OV-stapper Amelisweerd en NS-wandeling Utrechtse Heuvelrug, 23-08-2020

Datum: 23-08-2020
Tocht: OV-stapper Amelisweerd / NS-wandeling Utrechtse Heuvelrug
Organisatie: NS / Wandelnet
Internet: https://www.ns.nl/dagje-uit/wandelen / https://www.wandelnet.nl/
Afstand: 15 + 15 = 30 kilometer
Totaal afgelegd: 48507 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, eerst lichte regen, later opklaringen. Wind: W/ZW, 3-4 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7B6D6 / GC8A186 / GC889HJ / GC6TB3F / GC6TB3T / GC6TB3X / GC6TB43 / GC5D6KD / GC5CVYT / GC5XEH9

Bart had ergens nog een oud boekje liggen met de route van de, voormalige, NS-wandeling Amelisweerd en die tocht wilde hij graag weer eens lopen. De route is inmiddels als OV-stapper te vinden op internet. De wandeling gaat van Utrecht via de Kromme Rijn naar Bunnik en is “slechts” vijftien kilometer. Om daarna nou voor naar Utrecht te reizen… We zouden vanaf station Bunnik terug kunnen lopen naar Utrecht via het wandelknooppuntennetwerk. Dan moest ik echter zelf een route plannen en ik had al helemaal geen zin in de drukte van de binnenstad op zondagmiddag. Dus keek ik nog wat verder en zag ik de NS-wandeling Utrechtse Heuvelrug, ook vijftien kilometer, van station Driebergen-Zeist naar station Maarn. Een mooie aanvulling, waarvoor we dan wel een klein stukje extra met de trein moesten. Lopend zou het bijna zes kilometer extra opleveren; net iets te veel van het goede…

Koorts…? Corona…?
Ik wilde de intercity van 7.44 uur richting Utrecht nemen, zodat we rond negen uur konden starten. Toen ik rond een uur of zes opstond, voelde ik me flink beroerd. Nou heb ik daar ’s ochtends wel vaker last van en meestal voel ik dan mijn maag, echter nu was het nog een tikkeltje erger en bij de eerste meting gaf de thermometer 38,8 °C aan. Oei, dat is serieus… Thuisblijven dan maar en een coronatest aanvragen… Mijn stressniveau zat inmiddels tegen het plafond… Even later heb ik nog een keer gemeten met een andere thermometer en die gaf keurig 37,1 °C aan en daarna nog een keer met de eerste thermometer; 36,9 °C. Lijkt me eerder tijd voor een nieuwe thermometer dus! Uiteindelijk ben ik me rustig aan klaar gaan maken, heb ik een broodje gegeten en ben ik rond tien voor acht de deur uit gegaan. Het werd dus een trein later, om 8.14 uur, waardoor ik even voor half tien in Utrecht aankwam. Onderweg, bij Abcoude, kwam de regen met bakken uit de lucht en ook op Utrecht Centraal zag het er nog niet droog uit. Dus haalde ik eerst een kop thee en zijn we net buiten het OV-chipgebied op een bankje gaan zitten. Langzaam knapte ik al een beetje op en rond tien voor tien gingen we aan de wandel.

Erg rustig op station Utrecht Centraal

De route in het oude boekje van Bart klopte vanwege de werkzaamheden bij het station van Utrecht en alle veranderingen al gelijk niet meer. We hebben de GPS-route maar gevolgd. We moesten eerst een stuk door het centrum. Vlak na de start was er, op de Mariaplaats, een virtuele geocache waarbij je met een beeld van Nijntje en Dick Bruna op de foto moest. Dat hebben we even gedaan. Daarna liepen we langs de Oudegracht en verderop werd het tijd om de paraplu te pakken. Via de Tolsteegbrug staken we de Stadsbuitengracht over en daarna verliepen we ons bijna. We hadden het snel in de gaten en niet veel later wandelden we wel langs de Kromme Rijn. Inmiddels begon ik ook weer trek te krijgen en zijn we even gestopt om een broodje te pakken. Daarna bleven we de Kromme Rijn een flink stuk volgen. Vlak na het Kromme Rijnpark liepen we via een smalle onderdoorgang onder de Waterlinieweg door. Gelukkig was het nog niet druk op het jaagpad langs het water, want anderhalve meter afstand houden is hier nauwelijks mogelijk. Aan de andere kant van de weg, tegenover het stadion Galgenwaard, lag een cache verstopt. Ik zag hem eerst niet en Bart vond het maar link, want de houten balk waar hij waarschijnlijk onder moest liggen was nat en glad, en dicht bij het water. Ineens zag Bart een zwart kokertje in het gras liggen. Het was de cache, die daar duidelijk niet thuishoorde. Om anderen te behoeden voor een nat pak, heb ik hem maar op een onopvallend plekje naast de balk verstopt in plaats van onder de balk.

Amelisweerd en fort bij Rijnauwen
De omgeving werd langzaamaan ook wat bosrijker, althans, er stonden meer bomen tussen het jaagpad en de bebouwing van Utrecht. Na de flinke bocht onder de A27 door begon ik pas echt het gevoel te krijgen dat we de stad achter ons lieten. In een mooi groot weiland zag Bart het huis waar hij van droomt al gebouwd worden. Maar ja, dat constante geluid van het verkeer op de autosnelweg… En dan willen ze die A27 ook nog eens verbreden, waardoor het weiland en veel bomen verloren gaan. Waanzin… Zo gaat de Amelisweerd, die door de snelweg al in twee stukken verdeeld is, helemaal naar de knoppen… Het verderop gelegen huis Nieuw Amelisweerd lieten wij letterlijk links liggen en we vervolgden het pad langs de Kromme Rijn, waar het inmiddels drukker werd met hardlopers en fietsers. Bij restaurant De Veldkeuken op landgoed Oud Amelisweerd staken we wel de Kromme Rijn over. Het restaurant kwam net iets te vroeg voor ons om te gaan rusten. Op het landgoed moesten we soms zoeken naar de route, omdat de GPS niet altijd overeenkwam met de markeringen. Al snel wandelden we aan de andere zijde van het landgoed het bos weer uit en hadden we uitzicht op de universiteit van Utrecht. Ook lag er een cache die ik zo snel niet kon vinden. Omdat Bart doorliep hield ik het gauw voor gezien. De route kwam vlakbij het fort bij Rijnauwen en ik vond het jammer dat we dit niet gingen bezoeken. Met een tocht van WS78 had ik het ook al grotendeels gemist omdat we ons verlopen hadden. Misschien een ander keertje maar zelf een route ernaartoe plannen?

Langs de Kromme Rijn

Wij draaiden weer een stukje terug richting restaurant De Veldkeuken en bogen daarna af naar het theehuis Rhijnauwen, waar we de eerste pauze hielden. We moesten even wachten in de rij om ons te registreren en daarna mochten we een plek zoeken op het ruime terras vlakbij het water. Intussen had Bart trek gekregen en hij bestelde een maaltijdsalade. Ik hou niet zo van uitgebreid lunchen omdat ik meestal toch niet veel trek heb en het kost vaak veel tijd, dus bestelde ik een cappuccino. En toch liet ik me verleiden om er een stuk appelgebak bij te nemen. Het smaakte prima. Wel oppassen voor de vele wespen; die hadden ook ontdekt dat er wat lekkers te halen viel… Een klein uur later verlieten we het terras via de achterzijde en staken we opnieuw de Kromme Rijn over, om daarna weer het jaagpad langs het water te volgen. Tot Bunnik lagen er vier geocaches die zich allemaal makkelijk lieten vinden. Maar goed ook, want het moest niet teveel tijd gaan kosten. Om 14.18 uur zou er een trein naar Driebergen-Zeist vertrekken en dat werd al krap. Als we die zouden missen, zou dat weer een half uur extra kosten. Het werd flink doorstappen; voor mij eigenlijk iets te hard. En dan was ook nog de straat in Bunnik opengebroken, wat het met mijn visuele beperking nog lastiger maakt. Eenmaal op het station hadden we nog drie minuten om onder het spoor door te komen en het mondkapje te pakken. Het ging allemaal net, al was ik behoorlijk moe van het haasten. Dus hebben we op station Driebergen-Zeist maar eerst even een bankje opgezocht om te rusten en een cola-zero te drinken…

Groot Heidestein niet toegankelijk
Even na half drie begonnen we aan de tweede wandeling. Omdat station Driebergen-Zeist vernieuwd is en de omgeving ook veranderd is, was het even zoeken hoe we naar het fietsviaduct over de Hoofdweg moesten komen, om vervolgens park Beerschoten in te lopen. Het eerste stuk van de route ging over een fietspad, maar al snel liepen we in de bossen en na het oversteken van de spoorlijn kwamen we op landgoed Bornia. Daar troffen we ineens een routewijziging aan; vanwege het vee dat mogelijk besmet kan raken met corona mochten we het landgoed Groot Heidestein niet op. Wat nu? Het blaadje dat er hing bood ook geen duidelijke aanwijzingen. Gelukkig zat de kleine tablet met daarin de routebeschrijving in mijn rugzak. Die routebeschrijving was wel up-to-date. Zo kwamen we uiteindelijk toch bij het poortje waar we het landgoed af zouden gaan en konden we de route vervolgen. Via allerlei lussen zwierven we een flinke tijd rond over het landgoed Bornia in de richting van Austerlitz. Vlak voor het dorp hebben we vlug een geocache op weten te pikken. In Austerlitz zijn we even gestopt om bij eetcafé Ouwekamp op het terras iets te drinken. We waren net op tijd; er was nog plek genoeg, maar het werd wel steeds drukker toen wij er zaten. Ik bestelde een Weihenstephaner Hefeweizen; helaas hadden ze geen halve liters, dus werd het “slechts” een kleintje.

Theehuis Rhijnauwen

Voor we er erg in hadden zaten we weer ruim vijftig minuten en was het al tien over vijf toen we vertrokken, met nog een kleine acht kilometer te gaan. Dat werd dus sowieso een latertje… Bart had bij de eerste rust al gevraagd of we niet beter terug naar Utrecht konden lopen omwille van de tijd. In kilometers maakte dat niet uit en bovendien loop ik niet graag dezelfde route, ook niet in tegengestelde richting. Dan zie je weer veel dezelfde dingen. Dus gingen we nu verder door het bos richting Maarn, waarbij we ook weer een flinke lus moesten maken. De paden met veel wortels waren voor mij lastig in te schatten en dus vermoeiend. Voor een bezoek aan de piramide van Austerlitz moesten we een flink stuk van de route af, dus dat zat er niet meer in. Wel wandelden we langs de Koepel van Stoop en hebben we vlak voor Maarn nog bij een weiland met zicht op een prachtig landhuis even rust gehouden op een bankje. Ik herkende het van verschillende WS78-tochten, die aan het eind van het seizoen heel wat jaren vanuit Maarn georganiseerd werden. Vlakbij de Koeheuvels, een heidegebied met een zandvlakte, pikte ik nog een geocache op terwijl Bart met iemand die haar hond uitliet stond te kletsen. Het ging hard met de tijd en Bart wilde de trein van zeven uur halen, dus is hij bij de laatste geocache aan het eind van de zandvlakte doorgelopen. Ik volgde al snel en haalde hem op het pleintje bij het station weer in, waar hij een foto stond te maken.

Mondkapjesplicht…?
In alle haast vergat ik een upgrade naar de eerste klas op mijn OV-chipkaart te zetten. Ik stond al op het perron en liep dus weer de trap af, naar de automaat. Daar stond iemand uitgebreid informatie op te zoeken… Dat kan toch ook lekker thuis, on-line? Toen ze het in de gaten kreeg mocht ik gauw bij de automaat. Gelukkig had Bart inmiddels de conducteur aangesproken en die heeft de trein even laten wachten, anders had ik hem gemist. Zwetend en totaal gesloopt nam ik plaats in de eerste klas. Op station Utrecht Centraal nam ik afscheid van Bart en pakte ik de trein richting Amsterdam. In de eerste klas zaten twee jongemannen te kletsen in de stiltecoupé. Ik vroeg me af of ze wel een geldig kaartje hadden; ze zagen er niet naar uit, maar dat is slechts een aanname. Weel zat één van de jongens zonder mondkapje. Toen ik er iets van zei ging het mondkapje vlug op, maar even later zat hij weer zonder… Handhaven doet de NS nauwelijks, dus ben ik naar een andere coupé gegaan. In Amsterdam moest ik de trein uit en sprak ik de conducteur op het perron aan. Waardeloze reactie van hem… En ik mocht weer in dezelfde trein gaan zitten, want die reed tien minuten later toch door naar Alkmaar. Had dat even omgeroepen dan…! Kort na half negen was ik terug op station Alkmaar; tien minuten te laat voor de bus, dus werd het naar huis lopen…

Het waren mooie wandelingen in Utrecht, echter wel pittig door het haasten en stressen aan het eind. Aantekening voor mijzelf: ik ga niet meer rennen om een trein te halen…

Koepel van Stoop
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wandeling Nijmegen (met een stukje WS78-parcours), 07-08-2020

Datum: 07-08-2020
Tocht: Wandeling Nijmegen (met een deel “Duivelsberg- en Ooijpoldertocht” van WS78)
Afstand: 22 kilometer
Totaal afgelegd: 48477 kilometer
Weer: Onbewolkt, zonnig, heet, nauwelijks wind (O, 1-2 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 34 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6WKAP / GC8T13Y

Zoals ik in mijn vorige weblogitem schreef, zouden we eigenlijk deze week de Walk of Wisdom gaan lopen. Omdat het vinden van beschikbare slaapplaatsen niet lukte, hebben we dat niet kunnen doen. De week verlof hiervoor had ik al aangevraagd en dus ben ik een paar dagen naar mijn moeder in Blerick gegaan. De Walk of Wisdom bleef wel steeds in onze gedachten. Daarom besloten we op vrijdag toch te gaan wandelen in de omgeving van Nijmegen. Wel met een hete dag in het vooruitzicht… Dat hebben we eerder gedaan; moet dus geen probleem zijn, toch…?

Uitzicht over de Waal
Dus nam ik rond acht uur de stoptrein van Arriva naar Nijmegen, waar ik even voor negen uur aankwam en Bart trof. Vanwege de verwachte hitte legde ik hem de keuze voor; eerst door de open Ooijpolder, of eerst door de bosrijke maar steile heuvels. Hij koos voor de tweede optie. Oorspronkelijk was het een tocht van WS78 van veertig kilometer, vanuit Lent. Ik had er zelf wat aan lopen sleutelen waardoor we op negenentwintig kilometer zouden uitkomen. Om bij de originele route te komen moesten we eerst een stuk door het centrum van Nijmegen. De “Ramblas” en het Keizer Karelplein deden ons meteen weer aan de vierdaagse denken. Via de Molenstraat en de Burchtstraat liepen we naar het Valkhofpark waar we de route van WS78 oppikten. Eerst even genieten van het fraaie uitzicht over de Waal, met de karakteristieke Waalbrug. Daarna wandelden we langs museum Het Valkhof aan het Kelfkensbos en even later gingen we nog een stukje door het Hunnerpark. Na het oversteken van het Keizer Traianusplein mochten we nog langs de wijk Hunnerberg lopen, met uitzicht over de Ooijpolder.

Uitzicht over de Waal vanuit het Valkhofpark

Bijna verliepen we ons even. We moesten het pad naar beneden hebben, om vervolgens via het parkje Vrouwendaal weer naar boven te klimmen. Bart vond het een beetje onnodig; we hadden ook boven kunnen blijven… Tja, de route van WS78 liep nou eenmaal zo… En bovendien kostte het constant op de GPS kijken ook moeite genoeg. We hadden het beiden wel al warm gekregen van deze flinke klim. Eenmaal de wijk Hunnerberg achter ons gelaten mochten we meteen weer helemaal afdalen naar de Ubbergseweg om vervolgens een eindje verderop weer omhoog te gaan, richting de Sint Maartenskliniek. We bleven wel in de bossen en wandelden zo door de Heerlijkheid Beek, met de natuurgebieden rondom de Bolenberg en de Ravenberg naar het dorp Beek. Onderweg kwamen we ook markeringen van de Walk of Wisdom tegen. Eigenlijk waren we van plan door te lopen naar de Duivelsberg voor de eerste rust, maar de tocht was best pittig en een extra stop was enorm welkom. Een café waar ik ooit met een georganiseerde wandeltocht gezeten heb bleek dicht te zijn vanwege een verbouwing. Verderop, bij hotel ’t Spijker, was plek zat op het terras. We moesten ons wel registreren; dat zou vanaf maandag sowieso verplicht worden bij alle horeca. In de schaduw heb ik een lekkere kop cappuccino gedronken. Het liep al tegen elf uur en we hadden er pas acht kilometer opzitten. En het was al achtentwintig graden buiten, in de schaduw…!

Een frisse versnapering
Vlak na de rust zat er een geocache verstopt waarvoor je een fles water nodig had. Omdat ik dit wist, had ik van huis een lege anderhalf-liter petfles meegenomen. Ik dacht die wel bij een fonteintje te kunnen vullen. Dat viel nog niet mee; ik kon er net niet bij. Het water er omheen was ondiep en vies. Door voorzichtig op een rooster te gaan staan kreeg ik de fles toch onder de fontein. Bij de cache de dop van de buis, water erin, en daar was het kokertje met logboek dan… Na het loggen mochten we het dorp Beek verlaten, heuvel op uiteraard; op naar de Vossenberg… Onderweg kwamen we nog iemand van wandelsportvereniging OLAT tegen. Nou ben ik slecht in gezichten en namen… Ze liep in tegengestelde richting, het streekpad N70. We hebben even een praatje gemaakt en dat was dus weer een extra rustmomentje. Het klimmen en dalen begon zijn tol te eisen; door de stress van de afgelopen tijd krijg ik al minder lucht, en nu met de warmte helemaal… Ik moest na een flinke klim toch wel even blijven staan om bij te komen. Vermoeiend… Via de Wylerberg kwamen we in het natuurgebied Heksendans aan de Nederlands – Duitse grens. Daar viel bij een grenspaal nog snel een geocache op te pikken. De route ging niet Duitsland in, maar ik kon het toch niet laten om even over de grens te stappen. Kort daarna kwamen we bij het pannenkoekenrestaurant De Duivelsberg uit. We hadden niet gereserveerd en het was druk op het terras, dus moesten we even wachten tot er een tafel vrijkwam. Bart had trek en bestelde iets te eten. Ik had alleen maar dorst. Durfde ik het aan om met dit hete weer een biertje te drinken? Vooruit dan maar; een Serafijn van brouwerij De Hemel uit Nijmegen. Een koud witbiertje met 5% alcohol; niet te zwaar dus…

Ooijpolder, gezien vanaf de motteburcht Mergelpe

Nog zo’n zestien kilometer te gaan, en ik was al behoorlijk moe… Het was al na half twee toen we bij het restaurant vertrokken. We moesten afdalen naar het Wylerbergmeer, maar eerst gingen we nog even de voormalige motteburcht Mergelpe op om te genieten van het uitzicht over de Ooijpolder, waar we dan even later doorheen zouden wandelen. Bij de steile afdaling moest ik behoorlijk op de rem. Na het oversteken van de rijksweg N325 wandelden we het recreatiegebied Wylerbergmeer in, waar mensen aan het zwemmen waren en lagen te zonnen. Ze keken ons raar aan; twee mensen compleet aangekleed en met bepakking, en dat met deze temperaturen… Afstand houden was hier moeilijk, omdat niemand er oog voor had. Gelukkig was het maar een klein stukje, en in de buitenlucht. Net na het recreatiegebied misten we de afslag naar een graspad en hierdoor moesten we een klein stukje terug. Ik probeerde een broodje te eten. Dat ging nauwelijks; mijn lichaam sputterde behoorlijk tegen. Na een poosje kwamen we in het dorpje Persingen. Bestaande uit veertig huishoudens (vijfennegentig inwoners) wordt dit vaak als het kleinste kerkdorp van Nederland beschouwd. Hier en in de omgeving was nauwelijks schaduw te vinden. Ik wilde nog wel de lus naar de Bisonbaai maken, maar Bart was toch verstandiger. Het duurde niet lang voor ik er ook van overtuigd was dat we de tocht maar beter konden inkorten. We besloten de originele WS78-route van de twintig kilometer op te pakken, met hopelijk nog een rust bij ’t Roosje van Ooy.

Bijna een hitteberoerte…?
Één kruispunt verder ging Bart even in de schaduw zitten en ik moest een sanitaire stop maken. Veel vocht kwam er niet uit; blijkbaar had ik al heel wat uitgezweet. Ik ging ook even rusten in de schaduw. De gedachte dat we verder door het snikhete open veld moesten stemde mij niet blij. Laten we dan maar de kortste weg langs Het Meertje terug naar de Waalbrug nemen; zoveel als mogelijk onder de bomen… Zo gezegd, zo gedaan. We zagen even verderop een trekpontje. Ik moest er niet aan denken met dit weer ook nog zo’n extra fysieke inspanning te moeten leveren… Bij het Hollands Duits gemaal staken we Het Meertje via een brug over en niet veel later wandelden we onder de Waalbrug door. Lekker koel. Een korte stop om even bij te komen. We wilden zo snel mogelijk een terras op om koele drankjes naar binnen te tanken. Beneden aan de Waal zagen we een leuk tentje, echter veel te druk. Een stukje verder kwamen we bij grand café Waterwolf, waar genoeg plek was. Duizelig plofte ik neer op een terrasstoel. Even later ging er iemand naast ons zitten roken. Ik voelde me niet lekker en ging er bijna van over mijn nek. Dus maar gauw een andere plek gezocht… En dan had ik ook nog een suikertekort. Eerst gingen er twee ice-tea in en daarna nog een cola-zero, vergezeld van een paar bitterballen… Het heeft anderhalf uur geduurd voordat ik me weer goed voelde. Wat had ik de hitte onderschat… Blijkbaar was ik er niet zo klaar voor als ik had gedacht…

Kerk in Persingen

Rond kwart over vijf verlieten we het terras aan de Waalkade en liepen we het centrum in. Ik had nog zin om even bij brouwerij De Hemel te gaan kijken en een paar biertjes te drinken. In al die jaren dat ik in Nijmegen kwam en zelfs hier heel dichtbij geslapen heb, was ik er nog nooit geweest. Op het gezellige terras, op een binnenplaats van een oud, klein klooster, was nog wel een plekje vrij. De bierkaart beviel me wel; allerlei soorten bier en drie wisseltaps. De Serafijn stond er ook op, maar die had ik al geproefd. Dus bestelde ik een Moenen, een fantastisch “rauchbier”. Daarna nog een Hemelpoorter, een porter die wat mij betreft wel iets rijker van smaak had mogen zijn. Maar slecht was hij zeker niet voor die vijf en een halve procent alcohol. Ja, dit terrasje is de moeite waard om nog eens te bezoeken als we weer in Nijmegen zijn…

Mondkapje is teveel gevraagd, blijkbaar…
Zo rond half zeven zijn we opgestapt en wandelden we nog even langs Forum De Ganzenheuvel, wat jarenlang mijn logeeradres is geweest bij de Nijmeegse vierdaagse. Ik had het laatste stuk van de route door het Kronenburgerpark gepland. Veel zin om dat te doen hadden we niet meer, dus namen we de kortste weg terug naar het station. Wat was het centrum van Nijmegen nog levendig, ondanks de coronapandemie… Op het station moest ik nog zo’n twintig minuten wachten voordat de trein naar Blerick vertrok. Ik had vergeten een overgangsbewijs voor de eerste klas op mijn OV-chipkaart te zetten. In de tweede klas zat iemand uitgebreid een maaltijdsalade naar binnen te werken, zonder mondkapje. Commentaar van mij haalde niet veel uit. Ik ging wel een coupé verder. En daar zat er eentje met dat kapje onder de neus… Ik was dat nonchalante gedrag zo beu, dat ik uit frustratie een foto maakte en die op Twitter slingerde. Je wilt niet weten wat voor een commentaar dat opleverde. Hoe aso ik wel niet was om dat te doen… Nou, anderen mogelijk besmetten met corona omdat je te beroerd bent een mondkapje (fatsoenlijk) te dragen, dat vind ik pas aso… Volgende keer gewoon weer een eersteklas ticket. Te belachelijk voor woorden dat ik meer moet betalen om veilig te kunnen reizen… OV-bedrijven, neem jullie verantwoordelijkheid en ga streng handhaven…

Terrasje bij brouwerij De Hemel

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Een pelgrimstocht in Nederland, augustus 2020

Logo Walk of Wisom (klik erop om naar de site te gaan)

Bart is vele malen meer een pelgrim dan ik; hij neemt nooit teveel mee terwijl ik altijd een complete uitzet bij me heb. Een rugzak die bijna op militaire bepakking lijkt. En Bart heeft niet zo veel met techniek, terwijl ik altijd bezig ben met mijn GPS, fotocamera, geocaching en de smartphone. Bart is zelfs al naar Santiago de Compostella gelopen en daarna deels weer terug. Zeven maanden van huis… En hij zou het graag weer willen doen. Hoewel ik het ook als een uitdaging zie, kijk ik er ook enorm tegen op en zie ik het mij zo snel nog niet doen met mijn diabetes en beperkte zicht. Teveel zaken waar ik rekening mee moet houden en zekerheid over moet hebben voordat ik zoiets kan doen. Is mijn merk en type insuline wel verkrijgbaar in het buitenland? Hoe hou ik mijn insuline koel onderweg? Kan ik andere lenzenvloeistof wel verdragen (wetende dat ik er in het verleden problemen mee heb gehad…)?

Ook in Nederland kun je pelgrimeren; bijvoorbeeld op de Walk of Wisdom. Een tocht van 136 kilometer rondom Nijmegen, met start en finish bij de Stevenskerk. De route gaat via de Ooijpolder, door de omgeving ten noordoosten van Groesbeek naar Kranenburg, dan richting Milsbeek, Mook en Molenhoek naar Malden en verder via de Hatertse en Overasseltse Vennen naar Nederasselt. Na het oversteken van de Maas wandel je door Grave en gaat de route via Neerloon naar Ravenstein, waar je weer de Maas oversteekt, om vervolgens via Niftrik naar Wijchen te gaan. Het laatste stuk van de route gaat via Hernen en Bergharen naar Afferden en vanaf Deest volg je de oever van de Waal via Weurt terug naar Nijmegen.

Ooijpolder; een gebied waar de Walk of Wisdom doorheen gaat…
(Foto uit eigen archief)

Oké, in Nederland heb ik de zekerheid dat er in geval van nood wel goed aan de nodige middelen of hulp te komen is en dat er altijd wel een mogelijkheid is om naar huis te gaan als een probleem echt niet op te lossen is. Dus hadden we ons voorgenomen in de eerste week van augustus deze tocht in zes etappes te gaan lopen. Om nou niet meteen een fortuin kwijt te zijn aan slaapplaatsen besloot ik weer lid te worden van vrienden op de fiets. Nadat ik zo’n vijftig adressen die op loopafstand van de route lagen op een digitale kaart had gezet, begonnen we de etappes in te delen en te plannen. Bart wilde graag de eerste dag naar Kranenburg lopen, echter vond ik negenentwintig kilometer wel erg ver om meteen mee te beginnen. Ik heb al lang niet meer met bepakking voor meerdere dagen gelopen en daarnaast heb ik nog steeds geen geschikte schoenen om grote afstanden mee te wandelen. Aandacht voor dat laatste is met de coronacrisis wat in het slob geraakt…

We vonden een slaapplaats nabij Groesbeek; een hut op een camping. Helaas bleek die op onze aankomstdatum al bezet te zijn. Dus maar weer een ander adres gekozen. Toen Bart ging bellen kreeg hij de voicemail aan de lijn. Dat gebeurde ook nog bij een tweede adres. Op een volgend adres, nabij de Hatertse en Overasseltse Vennen, dat cruciaal was in onze planning, namen ze geen gasten aan vanwege de coronapandemie. In Neerloon zagen we een adres dat in onze periode niet beschikbaar was, dus moesten we uitwijken naar een gastenverblijf nabij Ravenstein. En bij elke wijziging werd het weer rekenen met de kilometers, om te controleren of de dagetappes niet te lang of te kort werden. Na twee dagen intensief puzzelen waren we er nog steeds niet uit. Het startpakket met onder andere het routeboekje en de pelgrimsveter heb ik wel besteld en ontvangen, maar gezien de moeilijkheden die we hadden met het vinden van geschikte slaapplaatsen hebben we uiteindelijk besloten deze tocht uit te stellen tot na de coronacrisis. Jammer; wordt vervolgd…

Paaltje met markering van de Walk of Wisdom nabij Beek
(Foto uit eigen archief)
Geplaatst in Geen categorie, Hobby | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Korte Bergense duinentocht Alkmaar, 02-08-2020

Datum: 02-08-2020
Tocht: Korte Bergense duinentocht (eigen tocht rondom Alkmaar)
Afstand: 25 + 3 = 28 kilometer
Totaal afgelegd: 48455 kilometer
Weer: Eerst tamelijk bewolkt, benauwd, later opklaringen, droog, wind: W 3-4 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Op deze zondag hadden Bart en ik afgesproken in Alkmaar, om een tocht die ik eerder gelopen heb te gaan wandelen. We zouden de tocht wel iets inkorten, want in de namiddag hadden we gereserveerd bij het Japanse specialiteitenrestaurant Daikichi, vlakbij het station van Alkmaar. Vandaar dat ik de tocht ook “Korte Bergense duinentocht” genoemd heb…

Toch maar een biertje dan…?
Rond tien voor tien liep ik naar de achterzijde van het station, waar Bart om kwart over tien aankwam. Vijf minuten later waren we op pad en wandelden we via de Wognumsebuurt naar de Nicolaas Beetskade. Verderop namen we het zandpad langs de Steesloot en daarna wandelden we naar het park Egmonderhout. Een omgeving die ik inmiddels goed ken van de ommetjes die ik regelmatig vanuit huis maak. Vervolgens gingen we onder de ringweg door en liepen we langs ijsbaan De Meent de polder in, richting Egmond aan den Hoef. Na de slingerende weg door de Egmondermeer een aantal kilometer gevolgd te hebben staken we de Hoeverweg over en wandelden we over een aantal verharde landwegen richting Wimmenum. De bollenvelden stonden nu helaas niet meer in bloei, dus geen mooie kleurenpracht. Wel was het een stuk drukker met auto’s dan de vorige keer. Oppassen dus. Na ruim acht kilometer, even voor twaalf uur, streken we neer op het overdekte terras aan de voorzijde van gasterij Het Woud voor een kleine lunch. Veel honger heb ik meestal niet onderweg, dus bestelde ik een tosti en een cappuccino. Aan de tafel naast ons kwam een groep mensen zitten waarmee we even gekletst hebben. Enkelen gingen al aan het bier en dat was wel heel verleidelijk, dus bestelde ik ook maar een Texels Skuumkoppe. Intussen waren we wel een uur verder toen we weer vertrokken, met nog een kleine zeventien kilometer voor de boeg…

Reiger in de Egmondermeer

Op de Woudweg moest Bart eerst even een duinkaart kopen bij de automaat. Omdat ik er nu vaker kom heb ik een jaarkaart aangeschaft, waardoor ik mag doorlopen. Overigens was het op de Woudweg een stuk rustiger dan de vorige keer. Gelukkig maar, al blijft het smal als er fietsers passeren. Na de helling van 10% (omhoog) doken we rechtsaf een mul zandpad in, een mooi stukje door de ruige duinen, om uiteindelijk wel weer op het fietspad uit te komen. Daar troffen we een zwart kevertje aan op de straatklinkers die op zijn dooie gemak aan het oversteken was. Met mijn stok probeerde ik hem een zetje richting de berm te geven, maar dat lukte niet erg goed. We hebben even gewacht tot het beestje veilig in het zand zat; anders was de kans groot dat zijn leven onder een fietsband zou eindigen… Vervolgens namen we meteen de eerste strandopgang; dat was me de vorige keer ook goed bevallen en zo hadden ook wij geen last meer van de fietsers. Het eerste stuk strand was behoorlijk rustig. Pas bij Bergen aan Zee werd het drukker, maar nog steeds was er ruimte genoeg. Toen we het strand verlieten heb ik bij een kiosk een flesje cola zero voor onderweg meegenomen. Daarna werd het pad wel een stuk smaller omdat er veel geparkeerde fietsen stonden, op weg naar de duinen. We passeerden het natuurvriendenhuis “Het Zeehuis” waar we even aan de praat raakten met mensen die daar logeerden. Ze bleken uit Wageningen te komen, dus niet ver bij Bart vandaan.

Een terrasje in Bergen
Wij vervolgden onze weg rechtdoor, langs de parkeerplaats via het fietspad de duinen in. Ook hier was het beduidend minder druk dan de eerste keer. Al snel bogen we af, de zandweg op richting Bergen. Genieten van de fraaie bomen en de mooie heidevelden, die al in bloei stonden. En lekker rustig. Ook nu was het soms even goed kijken welk pad we moesten hebben. Vlak voor Bergen heb ik nog vlug het zand uit mijn schoenen gehaald, want het begon wel aardig te schuren. In Bergen zelf was het wel druk, bij het dierenpark en bij de horeca, waar de terrassen aardig vol zaten. Ze blokkeren zelfs het gemarkeerde looppad, waardoor voldoende afstand houden er ook niet inzat. We zagen een vrij tafeltje bij Wonder’s eten en drinken, maar dat stond veel te dicht op een andere tafel. Horeca die zich niet aan de anderhalve meter houdt laat ik het liefste links liggen en dus liepen we nog even door. Verderop, bij restaurant Lady Papa was het terras wel keurig in orde. Ik bestelde er een IPA van brouwerij ’t IJ uit Amsterdam. Op de kaart zag ik ook een IJkgebrouw staan, dat ik ooit bij het IJkgebouw in Alkmaar gedronken heb. Bij navraag bleken beide zaken van dezelfde eigenaar te zijn…

Op het strand bij Bergen aan Zee

En dan zit je lekker, eerst wachten op de kelner, dan wachten op de bestelling (waarbij ook nog eerst het verkeerde biertje gebracht werd), gezellig wat kletsen, nog afrekenen… Voor je het weet blijken er al veertig minuten om te zijn en was het al royaal vier uur. Nog zes en een halve kilometer te gaan, dus wel een beetje doorstappen. Vanaf het centrum van Bergen liepen we dus niet via Koedijk terug, maar rechtstreeks naar Alkmaar. Nou ja, eerst langs de ruïnekerk en een klein ommetje door het bos bij landgoed ’t Oude Hof, om ook dit stukje route de moeite waard te maken. En daarna over de Groeneweg naar de Bergerweg. Voor een extra rust bij speelpark De Batavier hadden we geen tijd meer. Tegenover het speelpark gingen we weer onder de ringweg door en daarna wandelden we via de Jan van Scorelkade naar het station. Via de traverse staken we het spoor over en precies om half zes kwamen we bij het Japanse restaurant aan.

Eten bij de Japanner
Gelukkig waren er nog geen gasten, dus hadden wij de zitplaatsen voor het uitzoeken. We konden bij één van de bakplaten plaatsnemen, maar dan kunnen er ook vreemden direct naast je komen zitten. Dat kan toch niet tijdens de corona-pandemie? Dus kozen we een ruime, hoefijzervormige zitbank met een grote ronde tafel uit. Later zat het rond de bakplaten behoorlijk vol. Waar werd dan ons eten bereid? Ik kon het niet zien. Toch niet aan de bakplaten waar vreemden zitten te praten en wellicht hoesten…? Bart zag wel dat het eten vanuit de keuken kwam. Ik had nooit Japans gegeten en moest dus nog eerst leren om met stokjes te eten, wat bijzonder goed ging. De complete menu’s waren aardig aan de prijs en wellicht iets te veel voor mij, dus koos ik voor een menu dat ik zelf kon samenstellen; één voorgerechtje (inclusief een miso-soepje), drie hoofdgerechtjes (met wat rijst) en een nagerechtje. Van alles wat… En het smaakte prima. Daarbij kon ik ook nog twee Japanse biertjes proeven. Het leek wel heel erg op pilsener, maar toch leuk om weer twee nieuwe biertjes aan mijn lijstje in de bier-app toe te voegen. Je moet wel tijd genoeg hebben als je bij de Japanner wilt eten, want we gingen pas na negen uur terug naar het station. Nog even de beentjes strekken om thuis te komen en het eten te laten zakken. Weer een bijzondere ervaring rijker…

Aankomst bij het station van Alkmaar
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wandeling “Verrassend Amsterdam-Noord” uit 2018, 26-07-2020

Datum: 26-07-2020
Tocht: Wandeling “Verrassend Amsterdam-Noord” (editie 2018)
Afstand: 24 kilometer
Totaal afgelegd: 48427 kilometer
Weer: Half tot waar bewolkt maar ook zonnige perioden, droog, stevige wind (W/ZW 4-5 Bft.)
Middagtemperatuur: ca. 22 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Kik hier
Geocache(s): GC8R229 / GC7ZVT5 / GC4402F / GC7QY1V / GC7QY1M / GC82991

Een aantal jaren heb ik in oktober de tocht “Verrassend Amsterdam-Noord” van het Wandel Comité Buiksloot gelopen. Omdat het telkens andere routes waren, maar de tochten wel vaak langs de pont aan de Buiksloterweg kwamen, zijn deze ideaal om zelf een keer te gaan lopen vanuit Amsterdam Centraal. Ik had Bart de keuze gegeven uit vier routes, variërend in lengte van vierentwintig tot achtentwintig kilometer. Hij koos voor de route van vierentwintig kilometer naar de NDSM-werf, Tuindorp-Oostzaan, Molenwijk en Kadoelen. En dus zat ik op deze zondagochtend, na een wandelingetje naar het station, om 8.44 uur in de intercity van Alkmaar naar Amsterdam. Achter het centraal station moesten we eerst met de GVB-pont overvaren. Mondkapje verplicht en de meeste mensen houden zich daar ook aan, al vonden enkele wielrenners het kapje beter staan onder hun kin…

Johan van Hasseltkanaal
Rond kwart voor tien begonnen we aan de wandeling door het “toeristische” deel van Amsterdam-Noord. Toeristen lijken er altijd wel te zijn, al zijn het er nu behoorlijk minder veel. We passeerden de Tolhuistuin, de Amsterdam Tower (het voormalige “Overhoeks” van Shell, waar ik in mijn stageperiode nog een keer bovenop heb gestaan) en het Eye filmmuseum. Verderop, langs de IJ-promenade stonden wat bankjes en bij één ervan moest een geocache liggen die we niet konden vinden. Zelfs nog iets verdachts aan een elektrakast proberen los te draaien, maar dat leek het ook niet te zijn… Dan maar weer op pad, langs het nieuwe gebouw van Shell verder Noord in, waar nu druk aan de weg gewerkt werd. Wat de toeristen met rolkoffertjes daar te zoeken hadden, is mij een raadsel. Afstand houden deden ze in ieder geval niet. De route ging door een oud industrieterrein en daarna staken we het Johan van Hasseltkanaal over, dat nooit voltooid is en vroeger ook nog deels bij mijn werk lag. In de jaren negentig is dat deel gedempt om een betere ontsluitingsweg voor het industrieterrein aan te leggen.

Pontsteigergebouw aan de overzijde van het IJ

Bij de brug bevond zich ook een geocache waar we even naar gezocht hebben. Ons op de gladde stenen begeven vonden we toch iets te link; op een nat pak zaten we niet te wachten. Dus lieten we deze cache maar voor wat het was. De naastgelegen horeca, Bar Boeket, was nog niet open, evenals de iets verderop gelegen outdoor-winkel Rien de Wolf, waar we met de originele tocht in 2018 koffie mochten drinken. Er volgde een klein ommetje door de Bosrankstraat en Bart verbaasde zich erover hoe hier de mensen tussen de industrie wonen; een straatje met nieuwe appartementen tussen de oude gebouwen. In Noord zie je dat steeds meer, want wonen in Noord is tegenwoordig helemaal hip (en dus niet meer te betalen…). Verdwijnende industrie komt niet terug; woningen zijn veel lucratiever. Aan het eind van de Papaverweg staken we weer het water over en liepen we de voormalige NDSM-werf op. Hier staan nog behoorlijk wat oude gebouwen die nu voor kunst, cultuur, horeca en weet ik wel niet wat allemaal gebruikt worden. Ook helemaal hip dus. En weer een geocache waar ik eerder naar gezocht had. Nu waren er werkzaamheden en leek de cache achter een hek te liggen, maar we bleken er toch bij te kunnen. Alleen was het zoeken lastig door het vele onkruid, waaronder brandnetels. Na me de nodige keren geprikt te hebben besloten we ook de zoektocht naar deze cache te staken. Ik had wel zin in een cappuccino en dus liepen we even door naar de IJ-kantine. Binnen was alles ruim van opzet en er waren verder geen gasten, waardoor we er veilig konden zitten. Vanaf het herentoilet op de eerste verdieping had ik zelfs uitzicht over het plein waar de ponten naar Amsterdam Centraal en het pontsteigergebouw aankwamen en vertrokken. Mooi om te zien.

Buurten in Noord
Na een rust van vijfentwintig minuten gingen we weer verder. Al snel verlieten we de NDSM-werf en wandelden we nog een stukje door een industriegebied, voordat we de Cornelis Douwesweg overstaken en Tuindorp-Oostzaan inliepen. In dit deel van Amsterdam konden we ons vergapen aan de vele oude, kleine woningen die de wijk een dorps karakter geven. Geen toeristen hier, dus lekker rustig. Op het zonneplein bleek de horeca open te zijn, terwijl de informatie op Google Maps aangaf dat dit niet het geval zou zijn. We waren nog niet aan een volgende rust toe. Iets verderop stond een woning van zesenvijftig vierkante meter te koop en Bart was wel nieuwsgierig wat zoiets nou kost. Drie ton dus… Echt onbetaalbaar voor een alleenstaande, zelfs met een fatsoenlijk salaris… Kort na het verlaten van de wijk wandelden we Molenwijk in, een buurt waar het vroeger niet pluis was, maar nu de hoge flats en de omgeving opgeknapt zijn, een stuk prettiger aanvoelt. De bewoners hebben er ook iets leuks van gemaakt, met dingen zoals een insectenhotel en vrolijk gekleurde vogelhuisjes. Alleen zou deze wijk een goed restaurant of brasserie kunnen gebruiken… Die vond ik niet op Google Maps en we moesten er nog een aardig stuk voor lopen.

Insectenhotel in het Molenwijkpark

Verderop kwamen we zowat aan de A10 uit. Vanwege het hoge geluidsscherm merkten we weinig van het langsrazende verkeer. Ook passeerden we een geocache die ik in 2018 niet heb kunnen vinden. Nu haalde ik hem vrijwel meteen achter een rood-wit schrikhek vandaan. Bart dacht dat het gewoon een oude AA-batterij was, maar de achterkant kon eraf geschroefd worden en binnenin zat een logboekje. Nadat ik mijn naam en de datum genoteerd had, liepen we verder richting de DEEN supermarkt aan de Lange Vonder. Het was al erg onduidelijk of daar nog horeca zou zijn, en zo ja, wat. Naast de supermarkt zat een eettent en die leek definitief gesloten te zijn. Intussen keek ik alweer naar een geocache die in 2018 voor mij verstopt bleef, bij een brug met een vlonder. Hoewel deze inmiddels op een iets andere plek neergelegd was, waren er mogelijkheden genoeg en lukte het ons dit keer ook niet om hem te vinden. Dan maar verder door de wijk Kadoelen.

Grillrestaurant
Via de Stoombootweg kwamen we bij het eethuis City Noord, waar de deur open stond, maar nog geen eten te krijgen was. Ook het naastgelegen café was nog dicht. Nadat ik een broodje uit mijn rugzak had gehaald liepen we verder. Een geocache die iets van de route lag sloegen we over. We volgden de Kadoelenweg om de Wilmkebreek heen, een soort polder midden in het “landelijke Noord”. Verderop, vanaf de Landsmeerderdijk, hadden we er beter zicht op. Even later wandelden we langs Pina’s Grill, die wel open bleek te zijn. Bij een grillrestaurant heb ik altijd een beeld dat het wat schimmig en smoezelig is, en dus ga ik er zelden naar binnen. Maar we waren wel aan een rust toe. Buiten zitten kon alleen in de wind, dus werd het toch een plekje in het restaurant waar het gelukkig erg rustig was. Mijn beeld bleek absoluut niet te kloppen; het was er schoon, het restaurant had een frisse uitstraling, een leuke uitbater en er waren zelfs lokaal speciaalbiertjes te krijgen. Nou, dan heb je mijn aandacht… Het werd uiteindelijk een “Weissguy”, een hefeweizen van de Rauw Brouwers uit Amsterdam en dat smaakte prima.

Wilmkebreek

Omdat Bart graag een salade wilde eten zaten we hier wat langer. Uiteindelijk bleek het bijna een uur te zijn. Gelukkig hadden we genoeg tijd. In ieder geval geen irritante pijlenophalers achter ons. Rond twintig voor drie wandelden we verder, langs een aantal voetbalvelden terug naar Tuindorp-Oostzaan, door de fruitwijk met straatnamen als “Mandarijnenstraat”. Beetje inspiratieloos… Daarna kwamen we in de Bongerd, een nieuwbouwwijk met weinig sfeer. Doe mij maar liever fraaie oude huizen… Wel staat er een oude kraan aan het water die opgeknapt is en er ligt zowaar een geocache die in 2018 niet bereikbaar bleek te zijn. Nu was het ook nog best wel even zoeken, en nadat ik een paar vieze vingers had opgelopen door de olieresten aan de kraan, vond ik hem. Loggen en vlug verder, over de brug, het Zijkanaal I over richting de Kadoelerbreek, waar we langs een gemaal liepen. Iets verderop passeerden we het uiteinde van het Barkpad. Daar staat met de Dam tot Damwandeltocht altijd een stempelpost. Nu was er niks te beleven. We liepen door naar de Buiksloterbreek en daar zaten fraaie koikarpers in een vijvertje naast een huis. Van het park was door de hoge begroeiing weinig te zien. Via het Barkpad en langs de Buiksloterkerk kwamen we vervolgens bij de originele start- en finishplaats bij voetbalvereniging D.V.C. Buiksloot, tegenwoordig a.s.c. De Volewijckers. Het terrein was gesloten, maar een paar jongens probeerden over het hek te klimmen. Pas later bedacht ik dat we misschien beter de politie hadden kunnen bellen. Moet ik me nou overal mee bemoeien; mensen zat die het wellicht ook gezien hebben…?

Ot en Sien
Via de Buiksloterdijk wandelden we naar het Noorderpark om even te gaan rusten bij het gelijknamige grand café, die in het pand van het Noorderparkbad zit. Voorheen was dit het Floraparkbad, dat in 2015 helemaal opgeknapt is. Op het terras was plek genoeg. Ik dronk er een Affligem Dubbel. Hoe we het voor elkaar gekregen hebben weet ik niet, maar voor we er erg in hadden zaten we alweer bijna een uur. Gauw verder voor de laatste vijf kilometer naar de pont. Eerst een stuk door het Noorderpark en na het oversteken van het Noord-Hollands kanaal en de Noord-Zuidlijn, nog langs de ingang van het W.H. Vliegenbos. Daarna door het Vogeldorp met zijn fraaie oude noodwoningen uit circa 1918, die er nu nog staan en inmiddels ook voor topprijzen verkocht worden, om vervolgens via het industrieterrein en een eveneens oude wijk naar het metrostation Noorderpark te wandelen. Vanaf daar ging het langs het Noord-Hollands kanaal richting de pont. Vlak voor de pont passeerden we café ONS, oftewel het voormalige “Ot en Sien”, destijds de stamkroeg van de Shell. We keken even op de kaart wat er te eten was. De gezellige Amsterdamse bardame kwam wel iets te dichtbij staan toen ze vertelde dat het Spaanse avond was. De paella hoefde voor mij niet, maar een lekkere kipsaté met satésaus, gebakken uitjes, friet, salade, Amsterdams zuur en augurk klonk wel aantrekkelijk. Binnen stond de muziek behoorlijk hard en hoewel het er niet druk was, was ik bang dat de gezelligheid wel eens in het niet zo nauw naleven van de coronaregels zou kunnen resulteren. Dus namen we plaats op het terras, waar de mensen ook nog wel te dicht langsliepen, maar het voelde wel prettiger dan binnen zitten. Een lekker witbiertje erbij en heerlijk genieten van het eten…

Buiksloterwegveer over het IJ

Even voor acht uur wandelden we de laatste vijfhonderd meter naar de pont en kwam de teller op een kleine vierentwintig kilometer uit. Na de overtocht nam ik op het centraal station afscheid van Bart en pakte ik even voor half negen de intercity naar Alkmaar. En zoals zo vaak ging de laatste etappe naar huis weer te voet vanwege de zeer beperkte dienstregeling van Connexxion…

Verrassend Amsterdam-Noord wandeltocht 2020
Voor zover nu bekend is zal er op 24 en 25 oktober 2020 wel een “Verrassend Amsterdam-Noord” wandeltocht zijn, in aangepaste vorm, met een andere startplaats (krijtmolen d’Admiraal). Meer informatie is hier te vinden: http://www.wandelcomitebuiksloot.nl/

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Op bezoek bij mijn wandelvriendin, 19-07-2020

Christa ken ik al meer dan twintig jaar. Vroeger zagen we ons nog wel eens op een wandeltocht, maar sinds het lopen bij haar niet meer zo makkelijk gaat zit dat er nog nauwelijks in. In ieder geval probeer ik minimaal één keer per jaar naar haar toe te gaan, in Capelle aan den IJssel. Dat combineer ik dan met een wandeltocht aldaar, omdat het best een eind reizen is. Vanaf half maart gingen georganiseerde wandeltochten helemaal niet meer door vanwege de Corona-pandemie, dus besloot ik gewoon eens een dagje op bezoek te gaan…

Metrohalte Capelle Centrum

Ik had geen zin in drukte en gedoe, vandaar dat ik op een zondag ging en niet op een zaterdag. Bovendien reisde ik eerste klas. Ik nam de intercity van 9.14 uur naar Amsterdam. Daar stapte ik even voor tien uur over op de intercity-direct die me met slechts één tussenstop op Schiphol naar Rotterdam bracht. Het laatste stukje moest ik met de metro, met een overstap op station Beurs. Daar ben ik nog nooit geweest. Gelukkig kon ik lijn C richting de Terp makkelijk vinden. Om 11.23 stond ik al op de halte Centrum in Capelle aan den IJssel. Ik had die ochtend weinig gegeten en nadat ik mijn handen ontsmet had heb ik eerst een broodje genomen. Daarna ben ik naar Christa gelopen, die verbaasd was dat ik al zo vroeg in Capelle aankwam.

Strijkplank
We hebben een tijdje zitten kletsen en ik had bier van brouwerij De Moersleutel uit Alkmaar meegenomen, in een koeltasje met bevroren elementen. Het waren allebei stouts; die hoef je niet heel koud te drinken, maar een beetje gekoeld is wel lekker. Het eerste was een “Motorolie” en die smaakte heerlijk. Tijdens het drinken en kletsen kwam naar boven dat er nog wel het één en ander mist in huize Prins, onder andere een strijkplank. Winkels genoeg in de buurt, maar zo’n ding mee naar huis zeulen op de rollator, dat was geen doen… Voor mij een kleine moeite, dus hup, naar de Blokker… Bleken de strijkplanken ook nog boven te staan en er was geen lift, dus daar ging Christa, met rollator en al de trap op. En na het uitzoeken van een mooie grote strijkplank, die ik naar beneden gedragen heb, moest ze ook weer de trap af. Een hele toer, maar wel geslaagd. Daarna wandelden we weer naar haar flat; zij met de rollator en ik met de strijkplank onder de arm. We moesten ook nog omlopen omdat Christa’s straat open lag. Bij terugkomst hadden we het andere biertje van de Moersleutel, de “We Helped Build the Brewery With This Imperial Stout” wel dik en dubbel verdiend…

Een welverdiend, stevig biertje uit Alkmaar

Pannenkoek pittige kip
We hadden eerder al eens gezegd dat we naar Petit Restaurant en Pannenkoekenhuis Het Schollebos zouden gaan om een pannenkoek pittige kip te eten, dus gingen we rond 15.00 uur te voet die kant op. Onderweg hebben we nog drie geocaches opgepikt. Bij het restaurant was het even kijken waar we het terras op mochten. Dat bleek binnen door het restaurant te moeten. Alles leek bezet of gereserveerd te zijn; Christa zag echter een lege tafel op het terras en bij navraag mochten we daar gaan zitten. Binnen vond ik sowieso geen optie, want tafels en stoelen stonden te dicht op elkaar. Wel met spatschermen ertussen, maar dat is slechts schijnveiligheid. Het mag niet eens zo, volgens mij. Ook buiten stonden de stoelen te dicht op elkaar. Hier is echter het besmettingsrisico een stuk kleiner omdat het open is en de wind vrij spel heeft. Dat durfde ik nog wel aan. We waren vrij vroeg en dronken eerst een Paap Tripel; een biertje dat ik nog niet geproefd had. De pannenkoek pittige kip bleek niet leverbaar te zijn; waarom wist het meisje dat ons bediende ook niet te vertellen. Jammer… Dan maar een andere pannenkoek. Christa nam een roti-pannenkoek met hete Surinaamse sambal. Ik heb het geproefd; mij veel te pittig! Dan maar een pannenkoek Mexicano, met gehakt, sla, maïs, paprika, champions en chilisaus. Precies goed… En nog een lekker glas Leffe Bruin erbij… Genieten van het eten, drinken, bijpraten en het mooie uitzicht vanaf het terras…

Plensbui
Net toen we wilden gaan begon het te regenen, en flink ook… Ik kon me nog wel met mijn paraplu redden, maar Christa liep op sandalen en had geen jas mee. Gelukkig had ik nog een noodponcho in mijn rugzak. Ooit gekregen van de Nederlandse Spoorwegen bij een wandeltocht. Die kwam nu dus goed van pas. We namen een ietwat andere route terug, omdat ik eigenlijk nog een geocache wilde oppikken. Alles was echter drijfnat, dus hebben we dat maar gelaten. Even later werd het weer droog en dat liep toch een stuk prettiger. We hebben nog even bij Christa op de flat gezeten met een cola zero; intussen had ik wel genoeg bier gehad. Christa was behoorlijk moe en dus liep ik rond kwart voor acht zelf naar de metrohalte. Dit keer stuurde de reisplanner mij via station Blaak, waar ik een trein naar Rotterdam Centraal moest nemen. Vanaf daar reisde ik weer met de intercity-direct. Vanwege werkzaamheden kreeg ik het advies om op Schiphol over te stappen op een intercity naar Alkmaar. Dat is altijd even zoeken in die drukke hal zonder blindegeleidelijnen en duidelijke bewegwijzering. Ondanks een krappe overstap was ik op tijd om de trein te halen. Even na tien uur kwam ik aan op station Alkmaar. Wederom geen aansluiting op de bus, dus nog een lekker wandelingetje naar huis… Inmiddels was ik ook behoorlijk moe, maar dat was deze gezellige, leuke dag meer dan waard… Dank je wel, Christa!

Aan het Paap Tripel met Christa bij Het Schollebos
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Eigen route Amsterdam CS – Zunderdorp en halve route WS78, 12-07-2020

Datum: 12-07-2020
Tocht: Eigen route van Amsterdam CS naar Zunderdorp en 2e helft WS78-route “In het spoor van Floris V”.
Afstand: 27 kilometer
Totaal afgelegd: 48403 kilometer
Weer: Half tot zwaar bewolkt, tamelijk zonnig, niet al te veel wind (N, 2-3 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 20 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Kik hier
Geocache(s): – (één niet gevonden, ook niet gelogd)

Op 8 februari 2020 liepen Bart en ik de “In het spoor van Floris V”-tocht van WS78. Ongeveer halverwege, bij de rust in Zunderdorp, moest Bart de tocht staken vanwege pijn in zijn lies. Ik ben toen nog wel verder gegaan. Ik heb gelijk gezegd dat we die tweede helft nog wel een keer samen zullen gaan lopen. Nu er geen georganiseerde tochten zijn vanwege de Corona-pandemie leek het ons een mooie gelegenheid om dit te doen. En dus stapte ik rond kwart voor negen in Alkmaar op de intercity naar Amsterdam. Tegen half tien was ik op het station en moest ik nog even op Bart wachten. Hij ging nog iets te eten halen bij de AH ToGo terwijl ik in de stationshal bleef wachten. Terwijl er drie agenten langsliepen moest ik iemand met mijn blindenstok op anderhalve meter afstand houden. De agenten keken wel, maar reageerden er totaal niet op. Tot dusverre de handhaving van de coronaregels…

De Gele Pomp
Even later gingen we de pont op richting de Buiksloterweg. Hier geldt ook een mondkapjesplicht. Bij het opgaan van de pont wordt daar nog op gelet. Op de pont zelf vindt geen handhaving plaats, dus bleven we maar op het achterdek staan, in de frisse lucht. Voor zover de lucht in Amsterdam fris te noemen is… Tegen tien uur begonnen we aan de tocht. We hadden de originele route langs het Noord-Hollands kanaal naar de pont bij Het Schouw kunnen nemen. Daar had ik echter niet veel zin in, dus had ik zelf een route door Amsterdam-Noord bedacht. Al vrij snel staken we via de Willemsluis het kanaal over en vlakbij de noordelijke ingang van de IJ-tunnel moest er een geocache liggen. Er was te veel groen, waardoor het zoeken lastig was. Na vijf minuten hadden we nog geen succes en zijn we verder gegaan, via het fietspad boven de ingang van de tunnel naar de Adelaarsweg. Die volgden we naar het Noorderpark, waar we langs de Gele Pomp liepen. Een voormalige benzinepomp van BP, die aan de Nieuwe Leeuwarderweg lag, totdat deze weg bij de aanleg van de Noord-Zuidlijn verlaagd werd. Daarmee verloor de pomp zijn oorspronkelijke functie. Tegenwoordig zit er een creatieve werkplek voor de buurt in, beheerd door de stichting Hotmamahot.

Willemsluis in het Noord-Hollands kanaal

Vervolgens namen we een fietspad naar de Rode Kruisstraat. In mijn stageperiode bij het Shell Research and Technology Center Amsterdam (SRTCA) volgde ik hier mijn EHBO-herhalingslessen. Overigens niet bij het Rode Kruis, maar bij een lokale vereniging. Op de Loenermark begon het zonnetje flink warm te worden en werd het tijd om me in te smeren met zonnebrandcrème. We hadden deze dag nog flink wat open stukken voor de boeg. In het winkelcentrum Boven ’t IJ konden we wel in de schaduw lopen. De winkels waren nog gesloten en dus was het er lekker rustig. Nog een stukje door een woonwijk voordat we aan de A10 kwamen. Daar was een uitzichtheuvel, maar veel zin om er op te klimmen had ik niet. In het vieze tunneltje onder de autosnelweg was het oppassen voor het glas dat er lag. Aan de andere zijde van de A10 liepen we lekker tussen de bomen midden door de golfbaan Waterland Amsterdam. Daarna veranderde het landschap in polder en moesten we een flinke lus naar Zunderdorp maken. We hadden de route iets kunnen inkorten via een smal fietspad. Dat had ik echter niet gezien op de kaart. Smalle fietspaden zijn sowieso niet fijn, omdat er niet voldoende afstand gehouden kan worden…

Gastvrijheid in Zunderdorp
Rond twintig voor twaalf kwamen we na circa zeven en een halve kilometer aan bij voetbalvereniging H.B.O.K. wat staat voor “Het Begon Op Klompen”. Daar hadden we met WS78 de horecarust. Nu was het er stil en we twijfelden of de kantine open was. We zijn gaan kijken en er bleek wel een vrijwilliger aanwezig te zijn. We mochten van het lege terras gebruikmaken en zelfs een kopje koffie of thee was geen enkel probleem. We waren erg blij met deze gastvrijheid omdat er verder geen horeca is in Zunderdorp. De zelf meegebrachte koffie kon in de rugzak blijven. Na een half uur hebben we de route van WS78 opgepakt en liepen we door het dorp. Mijn fotocamera had weer eens de kuren; die heeft af en toe problemen met de geheugenkaart. Het resetten duurt ongeveer een minuut en dan maar hopen dat er niks verloren is gegaan… Na het passeren van de kerk wandelden we over een graspad langs de Zwetsloot; het enige onverharde stukje in de hele route. Ook volgden we even een smal fietspad, en inderdaad, fietsers rakelings langs ons heen… Daarna ging het via bredere fietspaden en wegen richting Ransdorp. We twijfelden of we vanwege de tijd de route een stukje zouden inkorten. Het leek me wel zonde; komen we speciaal terug om het tweede deel van de WS78-tocht te lopen en dan halen we er iets af… Dus gingen we toch maar de lus van ruim drie kilometer rondom Ransdorp doen. Rond kwart voor twee kwamen we terug in het dorp, waar in februari een koffiepost was bij dorpshuis De Beke. Nu liepen we even iets verder door, de kerk voorbij, naar hotel café De Zwaan. Daar konden we achterom heerlijk op het terras zitten, onder het genot van een Affligem Dubbel.

Hotel café De Zwaan in Ransdorp

Buiten was het goed toeven; we hebben er zowaar drie kwartier gerust. Binnen, bij het afrekenen aan de bar, vond ik het wel te druk. Daar leek Corona helemaal niet te bestaan. Gauw weer naar buiten en verder aan de wandel, opnieuw langs de kerk en dan het fietspad op richting Amsterdam-Noord… Daar ging het onder de A10 door, later langs de Schellingwouderbreek en over de Nieuwendammerdijk langs café ’t Sluisje naar het W.H. Vliegenbos. Voor het eerst sinds half maart, toen ik door mijn werkgever naar huis werd gestuurd, wandelde ik weer door dit bos. En even later kwamen we ook langs het bedrijf waar ik werk. Als “niet-kritische medewerker” mocht ik het terrein nog steeds niet betreden. Niet dat ik dit wil op een zondag, maar een vreemd gevoel geeft het wel… Even verderop moesten we met het oostveer mee naar het KNSM-eiland. We hadden mazzel dat we nog net de pont van 15.44 uur konden halen, anders moesten we twintig minuten wachten. Wel snel dat mondkapje te pakken zien te krijgen en over mijn snuit trekken…

Café restaurant De Pont
De overtocht duurde maar zes minuten en aan de overkant wandelden we over de diverse oostelijke eilanden, zoals Sporenburg, het Borneo-eiland en het Cruquius-eiland. Ook staken we de Python-brug over. Dat je dan over de Piet Heintunnel heen gaat, merk je helemaal niks van. Die ligt diep onder water. De brug was in ieder geval een stuk droger en dus ook minder glad dan in februari. In Zeeburg wandelden we nog een stuk door het Flevopark. De vermoeidheid begon toe te slaan en het navigeren met de GPS kostte ook aardig moeite. De route was uiteraard niet gemarkeerd. Gelukkig was het, na het verlaten van het park, zowat één rechte weg naar de finish bij station Amsterdam Science Park. Voor zover ik zag is er geen horeca daar en we hadden geen zin om bij voetbalvereniging Zeeburgia te gaan kijken of de kantine open was. Dus checkten we rond 17.00 uur in op het station en namen we de eerste trein richting Amsterdam Centraal. Bart wilde graag in het centrum iets gaan drinken. Ik vond dat te riskant vanwege de drukte. In Amsterdam-Noord zit ook behoorlijk wat horeca aan het IJ, dus namen we de pont daar naartoe. Bij café restaurant De Pont was het aardig rustig en omdat het al iets frisser werd zijn we daar binnen gaan zitten. Eerst maar een biertje, een Zomer Wit van Grimbergen, die best wel smaakte. Daarna nog een Tripel Karmeliet; altijd goed. We hadden trek, maar het eten was er behoorlijk aan de prijs. Ik nam slechts een “BBQ-hapje”, drie stokjes saté kambing met nauwelijks vlees en een dip van ketjap en pinda. Het smaakte wel, maar €8,-…? Beetje overdreven, vind ik…

Over de Python

Zo rond een uur of zeven zijn we weer overgevaren naar het Centraal Station. De trein van 19.09 uur kon ik net niet meer halen, dus werd het twintig minuten wachten. De terugreis verliep verder vlekkeloos en keurig om 20.03 uur kwam ik aan op station Alkmaar. Nog eens twintig minuten wachten op een bus had ik geen zin in, dus ging de laatste etappe, naar huis, ook te voet…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Weer aan de wandel met Klaar Mee – Loop Mee, 07-07-2020

Klik op de afbeelding om naar de site van Klaar Mee - Loop Mee te gaan.

Half maart kwam er, vanwege de Corona-pandemie en het niet meer mogen samenkomen in een groep, abrupt een einde aan de dinsdagavondwandelingen van Klaar Mee – Loop Mee. Daarmee verdween er ook meteen weer een stukje van mijn sociale leven, naast alle georganiseerde tochten die vanwege de Corona niet doorgingen. Na een tijdje begon het bij enkele leden toch wel weer te kriebelen, en liepen we op eigen initiatief wekelijks een rondje om het Geestmerambacht, waarna we bij het beginpunt gezamenlijk buiten thee dronken. Met anderhalve meter ruimte tussen ons in uiteraard, om het besmettingsrisico zo klein mogelijk te houden en ook om niet als groep aangemerkt te worden. Want met drie of meer mensen bij elkaar zijn in de buitenruimte mocht wel, als je maar voldoende afstand houdt…

Vanaf juni mocht de horeca weer open, maar onze gebruikelijke startlocatie, Huis van de wijk De Alkenhorst, bleef nog een tijdje dicht. Dus troffen we ons bij iemand thuis, waar we zoveel als mogelijk in de tuin hebben gezeten na afloop om thee te drinken. Binnen zitten vond ik wel nog risicovol; als het echt niet anders kon dan maar op flinke afstand… Sinds begin juli was De Alkenhorst wel weer open en kan er op dinsdagavond zoals gebruikelijk vanaf daar gewandeld worden. Ook mogen we er na afloop thee drinken. Uiteraard alles met inachtneming van de richtlijnen van het RIVM… Maar wel fijn dat het weer kan. Een beetje terug naar normaal…

Startpunt van de wandelingen op dinsdagavond
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

NS-wandeling “Belmonte” Ede plus eigen route, 05-07-2020

Datum: 05-07-2020
Tocht: NS-wandeling “Belmonte” (van Ede naar Wageningen) en eigen route terug.
Afstand: 27 kilometer
Totaal afgelegd: 48376 kilometer
Weer: Eerst zwaar bewolkt, (mot)regen, benauwd en een flinke hoosbui, later opklaringen, zonnig. Stevige wind (W/ZW, 4-5 Bft.)
Middagtemperatuur: ca. 22 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Kik hier
Geocache(s): GC7B7C1 / GC21M4X

Openbaar vervoer in Corona-tijd
Sinds 1 juni 2020 mocht iedereen weer met het openbaar vervoer, ook voor niet-noodzakelijke reizen. Hoewel ik begrijp dat door Corona en de anderhalve-meter-regel de capaciteit van het openbaar vervoer lager was, en mensen in vitale beroepen naar hun werk moeten kunnen, stoorde het mij dat er geen rekening werd gehouden met mensen die vanwege een fysieke beperking geen auto mogen rijden, niet kunnen meerijden met anderen vanwege besmettingsgevaar, geen gebruik konden maken van het doelgroepenvervoer (bijvoorbeeld Valys) omdat het gewoonweg niet reed, en dus aangewezen waren op het openbaar vervoer. Dat terwijl anderen er met de auto wel regelmatig een dagje op uit gingen en deze beperking niet hadden. Het voelde enorm oneerlijk… Zelf ben ik in die periode één keer naar Venlo gereisd, voor een paar dagen. Echt prettig en op mijn gemak voelde ik me niet in het openbaar vervoer, zelfs na de invoering van de mondkapjesplicht op 1 juni 2020 niet. Ik heb eerst maar eens de kat uit de boom gekeken en alleen nog eigen wandeltochten vanuit huis gelopen. Maar nu, ruim een maand later, was de tijd rijp om weer eens wat verder van huis te gaan. Eerst waren we van plan een deel van een WS78-tocht in Amsterdam te gaan lopen. Echter was er slecht weer gemeld; regen en stevige wind. Met grotendeels open terrein zou dat niet prettig wandelen worden, dus besloot ik naar Ede te gaan, waar Bart woont, en samen met hem de NS-wandeling “Belmonte” te lopen. Die eindigt na zestien kilometer op het busstation in Wageningen. Voor de zekerheid had ik ook een eigen route terug naar Ede uitgezet op de kaart. Zo konden we nog kiezen; te voet terug of met de bus…

Ik vond het toch nog wel spannend en daarom had ik weer een groot deel van de nacht liggen piekeren, woelen en draaien. Door het slecht slapen en de spanning voelde mijn maag niet prettig en een broodje eten; thuis, want in de trein kan het niet vanwege het mondkapje; lukte ook maar met moeite. Even voor half acht ben ik naar het station gelopen en daar heb ik een overgang van de 2e naar de 1e klas op mijn OV-chipkaart gezet. Ik had geen zin om geconfronteerd te worden met asociaal volk, mensen die hun mondkapje verkeerd of niet dragen, en agressie als je er iets van zegt. Uit de vele twitterberichten had ik al vernomen dat de controle en handhaving in de treinen van de Nederlandse Spoorwegen behoorlijk tekortschiet, dus je staat er als reiziger alleen voor… Dan maar wat meer betalen en hopelijk een rustige, prettige reis. Ik nam de intercity van 7.44 uur richting Nijmegen en ik had een coupé voor mezelf. Om 9.20 uur kwam ik aan op station Ede-Wageningen, waar Bart mij opwachtte. Bij de kiosk heb ik eerst een kop thee gehaald; ook wat beter voor mijn onrustige maag dan koffie… Even bijkomen van de treinreis en dan tegen kwart voor tien op pad…

Bospad in de Sijsselt

Meteen na het verlaten van het station liepen we langs een voormalige kazerne. Verderop zit een smal poortje in het hek en met WS78 liepen we over het terrein, pal langs de Stinger-bol. Dit keer bleven we aan de andere kant van het hek. Al vrij snel wandelden we het natuurgebied Het Paradijs en De Sijsselt in, over lange lanen tussen de bomen. Koud was het niet, dus werd het tijd om bij een bankje te stoppen en de trainingsjas uit te doen. Ook maar gelijk even de handen ontsmetten en een broodje eten. Het ging al iets beter met de maag. Verderop moest ik toch weer aan een tocht van WS78 denken, waarbij we dit natuurgebied compleet gemist hebben omdat we ons verlopen hadden. Verderop, bij een overweg met een stenen trap die als uitzichtpunt dienst doet, kwamen we toen weer op de route. Nu liepen we daar precies in tegengestelde richting. Ik dacht dat wij het linker pad moesten hebben, maar de GPS-route bleek toch richting de Panorama-Hoeve te gaan. We hadden dus per ongeluk een klein stukje afgekort. Ik denk dat we weinig gemist hebben. Bovendien waren we te vroeg; dit restaurant was nog niet open. Ook stuurde de GPS-route ons langs Natuurvriendenhuis De Bosbeek. Volgens Bart was daar niet veel bijzonders te zien, dus liepen we op de brede bosweg maar gewoon rechtdoor. Vlak voor landgoed Quadenoord maakten we een fraaie lus door het bos om daarna naar het rijksmonument Everswijngoed te gaan. Hoewel ook hier horeca zou moeten zijn, zag het er dicht, stil en verlaten uit.

Naar Nol in ’t Bosch
Wel was er bij deze fraaie boerderij een zogenaamde virtuele geocache, waarbij ik een selfie moest maken. Een schattrommeltje ligt hier niet verstopt. Het was licht aan het regenen en dat vindt mijn fotocamera minder leuk. Nog goed oppassen ook dat er geen water op de lens komt. Bart was intussen het fraaie pad bij de Oliemolenbeek ingelopen en ik volgde even later. Na weer een stukje bos, waar de GPS toch wel wat afwijking had ten opzichte van de aangegeven route, kwamen we bij hotel restaurant Nol in ’t Bosch, Daar zijn we even binnen gaan zitten. Het was er lekker rustig en ik dronk er een cappuccino. Buiten leek het wat droger te worden, maar er stond wel meer wind. Hierdoor werd de luifel opgetild en viel er een flinke plens water op het terras. Maar goed dat we daar niet zaten… Een horecarust duurt altijd wat langer dan eigen rusten bij wandelsportverenigingen. Na ruim een half uur gingen we weer verder. Het was inmiddels na het middaguur en we hadden er pas tien kilometer op zitten… Echt een zondagswandeling dus…

Everswijngoed

Vanaf onze rust doken we meteen weer het bos in en liepen we naar Oranje Nassau’s Oord, dat ik ook nog van een WS78-tocht herkende. Genieten van het droge weer konden we helaas niet zo lang; het begon serieus te regenen en het werd tijd om de paraplu te pakken. Bovendien was het al de hele ochtend benauwd waardoor ik wat moeite had om voldoende lucht binnen te krijgen. We staken de N225 over en volgden het fietspad een klein stukje richting Wageningen. Daarna namen we het Bergpad naar de Wageningse Berg en het Belmonte Arboretum. Door het dompige weer was het uitzicht over de Nederrijn niet zo geweldig als ik gehoopt had. Toch was het leuk om weer eens op deze hoogte te wandelen. Bart had ook genoeg om te bekijken in het arboretum, omdat hij dol is op bomen. Met mijn beperkte zicht zijn de verschillen lastig te zien en de naamplaatjes lezen is al helemaal niet te doen… Na het arboretum mochten we weer een flink stuk afdalen om daarna opnieuw via het Bergpad naar een flinke hoogte te klimmen. Na een stukje Grebbedijk besloten we van de route af te gaan en het centrum van Wageningen te bezoeken. Tegenover de Grote Kerk zagen we een mooi terras bij café De Korenbeurs. Het weer was nog niet echt stabiel, dus gingen we ook hier maar naar binnen. Gelukkig geen drukte, want de tafels stonden wel iets te dicht bij elkaar. Met spatschermen ertussen, maar volgens mij moet er dan alsnog anderhalve meter ruimte zijn. Zolang er niemand naast ons kwam zitten, prima!

Wageningen Hoog
Kwart voor twee… Mooie tijd voor een twaalf-uurtje, want we hadden nog niet geluncht. Een halve uitsmijter met soep en salade, dat ging er wel in. En nog even niet aan het bier. Mijn maag voelde wel beter aan, maar nog niet helemaal zoals het hoort… En ook nu was ik weer blij dat we binnen zaten; hoewel er slechts lichte regen voorspeld was, viel er ineens een flinke stortbui naar beneden… Was het wel verstandig om verder te wandelen, of zouden we beter de bus terug naar Ede kunnen nemen…? Toen we om 15.00 uur het café verlieten was het gelukkig weer droog. Via het centrum, langs het beroemde hotel De Wereld, liepen we naar het busstation en daar pikten we de zelfgemaakte route op, nog een stuk door de buitenwijken van Wageningen. Daarbij kwamen we langs windkorenmolen De Vlijt. Die had ik niet bewust opgenomen in de route, dus was het een aangename verrassing. Een eindje verderop verlieten we Wageningen en staken we de weg die naar Bennekom en Ede gaat over, om vervolgens via een landweg naar Wageningen Hoog te lopen. Voor zover ik mij kan herinneren ben ik daar nog nooit geweest. Het werd fraaie, grote huizen kijken… We liepen eerst voornamelijk over de verharde weg, maar we volgden ook even een stukje van een klompenpad. Al snel gingen we weer de bossen in en voor ik er erg in had wandelden we langs de oostelijke rand van Bennekom. De paden werden steeds smaller en soms was het goed zoeken waar we precies naar toe moesten. Alle paden op de kaart bleken gelukkig ook in het echt te bestaan.

Op weg naar Wageningen Hoog

Ik had de route zo gepland dat we bij de Baron Van Wassenaertunnel (onder de A12) uit zouden komen. Ook weer zo’n plek die we met WS78 een aantal keren bezocht hebben. Aan de andere zijde van de tunnel kun je over het mooie landgoed Hoekelum wandelen en het fraaie kasteel aanschouwen. Ook is er nog wat horeca, echter waren wij al aan de late kant en besloten we dit dus letterlijk links te laten liggen. Na het kasteel volgden we een slingerend pad langs een beek. Vanwege de droogte stond er nog nauwelijks water in. Onze route zou via het Horapark en de voormalige ENKA terug naar het station gaan, maar dan kwamen we niet bij Bart thuis langs. Dus sloegen we al eerder linksaf en liepen we langs hotel en congrescentrum De Reehorst naar Bart zijn flat. Daar bleek een geocache te liggen, waarvan Bart niet wist dat die er is. De hint was “Wie van de drie?”, echter vond ik niks wat daar aan voldeed. Klopt de hint nog wel? Ik twijfelde of de cache niet in een vogelhuisje zat dat aan één van de bomen hing. Dat hing echter wel erg hoog. We werden aangesproken door een bewoner die ons naar de juiste plek dirigeerde. Zowat in een tuin; daar zou ik zelf niet zo snel zoeken… Ik kreeg een pen van de bewoner om iets op de logrol te schrijven en na een praatje zijn we bij Bart in de woonkamer gaan zitten. Bart had Weizen en IPA gehaald. Heerlijk na zo’n tocht van zevenentwintig kilometer…

Buiten begon het weer aardig dicht te trekken; dikke donkere wolken. Gelukkig was het tegen acht uur, toen we naar het station liepen, wel droog. Rond kwart over acht had ik de intercity richting Den Helder en dus hoefde ik nergens meer over te stappen om in Alkmaar te komen. Daar kwam ik rond kwart voor tien aan. Dat betekent geen bus, dus nog een wandelingetje van zo’n anderhalve kilometer naar huis. Even lekker uitwandelen; een mooie afsluiter van een leuke dag…

In de Baron Van Wassenaertunnel
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Schoorlse strand- en duinentocht Alkmaar, 21-06-2020

Datum: 21-06-2020
Tocht: Schoorlse strand- en duinentocht (eigen tocht rondom Alkmaar)
Afstand: 31 kilometer
Totaal afgelegd: 48349 kilometer
Weer: Eerst zonnig, ietwat bewolkt, later toenemende bewolking en benauwd, toenemende wind (Z/ZW 3-5 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 24 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Kik hier
Geocache(s): GC8C4R6 / GC75GQW / GC75GQH / GC75GQ3 / GC75E1G

De afgelopen week zou eigenlijk de Plus Wandelvierdaagse Alkmaar zijn geweest. Nou had men wel een “thuiseditie” gemaakt, maar zoals ik eerder al schreef, had ik daar niet veel zin in. Wel vond ik het jammer dat ik de route van de eerste dag over het strand en door de duinen moest missen. En de leuke rust bij bospaviljoen De Berenkuil in Schoorl, waar ik altijd hartelijk welkom ben. Dit jaar zou ik die rust sowieso missen, omdat ik van plan was met Thijs de vijfentwintig kilometer te lopen. Maar toch, het knaagde een beetje… Dus waarom niet een eigen tocht daar naartoe, dacht ik. Nou was ruim veertig kilometer wat ver. Eens kijken of het ook met iets minder kilometers lukt om een mooie route te maken. Ja! Eenendertig kilometer… Top!

Bunkers in Bergen
Om twintig over acht ben ik vertrokken. Eerst maar eens een stukje langs de Hoevervaart in noordelijke richting en via de Nicolaas Beetskade naar de wijk Bergermeer. Bij de Viaanse molen wandelde ik onder de ringweg door om daarna linksaf te slaan, via het Sluispolderpad naar Bergen. Het was nog vroeg en dus lekker rustig op het fietspad. Bij een eerdere tocht had ik hier drie van de vier geocaches opgepikt. De cache die het dichtst bij Bergen ligt hing erg hoog en ik kon niet zien hoe ik hem open moest krijgen. Het klepje van het vogelhuisje bleek nu ietwat open te staan waardoor ik het trommeltje wel uit de cache kon halen. Mooi! Even loggen en weer verder. Bij de rotonde aan het begin van Bergen, met een kunstwerk wat de één erg mooi vind, en de ander foeilelijk, ging ik rechtdoor de Nesdijk op. Daar zag ik een aantal bunkers en hoewel ik hier eerder ben geweest zijn ze me nooit opgevallen. Bij de Meerweg, waar ik later nog een keer zou komen, stuurde het knooppuntennetwerk mij een zandpad op dat meer op een ruiterpad leek. Ook was het aardig begroeid. Het Paddenpad, een verhard fietspad even verderop, liep toch iets prettiger…

Bunker langs de Nesdijk

Langs de Sluislaan en de Voert lagen een aantal geocaches van de serie “Bunkers in Bergen”. Met mijn beperkte zicht is het soms vrij lastig om die bunkers in de verte te ontdekken, dus moest ik maar aannemen dat ze er zouden zijn. Voor de eerste geocache moest ik even iets van de route af, landgoed Het Hof op. Daar was het best druk met wandelaars en mensen die hun hond uitlieten. De cache was makkelijk te vinden. De volgende cache lag vlakbij de picknicktafels aan de Sluislaan. Op een auto met inzittenden na was het hier verlaten en ook deze cache had ik vlot te pakken. Net buiten Bergen duurde het zoeken naar de derde geocache iets langer, want die zat in een knotwilg verstopt. In dat groen graaien had ik niet veel zin in, dus liep ik eerst weg. Ik besloot toch nog even goed te kijken en ineens zag ik het trommeltje in een holte van de boom zitten. Tijdens het loggen raakte ik in gesprek met een mevrouw die haar hond aan het uitlaten was. Op de Voert haalde ik haar later in en bij de vierde cache van dezelfde serie wist zij me ongeveer aan te wijzen waar ik deze vinden kon. Er stond vlakbij een bankje waar ik even kon rusten en na het loggen van de cache een boterham kon eten. Wel even de handen ontsmetten met alcoholgel… Omdat de horeca weer open is en de terrassen toegankelijk zijn, had ik dit keer geen koffie meegenomen.

Ploeteren door de duinen bij Bergen aan Zee
Aan het eind van de Voert stak ik de Herenweg (N511) over en betrad ik via een klaphek het Noordhollands Duinreservaat. De jaarkaart die ik bij PWN gekocht had kwam nu dus al weer goed van pas. De route ging meteen via een brede bosweg heuvel opwaarts, wat best pittig is. Er volgde wel een mooi uitzicht over de duinen om daarna weer het bos in te gaan. Even verderop sloeg ik linksaf richting Bergen aan Zee. Het goed begaanbare pad veranderde in een mulle zandvlakte en het werd flink ploeteren. Dit kon ik mij niet van eerdere tochten herinneren… Of zouden we toen toch een ander pad genomen hebben…? Even doorbijten… Uiteindelijk kwam ik aan de Zeeweg (N510) en liep ik over het verharde voetpad naar de strandopgang bij het Zeeaquarium. Na een kleine dertien kilometer werd het wel tijd voor een portie cafeïne en dus streek ik bij strandpaviljoen Zuid neer om een cappuccino te drinken. Op het ruime terras was anderhalve meter afstand houden geen enkel probleem. Bij de toiletten ging het wel mis omdat de ene geen fatsoen had even te wachten tot het gangpad vrij was, en een ander het nodig vond om naast mij aan het urinoir te komen staan. Toen ik er wat van zei vertrok hij morrend naar het toilethokje. Hoe moeilijk kan het zijn…?

Op het strand bij Bergen aan Zee

Inmiddels was het kwart voor twaalf en de hoogste tijd om weer een stukje te gaan lopen. Ik vervolgde mijn route over het strand in noordelijke richting. Het water stond niet al te hoog en er was dus behoorlijk wat ruimte om langs de vloedlijn te lopen. De wind had ik ook mee en dat was prettig. Wel goed opletten om niet uit te glijden, want zo hier en daar waren kwallen aangespoeld. Zelfs een hele grote… Na een kleine drie kilometer strand kwam ik aan bij de Kerf, een inham in de duinen waar bij springtij het zeewater het duingebied in kan stromen. Nu stond het droog en kon ik door deze mulle zandvlakte heen wandelen. Het was enorm zwaar en ik wilde ook nog naar het hoger gelegen uitzichtpunt. Het begin van het pad ernaartoe kon ik niet vinden, maar na wat rondslenteren had ik toch de juiste richting te pakken. Boven moest ik wel even uitpuffen. Geen probleem, want ik wilde toch enkele foto’s maken en genieten van het prachtige uitzicht. Daarna werd het weer afdalen richting de bossen in de duinen, om vervolgens een stukje verhard fietspad te volgen. Daar haalde ik een wandelaar in die, qua uitrusting, best wel eens een bekende uit de wandelsport zou kunnen zijn. Bij het passeren kwam er echter niet meer dan een “hallo”. Een eindje verderop sloeg ik rechtsaf de mulle Mariaweg in. Bij het plannen van de route was ik er niet zeker van of je hier tijdens het broedseizoen mag komen. Er stonden echter geen borden. Fijn, weg van het fietspad waar het al iets drukker was. Na een stukje duin en daarna weer bos wilde ik even bij een picknicktafel stoppen om een broodje te pakken. Het was echter bezet, maar de rugzak kon ik ook op een ANWB-paddenstoel kwijt. Al etend ging ik verder over een fietspad tot bij het bospaviljoen De Berenkuil. Het ligt letterlijk in een kuil, dus heb je van boven een fraai uitzicht over het terras. Nog plek genoeg…

Het vaste recept
Bij de balie stond wel een kleine wachtrij en ik bleef dus even buiten staan tot ik aan de beurt was. Ik zei tegen de eigenaar dat ik mijn vaste recept kwam halen; een Gerardus Dubbel. Het commentaar wat ik van hem kreeg was: “Je bent wel een paar dagen te laat.” Maar hij had toch een biertje “speciaal” voor mij bewaard. Dus zocht ik een mooi rustig plekje op het terras om er eens goed voor te gaan zitten en ervan te genieten… Met nog zo’n twaalf kilometer te gaan vertrok ik na een rust van vijfentwintig minuten weer. Ook nu had ik een route door de duinen gepland, met paden die ik nog niet kende. Afwachten dus wat het zou worden. Zo hier en daar zat er weer wat mul zand in, maar het meeste was goed begaanbaar en erg mooi… Beetje heuvel op, heuvel af. Vlak voor de skiclub Il Primo kwam ik weer op de verharde weg uit, die naar de rand van Bergen liep, bij het restaurant Duinvermaak. Daar was het enorm druk, alsof Corona niet bestaat. Ik liep maar gauw het parkeerterrein over en weer de bossen in… Verderop ging mijn route wel weer door het dorp. langs het hertenkamp. Ook hier volk genoeg, evenals in het centrum van Bergen. Ik stak binnendoor naar de ruïnekerk, waar verschillende horecagelegenheden hun terrassen hadden uitgebreid op het grasveld. Normaal is dit niet open. Met de Plus Wandelvierdaagse stop ik ook altijd even bij Fabels Eten & Drinken. Zij hadden helaas geen plek meer op het terras; ook in hun wintertuin was net de laatste plek ingenomen. Binnen was het rustig en in principe moet je hiervoor reserveren, maar men vond het geen probleem als ik daar even een biertje kwam drinken. Ik kreeg zelfs een plek in een heel leeg stuk van het restaurant, waar ramen en deuren open stonden. Fijne plek om een Brand Weizen te nuttigen, zonder me zorgen hoeven te maken over een besmetting met dat virus…

Bospaviljoen De Berenkuil

Het werd buiten wel steeds benauwder en ik merkte dat ik vermoeid was geraakt door de drukte op sommige plekken. Gelukkig zat het grootste deel van de tocht er op en hoefde ik nog maar zes en een halve kilometer te lopen. Ook bij Fabels had in zo’n vijfentwintig minuten gezeten en inmiddels was het al na drieën. In Bergen pikte ik nog een mooi stukje bos mee voordat ik weer de polder in mocht. Op de Meerweg kruiste ik de heenweg en via de Groeneweg wandelde ik terug naar Alkmaar. Het was erg verleidelijk om bij speelpark De Batavier nog even op het terras te gaan zitten, maar ik kon de verleiding weerstaan en besloot door te lopen. Al moest ik even verderop wel mijn suikergehalte opkrikken met een AA-drankje, om de laatste kilometers te volbrengen. Nadat ik onder de ringweg door was gelopen kwam ik zowat bij mijn huisarts uit. Gezien het royale aantal kilometers had ik de kortste weg naar huis gepland, waar ik om twintig over vier aankwam. Nog een biertje doen…? Nee, toch maar niet… Ik was best moe… Eerst maar een glas fris en even languit op de bank hangen… Bijkomen van deze mooie, maar pittige tocht…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen