Land van Cuijktocht Cuijk (WS78), 07-10-2017

Datum: 07-10-2017
Tocht: Land van Cuijktocht (serie 40 tocht 1)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 43104 kilometer
Weer: Grijs, zwaar bewolkt, later meer (mot)regen en meer wind.
Middagtemperatuur: ca. 13 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC63QYV / GC4CWEG / GC1V743 / GC3T0T3 / GC29VVA

Van deze tocht is er (nog) geen verslag.

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

46e Markdalwandeltocht Breda, 30-09-2017

Datum: 30-09-2017
Tocht: 46e Markdalwandeltocht
Organisatie: Wsv. W.I.E.G.O. Breda
Internet: http://www.wiego.nl/
Afstand: 42 kilometer
Totaal afgelegd: 43064 kilometer
Weer: Eerst grijs, droog, daarna regen en later nog opklaringen, zonnig.
Middagtemperatuur: ca. 17 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC2Y2MP

Hoewel de weersvoorspellingen niet al te best waren had ik me toch voorgenomen om de veertig kilometer te gaan lopen in Breda. Volgende week staat de eerste tocht van WS78 op het programma en ik had de laatste tijd toch wat last van mijn voeten, dus wilde ik een goede generale repetitie hebben. Om 7.07 uur ben ik met de trein vertrokken uit Blerick en na een overstap in Eindhoven kwam ik even voor half negen aan in Breda. In de bus richting Ginneken zaten nog enkele wandelaars en met hen ben ik vanaf het Valkeniersplein naar de start gelopen. Daar was het flink druk. Toen ik aan de koffie zat kwamen Kees en Inge naar me toe. We hebben even zitten kletsen en rond half tien ben ik vertrokken.

Druppels
Zoals gebruikelijk liepen we meteen naar het Mastbos toe en de fotocamera had grote moeite om GPS-signaal te vinden. Met veertig kilometer in het vooruitzicht kon ik daar niet telkens op wachten. In het bos maakte de veertig kilometer ook al meteen een extra ommetje, waardoor het lekker rustig werd op het parcours. Een eindje verderop werd het ineens weer heel druk, omdat er blijkbaar nog een ander wandelevenement was. Het was geen straf om door het Mastbos te lopen, want het lag er prachtig bij. De eerste herfstkleuren begonnen zichtbaar te worden en het bos stond vol met paddenstoelen. Daarnaast boden de bomen ook nog wel redelijke bescherming tegen de regen, die vlak voordat ik op de wagenrust was begon te vallen.

Vliegenzwam in het Mastbos

De inschrijving was met enige verzorging en op de eerste wagenrust, na elf kilometer, dronk ik even een beker koffie. Ik had opvulzooltjes onder mijn steunzolen gelegd om een beetje meer demping te krijgen. Die heb ik er op de rust weer uit gehaald omdat de ruimte in de schoenen te krap was. Ik voelde mijn kleine teentjes behoorlijk. Verder moest ik de rugzak regenklaar maken omdat de buienradar niet veel goeds voorspelde. Na de rust kregen we een lusje over de Galderse heide. Door al het vocht waren de batterijen van de GPS snel leeg en viel hij twee keer uit, waardoor ik een kleine kilometer miste op mijn tracklog. Gelukkig liep Endomondo op de smartphone ook nog mee, zodat ik het later kon corrigeren. De accu van de smartphone heeft echter na bijna drie jaar zijn beste tijd ook wel gehad…

Grote wespen
We bleven aan de noordzijde van de A27 en na een lus van vijf kilmeter kwamen we weer op de wagenrust. Ik besloot meteen door te gaan. We mochten niet over de vlonders want er zat een nest hoornaars. Volgens Inge hebben de eerste wandelaars er nog geen last van gehad, maar ik vermoed dat het voor die wespen iets te druk is geworden. Wij kregen een omleiding die nog enkele extra meters toevoegde aan deze tocht, die toch al iets te lang was. Na nog een stukje Mastbos staken we de Galderseweg over en liepen we langs het terrein van Visio richting de Mark. Aan de andere zijde van deze rivier kwam ik al snel in Ulvenhout uit. Daar trof ik Kees en Inge op de rust bij café Marie. Kees wilde meteen mijn startkaart hebben omdat hij een controleknip moest zetten, maar ik heb toch eerst even mijn natte spullen weggelegd. Tijd voor een trappistje en een paar boterhammen. Even na twee uur hervatte ik de wandeling. Omdat ik nog ruim twintig kilometer moest, was dat voor mijn gevoel wel iets te laat.

De Mark bij Ulvenhout

Na een ommetje door Ulvenhout staken we de A27 over en wandelden we door de gehuchten Anneville en Geersbroek. Het was landelijk terrein met lange wegen. Via een fietspad langs de Chaamseweg kwamen we in het gehuchtje Couwelaar, waar weer een wagenrust was. Ik nam een beker soep, want daar had ik nog een bon voor. Ook kregen we een appel als we hier voor de tweede keer kwamen, maar omdat ik laat was, nam ik die meteen mee. Ik twijfelde even of ik de extra lus van negen kilometer nog zou maken, maar ik besloot het wel te doen. Via landgoed Luchtenburg ging het naar de Strijbeekse Heide. Hier volgde nog een splitsing tussen de dertig en veertig kilometer, maar nu was ik eenmaal op dreef en dus pikte ik dit lusje ook nog mee. Eenmaal bij het Rondven en de schuilhut herkende ik het terrein weer van een eerdere tocht. Intussen begon het ook wat op te klaren en kregen we nog even de zon te zien. Het lusje van de veertig kilometer bleek weer precies bij de splitsing aan te sluiten op de route van de dertig kilometer. Door een bosachtig gebied gingen we terug naar de rust in het gehucht Couwelaar. Daar was de organisatie nog aanwezig en ik heb er even gerust onder het genot van een beker koffie en een koekje. Intussen begon ik mijn voeten, vooral mijn hakken, aardig te voelen.

Opeens mist er iets…
Ik had gezien dat er nog geen honderd meter van de rust een geocache lag, maar het was inmiddels al vijf uur geweest en ik wilde eigenlijk om zes uur terug zijn. Met nog zes kilometer te gaan ging dat sowieso niet lukken. Ik besloot snel even te gaan kijken en gelukkig had ik de cache binnen een minuut te pakken. Het splitsingsbord net na de rust was al opgeruimd, maar de pijlen hingen er nog wel. Nadat ik over de A27 was gegaan volgde er vlak voor Ulvenhout nog een geocache. Omdat die uit het zicht lag heb ik hem maar overgeslagen. Spoedig volgde ook de samenkomst met de tien en vijftien kilometer en hier bleken ineens alle pijlen weg te zijn. Toch al opgehaald blijkbaar… De routebeschrijving was wel erg duidelijk en ik kende het terrein hier redelijk goed, dus voor mij was het geen probleem. Maar je zult hier voor de eerste keer komen, compleet wildvreemd en niet bedreven zijn in het lezen van routebeschrijvingen… Ik moest wel wat beter om me heen kijken, beter opletten, en dat maakte het laatste stukje toch wat vermoeiender. Grotendeels volgde de route nu de Mark en vlakbij kasteel Bouvigne kon ik nog twee mooie inktzwammen op de foto zetten.

Inktzwammen nabij kasteel Bouvigne

Omdat de tocht twee kilometer langer was, was ik pas om 18.20 uur terug. Daarmee was ik ook meteen de laatste wandelaar. Ik maakte nog een dolletje met Hans, dat ik hem eigenlijk had moeten bellen om terug te komen, voor dat laatste stuk opnieuw te pijlen. Ik dronk nog vlug een Hertog Jan Grand Prestige (de laatste die ze nog op voorraad hadden) en terwijl er stof gezogen werd in het startbureau ben ik vertrokken. Op de Ginnenkenmarkt heb ik even een patatje speciaal gegeten bij cafetaria De IJsbeer. Daarna ben ik naar het Valkeniersplein gesprint waar ik nog net de bus van kwart over zeven kon halen. Op station Breda had ik een paar minuten overstaptijd en ben ik nog snel langs de Smullers gegaan voor een gehaktstaaf. Meestal kookt mijn moeder wel iets voor mij, maar het was pas tegen 21.00 uur toen ik in Blerick aankwam. En zo laat eten is ook niet al te best. Dus dan maar in Breda een snelle hap. Bij thuiskomst voelde ik mijn voeten pas echt branden en steken. Er bleken twee kleine blaren op de binnenzijde van de linkervoet te zitten en de rechter hiel was ook flink geïrriteerd. Waarschijnlijk heb ik neutralere schoenen nodig, maar helaas heb ik de komende weken geen tijd om langs het Loopcentrum te gaan…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kermiswandeltocht Belfeld, 23-09-2017

Klik hier voor de website van wsv. D.W.F. Belfeld Klik hier voor de website van Stichting Cultuur en Sport Belfeld

Datum: 23-09-2017
Tocht: Kermiswandeltocht
Organisatie: Wsv. D.W.F. Belfeld / Stichting Cultuur en Sport Belfeld
Internet: http://www.doorwandelenfit.nl/ / http://cultuurensportbelfeld.nl/
Afstand: 21 km.
Totaal afgelegd: 43022 kilometer
Weer: Eerst mistig, later half bewolkt, opklaringen, zonnig, weinig wind (1 á 2 bft).
Middagtemperatuur: ca. 19 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Tijdens de natuurwandeltocht in Asselt kwam ik Jolanda van wandelsportvereniging D.W.F. uit Belfeld tegen. Als zij niet over de kermiswandeltocht was begonnen, had ik helemaal niet van het bestaan geweten. De tocht stond niet in het wandelprogramma van de bond en tussen de winterseries van D.W.F. kijk ik nauwelijks op hun site. Ik had de tijd aan mezelf en dus vertrok ik wat later dan gepland uit Blerick. Ik had weer eens een verkoudheid te pakken en hierdoor kostte het opstarten wat meer moeite. Ook was het redelijk mistig. Het was maar zeven kilometer fietsen naar Belfeld en toch voelde ik mijn spieren flink. Ik kwam er rond half negen aan en na het inschrijven heb ik eerst even koffie gedronken. Intussen werd mij het systeem van de route uitgelegd, want dit keer had men niet zelf gepijld, maar werd er gebruik gemaakt van de wandelknooppunten. Gelukkig had ik al wat ervaring met een dergelijk systeem, want ik hoorde onderweg toch dat sommige wandelaars er wat moeite mee hadden. Het is in ieder geval goed opletten en voor mij zijn de markeringen en knooppunten wat lastiger te zien dan de felle oranje pijlen die ik van D.W.F. gewend ben. En als je de routebeschrijving kwijt bent, of hij is versleten door het gebruik of het weer, dan ben je de klos. Maar het systeem heeft ook voordelen: de markeringen worden minder gejat, verdraaid of vernield en je hoeft niet bang te zijn dat de pijlenophalers ze weghalen. Voor de organiserende vereniging scheelt het een hoop werk en dat is wel zo prettig in een tijd waarin verenigingen het ledenaantal en daarmee ook het aantal vrijwilligers sterk zien dalen.

Naar Ronkenstein
Rond negen uur ben ik gestart en bij het eerste kruispunt zag ik de markering niet. Gelukkig had men mij verteld dat het eerste knooppunt bij het spoorviaduct stond. Ik ken de omgeving goed en dus was ik niet bang om te verdwalen. We liepen een ommetje door Belfeld en bij het volgende knooppunt gingen we het Patersböske in. Daarna staken we de spoorlijn Venlo – Roermond over en wandelden we naar Ronkenstein, waar we middels het dubbelviaduct Onderste Hof onder het spoor door gingen. Iets verderop ligt een fraaie Mariakapel, maar die was nog gesloten. Vervolgens daalden we af naar de Schellekensbeek, waar het parcours wat drassig en modderig was. Aan de andere kant van Ronkenstein kwamen we weer op de verharde weg en even later staken we de A73 over. Het was nog steeds mistig, al begon het wel minder te worden. Door het buitengebied liepen we naar de Koelesweg, een lange rechte verharde weg waar hard gereden wordt. Ik ben hier nooit zo blij mee en ook nu moest ik een paar keer in de berm gaan lopen. Gelukkig gingen we al vrij snel weer van deze weg af, richting de Duitse grens. Het knooppuntensysteem bleef aan de Nederlandse zijde en dat was voor mij jammer, want enkele honderden meters over de grens liggen twee geocaches die ik nog niet heb…

Knooppunt 8 in Belfeld; hier kun je naar 7, 9 of 13

Ik wist dat we naar Droompark Maasduinen moesten en ik vermoedde dat we de lange rechte bosweg ernaartoe zouden volgen, maar tot mijn grote verbazing sloegen we ineens rechtsaf, een smal bospad in. Een klein stukje verderop werd het glooiend en uiteindelijk mochten we tegen de steilrand omhoog klimmen. Boven was er een nieuw uitzichtplatform waarop een hele groep Duitse wandelaars van het uitzicht aan het genieten was. Ik ben ook even op het platform geweest om een foto te maken. Daarna ging de route al slingerend over smalle, glooiende paadjes langs de bronbeek en langs oude kleiputten. Hier werd vroeger klei gewonnen voor de vele steen- en dakpannenfabrieken in de omgeving. Op mijn GPS-kaart is dit stukje blanco, want het ontbreekt op zowel de Nederlandse als de Duitse topokaart. Bij het afdalen naar het vakantiepark kwam ik Jolanda tegen, die met een groepje wandelaars de route van de veertien kilometer liep. Ze vroeg wat ik van het knooppuntensysteem vond en of ik alles heb kunnen vinden.

Twee ruiters in de zandgroeve
Op het park kregen we een controlestempel en een appel. Ik heb er even op het terras gezeten en ik heb er een beker koffie gedronken. Toen we van het park af gingen heb ik nog even op de kaart met knooppunten gekeken, maar daar bleken een aantal knooppunten van onze route niet op te staan. Dat kwam omdat deze niet bij het Belfeldse deel hoorden, maar bij het Venlose. En dit stuk knooppuntennetwerk was onlangs pas gereed gekomen. We liepen weer de Maalbekerweg omhoog en kwamen langs het café Maalbeekerhöhe, waar we vroeger nog wel eens gerust hebben als we een trainingswandeling liepen. Het was er stilletjes en ik vroeg me af of het café nog wel eens open zou zijn. Op zaterdagmorgen is het volgens mij sowieso meestal gesloten. Ook nu bleven we weer aan de Nederlandse zijde van de grens en wandelden we een flink stuk over de grensweg. We kwamen behoorlijk wat Pieterpadlopers tegen. Een flink stuk verder bogen we af naar de zandgroeve en hier gingen we met een breed grindpad doorheen. Zelfs in de groeve staat nu een knooppuntenpaaltje. Er waren twee ruiters die met de paarden probeerden om het water in te gaan, maar daar hadden de dieren niet zo’n zin in. In ieder geval leende dit tafereel en de groeve zelf zich prima voor een paar mooie foto’s.

Twee ruiters in de zandgroeve bij Tegelen

We bleven de 2e Brachterweg volgen totdat we bijna het bos uit waren en daarna ging het linksaf, aan de rand van het bos, terug richting Belfeld. Bij de eerstvolgende grote grindweg, een voormalige toerit van de zandgroeve in Belfeld, wandelden we een klein stukje omhoog waarna we een smal bospaadje inliepen. Dit paadje ging weer slingerend de steilrand op en boven kwamen we langs het hekwerk van de groeve. Beetje jammer dat het dichtgegroeid was, dus geen uitzicht. Drie dames kwamen mij tegemoet. Ze dachten zich verlopen te hebben, maar ik vertelde ze dat ze nog steeds op route van de eenentwintig kilometer waren. We liepen samen een eindje op, tot aan de vleermuizenbunker aan de Maalbekerweg. Daar heb ik een paar foto’s gemaakt en vervolgens ging het langs de bosrand naar café Maria Hoef, waar de dames ook op het terras zaten. Ik heb een vrij tafeltje opgezocht en ik wilde een Grimbergen Optimo Bruno bestellen, maar hoewel die op de kaart stond hadden ze hem niet. Ik had hem graag eens geproefd. De vriendelijke gastvrouw vertelde me dat ze wel een Grimbergen Dubbel hadden en die smaakte me ook prima. De gastvrouw bleek ook betrokken te zijn bij het opzetten en markeren van het knooppuntennetwerk en zo kwam er een levendige discussie tot stand tussen haar en de wandelaars op het terras. We zaten heerlijk in het zonnetje en het werd langzaamaan ook steeds drukker. Het is een leuke plek om even te rusten tijdens een wandel- of fietstocht.

Weer eens de weg kwijt…
Toen ik mijn biertje op had pakte ik de route weer op en die ging door het buitengebied van Belfeld richting de A73. Aan het eind van de Maalbekerweg staken we de autoweg middels een fietsviaduct over en al snel kwamen we weer in de bebouwde kom van Belfeld. Ik moest nog even van de route af, om op de Leijgraaf iets af te geven. Gelukkig wist Google Maps precies waar ik zijn moest, want het was een aardig doolhof. Ik was niet eens zeker dat ik voor het juiste huis stond en omdat er niemand thuis was, heb ik toch maar even de telefoon gepakt en gebeld. Daarna ben ik teruggelopen naar de laatste markering die ik gezien had, maar op de eerstvolgende splitsing zag ik niets. Dus nam ik aan dat ik rechtdoor moest. Tot het einde van de weg kwam ik geen markeringen meer tegen en ook hier stond niets aangegeven. Blijkbaar had ik me verlopen en dus keek ik even op mijn GPS hoe ik het makkelijkst terug kon gaan naar gemeenschapscentrum De Hamar. Rond kwart voor drie kwam ik aan de finish en na het afmelden heb ik een bokbiertje gedronken op het terras. De herfst was net begonnen en het was voor mij het eerste bokbiertje van dit jaar. Ook heb ik nog even met iemand van D.W.F. zitten kletsen en daarna ben ik terug naar Blerick gefietst. Het was een leuke tocht, heerlijk door de natuur en als hij volgend jaar weer georganiseerd wordt wil ik hem best nog wel een keer lopen…

Na de mist kwam het zonnetje er lekker door…

De kaart van het knooppuntennetwerk is via de onderstaande link te raadplegen. Ook kun je hier meteen een wandelroute plannen.
https://www.liefdevoorlimburg.nl/wandelen/maak-je-eigen-route

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

15e Dam tot Dam wandeltocht, 16-09-2017

Klik hier voor de website van de Dam tot Dam wandeltochtDatum: 16-09-2017
Tocht: 15e Dam tot Dam wandeltocht
Organisatie: Le Champion
Internet: http://www.damtotdamwandeltocht.nl/
Afstand: 27 km.
Totaal afgelegd: 43001 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, grijs, buien (regen en motregen), wind: 3 bft Z/ZW.
Middagtemperatuur: ca. 14 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7ADHN / GC6JGHG / GC6JGHJ / GC4KV4Q

Toen om 5 uur de wekker ging had ik nog helemaal geen zin om op te staan en te gaan wandelen. Corné en Miranda kwamen niet en van de wandelvrienden.com had ik ook niks meer vernomen. Mijn moeder was in Alkmaar en ze heeft koffie gezet en brood gesmeerd. Ik heb me rustig aan klaargemaakt en ik ben even voor half zeven de deur uit gegaan. Volgens de reisplanner moest er om 6.37 uur een bus vertrekken vanaf de Geestmolen, maar die bleek toch nog omgeleid te worden. Dus nam ik de benenwagen naar het station. Intussen had ik ook al de eerste bui te pakken. Ik haalde nog net de trein van 6.50 uur die via Haarlem naar Amsterdam reed. Ik had in Uitgeest kunnen overstappen, maar dat kwartier wachten leverde slechts drie minuten winst op. Dus bleef ik lekker zitten en heb ik mijn broodjes gegeten.

Ook de GPS houdt niet van regen…
Om tien voor acht was ik in Amsterdam en op weg naar de Dam kwam ik Anke en Ben van de wandelvrienden.com nog tegen. Zij gingen de twintig kilometer lopen en ik de zevenentwintig, dus scheidden onze wegen al meteen na de start. Ik ben eerst maar de twee geocaches die bij de Dam liggen gaan zoeken. De GPS had nog geen satellietontvangst, maar dankzij de hints waren beide caches prima zonder GPS te doen. Bij de start heb ik eerst mijn nieuwe wandelshirt opgehaald en om half negen ben ik vertrokken. De stempels op de gladde stempelkaart hielden niet (mede door het vochtige weer) en dus werd het een grote smeerboel. We kregen een pakje Sultana mee en vervolgens mochten we de Damstraat in, om richting Amsterdam-Oost te gaan. Een eindje verderop zette ik de Montelbaanstoren op de foto en daarna begon het te regenen. Bij het scheepvaartmuseum ben ik nog de weg overgestoken om een geocache te zoeken. Helaas vond ik hem niet en ik was volgens de logberichten niet de enige. Zo te zien was hij verdwenen. De route ging zoals gebruikelijk verder over het Entrepotdok, langs molen De Gooyer en de IJ-brouwerij, via de Zeeburgerdijk richting de eerste stempelpost, bij de Amsterdamsebrug. Vlak voordat ik daar was begaven de batterijen van de GPS het al voor de tweede keer, dus moest ik nieuwe uit de rugzak halen. Ook de elektronica had last van het vocht…

In de regen op de Zeeburgerdijk

Op de eerste stempelpost werd chocomel en water uitgedeeld. Na een sanitaire stop ben ik de brug op gegaan en via de Zuider Ijdijk en de Schellingwouderbrug wandelden we naar Schellingwoude. Daar was de splitsing met de tweeënveertig kilometer. Ik wil die extra lus altijd nog eens doen, maar ook nu kwam het er weer niet van. Ik had dan sowieso eerder moeten starten, de weersvoorspellingen waren niet al te best en ik voelde mijn voeten nog flink na het lopen van de 80 van de Langstraat, een week eerder. Achteraf was ik er heel blij dat ik niet de grootste afstand genomen heb. Ik was nu redelijk vroeg op de dijk en dus heb ik bij voetbalvereniging A.S.V. De Dijk even koffie gedronken in de kantine. Vervolgens ging het via de Nieuwendammerdijk, langs café ’t Sluisje naar het W.H. Vliegenbos. Toen ik even bij het hek van de camping stond te kijken, merkte ik hoe drassig en verzadigd de grond was van de vele regen die de afgelopen tijd gevallen is. We volgden het voetpad onder de Franse bogen door en we staken de Meeuwenlaan over. Zo kwamen we in het Noorderpark bij de Noord-Zuidlijn, waar toevallig net een testrit werd uitgevoerd. Het begint er nu toch op te lijken dat die metro ooit nog een keer gaat rijden…

Sukkeldrafje
Ook ontdekte ik een nieuwe brug over het Noordhollands kanaal in het park. We volgden het kanaal een stukje en nadat we dit via een brug in de Buiksloterdijk waren overgestoken kwamen we samen met de lopers van de twintig kilometer. Het was al druk op het parcours en het werd nu alleen maar drukker. Ik vond het vervelend dat ik mijn tempo niet kon lopen. Soms lukte het nog wel om zigzaggend tussen de meute door te gaan, maar soms liepen de wandelaars zo breed dat er geen doorkomen aan was. En een beetje rekening houden met de snellere lopers, door bijvoorbeeld links minimaal één manbreedte vrij te laten, doen ze ook niet. De meesten hebben niet eens in de gaten dat je ze bijna op hun hakken loopt, omdat ze met hun aandacht ergens anders zijn. Een aantal keren werd ik zelfs zowat van de weg af gedrukt tijdens het inhalen, omdat iemand ineens naar links kwam zonder eerst even om zich heen te kijken. Bovendien zou het Le Champion goed staan om, net zoals bij het hardlopen, de wegen en fietspaden af te zetten voor het verkeer. Dan hebben die 16.000 wandelaars ook veel meer ruimte en krijg je dit soort ergernissen niet… Op een sukkeldrafje ging het dus via het Barkpad naar de gelijknamige stempelpost, waar we een appel en nog meer water kregen. Water had ik genoeg op voorraad; bij de toiletten moest ik zelfs wat achterlaten…

Nieuwe brug over het Noordhollands kanaal

We liepen weer de Buiksloterdijk op en via de altijd gezellige wijk Kadoelen wandelden we naar Molenwijk voor de volgende stempelpost. Hier kregen we een paar blokjes Beemsterkaas en ik miste het feeststolletje dat hier vorig jaar werd uitgedeeld. Het was inmiddels rond een uur of één en dus etenstijd. Ik besloot toch nog maar even te wachten met mijn broodjes tot de stempelpost Vredeweg. En dat was maar goed ook, want daar kregen we alsnog het overheerlijke feeststolletje. Wel begon het weer te regenen en daar zijn de rustposten helemaal niet op ingericht. Nergens beschutte, droge zitplaatsen. Hierdoor gaan mensen onder de weinige tenten waar eten en drinken wordt uitgedeeld of verkocht staan en kom je dus nergens meer bij of doorheen. Ik heb mijn feesstolletje staand onder mijn paraplu opgegeten en ben toen gauw weer verder gegaan. Een klein stukje verderop lag café Lamers-Kanaalzicht en ik twijfelde nog even of ik een biertje zou gaan drinken, want in mijn eentje was daar ook niet veel aan. Ik besloot toch even naar binnen te gaan en omdat het nog vroeg was, puilde het café zowat uit. Na zo’n tien minuten in de rij te hebben gestaan had ik eindelijk een biertje, maar een zitplaats was er niet meer. Dus ben ik helemaal achter in de hoek op een lege tafel gaan zitten. Ook bij het toilet was het druk en men wilde er vijftig cent voor hebben, dus heb ik een paar honderd meter verderop van het gratis plaskruis gebruik gemaakt. Vervolgens ging het via de Den Uylbrug over de Zaan naar de Havenstraat.

De kapiteinshut
We maakten nog een ommetje via Het Eiland, waar een dameskoor gezellig stond te zingen en daarna ging het richting de Dam. Daar heb ik nog even een praatje gemaakt met de dj van Sunset Drive, die altijd met zijn mooie VW-bus bij evenementen van Le Champion aanwezig is. Hij had weer lekkere muziek aanstaan, maar daardoor kon ik hem wel wat moeilijk verstaan. Op de Dam zaten de overdekte terrassen goed vol en de open terrassen waren helemaal leeg, dus besloot ik door te lopen. Na de Wilhelminasluis ging de route door een paar smalle straatjes en bij café De Kapiteinshut zaten Ben, Anke en nog een aantal wandelvrienden op het terras. Zij waren al bij de finish geweest en ik moest nog zo’n twee kilometer, maar ik besloot toch bij hen te gaan zitten. Ik had nog tijd genoeg en ik heb er twee glazen Brugs Zot Dubbel gedronken. Het was in ieder geval veel gezelliger dan in mijn eentje in dat “Dam tot Dampark” rondhangen. Ruim een uur later, zo rond tien voor vier, werd het toch eens tijd om naar de finish te gaan. Daar kwam ik rond tien over vier aan. Nadat ik mijn laatste stempeltje en de medaille had ontvangen kreeg ik bij de helpdesk een sticker voor in mijn wandelboekje, maar voor een stempel moest ik weer terug naar de finish. Beetje onhandig in die drukte. Voor een biertje moest ik nog een keer tussen de wandelaars door en daar had ik geen zin meer in, dus besloot ik even een paar foto’s te gaan schieten, het toilet op te zoeken en daarna naar het station te gaan.

Het klassieke Sunset Drive VW busje staat op de Dam in Zaandam

Het bleek lopend nog meer dan twee kilometer te zijn, dus ging ik richting de pendelbus. In het Burgemeester In ’t Veldpark lag nog een geocache die ik tijdens de 13e Evean herfstwandeltocht in oktober 2016 niet heb kunnen vinden. Nu kwam ik er vlakbij langs en dus ben ik nog even gaan kijken. Dankzij de hint in de beschrijving had ik hem vrijwel meteen te pakken. Bij de pendelbussen was het druk, maar ik kreeg een zitplaats aangeboden. Op station Zaandam had ik om 17.06 uur de intercity naar Alkmaar, waar ik net voor half zes aankwam. De bus was echter net weg en dus werd het weer lopen. Ik had wat last van pijnlijke eeltplekjes, de hoge wreef en het regende ook weer. Even voor zes uur kwam ik thuis aan. Ik had dit keer toch niet echt genoten van de Dam tot Damwandeltocht, die je beter met een groepje kunt lopen. In je eentje is er weinig aan, omdat je nauwelijks aanspraak hebt. Bovendien gaf de drukte aanleiding voor irritatie en het steeds maar weer veranderen van pas en uitkijken dat je niemand omver liep was erg vermoeiend. Op de rustposten en de finish werd er door de wandelaars nauwelijks rekening gehouden met mijn slechtziendheid, ondanks dat ik met een witte stok loop en het dus overduidelijk is. Voorkruipen, doorduwen, afsnijden, et cetera. Dat maakte het nog flink lastiger. Maar de mooie foto’s die ik aan deze tocht heb overgehouden en het gezellige uurtje met Ben, Anke en de andere wandelvrienden maakte dat weer goed… En volgend jaar? Dat zie ik dan wel weer…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

37e 80 van de Langstraat Waalwijk, 09+10-09-2017

Klik hier voor de website van de 80 van de LangstraatDatum: 09 en 10-09-2017
Tocht: 37e 80 van de Langstraat
Organisatie: Stichting “De 80 van de Langstraat”
Internet: http://www.80vandelangstraat.nl/
Afstand: 80 km.
Totaal afgelegd: 42974 kilometer
Weer: Frisse nacht, half bewolkt, zonnige perioden, later meer wind.
Middagtemperatuur: ca. 18 °C.
Nachttemperatuur: ca. 9 °C
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6GGGC (voor de 80) / GC59HWD (na de 80)

Afgelopen week was ik een beetje verkouden en dat voelde ik in mijn spieren. Woensdag had ik nog een stevige massage en dat hakte er ook behoorlijk in, waardoor ik zaterdag met tintelende spieren van start ging. Soms voelde ik mijn knieën ook nog even. Toen ik in Blerick vertrok rond kwart over vier ’s middags regende het pijpenstelen en dus heb ik maar de bus gepakt, die ik nog net kon halen. Met de trein ben ik naar ‘s-Hertogenbosch gereisd en daar heb ik de snelbus naar Waalwijk genomen. Even na zes uur kwam ik daar aan en omdat er op weg naar de start een geocache lag, ben ik die eerst even gaan oppikken.

Geen tijd voor cappuccino
We moesten het startnummer ophalen bij het nieuwe gemeentehuis van Waalwijk en ik had dit best van binnen willen zien, maar het was gesloten en er stonden verschillende marktkraampjes buiten. Maar goed dat het droog was. De weersvoorspellingen gaven eerder deze week nog flinke pittige buien aan. Nu scheen de zon en zag het er naar uit dat we een droge editie van de tachtig zouden krijgen. Nadat ik mijn bagagerugzak afgegeven had bij het tassentransport heb ik een paar broodjes gegeten en daarna ben ik naar het Raadhuisplein gegaan. Daar wilde ik bij brasserie ’t Slot een cappuccino gaan drinken, maar het was er veel te druk. Op het terras vond ik alleen nog maar een plekje op een metalen bank zonder kussens en toen de bediening eindelijk eens kwam was er geen tijd meer. Ik ben rond half acht in het startvak gaan staan en toen om exact acht uur het startschot viel kwam de meute langzaam en moeizaam op gang in de smalle straatjes.

De snelle lopers staan vooraan te wachten op het startschot

Een eindje verderop stonden Ad en Marcel mij op te wachten, maar ik kon niet stil blijven staan in de drukte. Zoals gewoonlijk maakten we eerst een klein lusje via de Eikendijk, waar stukjes appel en bekers water uitgedeeld werden. Vervolgens keerden we na zo’n acht kilometer terug in het centrum van Waalwijk. Hier zat een kleine wijziging in de route en er volgden twee doorloopposten vlak achter elkaar. De muslireep en thee met suiker waren erg welkom, omdat ik net een suikertekort had. We verlieten het centrum en wandelden naar de Halve Zolenlijn die we tot Drunen volgden. We kwamen over een aantal voormalige spoorbruggen. Bij twee ervan zitten geocaches verstopt, maar de laatste is sowieso niet te doen omdat je op de metalen balken moet klimmen. De eerste ligt op een stenen brugpijler en ik heb er al vaker met de 80 naar gekeken. Met de taststok voelde ik dat ik ongeveer een meter moest afdalen en dat durfde ik toch niet aan in het donker. Bovendien was er het nodige commentaar van andere wandelaars.

In Drunen passeerden we meteen weer een doorlooppost en na een paar kilometer zat er opnieuw een wijziging in de route, omdat men ons door een gloednieuwe sporthal liet lopen. Hier werd gezongen en er was ook een doorlooppost, maar verder was er weinig bijzonders te beleven. Na een poosje kwamen we gewoon weer op het oude parcours richting Nieuwkuijk. Intussen had ik Olfert getroffen en liepen we samen richting Vlijmen. In de wijk Vliedberg zijn we even bij de cafetaria naar binnen gegaan omdat ik nodig naar het toilet moest en Olfert heeft er een slaatje gegeten. De eerste hoofdpost, bij sporthal Die Heygrave, was ook niet ver weg meer. Daar kwamen we rond kwart over twaalf aan en na een kop koffie en een eierkoek vertrokken we twintig minuten later weer. Hoewel Marcel in Vlijmen woont, kwam hij ons daar niet opzoeken omdat hij op zondag ook weer op tijd moest opstaan en de nodige verplichtingen had. In Vlijmen was de route ook veranderd waardoor we nu over de Wolput en langs het Plein kwamen, net zoals vroeger. Vanaf daar ging het nog door de wijk Vijfhoeven om vervolgens richting Haarsteeg te gaan.

Feestje hier, feestje daar…
Vooral in De Hoeven was het weer gezellig, maar het thema van dit jaar was me niet echt duidelijk. Op de poort stond “Slot Hoevenstein” en links van de weg zag ik een aantal kunstwerken met het opschrift “Mondriaan”. Rechts van de weg stond een bord met de olympische ringen, iets over TomTom (“Probeer om te draaien”) en een afbeelding van een koe met het opschrift “Brabants bont”. Vervolgens liepen we het enige totaal onverlichte stuk van de route in, richting Elshout. Maar erg donker was het er niet, want de maan scheen volop. Ik heb nog geprobeerd een foto van de maan te maken. Helaas zijn de details niet zichtbaar en moet ik nog een beetje oefenen met het instellen van mijn nieuwe camera… Maar in Elshout lukte het wel prima om het feestje bij herberg In den Gekroonden Hoed goed op de foto te zetten. De camera maakt in ieder geval betere foto’s in het donker dan mijn vorige Sony…

Gezellig feestje in Elshout

Vlak na Elshout hebben Olfert en ik naar een geocache gezocht. Deze kon ik vorig jaar niet vinden en ook nu lukte het weer niet. Hij heeft ook een moeilijkheidsgraad van 3.5 (op een schaal van 5) en in het donker is het vast nog lastiger. Even later staken we de A59 weer over en wandelden we opnieuw door Drunen. Voor de tweede keer kwamen we op het Raadhuisplein, waar het een stuk rustiger geworden was. Na een poosje kwamen we bij de Statenlaan, maar deze hoofdweg mochten we niet volgen. We liepen er parallel aan, via donkere klinkerweggetjes, stoep op, stoep af. Oppassen dus voor de vele paaltjes en stoepranden. En dat terwijl er nauwelijks verkeer op de Statenlaan was. Waarom dan niet gewoon over de hoofdrijbaan, zonder obstakels en met veel betere verlichting? In andere dorpen, zoals Drunen en Nieuwkuijk, deden we dat ook. De Statenlaan ging over in de Overlaatweg en bij scholengemeenschap De Overlaat (in Waalwijk) hadden we op vijfendertig kilometer de tweede hoofdpost. Tijd voor een bekertje tomatensoep, een broodje en nog een beker koffie om wakker te blijven, want het was inmiddels ongeveer half vier in de nacht…

Toch net even iets anders
Na de Overlaat wandelden we naar het RKC stadion waar we dit jaar niet doorheen mochten. We draaiden meteen weer de Halve Zolenlijn op richting Sprang-Capelle. Ook de doorlooppost bij café De Langstraat was uit het parcours gehaald. Hiervoor was een post op het industrieterrein in de plaats gekomen, waarna we de Midden Brabantweg (N261) via een fietsbrug overstaken. Vervolgens liepen we door een nieuw stukje Waalwijk richting Sprang-Capelle. Ook hier kregen we een routewijziging omdat er ergens een straat opengebroken was en liepen we over de Halve Zolenlijn naar de volgende doorlooppost, bij bouwbedrijf Van Wijnen. Ook nu bracht deze omleiding weer herinneringen boven van een aantal jaren geleden, toen het parcours over dit stukje fietspad ging. Bij Van Wijnen kregen we een flink zoete, roze glacékoek en daarna mochten we het lange rechte stuk naar Waspik lopen, eerst door het dorp Sprang-Capelle en later weer over het fietspad op het voormalige tracé van de Halve Zolenlijn. Gelukkig was het nog donker, want ik heb hier ook al eens met zonsopkomst gelopen en dan merk je pas hoe lang het pad is… Ik begon mijn voeten wel aardig te voelen, met name een eeltplekje op de rechtervoet en de rechter wreef, waar de schoen iets te strak zat, maar Waspik haalde ik nog met gemak.

Rust bij scholengemeenschap De Overlaat, in het holst van de nacht

Honger had ik niet, dus bleef het bij een bekertje bouillon en ik heb even mijn sokken gewisseld. Toen we weer buiten kwamen, was de zon net opgegaan en dat deed goed, al was het ineens wel erg fris. Maar het beloofde een mooie dag te worden. Naar het oosten kijken lukte mij niet, want de zon stond nog erg laag. Ik had in Waspik even suiker gemeten en die was iets te hoog, maar in ’s Gravenmoer voelde ik me ineens flink beroerd. Was het de vermoeidheid, zouttekort, te weinig gedronken of toch de suiker? Kees (van Janna) stond langs de kant en van hem kreeg ik een gesuikerde wafel. Even later voelde ik me weer helemaal goed, dus blijkbaar was de suikerspiegel ineens onderuit gegaan. Even verderop, op de doorlooppost, nam ik koffie en kreeg ik telefoon. In de chaos en drukte raakte ik Olfert kwijt, maar een paar kilometer verderop kwam ik hem in Klein-Dongen weer tegen op een doorlooppost. Het ging nu rap met de kilometers; een stukje door Dongen, nog een doorlooppost en dan via een andere route dan vorig jaar naar Vaart, waar weer een hoofdpost was. Vorig jaar nog in de sporthal, nu in een grote tent op het grasveld ernaast.

Heel vaak schoenen strikken…
Ik had nog steeds niet zo veel honger, maar een worstenbroodje en een cola light ging er wel in. Ik kon de vermoeidheid aardig de baas blijven met zo nu en dan wat cafeïne. Alleen het opstarten ging steeds lastiger omdat de voeten wat pijnlijk waren. En hoe ik de veters ook strikte, die hoge wreef bleef maar opspelen. Dus moest ik in het laatste stuk nog een paar keer stoppen om mijn veters te verstellen. Eigenlijk had ik ook nog even bij café De Dreef willen gaan zitten, maar Olfert liep net voor me en was al doorgelopen. Het terras was volgens hem sowieso te tochtig. Iets verderop, op de 1e Wittedijk, moesten we over straatklinkers die behoorlijk scheef lagen en dat was na bijna zeventig kilometer niet echt prettig met zere voeten. Gelukkig was het maar een stukje en zat er ook nog een doorlooppost in. Twee kilometer verder, aan de rand van Kaatsheuvel, was er ook weer een doorlooppost. Terwijl ik daar een foto stond te maken werd ik zowat omver gelopen door een kereltje die voor de dertigste keer deze tachtig liep. Een eindje terug, bij een tafel met snoep, was hij ook al voorgedrongen en sneed hij mij de pas af, waardoor ik vol in de ankers moest. Dan kun je wel al voor de dertigste keer lopen, maar als je mijn respect wil winnen voor deze sportieve prestatie lukt dat niet met zulk onsportief gedrag… Olfert liep intussen ook wat op mij uit, omdat ik wat langer werk had bij de doorloopposten en hij, vanwege zere voeten, niet meer stil wilde blijven staan. Toen ik in Kaatsheuvel weer een keer mijn schoenen moest strikken raakte ik hem kwijt.

Wel handig, die nieuwe informatieborden…

Een heerlijk gevoel
Op het Anton Pieckplein passeerden we weer een doorlooppost, waar we frisdrank aangeboden kregen. Maar zoals op alle doorloopposten met frisdrank had men hier geen cola light. Men probeerde mij water aan te smeren. Ik had al zoveel water op dat ik er een beetje flauw en chagrijnig van werd. Aan mensen die geen suiker mogen of willen werd hier weer eens niet gedacht. Dus besloot ik niks te nemen, alleen even op een bankje te gaan uitrusten. Toen ik net op het punt stond om weer verder te gaan, raakte ik aan de praat met één van de ondernemers op het plein, die ’s ochtends het Kennedymarsontbijt georganiseerd hadden. Ze bood me aan een cola light te gaan halen en daar was ik erg blij mee. Ze wilde ook graag dat ik een interview voor de televisie gaf, maar de cameraploeg had pas over een kwartier tijd. Dat duurde me helaas iets te lang, want het was intussen wat harder gaan waaien en hierdoor koelde ik behoorlijk af. Ik besloot verder te gaan en we maakten nog een flinke lus door Kaatsheuvel, om vervolgens nog een klein stukje van Sprang-Capelle mee te pikken. We kregen nog een laatste doorlooppost en daarna ging het Waalwijk in. Nog zo’n drie kilometer naar de finish, met nog slechts één afslag naar links… Het laatste stuk trok zich erg lang en een deel van het publiek was al naar huis, maar toch was het nog gezellig. En hoe dichter je bij de finish kwam, hoe drukker het werd. Over de groenblauwe loper was zelfs een overkapping gemaakt en de binnenprater merkte zelfs op dat je met een beperking nog flink wat kunt presteren, toen hij mij met de taststok zag lopen. Onder luid applaus liep ik over de loper, tussen het publiek door naar de finish. Dat blijft toch elk jaar weer een heerlijk gevoel…

Rond 14.00 uur meldde ik me af en had ik achttien uur gelopen. Het was mijn 61e Kennedymars, waarvan 19 keer in Waalwijk. Ik moest nog wel naar het nieuwe gemeentehuis lopen om mijn bagage op te halen en dat was voor de voeten een marteling, hoewel het niet eens ver was. Later bleek dat ik me toch blaren had gelopen, maar die zaten niet op de voeten. Ik had ze op mijn buik en ze waren ontstaan door het infuuspleister dat mijn huid kapot getrokken had.

Marcel wilde mij in Waalwijk ophalen, maar dat kon pas om 16.00 uur, dus heb ik bij brasserie ’t Slot twee grote glazen Weizen gedronken. Het verbaasde me nog dat ik hierdoor niet in slaap ben gevallen. Met Marcel ben ik nog naar zijn schoonouders gereden, omdat er bij de buren een geocache in de tuin ligt. Hier kon ik mooi een travelbug in kwijt. We hebben een biertje gedronken en zijn daarna naar Vlijmen gereden, waar we chili con carne met rijst gegeten hebben. Op de bank bij Marcel kon ik uiteindelijk toch mijn ogen niet meer openhouden. Rond half negen heeft hij mij naar station ‘s-Hertogenbosch gebracht. Even voor 22.00 uur was ik in Venlo waar ik een paar minuten later een “Avondvlinder” naar huis kon nemen. Omdat er geen andere passagiers waren, reed hij rechtstreeks naar mijn moeders flat. Nu was ik pas echt moe en het douchen heb ik uitgesteld tot maandag, want ik had toch vrij. Het was weer een geweldige Kennedymars die uiteindelijk en tegen mijn verwachting in best meeviel. Dat geeft weer moed voor de toekomst…

Finish op het Raadhuisplein in Waalwijk

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

71e Airborne wandeltocht Oosterbeek, 02-09-2017

Klik hier voor de website van de Airborne wandeltocht OosterbeekDatum: 02-09-2017
Tocht: 71e Airborne wandeltocht
Organisatie: Politie Sport Vereniging Renkum
Internet: http://www.airbornewandeltocht.nl/
Afstand: 27 kilometer
Totaal afgelegd: 42894 kilometer
Weer: Half bewolkt, klein buitje, zonnige perioden, weinig wind, lekker wandelweer…
Middagtemperatuur: ca. 19 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Omdat ik op zaterdagavond een barbecue had in Alkmaar, was het geen optie om vanuit Blerick naar deze tocht te gaan. Als ik de veertig kilometer had willen lopen, moest ik rond 5.00 uur met de trein mee en daar had ik niet veel zin in. Zeker ook niet omdat ik bij de barbecue een paar biertjes gedronken heb. Dus besloot ik mee te gaan met de wandelvrienden.com en de vijfentwintig kilometer te lopen. We konden met een groepsticket reizen (lekker goedkoop) en Ben regelde de inschrijvingen. Bovendien kwamen Dick, Claud en Marcel ook nog naar Oosterbeek. Ook zij gingen dit jaar voor de vijfentwintig kilometer.

Superdruk
Rond tien voor zeven ben ik de deur uit gegaan en ik kreeg meteen een plensbui over me heen. Ik nam de trein van 7.14 uur richting Nijmegen en in Zaandam stapte nog een flinke groep wandelvrienden in. Rond vijf voor negen waren we in Oosterbeek en we hadden afgesproken bij café-restaurant Schoonoord. Dick, Claud en Marcel waren er ook al. Nadat we koffie hadden gedronken (lees: Haagse bakkies voor €2,25) liepen we gezamenlijk naar sportpark Hartenstein, waar de start was. Het was er zo druk dat we de groep wandelvrienden meteen na de start al kwijt waren. Ze liepen een stukje voor ons, maar we kwamen niet door de meute heen en we haalden ze dus ook niet meer in. De route van de vijfentwintig kilometer is het eerste stuk al een beetje anders dan die van de veertig kilometer, maar echt onbekend terrein was het niet. Alleen die enorme drukte (er lopen ook wandelaars van de tien en vijftien kilometer tussen, veelal met kinderen) was niet leuk. Regelmatig stonden we bijna stil en veel harder dan vijf kilometer per uur ging het niet…

Al op de heenweg onder de boog door…

Ik had gehoopt dat onze route langs het oorlogskerkhof in Oosterbeek zou gaan, maar helaas kwamen we daar niet. We hadden ook niet veel zin om ervoor om te lopen. Na het station van Oosterbeek namen we de weg richting Wolfheze. Hier volgden de splitsingen van de tien en vijftien kilometer, waardoor het eindelijk wat rustiger werd op ons parcours. Vlak voor Wolfheze pikten we nog een klein stukje hei mee, die mooi in bloei stond. De wandelvrienden, waarvan er nog twee op de vijfentwintig kilometer liepen, hebben we niet meer teruggezien. In Wolfheze was het gezellig en daar liepen ons een paar leden van wandelsportvereniging W.I.E.G.O uit Breda voorbij. Vervolgens kwamen we over het terrein van de zorggroep “Pro Persona”. Hoewel je hier, zo wordt verteld, goed kunt rusten, besloten wij nog even door te gaan tot de Boschhoeve. Eigenlijk is dat wel onze vaste stek voor de eerste rust en vandaag was het ook nog eens bijna op de helft van onze route.

Helemaal foetsie…
Omdat we later waren dan gebruikelijk was het een mooi tijdstip voor een tomatensoep. Ook was er dit keer muziek; dat maken wij normaal niet mee als we veertig kilometer lopen. Wel moest ik wat meer drukte tolereren dan ik gewend was. Na een heerlijke pauze volgden we de weg tot aan de splitsing en waar we altijd rechtsaf gaan, liepen we nu linksaf naar de golfbaan van Heelsum. Deze waren we overgestoken voordat we er erg in hadden en zo kwamen we in het dorp Heelsum uit. Daar hebben we even naar het oorlogsmonument van de 1e Airbornedivisie staan kijken. Een paar straten verderop kwamen we weer samen met de route van de veertig kilometer. Dat was wel een beetje een vreemde gewaarwording. Na het oversteken van de Utrechtseweg wandelden we langs het voormalige café Skippy’s. Het bestaat al een paar jaar niet meer en het lag er vorig jaar aardig vervallen bij. Nu was het helemaal gesloopt. Er restte alleen nog een zanderige bouwput met een diepe kuil in het midden en een hek eromheen. We staken de Heelsumsebeek over en nadat ik een paar foto’s gemaakt had van de hooggelegen hervormde kerk kregen we onder de A50 een controlestempel. Daar kwam ik Olfert tegen en hij liep een stukje met ons mee. Zoals gewoonlijk ging de route door Doorwerth waar we een aardig stukje vals plat voor onze kiezen kregen, om vervolgens nog wat te gaan stijgen richting het Duno-plateau. Ook dit jaar stond de scouting daar weer eten en drinken te verkopen en ik haalde een blikje cola light. Lang zijn we niet gebleven, omdat er dikke blauwe rookwolken hingen van de barbecue.

Over de golfbaan in Heelsum

In Heveadorp kregen we nog een controlestempel en op hetzelfde moment vielen er een paar flinke druppels regen. Ik had mijn paraplu gepakt, maar die kon ook vrijwel meteen weer dicht omdat we even later onder de bomen liepen. Mijn suikerspiegel was weer flink aan het schommelen en ik had een hypo (te lage bloedsuiker) te pakken, dus nam ik even een AA-tje. Al snel volgde de Westerbouwing, waar ik altijd even van het uitzicht ga genieten en meestal ook nog wel een biertje neem. Dick, Claud en Marcel gingen ook mee het terras op. Ik dronk een Leffe Blond, want aan de bar werd gezegd dat ze geen Dubbel hadden. Er werd sowieso alweer een beetje tegengesputterd toen we om speciaalbier vroegen, omdat ze waarschijnlijk geen zin hebben dit te schenken als het wat drukker is. Ik vind het maar flauwekul en het komt ook niet klantvriendelijk over. Maar we hadden een lekker biertje te pakken en we konden heerlijk op het terras gaan genieten…

Een bijzondere boom
Na de rust bij de Westerbouwing daalden we af richting Oosterbeek en omdat de oude hervormde kerk open stond, zijn we even binnen gaan kijken. Buiten kregen we nog een interessant verhaal te horen over de kerk en de boom die ervoor stond. Er zitten weliswaar kogelgaten uit de oorlog in de kerk, maar niet alle gaten zijn zo ontstaan. De steensoort schijnt ook erg makkelijk af te brokkelen. In de oorlog is er bij de boom voor de kerk een mortiergranaat ontploft terwijl er net een militaire patrouille stilstond. Vier militairen zijn om het leven gekomen, maar de vijfde militair stond toevallig net aan de andere kant van de boom en heeft de aanval overleefd. Tot zijn dood kwam hij elk jaar weer hier naartoe, stapte over de ketting en kuste de boom die zijn leven redde. De oorlogsschade is nog goed zichtbaar in de stam en als ’s winters de bladeren van de boom zijn, kun je ook de schade in de kruin zien. Die kruin blijkt namelijk met staalkabels bij elkaar gehouden te worden. Het is een wonder dat de boom de oorlog overleefd heeft en nog steeds bloeit…

Hier kun je een boodschap over vrijheid achterlaten (landgoed Duno)

Inmiddels was het 16.00 uur geweest en werd het rustig op het parcours. Het verbaasde me dan ook dat we nog achter een muziekkorps aan kwamen te lopen. Bij de Utrechtseweg liepen zij terug en wij vervolgden de route door het kleine centrum van Oosterbeek. Het was er nog gezellig druk, maar het publiek was vooral zichzelf aan het vermaken en had weinig oog voor de wandelaars. Af en toe werd je zowat van je sokken gereden door fietsers die zich niks van de afzettingen aantrokken en de politie stond ook op een kluitje te niksen… Vanaf restaurant Schoonoord werd het weer wat rustiger en nadat we onder de boog door waren gelopen draaiden we richting de finish, waar we rond vijf voor vijf aankwamen. Het was mooi weer en dus ook nog tamelijk druk op het veld, maar het afmelden ging prima. Even een paar bureaus verder lopen en je had geen wachtrij meer. Dick, Claud en Marcel wilden nog ergens wat gaan eten en drinken. Op het finishterrein kon je alleen maar fastfood krijgen en zitgelegenheid was er ook niet, dus besloten we terug naar de Utrechtseweg te lopen. We kwamen bij grand café Oosterbeek uit en daar heb ik patat met twee kroketten gegeten en een Affligem Dubbel gedronken. Simpel maar voedzaam. Rond half zeven gingen we ieder onze eigen weg; Dick, Claud en Marcel naar de pendelbussen en ik naar het station. Daar nam ik om 18.50 uur de trein naar Utrecht, waar ik ruim een kwartier op aansluiting moest wachten. Dus was er nog tijd voor een beker cappuccino van de AH To Go. De trein richting Alkmaar zat behoorlijk vol. Ik was moe en had wat hoofdpijn, dus zocht ik een plekje in de stiltecoupé. Lang heb ik daar niet van kunnen genieten, want er zaten mensen te kletsen, bellen en zelfs een gezin met drie kinderen. In de eerste klas kon een ouder echtpaar ook niet zijn mond houden. Helaas bleek het hele treinstel maar één stiltecoupé te hebben, dus zat er niks anders op dan dit asociaal gedrag maar te accepteren. Een conducteur was er ook niet te vinden in het treinstel. Zover voor de huisregels van de NS, die ze keer op keer niet willen handhaven… Typisch Hollands poldergedrag…

Het laatste stukje, van het station naar huis, heb ik ook maar gelopen. Ik kwam rond tien over negen thuis aan en nadat ik de foto’s nog even on-line gezet heb (dat gaat een stuk makkelijker met mijn nieuwe camera, met wifi) was de energie op… Ik dronk nog een lekker speciaalbiertje, keek wat televisie en ben toen op de bank in slaap gevallen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

25e Natuurwandeltocht Swalmen (Asselt), 27-08-2017

Klik hier om naar Facebookpagina van fanfare Sint Laurentius te gaan

Datum: 27-08-2017
Tocht: 25e Natuurwandeltocht
Organisatie: Wandelcomité Laurentius Leeuwen
Internet: https://nl-nl.facebook.com/laurentiusleeuwen/
Afstand: 30 kilometer
Totaal afgelegd: 42867 kilometer
Weer: Weinig tot geen bewolking, zonnig, nauwelijks wind.
Middagtemperatuur: ca 26 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC600D1 / GC60093 / GC600GF / GC600FW / GC600F0 / GC4X745

Van deze tocht is er (nog) geen verslag.

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen