Een Kolonist Weizen, maar ook dat zag er niet uit zoals verwacht. Helemaal niet troebel, maar volgens de kelner zat dit toch echt op de tap. Intussen kwam Peter van de Ven bij me zitten. Hij bleek niet aan de wandel te zijn, maar kon het ook niet missen. En dus was hij met de bus naar Sint-Oedenrode gegaan. Na een ietwat te lange rust van een uur stapte ik ook maar weer eens op voor de laatste tien kilometer. En net toen ik weg wilde gaan, kwam ik Theo (van Hennie) tegen. Konden we mooi een stukje samen doen, tot de eerstvolgende geocache… Via een park met een flinke vlonderbrug over de de Dommel liepen we Sint-Oedenrode weer uit en na een flink stuk langs de Dommel gelopen te hebben, gingen we onder de A50 door. Al snel volgde weer een leuke geocache, die verstopt bleek te zitten in een niet-gebruikte isolator van een schrikhek. Theo liep door en dus was ik ook weer alleen.

Voor wie wat sneller thuis wil zijn… (Markt, Sint-Oedenrode)

Na het passeren van een boerenerf ging de route weer over de Dommel. Een flinke poos later kwamen we bij een kleine uitzichttoren, die de vorige keer flink verloederd, onveilig en daardoor afgesloten was. Nu stond er een gloednieuwe en dus ben ik toch weer even boven gaan kijken. Nieuwe toren, hetzelfde uitzicht, maar nog steeds mooi… Weer een stukje verderop volgde een wagenrust en intussen had men wel enkele blikjes cola-light geregeld, waardoor ik ook wat fris kon nemen. En dat deed goed, want ook de tweede dag was het enorm heet. Het laatste stuk van de route ging door de bossen en over de heide, aan de andere kant van de Hazenputten en door het Vresselse bos. Rond kwart voor vier was ik terug bij de Vresselse Hut. Na het afmelden zag ik Hennie en Frans Staal op het terras zitten. Hennie bleef niet lang en ze liet mij met Frans achter. Ik dronk een LeFort, die goed smaakte, maar met 9% alcohol merkbaar aansloeg. We raakten aan de praat en een kleine twee uur later had ik al drie van die kelken op. Hoogste tijd om Hein te bellen en naar huis te gaan…

Zondag 5 augustus 2018 – Dag 3 – Naar Het Goeie Leven (Eerde)
Op de zondag kon ik pas echt laat in Son zijn, rond half tien. En dus werd het kwart over tien voordat ik eens weg was bij de Vresselse Hut. De twee vorige dagen zijn enorm heet geweest en ik had beide dagen flink diep in het glaasje gekeken, dus besloot ik nu de twintig kilometer te lopen (die overigens ook nog tweeëntwintig bleek te zijn) en het bier maar eens te laten staan. Gelukkig was het ook ietsje koeler, al is achtentwintig graden nog steeds te warm om lekker te lopen. Maar het scheelde toch vier tot zes graden… De route ging eerst weer een stuk door het Vresselse bos en aan de Oude Lieshoutsedijk kwamen we bij een kapelletje waar ik ooit eerder een geocache opgepikt had. Ik stond er even te kijken en hij zat er nog. Intussen waren er verschillende mensen die hier een pijltje gemist hebben en rechtdoor liepen, dus die heb ik maar even teruggeroepen. Via de landwegen (die soms flink stoffig waren) kwamen we bij de eerste wagenrust uit. In de weg ertegenover zat een geocache verstopt, dus die ben ik eerst gaan oppikken. Het was nog even flink puzzelen om het logrolletje te bemachtigen. Daarna had ik wel een beker koffie verdiend, vond ik.

Na de wagenrust moest ik weer de A50 over en kwam ik in het gehucht Koevering. Samen met Mia hebben we daar eens naar een geocache gezocht bij het monument van de Koeveringse molen. We konden hem niet vinden en ook nu heb ik een flinke poos lopen zoeken. Zelfs met hulp van een paar fietsers die er aan het uitrusten waren, lukte het eerst niet. Even later voelde ik het trommeltje zitten, maar wilde het niet uit zijn verstopplek, totdat ik doorkreeg hoe het moest. Ik vervolgde eenzaam mijn weg naar de Vlagheide, waar een een stukje over de voormalige vuilstort gingen. Klimmen en dalen dus. In het bos ernaast volgde de derde en laatste geocache voor deze dag. Ik was al laat en ik was bang dat men wellicht de pijlen zou komen ophalen. Dat viel gelukkig wel mee. Het was een enorm leuke geocache. Het leek eerst op een meetpunt van Rijkswaterstaat, maar toen het slot eenmaal open was, floepte er een zwarte Piet met een fietsje uit. Het kostte zelfs nog enige moeite om alles weer goed terug te plaatsen. Daarna liep ik vlug door naar de rust, bij camping Het Goeie Leven. Voor de wandelaars waren er wat banken en tafels neergezet naast de bistro en ik nam er even een kop soep, voordat ik aan de terugweg begon.

De droogte was ook op de camping goed zichtbaar…

Vlak na de camping kwamen we op een stukje privéterrein met mooie vennen, waterlelies en bruggetjes. Ook hier ben ik al eens eerder geweest. Een eindje verderop wandelden we over landgoed De Rijt, wat een stuk kaler was. Blijkbaar was hier de natuur nog in aanleg. Via landelijk gebied ging de route terug naar Sint-Oedenrode, waar we een stukje langs de N637 liepen om vervolgens weer de A50 over te steken. Ik liep Henk Vink voorbij en na een praatje volgde een pad langs natuurgebied Moerkuilen en de Dommelbeemden, totdat we bij de laatste wagenrust kwamen. Dit keer had men de cola-light vergeten en voor de rest was er ook niet veel soeps meer, dus nam ik een bekertje melk. Ook de kwaliteit van de mobiele posten lijkt elk jaar wel achteruit te gaan. Ik heb nog even bij de kapel staan kijken voordat ik aan het laatste stuk van vijf kilometer begonnen ben. Dat ging via het natuurgebied Moerkuilen naar Hoeve Strobol, waar een boerententoonstelling plaatsvond. We konden er gaan kijken, echter werd dit voor mij te laat. Dus liep ik verder langs de Hazenputten en door het Vresselse bos terug naar de Vresselse Hut. Ik zag er geen bekenden meer behalve Rudolf en Gerrie, die zo snel weg waren dat ik Rudolf niet eens meer kon feliciteren met zijn verjaardag. Aan de bar heb ik nog even een cola-light gedronken en daarna heeft Hein me weer naar de bushalte in Son gebracht.

Zo met die droogte, hitte, nieuwe schoenen die geen succes bleken te zijn, een paar biertjes teveel op de eerste twee dagen en geen suikervrije frisdrank op de rusten van dag één en drie, was het toch wel een pittige driedaagse. Maar ondanks dat heb ik er toch van genoten en ik hoop er volgend jaar weer naartoe te kunnen gaan. Geldrop (vroeger) was mooier en had meer mogelijkheden qua bossen en heide, maar ook de omgeving van Nijnsel is zeker niet verkeerd…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

102e Vierdaagse Nijmegen, 17 t/m 20-07-2018

Klik hier om naar de site van de Nijmeegse vierdaagse te gaan.

Datum: 17 t/m 20-07-2018
Tocht: 102e Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen Nijmegen; Walk of the World
Organisatie: Stichting De 4Daagse
Internet: http://www.4daagse.nl/
Afstand: 4 x 40 = 160 kilometer
Totaal afgelegd: 44871 kilometer
Weer: Soms redelijk bewolkt, maar vooral veel opklaringen en zonnig. Weinig wind (W/N-NW/N 2 Bft.). Droog.
Middagtemperatuur: ca. 26 – 28 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GC6KW4WGC78V1QGC72JHP
Geocaching events: GC7Q3B8GC7Q1G8GC7PPBFGC7Q1GF

Eindelijk, na dik anderhalve maand onzekerheid, werd er op de vrijdag voor deze vierdaagse eindelijk uit de doeken gedaan wat de reorganisatie bij ons op het werk precies ging inhouden. En dus ook wie zijn functie kwam te vervallen. Gelukkig was ik niet de pineut (en voor mijn collega die dat wel was, was ook al een ander plekje gevonden). Kon ik tenminste met een gerust hart naar de vierdaagse…

Het was voor mij de 21e keer (waarvan 16e keer reglementair), dus tja, wat moet je dan nog melden… Evenals vorig jaar is mijn moeder op zondag weer meegegaan om me weg te brengen, hebben we in Nijmegen wat rondgehangen, een paar biertjes gedronken, de startkaart opgehaald en ergens iets gegeten. Ook heb ik bij omroep Gelderland nog een nieuw petje kunnen scoren. Het kleurverschil tussen de oude en nieuwe pet was enorm… We hebben nog even naar de intocht van de vlaggenparade gekeken en ook op maandag zijn we (Lia, René en ik) weer een poosje in de stad geweest. Bovendien heb ik het jaarlijkse geocache-event van Carolaa op de Wedren bezocht.

Periscope vdeo vanaf de Wedren (6:15)
Periscope video bij omroep Gelderland (Wedren) (7:12)

Gebruikt en ongebruikt petje van omroep Gelderland; beetje kleurverschil…

Fraude – Dinsdag 17-07-2018
Op dinsdag had ik een vroege start en gelukkig had René zijn kaart kunnen ruilen, zodat we samen konden lopen. Vlak na de Waalbrug liepen we al in de file, want even verderop had men een controle opgezet. We hoorden dat er fraude gepleegd werd met de knipkaarten; mensen met vroege start waren door de startcontrole gegaan en hadden daarna hun kaart geruild met anderen die een late start hadden. Zo konden ook zij vroeg starten. En dat is uiteraard niet toegestaan. Sommigen werden hierdoor bij de start al gediskwalificeerd, anderen zijn er bij de eerste controle uitgepikt. En terecht… Maar wij hebben dit alleen van horen zeggen, en niet zelf gezien…

Op de dijk naar Oosterhout was het nog steeds erg druk en konden we niet echt tempo maken. Wel hebben we vlug een geocache opgepikt. Op de eerste dag waren ook twee van de drie rustposten van onze wandelgroep, Quo Vadis, op een andere plek neergezet. De eerste, tussen Oosterhout en Valburg, stond een straat verder, maar nog steeds op een lekkere rustige plek, een klein stukje van het parcours af. De tweede post, in Elst, was op een rotonde waar de muziek kneppelhard stond en ook bij de derde post, vlak voor Bemmel, was het geluidsniveau veel te hoog. En dat vind ik niet prettig als ik even rust wil hebben. Geen verbetering wat mij betreft…

Verder hebben we tevergeefs een geocache gezocht bij de Rijkewoerdse Plassen en hebben we kort een geocaching event bezocht op landgoed Doornik. Ook zijn we even bij de KWBN aangegaan en hebben we in Lent op het dorpsplein een cola gedronken. Daar was helaas geen bier te verkrijgen. We hebben dus iets minder rust genomen dan vorig jaar en rond kwart voor vier zat de eerste wandeldag er op…

Tussen Elst en Bemmel

Nu al aan de sterke drank? – Woensdag 18-07-2018
Het ruilen van de startkaart van René voor een late start was dit keer geen probleem, omdat veel wandelaars graag vroeg willen starten. En dus gingen wij even na zes uur op pad. Voordeel is dat het dan al goed licht is. Bij de Radboud universiteit hebben we een geocache gezocht die vorig jaar verdwenen bleek te zijn, maar ook nu hadden we geen succes. Dan maar door naar de Shell-pomp voor het eerste bakje koffie. Omdat we er elk jaar stoppen, werd ik er ook nu weer meteen herkend. Via Hatert wandelden we naar de eerste post van Quo Vadis, aan de andere kant van de A73, en daarna via Alverna naar Wijchen. Hier bezochten we weer een jaarlijks terugkerend geocache-event. Buitenom via de tweede post van Quo Vadis wandelden we richting het centrum van Wijchen, en net toen ik even naar het toilet moest, zag ik een tentje met Schrobbelèr staan. Normaal koop ik dat pas op de laatste dag, maar ik had er wel zin in en nam dus een flesje mee. Heerlijk onderweg af en toe even aan het flesje nippen…

We besloten om niet te rusten in het centrum van Wijchen, maar door te lopen, via de KWBN naar de derde rustpost van Quo Vadis. Vlak na Beuningen hebben we nog een korte stop ingelast bij de Stichting Wandelsport Dordrecht (SWD), waar ze cola light verkochten. Het was best dorstig weer en een stoeltje in de schaduw was ook wel even welkom. Daarna ging het in één teug door via Weurt naar Nijmegen. Na de Waalkade kwamen we in de roze woensdag terecht, waar het zo druk was dat we stil kwamen te staan. Maar het was er wel enorm gezellig. En om vijf voor half vijf passeerden we de finish; ruim binnen de marge…

Roze woensdag in Nijmegen

Een oase van rustDonderdag 19-07-2018
En weer een vroege start, dus dat was op woensdagmiddag wel even zeulen om het kaartje van René te ruilen. Gelukkig waren een paar dames bereid om laat te starten, zodat ook wij weer samen konden lopen. De start ging soepel en om negen minuten over vijf waren we al aan de wandel. Bij de Radboud universiteit zijn we, nu gewapend met een extra hint die we een dag eerder hadden gekregen op het geocaching event, nogmaals op zoek gegaan naar de geocache. Ondanks dat hebben we toch flink moeten zoeken en toen we het bijna wilden opgeven zagen we de cache. Eindelijk, hier zijn we vanaf. Ook op de derde dag hebben we een beker koffie gedronken bij de Shell en daarna zijn we doorgelopen naar de eerste rustpost van Quo Vadis, net achter Malden. Langs het Maas-Waalkanaal ging het naar Molenhoek en Mook, en daarna een stuk langs het water naar Middelaar. Daar hebben we een extra pauze genomen bij de tent van sportvereniging Astrantia, voordat we de Mookerplas overstaken en via Plasmolen naar Milsbeek liepen. In Milsbeek moesten we ook dit jaar weer even een stukje het parcours van de vijftig kilometer op om bij de tweede rust van Quo Vadis te komen. En omdat de meute hier al weg was, was het er lekker rustig…

Verderop, na de Sint Jansberg, vonden we nog een oase van rust. Ik wilde wel eens naar boscafé Merlijn, net aan de andere kant van de Nederlands-Duitse grens in het plaatsje Grafwegen. We zijn hier in het verleden met tochten van wandelsportvereniging De Bosbesjes uit Groesbeek wel eens aan voorbijgelopen, maar ik ben er nooit binnen geweest. En het ligt maar zo’n tweehonderd meter van het vierdaagseparcours. René had wat last van zijn schouder en bij het café was een masseuse aan het werk, dus kon hij het even los laten masseren. Intussen dronk ik er een Franziskaner Dunkel Weissbier, want de bierkeuze was hier ook enorm. Ik trof verschillende bekenden bij het café; blijkbaar hadden zij ooit ook dit mooie rustige plekje weten te vinden…

We liepen terug naar de grens om daar weer het parcours op te pakken, via Breedeweg naar het gezellige centrum van Groesbeek. Even verderop stond, net voor de Zevenheuvelenweg, de laatste rustpost van Quo Vadis. Na wat hellingen op en af gegaan te zijn, zijn we ook nog even gestopt bij de KWBN. Daarna ging het via Berg en Dal terug naar Nijmegen, waar ook nog een klein geocaching event was. Rond kwart over vier waren we terug bij de Wedren en ook nu hebben we het vroege kaartje van René probleemloos kunnen ruilen voor een late start.

Periscope video Malden (2:10)

Rust bij boscafé Merlijn in Grafwegen

Een duwtje in de rug – Vrijdag 20-07-2018
De laatste dag begon vrij standaard; eerst de start om zes uur en dan zowat een uurtje later een beker koffie bij de Shell. Daarna ging het via de eerste rustpost van Quo Vadis, die in de Overasseltse en Hatertse Vennen staat, naar Overasselt. Op de dijk richting de A73 trof ik Tony, maar lang hebben we niet kunnen praten omdat hij op Alice moest wachten. In Linden hebben we even gepauzeerd bij dorpshuis De Burcht. Daar was het echter zo druk dat er van alles al uitverkocht was. Geen cola light dus, maar nog wel een kop soep. Linden had dit jaar als thema “Beach Linden” en het weer was er prima voor. Ook nu leende het dorp zich weer voor de nodige foto’s. Net na Linden kon ik nog wel een cola light krijgen en zo liepen we door naar de tweede post van Quo Vadis in Beers, waar we een flinke poos gezeten hebben.

Bij de doorkomst in Cuijk heb ik live video uitgezonden tot vlak voor de pontonbrug. Hier wilde ik wat foto’s maken en aan de overkant zijn we wederom gaan rusten in de tent van sportvereniging Astrantia, waar ik even een pilsje gedronken heb. Daarna ging het door naar Mook, om bij Dolfijn Watersport en Recreatie het gebruikelijke flesje Schrobbelèr te scoren. Helaas had men de flesjes niet meer en moesten we het ter plekke met een shot Schrobbelèr doen. We klommen weer naar boven en liepen door Mook en Molenhoek richting Malden, waar we nog één post van Quo Vadis hadden. Daarna begonnen we aan de lange rechte weg richting de intocht in Nijmegen; de Sint Annastraat oftewel de Via Gladiola. Voor de KWBN-rustpost waren we echter al te laat; die was weer eens te vroeg opgeruimd. We kwamen verderop volop in de drukte terecht en moesten regelmatig stilstaan. Van een paar idioten die er zich toch doorheen probeerden te wurmen kreeg ik een flinke duw in de rug, waardoor ik op de hakken van mijn voorligger terecht kwam. En toen ik er wat van zei, werd het nog glashard ontkend ook. Onsportief volk; wat zoekt dat op de vierdaagse?

Om twintig over vijf bereikten we voor de laatste keer de finish; dat extra uur om binnen te mogen komen hebben we op vrijdag meestal wel nodig door de drukte. Na het afmelden hebben we even een pilsje gedronken op de Wedren, want het was overal te druk om een fatsoenlijke kroeg op te zoeken. Met Lia en René zijn we vlakbij de Wedren, bij cafetaria Adam’s Corner, gaan eten. Wat een afknapper. De patat was hard en koud, de bestelling was niet compleet en toen we dit meldden wist men niet waar we het over hadden, er stond geen cola light koud en het bier was ook op… Lia zei nog: “Dat eet je toch niet op?”, maar er moest toch iets in mijn maag. Wij gaan volgende keer wel weer naar snackbar Corry. Via een omweg probeerden we na het eten de sporthal weer te bereiken, maar we liepen verkeerd en kwamen dus toch nog in het feestgedruis bij café Sint Anneke terecht. Dan maar de blindenstok de lucht in en al heupwiegend op het ritme van de muziek er rustig doorheen manoeuvreren. En zo kwamen we rond half acht weer bij de sporthal. Nog even douchen en een biertje nuttigen, en dan moe neerploffen op het luchtbed…

Periscope video centrum Cuijk (10:49)

Op de pontonbrug bij Cuijk

Naar huisZaterdag 21-07-2018
Op zaterdagochtend is uitslapen er niet bij, want de sporthal moet nog opgeruimd worden. Toen we aan het ontbijten waren in de kantine op de eerste verdieping zagen we een ietwat louche figuur ronddwalen voor de ingang van de sporthal. Later liep hij even weg en kwam hij weer terug. Uiteindelijk kwam hij naar binnen en toen werd duidelijk dat het de opzichter van de gemeente was, die erop moest toezien dat we de hal netjes achterlieten… Nadat ik mijn spullen had ingepakt heb ik nog even meegeholpen met het opstapelen en opruimen van de matten in de sporthal. Ik had geen zin om me te haasten en ben rustig naar het station gelopen, waar ik de trein van 10.08 uur naar Blerick heb genomen. Daar had ik gelukkig aansluiting op de bus, die me rond kwart over elf afzette voor mijn moeders flat. Het was weer een leuke vierdaagse en volgend jaar, ach, dan zien we wel weer…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

56e Kennedymars Someren, 07 en 08-07-2018

Klik hier om naar de website van de Kennedymars te gaan

Datum: 07 en 08-07-2018
Tocht: 56e Kennedymars Someren
Organisatie: JOEK Someren
Internet: http://www.kennedymars.nl/
Afstand: 80 kilometer
Totaal afgelegd: 44711 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, heerlijk wandelweer in de nacht, overdag warm.
Middagtemperatuur: ca. 27 °C.
Nachttemperatuur: ca. 12 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6B7JXGC7C5R1GC5ERDZGC6HX0JGC6HX2HGC6GEP1GC3NCG4

Vorig jaar kon ik vanwege een blessure niet aan deze Kennedymars deelnemen en daarom was mijn inschrijving een jaar blijven staan. Verder was er ruim een maand geleden een reorganisatie aangekondigd op mijn werk en er was nog steeds niks concreets medegedeeld, dus we wisten niet wie binnen onze groep zijn of haar functie zou verliezen, en mogelijk ook zijn of haar baan zou kwijtraken. Die onzekerheid zorgde voor toenemende stress en dus soms ook voor slechte nachtrust. Zodoende begon ik al tamelijk vermoeid aan deze Kennedymars, hoewel ik op zaterdag nog geprobeerd heb om overdag een beetje te rusten. Rond half zes heb ik de trein genomen naar Helmond, waar ik overgestapt ben op de bus naar Someren. Om kwart voor zeven was ik bij de start en daar kregen we geen scankaart meer, maar een loopnummer met chip. Ik zocht een plek om te zitten, zodat ik even een paar boterhammen kon opeten, maar die vond ik niet. En dus deed ik dat staand, waarna ik het startvak ben ingelopen. Daar moesten we tot 20.00 uur wachten op het startschot.

Wachten tot de start om 20.00 uur op het Wilhelminaplein

Nieuwe route
Dit jaar was de route grotendeels vernieuwd. Na een lusje door het centrum van Someren staken we de Zuid-Willemsvaart en de Aa over, en nadat we onder de A67 door waren gegaan wandelden we via Asten naar Vlierden. Vlak voor Deurne passeerden we een uitdeelpost, waarna we door het gezellige centrum van het dorp liepen. Via restaurant Het Boerenhuis en recreatiegebied Berkendonk gingen we naar de wijk Rijpelberg in Helmond, waar we, schijnbaar, ook langs het huis van Nicole gelopen zijn. Nadat we weer de Zuid-Willemsvaart waren overgestoken wandelden we via Helmond-Oost naar het centrum, waar we om het kasteel liepen en na zo’n eenendertig kilometer rust hadden bij de koninklijke stadsharmonie Phileutonia. Daarna ging het via station Helmond ’t Hout naar Brandevoort en vervolgens door naar Mierlo. Bij de rust in de plaatselijke sporthal waren we al over de helft.

Vanuit Mierlo ging het langs de A67 naar een kleine rust bij O.J.C. Nirwana in Lierop. Het was intussen al goed licht en dus konden we genieten van het uitzicht vanaf een mooi fietspad over de Strabrechtse Heide, vlakbij het Beuven, waar ik ook nog even op een bankje heb gezeten. Na boscafé De Soete Inval Vennenhorst liepen we over de Somerense Heide langs het Keelven naar golfbaan De Swinkelsche en camping De Kuilen. Dit stuk over de verschillende heidevelden was wel het mooiste deel van de route. Zo’n twee kilometer verder kwamen we weer in Someren, waar we na zestig kilometer een grote rust- en verzorgingspost hadden bij sporthal De Postel. Daarna kregen we nog een lus van twintig kilometer door het buitengebied naar Someren-Heide en Someren-Eind. Voorgaande edities liepen we ook in deze omgeving, maar dan aan het eind van de avond en begin van de nacht. Het eerste deel van de lus was wel anders, maar vanaf Someren-Eind (waar we vroeger ook ’s middags nog een keer kwamen) was de route weer nagenoeg hetzelfde, met uiteraard aan het eind de intocht via de Kanaalstraat naar het Wilhelminaplein. Alhoewel er aan de rustposten nog wel wat gedaan mag worden; verderop in dit verslag meer hierover; vind ik de nieuwe route wel een verbetering. Af en toe wat afwisseling is sowieso erg welkom…

Zonsondergang op zaterdagavond

Rusten en verzorging
Wat betreft de verzorging onderweg, en dan met name het eten, drinken en de zitplaatsen, vond ik dat het wel wat achteruit is gegaan. Er was minder variatie in het uitgedeelde eten; waar we voorgaande edities nog wel eens een Berliner bol, ander zoet gebak, een ijsje of iets hartelijks kregen, was het nu allemaal wat soberder. De eerste uitdeelpost (bij Deurne) kwam pas na veertien kilometer en daar waren geen zitplaatsen. Op twintig kilometer, bij Het Boerenhuis, kon je misschien een plekje vinden bij het restaurant. Echter stond de muziek er kneppelhard, werd er gefeest en was het in het donker voor mij niet te zien. Vlak na de post bij scouting Rijpelberg, op vijfentwintig kilometer, besloot ik dan maar bij cafetaria Het Helmonds friethuys te gaan zitten. Koffie had men helaas niet (tip voor volgend jaar…), dus werd het een cola-light. De eerste plek waar de organisatie voldoende zitgelegenheid aanbood was pas bij de koninklijke stadsharmonie Phileutonia in Helmond; veel te laat en zeker voor verbetering vatbaar…

Sommige posten, die voorgaande jaren groot opgezet waren, waren nu flink ingekrompen en er waren andere, grotere posten voor in de plaats gekomen. Dat was dus flink wennen en goed plannen. Bij Sporthal De Weijer in Mierlo, een grote post, sloeg de vermoeidheid toe en werd ik even enorm duizelig. Dus moest ik goed rusten, eten en drinken. Dat eten valt niet mee, midden in de nacht, maar Janna gaf mij een paar salmiakkogels. En die werken prima om je zoutgehalte weer op orde te krijgen. Bij de posten in Lierop, op de Strabrechtse Heide en bij camping de Kuilen ben ik doorgelopen, om vervolgens een flinke rust te nemen bij sporthal De Postel in Someren. Ik begon wat last van mijn hakken te krijgen en dus liet ik die even intapen. Volgens de EHBO-ers was ik precies op tijd, want er zaten nog net geen blaren op. Omdat er enige wachttijd voor de EHBO was, kon ik ook nog even mijn bovenbenen laten masseren. Alleen had dat volgens de EHBO pas na het tapen moeten gebeuren. De (para)medische verzorging was in ieder geval nog steeds dik in orde.

In die laatste lus van twintig kilometer heb ik alleen nog even gerust bij partycentrum De Platte Vonder in Someren-Eind, waar ik, na vierenzeventig kilometer gelopen te hebben, het wel tijd vond om mijn eerste biertje te drinken. Het was er gezellig druk op het terras…

Kasteel van Helmond

Geocaches en omroep Siris
Een nieuwe route betekent ook weer nieuwe geocaches, en mede daarom had ik me op deze Kennedymars verheugd. De eerste cache diende zich in het centrum van Deurne aan. Daar was het echter veel te druk en vanwege de hekken langs het parcours kon ik er ook niet makkelijk komen. Daarna volgde midden in de nacht een geocache in Mierlo, en tijdens het loggen werd ik geïnterviewd door omroep Siris. Het filmpje kun je bekijken door op deze link te klikken; het interview begint op ongeveer 25 seconden. Net na Mierlo, waar vroeger een kasteel moet hebben gestaan, pikte ik een cache op waar we één keer eerder langs waren gekomen, een paar jaar geleden, toen de route omgeleid was vanwege de grote brand op de Strabrechtse Heide. Het was hier destijds echter te druk, omdat de jeugd er een feestje aan het houden was. Op de Somerense Heide lagen ook een aantal caches, waarvan er één precies aan de route zat. En verder heb ik nog drie geocaches kunnen oppikken in de laatste twintig kilometer. De laatste geocache, in een voortuin in Someren-Eind, was erg leuk. Er stond namelijk een bankje in de tuin en dus kon ik even de zere voeten laten bijkomen tijdens het loggen. Ook kwamen Theo (van Hennie) en Wendy net voorbij, dus heb ik een stukje met hen gelopen. Hen had ik sowieso al een paar keer eerder getroffen op deze Kennedymars. Mijn tempo lag net even iets hoger…

Intocht, finish en terugreis
Bij de intocht op de Kanaalstraat trof ik Hennie nog even en mijn moeder kwam mij ook tegemoet gelopen. Het was nog lekker druk op en bij het Wilhelminaplein, dus de intocht was weer geweldig. Rond tien over drie passeerde ik de finish en dus had ik er zo’n negentien uur over gedaan. Voor mij is dat niet al te snel; het uur oponthoud bij sporthal De Postel telde flink aan op de gebruikelijke zeventien tot achttien uur… Na de finish mocht ik de medaille, oorkonde en de nodige stempels in ontvangst nemen. Daarna heb ik nog tien minuten op de hometrainer gezeten om de spieren even los te trappen. We wilden wat gaan drinken bij een café in de buurt, maar op weg daar naartoe zagen we een pop-up speciaalbierenbar staan, waar circa zes verschillende biertjes te krijgen waren.  Nadeel was wel, dat je weer terug het plein op moest om munten te halen. Maar ik heb mij twee biertjes heerlijk laten smaken; een lekker fris Weihenstephaner Hefeweissbier en een Leffe Ruby. Rond kwart voor vijf wilden we met de bus terug naar Helmond. We waren het dorp nog niet goed en wel uit, toen een auto die wegreed bij het tankstation vol tegen de zijkant van de bus botste. De bus had nauwelijks schade en een aantal reizigers die naar Asten moesten, konden een half uur later met een andere bus mee. Maar de auto zat flink in elkaar aan de voorkant en er moest eerst een schadeformulier gehaald en ingevuld worden. Dat leverde dus een behoorlijke vertraging op, waardoor we pas rond half zeven aankwamen in Blerick.

Fraai stukje natuur op de Somerense Heide

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen