102e Vierdaagse Nijmegen, 17 t/m 20-07-2018

Klik hier om naar de site van de Nijmeegse vierdaagse te gaan.

Datum: 17 t/m 20-07-2018
Tocht: 102e Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen Nijmegen; Walk of the World
Organisatie: Stichting De 4Daagse
Internet: http://www.4daagse.nl/
Afstand: 4 x 40 = 160 kilometer
Totaal afgelegd: 44871 kilometer
Weer: Soms redelijk bewolkt, maar vooral veel opklaringen en zonnig. Weinig wind (W/N-NW/N 2 Bft.). Droog.
Middagtemperatuur: ca. 26 – 28 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GC6KW4WGC78V1QGC72JHP
Geocaching events: GC7Q3B8GC7Q1G8GC7PPBFGC7Q1GF

Eindelijk, na dik anderhalve maand onzekerheid, werd er op de vrijdag voor deze vierdaagse eindelijk uit de doeken gedaan wat de reorganisatie bij ons op het werk precies ging inhouden. En dus ook wie zijn functie kwam te vervallen. Gelukkig was ik niet de pineut (en voor mijn collega die dat wel was, was ook al een ander plekje gevonden). Kon ik tenminste met een gerust hart naar de vierdaagse…

Het was voor mij de 21e keer (waarvan 16e keer reglementair), dus tja, wat moet je dan nog melden… Evenals vorig jaar is mijn moeder op zondag weer meegegaan om me weg te brengen, hebben we in Nijmegen wat rondgehangen, een paar biertjes gedronken, de startkaart opgehaald en ergens iets gegeten. Ook heb ik bij omroep Gelderland nog een nieuw petje kunnen scoren. Het kleurverschil tussen de oude en nieuwe pet was enorm… We hebben nog even naar de intocht van de vlaggenparade gekeken en ook op maandag zijn we (Lia, René en ik) weer een poosje in de stad geweest. Bovendien heb ik het jaarlijkse geocache-event van Carolaa op de Wedren bezocht.

Periscope vdeo vanaf de Wedren (6:15)
Periscope video bij omroep Gelderland (Wedren) (7:12)

Gebruikt en ongebruikt petje van omroep Gelderland; beetje kleurverschil…

Fraude – Dinsdag 17-07-2018
Op dinsdag had ik een vroege start en gelukkig had René zijn kaart kunnen ruilen, zodat we samen konden lopen. Vlak na de Waalbrug liepen we al in de file, want even verderop had men een controle opgezet. We hoorden dat er fraude gepleegd werd met de knipkaarten; mensen met vroege start waren door de startcontrole gegaan en hadden daarna hun kaart geruild met anderen die een late start hadden. Zo konden ook zij vroeg starten. En dat is uiteraard niet toegestaan. Sommigen werden hierdoor bij de start al gediskwalificeerd, anderen zijn er bij de eerste controle uitgepikt. En terecht… Maar wij hebben dit alleen van horen zeggen, en niet zelf gezien…

Op de dijk naar Oosterhout was het nog steeds erg druk en konden we niet echt tempo maken. Wel hebben we vlug een geocache opgepikt. Op de eerste dag waren ook twee van de drie rustposten van onze wandelgroep, Quo Vadis, op een andere plek neergezet. De eerste, tussen Oosterhout en Valburg, stond een straat verder, maar nog steeds op een lekkere rustige plek, een klein stukje van het parcours af. De tweede post, in Elst, was op een rotonde waar de muziek kneppelhard stond en ook bij de derde post, vlak voor Bemmel, was het geluidsniveau veel te hoog. En dat vind ik niet prettig als ik even rust wil hebben. Geen verbetering wat mij betreft…

Verder hebben we tevergeefs een geocache gezocht bij de Rijkewoerdse Plassen en hebben we kort een geocaching event bezocht op landgoed Doornik. Ook zijn we even bij de KWBN aangegaan en hebben we in Lent op het dorpsplein een cola gedronken. Daar was helaas geen bier te verkrijgen. We hebben dus iets minder rust genomen dan vorig jaar en rond kwart voor vier zat de eerste wandeldag er op…

Tussen Elst en Bemmel

Nu al aan de sterke drank? – Woensdag 18-07-2018
Het ruilen van de startkaart van René voor een late start was dit keer geen probleem, omdat veel wandelaars graag vroeg willen starten. En dus gingen wij even na zes uur op pad. Voordeel is dat het dan al goed licht is. Bij de Radboud universiteit hebben we een geocache gezocht die vorig jaar verdwenen bleek te zijn, maar ook nu hadden we geen succes. Dan maar door naar de Shell-pomp voor het eerste bakje koffie. Omdat we er elk jaar stoppen, werd ik er ook nu weer meteen herkend. Via Hatert wandelden we naar de eerste post van Quo Vadis, aan de andere kant van de A73, en daarna via Alverna naar Wijchen. Hier bezochten we weer een jaarlijks terugkerend geocache-event. Buitenom via de tweede post van Quo Vadis wandelden we richting het centrum van Wijchen, en net toen ik even naar het toilet moest, zag ik een tentje met Schrobbelèr staan. Normaal koop ik dat pas op de laatste dag, maar ik had er wel zin in en nam dus een flesje mee. Heerlijk onderweg af en toe even aan het flesje nippen…

We besloten om niet te rusten in het centrum van Wijchen, maar door te lopen, via de KWBN naar de derde rustpost van Quo Vadis. Vlak na Beuningen hebben we nog een korte stop ingelast bij de Stichting Wandelsport Dordrecht (SWD), waar ze cola light verkochten. Het was best dorstig weer en een stoeltje in de schaduw was ook wel even welkom. Daarna ging het in één teug door via Weurt naar Nijmegen. Na de Waalkade kwamen we in de roze woensdag terecht, waar het zo druk was dat we stil kwamen te staan. Maar het was er wel enorm gezellig. En om vijf voor half vijf passeerden we de finish; ruim binnen de marge…

Roze woensdag in Nijmegen

Een oase van rustDonderdag 19-07-2018
En weer een vroege start, dus dat was op woensdagmiddag wel even zeulen om het kaartje van René te ruilen. Gelukkig waren een paar dames bereid om laat te starten, zodat ook wij weer samen konden lopen. De start ging soepel en om negen minuten over vijf waren we al aan de wandel. Bij de Radboud universiteit zijn we, nu gewapend met een extra hint die we een dag eerder hadden gekregen op het geocaching event, nogmaals op zoek gegaan naar de geocache. Ondanks dat hebben we toch flink moeten zoeken en toen we het bijna wilden opgeven zagen we de cache. Eindelijk, hier zijn we vanaf. Ook op de derde dag hebben we een beker koffie gedronken bij de Shell en daarna zijn we doorgelopen naar de eerste rustpost van Quo Vadis, net achter Malden. Langs het Maas-Waalkanaal ging het naar Molenhoek en Mook, en daarna een stuk langs het water naar Middelaar. Daar hebben we een extra pauze genomen bij de tent van sportvereniging Astrantia, voordat we de Mookerplas overstaken en via Plasmolen naar Milsbeek liepen. In Milsbeek moesten we ook dit jaar weer even een stukje het parcours van de vijftig kilometer op om bij de tweede rust van Quo Vadis te komen. En omdat de meute hier al weg was, was het er lekker rustig…

Verderop, na de Sint Jansberg, vonden we nog een oase van rust. Ik wilde wel eens naar boscafé Merlijn, net aan de andere kant van de Nederlands-Duitse grens in het plaatsje Grafwegen. We zijn hier in het verleden met tochten van wandelsportvereniging De Bosbesjes uit Groesbeek wel eens aan voorbijgelopen, maar ik ben er nooit binnen geweest. En het ligt maar zo’n tweehonderd meter van het vierdaagseparcours. René had wat last van zijn schouder en bij het café was een masseuse aan het werk, dus kon hij het even los laten masseren. Intussen dronk ik er een Franziskaner Dunkel Weissbier, want de bierkeuze was hier ook enorm. Ik trof verschillende bekenden bij het café; blijkbaar hadden zij ooit ook dit mooie rustige plekje weten te vinden…

We liepen terug naar de grens om daar weer het parcours op te pakken, via Breedeweg naar het gezellige centrum van Groesbeek. Even verderop stond, net voor de Zevenheuvelenweg, de laatste rustpost van Quo Vadis. Na wat hellingen op en af gegaan te zijn, zijn we ook nog even gestopt bij de KWBN. Daarna ging het via Berg en Dal terug naar Nijmegen, waar ook nog een klein geocaching event was. Rond kwart over vier waren we terug bij de Wedren en ook nu hebben we het vroege kaartje van René probleemloos kunnen ruilen voor een late start.

Periscope video Malden (2:10)

Rust bij boscafé Merlijn in Grafwegen

Een duwtje in de rug – Vrijdag 20-07-2018
De laatste dag begon vrij standaard; eerst de start om zes uur en dan zowat een uurtje later een beker koffie bij de Shell. Daarna ging het via de eerste rustpost van Quo Vadis, die in de Overasseltse en Hatertse Vennen staat, naar Overasselt. Op de dijk richting de A73 trof ik Tony, maar lang hebben we niet kunnen praten omdat hij op Alice moest wachten. In Linden hebben we even gepauzeerd bij dorpshuis De Burcht. Daar was het echter zo druk dat er van alles al uitverkocht was. Geen cola light dus, maar nog wel een kop soep. Linden had dit jaar als thema “Beach Linden” en het weer was er prima voor. Ook nu leende het dorp zich weer voor de nodige foto’s. Net na Linden kon ik nog wel een cola light krijgen en zo liepen we door naar de tweede post van Quo Vadis in Beers, waar we een flinke poos gezeten hebben.

Bij de doorkomst in Cuijk heb ik live video uitgezonden tot vlak voor de pontonbrug. Hier wilde ik wat foto’s maken en aan de overkant zijn we wederom gaan rusten in de tent van sportvereniging Astrantia, waar ik even een pilsje gedronken heb. Daarna ging het door naar Mook, om bij Dolfijn Watersport en Recreatie het gebruikelijke flesje Schrobbelèr te scoren. Helaas had men de flesjes niet meer en moesten we het ter plekke met een shot Schrobbelèr doen. We klommen weer naar boven en liepen door Mook en Molenhoek richting Malden, waar we nog één post van Quo Vadis hadden. Daarna begonnen we aan de lange rechte weg richting de intocht in Nijmegen; de Sint Annastraat oftewel de Via Gladiola. Voor de KWBN-rustpost waren we echter al te laat; die was weer eens te vroeg opgeruimd. We kwamen verderop volop in de drukte terecht en moesten regelmatig stilstaan. Van een paar idioten die er zich toch doorheen probeerden te wurmen kreeg ik een flinke duw in de rug, waardoor ik op de hakken van mijn voorligger terecht kwam. En toen ik er wat van zei, werd het nog glashard ontkend ook. Onsportief volk; wat zoekt dat op de vierdaagse?

Om twintig over vijf bereikten we voor de laatste keer de finish; dat extra uur om binnen te mogen komen hebben we op vrijdag meestal wel nodig door de drukte. Na het afmelden hebben we even een pilsje gedronken op de Wedren, want het was overal te druk om een fatsoenlijke kroeg op te zoeken. Met Lia en René zijn we vlakbij de Wedren, bij cafetaria Adam’s Corner, gaan eten. Wat een afknapper. De patat was hard en koud, de bestelling was niet compleet en toen we dit meldden wist men niet waar we het over hadden, er stond geen cola light koud en het bier was ook op… Lia zei nog: “Dat eet je toch niet op?”, maar er moest toch iets in mijn maag. Wij gaan volgende keer wel weer naar snackbar Corry. Via een omweg probeerden we na het eten de sporthal weer te bereiken, maar we liepen verkeerd en kwamen dus toch nog in het feestgedruis bij café Sint Anneke terecht. Dan maar de blindenstok de lucht in en al heupwiegend op het ritme van de muziek er rustig doorheen manoeuvreren. En zo kwamen we rond half acht weer bij de sporthal. Nog even douchen en een biertje nuttigen, en dan moe neerploffen op het luchtbed…

Periscope video centrum Cuijk (10:49)

Op de pontonbrug bij Cuijk

Naar huisZaterdag 21-07-2018
Op zaterdagochtend is uitslapen er niet bij, want de sporthal moet nog opgeruimd worden. Toen we aan het ontbijten waren in de kantine op de eerste verdieping zagen we een ietwat louche figuur ronddwalen voor de ingang van de sporthal. Later liep hij even weg en kwam hij weer terug. Uiteindelijk kwam hij naar binnen en toen werd duidelijk dat het de opzichter van de gemeente was, die erop moest toezien dat we de hal netjes achterlieten… Nadat ik mijn spullen had ingepakt heb ik nog even meegeholpen met het opstapelen en opruimen van de matten in de sporthal. Ik had geen zin om me te haasten en ben rustig naar het station gelopen, waar ik de trein van 10.08 uur naar Blerick heb genomen. Daar had ik gelukkig aansluiting op de bus, die me rond kwart over elf afzette voor mijn moeders flat. Het was weer een leuke vierdaagse en volgend jaar, ach, dan zien we wel weer…

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

56e Kennedymars Someren, 07 en 08-07-2018

Klik hier om naar de website van de Kennedymars te gaan

Datum: 07 en 08-07-2018
Tocht: 56e Kennedymars Someren
Organisatie: JOEK Someren
Internet: http://www.kennedymars.nl/
Afstand: 80 kilometer
Totaal afgelegd: 44711 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, heerlijk wandelweer in de nacht, overdag warm.
Middagtemperatuur: ca. 27 °C.
Nachttemperatuur: ca. 12 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6B7JXGC7C5R1GC5ERDZGC6HX0JGC6HX2HGC6GEP1GC3NCG4

Vorig jaar kon ik vanwege een blessure niet aan deze Kennedymars deelnemen en daarom was mijn inschrijving een jaar blijven staan. Verder was er ruim een maand geleden een reorganisatie aangekondigd op mijn werk en er was nog steeds niks concreets medegedeeld, dus we wisten niet wie binnen onze groep zijn of haar functie zou verliezen, en mogelijk ook zijn of haar baan zou kwijtraken. Die onzekerheid zorgde voor toenemende stress en dus soms ook voor slechte nachtrust. Zodoende begon ik al tamelijk vermoeid aan deze Kennedymars, hoewel ik op zaterdag nog geprobeerd heb om overdag een beetje te rusten. Rond half zes heb ik de trein genomen naar Helmond, waar ik overgestapt ben op de bus naar Someren. Om kwart voor zeven was ik bij de start en daar kregen we geen scankaart meer, maar een loopnummer met chip. Ik zocht een plek om te zitten, zodat ik even een paar boterhammen kon opeten, maar die vond ik niet. En dus deed ik dat staand, waarna ik het startvak ben ingelopen. Daar moesten we tot 20.00 uur wachten op het startschot.

Wachten tot de start om 20.00 uur op het Wilhelminaplein

Nieuwe route
Dit jaar was de route grotendeels vernieuwd. Na een lusje door het centrum van Someren staken we de Zuid-Willemsvaart en de Aa over, en nadat we onder de A67 door waren gegaan wandelden we via Asten naar Vlierden. Vlak voor Deurne passeerden we een uitdeelpost, waarna we door het gezellige centrum van het dorp liepen. Via restaurant Het Boerenhuis en recreatiegebied Berkendonk gingen we naar de wijk Rijpelberg in Helmond, waar we, schijnbaar, ook langs het huis van Nicole gelopen zijn. Nadat we weer de Zuid-Willemsvaart waren overgestoken wandelden we via Helmond-Oost naar het centrum, waar we om het kasteel liepen en na zo’n eenendertig kilometer rust hadden bij de koninklijke stadsharmonie Phileutonia. Daarna ging het via station Helmond ’t Hout naar Brandevoort en vervolgens door naar Mierlo. Bij de rust in de plaatselijke sporthal waren we al over de helft.

Vanuit Mierlo ging het langs de A67 naar een kleine rust bij O.J.C. Nirwana in Lierop. Het was intussen al goed licht en dus konden we genieten van het uitzicht vanaf een mooi fietspad over de Strabrechtse Heide, vlakbij het Beuven, waar ik ook nog even op een bankje heb gezeten. Na boscafé De Soete Inval Vennenhorst liepen we over de Somerense Heide langs het Keelven naar golfbaan De Swinkelsche en camping De Kuilen. Dit stuk over de verschillende heidevelden was wel het mooiste deel van de route. Zo’n twee kilometer verder kwamen we weer in Someren, waar we na zestig kilometer een grote rust- en verzorgingspost hadden bij sporthal De Postel. Daarna kregen we nog een lus van twintig kilometer door het buitengebied naar Someren-Heide en Someren-Eind. Voorgaande edities liepen we ook in deze omgeving, maar dan aan het eind van de avond en begin van de nacht. Het eerste deel van de lus was wel anders, maar vanaf Someren-Eind (waar we vroeger ook ’s middags nog een keer kwamen) was de route weer nagenoeg hetzelfde, met uiteraard aan het eind de intocht via de Kanaalstraat naar het Wilhelminaplein. Alhoewel er aan de rustposten nog wel wat gedaan mag worden; verderop in dit verslag meer hierover; vind ik de nieuwe route wel een verbetering. Af en toe wat afwisseling is sowieso erg welkom…

Zonsondergang op zaterdagavond

Rusten en verzorging
Wat betreft de verzorging onderweg, en dan met name het eten, drinken en de zitplaatsen, vond ik dat het wel wat achteruit is gegaan. Er was minder variatie in het uitgedeelde eten; waar we voorgaande edities nog wel eens een Berliner bol, ander zoet gebak, een ijsje of iets hartelijks kregen, was het nu allemaal wat soberder. De eerste uitdeelpost (bij Deurne) kwam pas na veertien kilometer en daar waren geen zitplaatsen. Op twintig kilometer, bij Het Boerenhuis, kon je misschien een plekje vinden bij het restaurant. Echter stond de muziek er kneppelhard, werd er gefeest en was het in het donker voor mij niet te zien. Vlak na de post bij scouting Rijpelberg, op vijfentwintig kilometer, besloot ik dan maar bij cafetaria Het Helmonds friethuys te gaan zitten. Koffie had men helaas niet (tip voor volgend jaar…), dus werd het een cola-light. De eerste plek waar de organisatie voldoende zitgelegenheid aanbood was pas bij de koninklijke stadsharmonie Phileutonia in Helmond; veel te laat en zeker voor verbetering vatbaar…

Sommige posten, die voorgaande jaren groot opgezet waren, waren nu flink ingekrompen en er waren andere, grotere posten voor in de plaats gekomen. Dat was dus flink wennen en goed plannen. Bij Sporthal De Weijer in Mierlo, een grote post, sloeg de vermoeidheid toe en werd ik even enorm duizelig. Dus moest ik goed rusten, eten en drinken. Dat eten valt niet mee, midden in de nacht, maar Janna gaf mij een paar salmiakkogels. En die werken prima om je zoutgehalte weer op orde te krijgen. Bij de posten in Lierop, op de Strabrechtse Heide en bij camping de Kuilen ben ik doorgelopen, om vervolgens een flinke rust te nemen bij sporthal De Postel in Someren. Ik begon wat last van mijn hakken te krijgen en dus liet ik die even intapen. Volgens de EHBO-ers was ik precies op tijd, want er zaten nog net geen blaren op. Omdat er enige wachttijd voor de EHBO was, kon ik ook nog even mijn bovenbenen laten masseren. Alleen had dat volgens de EHBO pas na het tapen moeten gebeuren. De (para)medische verzorging was in ieder geval nog steeds dik in orde.

In die laatste lus van twintig kilometer heb ik alleen nog even gerust bij partycentrum De Platte Vonder in Someren-Eind, waar ik, na vierenzeventig kilometer gelopen te hebben, het wel tijd vond om mijn eerste biertje te drinken. Het was er gezellig druk op het terras…

Kasteel van Helmond

Geocaches en omroep Siris
Een nieuwe route betekent ook weer nieuwe geocaches, en mede daarom had ik me op deze Kennedymars verheugd. De eerste cache diende zich in het centrum van Deurne aan. Daar was het echter veel te druk en vanwege de hekken langs het parcours kon ik er ook niet makkelijk komen. Daarna volgde midden in de nacht een geocache in Mierlo, en tijdens het loggen werd ik geïnterviewd door omroep Siris. Het filmpje kun je bekijken door op deze link te klikken; het interview begint op ongeveer 25 seconden. Net na Mierlo, waar vroeger een kasteel moet hebben gestaan, pikte ik een cache op waar we één keer eerder langs waren gekomen, een paar jaar geleden, toen de route omgeleid was vanwege de grote brand op de Strabrechtse Heide. Het was hier destijds echter te druk, omdat de jeugd er een feestje aan het houden was. Op de Somerense Heide lagen ook een aantal caches, waarvan er één precies aan de route zat. En verder heb ik nog drie geocaches kunnen oppikken in de laatste twintig kilometer. De laatste geocache, in een voortuin in Someren-Eind, was erg leuk. Er stond namelijk een bankje in de tuin en dus kon ik even de zere voeten laten bijkomen tijdens het loggen. Ook kwamen Theo (van Hennie) en Wendy net voorbij, dus heb ik een stukje met hen gelopen. Hen had ik sowieso al een paar keer eerder getroffen op deze Kennedymars. Mijn tempo lag net even iets hoger…

Intocht, finish en terugreis
Bij de intocht op de Kanaalstraat trof ik Hennie nog even en mijn moeder kwam mij ook tegemoet gelopen. Het was nog lekker druk op en bij het Wilhelminaplein, dus de intocht was weer geweldig. Rond tien over drie passeerde ik de finish en dus had ik er zo’n negentien uur over gedaan. Voor mij is dat niet al te snel; het uur oponthoud bij sporthal De Postel telde flink aan op de gebruikelijke zeventien tot achttien uur… Na de finish mocht ik de medaille, oorkonde en de nodige stempels in ontvangst nemen. Daarna heb ik nog tien minuten op de hometrainer gezeten om de spieren even los te trappen. We wilden wat gaan drinken bij een café in de buurt, maar op weg daar naartoe zagen we een pop-up speciaalbierenbar staan, waar circa zes verschillende biertjes te krijgen waren.  Nadeel was wel, dat je weer terug het plein op moest om munten te halen. Maar ik heb mij twee biertjes heerlijk laten smaken; een lekker fris Weihenstephaner Hefeweissbier en een Leffe Ruby. Rond kwart voor vijf wilden we met de bus terug naar Helmond. We waren het dorp nog niet goed en wel uit, toen een auto die wegreed bij het tankstation vol tegen de zijkant van de bus botste. De bus had nauwelijks schade en een aantal reizigers die naar Asten moesten, konden een half uur later met een andere bus mee. Maar de auto zat flink in elkaar aan de voorkant en er moest eerst een schadeformulier gehaald en ingevuld worden. Dat leverde dus een behoorlijke vertraging op, waardoor we pas rond half zeven aankwamen in Blerick.

Fraai stukje natuur op de Somerense Heide

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

12e Plus Wandelvierdaagse Alkmaar, 20 t/m 23-06-2018

Klik hier voor de website van de Plus Wandelvierdaagse Alkmaar

Datum: 20 t/m 23-06-2018
Tocht: 12e Plus Wandel4Daagse Alkmaar
Organisatie: Le Champion
Internet: http://www.pluswandel4daagsealkmaar.nl/
Afstand: 4 x 40 = 160 kilometer
Totaal afgelegd: 44631 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, soms wat opklaringen, veel wind uit westelijke richtingen, ook een enkele bui.
Middagtemperatuur: Dag 1 ca. 21 °C, daarna koeler (16 – 19 °C).
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GCQB1PGC5XYY7GC5BCD6GC7B3XA

Je hebt het vast wel opgemerkt; ik loop weer eens flink achter met de verslagen op mijn weblog. Niet alleen weinig tijd, maar vooral ook weinig energie en vermoeidheid is hier de oorzaak van. En ik moet kortere verslagen gaan schrijven; als ik bezig ben komen alle details weer boven en wordt het een (veel te) lang verhaal. Hierbij dus een verslag in een iets andere stijl dan je gewend bent…

Masseuse
Op de dag voor de vierdaagse haal ik altijd mijn startkaart op, op het Waagplein. Ik had deze dag nog gewerkt en ik moest ’s avonds nog naar mijn masseuse, om mijn spieren los te laten maken. Dus ben ik bij thuiskomst meteen naar de stad gefietst, heb mijn startkaart opgepikt en daarna ben ik thuis gaan eten. Vervolgens ben ik naar Koedijk gefietst, waar mijn masseuse haar praktijk heeft. Al met al was ik wel laat thuis, zo tegen een uur of elf, dus werd het een korte nacht…

Op het Waagplein, waar de startkaart opgehaald kon worden

Startschot
Op de eerste wandeldag was ik rond 6.20 uur bij het sportpaleis en het startvak was nog leeg, waardoor ik vooraan kwam te staan. Mij werd gevraagd het startschot te geven. Erg leuk om een keer te doen. En dan mag de media wel heel trots verkondigen dat Jaap Bond, gedeputeerde van de provincie Noord-Holland, de vierdaagse officieel heeft geopend, maar dat deed hij zeker niet om half zeven…

Verder was de eerste dag bijna een kopie van het jaar ervoor. Ik liep met Olfert en de route ging door de polder naar Egmond aan den Hoef en daarna door naar Egmond aan Zee. Over het strand liepen we naar Bergen aan Zee, waar we bij strandpaviljoen Zuid even koffie gedronken hebben. Het Jamaicaanse bandje ontbrak dit keer. Langs de Kerf en Schoorl aan Zee ging het naar Hargen aan Zee. Het water stond te hoog om langs het strand de lagune te passeren en dus wandelden we aan de duinzijde naar Camperduin. Via Hargen, Groet, Catrijp en Bregtdorp liepen we weer richting Schoorl waar we opnieuw de duinen ingingen richting Bergen. We zijn nog even gestopt bij bosbuffet De Berenkuil voor een biertje en ook in Bergen, bij Fabels Eten & Drinken hebben we even op het terras gezeten. Net buiten Bergen stonden de meisjes van de Beemsterkaas weer blokjes kaas en sjaaltjes uit te delen, en werd ik nog herkend van vorig jaar. Daarna ging het door de polder, via de Bergerweg en Olympiaweg terug naar de wielerbaan in het sportpaleis. De muziek galmde er weer flink, waardoor ik niet lang ben gebleven, en bovendien was ik mijn bonnetje voor het afhalen van het t-shirt vergeten. Dat kwam dan wel een dag later…

Bosbuffet De Berenkuil Schoorl

Op de tweede dag was ik Olfert vrij snel kwijt. We startten zoals gebruikelijk bij sportcomplex Hoornse Vaart en door de Oudorperpolder gingen we naar het witte kerkje in Oudorp. Daarna volgde het kippenbruggetje en de lange weg door de polder naar Oterleek, waar ik bij de molen (bij de bakker) een beker koffie genomen heb. Olfert was toen al doorgelopen. Via de polder kwamen we in Rustenburg en door een stuk natuur (graspad langs het water en een molen) wandelden we naar de ijsclub van Hensbroek. Opnieuw tijd voor een beker koffie, maar van Olfert geen spoor meer… Na Hensbroek staken we de Ringvaart van de Heerhugowaard wat eerder over dan we gewend zijn, omdat de andere brug vernieuwd werd en dus niet bruikbaar was. Hierdoor was de uitdeelpost ook op een andere plek dan gewoonlijk. Na het oversteken van het spoor wandelden we via de Berkmeerpolder naar Veenhuizen. Daar heb ik een poosje in het gemeenschapshuis gezeten met een kop tomatensoep.

Café Marktzicht
Na die rust volgde een lang taai stuk door het buitengebied en de industrie van Heerhugowaard, richting Zuid-Scharwoude. Bij de kerk zocht ik wederom tevergeefs naar een geocache, totdat een bewoner mij op het juiste spoor zette. Eindelijk gevonden! Iets verderop, bij de uitdeelpost voor café De Schelvis, nam ik een koekje en daarna ben ik vlug doorgelopen, via het Rijk der 1000 eilanden naar Broek op Langedijk. Hoewel ik al vrij laat was, probeerden de kinderen van de Van Arkelschool mij toch nog naar hun terras te lokken. Maar het stond voor mij al vast dat ik een biertje wilde gaan drinken bij café Marktzicht, achter museum Broekerveiling. Tot mijn grote verbazing bleek het authentieke café verbouwd te zijn tot een hippe eetgelegenheid annex grand café, maar het zag er absoluut niet verkeerd uit. Het was fraai opgeknapt en men had er nog steeds een lekkere donkere trappist.

Molen Sint-Pancras
Hoewel er wederom voor de veertig kilometer niet via de Broekerveiling gepijld was, ben ik toch even door het museum gelopen. In het winkelcentrum was ik zowaar nog op tijd om een broodje te krijgen van de plaatselijke supermarkt. Na het oppikken van een tweede geocache (die ik eerder ook niet gevonden had, maar nu dus wel) wandelde ik door naar de Twuyvermolen (ook wel molen A genoemd) bij Sint-Pancras. Deze was open en we mochten even binnen kijken. Men had bij het opknappen glazen platen rond de molensteen en de vijzel gezet, waardoor je deze kon zien draaien, en je het water letterlijk onder de molen door kon zien gaan. Erg gaaf! Via de gebruikelijke route door Sint-Pancras (waar we even een felle bui op ons dak kregen) en de Hortus ging het terug naar sportcomplex De Hoornse Vaart. En ook hier ben ik niet blijven plakken, want zonder vrienden die meewandelen is het lang zo gezellig niet om nog een pilsje te doen…

Op een kippenbruggetje over de Ringvaart van de Heerhugowaard

Gezandstraald
Op dag drie verzamelden we ons langs het voetbalveld in het AFAS AZ-station en deze dag liep ik weer met Olfert. Na de start wandelden we een stukje over een gesloten graspad door de Boekelermeer, om vervolgens de A9 over te steken en via landgoed Nijenburg (oftwel het Heilooërbos) naar Heiloo te wandelen. Bij tennisclub Heiloo United was de eerste stempelpost, maar voor ons is dit nog veel te vroeg om te rusten. En dus liepen we stug verder, naar het Maalwater waar een geocache op te pikken viel. We moesten er even aardig de struiken voor in, maar éénmaal ter plekke zag ik de cache meteen zitten. Intussen werd het al rustig op het parcours en konden wij onze weg vervolgen, via de Zeeweg naar Rinnegom en later door een prachtig stuk duinen (met een flinke klim en aardig wat mul zand) naar Egmond aan Zee. Vorig jaar hadden we rust bij mijn favoriete strandtent, strandpaviljoen De Zilvermeeuw, maar nu moesten we iets noordelijker zijn, bij strandpaviljoen De Schelp. Daar aangekomen kregen we de wind vol van zee en werden we zowat gezandstraald. Gauw naar binnen voor een kop cappuccino!

Na de rust moesten we het strand op, dus eerst weer vol tegen de wind in met de ogen dicht. Zand onder je contactlenzen is niet prettig. Gelukkig liepen we in zuidelijke richting en kregen we de wind op de rug, wat het toch een stuk draaglijker maakte. Ter hoogte van Egmond-Binnen verlieten we het strand en vlakbij gasterij Nieuw Westert kwamen we samen met de vijfentwintig kilometer, waardoor het voor ons te druk was bij dit restaurant. We maakten nog een flinke lus door de duinen richting Bakkum-Noord, waar ook een geocache verstopt was. Die was niet al te moeilijk en dus snel gevonden. Op de uitdeelpost heb ik even een korte pauze genomen en verderop, bij een boerderij, werd koffie uitgedeeld. Dus ook daar ben ik even gestopt, waardoor Olfert een flinke voorsprong opgebouwd heeft. Bij de horeca van Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo kwam ik hem weer tegen, en we besloten samen verder te gaan, via het Oosterpark naar de stempelpost op landgoed Willibrordus. Daar heb ik een pilsje gedronken en we hebben buiten een tijdje op het veld gezeten. Ik ben ook nog even in de grote kapel gaan kijken, voordat we door de Boekelermeer, langs de A9 (een minder leuk stukje in de route) terug naar het AFAS AZ-stadion mochten lopen. Daar aangekomen wilden we een pilsje nuttigen op de tribune, maar helaas zouden we dan vol in de wind zitten. Dus besloten we het binnen op te drinken en daarna huiswaarts te keren…

Rust bij de Sint Willibrorduskapel in Heiloo

Speciaalbieren
De laatste dag begon zoals gewoonlijk bij het sportcomplex Oosterhout en via het gelijknamige park ging het naar het centrum van Alkmaar. Via de Ringersbrug, Noorderkade, Frieseweg en de historische Munnikenweg kwamen we in de Oudorperpolder waar we bananen kregen op de eerste controlepost. Ook stond het Volkswagen Samba spijlbusje uit 1966 van Sunset Drive er weer om ons van muziek te voorzien, dus tijd voor een praatje. Daarna ging het door de Rekerhout langs speeltuin ’t Span naar het Geestmerambacht. Beetje jammer dat de horeca daar niet geopend is, dus werd het doorlopen naar manege Beukers voor een kop soep. Vlak na de manege begon de lus van de veertig kilometer en werd het een stuk rustiger op het parcours. Langs camping De Kolibrie wandelden we naar Warmenhuizen en dan verder naar Tuitjenhorn. Ook dit jaar heb ik weer even gerust bij het dierenpark Van Blanckendaell. Hier was vorig jaar nog geen speciaalbier te krijgen, maar intussen had men Goudkoppe van de Texelse bierbrouwerij, en dat smaakte prima.

Langs Eenigenburg en via Krabbendam kwamen we op de Westfriese Omringdijk, waar we nu voor het tweede jaar op rij over een camping en langs het Noord-Hollands kanaal mochten wandelen. Via Schoorldam liepen we naar Koedijk. Ik had geen zin in de drukte bij café De Bonte Koe en dus liep ik door naar maalderij De Gouden Engel, waar restaurant De Molenschuur gevestigd is. Op het terras heb ik even een Texels Wit gedronken. Daarna ben ik langs het kanaal doorgewandeld naar het centrum van Alkmaar. Na het rondje over het bolwerk en de doorkomst door de grote kerk gingen we via het winkelgebied naar het Waagplein. In het centrum werden we met muziek van verschillende bandjes en kapellen verwelkomd. Nadat we door het Waaggebouw waren gelopen volgde de finish over de rode loper op het Waagplein. En daar mocht ik mijn speciale speldje voor de 10e keer in ontvangst nemen.

Achter de finish stond een collega mij op te wachten en we zijn samen naar café Stapper gegaan, om op de vlonder een paar lekkere speciaalbiertjes te drinken. Op het Waagplein was het veel te druk hiervoor. De Scotch CTS had ik nog nooit geproefd, maar toch ben ik later overgestapt op de gebruikelijke trappist dubbel. Ook een andere collega kwam nog even bij ons zitten. Later, op de terugweg naar de fietsenstalling in de buurt van sportcomplex Oosterhout heb ik even een patatje gegeten bij de Kwalitaria Vondelstraat. Nog even een fietstochtje van zo’n drie kilometer en toen zat de 12e editie van deze vierdaagse er weer op…

Langs het stadhuis van Alkmaar

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

14e Kippenloop Katwijk aan Zee, 09-06-2018

Klik hier voor de website van de Kippenloop

Datum: 09-06-2018
Tocht: 14e Kippenloop
Organisatie: Stichting Katwijk Wandelmarathon
Internet: http://www.kippenloop.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 44471 kilometer
Weer: Flink bewolkt, droog, later ook wat zon, frisse bries aan zee (N 4 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 19 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): –

Ook dit jaar ging ik voor de gezelligheid weer naar de Kippenloop in Katwijk aan Zee. En zo steun ik ook nog het KWF kankerfonds. Het was wel weer vroeg opstaan, om vier uur, en dankzij mijn wietrokende buren had ik nauwelijks een oog dicht gedaan. Om half elf en half twee zaten ze op het balkon, kreeg ik die troep in mijn slaapkamer en kon ik de boel weer gaan luchten. Dus maar eerst een beker koffie, het licht aan, de balkondeuren open en radio Veronica uit de speakers. Schijt aan de buren, want dat hebben ze ook aan mij… Ik was het even goed zat om maar altijd sociaal te zijn en er niks voor terug te krijgen…

Broodjes had ik gelukkig al van tevoren gesmeerd, dus dat scheelde tijd. Om twintig over vijf heb ik mijn schoenen aangetrokken en ben ik naar het station gelopen. Hoewel het nog fris was, was een trainingsjasje toch net iets te warm. Onderweg had ik ruzie met de meeuwen, die agressief waren en luid krijsend laag overvlogen. Meppende bewegingen maken met mijn taststok hielp om ze weg te houden. En daarna had ik nog wat gedoe met die irritante OV-chipkaartpoortjes op het station… Maar de trein van 5.49 uur richting Haarlem heb ik ruimschoots gehaald en daar had ik twintig minuten overstaptijd. In de trein naar Leiden heb ik even mijn broodjes opgegeten. Ik hoopte in Leiden koffie te kunnen halen bij de AH To Go of de kiosk, echter zag ik nauwelijks waar ik moest zijn, omdat alles in contrastloos grijs en wit gemaakt is op dat station. De kiosk en AH To Go die ik wel vond, bleken nog dicht te zijn.

Eerst maar een bakkie…
Dus nam ik om 7.23 uur de bus naar Noordwijk, waar ik samen met andere wandelaars moest overstappen op lijn 90. Die kwam vlak voor de halte Camping Noordduinen even in de file te staan. De verkeersregelaar liet ons wel snel door en om acht uur kwam ik aan bij de start, waar ik Corné, Miranda, Nancy (de zus van Corné) en haar vriend Ron ontmoette. Bij de toiletten was het mij te druk en ik had ook enorm veel zin in een beker koffie. De rest hoefde niks, dus dronk ik snel mijn beker leeg en daarna hebben we de startknip, routebeschrijving en keycord opgehaald. Rond tien over acht zijn we van start gegaan. De route en de rusten waren weer grotendeels hetzelfde als vorig jaar, dus echt verrassend werd het niet. Maar zoals eerder gezegd, ik ging voor de gezelligheid…

Gezamenlijke start op parkeerterrein Noordduinen

Na het rondje door de Coepelduynen (waar we even in de file stonden) en de buitensluis, waar de Rijn in de Noordzee uitkomt, volgde het stuk over de boulevard en de stempelpost bij de reddingsbrigade. Daar kregen we een mini-krentenbol en een beker koffie. Het was er flink drukker dan vorig jaar. Waren wij nou zo vroeg…? Ik had het warm en vergat mijn jasje uit te doen. Maar goed ook, want op het strand waaide een aardige noordenwind, wat het toch een stuk frisser maakte. Het strand was eerst nog best breed en goed begaanbaar, totdat er een flinke waterpartij kwam en we hier over een smal randje langs moesten. Bovendien stonden er al aardig wat voetstappen in het zand, waardoor het weer wat mul en ongelijk werd. Even doorploeteren dus, naar de stempelpost bij de Wassenaarseslag. Ook hier stonden we even in de rij voor de stempel en de banaan, die nog best wel groen was. Eigenlijk wilde ik een grapje maken, maar ik heb het toch gelaten. Zou het zo hard gaan met die bananen, dat ze niet eens de tijd hadden om te rijpen…?

Suikerbommetjes
De strandtenten achter de stempelpost zaten goed vol en dus liepen wij even door naar beachclub BAIT. Voorgaande jaren dronken we nog wel eens een Jägermeister bij de cappuccino, maar die stond niet meer op de kaart en men had het ook niet. We zaten even heerlijk uit de wind en na deze rust wandelden we bij de Wassenaarseslag omhoog, de duinen in. Ook was het op deze zaterdag weer bunkerdag, maar helaas konden we dit niet combineren met het wandelen omdat het teveel tijd ging kosten. We liepen een flink stuk door de Berkheide, waarbij we langs de Atlantikwall en een vogelkijkwand aan het Nieuwemeer kwamen. Ook waren er weer twee waterposten ingericht in de duinen. Even was ik Corné en Miranda kwijt, maar dankzij het digitale hulpje (in de vorm van Endomondo) zag ik precies dat ze dichtbij waren. Even goed kijken en ja, ze liepen vijftig meter voor me… Niet veel later wandelden we het Panbos in. Heerlijk, even wat schaduw, en het is nog een mooi stukje ook. We kamen helaas net niet langs restaurant Panbos, want daar had ik graag even op het terras gezeten. En omdat de rest alweer een stukje voor me liep, wist ik niet of zij dit uitstapje gemaakt hadden. Dan maar eerst naar de stempelpost, waar we een appel en een kippenpoot kregen. Ook werd er weer Bavaria 0.0 uitgedeeld. Ik vind het niet lekker en bovendien heeft het teveel koolhydraten. We zijn nog even aan de overkant, bij de Pannenkoekenboerderij Katwijk, een biertje gaan drinken. Ook trappist is niet goed voor mijn suikerspiegel, maar om nou alles te laten met mijn diabetes… Een beetje genieten moet ook kunnen…

Tankwering bij de Atlantikwall

Bij het aanzetten van de GPS na de rust liet die het afweten. Blijkbaar een probleem met de batterijen, en omdat ik er al eerder nieuwe in had gegaan, moest ik een nieuw setje uit mijn rugzak halen. Onderweg heb ik ook even mijn broodjes opgegeten. Het stuk langs de N441 vind ik altijd maar saai. Ik denk dan “Waarom niet door de duinen terug?”, maar als ik zo op de kaart kijk, is dat niet eens mogelijk. Het Panbos heeft volgens mij maar één uitgang aan de achterzijde (waardoor wij naar binnen zijn gekomen) en ten noorden van het Panbos zijn nauwelijks paden die weer op de route aansluiten. Daarbij ook nog in acht genomen dat de afstand moet blijven kloppen en niet alles toegankelijk is… Gelukkig is het stuk langs de N441 niet al te lang en mochten we daarna wel weer door de duinen. Ik vroeg nog of er iemand zin had om naar het uitzichtpunt op het Vlaggeduin te gaan, maar niemand wilde van dit mooie uitzicht op 37 meter hoogte gaan genieten. Het zou ongeveer 500 meter aan de route toevoegen. En dus liepen we verder naar de laatste stempelpost, waar we kippensoep kregen en Henk Vink troffen.

We hebben er even gezeten om vervolgens de laatste twee en een halve kilometer af te leggen. Langs camping De Zuidduinen liepen we Katwijk aan Zee weer in. Vorig jaar namen we nog een wandelpad parallel aan de boulevard, maar dit keer bleven we op de boulevard zelf. Via een ommetje door de Voorstraat en de Princestraat kwamen we even voor half vier aan de finish. Het laatste stukje was chaotisch, omdat er van allerlei obstakels in de straat stonden en mensen kriskras door elkaar liepen. Een fatsoenlijke afzetting van het parcours zou het een stuk duidelijker gemaakt hebben. Ook op het Andreasplein was het drukker dan vorig jaar. De haring konden we meteen ophalen, maar voor de kibbeling moesten we toch een flinke poos in de rij staan. En dat geduw, getrek en gestoot is voor mij, als slechtziende, niet prettig, aangezien ik meer op mijn gevoel moet kunnen vertrouwen dan op mijn zicht. Bovendien, als ik met mijn stok onder de arm geklemd sta en mijn handen vol heb, kan ik ook geen kant op. Het kost dan weinig moeite om geïrriteerd te raken… Daarom hebben we een plekje aan de rand van het plein opgezocht en toen de versnaperingen op waren, zijn we meteen gegaan.

Katwijks bier
We (Corné, Miranda en ik) wilden nog wat gaan drinken bij beachclub Zomers. Daar bleek echter een groot deel van het terras gereserveerd te zijn en zo kwamen we iets zuidelijker, bij “restaurant aan zee” Het Strand terecht. Hoewel het best druk was, vonden we een tafeltje dat vanaf 18.30 gereserveerd zou zijn. Wij waren voor die tijd toch wel weg. De kaart beloofde lokale biertjes van de Katwijkse brouwerij en bij navraag had men rookbier en wit. Het rookbier “eròòkt” smaakte fantastisch; echt een aanrader. En het wit bleek volgens de bier-app Untappd niet meer gemaakt te worden. Het tweede biertje wat ik probeerde was dan ook geen wit, maar een hefeweizen met de toepasselijke naam “Zeebries”. Die zeebries stond er zeker, en het werd later ook best fris op het terras.

Duinen bij Katwijk aan Zee

Even voor zes uur hebben Corné en Miranda de pendelbus naar het parkeerterrein genomen, en ik de streekbus naar Leiden. Er zaten meer wandelaars in de bus en geheel in de stijl van de kippenloop was het dus een gekakel van jewelste. Ik had zelfs moeite om de omroep te verstaan en zoveel geluid is voor mij net even iets te veel. Ik twijfelde nog of ik iets wilde gaan eten in Leiden. Zin om een restaurant op te zoeken, had ik niet. Dus liep ik op het station even naar de Smullers waar ik een gehaktstaaf uit de muur trok. Het was er rustig en ik besloot nog een patatje speciaal te bestellen. Het kostte echter aardig wat moeite om die op te krijgen. Vervolgens nam ik de trein naar Amsterdam Sloterdijk, waar ik over kon stappen op de intercity naar Alkmaar. Daar kwam ik even na acht uur aan, waarna ik te voet naar huis ben gegaan. Hoewel het lopen niet eens zo vermoeiend was, was ik toch best moe. Ik heb nog even gedoucht, televisie gekeken en een speciaalbiertje gedronken, en toen ben ik op de bank in slaap gevallen. Het slaaptekort van de vorige nacht bleek toch zijn tol te eisen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

24e Drents-Friese Woud wandelvierdaagse Diever, 24 t/m 27-05-2018

Datum: 24 t/m 27-05-2018
Tocht: 24e Drents-Friese Woud wandelvierdaagse
Organisatie: Stichting Sport Promotie Diever
Internet: http://www.dieversportief.nl
Afstand: 4 x 30 = 120 kilometer
Totaal afgelegd: 44446 kilometer
Weer: Bijna onbewolkt (m.u.v. donderdagmiddag en vrijdagochtend), zonnig, droog, warm. Zondag (na afloop) een fikse hoosbui.
Middagtemperatuur: ca. 25 – 28 °C
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GC4Z4QHGC4Z4Q9GC7PR82GC7PR6XGC78H5M

Woensdag 23-05-2018: Heenreis en aankomst in Diever
Op woensdagochtend ben ik om zes uur opgestaan, omdat ik nog een deel van mijn spullen moest inpakken. De was die ik dinsdagochtend had opgehangen was gelukkig droog. Rond half tien ben ik van huis gegaan en om kwart voor tien heb ik de bus naar station Alkmaar genomen. Daar vertrok om 9.56 uur de trein naar Amsterdam. De reisplanner gaf aan dat ik via Utrecht moest reizen, omdat ik dan slechts één keer hoefde over te stappen. Er was echter een stremming tussen Amsterdam en Utrecht, waardoor de trein niet verder ging dan Amsterdam. Via Almere Centrum kon ik er zelfs een half uur eerder zijn, maar dan moest ik wel drie keer overstappen voordat ik in Meppel was. De trein liep net voor Amsterdam vertraging op, waardoor ik de aansluiting miste en het half uur winst vervlogen was. De reisplanner gaf ook aan dat ik via Steenwijk moest reizen en dan met een klein busje naar Diever. Die kwam echter niet bij het Kasteel en dus moest ik iets verder lopen met mijn weekendtas. Dan maar via Meppel, waar ik om 12.34 uur aankwam. Twintig minuten later ging er een bus naar Dieverbrug en dus heb ik eerst mijn OV-chipkaart opgeladen, koffie gehaald en een paar boterhammen gegeten. In Dieverbrug moest ik weer overstappen op een andere bus, die iets te laat was. Om 13.38 uur stapte ik samen met een wandelaar uit op de halte Kasteel en liepen we gezamenlijk naar groepsaccommodatie Het Kasteel, waar elke ochtend de start plaatsvond en het was tevens onze slaapplaats voor de vierdaagse.

Na het ophalen van de startkaart voor de eerste wandeldag en het klaarmaken van het bed (bestaande uit een matras, laken, slaapzak en kussentje in een houten bak in een oude stal) hebben we nog een tijdje in de “woonkamer” van Het Kasteel gezeten, wat bier gedronken en gekletst met bekende wandelaars. Daarna zijn we naar het Chinees-Indisch specialiteitenrestaurant Hui Mao in Dieverbrug gelopen. Inmiddels ook al een traditie om dat op de woensdag voor de vierdaagse te doen. Daar heb ik een lekkere Ti-Pan in Szechuanstijl gegeten, die aan tafel geflambeerd wordt. Met een lekker Maastrichts witbiertje… En daarna nog even uitbuiken bij Het Kasteel voordat we gingen slapen…

Gezellig bijkletsen met bekenden in Het Kassteel

Donderdag 24-05-2018: Eerste wandeldag
Diever – Kalteren (Mobiele post) – Wapse – Wapserveen (v.v.)
Het ontbijt in Het Kasteel was weer prima verzorgd; broodjes, brood, boter, zoet beleg, vlees, kaas, koffie, thee… Maar ook gekookte eitjes, yoghurt met vruchten of muesli, melk en sinaasappelsap…. Heerlijk… Na het ontbijt ben ik om half acht mijn startstempel gaan halen en even later vertrokken Susanne, Corné en ik samen op de dertig kilometer. Mia en Miranda liepen de twintig kilometer, dus zij vertrokken later dan wij. We liepen eerst een stuk door het dorp, naar het gemeentehuis van de gemeente Westerveld en daarna om het dorp heen naar de molen. Vervolgens gingen we het buitengebied in richting Wapse, Vledder en Wapserveen. Dat werd dus veel open terrein, verharde en onverharde landwegen, fietspaden en graspaden langs sloten, vaarten en riviertjes. De warmte was hier goed voelbaar…

Na een tijdje kwamen we bij de wagenrust “Kalteren” die naast een veld met pioenrozen stond. Mooi. We hadden tijd genoeg en dus heb ik even een beker koffie genomen. Na deze rust gingen we een fietspad op dat ik nog herkende van onze vakantie in Diever, een paar jaar terug. Verderop volgden we een stoffige zandweg langs de Waperveensche Aa. Hier zouden we nog een keer komen, dus werd de route een flinke spaghettiknoop. Daarna kwamen we bij blauwe bessenkwekerij Zeldenrust, waar ook weer gestempeld moest worden. Tijd voor een volgende beker koffie, maar nu met een heerlijke blauwe bessenmuffin erbij. Meestal neem ik geen gebak of iets extra’s bij de koffie, maar nu ik geen veertig kilometer liep probeerde ik toch iets meer te genieten en de vierdaagse als vakantie te zien.

Na een flinke pauze en de splitsing met de twintig kilometer wandelden we al snel weer langs de Wapserveensche Aa, die een stukje verderop overging in de Vledder Aa. Door het natuurgebied Wapserveense Petgaten ging het vervolgens naar het dorpje Wapserveen, waar we rust hadden bij het dorpshuis De Wiekslag. En ook hier hebben we weer ruim de tijd genomen voor een pauze. De keuze aan speciaalbier was niet erg uitgebreid, wat ook wel te verwachten was van een dorpshuis. Het was helaas niet helemaal mijn smaak. Toch was het nog altijd beter dan een gewoon pilsje en dus nam ik een Brand Lentebock. Corné zat aan een Desperados, een bier met tequilasmaak. Helemaal niet mijn ding, maar deze had ik nog niet in mijn verzameling op de bier-app Untappd, dus toen Corné vroeg of ik nog een biertje wilde hebben, heb ik die maar genomen. Wel wat insuline bijspuiten, want het spul was behoorlijk zoet…

Veld met pioenrozen bij wagenrust “Kalteren”

Toen we het dorpshuis verlieten troffen we Olfert en Nicole, die al het lusje van de veertig kilometer gemaakt hadden. Op de terugweg wandelen we langs de kerk van Wapserveen met een fraaie klokkenstoel. Hier ben ik met de vierdaagse nog nooit langsgekomen, maar ik kende dit kerkje wel van een fietstocht die we tijdens onze vakantie gemaakt hadden. Ik liep even rond de kerk om te kijken of je ergens naar binnen kon, maar helaas, alles zat dicht. Dan maar vlug verder, weer achter de rest aan… Via een graspad kwamen we weer aan de Wapserveensche Aa en hier kwamen wandelaars uit verschillende richtingen, dus werd het goed op de borden letten. Probleemloos kwamen we weer bij de blauwe bessenkwekerij. Helaas was hier geen light-frisdrank te krijgen, dus dan nog maar een beker koffie. Het terrasje zat behoorlijk vol, dus ben ik even in de tuin gaan zitten, waar men ook stoeltjes had neergezet.

Vlak na de rust diende er zich een geocache aan. Het zoeken kostte iets meer tijd dan ik gedacht had, want ik werd eerst een beetje misleid door een houten beestje dat in een boom gezet was. De cache bleek een paar meter verderop onder een boomstronk te liggen. De rest was dus doorgelopen en net toen ik ze weer inhaalde, lag er nog een geocache. Dankzij de hint liet die zich makkelijk vinden, maar weer was ik mijn gezelschap kwijt. Het was ook de laatste geocache voor deze dag. De route ging terug naar de wagenrust “Kalteren” en daar zaten Corné en Susanne op mij te wachten. Het was dorstig weer en dus was het bekertje Rivella welkom. Tegenwoordig staat er geen “light” meer op, maar dit drankje is gelukkig nog steeds suikervrij en dus zonder koolhydraten.

Over boerenwegen ging het door het landelijke buitengebied naar Oldendiever en even na half vier wandelden we het terrein van Het Kasteel weer op. We hadden nog ruim de tijd voor een biertje en daarna werd het eerst douchen. Voor het avondeten hadden we gereserveerd bij restaurant ’t Keernpunt, al viel het enorm mee met de drukte. Ik nam de wandelschotel, een heerlijk gevulde pasta. We twijfelden nog even of we een Dieverder koffie (met kruidenbitter) zouden nemen als toetje, maar dat bewaarden we wel voor een andere keer. Moe en voldaan keerden we terug naar Het Kasteel…

Klokkenstoel bij de kerk van Wapserveen

Vrijdag 25-05-2018: Tweede wandeldag
Diever – Doldersumseweg Diever (Mobiele post) – Doldersum – Boschoord (v.v.)
Op de tweede dag gingen we, na een goed ontbijt bij Het Kasteel, weer met zijn drieën rond half acht van start voor de tocht van dertig kilometer. We verlieten Diever meteen in noordelijke richting en wandelden eerst over de camping van Diever. Tot aan de mobiele post bleven we in het Drents-Friese Woud. We dronken even koffie op de mobiele post en merkten al gauw dat er veel muggen in het bos zaten. Ook keek ik even naar de geocaches die hier in de omgeving liggen; er zaten weer een paar nieuwe tussen. Vlak voor het Wapserveld diende de eerste zich aan. Susanne wilde eerst ook meekijken, maar ze werd flink lastiggevallen door de muggen en dus besloot ze door te lopen. Niet veel later had Corné de koker te pakken en kon ik het logrolletje invullen. Daarna gingen we de heide op. Ook hier lag een geocache. Ik zag net te laat hoe ik er moest komen, anders had ik er even voor kunnen omlopen.

Nadat we het Wapserveld hadden verlaten staken we in het buitengebied van Doldersum de Vledder Aa over. In het dorp zelf hadden we een rust bij restaurant Grenzeloos en Zo. Ook nu dronk ik weer koffie, maar dan met een stukje appelgebak. Heerlijk even genieten… De lopers op de twintig kilometer draaien hier terug richting Diever en wij gingen nog een stukje verder. Na een stukje bos kwamen we aan de rand van het Doldersummerveld, waar een uitzichttoren staat. Uiteraard moesten we even boven van het uitzicht gaan genieten. De tweede etage van de toren bleek wel heel erg klein te zijn; we konden er net met twee man staan… Onder ons kwamen verschillende wandelaars voorbij, waaronder ook enkele bekenden. Leuk om dan even te roepen, zwaaien en een foto te maken…

Op het moment dat ik dit stukje schrijf hebben we net een enorm warme en droge periode achter de rug, waarbij, zo’n twee weken geleden, een grote brand op het Doldersummerveld heeft gewoed. Hierbij moesten vier campings ontruimt worden, waaronder ook een camping waar we ooit gerust hebben: De Blauwe Lantaarn. Het is erg triest dat zo’n groot heideveld met unieke flora en fauna afgebrand is. Ik hoop dan ook, als we er volgend jaar weer komen, er al het nodige herstel zichtbaar is…

Doldersummerveld

We maakten een mooie lus over het heideveld en kwamen daarna uit bij zorgboerderij De Eikenhof in Boschoord, waar de veertig kilometer nog een lus moest maken. We hebben heerlijk buiten gezeten en genoten van een lekkere kop groentesoep. Daarna zijn we aan de terugweg begonnen, die door de bossen terug naar restaurant Grenzeloos en Zo ging. Dat waren maar een goede drie kilometer. Eigenlijk veel te vroeg om te rusten, maar we namen het ervan en dus zocht ik naar speciale bieren op de kaart die ik nog niet in mijn verzameling op de bier-app Untappd had. Men had er verschillende bieren van brouwerij Maallust uit Veenhuizen. Eerst maar eens de Kolonist Weizen bier proberen. Die smaakte prima en Corné dronk er nog één. Dus besloot ik ook nog even de Mooie Madam Dubbel te proeven. Ook die was prima. Maar na twee bier wordt het de hoogste tijd om op te stappen, anders zakt het in je benen…

We liepen een stukje door het dorp Doldersum en daarna ging het via het buitengebied terug naar het Drents-Friese Woud. Vlak voor de wagenrust troffen we nog een geocache aan die we vlug gevonden hebben. Het was intussen weer warm geworden en een bekertje Rivella op de wagenrust was dan ook meer dan welkom. Door het bos ging het terug richting Diever, waarbij we nog langs camping Midzomer kwamen en een lusje maakten over het gelijknamige park. Helaas kwamen we dit keer niet langs het onderduikershol. Maar ik denk dat Susanne daar sowieso niet zou willen gaan kijken, want het onderduikershol is vochtig en donker, dus een mooie broedplaats voor de muggen… Vlak voor Diever werden we ingehaald door een tractor en was het goed te merken hoe droog het was. Één grote stofwolk, dus even de adem inhouden… Mijn ogen zijn er nooit zo blij mee, want het stof gaat onder de contactlenzen zitten.

Achter het VVV-kantoor in Diever moest nog een geocache liggen; de laatste voor deze dag, en ook meteen de laatste die we op de vierdaagse zouden tegenkomen. Het duurde wat langer dan verwacht, en dus liepen Corné en Susanne vast door. Na wat zoeken (door de afwijking op de GPS) vond ik een vogelhuisje op twee en een halve meter hoogte in een boom met een gladde stam. Hoe kom ik daar nou bij…? Ik heb de stam beetgepakt, mijn voeten ertegen gezet en mezelf omhoog getrokken. Zo kreeg ik het pindakaaspotje dat in het vogelhuisje lag te pakken. Maar toen moest het na het loggen ook weer terug… Ik ben twee keer uit de boom gevallen en had mijn arm een beetje opengehaald. Ik had er flink de smoor in en ik wilde het eigenlijk opgeven, toen ik bedacht dat de elastieken lus van mijn taststok wellicht uitkomst kon bieden. Met een afgebroken tak die vlakbij lag en mijn taststok kreeg ik het potje terug in zijn verstopplaats gehengeld…

Een tractor liet een dikke stofwolk na…

Ik heb nog aan een EHBO-er gevraagd of er iets aan de schaafwonden gedaan moest worden. Ik had ze al met wat water uit de waterzak schoongespoeld en het zag er netjes uit. Echt bloeden deed het ook niet, dus was het beter om het aan de lucht te laten drogen. Alleen met douchen was het vervelend branderig. Ook voor deze avond hadden we weer bij ’t Keernpunt gereserveerd, omdat je daar nou eenmaal goed en lekker kunt eten. De wandelschotel was helaas hetzelfde als een dag eerder, dus aten we a la carte. Voor mij werd het een schnitzel “Mooi Wicht” met een lekker trappistje en een Dieverder koffie na. Daarna zijn we even bij Corné en Miranda in hun vakantiehuis gaan kijken. Toen we bijna terug waren bij Het Kasteel realiseerde ik mij dat ik vergeten was om geld te halen, dus moest ik nog een rondje door het dorp wandelen. Helaas kun je hier op de meeste rusten niet met je bankpas of telefoon betalen, dus altijd wat contant geld meenemen…

Zaterdag 26-05-2018: Derde wandeldag
Diever – Dwingeloo (Mobiele post) – Ansen – Ruinen (v.v.)
De derde dag stond in het teken van het Dwingelderveld, alhoewel we er dit jaar niet zo’n grote lus overheen maakten. Maar dat het een mooie tocht zou worden stond wel vast. We vertrokken weer rond half acht en we liepen meteen richting het Moleneinde, waar we linksaf gingen richting Dieverbrug. Om bij Dwingeloo te komen moet je altijd een stuk door open terrein. Vlak voor Dwingeloo bogen we af in zuidelijke richting en via een fietspad waar net een flinke laag grind op gestort was, kwamen we bij de wagenrust. Toen ik net mijn koffie op had, zag Corné op Endomondo dat Miranda ook bijna op de rust was. We hebben nog even gewacht en na een korte begroeting gingen wij weer verder. Al snel gingen we het Dwingelderveld op, wat net als het Drents-Friese Woud een nationaal park is. Bossen en heide wisselden elkaar af, en zo kwamen we bij het Theehuys Anserdennen. Opnieuw nam ik een beker koffie. Susanne vond dertig kilometer toch net wat te hoog gegrepen en ze wilde bij het theehuis wel op ons wachten. Na de rust ging ik dus alleen met Corné op pad om de extra lus van een kleine tien kilometer te maken.

Het was zonnig en dat geeft lichte en donkere plekken in het bos, waardoor ik moeite had met het zicht. Vooral goed oppassen om niet te struikelen over de boomwortels. Maar ook het zien van de pijlen viel niet mee. Gelukkig lette Corné goed op. Ook gingen we weer de heide op en hier kwamen we in een schaapskudde terecht die richting de schaapskooi bij Ruinen gedreven werd. Ik ben maar even blijven staan om er een filmpje van te maken. Leuk om te zien dat die schapen zo lomp zijn; ze lopen voortdurend tegen elkaar op en ze buitelen zelfs over elkaar heen. Op het fietspad richting Ruinen hadden we een mooi uitzicht over een meertje. Verderop zagen we de wandelaars op de lus van de veertig kilometer. Via een verharde weg en daarna nog een stukje bos bereikten we het vakantiepark De Wiltzangh, waar voor ons de meest zuidelijke rust en stempelpost was. Tijd voor een heerlijke kop groentesoep en een Maastrichts witbiertje…

Schapen op het Dwingelderveld

De terugweg ging langs de rand van het Dwingelderveld. Beetje jammer vond ik het wel dat we niet meer over de heide gingen, maar het is toch wel fijn dat de routes elk jaar weer anders zijn. En dus kunnen ook niet alle mooie plekjes elk jaar bezocht worden. Echt verkeerd was het stuk naar Theehuys Anserdennen ook niet en Susanne zat ons daar al op te wachten. Het was er vrij druk en hoewel een deel ietwat onduidelijk gereserveerd was, hebben wij er even genoten van een lokaal biertje. We zijn nog verhuisd naar een bankje in de schaduw, maar ook dat was blijkbaar gereserveerd. Toen we commentaar van het personeel kregen, stonden we toch al net op het punt om te vertrekken. We liepen nu eerst over een kaal heideveld (waar de bomen gerooid waren) en daarna wat meer door de bossen terug richting Dwingeloo. Vlak voor het dorp passeerden we het fraaie statige landhuis Oldengaerde. Even later voelde Susanne zich niet lekker en ik herkende het meteen. Suikertekort. Even een muslireep naar binnen en toen konden we verder naar de mobiele rustpost, een kilometer verderop. Corné was al doorgelopen, zodat hij eerder bij Miranda kon zijn, maar wij gingen toch even rusten zodat Susanne nog wat kon nuttigen en kon bijkomen. En ik ging weer aan de suikervrije Rivella.

Na deze rust werden we al vrij snel naar de Drentse Hoofdvaart gestuurd, die we een stukje noordwaarts volgden. Tussen Wittelte en Dieverbrug staken we deze vaart over en door landelijk gebied wandelden we terug naar Oldendiever. De finish bij Het Kasteel volgde niet veel later, zo rond twintig voor vier. Voor het eten hoefden we deze avond de deur niet meer uit, want we hadden ons opgegeven voor de barbecue. Net als vorig jaar was die weer prima verzorgd met salades, sausjes, stokbrood en diverse soorten vlees. Bovendien was er keuze uit verschillende (speciaal)bieren bij Het Kasteel, dus kwamen we niks tekort…

Landgoed Oldengaerde bij Dwingeloo

Zondag 27-05-2018: Vierde wandeldag en terugreis
Diever – Geeuwenbrug – Leggelderveld (Mobiele post) – Hoogersmilde (v.v.)
Na het laatste ontbijt voor deze week in Het Kasteel mochten we net voor half acht al vertrekken. Susanne liep een kortere afstand, maar het eerste stuk ging ze toch met ons mee. De tocht ging in noordelijke richting en vrijwel meteen het Drents-Friese Woud in. We kwamen langs de noordzijde van het park Wildryck, bijna langs het huisje waar we destijds op vakantie zijn geweest. En dus kwamen er ook weer mooie herinneringen boven. We volgden het toeristische fietspad een stukje en even later staken we de Drentse Hoofdvaart over, naar Geeuwenbrug. Het dorp was nog in rust en dus waren de grapjes over slapende en geeuwende mensen gauw gemaakt. Bij het buurthuis De Gowe ging het er wel levendig aan toe. Hoewel het spandoek buiten hing, moest er binnen gestempeld worden en hebben we verschillende wandelaars de weg moeten wijzen. Ook de koffie en appeltaart was binnen te krijgen, en bij de stempelpost kregen we een rolletje Mentos pepermunt mee. Mijn appeltaart was wat aan de koude kant, maar die van Corné was zelfs nog een beetje bevroren. Schijnbaar waren ze hier toch nog niet zo wakker als wij dachten…

Na een babbeltje met enkele vrijwilligers van het buurthuis, over de geschiedenis van het gebouw en over geocaching (het bleken ook geocachers te zijn en ze waren bekend met de cache die hier aan de overkant gelegen heeft), gingen we verder, richting het Leggelderveld. Hier werd het goed op de pijlen letten, want net zoals bij enkele eerdere edities had men er ook dit jaar weer een aardige spaghettiknoop van gemaakt, waarbij we enkele stukjes dubbel of tegen de richting in liepen. Na een flinke lus over het heideveld en door de bossen arriveerden we bij de tweede post, de mobiele rustpost. Ik stond bij de stempelpost even wat te prutsen met mijn portemonnee die om mijn nek hangt en de GPS, want ik kon het niet goed zien, en ik werd aangestoten door een wandelaarster die nogal hard kwam aanlopen. Ze ontkende stellig dat ze me met haar tas flink geraakt had en dat werd dus even een flinke woordenwisseling. Misschien zelf niks in de gaten…? Ze bleek me ook nog te kennen, maar ik had geen idee wie het was. Ik doe meer op gehoor en gevoel (en daarom vind ik het ook vervelend als mensen tegen mij oplopen), maar gezichten herkennen lukt niet zo best… We hebben op die mobiele post even koffie gedronken en afscheid genomen van Susanne. Daarna begonnen Corné en ik aan de lus van de dertig kilometer, die richting het Blauwe Meer ging.

Op het Leggelderveld

Nu ben ik wel vaker bij het Blauwe Meer geweest, maar nog nooit bij de ingang van het recreatiegebied waarvoor je in het hoogseizoen entree moet betalen. Het was er nog niet druk en van de man bij de kassa mochten we wel even op het strand gaan kijken. Ik heb van een afstandje even een foto gemaakt en na een praatje liepen we een stuk door de bossen, langs de rand van het meer. Over de blauwe kleur kun je twisten; ik vind het meer wat groenig. Maar mooi is het zeker. Een eindje verderop passeerden we een zandafgraving en hadden we zicht op de televisietoren van Hoogersmilde, waar ik ook wel eens dichterbij ben geweest. Bij de Maatschap Joling in Hoogersmilde mochten we even bijkomen onder het genot van een gratis kopje koffie of thee. Leuk dat ze dit aan de wandelaars aanbieden.

Langs de Drentse Hoofdvaart en over een paar lange verharde veldwegen ging het terug naar het Leggelderveld, waar we weer een mooie lus maakten. We passeerden enkele vennetjes met veenpluis en ook nu moesten we weer goed oppassen, omdat er uit alle windrichtingen wandelaars kwamen. Omdat ik druk aan het fotograferen was en ook nog eens goed moest kijken waar ik mijn voeten moest neerzetten, raakte ik Corné even kwijt. Op de mobiele post troffen wij elkaar weer. Tijd voor een laatste bekertje Rivella en een royale pauze  van dik twintig minuten waarin ik mijn boterhammen kon opeten. Op weg naar deze post waren we Mia tegengekomen en ook wij mochten weer over het Leggelderveld terug, waardoor we weer bekende wandelaars ontmoetten. In het verlengde van een veldweg waar we eerder op gelopen hadden, wandelden we naar Geeuwenbrug, waar we bij het buurthuis binnen even een pilsje genuttigd hebben.

Via een graspad langs een camping verlieten we het dorp en zo kwamen we weer aan de Drentse Hoofdvaart, die we via een sluis overstaken. Al snel kwamen we opnieuw aan de rand van het Drents-Friese Woud en volgden we het fietspad langs het park Wildryck. Het was wel heel verleidelijk om hier een trappistje te gaan drinken, zeker toen we een paar wandelaars van het park zagen komen, maar toch konden we dit verlangen weerstaan. Corné wilde graag verder, omdat Miranda aan de finish zat te wachten, en ook ik had nog een vol programma voordat ik eindelijk thuis zou zijn. We moesten nog een klein stukje door het buitengebied voordat we rond twintig voor drie aankwamen op de finish. Uiteraard hebben we nog even een biertje gedronken en vervolgens ben ik gaan douchen. Ook moest ik nog het bed opruimen en de spullen inpakken, want daar had ik ’s ochtends nog niet echt de energie voor.

Het Blauwe Meer bij Hoogersmilde

Rond kwart over vijf werd het tijd om naar de bushalte te gaan, waar ik met een aantal andere wandelaars rond twintig voor zes in de bus naar Meppel gestapt ben. Onderweg viel er een flinke plensbui; wat hadden wij mazzel gehad met het weer tijdens deze vierdaagse… Ook de terugreis ging weer via Zwolle, Almere-Centrum en Amsterdam Centraal, maar dit keer zonder vertragingen. Hierdoor stond ik even na half negen al op station Alkmaar, waar ik nog ruim twintig minuten op de bus moest wachten. Met de tas op wieltjes naar huis zeulen was geen optie. Gelukkig had ik de maandag nog vrij om alles uit te pakken, op te ruimen en de was te doen. En dan kom je op dinsdag terug op je werk, blijkt er in je vakantie een reorganisatie aangekondigd te zijn… Er verdwijnt binnen onze groep één functie, maar wie er straks zijn baan kwijt is, is nog niet bekend… Onzekere tijden dus, en dus weer stress die ik maar moet proberen te onderdrukken…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

31e Pinksterdriedaagse Breda, 19 t/m 21-05-2018

Klik hier voor de website van de S.N.J.B.

Datum: 19 t/m 21-05-2018
Tocht: 31e internationale pinksterdriedaagse / 26e internationale pinkstertochten
Organisatie: S.N.J.B.
Internet: http://www.bloggen.be/snjb/
Afstand: 30 + 40 + 30 = 100 kilometer
Totaal afgelegd: 44326 kilometer
Weer: Zaterdag grijs maar droog, zondag nagenoeg onbewolkt en zonnig, maandag licht tot matig bewolkt, zonnig. Alle dagen weinig wind (ca. 2 Bft.)
Middagtemperatuur: Zaterdag ca. 13 °C, zondag ca. 25 °C, maandag ca. 27 °C.
Foto-album:  Klik hier
Routes: Dag 1 / Dag 2 / Dag 3
Geocache(s): –

Ook dit jaar had ik weer besloten om naar de pinksterdriedaagse in Breda te gaan. Voor mij werd het de vijfde keer dat ik alle drie de dagen liep, dus een zilveren medaille. De routes waren niet erg verrassend, want ze lijken elk jaar erg op elkaar, maar de gezelligheid bij deze driedaagse is geweldig. De routes bieden wel voldoende afwisseling; stukjes stad, graspaden, rivieren, bos, heide en platteland. Alles zit er in…

Kees en Inge hadden mij uitgenodigd om bij hen te komen slapen, en dus ben ik op vrijdag rond 13.00 uur van huis gegaan. Om 16.00 uur was ik bij hen en nadat ik mijn spullen weggezet heb zijn we even in het winkelcentrum Hoge Vucht een paar speciaalbiertjes gaan drinken bij brasserie EdMiral. Daarna hebben we lekker asperges met ham gegeten, die Inge klaargemaakt had. Ook hebben we nog een tijdje op het balkon gezeten voordat we zijn gaan slapen.

Elke ochtend ben ik rond zes uur opgestaan en een half uur later kwamen ook Kees en Inge uit bed. Ik was dan al lekker druk bezig met mijn verzorging. Inge had de deeltaxi besteld om 8.00 uur, dus die kon tussen 7.45 uur en 8.15 uur komen. Uiteraard wilde ik wel op tijd klaar zijn. En na het wandelen gingen we ook weer met de deeltaxi naar huis. Wat het geocachen betreft: er lag niks nieuws langs de route, dus helaas, geen smileys gescoord dit keer…

Zaterdag 19-05-2018: Eerste wandeldag
De start was pas om negen uur, dus waren we ruim op tijd bij de Prinsentuin van Cooth. Ik hoefde mijn inschrijfbewijs niet eens te pakken, want Kees (van de organisatie) viste mijn stempelkaart al meteen uit de kaartenbak. We hebben een beker koffie gedronken, wat bijgekletst en stipt om negen uur zijn we vertrokken. Dit jaar zonder Hennie en Theo, wat wel vreemd was. Theo had tot nu toe alle edities gelopen, maar dit jaar braken ze met die traditie. En Kees (van Inge) liep geen grote afstanden meer, dus ging ik alleen met Inge op pad. Kees nam de stadswandeling, en zoals later bleek, had hij in het centrum van Breda op een terrasje gezeten, waarna hij naar huis gelopen is…

Het Brabants buske van Omroep Brabant bij de redactie

Toen we het startbureau verlieten zag Inge aan de overzijde van de weg, bij de redactie van Omroep Brabant, het “Brabants buske” staan. Ik had geen idee wat het was en nadat ze na een paar minuten nog niet terugkwam, ben ik toch maar even gaan kijken. De filmploeg van het “Brabants buske” was zich net klaar aan het maken voor vertrek en Inge had ze zover gekregen om even een interview te doen. Nadat de camera aangezet was, vertelde Inge honderduit over de pinksterdriedaagse, en ook een verkeersregelaar werd nog even geïnterviewd. Een groot deel van het beeldmateriaal wat men geschoten heeft, is diezelfde avond nog uitgezonden. Klik op deze link om de uitzending te bekijken.

Ook zie je ons op beeld nog weglopen. Eerst gingen we een stuk door Breda om vervolgens richting Prinsenbeek te gaan. We kwamen door het park Overbos en daar had Inge wat moeite met de stenen trappen, die voor haar moeilijk te zien zijn. Gelukkig werd ze door een paar wandelaars geholpen en even later heb ik haar een hand gegeven. We hadden toch tijd zat. In de buurtschap Westrik staken we de spoorlijn over en via het Vaareind (waar we ons even verlopen hebben) gingen we naar het Liesbos. Even later zaten we al op de eerste rust, aan de Zanddreef. Ik had ook dit jaar weer ingeschreven met verzorging, dus kreeg ik hier koffie en een banaan.

Meteen na de rust volgde een splitsing en wij moesten weer het Liesbos in. Aan de zuidkant van het bos gingen we door het fietstunneltje “De Kloek” en we moesten nog een aardige lus maken voordat we bij de caférust kwamen. Die was bij camping Liesbos. Daar is best een lekker speciaalbiertje te krijgen, maar toch heb ik het bij koffie gehouden. Mijn maag was er weer eens niet lekker aan, want ik had de afgelopen nacht niet al te best geslapen. Ik moest nog wennen aan een vreemd bed en het veldbedje bleek ook niet helemaal meer in orde te zijn, waardoor ik met mijn voeten iets buiten boord lag. Maar dat hebben we later provisorisch gerepareerd. Inge nam naast koffie ook nog een tosti, want ze had haar brood thuis laten liggen.

Tunnel “De Kloek” onder de A58

Na de rust liepen we rechtstreeks terug naar de A58, waar we nu via de autotunnel naar het Liesbos gingen. Maar we gingen niet via de kortste weg terug naar de rust op de Zanddreef. We maakten nog een ommetje richting Etten-Leur, om daarna via een bosgebiedje naar de Prinsenhof te lopen. Nadat we weer het spoor waren overgestoken volgde dan toch de derde en laatste rust voor deze dag. Ik had nog bonnetjes voor soep en fris, en gelukkig hadden ze cola light. Ondanks dat het buiten wel wat fris was, hebben we toch heerlijk even op de bankjes kunnen zitten.

De terugweg was volledig bekend terrein; door het Liesbos en het Vaareind naar het knooppunt Princeville, waar we de vele viaducten onderdoor mochten. Uiteraard kwamen we net voor het knooppunt weer langs de uitzichttoren “De Bliksemschicht”. Inge wilde wel eens boven gaan kijken, maar zag daar op het laatste moment toch van af. En of er nog een geocache in de toren zit, weet ik niet. De “traditional” die ik al jaren niet kon vinden, is verdwenen. En er is nu een puzzelcache voor in de plaats gekomen, maar die puzzel heb ik nog niet opgelost… Verderop kwamen we ook nog langs een geocache op een eiland; ook niet te doen tijdens het wandelen, want ik heb geen opblaasbare rubberboot in mijn rugzak…

Via de wijk Heilaar kwamen we weer aan de Ettensebaan en nadat we die waren overgestoken, wandelden we nog langs de Poolse erebegraafplaats. Even voor half vijf waren we aan de finish en na het afmelden heb ik toch nog een pilsje gedronken. Daarna werden we netjes met de taxi naar huis gebracht. Na het douchen hebben we bij Kees en Inge thuis gegourmet en er nog een gezellige avond van gemaakt.

Restaurant Camping Liesbos

Zondag 20-05-2018: Tweede wandeldag
Op de tweede dag mag de veertig kilometer om 8.00 uur starten, maar wij waren iets later omdat Inge de taxi rond die tijd besteld had. Geen probleem, want je hebt tijd genoeg om deze afstand te lopen. Inge ging 32 kilometer wandelen, dus liep ze mee tot de tweede rust. Bij aankomst in het startbureau zijn we meteen om kwart over acht op pad gegaan. Eerst wandelden we door Princenhage en nadat we onder de A16 door waren gegaan ging de route naar Effen. Daar liep ik op de automatische piloot rechtdoor, maar toen ik op de routebeschrijving keek, zag ik dat dit niet klopte. We maakten eerst een lusje door het dorp voordat we aan de rust op het Oudlandstraatje kwamen. Daar hebben we even een bekertje koffie gedronken.

Na de eerste rust wandelen we langs de rand van het dorp naar de Aa of Weerijs, waar de splitsing met de kortere afstanden volgden. Wij liepen rechtdoor en staken de A16 en de HSL over. Daarna ging het zowat in een rechte lijn dwars door het Mastbos en na het oversteken van de Galderseweg wandelden we naar de Mark, die we een flink stuk volgden in zuidelijke richting. Het was er behoorlijk druk met fietsers en dus moesten we goed uitkijken. Via een fietstunneltje onder de A58 kwamen we in de buurtschap Notsel, waar we ook een eigen rust hadden. Hier heb ik een kop soep gegeten en afscheid genomen van Inge, die aan de terugweg begon. Ik ging de lus van de veertig kilometer op. Die ging via landgoed Luchtenburg naar de Strijbeekse Heide.

De Klokkenberg langs de Mark

In het bos trof ik Kees en Janna. Kees begeleidde Janna op de fiets, wat de nodig moeite kostte. Smalle bospaadjes en dan ook nog een boom dwars over het pad, waar hij onderdoor moest. Op de heide wandelden we langs een groot ven en even later waren we met een paar wandelaars aan het twijfelen waar we naartoe moesten. De pijl wees een ruiterpad in, maar de routebeschrijving gaf aan dat we dit moesten oversteken. Dat laatste bleek te kloppen; twintig meter verder troffen we weer een pijl aan. Intussen waren we al weer op de terugweg, die door het buitengebied naar de rust in Notsel ging. Daar moest ik eigenlijk mijn fruitbonnetje inleven. Sinaasappelen waren echter niet zo makkelijk te schillen en eten tijdens het wandelen… Ik trof er nog een paar bekenden uit Zeeuws-Vlaanderen en ik heb er even een biertje gedronken. Daarna mocht ook ik in de voetsporen van Inge treden en de terugweg vervolgen.

We staken de Mark weer over en daarna ook weer de Galderseweg. Vlak voor het dorp Galder bogen we af en wandelden we door een mooi bosgebiedje aan de zuidkant van de Galderse Meren. Ook staken we de Hazeldonksebeek over. Op de tweede dag hadden we geen officiële horecarust, maar we kwamen wel langs Hoeve Galderzicht. Als ik dat eerder gezien had, had ik hier wellicht met Inge kunnen afspreken en een biertje kunnen nuttigen. Iets verderop, bij de Galderse Meren, was het wel een stuk drukker dan tijdens de wintertochten van wsv. W.I.E.G.O. We sloegen linksaf en nadat we de A16 weer eens waren overgestoken mochten we nog een stukje door de Krabbebossen. We kwamen aan de Montenslaan uit, wat bekend terrein is. Toch zag ik al pijlen voor de maandag in een graspad hangen. Nieuw stukje route dus, waar ik me al op verheugde…

Strijbeekse Heide

We volgden nog enkele bospaadjes door de Krabbebossen en zo kwamen we weer op het Oudlandstraatje, voor de laatste rust. Mijn fruitbonnetje kon ik ook hier kwijt en ik kreeg er een banaan voor terug. Ik dronk nog een cola light en bij het weglopen belde ik Inge even, om te melden hoe laat ik ongeveer aan de finish zou zijn. Ik had ook met de bus naar hen toe kunnen gaan, maar ze wachtte geduldig op me, zodat we samen met de deeltaxi mee konden. Het laatste stuk van de route ging zoals gebruikelijk weer langs de Aa- of Weerijs, onder de A16 door en over ’t Vlonderke naar de baronie Mastbos, waar ik nog twee bekenden inhaalde. Bij de Prisenhoef wandelden we weer de bebouwde kom in en na het oversteken van de Graaf Engelbertlaan mochten we nog een ommetje maken door het park bij de drie lelijk zwarte woontorens, die in de volksmond “De Kolenkit” genoemd worden. Op zich zijn het nog niet eens zo lelijke gebouwen, maar wie heeft bedacht om ze gitzwart te maken? Alsof ze afgefikt zijn… Ik vind het geen gezicht…

Door de wijk Heuvel gingen we terug naar de Prinsentuin van Cooth. Daar zat Peter uit Veldhoven ook nog en hebben we een paar biertjes gedronken, tot de taxi kwam. Die bracht ons vlug naar de flat van Kees en Inge. Na het douchen zijn we gaan eten bij Chinees specialiteitenrestaurant Jade in winkelcentrum Hooge Vucht, waar we uit enorm veel gerechten konden kiezen. Ik nam varkensvlees klaargemaakt in Szechuan-stijl, dus lekker pittig. We dronken eerst een Hertog Jan Weizener. Toen ze die niet meer hadden heb ik nog een Tsingtao genomen. Na het eten zijn we lekker gaan uitbuiken bij Kees en Inge, en daarna werd het weer tijd om te gaan slapen…

De Prinsenhoef

Maandag 21-05-2018: Derde wandeldag
Op de laatste wandeldag wilde ik eigenlijk mijn weekendtas meenemen naar de start, zodat ik na de wandeling meteen door kon reizen naar Alkmaar. Ik had maar één dag om alles weer klaar te hebben voor de vierdaagse van Diever en dus wilde ik ’s avonds meteen de was doen. Bij de deeltaxi had echter aangegeven moeten worden dat er bagage meeging en Inge had ook nog macaroni klaarstaan voor maandagmiddag. Ze wilde zelfs mijn was wel doen, zodat ik vanuit Breda naar Diever kon. Maar ik had op dinsdag ook nog een afspraak bij mijn masseuse staan en ik had thuis nog het één en ander te doen. Dus eerst maar weer rond een uur of acht met de taxi naar de Prinsentuin van Cooth, waar we even koffie hebben gedronken. We mochten iets voor negen uur al weg en dat deden we dus ook.

We liepen weer een stuk door Breda en na het oversteken van de Aa of Weerijs gingen we het Zaartpark in, waar we ons even verliepen. We hobbelden gewoon achter de rest aan, totdat het wandellegioen in de gaten kreeg dat ze verkeerd zaten. Verderop in het park liepen we over de nieuwe houten bruggen, om vervolgens de Graaf Engelbertlaan over te steken. Nadat we weer over de Aa of Weerijs waren gegaan, wandelden we langs de rand van het Zaartbos totdat we weer bij de rivier kwamen. Die volgden we nog een stukje. Uiteindelijk ging het via een aantal bospaden en ’t Vlonderke naar Effen, waar wederom de eerste rust op het Oudlandstraatje was. Na een beker koffie kregen we de splitsing met de korte afstanden en even dacht ik dat we, net als vorig jaar, langs camping Fort Oranje zouden gaan. Maar daar bleven we dit keer uit de buurt. We staken de Turfvaart over en we gingen richting de Vloeiweide.

Inge tussen de varens

Hoewel ik al vaak bij het oorlogsmonument geweest ben, gingen we ook nu weer even kijken. Het blijft een intrigerend stukje geschiedenis. Vervolgens liepen we via de buurtschap Hellegat naar golfpark De Turfvaert. Daar hebben we een paar maanden geleden met een tocht van WS78 in de brasserie gezeten, maar nu besloten we toch door te gaan. Even verderop kwamen we aan een stuw in de Aa of Weerijs en vanaf daar volgden we een fietspad richting Rijsbergen. Dit jaar gingen we niet het dorp in om te rusten in de harmoniezaal, maar bogen we af richting Breedschot. Daar hadden we rust bij Connie’s café. De naam zei me niks, maar toen we die kant op wandelen had ik al snel in de gaten dat het voorheen café Die Twee was. We zijn er twee of drie jaar geleden ook al eens geweest…

Het was lekker weer en dus hebben we op het terras gezeten, met een heerlijk glas Hoegaarden witbier. En na een ruime pauze vervolgden we onze weg langs de kapel van Onze Lieve Vrouwe van Altijddurende Bijstand en het trammonument in Breedschot. Helaas namen we daarna een vrij drukke weg en niet het fietspad over de Oude Trambaan. Als we die genomen hadden, zouden we een flinke omweg maken… Via Kaarschot gingen we weer naar de Aa of Weerijs, waar we een leuk graspad volgden. Het was zo dichtgegroeid dat we soms niet eens zagen waar we onze voeten moesten neerzetten, dus gewoon op gevoel lopen. Inge vond het wel een beetje eng volgens mij. Het pad kwam uit aan de Montenslaan, waar ik de dag ervoor de pijlen al had gezien. En via een ander pad door de Krabbebossen kwamen we weer aan het Oudlandstraatje in Effen, waar we voor de tweede keer deze dag en de vierde keer deze driedaagse gingen rusten. Tijd voor soep, fris en een stukje fruit.

Graspad langs de Aa of Weerijs

Na het verlaten van Effen staken we de Aa of Weerijs weer eens over en gingen we nogmaals over de A16 en de HSL. Vervolgens wandelden we een stuk door het Mastbos; mooi, maar wel bekend terrein. Via een pad langs de Aa of Weerijs kwamen we uiteindelijk weer in het Zaartpark uit en daarna gingen we door de wijk Heuvel terug naar het startbureau. We hebben even wat gedronken, de organisatie bedankt, afscheid genomen en daarna zijn we met de taxi naar de flat van Kees en Inge gegaan. Het eten hoefde maar opgewarmd te worden en was dus snel klaar. En mijn weekendtas had ik ’s ochtends al ingepakt. Even na zes uur brachten Kees en Inge mij naar de bushalte en daar nam ik rond kwart over zes de bus richting het station van Breda. Ik dacht dat ik via ‘s-Hertogenbosch moest reizen, maar blijkbaar had ik niet goed uit mijn doppen gekeken. Met de HSL via Amsterdam, bleek toch een half uur te schelen, dus dat was mij die toeslag van €1,40 (dalurentarief) wel waard. Na een overstap op Amsterdam Centraal kwam ik rond kwart voor negen aan in Alkmaar, waar ik niet lang op een bus hoefde te wachten. Met die weekendtas naar huis lopen is niks… Thuis heb ik meteen een wasje gedraaid en nadat de was op de lijn hing heb ik de machine voorgeprogrammeerd en weer gevuld. Dus had ik dinsdagochtend alles schoon en kon ik het woensdagochtend weer inpakken voor Diever…

Koeien in het hoge gras bij de Krabbebossen

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

75e Ronde van Zuid-Limburg Heerlen, 12 t/m 14-05-2018

Klik hier voor de website van de Ronde van Zuid-Limburg

Datum: 12 t/m 14-05-2018
Tocht: 75e Ronde van Zuid-Limburg
Organisatie: Stichting Ronde van Zuid-Limburg
Internet: http://www.wandelronde-zuid-limburg.nl/
Afstand: 31 + 41 + 31 = 103 km.
Totaal afgelegd: 44226 km.
Weer: Wisselvallig. Zaterdag bewolkt, soms zonnig, warm. Zondag grijs, buien en fris. Maandag zwaar bewolkt, droog en weer warm.
Middagtemperaturen: Zaterdag en maandag ca. 24 °C, zondag ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: Dag 1 / Dag 2 / Dag 3
Geocache(s) dag 1: GC78D69GC4ZQDJGC10WRTGC53YZEGC6JKACGC78K7ZGC5BHYM
Geocache(s) dag 2: GCX8GPGC7N08E
Geocache(s) dag 3: GC33F4TGC7MQRR

Vrijdag 11-05-2018; heenreis en aankomst in Heerlen
Normaal ben ik in Blerick bij mijn moeder voordat ik naar de Ronde ga, maar vanwege de verbouwing van haar flat was dat dit jaar niet mogelijk. Ze pakt de meeste spullen in en dat moest ik nu zelf doen. Daar ben ik op donderdag dus alvast maar mee begonnen. Hierdoor kon ik dit jaar ook niet de Grand Tour de Bree lopen, zoals op mijn planning stond. De meest recente paklijst die ik in Alkmaar had bleek uit 2011 te zijn en die moest ik nog flink aanpassen. Op vrijdag heb ik om kwart voor twaalf de bus genomen. Vanwege werkzaamheden op het spoor duurde de reis ruim vier uur. Na een overstap in Utrecht en nog één in Sittard was ik rond twintig voor vier op station Heerlen, waar ook Theo “hoedje” in de bus stapte. Tegen vier uur belden we aan bij Hennie en Theo. Nadat ik mijn spullen naar boven had gebracht hebben we wat gedronken en Hennie had voor ons gekookt. De rest van de avond hebben we het rustig aan gedaan.

Elke ochtend ben ik rond half zes opgestaan en nadat ik me gewassen en aangekleed heb, stond er een goed gevulde ontbijttafel klaar. Er gingen twee boterhammen en koffie in en omdat ik nog niet zoveel honger had, nam ik nog een boterham mee. En een lunchpakket plus reserveboterhammen voor onderweg. Tussen half acht en kwart voor acht zijn we naar de Spuiklep gelopen, zodat we rond acht uur van start konden…

Onderweg naar Heerlen (op station Utrecht Centraal)

Zaterdag 12-05-2018; eerste wandeldag
Heerlen – Strijthagen – Eygelshoven – Haanrade – Rimburg – Ubach over Worms – Waubach – Landgraaf – Heerlen
Vorig jaar werd de traditie om naar de Brunssummerheide te gaan losgelaten en de nieuwe route liepen we dit jaar ook weer, maar dan in omgekeerde richting. Zo hier en daar waren wat wijzigingen aangebracht, die naar mijn mening een verbetering zijn en het parcours nog iets mooier maken.

We liepen eerst langs de bouwput van het station en het Maankwartier. Daar ging ik vlug op zoek naar een geocache, maar zo liep ik helaas wel al wat achterstand op. Via het Aambos wandelden we lekker door het groen richting SnowWorld. Vlakbij ben ik weer bij een oude spoorlijn op zoek gegaan naar een geocache, die ik wederom niet kon vinden. Later had ik het er met Alice over, want Tony en Alice doen ook aan geocaching. Alice is gaan kijken en zij heeft hem wel gevonden, dus nu hoop ik na een tip van haar volgend jaar meer geluk te hebben. We passeerden ook de lange trap bij SnowWorld, die ik altijd nog eens wil beklimmen. Helaas vinden mijn knieën dat niet zo leuk, dus liet ik het nu maar…

Langs de verschillende visvijvers en het kasteel Strijthagen gingen we naar de eerste rust, bij de watermolen. Daar heb ik vlug een beker koffie genuttigd, waarna ik met Hennie, Theo en Henk verder ben gegaan. Even verderop stuitten we op de nieuwe buitenring van Parkstad, de N300. De omgeving is hier echt flink veranderd. Pas toen we richting de Cranenweijer liepen herkende ik het oude parcours weer. We bleven nu eens aan de noordkant van deze grote vijver en hierdoor ontdekte ik een flinke vistrap die ik nooit eerder had gezien. Ik wist niet eens dat er hier zo’n groot hoogteverschil was. Maar uiteindelijk kwamen we gewoon weer in Eygelshoven terecht. Hier had iemand aan een pijl gezeten waardoor ik me bijna verliep. De rest van de pijlen bleek wel in orde en dus namen we de foutieve pijl maar mee naar de volgende rust.

Vijver nabij kasteel Strijthagen

Via een bosgebied wandelden we naar Haanrade en daar miste ik bijna weer een afslag. Gelukkig waren er een paar wandelaars die me op tijd corrigeerden. Na het oversteken van een spoorlijntje via een onbewaakte overweg gingen we het prachtige Wormdal in. Eerst aan de Nederlandse zijde van de grens, maar even later ook een stukje over Duits grondgebied. Daar kruisten we een grotere spoorlijn en hier zagen we ook regelmatig reizigerstreinen voorbijkomen. In het bosgebied langs de spoorlijn had ik vorig jaar geen succes met een geocache. Nu vond ik hem vrijwel meteen. Het logboek bleek echter nat te zijn, dus fysiek een logbericht achterlaten zat er niet in. We bleven nu ook iets langer in het bos dan vorig jaar; wel zo prettig op zo’n warme dag… Om in Rimburg te komen moesten we de Worm weer oversteken en dat deden we bij de brug met “Hoebel” en “Knoebel”, twee metalen schildpadden die moeten voorkomen dat het autoverkeer de brug passeert. Ook hier zit een geocache en die kon ik weer niet vinden, ondanks dat er nog andere geocachers mee kwamen zoeken.

Via een klein ommetje liepen we naar café D’r Eck voor de tweede rust, en aangezien er mensen vanaf de andere kant kwamen, leek niet iedereen de pijlen vlak na de brug gezien te hebben. Ik zat net goed en wel met een flink glas Maisel’s Weisse toen Hennie, Theo en Henk weer verder gingen. Even later kwamen Peter uit Veldhoven en Arie ook op het terras zitten, maar toen stond ik net op het punt om te vertrekken. Bij de kerk moest ik afslaan en via een pad langs de Worm kwamen we langs volkstuintjes waar ik vorig jaar nog naar een geocache gezocht had. Wederom een kleine wijziging in de route dus. Ook ging de route nu langs de watertoren van Rimburg, die we vorig jaar alleen op afstand gezien hebben. Er zit een leuke brasserie, maar om nou meteen weer te gaan rusten… Ook zou ik best de toren willen beklimmen. Echter zou dat teveel tijd gaan kosten. Iets verderop zat vlakbij een kapelletje wederom een geocache verstopt en uiteraard kon ik het niet laten om even te zoeken. Het gras en de brandnetels stonden wel erg hoog en dus bleef het bij een vlugge blik, even een beetje voelen met de stok, maar helaas… Geen succes.

Watertoren Rimburg

Na Ubach over Worms en Waubach ging de route een stukje door de wijk Nieuwenhagen in Landgraaf en vlak voor de derde rust volgde nog een stukje natuur, waar ik Hennie, Theo en Henk weer inhaalde. Op de derde rust, op de parkeerplaats van een middelbare school, had men gelukkig suikervrije cola (Pepsi Max). Heerlijk, want de temperatuur was inmiddels flink opgelopen. We moesten even een stukje door de bebouwde kom om daarna weer de natuur in te gaan. Hoewel de omgeving hier aardig volgebouwd en dichtbevolkt is, is er nog veel groen te vinden in en rondom Heerlen. Zo wandelden we langs de Palenbergerbeek, oftewel de Overkluisde Caumerbeek en kwamen we bij een leuk bruggetje uit. Vervolgens liepen we ook nog door het park Meezenbroek. Ongemerkt liep ik een geocache voorbij en die zestig meter ben ik toch maar terug gegaan. Het lukte echter niet om de cache te vinden. Jammer dat mijn gezelschap niet mee wil zoeken, want met zoveel “Did Not Found” caches is een paar extra, gezonde ogen wel welkom…

Vlak voor de finish, in het Lange Jan park, ging ik nog een geocache zoeken die ik al een paar keer niet heb kunnen vinden. En ook nu lukte het weer niet. De klok tikte stug door, dus moest ik wel verder. Precies om half vijf liep ik de Spuiklep in om me af te melden. Hennie en Theo waren al naar huis. Henk en Theo “hoedje” zaten nog aan een biertje en ik heb ook vlug een trappistje genomen, waarna we gezamenlijk naar ons slaapadres zijn gelopen. We moesten snel douchen, want we zouden om twintig over zes de bus nemen naar Simpelveld. Daar zijn we gaan eten bij brasserie Shoko en hebben we er nog een gezellige avond van gemaakt…

Bruggetje over de Palenbergerbeek

Zondag 13-05-2018; tweede wandeldag
Heerlen – Ubachsberg – Mingersborg – Trintelen – Overeys – Wahlwiller – Elzet – Bommerig – Camerig – Melleschet – Hilleshagen – Nijswiller – Baneheide – Simpelveld – Huls – Benzenrade – Heerlen
Op de tweede dag is de route altijd ongeveer hetzelfde, al neemt men de ene keer een pad of weg iets verderop… Uiteindelijk kom je toch op dezelfde rustposten uit. Het ene jaar loop je met de klok mee, het andere jaar tegen de klok in. Het begin van de dag was vrij regenachtig, maar gelukkig werden de paden niet al te glad (op een enkel stukje na…). Later werd het wel droog.

Dit jaar liepen we eerst een stuk door Heerlen en nadat we over de A76 waren gegaan wandelden we door Ubachsberg. Daarna volgde de hoogst gelegen molen van Nederland op de Vrouwenheide. De eerste rust zou bij herberg De Bernardushoeve in Mingersborg zijn, maar daar bleek een brunch te zijn waardoor we er niet terecht konden. We kregen er wel een controleknip en net toen ik verder wilde gaan trof ik Olfert, dus liepen we samen verder. Via Trintelen ging het richting Overeys, waar bij de Eyserbeek de splitsing met de twintig kilometer volgde. Voor ons was het duidelijk aangegeven, maar de lopers op de korte afstand moesten hier toch even goed uitkijken… Via een klein stukje bos kwamen we in Overeys en daarna staken we de miljoenenlijn over. Op de heenweg hebben we geen (stoom)trein gezien, al hoorden we hem wel fluiten…

Het parcours gaat door verschillende dalen en dat betekent dus ook dat je regelmatig mag klimmen. Na een ferme klim en afdaling kwamen we in Wahlwiller. Het was nog steeds vochtig buiten en we wisten dat de eigen rust van de organisatie bij een transportbedrijf was, zonder overdekte zitgelegenheid. Dus we besloten neer te strijken bij gasterij A gen Kirk. Toen we binnen aan de gastheer om koffie vroegen werden we niet al te vriendelijk te woord gestaan. Waren we soms net iets te vroeg? We namen buiten plaats en gelukkig was de vrouw des huizes een stuk vriendelijker. Terwijl Olfert en ik aan de koffie zaten arriveerden Theo en Mia ook. Zij besloten ook maar van het overdekte terras gebruik te maken. En meer wandelaars volgden dit voorbeeld…

Kapel in Mingersborg

De officiële rustpost hebben we overgeslagen. Het werd weer klimmen en dalen om via Elzet en Bommerig in het dal van de Kleine Geul uit te komen. Theo wilde eigenlijk bij de Wingbergerhoeve in Epen nog ijs gaan eten, maar het weer was er niet naar. Dus liepen we verder over het smalle paadje bij de sportvelden van sv. Epen en na weer een aardige klim kwamen we aan bij camping en restaurant De Rozenhof. Onder een parasol was het prima uit te houden en ik heb er even een trappistje genuttigd. Daarna mochten we weer verder klimmen om door het Vijlenerbos richting Melleschet te gaan. Ten opzichte van vorig jaar was de route hier iets ingekort en hierdoor hoefden we ook wat minder te klimmen en te dalen. Een eindje verderop, vlak bij Wijnandsrade, zijn we met z’n drieën nog op zoek gegaan naar een geocache genaamd “De ballenbak”. In een grote betonnen ton lagen een heleboel stenen. We hebben er verschillende opgepakt, maar de geocache zo snel niet kunnen vinden. En omdat we niet wisten waar de pijlenophalers uithingen, hebben we het vrij snel opgegeven. Vieze handen hebben we er wel van gekregen…

Die konden we bij de volgende rust, in Nijswiller, wel even wassen. We zouden eigenlijk bij de sportvereniging een stempelpost hebben, maar daar was ook al iets te doen en dus was men uitgeweken naar een boerderij, iets verderop. Ook daar zijn we eerder geweest. We kregen er gratis thee of bouillon, en we konden er even heerlijk zitten. Via een smal pad door een bosgebiedje verlieten we Nijswiller weer en daar diende zich ook nog een geocache aan. Olfert was al van het talud af gegaan, maar ik durfde dat niet en zocht dus van boven tussen de bomen en struiken. Met mijn taststok tikte ik iets aan en dus moest ik het toch maar op gevoel oppakken. Het bleek inderdaad het trommeltje met logboek te zijn.

Op weg naar Epen en Camerig

We kwamen weer in meer open terrein en via Baneheide wandelden we naar Simpelveld, waar we bij het station voor een gesloten spoorwegovergang kwamen te staan. De toeristische “Schienenbus” kwam voorbij en ik heb er gauw een foto van gemaakt. Daarna liepen we snel verder naar de laatste rustpost voor deze dag, die ergens in een schuur was. Even een bekertje Pepsi Max en dan nog een gemeen steil klimmetje… We wandelden ook langs De Witte Keizerin (nu een B&B) waar we vorig jaar rust hadden en daarna mochten we nog een flinke heuvel beklimmen. Jammer dat de route niet meer door Huls gaat, maar er omheen. Het uitzicht op “de Huls” is toch een stuk mooier… Uiteindelijk kwamen we bij de voormalige steenovens en door een bosgebiedje (voor mij best lastig vanwege de visuele beperking) wandelden we naar een groot viaduct onder de A76. Boven op dit viaduct ligt ook nog een geocache. Daar ben ik maar niet meer aan begonnen met mijn vermoeide spieren…

We namen sowieso niet de kortste weg terug. We kwamen nog net even in Benzenrade en daarna ging het door de parken van Heerlen naar de finish. We wandelden hierbij ook nog langs de Weltervijver en de watermolen. En vlak voor de finish had ik ook nog behoorlijk wat zand in de schoenen, dus moest ik even een droge verhoging zoeken om dat eruit te gooien. Hierdoor kwam ik pas na Olfert en Theo binnen, precies om 18.00 uur. In dit terrein heb ik altijd de volle tijd nodig voor die veertig kilometer. Omdat we toch de tijd aan onszelf hadden, heb ik even een trappistje gedronken in de Spuiklep. Er zaten nog wel wat bekenden, maar toch ben ik aan een ander tafeltje gaan zitten. Ik was best wel moe en had even geen zin in drukte. Toen ik wat bijgekomen was en mijn bier op had ben ik terug naar Hennie en Theo gelopen. Na het douchen hebben we heerlijk genoten van een lekkere ovenschotel die Hennie gemaakt heeft.

Op een slagboom…

Maandag 14-05-2018; derde wandeldag
Heerlen – Weustenrade – Retersbeek – Klimmen – Walem – Emmaberg – Valkenburg – Koulen – Klimmen – Craubeek – Barrier – Voerendaal – Heerlen
Vroeger werden we nog weggebracht met de trein op de derde dag, maar toen Veolia en later Arriva op de Heuvellandlijn ging rijden, kwam er een eind aan die traditie. We zijn nog wel een keertje teruggekomen uit Valkenburg met de trein. Ook met de traditie om door Valkenburg te gaan werd vorig jaar gebroken. Dit jaar heeft men Valkenburg wel weer in de route opgenomen, maar met een verrassend nieuwe route ernaartoe…

Mijn weekendtas had ik op maandagochtend meteen meegenomen naar de Spuiklep, zodat ik na de wandeling nog een beetje op tijd naar Alkmaar kon reizen. Rond acht uur gingen we weer op pad en nadat we de woonwijk tegenover het startbureau doorkruist hadden, liepen we onder de stadsautoweg (N281) door en de natuur in. We namen ook weer het bospaadje langs het voormalige openluchtzwembad Terworm, dat dit jaar beter gemarkeerd was. Vlak voor de A76 sloegen we rechtsaf en hier begon voor mij een onbekend, nieuw stuk route. In de bocht bij de spoorlijn Heerlen – Valkenburg zou de eerste geocache voor deze dag moeten liggen. Echter stond het natte gras erg hoog en zag ik weinig sporen van andere geocachers, dus heb ik het snel voor gezien gehouden. Ik had geen zin om mijn trainingsbroek drijfnat te maken…

We volgden de Geleenbeek een stukje en samen met de beek gingen we onder de A76 door. Even verderop komt de Retersbeek in de Geleenbeek uit en hier lag ook een geocache. Wel stond er iemand vlakbij naar het kunstwerk te kijken, dus heb ik het spel even uitgelegd aan die nieuwsgierige wandelaar die het erg interessant vond toen ik het trommeltje eenmaal in handen had. Ook ik heb even een foto van het kunstwerk gemaakt en ben toen verder gegaan. Achter de bomen lag kasteel Rivieren (zag ik later op de kaart). Jammer dat wij er niets van meegekregen hebben, want nog voordat we bij de ingang waren, bogen we af richting Weustenrade. Ook een dorp waar ik nooit geweest was. Er staat een mooie kapel en daar heb ik even een kaarsje opgestoken. Hoewel ik niet gelovig ben, hoopte ik toch dat het zou helpen om een mooie, droge dag te hebben.

Motregen op de spinnenwebben; ware kunst…

Vlak na de kapel volgde wederom een geocache. Eentje van de “Verscholen in het groen” serie, waar ik tot nu toe niet zo’n beste ervaringen mee had. Ze waren moeilijk bereikbaar en ik heb er ook al één niet open gekregen. Toch maar even kijken dan… Deze lag tegen een steil en glad talud, en het was dus eerst even puzzelen hoe ik er veilig kon komen. Ik kon me aan een stronk optrekken en daar bleek ook de cache achter te liggen. Het viel dus nog mee, ook al kostte het mijn stramme spieren wel aardig wat moeite. Verschillende wandelaars liepen verbaasd voorbij, maar sommigen wisten wel wat ik aan het doen was.

Het dorp Retersbeek lieten we links liggen en nadat we onder de A79 door waren gegaan, kwamen we via een bekende route in Klimmen. Daar was de eerste rust bij de plaatselijke voetbalvereniging Hellas, op het parkeerterrein. Tijd voor een beker koffie dus… Theo zat er ook, maar blijkbaar jeukten zijn voeten, want hij wilde vlug verder. Na de rust wandelden we door de buurt Dolberg (waar ook het leuke rustpunt “Achterum” ligt) het dorp weer uit. Via de buurtschap Heek ging de route naar Emmaberg, waar ik even op een bankje gepauzeerd heb om een boterham te eten. Drie dagen lopen begon zijn uitwerking te krijgen op mijn glucosespiegel, dus moest ik even een suikertekort oplossen. Vervolgens wandelden we al snel Valkenburg in en voor ik er erg in had, stond ik in het centrum met een ouder echtpaar te kletsen. Ik was even aan het zoeken naar de pijlen (altijd lastig in een druk stadscentrum) en ze vroegen of ik het kon vinden. Iets verderop was er ook nog een bouwput op het Walramplein en hier zag ik helemaal geen markeringen meer, dus moest de routebeschrijving uitkomst bieden. Gelukkig wist ik wel ongeveer waar ik naartoe moest. De officiële rust was, zoals gebruikelijk, bij B&B en restaurant De la Ruïne, ook al kun je in Valkenburg op heel veel plaatsen rusten.

Walramstuw Valkenburg

Ik had nog op mijn bier-app “Untappd” gekeken of er een leuk speciaalbierencafé in Valkenburg is, maar het is mij niet gelukt iets bijzonders te vinden. De bierkaart van De la Ruïne viel me echter ook niet tegen, dus bestelde ik een Gulpener Plato 18.25. De serveerster had geen idee wat het voor een soort bier was, dus gewoon proberen… Het bleek een sterk pilsener te zijn en hoewel dat niet mijn favoriet is, was het toch best lekker. Zo snel als we Valkenburg in waren gekomen, gingen we het na de rust ook weer uit. Eerst even over de Walramstuw en dan door een spoortunneltje weer de natuur in. Even liepen we weg van de spoorlijn om die dan vervolgens toch weer een stuk te volgen. Ik dacht nog dat we naar de Kluis en de kruisweg op de Schaelsberg gingen, maar dat deden we niet. In plaats daarvan klommen we naar de Däölkesberg. Vroeger was het een smal pad en nadat men dit breder had gemaakt, slipte je hier aardig weg als het geregend had. Nu had men er ronde houten treden ingelegd, waardoor het pad prima begaanbaar was. Het uitzicht boven op de berg is prachtig; aan de ene kant de mergelwand (beschermd natuurgebied) en aan de andere kant een fantastisch vergezicht richting Wijlre, Gulpen, Epen en zelfs België.

Hoewel we toch steeds wat daalden en klommen, bleven we een flinke poos op de hoogte van de Däölkesberg lopen. Uiteindelijk ging het via Walem en Koulen terug naar de rust in Klimmen bij de voetbalvereniging. Daar heb ik mijn laatste consumptiebonnen uitgegeven aan een biertje en een zakje chips. Niet echt gezond, maar wel lekker… Vervolgens kregen we weer bekend terrein onder onze voeten, via Craubeek en Barrier naar het viaduct van de A79, en daarna via een graspad naar Voerendaal. Ik vond het erg jammer dat we ook dit jaar (en dat is al een paar jaar zo…) niet langs kasteel Haeren en kasteel Cortenbach gingen. Ik hoop dat ze dit toch weer eens in de route gaan opnemen.

Bij het spoortunneltje iets verderop kon ik wederom de pijlen niet vinden en nadat ik wat heen en weer was gelopen, wees een automobiliste mij de weg. Bij een nabijgelegen bunker lag ook weer een geocache, echter ook hier hoog gras en geen pad ernaartoe. Ik besloot het maar te laten. We liepen langs het station en we volgden verderop het fietspad langs het spoor terug naar kasteel Terworm. Hoewel ik daar al de nodige foto’s van heb, vond ik het toch even leuk om er nog een paar te maken. Het blijft mooi. Via de lange oprijlaan en langs het hotel Van der Valk kwamen we weer in de bewoonde wereld, waar de route net even iets anders gemarkeerd was dan ik gewend ben. Hierdoor werd het weer zoeken naar de pijlen, maar ik wist de weg wel. Even na vier uur wandelde ik de Spuiklep binnen en na het in ontvangst nemen van mijn nummertje 18 dronk ik even een trappistje. Even na half vijf heb ik mijn weekendtas opgehaald bij de organisatie en ben ik naar het station gelopen. Gelukkig had ik nog wat brood in mijn rugzak zitten, want veel zin om onderweg iets te gaan eten (en hier extra tijd mee kwijt te zijn) had ik niet. Het was sowieso ruim drie en een half uur reizen naar Alkmaar, waar ik rond kwart voor negen aankwam. En ik had zowaar nog aansluiting op een bus ook… Heerlijk, lekker op tijd thuis en dan een paar dagen rust, voordat ik naar de Pinksterdriedaagse in Breda zou gaan…

Mergelgroeve op de Däölkesberg

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen