De Wiericketocht Bodegraven (WS78), 02-10-2021

Datum: 02-10-2021
Tocht: De Wiericketocht (serie 42 tocht 10)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 49921 kilometer
Weer: Eerst enkele opklaringen, beetje zon, later meer bewolking, vanaf 14.45 uur regen, wind: Z 3-4 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 17 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): – (Wel enkele vlug geprobeerd, maar niets gevonden.)

Voor zover ik het weet, heeft WS78 deze tocht twee keer moeten uitstellen vanwege de corona-maatregelen. De tocht hoorde nog bij de 42e winterserie en heeft daarom het nummer 42-10 gekregen, in plaats van 43-01. Er waren wel een aantal dingen veranderd. Zo werd gevraagd om vooraf, via internet in te schrijven, al was inschrijven op de dag zelf bij het startbureau ook nog mogelijk. Bij voorinschrijving werd de routebeschrijving toegezonden, maar daar had ik niks aan, omdat ik geen printer thuis heb. Gelukkig kon ik de routebeschrijving op papier ook bij de start krijgen. Verder bevatte de mail van WS78 die vrijdagmiddag gestuurd werd ook een link naar een GPX-bestand, waarmee ik de route in mijn GPS en op Komoot kon zetten. Erg handig. Bij de voorinschrijving kon je ook een tijdvak om te starten kiezen. Bovendien was de starttijd vervroegd; waar eerder pas om negen uur gezamenlijk gestart werd, mocht je nu al individueel vanaf acht uur vertrekken. En dat levert dus een uur extra op om te lopen. Ideaal.

QR-code
Gezien de reistijd van bijna twee uur betekende het wel ’s avonds zoveel mogelijk spullen klaarleggen, brood smeren en vroeg opstaan. De wekker stond op kwart voor vier, maar ik was vijf minuten eerder al uit bed. Wel heb ik thuis nog een beker koffie gedronken, want onderweg had ik daar geen gelegenheid toe. Tegen half zes ben ik naar het station gelopen en daar heb ik de sprinter naar Haarlem genomen. Vervolgens ging het via Leiden naar Bodegraven, waar ik tegen kwart voor acht aankwam. Op het station ontmoette ik Marcel Dekker en samen zijn we naar de start bij sporthal De Sporthoeve gelopen. Bij het ophalen van de startkaart kregen we geen bonnen meer voor de soep, koffie en het fruit, maar er werden gekleurde munten uitgedeeld. Geen drie maar vier; ook ééntje voor een consumptie op de start. Die heb ik meteen verzilverd voor een beker koffie. Het was ook de eerste keer dat ik, volgens de geldende coronaregels, met een QR-code bij de horeca binnen zou moeten aantonen dat ik gevaccineerd ben. Er werd echter niet naar gekeken en dan voel ik me meteen een stuk minder op mijn gemak. Gelukkig was het rustig en kon ik makkelijk een tafel voor mezelf bemachtigen, ver genoeg van andere bezoekers.

Start bij sporthal De Sporthoeve in Bodegraven

Om kwart over acht ben ik aan de wandel gegaan. Ik verliet de sporthal per ongeluk via de verkeerde deur en daar kreeg ik commentaar op. Ja, met 16% zicht kan ik niet alle aanwijzingen lezen en zien. Daar wordt geen rekening mee gehouden! Ik let wel op dat ik zoveel mogelijk afstand hou, vooral binnen. Het eerste stuk van de route ging door Bodegraven en al snel kwam ik aan de Oude Rijn, die we ruim een kilometer oostwaarts mochten volgen. Vlak voordat we de rivier verlieten moest er een geocache liggen. Gezien de beperkte tijd die ik had, heb ik vlug gekeken, maar op de meest logische plaatsen kon ik de cache niet vinden. Dan maar verder langs fort Wierickerschans, waar ik overigens niet veel van gezien heb. Na het fort volgde de route de Eerste Wiericke en na het kruisen van de spoorlijn veranderde de verharde weg in een fietspad. In een bocht mochten wij rechtdoor, via een overstapje over een hek een graspad op, dat ons naar de A12 bracht. Daar konden we met twee lage tunneltjes onderdoor. Ik kon er net in staan, zonder te hoeven bukken. We volgden de grasdijk langs de Eerste Wiericke nog een flink stuk en na enkele overstapjes mochten we rechtsaf, de Kippenkade op. Een fraai pad tussen het zompige landschap door, met zo hier en daar een gammel ophaalbruggetje (meestal omhoog gehesen), dat naar een erf leidde. Het pad kwam uit op de Oukoopsedijk, waar ik wederom een geocache gezocht heb. Helaas ook nu weer zonder succes. Op weg naar de soeppost kwamen de wandelaars van de veertig kilometer mij tegemoet. Nadat ik soep gepakt had, heb ik even een praatje gemaakt met Willy Griffioen, die de tocht met haar man (neem ik aan…) uitgezet heeft. Op de routebeschrijving werd, na de horecarust, een smal bruggetje aangegeven dat slechts één plank van zo’n vijfentwintig centimeter breed was. Daar durf ik niet overheen als ik mij niet kan vasthouden en helemaal teruglopen naar de alternatieve route had ik geen zin in. Willy verzekerde mij dat het bruggetje een leuning had. Goed om te weten…

Op het terras
Bij de soeppost volgde meteen de splitsing tussen de twintig en veertig kilometer. Iets verderop kwam Mari Smits mij tegemoet. Meer dan een korte begroeting zat er helaas niet in. Al snel boog de route rechtsaf, een fietspad op. Bij de Enkele Wiericke was een grasveld met een picknicktafel en vlak daarachter, in de bosjes, moest er wederom een geocache liggen. Dat ding vinden bleek lastiger dan ik gedacht had en dus stak ik zonder succes het kanaal over, om vervolgens even boven op de uitzichttoren, de Wierickewachter, van het uitzicht te gaan genieten. Kort na me kwam Dick ook naar boven en we hebben vlug een praatje gemaakt. Verderop langs het fietspad lagen nog een paar geocaches die moeilijk bereikbaar bleken te zijn en dus heb ik ze maar laten liggen. De route bracht ons naar Driebruggen, waar we de Dubble Wiericke mochten volgen. Alhoewel de markering niet helemaal duidelijk was en sommige wandelaars zich verlopen hebben, attendeerde Dick mij er op dat ik de oostelijke oever moest nemen. Dick ging voorop en had een hoger tempo dan ik. Na ruim een kilometer verlieten we de dijk en stapten we wederom over een hek, om vervolgens het Polderpad op de grens van Zuid-Holland en Utrecht te volgden. Dit pad, tussen de bomen en de weilanden door, bleek kilometers lang te zijn. Halverwege ben ik even gestopt om een boterham uit de rugzak te halen. Het pad kwam uit bij een doorgaande weg, die we richting Papekop volgden. Bij dat dorp ligt een nieuw spoorviaduct dat nog niet op mijn GPS-kaart staat. Via een lus kwam ik bij eetcafé De Dijketelg, waar ook een slijterij blijkt de zijn. Ik bestelde aan de bar een Westmalle Dubbel en besloot ermee buiten te gaan zitten, want ik had geen zin in het gedoe met die QR-code. Formeel moet je dan ook nog je identiteitsbewijs laten zien en dat zit bij mij diep opgeborgen in de portemonnee, die weer in een heuptas zit, in de rugzak. Toen ik net op het terras zat, arriveerde Mari Smits, die later vertrokken is uit Bodegraven, maar wel sneller loopt dan ik. We hebben gezellig bijgekletst.

Laag tunneltje onder de A12

De rust zat nog net voor de helft van de tocht. Rond tien voor één verliet ik, na Mari, het terras. We konden kiezen: een iets ingekorte alternatieve route langs een drukke weg, of het Boerenlandpad (een klompenpad) dat bij het smalle bruggetje uit zou komen. Ik had er vertrouwen in en koos voor het laatste. Eerst wandelde ik langs een boerenerf en ging het pad over betonplaten. Daarna werd het weiland en kwam ik bij de Koddewetering uit. Voorzichtig schuifelend stak ik het water over. Het bruggetje bewoog wel aardig, maar was gelukkig niet glad. Aan de overkant namen we een graspad tussen de bomen door, om een industrieterrein bij Tappersheul heen. Na het oversteken van een grote weg ging de route door het Veenweidepark richting een buitenwijk van Oudewater, waar we aan de Hollandsche IJssel kwamen. Deze rivier mochten we over een grasdijk een kleine vier kilometer volgen in westelijke richting. Halverwege gaf de glucose-sensor een alarm, omdat ik een suikertekort had. Dat werd dus even stoppen bij een bankje om een paar boterhammen uit de rugzak te halen. Het pad kwam uit bij een fraaie brug in het plaatsje Hekendorp. Even verderop passeerde ik de Goejanverwellesluis, waar ik meer aandacht had voor het uitzicht en de informatieborden, dan voor de pijlen. En dus verliep ik me bijna. Gelukkig gaf de GPS-route wel aan dat ik aan de andere zijde van de Dubbele Wiericke moest zijn. Het graspad kwam aan de spoorlijn uit, waar we via een tunneltje onderdoor gingen. Zo liepen we vanuit de provincie Utrecht weer Zuid-Holland in. Intussen begon het te regenen, net nu er opnieuw geocaches aan zouden komen. Bij de eerste heb ik vlug gekeken, maar wederom zonder succes. Een beetje teleurgesteld heb ik het cachen verder maar gelaten.

Gladde omleiding
Opnieuw draaiden we een graspad op, dat ons naar de Oukoopse molen zou brengen. Echter had de molenaar blijkbaar geen zin in al die wandelaars en geen toestemming verleend om over zijn terrein te gaan. Dus volgde er een omleiding. Tamelijk steil ging het naar beneden, over twee hekken en twee roosters met daar tussenin een bruggetje, een weiland met schapen in. De metalen roosters waren glad van de regen en ik gleed een stukje door, wat voor een schrikreactie zorgde. En dus trokken de spieren van mijn armen en schouders meteen volledig vast. Gelukkig volgden we na de wei een verharde weg naar de koffiepost, waardoor ik weer een beetje kon ontspannen. De koffiepost was op dezelfde plek als de soeppost en het werd tijd om, naast de koffie met melk, een warme worst met mosterd te nuttigen. Gelukkig is dat nog niet veranderd. Inmiddels was het al iets over half vier en begon de tijd toch te dringen, dus vervolgde ik de route die nu tussen de Reeuwijkse Plassen door ging. Ik kreeg nog een snauw van een dame op een fiets. Ze zat zelf niet op te letten en vond dat ik maar moest uitkijken. Duh, dat gaat ook prima met 16% zicht! Waarom heb ik dan een witte stok met rode streepjes bij me? Iets verderop zocht ik even een droog plekje onder de bomen, omdat ik me niet helemaal lekker voelde. Weer een suikertekort? Niet volgens de meetsensor, en dus liep ik door. Een kwartier later gaf de sensor echter een alarm, omdat de suiker toch te laag geworden is. Er is ook geen touw aan vast te knopen…

Smal bruggetje over de Koddewetering

Dus stopte ik om een AA-tje te drinken. Even later volgde ook de fruitpost, waar ik een peer kreeg. Die was echter nog niet rijp en dus kneppelhard. Toch heb ik hem, met moeite, opgegeten. Intussen voelde ik ook mijn beenspieren en knieën behoorlijk. Hoewel de tocht op zich nog niet eens zo zwaar was, maakten de vele grasdijken en de weersomslag het wandelen van deze veertig kilometer best pittig. Daarbij heb ik de afgelopen anderhalf jaar ook minder kilometers gemaakt dan gebruikelijk. Verderop kwam de tocht nog langs een strand waar horeca is; restaurant ’t Reeuwijkse Hout. Helaas had ik geen tijd meer voor een extra rust. Dan maar het natuurgebied de Reeuwijkse Hout in, over verschillende houten bruggetjes. Het deed me denken aan een tocht van WS78 die we in 2007 gelopen hebben. Daar zaten in totaal 93 bruggen in, waarvan een groot deel in de Goudse en Reeuwijkse Hout. Overigens was het weer toen nog veel slechter dan nu. Aan de andere kant van het natuurgebied volgden we een parallelweg langs de A12 en N11 terug richting Bodegraven. De weg had nauwelijks voetpaden of stoep en met het vele verkeer dat nog hard reed ook vond ik het een link stuk om te lopen. Na het oversteken van de N11 volgden we de Emmakade en daarna ging het via de route die ik al vanaf het station gelopen had naar de finish. Daar kwam ik rond vijf voor half zes aan. Blijkbaar had ik toch zo’n drie kwartier langer over de tocht gedaan dan gebruikelijk. Intussen had ik behoorlijk last van mijn spieren en knieën, en bovendien voelde ik een teen flink pijn doen. Thuis maar even kijken wat de schade is.

Mazzel
Bij het afmelden ontdekte ik dat ik mijn wandelboekje thuis had laten liggen. De stempel kon wel op een los velletje papier gezet worden, zodat ik hem later kon inplakken. Vervolgens ging ik de kantine van de sporthal, waar ook een kwalitaria aan vastzit, in. Wederom hoefde men geen QR-code te zien, want dat had de chef zelf ’s ochtends al gecheckt, volgens de dame achter de bar. Nou, echt niet! Ik bestelde een Affligem Dubbel. Het was wel drukker dan bij de start van de tocht, maar ook nu vond ik weer een tafel voor mezelf en dus was voldoende afstand houden geen probleem. Toen ik het biertje op had, heb ik afscheid van de organisatie genomen en me naar het station gespoed, waar ik de trein van 18.16 uur richting Utrecht genomen heb. Daar zou ik vierentwintig minuten moeten wachten, maar ik kreeg het voor elkaar om binnen drie minuten van spoor 9 naar spoor 5 te komen en een trein eerder te halen. De trein kwam rond kwart voor acht aan op station Alkmaar. Dat werd dus door de regen in de duisternis naar huis lopen. Thuis heb ik nog gegeten en me gedoucht, maar ik was te moe om de rugzak nog uit te ruimen. Dat komt zondag wel… Eerst een lekker speciaalbiertje en dan hup, mijn bed in…

Bruggetje in de Reeuwijkse Hout
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Alternatieve Dam tot Dam wandeltocht, 18-09-2021

Klik hier voor de website van de Dam tot Dam wandeltocht
(Klik op het logo om naar de site van de Pink Ribbon Dam tot Damwandeltocht te gaan)

Datum: 18-09-2021
Tocht: Alternatieve Dam tot Dam wandeltocht
Organisatie: Le Champion
Internet: https://www.pinkribbondamtotdamwandeltocht.nl/
Afstand: 37 km.
Totaal afgelegd: 49881 kilometer
Weer: Eerst tamelijk bewolkt, daarna opklaringen, later weer meer wolken, benauwd, droog, weinig wind (O 2 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 22 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7YF14 / GC9E7BX / GC99D02

Na de Nijmeegse Vierdaagse, de Airborne-wandeltocht en de 80 van de Langstraat is nu ook de Dam-tot-Damwandeltocht afgelast. Om moedeloos van te worden! Maar bij de pakken gaan neerzitten? Dat nooit! Dan gaan we zelf maar de route van veertig kilometer lopen, toch…?

Plannen
Eigenlijk is de route tweeënveertig kilometer lang en dat komt omdat hij niet bij de Dam in Zaandam eindigt, maar bij het burgemeester In ’t Veldpark. Ik heb het vaker gezegd; ik vind dat maar raar, want dan kan de tocht eigenlijk niet meer “Dam tot Damwandeltocht” heten. “Dam tot In ’t Veldtocht” klinkt ook voor geen meter… Ik was dit keer dus niet van plan door te lopen naar dat park, want er viel nu sowieso niks te beleven. Omdat we ook nog van station Amsterdam Centraal naar de Dam moesten en later van de Dam naar station Zaandam, kwamen we toch wel op ruim veertig kilometer uit. Bij het uploaden van de route naar Komoot wilde deze met geen mogelijkheid de dijk langs het Kinselmeer volgen. De dijk stond niet eens op de kaart. Ik weet toch zeker dat we er ooit gelopen hebben. Dus heb ik open streetmap erbij gepakt en daar stond de dijk als afgesloten genoteerd. Een beetje rondzoeken op internet leverde al gauw een antwoord op. De dijk werd geheel vernieuwd en was dus niet toegankelijk. Dan maar een kortere route richting Ransdorp plannen en ten noorden van dat dorp een extra lus maken, zodat ik uiteindelijk toch nog op een respectabele negenendertig kilometer uitkwam.

Afgesloten dijk bij het Kinselmeer

Even voor zeven uur vertrok ik te voet vanaf huis, zodat ik de eerste intercity richting Amsterdam kon nemen. Tegen acht uur was ik op het centraal station, waar ik nog even op Bart moest wachten. Dat deed ik buiten, want hoe minder ik zo’n mondkapje hoef te dragen, hoe beter. Gelijk had ik aanspraak; iemand wilde een vuurtje hebben. Nou, dat is pech, want ik rook niet en ik heb nooit een aansteker bij me. Toen Bart er was, zijn we meteen via het Damrak naar de Dam gelopen. Nadat ik het lego-beeld van André Hazes en het paleis op de foto had gezet, wandelden we de Damstraat in, om het eerste stuk door het centrum te gaan. We kwamen langs een hamburgerrestaurant dat Burger Zaken heet en meteen daarachter lag een growshop. Typisch Amsterdam. Ook de eerste wietlucht had ik al binnen. Langs de Montelbaanstoren wandelden we richting het Kadijksplein, waar we iets van de route afweken om vlug een geocache op te pikken. Via het Entrepotdok gingen we verder naar Amsterdam-Oost. Daar kwamen we langs molen De Gooyer en brouwerij ’t IJ. De Zeeburgerdijk bracht ons vervolgens naar de Amsterdamsebrug, waar tijdens de tocht altijd na een kleine vijf kilometer de eerste verzorgingspost staat. Het zag er maar kaal en sfeerloos uit nu. We liepen meteen de trap op, om het Amsterdam-Rijnkanaal over te steken, dat hier vlakbij uitmond in het IJ. Op het Zeeburgereiland stond ons een verrassing te wachten; onze route was afgesloten met een bouwhek en de weg erachter was verdwenen. Het was nu nog een kale vlakte, waar uiteindelijk een nieuwe woonwijk, de Sluisbuurt, uit de grond gestampt gaat worden. Zou er misschien een betaalbaar appartement voor mij gaan komen? Nou, tel er maar niet op…

Warm en moe
Het was dus even puzzelen hoe we richting de Schellingwouderbrug konden komen. Via de oranjesluizen naar Amsterdam-Noord lopen was zeker geen optie. Een geel bord gaf aan dat de sluizen afgesloten zijn voor wandelaars en fietsers. Dan maar via een tijdelijke weg naar de Zuiderzeeweg, om vervolgens het Buiten-IJ over te steken. Na de Schellingwouderbrug wandelden we de dijk op, richting Durgerdam. Bij de Bike & Bites, een caravan onder aan de dijk waar eten en drinken verkocht wordt, maakten we een korte stop om thee (voor Bart) en cappuccino (voor mij) te drinken. Daarna liepen we verder door Durgerdam, grotendeels wel over de weg langs de geparkeerde auto’s, omdat de stoepen bij de dijkhuisjes erg smal zijn en vaak ook vol staan met spullen van de bewoners, zoals bankjes, bloembakken en (bak)fietsen. Bij het verlaten van Durgerdam gaven grote gele borden inderdaad aan dat de dijk richting Uitdam afgesloten was. We namen de weg linksaf richting Ransdorp, maar die volgden we niet tot in het dorp. We sloegen rechtsaf een fietspad in, zodat we achter het Kinselmeer weer op de originele route uitkwamen. Via deze lus wandelden we wel naar Ransdorp, waar het na zo’n veertien kilometer de hoogste tijd voor een rust werd. We besloten niet naar hotel De Zwaan te gaan, maar naar de BoerderijBox, wederom een caravan met eten en drinken, en nog wat andere zelfgemaakte dingen. Ook hier dronk ik een cappuccino, nu wel met een stukje wortelcake erbij. We hebben een tijdje zitten kletsen met een Duits echtpaar dat hier op vakantie was. Ik had weer eens last van het benauwde weer en ik voelde me enorm moe. Zelfs van een half uur rusten knapte ik niet erg op. Bovendien schommelden mijn suikerwaardes enorm. Soms twijfel ik dan toch of ik Corona onder de leden heb, maar tot nu toe zijn alle (zelf)testen negatief geweest. We besloten de extra lus ten noorden van Ransdorp maar te laten. Het was moeilijk te zeggen op hoeveel kilometer we dan zouden uitkomen, maar ik schatte zo’n vijfendertig.

Amsterdamsebrug over het Amsterdam-Rijnkanaal

En dus wandelden we vanaf de rust richting de kerk van Ransdorp, waarvan de toren wegens geldgebrek nooit is afgebouwd. Bij de kerk namen we het fietspad richting Amsterdam-Noord. Ook dit ontbreekt op de kaart van Komoot, maar het bestaat toch echt. Het fietspad is onlangs opnieuw geasfalteerd en aan de nieuwe brug over de Weersloot werd nog gewerkt. De leuningen ontbraken, maar we konden er wel overheen. Alleen bleken de twee bruggen net voor Amsterdam-Noord afgesloten te zijn met bouwhekken, die nog vastzaten aan de leuningen ook, omdat er geschilderd werd. Waarom moesten twee bruggen tegelijk dicht, terwijl er maar aan één gewerkt werd? Een aantal dames klom over de reling, langs het hek, maar dat vond ik te link. De schilders maakten ook weinig aanstalten om ons te helpen, dus dat werd flink omlopen. We namen het fietspad richting het noorden en iets verderop konden we via een brug het natuurgebiedje achter sportpark De Weeren in. Even een leuke afwisseling, na al dat asfalt. Via een fietspad gingen we onder de A10 door en daarna moesten we weer zuidwaarts zien te gaan. Dat kon via een grindpad door een parkje, achter de geluidswal van de autosnelweg. Verderop volgden we de Zuiderzeeweg een stukje en daarna draaiden we af naar Schellingwoude, de dijk op, langs het witte kerkje. Het werd hier ook meteen een stuk drukker. Bij de Schellingwouderbreek verlieten we Schellingwoude, om vervolgens de Nieuwendammerdijk op te gaan. Tegen half twee streken we neer op het terras van café ’t Sluisje, waar ik een eigen gebrouwen bier (met de naam Sluisje) gedronken heb. Het was een Dunkelweizen, prima passend bij het warme weer.

Naar Zaandam
Rond tien over twee wandelden we verder. We liepen via het W.H. Vliegenbos naar het Noorderpark en daarna over de Buiksloterdijk naar het Barkpad en de Buiksloterbreek. Ook hier was er uiteraard geen verzorgingspost. Vervolgens gingen we opnieuw de dijk op om naar Kadoelen te gaan. Daar hebben we gerust op het terras van Pina’s Grill, waar ze een lekkere Leffe Rituel 9° op fles hadden. Na vieren begon het echter wel al een stuk frisser te worden en dus werd het tijd om weer te gaan lopen. De route ging verder door de Molenwijk, waar we vooral over de fietspaden gewandeld hebben. Daarna mochten we via het Weteringcircuit onder het Coenplein door. Iets verderop lag een geocache in de bosjes die we snel gevonden hebben. Vervolgens liepen we richting een industrieterrein van Zaandam. Niet het fraaiste stuk van de route en zonder verzorgingspost ook nog eens saai. Het verderop gelegen café Lamers–Kanaalzicht straalde ook geen sfeer uit, want het was dicht. Via de Den Uylbrug staken we de Zaan over en daarna wandelden we een stuk langs de oever, totdat we af mochten buigen naar Het Eiland. Geen sfeer, maar wel een suikertekort waardoor ik even moest stoppen om mijn flesje AA te pakken. Niet veel later kwamen we op de Dam aan. Het was nog redelijk druk op de terrassen rond zes uur. Bij restaurant EVE vonden we een plekje waar we genoeg afstand konden houden van andere gasten. De bierkaart was helaas wel tamelijk standaard, dus bestelde ik een Zatte van brouwerij ´t IJ. Een paar bitterballen erbij, nagenieten van de tocht en dan rond zeven uur richring het station. Het was even goed kijken hoe we naar de Gedempte Gracht konden komen. De gracht is onlangs weer voorzien van water en bij één van de bruggen moest een geocache liggen. Ik heb vlug de meest logische plekken bekeken, maar ik vond hem zo gauw niet. En dus liepen we verder naar het station, dat een nieuwe ingang boven de sporen heeft gekregen. Mondkapje weer op en nadat ik Bart gedag gezegd had stapte ik rond twintig over zeven in de intercity richting Alkmaar. Even na acht uur was ik thuis. Deze eigen editie van de Dam tot Damwandeltocht kan, door alle hindernissen en omleidingen, met recht een alternatieve tocht genoemd worden, maar we hebben het toch geflikt…!

Niks te beleven bij café Lamers-Kanaalzicht
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Pontania ’72 wandeltocht Amsterdam, 11-09-2021

Datum: 11-09-2021
Tocht: Pontania ’72 wandeltocht
Organisatie: Sport- en Ontspanningsvereniging Pontania ’72
Internet: http://www.pontania.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 49844 kilometer
Weer: Grijs, bewolkt, beetje regen, benauwd. Wind: ZW 3 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): – (Niet gedaan vanwege drukte in de stad en route moeten lezen…)

Eindelijk weer eens een gewone, ouderwetse, georganiseerde wandeltocht zonder al te veel poespas. We hebben er een flinke tijd op moeten wachten en zowel Bart als ik hadden er weer zin in. Amsterdam was voor ons beiden goed bereikbaar met het openbaar vervoer. Bovendien ben ik nog nooit bij de Sport- en Ontspanningsvereniging Pontania ’72 geweest. En dus liep ik even na half acht richting het station van Alkmaar, waar ik de intercity van 7.57 uur naar Amsterdam Centraal genomen heb. Daar ben ik overgestapt op een sprinter die rond kwart voor negen aankwam op station Amsterdam Muiderpoort. Onderweg naar Amsterdam regende het al en toen we naar de startplaats liepen, kregen we nog een bui over ons heen. Het was bewolkt, grijs en vochtig, en dat beloofde niet veel goeds voor onderweg. Het startbureau lag verscholen tussen een aantal flats en het was dus goed opletten welk paadje we moesten hebben. Tegen negen uur waren we er en na het inschrijven heb ik eerst een kop koffie gedronken. Intussen werd het wandelboekje voorzien van een stempel en een datum; helaas wel de verkeerde. Blijkbaar was de organisatie ook een beetje van slag. We kregen een routebeschrijving mee, die we goed moesten lezen, omdat er niet gepijld was. Dat schijnt niet te mogen van het stadsdeel Centrum. Tegen half tien verlieten we het startlokaal en gingen we aan de wandel.

Bonte vogels
We mochten meteen onder een flat door en de Zeeburgerdijk op, die ik wel ken van de Dam tot Damwandeltocht. Daarna ging de route langs brouwerij ’t IJ en molen de Gooyer. Via de Oostenburgergracht en een paar kleine straten wandelden we naar het Entrepotdok, om vervolgens langs de dierentuin ARTIS te gaan. Daarna ging het richting de Sarphatistraat en bleven we nog geruime tijd in Amsterdam-Oost. Dit deel van Amsterdam ken ik nauwelijks en het is dus ook lastig om er iets over te schrijven. Bij een speeltuintje aan de Platanenweg stonden twee vrijwilligers van Pontania ’72 en kregen we een knipje in onze startkaart. Iets verderop konden we prachtige muurschilderingen bekijken, voordat we bij het Wibautpark uitkwamen. Nog een eindje verder liepen we een klein stukje over de Transvaalkade langs de Ringvaart en daarna wandelden we het Prins Bernhardpark in, achter de Intratuin langs. Nadat we onder de Gooiseweg door waren gegaan verliepen we ons een beetje in de woonwijk. We hadden het snel in de gaten en waren dus ook gauw terug op het juiste pad. Via het sportpark Drieburg kwamen we aan de Weesperzijde, waar we de Weespertrekvaart volgden tot we onder de A10 uitkwamen. Daar waren prachtige kleurrijke vogels op de pilaren geschilderd; mooi om op de foto te zetten. Inmiddels begon het weer te regenen en de paraplu was nu geen overbodige luxe. Om de hoek stond een bord Duivendrecht, maar daar hebben we niet veel van gezien. Wij namen een fietspad langs de rand van Diemen-Zuid. Bij het Bergwijkpark sloegen we linksaf en wandelden we naar de metrohalte Verrijn Stuartweg, waar we korte tijd geschuild hebben. Ik moest sowieso even op adem komen, omdat ik best wel moeite had met het benauwde weer. Koud was het niet met een middagtemperatuur van meer dan twintig graden!

Kleurrijke vogels langs de Weespertrekvaart

Net na de metrohalte staken we via een lange metalen brug de metrowerkplaats van het gemeentelijk vervoerbedrijf (GVB) over. Leuk om het eens van boven af te zien. Via een industrieterrein wandelden we opnieuw naar de Weespertrekvaart, waar we bij een brug nog een controleknip kregen. We hebben even een praatje gemaakt met de vrijwilligster en daarna mochten we via de brug de vaart oversteken. Bij de Muiderstraatweg zagen we een McDonalds en hoewel we behoefte hadden aan rust, vonden we dat niet zo geschikt. Dus staken we de Diem over om vervolgens op de Overdiemerweg verder te wandelen. Ook nadat we onder het spoor en vervolgens onder de A1 door waren gegaan, kwam er geen horeca in zicht. Later, langs het Amsterdam-Rijnkanaal, hebben we iemand gevraagd of er horeca in de buurt is. In Diemen-Noord moest een klein winkelcentrum zijn, maar daar moesten we wel de route voor verlaten. Met een beetje puzzelen kwamen we er bij uit en er bleek een vrij nieuw grand café, Deli geheten, te zijn. We konden er heerlijk ruim buiten op het terras zitten. De bierkaart bood weinig bijzonders, dus bestelde ik een Zatte van brouwerij ’t IJ. Op zich een prima tripel. Het broodje hete kip dat op de menukaart stond, klonk ook erg aantrekkelijk. Voor de zekerheid toch maar zonder sambal, want zeker als het de hete surinaamse soort is, kan dat wel eens verkeerd uitpakken tijdens het wandelen. De kip zelf was al lekker pittig gekruid en het smaakte dus prima. Uiteindelijk heeft de rust ons vrij lang opgehouden; we waren er tegen één uur en pas om tien voor twee wandelden we verder.

Middenstip
We zochten een weg binnendoor terug naar de route. Hierdoor hoefden we niet opnieuw naar het Amsterdam-Rijnkanaal, maar misten we wel het stukje bij de Nesciobrug. Deze hebben we met het Westerborkpad al eens gezien. Even later wandelden we het park De Omloop in, waar we destijds ook geweest zijn. De route ging langs het knooppunt Watergraafsmeer en daarna onder de A1 door, om vervolgens richting station Diemen te gaan. Daar wordt een tunnel aangelegd en dus liepen we over een tijdelijke weg. Na het station mochten we meteen rechtsaf, een parkje in, waar we een gesprekje hadden met een mevrouw die haar hondje aan het uitlaten was. Het hondje was best schuw, maar met een hondenkoekje was het vertrouwen van het beestje snel gewonnen. Iets verderop werden we op een zandpad ingehaald door een langzaam rijdende auto. We werden grondig bekeken. Zou het de organisatie zijn? Bij navraag, achteraf, bleek dat niet zo te wezen. Wellicht bezoekers van de volkstuintjes? We liepen nog een stukje parallel aan de A10 en nadat we onder deze autosnelweg door zijn gegaan, gingen we een nieuwe woonwijk in. Deze is gebouwd op het terrein van het voormalige Ajax-stadion De Meer. Jammer genoeg kwamen we niet langs de fraaie muurschildering van Johan Cruijff, maar we wandelden wel over de plek waar vroeger de middenstip gelegen heeft. Op het pleintje is symbolisch een stenen bal met kringen er omheen in het troittoir verwerkt. Ook de roodwitte blokken op de flats verwijzen nog naar het Ajax-verleden.

Middenstip van het voormalige Ajax-stadion De Meer

In de Middenmeer wandelden we langs een aantal sportvelden en door het Meerpark. Hier vlakbij zijn we eens met een tocht van wandelsportvereniging WS78 gestart. Maar de velden van A.V.V. Zeeburgia lieten we nu voor wat het is. We liepen door tot we weer aan de Ringvaart kwamen. Bart zag een leuk terras met een bord waarop allerlei speciaalbieren aangeprezen werden en dus werd ik nieuwsgierig. We bleken bij het proeflokaal van brouwerij Poesiat & Kater aanbeland te zijn. Er was plek zat op het terras, echter moest alles via een QR-code on-line besteld worden en dat was nog behoorlijk omslachtig. Uiteindelijk hadden we wel een portie bitterballen, een thee en een Van Vollenhoven stout voor onze neus staan, maar gewoon bij een serveerster bestellen zou waarschijnlijk sneller geweest zijn. Na een rust van ruim veertig minuten werd het wel eens tijd om de finish op te gaan zoeken, die slechts zo’n twaalfhonderd meter verderop lag. Eerst wandelden we wel nog langs het Muiderpoortstation, waar een gedenkteken staat voor de elfduizend Joden die vanaf hier naar Westerbork afgevoerd zijn door de nazi’s. Menige corona-wappie vergelijkt de huidige situatie met de holocaust, maar dat waren toch echt andere, verschrikkelijke tijden. Ik vind het een walgelijke vergelijking en wat mij betreft mogen dergelijke uitspraken stevig aangepakt worden. Het heeft niks meer met vrijheid van meningsuiting te maken, maar met fatsoen en repect naar alle nabestaanden van de oorlog.

Met de bus
Het laatste stukje, van het station naar de finish, kenden we al van eerder die ochtend. Even na vier uur liepen we het gebouwtje van de sport- en ontspanningsvereniging binnen. Daar werden we getrakteerd op een ijsje en vervolgens heb ik er nog een pilsje van de tap genuttigd. Zo rond een uur of vijf zijn we, na wat bijgekletst te hebben met een aantal wandelaars, weer opgestapt. We gingen niet via het Muiderpoortstation terug, maar namen de dichtstbijzijnde bus naar het centraal station. De bus was iets te laat en hij liep onderweg ook nog vertraging op. Misschien hadden we toch beter de trein kunnen pakken? Het was ook nog eens redelijk druk in de bus. Op Amsterdam Centraal namen Bart en ik afscheid van elkaar. Ik kon de intercity van 17.27 uur halen en dus was ik even na zes uur terug in Alkmaar. Nog een kwartiertje lopen en toen zat deze leuke dag er op…

Muiderpoortstation
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

“Afgelaste” 74e Airborne Wandeltocht Oosterbeek, 04-09-2021

Datum: 04-09-2021
Tocht: 74e Airborne Wandeltocht (afgelast)
Organisatie: Politie Sport Vereniging Renkum
Internet: https://airbornewandeltocht.nl/nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 49819 kilometer
Weer: Eerst bewolkt en grijs, later flinke opklaringen, blauwe lucht, zonnig, weinig wind (NO, 2 Bft).
Middagtemperatuur: ca. 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC8TDTV

Voor het tweede jaar op rij is de Airborne Wandeltocht in Oosterbeek afgelast vanwege corona en dat terwijl in Zandvoort 65.000 mensen de Formule 1 mochten bezoeken. En dan heb ik het nog niet eens over de ongecontroleerde toeloop in het dorp zelf. Snap jij het coronabeleid nog? Het stoort me steeds meer dat er met twee maten gemeten wordt. Bart en ik hadden sowieso al lang van tevoren afgesproken deze tocht te gaan lopen. Georganiseerd of zelfstandig. Dus reisde ik vrijdagavond naar Blerick, want als ik vanuit Alkmaar naar Oosterbeek zou gaan, was ik er pas later en bovendien kostte het meer reistijd. In Blerick nam ik zaterdagochtend de eerste trein, om 6.01 uur, naar Nijmegen. We kwamen op een afwijkend spoor binnen en de Sprinter richting Arnhem vertrok ook vanaf een ander spoor, dus was het goed opletten. De machinist was er nog niet en hij had het pas in de gaten toen de conducteur hem opriep. We kwamen wel op tijd in Arnhem aan en dat was fijn, want ik had acht minuten om de bushalte te vinden. De buschauffeur reed aardig door en even na half acht stapte ik vlakbij restaurant Schoonoord uit.

Bart moest nog lopend vanaf station Oosterbeek komen. Vervolgens gingen we even bij de officiële startplaats op sportpark Hartenstein kijken. Het was open, maar zag er leeg en kaal uit. De enige die ons kwam begroeten was een jonge zwarte kat. We konden niet zien of aan de achterzijde van het sportpark, waar altijd gestart wordt, een poort open stond en dus zijn we maar buitenom gegaan. Even voor acht uur waren we op pad; iets vroeger dan vorig jaar. Op de Utrechtseweg heb ik de beroemde boog van de Airborne Wandeltocht op de foto gezet en daarna gingen we een woonwijk in. Het was er nog rustig. Wel leken er meer airbornevlaggen te hangen dan vorig jaar. Het gaf meteen toch een beetje sfeer. Na enkele kilometers komt de route op een afstandje langs het oorlogskerkhof van Oosterbeek en ik wilde er graag even gaan kijken. We hadden nu toch de tijd aan onszelf. Ik ben er eerder geweest, maar het blijft indrukwekkend en het is een bijzondere plek die eigenlijk niet mag ontbreken bij een herdenkingstocht.

Oorlogskerkhof Oosterbeek

Via een smal paadje langs de begraafplaats wandelden we terug naar het parcours, om vervolgens bij het station van Oosterbeek even naar de Bonte Bentheimers (varkentjes) te gaan kijken. Verderop, in de bossen, kwamen we net als vorig jaar een rustende groep scouts tegen. Het bleek ook nog dezelfde groep te zijn. Na ze gegroet te hebben, namen wij het fietspad richting Wolfheze. Een klein stukje heide stond nog in bloei. In het dorp wilden we rusten bij restaurant De Tijd, maar we waren dertien minuten te vroeg. Dan toch maar eerst de geocache die we vorig jaar hebben overgeslagen oppikken? Vooruit! Het was even puzzelen hoe we er moesten komen, maar de cache hadden we snel te pakken. Er zat wel een vieze gladde slak stevig vastgezogen aan de steen waarmee de cache afgedekt was. Voorzichtig beetpakken dus! Eenmaal terug bij het restaurant waren we nog enkele minuten te vroeg, maar toen het personeel dat binnen rondliep en ons wel gezien moet hebben om goed 10.00 uur nog niet open deed, zijn we naar het stationswinkeltje gelopen. Daar was ook koffie en thee (met een gevulde koek) te koop. Binnen was een leuk zithoekje. Helaas zoemde er een irritante vlieg rond, maar verder was het een prima plek om te rusten.

Na de rust vervolgden we de route over het terrein van een zorginstelling en daarna langs de Boschhoeve, waar een kleine markt gehouden werd. Het zorgde voor meer aanloop dan vorig jaar. Langs het pad na de kwekerij waren de bomen gekapt. Weg heerlijke schaduw, net nu het opklaarde en de zon goed doorkwam! Al snel volgde de splitsing van de vijfentwintig en veertig kilometer. Hoewel ik weinig geslapen had en al de hele week met lichamelijke klachten rondliep, durfde ik het toch aan om de langste route te nemen. Na het oversteken van de spoorlijn Arnhem – Utrecht en het tunneltje onder de A12 tikte ik iets verkeerd aan op mijn smartphone, waardoor de gesproken navigatie van Komoot er mee stopte. Balen, want precies dit stuk over de zandpaden in de bossen onthou ik niet zo goed. Dan maar wat meer op het scherm van de Garmin GPS kijken. Vlak voordat we op de Ginkelse Heide kwamen, pikte Komoot de navigatie weer op. Op het parkeerterrein, bij het nieuwe luchtlandingsmonument en de schaapskooi, was het behoorlijk druk. Ook was er bij de snackkar geen zitgelegenheid en dus staken we de drukke weg over naar restaurant Juffrouw Tok. Het mediterraanse restaurant ernaast is een pannenkoekenhuis geworden en dat leek ons ook wel interessant, maar helaas hadden ze geen plek vrij op het terras en binnen werd niet bediend. Dan dus maar naar Juffrouw Tok, waar meer wandelaars op het terras zaten. Tosti’s hadden ze niet, dat wist ik nog van vorig jaar, maar het broodje met twee kroketten was beslist ook niet verkeerd. En dat met een heerlijke Witte Trappist erbij…

Ginkelse Heide

Met een goed gevulde maag wandelde ik de Eder- en Ginkelse Heide op, die nog aardig paars gekleurd was. Op het lange rechte fietspad richting Renkum was het behoorlijk druk en dus liepen we zo nu en dan op de zandweg ernaast. Bij kortere tochten vind ik dat niet zo erg, maar de mulle en soms schuine stukken begon ik flink in mijn knieën te voelen. Ik was dan ook blij toen we weer op verharde ondergrond kwamen. Omdat er in het centrum van Renkum vorig jaar geen horeca naar mijn wensen was, hebben we toen bij cafetaria ’t Pleintje gezeten. Nu had de leegstaande “Lunchroom Zonder Naam” (LuZoNa) een nieuwe eigenaar en heeft het een doorstart gemaakt als Pannenkoekenhuis Renkum. Dus maar gaan kijken of het wat is. Hetzelfde groepje wandelaars als bij Juffrouw Tok zat er ook op het terras. Ik bestelde een Affligem witbier. Een poosje nadat het andere groepje wandelaars vertrokken was, wilden ook wij gaan. De uitbater van de horecazaak vertelde ons dat hij net bitterballen in het vet had gedaan om uit te delen op het terras. Nou, doe dan nog maar een biertje! Na de eerste bitterbal bleek het terras zo leeg te zijn dat Bart en ik nog vier bitterballen mochten eten. Heerlijk!

Uiteindelijk hebben we ruim vijftig minuten in Renkum gezeten en even voor vier uur werd het de hoogste tijd om verder te gaan. Geleidelijk begonnen de heuvels te komen. We werden ook nog even aangesproken door iemand die in de tuin aan het werken was en na een praatje wandelden we verder richting Heelsum, waar we twee wandelaars zagen die de vijfentwintig kilometer liepen. De samenkomst van de routes is mij dit keer net ontschoten. Net buiten Heelsum liepen we onder een groot viaduct van de A50 door en hier miste ik wel de vriendelijke vrijwilligers die altijd een controleknip in de startkaart zetten. Verderop, bij camping De Boersberg, stonden nu geen auto’s in de wei. Normaal is dit een gigantisch parkeerterrein tijdens de Airborne Wandeltocht… Even later draaiden we richting Doorwerth, waar de weg heel langzaam omhoog gaat. Gelukkig wel in de schaduw van de bomen. Mijn spieren begonnen er moeite mee te krijgen. Ook in Doorwerth bleef de weg lichtelijk stijgen. Door een boterham uit de rugzak te halen kregen de benen een korte pauze die enorm goed deed. We draaiden rechtsaf richting landgoed Duno, met een aantal nieuwe geocaches, maar omwille van de tijd hebben we die overgeslagen. Op het kruispunt na de stenen brug stond een mooie wegwijzer… Waar is die gebleven…? Een paar mountainbikers wisten het ook niet. We wandelden verder richting het panorama Cornielje om daarna af te dalen richting Heveadorp. Maar voor het zover was werden we weer aangesproken, dit keer door een man die van de Hunneschans kwam. Ik ben daar nooit geweest en ik informeerde even of het ver van de route lag. Veel zin om extra te dalen en weer te klimmen had ik niet. Het bleek allemaal mee te vallen en dus zijn we even gaan kijken naar deze middeleeuwse ringwalburg, wederom met een prachtig uitzicht over het rivierengebied. Vanaf hier is Arnhem-Zuid erg goed te zien en ook kun je tot Nijmegen kijken.

Hunneschans

Het genieten werd verstoord door een suikertekort en nadat ik dat opgelost had, zijn we richting Heveadorp gegaan. Daarna volgt een stukje verkeersweg zonder vrijliggende fietspaden dat tijdens de Airborne Wandeltocht afgesloten is voor verkeer, maar nu was het dus zelf goed opletten. Niet veel later kwamen we bij de Westerbouwing. Ondanks dat we besloten hier geen rust te nemen, hebben we wel het ommetje over het parkeerterrein gemaakt. Het is immers de officiële route en omdat ik altijd in mijn verslagen commentaar lever op de mensen die hier afsnijden, moet ik het nu niet zelf doen. Ook al kijkt er niemand… Meteen doorlopen betekende echter wel dat we op de laatste dertien á veertien kilometer geen rust meer zouden nemen. Na een flinke afdaling wandelden we Oosterbeek weer in. Bij de Oude Kerk sloegen we linksaf en begonnen we aan de laatste, fikse klim. Bart had er nog een behoorlijk tempo in, maar ik begon mijn knieën weer aardig te voelen. Een teken dat ik het rustiger aan moest doen en proberen een beetje meer ontspannen te lopen. Halverwege de helling kregen we nog applaus van een aantal mensen. Toch nog een paar fanatieke toeschouwers! Leuk!

Éénmaal boven was het niet ver meer over de Utrechtseweg naar restaurant Schoonoord, waar voor ons de tocht zou eindigen rond kwart voor zeven. Tja, waarom doorlopen tot een leeg en misschien wel gesloten finishterrein? Bovendien kwamen we met de uitstapjes toch wel op de eenenveertig kilometer uit; precies de lengte van de officiële Airborne Wandeltocht. Alleen bleek er bij het restaurant zowel buiten als binnen geen plek meer te zijn. Balen, want na zo’n pittige tocht willen we wel wat drinken. Dan maar een stukje terug richting het centrum van Oosterbeek, waar veel horeca is. Bij brasserie La Maison waren we wel welkom op het terras. Even tijd voor een trappistje, voordat we rond twintig voor acht op de bus naar Arnhem stapten. Gelukkig duurde de rit niet al te lang, want de bus zat aardig vol en het voelt toch nog raar om dicht op andere mensen te zitten ondanks de mondkapjes, die waarschijnlijk niet al te veel bescherming bieden. Beter iets dan niets… Even voor acht uur kwamen we aan op Arnhem Centraal en ik miste net een trein richting Nijmegen. Nog geen tien minuten later ging de volgende en ik had genoeg speling voor de overstap op de Arriva-lijn richting Venlo. Even voor half tien kwam ik aan in Blerick. Het was al donker en duidelijk merkbaar dat de dagen snel korter worden. En dat het tijd wordt om nieuwe batterijen in het achterlicht van de fiets te doen…

We hadden er een leuke dag opzitten en hopelijk mogen we volgend jaar gewoon weer een echte Airborne Wandeltocht doen, met meer dan 30.000 wandelaars! Zo, nu lekker uitrusten en dan op de zondag terug naar Alkmaar, want maandag mag ik weer lekker thuiswerken, tussen de muren die zowat op me afkomen. Maar goed dat ik nog kan gaan wandelen…!

Op het terras bij brasserie La Maison
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ooijpolder- en Duivelsbergtocht Nijmegen, 21-08-2021

Datum: 21-08-2021
Tocht: Ooijpolder- en Duivelsbergtocht
Organisatie: – (Eigen tocht gemaakt van een voormalig WS78-parcours)
Afstand: 29 kilometer
Totaal afgelegd: 49778 kilometer
Weer: Bewolkt, enkele opklaringen, droog, nauwelijks wind (ZO, 1 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 25 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Op 7 augustus 2020 waren Bart en ik in Nijmegen om een deel van een voormalige WS78-tocht te lopen. Het was die dag bloedheet en de wandeling naar de Duivelsberg was al pittig, vanwege de heuvels. Daarna volgde de Ooijpolder in de brandende zon. We besloten de tocht in te korten en later een keer terug te komen. Zo gezegd, zo gedaan. Hoewel het ook nu vrij warm zou worden, scheelde het toch zo’n tien graden. We hadden rond half negen afgesproken in Nijmegen en we zijn toen ook meteen vertrokken. We besloten de route andersom te doen, dus eerst door de Ooijpolder en daarna via de Duivelsberg terug. Vanaf het station wandelden we eerst naar het Kronenburgerpark, waar we op een uitzichtpunt geklommen zijn om een foto te maken. Op de stenen toren zat iemand in een hoek te rommelen. Was het misschien een dakloze? Een verslaafde? Een junk? Geen idee; niet mee bemoeien leek mij het beste. Foto van het uitzicht schieten en wegwezen!

Roosje van Ooij
Via het centrum, door de Lange Hezelstraat en langs forum De Ganzenheuvel wandelden we naar de Waalkade, die we richting de Waalbrug volgden. Vlak voor de brug daalden we af en nadat we onder de brug door waren, mochten we via een steile brug de uiterwaarden van de Waal in. Daar stonden een flink aantal Konikspaarden die we voorzichtig passeerden. We volgden de oever van de Waal tot in het gehucht Vlietberg. Hoewel er iemand aan het werk was bij het Roosje van Ooij was dit terras nog niet open. Jammer, nog geen koffie dus. Even verderop gingen we weer de natuur in en toen ik me omdraaide zag ik een bord “Verboden toegang”. Vreemd, aan het begin van de weg stond geen bord en met WS78 hadden we er ook geen last van. De verharde weg ging over in een zandweg en die bracht ons naar de Groenlanden. Daar was het oppassen omdat sommige paden modderig waren. Een kleine gladde helling kwam ik zelfs erg moeizaam op, met mijn schoenen die nauwelijks profiel hebben en meer voor de verharde weg geschikt zijn.

Koninkspaard langs de Waal

Verderop kwamen we bij een uitzichttoren met twee wenteltrappen. Boven hadden we een fraai uitzicht over de Groenlanden. Na de toren vervolgden we het pad richting de Bisonbaai, waar we aan de noordzijde langs gingen. Op de website van de Walk of Wisdom, die hier ook voorbij komt, wordt gewaarschuwd voor naaktrecreanten die wel eens intimiderend kunnen zijn. Nou, wij troffen alleen een groepje aangeklede mediterende mensen aan en ik heb ze even een goedemorgen gewenst. Volgens mij keken ze lichtelijk geïrriteerd omdat ik ze stoorde. Nadat we om de baai waren gelopen, kwamen we bij hotel Oortjeshekken uit. Plek genoeg op het terras en de hoogste tijd voor een cappuccino, met een plak kruidkoek. Nou moesten we onze route eigenlijk achter het hotel vervolgen, waar we met WS78 bij een schuur de koffiepost hadden, maar daar stond geen pad op mijn kaart. Volgens de dame die onze bestelling kwam brengen was dat stuk privéterrein en werd het waarschijnlijk niet gewaardeerd als we er zouden lopen.

Wylerbergmeer
En dus vervolgden we onze wandeling via de harde weg. Verderop hadden we nog een stukje door een weiland kunnen gaan, maar ook dit was erg vaag. Dus liepen we nog wat verder over de weg. Na het passeren van een aantal waterpartijen mochten we alsnog een natuurgebied in en vervolgden we onze weg over graspaden naar Persingen. Na een kleine houten poort kwamen we op het punt uit waar we de vorige keer waren afgehaakt. We liepen nu dus tegen de richting van de route in verder, eerst over een lange binnenweg en daarna langs de N840 naar Het Meertje. We volgden een graspad richting het Wylerbergmeer, een recreatiegebied aan de Duitse grens. Daar weken we iets van de route af. Waarom zouden we over het saaie parkeerterrein lopen als we ook langs het water konden wandelen? Met de heuvels in zicht besloten we nog even een pauze te houden bij een bankje, voordat we aan de klim naar de Duivelsberg begonnen.

Door de weilanden naar Persingen

Op het pad naar boven was het meteen een stuk drukker met wandelaars. Hoewel ik al vaker op de voormalige motteburcht Mergelpe ben geweest, zijn we toch even van het uitzicht gaan genieten; zie de foto boven aan dit weblog-item. Alleen de grote heuvel, die iets dieper in het bos ligt waardoor er nauwelijks uitzicht is, hebben we links laten liggen. Rond half twee waren we bij het pannenkoekenrestaurant De Duivelsberg, waar we iets wilden eten. Er was helaas geen plek meer op het terras. Daar had men wel iets op gevonden; in de tuin was nog een terras neergezet waar je alleen iets kon drinken en wat snacks kon kopen. Dus maakten we daar gebruik van en dronk ik een Rooie Duivel, een lekker red ale van de Nijmeegse brouwerij De Hemel. Net toen we weer verder wilden gaan raakten we aan de praat met een echtpaar dat vlakbij op het terras zat. We hadden het over het wandelen, de wandelsport, navigatie en pelgrimstochten (meer iets voor Bart dan voor mij). We werden ook nog op de foto gezet. Uiteindelijk begonnen we pas rond twintig voor drie aan de terugweg van twaalf kilometer, die grotendeels door de bosrijke heuvels zou gaan.

Bossen, hellingen en vergezichten
Eerst ging de route nog richting de Duitse grens en daarna langs een open plek in het bos, de Heksendans genaamd. Vervolgens liepen we een stukje over de toegangsweg van de Duivelsberg. Daarna gingen we richting de Wylerberg en door het Filosofendal, als ik mij niet vergis. Via de natuurgebieden Vossenberg (oftewel Smorenhoek) en Keteldal op Stuwwal wandelden we naar Beek, waar we ook nog even gerust hebben bij hotel ’t Spijker. Daar hadden ze een lekkere barleywine, Hanenberg, wederom van brouwerij De Hemel uit Nijmegen. Wel stevig met 10% alcohol, maar prima te doen met een paar mini-loempia’s erbij. Na een rust van veertig minuten werd het de hoogste tijd om de bossen weer op te zoeken en verder richting Nijmegen te gaan. We gingen de Heerlijkheid Beek in, langs het Kastanjedal, om de Ravenberg heen, richting de Boterberg. Daarna wandelden we achter de Sint-Maartenskliniek langs en bereikten we de bebouwde kom van Nijmegen. Wel mochten we nog een afdaling maken naar Ubbergen, om na een paar honderd meter weer een stevige helling te bedwingen die ons naar de Nijmeegse wijk Hunnerberg bracht. Vanaf daar hadden we even uitzicht over de Ooijpolder en ook konden we de Waalbrug weer zien liggen.

Zicht op de Ooijpolder vanuit de heuvels bij Beek

Na het oversteken van het grote Keizer Traianusplein gingen we eerst door het Hunnerpark en daarna door het Valkhofpark. Omdat Bart zijn voeten aardig voelde namen we een pad eerder om het park te verlaten. We wandelden naar de Grote Markt, waar we neerstreken bij grand café Moenen om de wandeling af te sluiten. Wel jammer dat ze net voor onze neus de markt aan het opruimen waren. Eerst maar een groot glas Franziskaner Weissbier met een portie bitterballen, al waren die laatste erg zout. De bierkaart bood ook een biertje dat ik nog niet kende, Poker Face van brouwerij Het Nest uit België. Dat moest dus geproefd worden. Het zou een witbier moeten zijn, maar het had gezien de bitterheid van citra-hop meer weg van een IPA. Om half acht hebben we onze spullen gepakt en zijn we rechtstreeks, door het centrum en over het Keizer Karelplein, naar het station gelopen. Dat was pas echt de laatste kilometer van deze tocht. Bart kon vrijwel meteen op de trein richting Arnhem stappen, maar ik moest nog ruim twintig minuten op de stoptrein van Arriva richting Roermond wachten. Tegen negen uur was ik in Blerick en kon ik terugkijken op een geslaagde tocht. Eindelijk was het dus toch gelukt om de hele geplande route te lopen.

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rugzak-10-daagse Vilt-Valkenburg, 11 t/m 14-08-2021

Klik hier voor de website van de Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg

Datum: 11 t/m 14-08-2021
Tocht: Rugzak-10-daagse Vilt-Valkenburg (Alternatief voor de Heuvellandvierdaagse)
Organisatie: Stichting Heuvellandvierdaagse Vilt-Valkenburg
Internet: http://www.heuvelland4daagse.nl/
Afstand: 4 x 30 = 120 kilometer
Totaal afgelegd: 49749 kilometer
Weer: Redelijk bewolkt, soms ook opklaringen en zonnig, droog, zaterdag onbewolkt. Weinig wind uit zuidelijke richtingen, 2 Bft.
Middagtemperatuur: Ca. 24 – 27 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: Dag 1 / Dag 2 / Dag 3 / Dag 4
Geocache(s): GC98KXB / GC98KR7 / GC7RPG1 / GC9BVR9 / GC9BVR7

Waar in Nijnsel een aantal dagen geleden nog alles leek te kunnen en te mogen, mocht er in Berg en Terblijt nauwelijks iets georganiseerd worden. De Heuvellandvierdaagse ging niet door. Raar toch? We leven allemaal in hetzelfde Nederland, of niet soms? Het Coronavirus gedraagt zich in het ene dorp toch niet anders dan in het andere? De organisatie mocht in ieder geval niet “faciliteren”, zoals dat zo mooi heet. Dus geen grote centrale startplaats, geen officiële rustposten, geen openingsceremonie, geen groepsaccommodaties om te overnachten, enzovoorts. Routes markeren mocht nog wel en dus had men een (kosteloos) alternatief bedacht: De rugzak-10-daagse. Men had routes vanuit vier verschillende startpunten bepijld, waarbij je telkens kon kiezen uit 10, 20, 30 en 40 kilometer. De markering was aanwezig van 6 tot en met 15 augustus. Binnen deze periode van tien dagen kon je zelf je vier wandeldagen en startpunten kiezen, waardoor er voldoende spreiding van wandelaars zou zijn. Eten en drinken moest je zelf meenemen (in de rugzak), al kon je wel van de bestaande horeca gebruik maken. Even melden bij het startpunt, stempeltje in je wandelboekje laten zetten, en gaan! Alleen een geschikte slaapplaats vinden bleek voor mij erg lastig. De hotels in de directe omgeving zaten (volgens de reserveringsmodules op internet) al vol en veel zin om iets anders te zoeken had ik niet; dan moest ik me aanpassen naar ontbijttijden, OV-tijden, enzovoorts. Te veel gedoe. Ik was toch in Blerick bij mijn moeder en het bleek zelfs mogelijk te zijn om vanuit daar elke dag met trein en bus naar het zuiden te gaan, ook al leverde het wel flink wat reistijd op. Vanwege dat openbaar vervoer besloot ik niet op de zondag te gaan lopen. Dan maar alvast op woensdag beginnen met de eerste dag…

Rugzak-10-daagse; het alternatief voor de Heuvellandvierdaagse

Woensdag 11-08-2021: Eerste wandeldag
Route “Cascade”
Het voordeel van wandelen op een doordeweekse dag is dat je vroeg met het openbaar vervoer kunt. En dus zat ik voor half zeven al in de trein richting Roermond. De overstap op de intercity naar Maastricht was prima en ook hoefde ik niet lang op de bus richting Valkenburg te wachten. Aan die buslijn liggen drie van de vier startpunten, dus kon ik nog steeds kiezen welke tocht ik ging lopen. Ik besloot door te reizen naar Vilt, waar ik even voor acht uur aankwam. De start was bij het gemeenschapshuis Cascade, een paar minuten lopen vanaf de bushalte. Koffie was er helaas niet te krijgen; alles was nog dicht. Wel stond er een tentje van de organisatie. Daar trof ik Tonny Mens, van het IVV. Van haar kreeg ik de eerste stempel in mijn wandelboekje. Nadat we even bijgepraat hebben, vertrok ik rond tien over acht voor de tocht van dertig kilometer, die eerst een stukje door Vilt ging.

Het viel me meteen al op dat de organisatie nieuwe pijlen gebruikte. Veel groter dan de oude en ook nog eens fel geel, dus vielen ze goed op. Zeker zo prettig met mijn beperkte zicht. We verlieten het dorp aan de zuidkant van de rijksweg en het eerste stuk route ging over een fietspad langs een doorgaande weg. Dat gebeurt niet vaak bij de Heuvellandvierdaagse. Gelukkig bleef dat niet de hele tocht zo. De wandeling ging naar Sibbe, waar we al snel een veldweg opgingen. Er zaten wel twee hele krappe poortjes in. Ik moes er zelfs mijn rugzak voor afdoen om er doorheen te kunnen! Of zouden de extra Corona-kilo’s er iets mee te maken hebben? Na het dorp wandelden we richting natuurgebied Genhoes en het Sint Jansbos, richting Schin op Geul. In dit hellingbos zaten een paar leuke klimmetjes en afdalingen, met een mooi uitzicht over Oud-Valkenburg. Ook kon ik een glimp van de Däölkesberg opvangen. Na een flink stuk Gerendal kwam de route op een veldweg uit, waar een wegwijzer naar een terras staat. Een eerste horeca-rust? We gingen wel die kant op en zo kwamen we bij de Hoeve Blankenberg uit. Nou ken ik die naam van een oude kloosterboerderij nabij Cadier en Keer, waar we vaker rust hebben gehad. Maar blijkbaar is er nog een Hoeve Blankenberg, bij Wijlre. Even tijd voor een cappuccino bij de vriendelijke uitbater op het fraai gelegen terras…

Rust Hoeve Blankenberg (bij Wijlre)

Meteen na de eerste rust volgde de splitsing van de twintig en dertig kilometer; de route van tien kilometer was in het Sint Jansbos al afgebogen. Ik wandelde richting de Keutenberg, maar al snel mocht ik rechtsaf via een nog steilere veldweg afdalen richting camping De Gronselenput en kampeerterrein De Gele Anemoon, die aan de Kleine Geul liggen. Hier ging de route het Geuldal in en ondanks de wateroverlast van een paar weken geleden bleken de paden nog prima in orde te zijn. Wel was het even onduidelijk welk pad ik moest hebben en dus koos ik voor het mij bekende stenen pad pal langs de oever. Voorzichtigheid was geboden, want er had aardig wat erosie plaatsgevonden sinds ik de laatste keer hier ben geweest. En er zal maar net een stuk afbreken onder je voeten… Al gauw draaide de route terug richting Stokhem en daarna ging het via Beertsenhoven naar Gulpen. Daar lagen wel een paar geocaches, maar omdat ik best goed moest opletten (op de route, het verkeer en de toeristen), heb ik ze niet op tijd opgemerkt. Na een flinke afdaling kwam ik op de Markt uit. Altijd een gezellige aanblik, die ik ook altijd voorbijloop, omdat de Heuvellandvierdaagse eigen rustpunten heeft. Maar nu niet, dus een mooie kans om er eens te gaan zitten. Pal voor brasserie De Kroon was geen plek meer vrij, maar het terras was flink vergroot en dus vond ik verderop alsnog een plekje. Een hele bank en tafel voor mij alleen! Op de bierkaart stond helaas niets wat ik nog niet geproefd had, maar een halve liter Erdinger Weißbier was zeker niet verkeerd! Toen ik een half uurtje later weer op pad wilde gaan, werd het al een stuk drukker op het terras. Aan mijn tafeltje namen meteen weer andere mensen plaats. Ik vervolgde mijn weg door het centrum van Gulpen, waar men het riviertje de Gulp fraai gekanaliseerd heeft. Verderop kwam dit riviertje in de Kleine Geul uit en daar vlakbij staken we deze bredere rivier over, om vervolgens langs de Eyserbeek naar landgoed Cartils te gaan. Eigenlijk liepen we meer om het landgoed heen en na een tijdje stak ik de miljoenenlijn over, richting het Eyserbos. Boven mocht ik genieten van het mooie uitzicht over Wijlre. Een foto maken was nog een hele opgave, want mijn camera had weer eens problemen met de geheugenkaart. Resetten duurde een flinke tijd.

Na een tijdje volgde de afdaling richting Wijlre. Vlak voor de spoorlijn boog de route rechtsaf en volgden we het spoor naar Etenaken. Na het oversteken van een doorgaande weg daalden we verder af, opnieuw het Geuldal in. Verderop was de route versperd door een flinke modderpoel en hoewel ik beter een stukje door de naastgelegen wei had kunnen lopen, koos ik het smalle randje tussen de Kleine Geul en de modderpoel. Ik had echter niet gezien dat dit behoorlijk schuin liep en dus ging ik achterwaarts onderuit. Met mijn linkerarm kwam ik over de prikkeldraad te hangen. Eerst maar eens rustig bedenken hoe ik weer veilig overeind kon komen, zonder me nog meer te bezeren aan de prikkeldraad en zonder opnieuw weg te schieten. Met een beetje moeite lukte het. Een wandelaarster schoot me nog even te hulp door een paar natte handendoekjes aan te bieden. Prima om even de handen schoon te krijgen, maar voor de drie flinke schrammen op mijn arm waren ze minder geschikt. Het prikte behoorlijk. Voorzichtig liep ik verder richting Schin op Geul. Bij de kapel aan de Valkenburgerweg heb ik toch maar even een kaarsje opgestoken. Iets verderop, bijna bij de kerk, zag ik een uitnodigend bord van bistro Biej Jeanneke. Nadat ik de trap beklommen had, bleek er geen plek op het terras te zijn, dus nam ik binnen plaats. Ik vroeg aan de kelner of ik even mijn arm mocht gaan afspoelen op het toilet, want erg schoon waren de wonden niet en ook zat ik nog redelijk onder het bloed. Het was in orde. Vervolgens heb ik een trappistje genomen, maar tot mijn verbazing werden mijn handen al snel weer vuil. Hoe kon dat nou? Mijn taststok bleek ook helemaal onder de modder te zitten. Nee, die kon ik niet op het toilet afspoelen. Gelukkig wilde één van de kelners dat buiten wel doen, met de tuinslang. Erg aardig. Hoewel de schrammen nog behoorlijk pijn deden, moest ik toch verder.

Uitzicht nabij Oud-Valkenburg

Bij de Struchter Boys (tegenwoordig sv. Geuldal) wandelde ik nog een klein stukje door het Geuldal, richting Oud Valkenburg. Daarna ging het langs de Sint Jansboskapel richting het Biebosch, een fraai hellingbos in het Gerendal. Het werd wel wat klimmen en dalen, omdat we nog een stukje richting Valkenburg gingen. Uiteindelijk kwam de route bij de Cauberg uit, om precies te zijn bij het vakantiepark van Landal. Daar ging ik het fietspad langs de rijksweg op, die ik moest volgen tot in Vilt. Even voor vijf uur kwam ik aan bij het gemeenschapshuis en gelukkig was de horeca daar, taverne Vilterveldt, nog open. Tot mijn verbazing hadden ze zelfs een bier dat ik nog niet kende, het Grotten Santé, een brown ale van brouwerij Kazematten uit Ieper, België. Ik heb nog heerlijk een klein half uurtje op het terras gezeten in Vilt, om vervolgens weer naar de rijksweg te lopen waar rond 17.35 uur de bus naar Maastricht vertrok. Daar had ik weer een prima overstap op de intercity naar Roermond. Vervolgens moest ik met de stoptrein van Arriva naar Blerick, waar ik om 19.02 uur aankwam. Het reizen ging op de eerste dag prima. Hup, naar mijn moeders flat, eten, douchen en naar bed… Morgen weer vroeg op…

Donderdag 12-08-2021: Tweede wandeldag
Route “’t Vöske”
Ook de tweede dag ging de heenreis voorspoedig en zo stapte ik even voor acht uur uit de bus, op de rijksweg in Berg bij camping Oriental, sinds kort vakantiepark Poort van Maastricht geheten. Bij café zaal ’t Vöske was het nog erg rustig. Nadat ik me gemeld had voor de wandeling, ging ik rond tien over acht van start. We moesten de rijksweg een stukje volgen, maar al snel ging de route een veldweg op. De geocache die daar moet liggen, heb ik niet opgemerkt op mijn GPS. Het pad kwam op de Bemelerberg uit, waar het uitzicht nog steeds fantastisch is. Gelukkig hoefden we niet het steile paadje naar beneden; we werden door het bos geleid, waar je toch nog je remmen hard nodig hebt. In Bemelen wandelden we richting Sint Antoniusbank. Dit welbekende stuk zit bijna jaarlijks in de route. Via een veldweg kwam ik aan de voormalige fruitboomgaarden van het missiehuis in Cadier en Keer, waar nu een golfbaan is. Ook hier liggen verschillende geocaches. Nadat ik er drie gezocht had, zonder succes, besloot ik het cachen maar even te laten. Bovendien had ik het vermoeden dat sommige geocaches op steile hellingen lagen en ik had geen zin om nog een keer flink te vallen. De route kwam door de tuin van het missiehuis met zijn mooie Lourdesgrot, fraaie kruiswegstaties en een geweldig uitzicht over Maastricht. Na het oversteken van de rijksweg wandelden we langs Sint Joseph het landgoed Heerdeberg op, waar de nodige kunstwerken staan en waar ik een groot oorlogsmonument passeerde. Via een smal pad, nog steeds met uitzicht op Maastricht, ging de route verder richting het Savelsbos. Even oppassen, want verderop werden de bermen gemaaid met een bosmaaier. Ik begon zo langzamerhand behoefte aan een rust te krijgen, maar horeca was er niet in de buurt. Bij het boswachtershuis De Beuk bleek het bankje bezet te zijn door wandelaars. Iets verderop stond nog een bankje in het groen, dus ging ik daar even zitten en een boterham eten, vergezeld door diverse insecten die ook wel een hapje van het brood wilden hebben.

Kunst op landgoed Heerdeberg

De route bleef de rand van het Savelsbos volgen, langs de Trichterberg, met aan de westzijde uitzicht over de fruitboomgaarden bij Gronsveld. Na enkele kilometers kwam ik aan de rand van Rijckholt, waar de route meteen linksaf sloeg. Geen rust bij eetcafé Riekelt? Blijkbaar niet. Ik besloot er toch maar naar toe te lopen en op het terras een cappuccino te drinken. Blijkbaar was ik niet de enige wandelaar die van deze mogelijkheid gebruik maakte. Het mocht ook wel na twaalf kilometer. Een kwartier later was ik al weer op pad. De route ging meteen terug naar het Savelsbos, waar het flink klimmen en dalen werd. Op een gegeven moment zag ik geen pijlen meer. Had ik iets gemist? Een stukje terug stond toch echt een pijl rechtdoor… Ik ging even een zijpad in om bij de doorgaande weg te kijken. Helaas, ook niets. Dan maar terug en rechtdoor verder langs de bosrand. Uiteindelijk kwam ik toch aan de verharde weg en daar stonden wel weer pijlen. Die wezen naar camping De Bosrand bij Sint Geertruid, waar ook een eetcafé is. Aan de vlaggen van de Heuvellandvierdaagse te zien was dit de officiële rust. Nou, vijftien kilometer voor de eerste rust was mij toch iets te ver. Ik sloeg hem nu over. We mochten meteen weer een steile klim maken en zo gingen we het Eysderbos in. Maar lang kon ik niet genieten van het bos, want al gauw werd de omgeving landelijk en wandelden we richting Sint Geertruid. Daarna ging het via Eckelrade richting Cadier en Keer, waar ik Mia en Ina tegenkwam, samen met een wandelvriendin waar ik de naam steeds van vergeet. Namen onthouden is gewoon niet mijn ding. De dames wilden wel even rusten en ik had ook behoefte aan een pauze, dus streken we bij café Old Inn op het terras neer, onder de toren van de naastgelegen kerk. Even heerlijk aan het Brand Weizen…

Het was nu nog maar zo’n zes kilometer naar de finish. In de omgeving van Sint Antoniusbank lagen weer verschillende geocaches, maar gezien de steile hellingen liet ik ze links liggen. Bovendien liep ik nog met de dames te kletsen. Verderop, bij de helling van de Mettenberg, raakte ik ze kwijt omdat ik even naar de Mariagrot ben gelopen. Na een steile klim door het bos stak ik de weg Bemelerberg over en ging de route een stuk door een weiland, waar ik de dames weer inhaalde. Verderop, na een afdaling, was ik al flink op ze uitgelopen en had ik dus nog gauw tijd om een geocache op te pikken. Daarna kwam ik al snel weer terug in Berg, bij café zaal ’t Vöske. Er zaten enkele bekenden op het terras. Het was er druk en er werd geen afstand gehouden, dus ging ik een tafeltje verderop zitten. Later schoof Greet nog even aan. De andere dames hadden geen tijd voor een drankje, want ze hadden ergens afgesproken om te gaan eten. Rond half zes ben ik ook opgestapt en omdat ik nou toch in Berg was, ben ik bij Shirley en haar ouders langs gegaan. Ze vonden het erg leuk dat ik even aanbelde. We hebben een tijdje staan kletsen op de oprit. Helaas zat het er, vanwege de vier verschillende startplaatsen, niet meer in om verderop in de week nog eens langs te komen. Tegen zes uur wandelde ik verder naar de bushalte bij de kerk, maar de bus reed net voor mijn neus weg. Dan maar even een cola zero halen bij de snackbar en daarna in het bushokje een boterham eten. De volgende bus ging een half uur later. Maar verder verliep de terugreis probleemloos, dus was ik even na acht uur weer in Blerick. Op naar dag drie…

Uitgesleten weg nabij Eckelrade

Vrijdag 13-08-2021: Derde wandeldag
Route “Van Alles Get”
Ook op vrijdag zat ik om 6.28 uur in de stoptrein vanuit Blerick naar Roermond. Door oponthoud in Venlo miste ik wel de aansluiting op de intercity naar Maastricht, waardoor het sowieso een half uur later starten werd. Ik kon nog met de stoptrein van Arriva mee naar Maastricht; dat scheelde weer een keer uit- en inchecken. Om 8.08 uur ging de volgende bus richting Berg en Terblijt. Ik stapte tegen half negen uit bij brasserie Van Alles Get aan de rijksweg, dat in 1997, toen ik begon met de Heuvellandvierdaagse, nog zaal Noben heette en de officiële startplaats was. Later veranderde de naam in Ich en Dich en daarna werd het dus Van Alles Get. In 2008 verhuisde de start van Ich en Dich naar café zaal ’t Vöske, zo’n 1400 meter verderop richting Maastricht. Het was dus weer eens leuk om vanaf de oude startplaats te vertrekken, ook al stond er nu geen grote feesttent in de achtertuin.

Na een klein stukje rijksweg daalden we af richting Terblijt. De Heuvellandvierdaagse laat de mergelgroeve Blom altijd links liggen, maar dit keer mochten we er doorheen. Niet het fraaiste (en tevens steilste) stuk, maar toch was het mooi. Daarna gingen we de wei in, waar vroeger het voetbalveld van Terblijt was. Bij het volgende hek lag een geocache. Het kostte enige moeite om hem te vinden, omdat ik eerst bij de verkeerde poort aan het zoeken was. Uiteindelijk heb ik hem toch gevonden en kunnen loggen. Via de kortste omweg, een term die ik eerder bij de Heuvellandvierdaagse bedacht heb, ging de route naar Wolfshuis, met zicht op de Van Tienhovenmolen, en daarna verder richting Groot Welsden. Vervolgens kwamen we bij een laag, donker tunneltje onder de rijksweg tussen Margraten en Cadier en Keer. Er stond een behoorlijke laag modder in en dus werd het voorzichtig schuifelen door het tunneltje, een beetje gebukt. Bij een bankje iets verderop heb ik een korte stop gemaakt. Na mij kwam een echtpaar. De man had zijn hoofd gestoten in het tunneltje en werd door zijn vrouw verzorgd. Later hoorde ik dat er iemand in het tunneltje onderuit was gegaan, een been gebroken had en er door de brandweer uit gehaald moest worden. Het tunneltje is daarna (tijdelijk?) uit de route gehaald. Ik ging verder, achter de militaire begraafplaats langs. Het blijft jammer dat je er niet via de achterzijde op kunt komen. Verderop vond ik het wel tijd voor een cappuccino worden, ook omdat er aan de start nog niks te krijgen was. Bij brasserie Josefien, waar nog geen gasten waren, ben ik op het bankje tegen de gevel gaan zitten. Niet al te lang, want er was weinig te beleven.

Groeve Blom in Berg en Terblijt

Net buiten Margraten miste ik een pijltje en heb ik me dus een paar honderd meter verlopen. Op zich zijn de pijlen duidelijk, maar een enkele keer vielen ze niet op tegen de (lichtgroene) achtergrond, of hingen ze een beetje in de struiken. De route ging nu richting Reijmerstok, ook geen onbekende plaats tijdens de Heuvellandvierdaagse. Aan de oostzijde van het dorp wandelden we een graspad op, dat later door een bosgebiedje ging en soms wat modderig was. Laat ik nou net daar een suikertekort hebben! Even stoppen voor een boterham dus. Intussen passeerden vele wandelaars. Na een lichte afdaling kwamen we in Billinghuizen, om vervolgens naar Pesaken te gaan. Erg fraaie omgeving hier bij de Gulp. Op weg naar Euverem moest er bij de brug over dit riviertje een geocache liggen. Zo te zien beneden, vlakbij het water. Ik vond het te link om hier van het talud af te gaan en ben dus maar doorgelopen. Bij gasthof Euverem stonden weer vlaggen van de organisatie en het werd wel tijd voor een lekker fris biertje. Helaas zat het terras vol. Toen ik binnen ging vragen of ik daar kon zitten, werd er door de passerende gasten onvoldoende afstand gehouden. Ik voelde me er niet op mijn gemak. Intussen kwam buiten een plekje vrij. Helaas vol in de zon en dus erg warm. Maar beter dan binnen zitten. Ik bestelde een Blanche de Liège van de tap; beetje prijzig, maar wel erg lekker met dit warme weer.

Na de rust ging de route al gauw langs kasteel Neubourg, waar ik even de oprit op ben gegaan om een paar foto’s te maken. Ik was niet de enige die dit idee had. De toegangspoort ziet er in mijn ogen aardig vervallen uit, maar ik kan me vergissen met 16% zicht. Het kasteel zelf is prachtig en fotogeniek. Vervolgens wandelde ik verder richting Gulpen, waar we langs de langwerpige vijver met fonteinen kwamen. Hier waren meer mensen aan de wandel. Na het oversteken van de rijksweg mochten we nog een stukje door Gulpen lopen, voordat we het dal verlieten. Het werd dus weer klimmen, maar wel via een verharde weg. Daar was het druk met scooters. Blijkbaar is het populair om die met een groep te huren en dan door het Heuvelland te gaan toeren. Ik kwam zowel elektrische als benzine-scooters tegen. De eerste soort is voor mij link, omdat ik ze niet hoor aankomen. De tweede soort is vervuilend en zo’n hele groep scooters laat een behoorlijke stankwolk na. Wie dit ooit bedacht heeft… Hoewel we vroeger meestal richting Schin op Geul liepen, bogen we nu af om naar Scheulder te gaan. Daarna ging de route naar Sibbe. Bij café Aan de Kirk twijfelde ik of ik er nog even zou stoppen. Ik wist niet of de dames er al voorbij waren en het was niet ver meer naar de finish. Toch had ik wel behoefte aan een rust. Even zitten dan maar. Een biertje zou ik wel na de tocht nemen, dus voor nu volstond een cola zero. En daarna gauw verder.

Kasteel Neubourg bij Gulpen

Eerst nog een stukje door Sibbe en daarna tussen de maïsvelden door vervolgde ik mijn weg richting de finish. Achter brasserie Van Alles Get ligt een steile helling die we op moesten. Letterlijk de laatste loodjes. Het dorp heet niet voor niks Berg. Tegen kwart voor vijf liep ik het terras bij de finish op en daar trof ik de dames. Ik wilde snel een biertje drinken, maar mocht van de uitbater niet aan dezelfde tafel gaan zitten. Die was namelijk vanaf 17.00 uur gereserveerd. Er was niks meer vrij op het terras. Ik vond het erg onvriendelijk overkomen. Binnen was nog genoeg plek en de dames gingen er eten, dus heb ik daar een Trappistes Rochefort 6 genuttigd, die ik aan de bar gehaald heb omdat de bediening te lang op zich liet wachten. Het was pas rond zes uur dat ik er vertrok. Gelukkig verliep de terugreis wel soepel en stond ik rond half acht weer op station Blerick.

Zaterdag 14-08-2021: Vierde wandeldag
Route “Vue”
Op de zaterdag kon ik sowieso pas later in Zuid-Limburg zijn dan op een doordeweekse dag, dus nam ik de trein van 7.28 uur vanuit Blerick richting Roermond. Het zat echter niet mee; in Swalmen bleek er een defect aan het treinstel te zijn en moesten we er allemaal uit. Het treinstel keerde leeg terug richting Venlo en het werd dus een half uur wachten op de volgende trein. Zo had ik wel even tijd om een broodje te eten. Tegen half negen was ik in Roermond, waar ik kon overstappen op de intercity naar Maastricht. Dit keer ging ik niet verder met de bus, maar nam ik de stoptrein richting Valkenburg. Om twintig over negen ben ik op station Houthem-Sint Gerlach uitgestapt. Daar ligt al geruime tijd een geocache die ik nog niet heb kunnen vinden. Vanwege de vertraging heb ik hem nu ook maar overgeslagen. Ik moest immers ook nog naar de start lopen, bij hotel Vue. Daar trof ik Tonny Mens weer. Ik had inmiddels behoorlijk veel zin in koffie, maar volgens haar werd er op het terras van het hotel niet bediend. Dus stempelde ik mijn wandelboekje en ging ik meteen van start.

Na een stukje verharde weg werd het al gauw klimmen en dalen door de hellingbossen van De Dellen. We kwamen bij een grote metalen trap uit, die ons naar de Curfsgroeve bracht. Bij een klein meertje ligt een geocache die ik ook al eens gezocht heb. Toen vond ik het erg link en was ik bang om in het water terecht te komen. Toch ging ik even kijken en uiteindelijk bleek hij helemaal niet zo dicht aan de waterkant te liggen. Soms moet je gewoon geluk hebben. Iets verderop ben ik op het uitzichtplatform bij de groeve gaan kijken en vervolgens ging de route verder door Dellen, onder de A79 door richting Rothem. Daarna volgden we de Geul naar Meerssen. Bij een stuw heb ik ook nog gekeken of ik de geocache kon vinden. Ik zag hem echter niet en ik durfde de stuw ook niet te betreden. Dan maar verder richting de fraaie basiliek aan de Markt. Bij Bistro en Bar Preuf ben ik op het terras neergestreken voor een cappuccino. De kelner vertelde me dat ze behoorlijk wat speciaalbieren hadden, maar daar was het nog te vroeg voor. Een ander keertje misschien…

Curfsgroeve

Een paar terrasjes verder zaten de dames (Mia, Ina en…?). Ze stonden net op het punt om te vertrekken en dus hebben we een klein stukje samen gelopen. Mijn tempo lag een stuk hoger en dus was ik ze bij het verlaten van Meerssen al weer kwijt. De route ging naar de Kruisberg en in de hellingbossen miste ik een pijltje, waardoor ik aan de rand van Maastricht Aachen Airport uitkwam. Ik had geen argwaan, want dit zat wel vaker in de route van de Heuvellandvierdaagse. Het werd dus een flink stuk teruglopen. Eenmaal terug op de route ging het via de Biesenberg richting Schietecoven en daarna via Huize Vliek verder naar Ulestraten. Van het dorp kregen we niet veel te zien; we bogen al snel af om een flink stuk langs een bosrand te wandelen. Bij een grote boerderij, waar nog hard op het land gewerkt werd, zag ik ineens een krijtbord met reclame van Gulpener bier staan. Er stond “Welkom” op geschreven en ik was enorm nieuwsgierig wat er te beleven viel, dus liep ik de poort van de Wijngaardshof in. Op de fraaie binnenplaats was een mooi terras ingericht en ik werd hartelijk begroet door een leuke dame. Ik vroeg om een plekje in de schaduw en dat was er aan de andere zijde van de binnenplaats, bij de gevel van de boerderij. Ik bestelde een Gulpener Korenwolf en ik zat er zo heerlijk, dat er daarna ook nog wel een Gerardus Kloosterbier in ging. Er zat toch niemand aan de finish op mij te wachten en dus heb ik er meer dan een uur gerust. Tegen 15.00 uur was ik weer aan de wandel, en dat terwijl ik pas ongeveer op de helft van de totale afstand zat!

Vlak na de rust wandelde ik door het gehucht Waterval. Verderop lag, langs een aantal veldwegen, een serie geocaches waarvan ik er drie mee kon pikken. De eerste en tweede waren vrij makkelijk. De derde zag ik zo snel niet en omdat ik al laat was, ben ik vlug doorgelopen. Ik vervolgde mijn weg naar Groot Haasdal. Daarna ging het via Klein Haasdal naar Schimmert, waar de route nog een lus maakte. De fraaie watertoren kwam in zicht. Tegenwoordig zit daar een restaurant, proeflokaal en brouwerij in, onder de naam De Reusch. Helaas kwam de route net niet langs de toren en had ik geen tijd meer voor een uitstapje. Weer terug bij Groot Haasdal passeerde ik een grote houten haas langs een doorgaande weg. Ik was met het verkeer bezig en zag dus pas te laat dat er een geocache moest liggen. Jammer, want ik had geen zin om ervoor terug te lopen. Via een zandweg ging de route naar het Ravensbos. Nadat ik de hooggelegen bosrand gevolgd had, zag ik geen pijlen meer. Het meest logische was om weer het bos in te gaan, naar beneden. Een echtpaar dat via het steile bospad omhoog kwam bevestigde dat er verderop weer pijlen hingen. Beneden heb ik even een bankje opgezocht om een korte pauze te houden en een boterham te eten.

Wijngaardshof Ulestraten

Na het verlaten van het Ravensbos liep ik in de richting van Valkenburg, dat dit jaar niet in de route zat. Onlangs was bij hevige regenval de Geul flink buiten zijn oevers getreden en dat heeft behoorlijk wat schade opgeleverd, niet alleen aan huizen en horeca, maar ook aan de wegen en paden. Er is zelfs een brug weggespoeld. Voor zover ik weet, was het pad langs de Geul tussen Valkenburg en Geulhem nog afgesloten. De tocht ging via Broekhem en Strabeek naar Chateau Sint Gerlach. De grote terrastenten namen het zicht op het fraaie kasteel helaas enigszins weg. Bij het kasteel mocht ik het Geuldal in. Ik verwachtte hier enorm drassige graspaden, maar het viel best mee. Na een brug over de Geul en nog een klein stukje weiland kwam ik bij de Brakke Berg uit. Het eindpunt, hotel Vue, was in zicht. Het terras was leeg en hoewel er mensen binnen waren, viel op een krijtbord te lezen dat het hotel gesloten was. Niet echt klantvriendelijk, als je weet dat er veel wandelaars komen.

Het was inmiddels tien voor zeven en ik had toch wel behoefte aan een finishbiertje. En dus ben ik naar herberg De Geulhemermolen gelopen. Helaas was er geen plek meer op het terras, maar binnen zitten kon nog wel. De anderhalve meter afstand houden was geen enkel probleem. Ik zat onder het genot van een Erdinger Weißbier zelfs nog te kletsen met een paar bewoners van Houthem, over hoe zij het hoogwater ervaren hadden. Het was gezellig en dus bestelde ik nog een biertje. Een Kwaremont, want die had ik nog nooit gelogd in de bier-app Untappd. Even voor half negen werd het de hoogste tijd om richting station Houthem-Sint Gerlach te gaan. Zin in die geocache daar had ik niet meer, dus ben ik gelijk op de trein gestapt. De terugreis verliep voorspoedig. Bij de overstap in Maastricht ging net de zon onder. Dat werd dus sinds lange tijd weer eens in het donker thuiskomen. Het was al na tienen toen ik in Blerick arriveerde. Gelukkig nog een hele zondag voor de boeg om lekker uit te rusten…

Chateau Sint Gerlach

Trouwens, de schrammen van de valpartij in de prikkeldraad hebben nog weken lang pijn gedaan en gejeukt. De grootste wond zag er behoorlijk gerafeld uit. Gelukkig heb ik negen jaar geleden wel een tetanusprik gehad, dus dat hoefde niet opnieuw. Nu (eind december 2021) zijn twee van de drie schrammen nog steeds goed zichtbaar, al zien ze er wel een stuk beter uit. Het zal nog wel een poosje duren voordat ze weg zijn. Misschien blijft er een litteken over? Afwachten…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

37e OLAT Wandeldagen Nijnsel, 06 t/m 08-08-2021

Klik hier voor de website van wsv. OLAT

Datum: 06 t/m 08-08-2021
Tocht: 37e OLAT Wandeldagen Nijnsel
Organisatie: Wsv. OLAT
Internet: http://www.olat.nl/
Afstand: 26 + 25 + 2×5 = 61 kilometer (2 dagen + heen / terug bushalte)
Totaal afgelegd: 49629 kilometer
Weer: Wisselvallig; zaterdag vrij zonnig, wat bewolking, na terugkomst een stortbui met windvlagen, zondag meer bewolking, soms ook zonnig, later een bui. Wind: Z/ZW, 3-4 Bft.
Middagtemperatuur: zaterdag ca. 23 °C, zondag ca. 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: Dag 2 / Dag 3 (1e dag niet gelopen)
Geocache(s): GC437B9 / GC8AHG5 / GC8AHFW / GC8AG0P / GC8AHEH

Vrijdag 06 augustus 2021: Eerste wandeldag
Hoewel nog veel tochten afgelast werden vanwege Corona, gingen de OLAT wandeldagen wel door. Gelukkig maar. Helaas had ik een paar drukke dagen deze week waardoor ik de eerste dag niet kon gaan wandelen. Op woensdag stond er een afspraak bij de bedrijfsarts vanwege mijn burn-out, daarna een afspraak bij de masseuse en ’s middags een reservering voor de fitness. Op donderdag kreeg ik visite; mijn zus, haar vriend en mijn nichtje kwamen naar Alkmaar. En op vrijdag werd eerst mijn flat gepoetst. Pas daarna vertrok ik naar mijn moeder in Blerick. Bovendien zorgt de burn-out er nog steeds voor dat ik sneller moe ben. Maar ik was al lang blij dat ik de andere twee dagen wel kon gaan lopen.

Zaterdag 07 augustus 2021: Tweede wandeldag
Op deze zaterdag nam ik de trein van 6.36 uur uit Blerick naar Eindhoven. Daar kwam ik rond kwart over zeven aan en ik moest er nog een kwartiertje op de bus wachten. Een mooie gelegenheid om even contant geld te gaan halen, dacht ik. Ik wist niet of er op de startplaats met PIN betaald kon worden. Helaas, op station Eindhoven is geen geldautomaat meer aanwezig. Waardeloos dus. Ook was er dit keer geen vervoer van Son naar de start geregeld door OLAT, dus dat werd twee en een halve kilometer extra lopen (enkele reis) vanaf de halte Waterhoef, waar ik om kwart voor acht aankwam. Hoewel ik de route in de GPS gezet had, was het toch nog even zoeken naar het juiste pad in het bos bij de Dommel. Tegen kwart over acht kwam ik aan bij De Vresselse Hut. Het leek wel of Corona helemaal niet meer bestond in Brabant; we gingen door het smalle gangetje naar binnen en naar buiten; waarom niet door de achterdeur de zaal verlaten? Geen looproute in de zaal en bij de starttafel, en verbaasde gezichten als je anderhalve meter afstand probeerde te houden. Voorzichtig zijn dus! Ik moest me nog inschrijven en munten voor de wagenrusten kopen. Gelukkig kon ik bij de OLAT wel met PIN betalen. Bij de bar in de zaal kon dat nog steeds niet, anno 2021…! Dan de koffie maar contant afrekenen. Na een praatje met Nicole en Liona (als ik mij niet vergis) ging ik rond tien voor negen met beide dames op stap, ook al liepen zij een kortere afstand. Het eerste stuk van de route ging toch gelijk op.

In de route zaten weer veel bekende stukken, zoals het Vresselsbos met de Hazenputten, dat we vlak na de start al bezochten. Hier was het nog heerlijk koel. Nadat we de Lieshoutseweg een stukje gevolgd hadden richting Nijnsel, draaiden we af om het dal van de Dommel in te gaan, waar de Veldwegtoren staat. Deze kleine uitzichttoren is een tijdje geleden herbouwd en kan nu weer beklommen worden, al is het op eigen risico. Hoewel ik het uitzicht wel ken, vond ik het toch leuk om even naar boven te gaan en een paar foto’s te maken. Nicole en Liona liepen door en hen trof ik weer op een smal graspad vlak voor de eerste wagenrust, die zowat bij de afslag Sint-Oedenrode van de A50 stond. Tijd voor een bekertje koffie. Na de rust besloot Liona aan de terugweg te beginnen. Nicole en ik liepen verder. De route ging nu door het buitengebied van Sint-Oedenrode, een stukje richting Schijndel. We kwamen over een particulier natuurgebied met vlonders en een meertje. Erg mooi. Ik kreeg ineens een flinke niesbui en Nicole hoorde het van een afstandje. Corona? Nee joh, het zal wel hooikoorts zijn. Het gras stond erg hoog en pollen waren er ook genoeg. Na dit stukje natuur ging het verder naar de Vlagheide, waar we de voormalige vuilstortplaats mochten beklimmen, om boven even van het uitzicht te genieten. Daarna daalden we aan de andere zijde weer af. Na de splitsing die bij het spitfire-monument volgde mocht ik alleen verder wandelen. Een klein stukje bos en weer een fraai privéterrein met bomen, water, vlonders en waterlelies. Ik kende het wel, maar het blijft toch bijzonder.

Veldwegtoren langs de Dommel

Omdat ik al moest lopen van en naar de bus koos ik niet voor de vijfendertig kilometer, maar de vijfentwintig. Al snel kwam ik bij een industrieterrein aan de rand van Schijndel aan de voormalige spoorlijn, het Duits Lijntje, uit. Aan het onkruid dat overal tussen de rails en de steenslag groeit, en de spoorlijn soms volledig overwoekert, is duidelijk te zien dat hier al heel lang geen treinen meer gereden hebben. Bij een seinpaal, iets verderop, moest een geocache liggen die ik niet zo snel kon vinden. De seinpaal bleek ook niet helemaal op het nulpunt te staan, dus keek ik toch nog maar wat beter rond. Na een paar minuten zoeken had ik de cache toch te pakken en kon ik mijn naam in het logboekje schrijven. Intussen werd het ook wat drukker op het parcours. Bij een voormalige overweg zag ik twee jongemannen bezig bij de rails. Ik vroeg of ze ook aan het geocachen waren. Niet dus; ze waren een filmpje aan het opnemen. Nou, hopelijk liep ik net niet door het beeld… Het pad langs de spoorlijn was best lastig te bewandelen. Behalve de diepe kuilen die er veelvuldig inzaten, waardoor ik steeds mijn stapgrootte moest aanpassen, lag er ook regelmatig steenslag op het pad. Bij Eerde verlieten we het Duits Lijntje en nadat ik een grote weg was overgestoken, mocht ik een stukje door het dorp lopen, langs de Sint Antoniusmolen en een oorlogsmonument. Bij de molen ligt een geocache, maar die heb ik al een keer gelogd. Eigenlijk had ik gehoopt op een rust bij camping Het Goeie Leven, waar ze lekkere speciaalbiertjes hebben. Hoewel we er langs kwamen, was de officiële rust een stuk verderop en dus besloot ik toch door te lopen.

In de bossen die volgden namen we niet het vlakke doorgaande pad, maar kregen we een fraai glooiend paadje voorgeschoteld, waarbij we soms wel over een omgevallen boom moesten klauteren. Er waren ook wat extra paadjes ontstaan en zo verliep ik me even, al kwam ik snel wandelaars van een andere afstand tegen, waardoor ik weer op het juiste pad uitkwam. Intussen was ik zelfs een stukje van de route af gegaan om een geocache op te pikken, die ik vlot vond. Voor de volgende cache moest ik ook iets van de route af, door een houtwal naar een ruiterpad. Daar waren echter zoveel mogelijkheden om een cache te verstoppen, waardoor ik hem zo snel niet vond. Het ging te lang duren om verder te zoeken. Na het passeren van de buurtschap Bus, volgde opnieuw een stuk bosrand en bos, met twee geocaches. De eerste was een makkie, maar bij de tweede had ik moeite om de routepijlen te vinden en dus liep ik de cache voorbij zonder er erg in te hebben. Inmiddels wandelde ik het terrein van de rust, bij manege Hertog Jan van Brabant, op. Zin om terug te gaan had ik niet. Wel zin in een biertje! Speciaalbier hadden ze helaas niet, maar wel een pilsener. Hertog Jan, uiteraard… Inmiddels stonden er 18,6 kilometer op de teller; ruim over de helft van de tocht dus!

Duits Lijntje tussen Schijndel en Eerde

Na deze rust, waar ik vijfentwintig minuten gezeten heb, waren en nog 7,8 kilometer te gaan. De route zou dus op ruim zesentwintig kilometer uitkomen. Kort na de rust moest ik een steil talud beklimmen om naar het viaduct over de A50 te gaan. Aan de overzijde van de snelweg ging het ook net zo steil weer naar beneden. OLAT olifantenpaadjes dus! Vervolgens ging de route langs de Beeksche Waterloop. Een eindje verderop stond het gras erg hoog, tot aan mijn oksels! Gelukkig wist ik ongeveer waar het pad liep, want het was soms nauwelijks nog te zien. Goed advies van OLAT om je na de tocht op teken te controleren, maar nog beter zou het zijn om dit dichtbegroeide stuk te mijden om een tekenbeet te voorkomen! Na weer een stuk buitengebied kwamen we bij een kapel in de omgeving van Nijnsel uit. Daar stond de tweede wagenrust, oftewel de soeppost met tomatensoep. De soep was nog best warm en lekker. Meteen na de rust volgde er opnieuw een stukje Lieshoutseweg en daarna ging de route bijna recht toe recht aan terug naar De Vresselse Hut via het Vresselsbos. Even na half vier was ik aan de finish, waar Rudolf en Gerrie al op het terras zaten. Ook kwam Peter van de Ven nog bij ons zitten.

Het werd een gezellige middag. Eerst een groot glas Weihenstephaner Hefeweizen, daarna nog een paar trappistjes, en natuurlijk even bijkletsen omdat we elkaar al zo lang niet meer gezien hebben. Rond half zes werd de lucht ineens gitzwart, begon het behoorlijk te waaien en viel er een stortbui. Hoewel we onder de luifel zaten, hielden we het niet droog en dus vluchtten we naar binnen. Peter vroeg of iemand van de OLAT ons naar de bushalte wilde brengen. Ik vond het geen goed idee om bij een onbekende in de auto te stappen vanwege Corona. Zolang iedereen gevaccineerd is, prima, maar meestal weet je het niet van een ander. Ik ben dus rond tien voor zes te voet naar de halte Waterhoef gegaan. Inmiddels was het wel weer droog, maar de bospaden stonden behoorlijk vol met plassen water. Over één van de paden lag zelfs een boom, waar ik gelukkig nog wel omheen kon. Rond twintig over zes vertrok de bus, dus het was flink doorlopen. Bij het raadhuis stapte Peter in de drukke bus, waar ik een plaatsje voor hem had vrijgehouden. Samen kwamen we om twintig voor zeven aan op station Eindhoven en negen minuten later kon ik met de intercity, 1e klas vanwege de drukte, door richting Venlo.

Fikse hoosbui aan de finish

Zondag 08 augustus 2021: Derde wandeldag
Op de één of andere manier bekroop mij zondagochtend het nare gevoel dat er iets niet in orde was bij de NS. Sommigen noemen dat “beren op de weg zien”, maar ik noem het intuïtie. Dus checkte ik nog even de reisplanner en ja hoor, de trein van 8.36 die ik moest hebben, reed niet! Iets met een defect spoor, als ik het mij goed herinner. Dus moest ik me een beetje haasten om de stoptrein van 8.25 uur naar Roermond te halen. Even voor negen uur had ik daar een overstap naar Eindhoven, waar ik om 9.32 uur aankwam. Zowat precies de vertrektijd van de bus waarmee ik naar Son zou gaan. Dus haastte ik me richting het busstation, waar de bus net aan het vertrekken was. Ik stak mijn kaart nog de lucht in, maar de chauffeur reed door. In het half uur dat ik moest wachten, voegde Peter van de Ven zich bij me en samen reden we naar Son, om vervolgens ook samen naar de start te wandelen. Daar kwamen we rond kwart voor elf aan. Ik schreef me meteen in en zonder koffie te drinken ben ik een kleine tien minuten later aan de tocht begonnen.

De route ging dit keer niet meteen naar het Vresselsbos, maar we namen de veldweg achter de startlocatie en zo wandelden we door het buitengebied richting Breugel. Ik had even een discussie met een paar wandelaars die vonden dat ik wel erg snel liep. Ja, gek hé, als je pas laat kunt starten omdat de startplaats zo lastig bereikbaar is met het openbaar vervoer? Hoewel ik het al zo vaak aan de starttafel gezegd heb, lijkt men zich daar maar bar weinig van aan te trekken. Jammer, zo zit de grote afstand lopen er niet meer in; zeker op zondag niet… Ik stapte dus maar fier door. De route ging om het dorp Breugel heen. Op naar de eerste wagenrust, die aan het Koeienpad stond, het wandelpad van boerderij De Hofstad. Eerst maar vlug een beker koffie, want het was al 12.00 uur en ik had pas zes kilometer gelopen. Acht minuten later was ik al weer op pad. Met een kleine lus kwamen we aan het Wilhelminakanaal, dat we bij de Stad van Gerwen over moesten steken. Zou dit gehucht werkelijk stadsrechten hebben? Volgens de plaatsengids is het een gehucht dat tot het dorp Gerwen behoort en verwijst “Stadt” naar een woonstede. Via het buitengebied wandelde ik verder naar het dorp Gerwen, waar bij restaurant De 3 Gebroeders de horecarust was. Het terras was bijna leeg en ik raakte er nog even aan de praat met een paar wandelaars, onder het genot van een Weihenstephaner Hefeweizen; helaas geen halve liter, maar een kleintje. Misschien ook wel goed, want de pijlenophalers kwamen er aan. Ze moesten de lus van de vijfendertig kilometer nog ophalen, dus hoefde ik me niet te haasten. Mijn GPS was even uitgevallen, maar naar schatting had ik er bij de rust zo’n twaalf kilometer opzitten. Toen ik om half twee verder ging, was ik de laatste wandelaar op de vijfentwintig kilometer. Verderop heb ik wel weer mensen ingehaald.

Wilhelminakanaal bij de Stad van Gerwen

Net buiten het dorp liepen we over een betonplatenweg op een kwekerij, richting de Stiphoutse Bossen. Het was er behoorlijk nat, dus moest ik om de grote plassen heen slalommen. Rudolf was hier eerder geweest en toen bleken de sproeiers nog aan te staan. Had ik even mazzel. Een eindje verderop moesten we weer het Wilhelminakanaal oversteken, maar het werd wel even wachten, omdat de brug omhoog stond. Er moest eerst een bootje langs. Na het kanaal ging de route nog een stukje door het buitengebied en het wat meer bosachtige waterwingebied van Lieshout. Daarna volgde de tweede wagenrust, de soeppost, waar ik Henk Vink trof. Hij was met zijn fraaie oldtimer, een donkerrode Peugeot 404 uit 1973 gekomen. Leuk autootje om te zien. Op de rust heb ik eerst een kop tomatensoep genomen. Daarna had ik nog wel zin in een bekertje fris, maar er was weer eens niks light te krijgen. Alleen troep met suiker. Volgens mijn meetsensor lag een suikertekort wel op de loer, maar cola of iets dergelijks werkt slechts heel kort. Dus nam ik voor mijn laatste muntje twee koeken; een appelkoek en een gevulde koek, die ik onderweg op wilde eten. Helaas begon het wel te regenen en dus moest ik vlak na de rust nog een keer stoppen, onder een paar bomen. Eerst de suiker omhoog zien te krijgen, daarna de paraplu pakken…

Gelukkig duurde de bui niet lang en viel het qua hoeveelheid regen ook wel mee. Het volgende buitje stelde wederom niet veel voor. Het laatste deel van de route ging wel weer door het Vresselsbos, over een stuk waar veel bomen waren omgevallen. Restanten van een storm? Of zou het door de rukwinden van een dag eerder gekomen zijn? Ik kon moeilijk inschatten hoe lang het hout er al lag. Wel oppassen met er overheen stappen en goed kijken naar het krakende bos boven me…! Het was al bijna twintig voor vijf toen ik aankwam bij De Vresselse Hut. Met Rudolf en Gerrie heb ik nog een tijdje op het terras gezeten en een paar trappistjes gedronken, al werd het wel behoorlijk rustig aan de finish. De meeste wandelaars waren op tijd huiswaarts gegaan. Hennie moet er ook geweest zijn (zonder Theo), maar haar heb ik helaas niet meer gesproken. Jammer, na zo’n lange tijd… Rond tien over zes werd het voor mij wel eens tijd om weer op te stappen en richting de bus te gaan, die rond twintig voor zeven vertrok. Wonderbaarlijk knapte het weer helemaal op en ik had ook nog even tijd om een paar foto’s van het oorlogsmonument vlakbij de bushalte te maken. De bus deed er twintig minuten over om in Eindhoven te komen. Daar vergat ik bijna om een upgrade naar de 1e klas op mijn OV-chipkaart te zetten en dus moest ik een keer extra uitchecken. Gelukkig had ik tijd zat om de trein van 19.19 uur richting Venlo te halen. Ondanks de late start op deze zondag was ik slechts een half uur later bij mijn moeder dan op zaterdag. En ik was blij dat ik toch gegaan ben, ondanks de hele onzekere situatie rondom COVID-maatregelen, vaccinaties en hoe een eventuele besmetting in combinatie met mijn diabetes zal uitpakken…

De rode Peugeot 404 van Henk
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zomerwandeling Alkmaar, 01-08-2021

Datum: 01-08-2021
Tocht: Zomerwandeling
Organisatie: – (Eigen tocht)
Afstand: 28 kilometer
Totaal afgelegd: 49568 kilometer
Weer: Overwegend bewolkt, eerst regen, later droog, een enkele opklaring, wind: N/NW 2-3 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 19 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Na de vorige wandeling, drie weken geleden, waarbij het me even teveel werd na zo’n zeven kilometer en waarbij we ons ook nog twee keer vastliepen op omvangrijke werkzaamheden, had ik even helemaal geen zin meer om zelf een tocht in elkaar te zetten en op eigen houtje te gaan lopen. Ik was er echt helemaal klaar mee. Maar nog weken, misschien wel maanden thuis blijven zitten was ook geen optie. Dus besloot ik op deze zondag een tocht in mijn eigen omgeving te gaan maken. Hier kon ik zonder al te veel voorbereiding het aantal kilometers wel redelijk inschatten en een mooie wandeling bedenken, die ik onderweg nog altijd kon aanpassen. Alleen was er in de ochtend flink wat regen voorspeld en dat motiveerde niet om vroeg op te staan, dus haastte ik me niet om te vertrekken. Rond half tien zou het droog worden, maar toen ik buiten onder de luifel bij de ingang van de flat stond, plensde het nog aardig. Het buienalarm gaf nog zeker drie kwartier regen aan, dus toen het wat minder werd, ben ik rond twintig voor tien wel gaan lopen. Vanwege dit pokkenweer kwam al snel het idee op om de tocht maar de naam “Zomerwandeling” te geven. Beetje droge humor op deze natte zondagochtend…

Naar Nieuw Westert
Dus hup, die paraplu boven mijn hoofd en aan de wandel! Eerst een stukje door mijn wijk, De Hoef, en dan het spoor over, om vervolgens richting Heiloo te gaan. Via de Westerweg wandelde ik naar het landgoed Nijenburg, oftewel het Heilooërbos. Sinds ik meer in mijn eigen omgeving ben gaan wandelen, is dit mijn favoriete stukje natuur geworden. Ik stak het spoor weer over en volgde het slingerende bospad langs dikke, oude bomen om daarna richting de Baafjespolder te wandelen. Inmiddels hield het ook op met regenen, wat op de onbeschutte grasdijken erg fijn is. Nadat ik over drie hekken was geklommen kwam ik bij het Maalwater uit. Dit natuurgebied liet ik grotendeels links liggen, want ik nam de weg (en later het fietspad) richting Egmond aan den Hoef. Maar ook dit dorp zou ik niet aandoen, want ik was van plan om naar Egmond-Binnen te gaan. Ik had geen zin om over de grasdijken langs de Egmonder Binnenvaart te lopen, want dan zou ik nog een aantal keren over een hek moeten klimmen, dus besloot ik via de verharde binnenwegen te gaan. In Egmond-Binnen nam ik een iets andere route dan ik gewend ben. Na het oversteken van de N512 moest ik even goed kijken waar het fraaie graspad door de duinen richting gasterij Nieuw Westert loopt. Ik begon wel aardig zin in koffie te krijgen en dus streek ik op het terras bij het restaurant neer, waar ik een cappuccino en een frambozen-yoghurt-gebakje bestelde. Heerlijk! De oude boerderij waarin het restaurant gevestigd is, is na de verwoestende brand in de nacht van 4 op 5 januari 2019 nagenoeg in originele staat herbouwd, met enkele verbeteringen. Vanwege de coronapandemie wilde ik niet binnen gaan kijken, maar van buiten ziet het er erg fraai uit.

De herbouwde gasterij Nieuw Westert

Ik had er circa elf kilometer opzitten en na de rust vervolgde ik mijn weg via het verharde fietspad door de duinen richting de zee. Het was er wel druk met fietsers en wandelaars. Aan het eind van het fietspad volgde een flinke klim door het mulle zand over een duin, voordat ik op het strand noordwaarts kon gaan richting Egmond aan Zee. Het strand en de zee hebben altijd een magische aantrekkingskracht. Het ruisen van de zee en de wind is rustgevend. Heerlijk uitwaaien en er is altijd volk. In Egmond aan Zee was het nog te vroeg voor een volgende rust. Wel jammer, want De Zilvermeeuw is mijn favoriete strandpaviljoen. Dan maar naar boven en een stukje over het duinpad richting het toeristische centrum, met uitzicht op het reuzenrad dat er tijdelijk staat. Nee, ik ben er niet in geweest; het waaide me net iets te hard langs het strand. Bij de vuurtoren J.C.J. van Speijk ben ik wel op het duin geklommen om van het uitzicht te genieten. Eenmaal weer beneden, op de boulevard, passeerde ik een viskraam en het was wel erg aanlokkelijk om een portie kibbeling te gaan halen. Maar bijna zeven euro voor een kleine portie en negen euro voor een grote, als ik het goed onthouden heb, was me toch iets te gortig. Gauw doorlopen dus! Dan maar verderop even stoppen om op een bankje een broodje uit de rugzak halen…

Pittig stukje duin
Al snel verliet ik de boulevard en wandelde ik via de Wilhelminastraat dwars door een woonwijk richting het kerkhof. Daar besloot ik niet meteen de hoofdweg te nemen, maar een steil paadje heuvelopwaarts. Het pad kwam uit bij een uitkijktoren, waar ik een fraai uitzicht had over het dorp en de zee. Zo de zee te zien liggen achter de vuurtoren was erg mooi. De windmolens zag ik niet met mijn beperkte zicht; die vielen me pas later, op de foto, op. Na de fikse afdaling die volgde, wandelde ik richting Egmond aan den Hoef, Ik nam het fietspad om het dorp heen en verderop sloeg ik linksaf de duinen in. Het pad volgde eerst de duinrand, langs een oude tankwering en later langs de tennisvereniging van Wimmenum. Daarna had ik de keuze tussen het lage pad langs de duinrand of het hoger gelegen pad door de duinen. Ik koos voor het laatste. Het was mooi, maar ook pittig door de stukken mul zand die erin zaten. Verderop volgde nog een flinke trap bergafwaarts en meteen daarna weer een trap omhoog. Ik moest boven zelfs even blijven staan om bij te komen. Maar goed ook dat ik hiervoor de tijd nam, want er volgde meteen weer een mul zandpad, voordat ik op de Woudweg uitkwam. Gelukkig was het toen niet ver meer naar de volgende rust, bij gasterij ’t Woud, waar ik inmiddels bijna tweeëntwintig kilometer afgelegd had. Ik verbaasde me over het grote terras. Het was me nooit opgevallen; als ik er kwam zat ik meestal op de veranda aan de voorzijde van het restaurant, langs de weg. Zou dat terras er altijd al geweest zijn? Volgens de bediende wel. Dus nam ik er plaats en bestelde ik een Gerardus Dubbel kloosterbier. Inmiddels voelde ik mijn spieren behoorlijk, dus een pauze was zeer welkom!

Uitzicht op de vuurtoren en de zee vanaf de uitkijktoren in Egmond aan Zee

Vanaf ’t Woud was het nog een kleine zeven kilometer naar huis, over verharde en vlakke wegen. Dus kon ik mijn spieren weer een beetje laten ontspannen. Het eerste stuk, over de Banweg en de Krommedijk, is behoorlijk druk met verkeer. In het voorjaar, meestal zo rond eind maart, begin april, zijn hier prachtig gekleurde bollenvelden te zien. Nu was het er vrij kaal, maar het ver weg kunnen kijken heeft ook wel wat. Na het oversteken van de Hoeverweg ging ik bij de Cobra Ranch de Egmondermeer in, waar ik de slingerende weg richting Alkmaar volgde. Na zo’n drie kilometer liep ik bij sportcomplex De Meent de bebouwde kom in. Nog even onder de ringweg N9 door en tien minuten later, rond kwart voor vijf, was ik weer thuis. Al bijna etenstijd! Ondanks het natte begin van de dag en het grijze weer, was het toch de moeite waard om te gaan; een leuke, mooie tocht met twee goede rusten erin. Zeker voor herhaling vatbaar!

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Westerborkpad Hilversum – Amersfoort, 11-07-2021

Datum: 11-07-2021
Tocht: Westerborkpad etappes 06, 07 en 08
Organisatie: Wandelnet
Internet: https://www.wandelnet.nl/westerborkpad
Afstand: 33 kilometer
Totaal afgelegd: 49540 kilometer
Weer: Nagenoeg geheel bewolkt, twee buien, hoge luchtvochtigheid, benauwd, weinig wind (W, 2 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 23 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5WG7Z / GC49YK8 / GC4JME2 / GC8KTNQ

En weer verder met het Westerborkpad, dit keer drie etappes, vanuit Hilversum naar Hilversum Sportpark, dan naar Baarn en vervolgens naar Amersfoort. Dus nam ik de intercity van 7.44 vanuit Alkmaar naar Amsterdam, waar ik negen minuten had om over te stappen op de intercity naar Hilversum. Ik was er om tien voor negen en had nog even tijd voordat Bart zou arriveren, dus zette ik alvast een overgang naar de eerste klas op mijn OV-chipkaart, voor de terugreis. Daarna ben ik buiten gaan wachten; zo kon eindelijk dat mondkapje af… Bart kwam met het “kippenlijntje” vanuit Ede en hij was er even voor negen uur. Het was nog veel te vroeg voor een lekker speciaalbiertje bij Bar des Boules, de taproom van de Gooische Bierbrouwerij, dus gingen we meteen op pad…

Ietsje teveel
De route volgde eerst het rondje Hilversum, maar dit keer in tegengestelde richting. Die tocht hebben we een kleine maand geleden, op 19 juni 2021, gelopen. We wandelden nu dus eerst door het centrum, waar de winkels nog gesloten waren. Lekker rustig. De meeste horeca was ook nog dicht. Trek in koffie had ik wel, maar het was nog vroeg. Helaas kwamen we voor een dicht hek te staan bij de voormalige begraafplaats “Gedenkt te sterven”, waardoor we een klein stukje terug moesten lopen. Al snel pikten we de route weer op en wandelden we over de Vaartweg richting de wijk Kerkelanden. Zou er in het gelijknamige winkelcentrum horeca zijn? We hebben het maar gelaten voor wat het is; te vaak rusten kost aardig wat tijd. Aan de rand van Hilversum wandelden we eerst langs een autobedrijf waar luxe Jaguars verkocht werden. Daarna ging het een stukje door bosachtig gebied, maar al gauw draaiden we af richting de N403 die we naar Nieuw-Loosdrecht volgden. Daar kwamen we langs een oorlogsmonument met een aantal informatieborden. Er viel een druppel regen. Veel stelde het niet voor. Nadat we twee keer linksaf waren geslagen liepen we weer richting Hilversum. We kwamen langs de Residence Eikenrode, een luxe woon-zorgcomplex. Het fraaie parkachtige terrein gingen we helaas niet op. Wel zagen we een oud, vervallen kasteel aan de rand van het terrein. Even later kwamen we, na zo’n zeven kilometer, langs landgoed De Rading. We waren aan het kletsen, we staken een weg met fietspad over waarbij ik op het verkeer moest letten, daarbij keek ik ook nog op de GPS hoe de route verder ging en ik had intussen wel behoefte aan een rust. In mijn ooghoek zag ik een bord dat ik niet kon lezen en dat irriteerde me ook nog. Het werd me even iets te veel en ik was er helemaal klaar mee dat alles zoveel energie kost. Het wordt tijd dat er weer meer georganiseerde wandeltochten komen, zodat routes goed gemarkeerd zijn, het duidelijk is waar je kunt rusten en waar je gewoon andere wandelaars kunt volgen…

Dwars door het stille centrum van Hilversum

Eerst even die frustratie kwijt zien te raken en dus maar zonder rust verder, op naar het Loosdrechtse Bos en daarna over de fraaie Hoorneboegse Heide. Op het landgoed Hoorneboeg moet ook horeca zijn, echter liepen wij met een flinke boog om het landgoed heen en kwamen we niet langs de ingang. Alle poorten die we passeerden waren dicht. Dus nog geen koffie… Na het landgoed ging de route pas echt over de heide; met een lang fietspad staken we het veld over. Daarna kwamen we weer in de bewoonde wereld; terug in Hilversum. Vlakbij het Lapersveld streken we na ruim dertien kilometer neer op het terras van het Amrâth-hotel, voor een kop cappuccino met appelgebak. Heerlijk, even rust… Na deze pauze van ruim een half uur wandelden we langs de vijver, die ik herkende van een WS78-tocht van lang geleden, naar station Hilversum Sportpark. We zouden voor het station linksaf slaan, maar we gingen toch even het spoor over omdat er aan de andere zijde een geocache moest liggen. Ik trof er teveel groen aan en daardoor vond ik het te gevaarlijk om dichter bij de cache te komen. Later bleek dat ik het pad achter de naastgelegen huizen had moeten nemen, dus deze cache blijft ongelogd liggen voor een volgende keer.

Ongemak op de route
Verderop stak de route alsnog de spoorlijn Hilversum – Utrecht over. Bij de Oosterengweg werd een tunnel aangelegd die onder de spoorlijn Hilversum – Amersfoort door gaat en het was niet duidelijk hoe onze route precies verder ging, dus volgden we de GPS. Gelukkig bleek de volgende overweg nog wel te bestaan en open te zijn. Even later zouden we het Goois natuurreservaat Anna’s Hoeve ingaan, maar er stond een flink hek dat het pad versperde. De omleiding bleek wel gemarkeerd te zijn. Nu begreep ik ook waarom we hier bij het rondje Hilversum een minder aantrekkelijke route voorgeschoteld kregen. Verderop, bij een parkeerplaats, stonden geen markeringen en besloten we toch het natuurgebied in te gaan. Bij de spoorlijn kwamen we wederom een hek tegen, maar er was een paadje langs het hekwerk ontstaan. Ver kwamen we niet; er werd een ecoduct aangelegd en we moesten een stukje omlopen door het bos, waarvan helaas een flink deel al gekapt was. Zonde. Bij de A27 probeerden we langs het spoor onder de weg door te komen, wat ook niet lukte. Via de bouwweg terug naar de hoofdweg dan maar? Het eerste hek, een houten poort, bleek open te kunnen, maar het bouwhek vlakbij de weg zat wel op slot. Gelukkig konden we ook hier een stukje langs het hek door het bos, al was het flink hobbelig. Volgende keer (als het er nog van komt) maar braaf de verharde weg met het fietspad volgen…

Langs het gebouw van de Evangelische Omroep in Hilversum

Aan de andere zijde van de A27 staken we weer de spoorlijn over en gingen we door de bossen van de Vuursche richting Baarn. Ook passeerden we de voetgangersbrug over het spoor, waar we nu niet overheen hoefden. Vlak voor Baarn begon het flink te regenen. Gelukkig was het maar een bui en konden we onder het viaduct van de N221 schuilen. Er waren meer mensen, vooral fietsers, die dat ook deden. Alleen jammer dat er iemand zo nodig een sigaret moest opsteken. Geen ontkomen aan die smerige lucht en met de corona-pandemie in het achterhoofd ook niet echt een lekker idee om het in te moeten ademen… Toen het weer droog werd zijn we gauw verder gegaan. Iets verderop lag weer een geocache, genaamd “Het kippenbruggetje”. Ik vond hem vrij snel en daarna mochten we via de brug het spoor oversteken. Een echt kippenbruggetje vond ik het niet; het was vlak en breed. In Noord-Holland heb je vaak steile, smalle houten bruggetjes met anti-slip-plankjes. Dat zijn pas kippenbruggetjes! We liepen Baarn in en volgden een zandpad langs het spoor richting het station. Het pad heb ik al eens in het donker, met zaklamp, gelopen tijdens een tocht van WS78. Ook wist ik me te herinneren dat er aan de overkant van het spoor een horecagelegenheid is; Eethuys Café De Generaal. Een restaurant in een voormalig stationsgebouw, waar we lekker op het terras onder de oude overkapping konden zitten. Tijd voor een rust dus, met een heerlijk Baarns Blondje van De Brouwkamer.

Gezellige mensen in Amersfoort
Na de rust wilde ik eigenlijk van de route afwijken en door het naastgelegen Baarnsche Bos verder lopen, want anders moesten we een stukje terug en twee keer het spoor oversteken. Maar we mochten niet het terras af via de ingang en de looproute door het restaurant bracht ons zowat terug bij de overweg, dus pikten we daar gewoon de route op, die nog een stukje door Baarn ging. Via een bruggetje over de Praamgracht verlieten we het dorp. We volgden een fietspad dat verderop overging in een weg langs de spoorlijn. Best een lang stuk rechtdoor. De lucht werd alsmaar donkerder en al snel volgde een fikse, korte bui. Toch maar even de paraplu pakken… Op de kaart zag ik links van ons de Eem, maar de rivier kregen we niet te zien. Jammer dat er geen pad over de zuidelijke oever loopt, want dat zou de route een stuk mooier en verkeersarm maken. Vlak voor Amersfoort mochten we nog wel door een groenstrook langs de weg en aan het eind daarvan viel weer een geocache op te pikken. Het kostte enige moeite, want de GPS schoot eerst te ver door. Pas na het lezen van de hint en goed rondkijken had ik in de gaten waar de cache lag. Bart was intussen al een stuk doorgelopen. Via een industrieterrein kwam ik in de Bomenbuurt en later volgde ik de Soesterweg in de Bloemenbuurt, die mij ook weer bekend voorkwam van WS78-tochten, dit keer vanuit de Verkeerstuin in Amersfoort. In een zijstraatje zat nog een listig verstopte geocache in een schutting. Ook deze vond ik na enig zoeken. Bart stond inmiddels verderop langs de Soesterweg te praten met de eigenaar van café Dhamarco. Het café was dicht en er werd druk geklust, maar de eigenaar bood ons een biertje aan dat we in de tuin konden opdrinken. Het was gezellig en we dronken nog een biertje, druk kletsend over van alles en nog wat. Men was erg geïnteresseerd in de verhalen over het wandelen en het Westerborkpad, waarvan de kroegbaas niet wist dat er een markering pal voor zijn deur op de lantaarnpaal zat. We hebben maar liefst anderhalf uur in de voortuin gezeten! Om kwart over zeven zijn we via de kortste weg richting de achterzijde van het station gelopen. Het lusje om naar de voorkant van het station te komen hebben we maar voor lief genomen, al had het mij niet uitgemaakt om het nog mee te pikken. We hadden er sowieso al drieëndertig kilometer opzitten.

Helaas heb ik er niet bij stilgestaan dat ik ook via Utrecht Centraal kon reizen, dus heb ik nog ruim twintig minuten op de trein naar Amsterdam gewacht. In onze hoofdstad had ik negen minuten overstaptijd om de intercity richting Den Helder te halen. Deze kwam om 21.17 uur aan op station Alkmaar, nog ruim op tijd om de bus naar huis te pakken. Of toch maar te voet gaan? Vaak genoeg heb ik geen aansluiting op de bus, dankzij de beroerde dienstregeling, en dan moet ik sowieso lopen. Bovendien zit de bus soms behoorlijk vol en daar had ik geen zin in. Nou, die anderhalve kilometer kon er ook nog wel bij na deze leuke dag…

Dreigende luchten bij het verlaten van Baarn
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wandel2daagse Alkmaar, 01 en 02-07-2021

(Klik op het logo om naar de site van de Plus Wandel4Daagse Alkmaar te gaan)

Datum: 01 en 02-07-2021
Tocht: Wandel2Daagse Alkmaar
Organisatie: Le Champion
Internet: https://www.lechampion.nl/ en http://www.pluswandel4daagsealkmaar.nl/
Afstand: 2 x 25 = 50 kilometer
Totaal afgelegd: 49507 kilometer
Weer: Flink bewolkt, grijs, benauwd, soms wat zon, vrijdagmiddag opklaringen en zonniger. Wind: W, 2 – 3 Bft.
Middagtemperatuur: 18 á 19 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2
Geocache(s): GC8GD3W / GC8BBJ9 / GC8D5GY

Hé hé, eindelijk weer een georganiseerd wandelevenement! Voor mij het eerste sinds 7 maart 2020! Nadat in juni 2020 en juni 2021 de Plus Wandel4Daagse Alkmaar afgelast werd vanwege corona had Le Champion toestemming gekregen om begin juli 2021 een kleinschalig wandelevenement te organiseren. Een tweedaagse met afstanden van 15 en 25 kilometer, waar 1000 deelnemers aan mee mochten doen. Als ingeschrevene voor de vierdaagse van 2020 kreeg ik ook nog voorrang bij de inschrijving van deze tweedaagse. Maar ik twijfelde. Ik had op 21 juni mijn tweede corona-vaccinatie gehad en die zou dus begin juli nog niet de verwachte bescherming geven. Op de startplaats waren wel maatregelen genomen om de anderhalve meter (redelijk) te kunnen borgen, maar onderweg kon men dit onmogelijk handhaven. Hoe wil je bereiken dat wandelaars, en zeker als het bekenden zijn, niet onbewust toch te dicht bij elkaar komen? Het gaat geheid gebeuren. Aan toegangstesten of het tonen van een vaccinatiebewijs werd niet gedaan. Maar ja, we zijn wel buiten, waar het besmettingsrisico erg laag is, en dan maar goed opletten op de plekken waar het wat drukker wordt, zoals bij de horeca. Ik besloot me toch maar in te schrijven op de 25 kilometer in de startgroep van 9.00 tot 9.10 uur. Blijkbaar was dit tijdstip iets te populair, waardoor Le Champion het wijzigde naar 9.20 tot 9.30 uur. Uiteindelijk bleek het op de start enorm mee te vallen met de drukte en was afstand houden daar geen enkel probleem.

Donderdag 01-07-2021; de dag van Bergen
Eigenlijk had ik te voet naar de startplaats, op het parkeerterrein Parcade in de Overstad willen gaan, maar omdat ik vrij laat vertrok zou ik mijn starttijd niet gaan halen. Dus nam ik toch maar de fiets. Ik moest zelfs nog een paar minuten wachten voordat ik mocht vertrekken. De route was gemarkeerd met pijlen en onderweg naar de start was ik al wandelaars tegengekomen. Helaas was er geen routebeschrijving of een kaartje, waardoor ik niet precies wist waar we naartoe gingen. Ja, naar Bergen, maar hoe… Geen idee… We vertrokken in de richting van podium Victorie en daarna staken we het Noord-Hollands kanaal over via het voetpad langs de spoorbrug. Vlakbij de voormalige gasfabriek kwam ik nog enkele leden van de wandelgroep Klaar Mee – Loop Mee tegen en nadat we een praatje gemaakt hadden volgden we een graspad langs de Houtvaart, richting molen De Eendracht. Vlak voor de molen moet je even de woonwijk in en ik vond het duidelijk aangegeven. Toch waren er een aantal wandelaars die ineens bij de molenaar op het erf stonden. Of hij dat kan waarderen, weet ik niet. Na het oversteken van de Houtvaart namen we het pad over de andere oever en wandelden we rondom het stadspark De Oude Kwekerij. Verderop, bij de Bergervaart, was het niet helemaal duidelijk waar we naartoe moesten. Het gele lint wees ons naar de woonwijk Bergermeer, maar daar waren geen markeringen te vinden. Met een aantal wandelaars ben ik richting de Vomar gelopen en dat bleek te kloppen. Vervolgens gingen we onder de ringweg door en kwamen we langs de Viaanse Molen. Daarna mochten we de Sluispolder in om naar Bergen te gaan. Niet over het fietspad, maar over de hoger gelegen grasdijk langs de Bergervaart.

Start van de Wandel2Daagse op het parkeerterrein Parcade

Het begin van de dijk was nog best goed te doen, maar hoe verder we richting Bergen kwamen, hoe hoger het gras werd en hoe meer wandelaars op het fietspad gingen lopen. Vlak voor de brug over de Bergervaart heb ik dat ook gedaan. Het stuk dijk was pittig en net voordat we het dorp ingingen heb ik even een boterham uit de rugzak gehaald. Iets verder, op de Nesdijk wandelden we weer over een fietspad en moest ik even in de berm gaan staan om een hele groep schooljeugd, die ons vriendelijk groette, te laten passeren. Daarna volgde een mooi stukje door Bergen. Fraaie huizen, een park en een zandpad dat ik nog niet kende. Na zo’n zeven en een halve kilometer kwamen we bij de ruïnekerk uit, waar Le Champion een uitdeelpost neergezet had met appels. Die appel ging mee in de rugzak, om thuis op de fruitschaal te leggen en dan later op te eten. Iets verderop kwam ik langs het Plein en ik vond het nog wat vroeg voor een rust. Ik had echter geen idee of we nog horeca zouden tegenkomen, dus ben ik toch maar bij restaurant LadyPapa op het terras gaan zitten om een cappuccino te drinken. Ik trof er zelfs nog een bekende wandelaarster waar ik even mee heb bijgepraat. Na deze korte rust passeerde ik het hertenkamp en ging de route de duinen in. Er volgde een leuk slingerpaadje tussen de bomen en dat kwam aan de rand van het Noord-Hollands Duinreservaat uit. Ik neem aan dat Le Champion voor ons de toegang tot dit natuurgebied afgedragen heeft, al heb ik intussen voor het tweede jaar op rij ook zelf een duinkaart. Bij de ingang van het natuurreservaat is een flinke trap, waar een aantal dames een selfie wilde maken. Ik heb aangeboden ze gezamenlijk op de foto te zetten; zo staan ze er allemaal op en zie je ook wat meer van de omgeving. Na de lange trap omhoog volgde er weer een smal, dalend pad, dat bij de schaapskooi uit bleek te komen. Ook daar stond een “verrassingspost” van Le Champion, waar stroopwafels uitgedeeld werden. Er was koffie te koop, maar de rust in Bergen was nog niet al te lang geleden. Ook hier trof ik een bekende wandelaarster, die ik wel vaker bij WS78 gezien heb. Weer even bijkletsen dus…

Na de schaapskooi staken we de weg tussen Bergen en Bergen aan Zee over. De route ging weer een aardig stuk door het fraaie duingebied, met enkele heuvels en soms een mul zandpad. Bij de Herenweg verlieten we de duinen en wandelden we over de Voert terug naar Bergen. Daar maakten we een ommetje over landgoed ’t Oude Hof. Ik ben hier één keer eerder geweest, maar het was nu wel de eerste keer dat ik het landhuis te zien kreeg. Zo langzamerhand begon ik behoefte aan een tweede rust te krijgen en ik was niet de enige. We hoopten nog een keer richting het centrum van Bergen te gaan, maar toen de route steeds verder zuidwaarts draaide, was het voor mij duidelijk dat er voorlopig geen horeca zou komen. Wel kwam ik Elly, die bij mij in de flat woont, tegen. Ze vroeg of ik ook een bon voor een gratis ijsje had gekregen. Bon…? IJsje…? Nee…? Bij de volgende verrassingspost, op het parkeerterrein van voetbalvereniging Bergen, realiseerde ik me dat het alleen voor leden van Le Champion was. Elly stelde nog voor om het ijsje te delen, maar ik eet onderweg sowieso zelden ijs en ik had er niet echt veel zin in. Geniet er maar lekker van. Ik loop door…

In de duinen bij Bergen

De weg naar Alkmaar, door de uitgestrekte Bergermeerpolder, is behoorlijk lang, maar gelukkig zitten er wel de nodige bochten in. Ik stopte even om een paar boterhammen uit de rugzak te halen; ook een welkome onderbreking. Na het passeren van het bord “Alkmaar” draaiden we rechtsaf de Bergerweg op en hoewel het waarschijnlijk niet ver meer zou zijn naar de finish, besloot ik bij speelpark De Batavier toch even een biertje te gaan drinken op het terras. Er waren meer wandelaars aan het rusten. Ik bestelde een Texels Skuumkoppe en nadat ik het gelogd had in Untappd, de bier-app, kreeg ik van Ludo, eigenaar van de Bierwinkel Alkmaar, commentaar dat het een “vies glas” was. Bedoelde hij nou het bier of het glas? Echt fris rook het niet, maar met mijn 16% zicht is het lastig te beoordelen. Nou, ik hoop er maar het beste van. Na de rust trof ik een groepje dames die wel meeliepen, maar zich niet ingeschreven hadden. Tja, het is openbare weg en die is van iedereen, dus voorkomen kan je het niet. Na het tunneltje onder de ringweg vroegen ze de weg naar het centrum en heb ik ze de Bergerweg op gestuurd. Ik vervolgde de route over de Jan van Scorelkade richting de achterzijde van het station. Nadat ik het gerechtsgebouw gepasseerd ben en via de Victoriebrug het Noord-Hollands kanaal gekruist had, was ik tegen drie uur terug op het parkeerterrein Parcade. De route bleek maar een kleine drieëntwintig kilometer te zijn. Veel te beleven was er niet op dat parkeerterrein, dus hup, op het fietsje, naar huis! Lekker vroeg thuis dit keer…

Vrijdag 02-07-2021; de dag van het Geestmerambacht
Op de tweede dag was ik wel op tijd van huis, waardoor ik te voet naar de start kon gaan. Omdat er in het startvak ruimte genoeg was en het met de drukte enorm meeviel werd er niet meer strikt vastgehouden aan de starttijden. Ik stond even te kletsen en hierdoor startte ik toch op mijn toegewezen tijd. Ook nu vertrokken we weer richting het Noord-Hollands kanaal, maar dit keer staken we het niet over. Via de Noorderkade en het fietspad langs de Kanaaldijk wandelden we richting Koedijk. Daar kwam ik Kees van de wandelvrienden.com tegen en we hebben al pratend een stukje samen gelopen. We liepen richting de Oudieplas, maar vlak daarvoor bogen we af naar links, dus kregen we het water niet te zien. Toch jammer… Al snel kwamen we weer aan het kanaal dat we nog een stuk noordwaarts volgden. Bij de Landman gingen we de Achtergraft op. Meestal een gezellige straat, maar nu was het er stil. Voor zover ik kon zien was de poort aan de achterzijde van café De Bonte Koe dicht, dus geen mogelijkheid om te rusten. Wel stond er een verzorgingspost waar bananen uitgedeeld werden. Ik at er één ter plekke op en Kees liep intussen door. Aan het eind van de Achtergraft, bij de Saskervaart, tikten we nog even het kanaal aan, maar al gauw gingen we een fraai graspad langs de vaart op. Hier heb ik nog nooit gelopen. Waarschijnlijk is het gewoon toegankelijk, dus wellicht kom ik er nog eens. Het pad kwam bij de Saskerbrug uit en nadat we de vaart opnieuw over waren gestoken, volgden we een graspad door een polder richting de Nauertogt. Ik raakte aan de praat met een wandelaar, maar op het smalle pad was het niet te doen om anderhalve meter afstand te houden. Gelukkig ventilatie genoeg buiten! De Nauertogt bleek nog steeds opengebroken te zijn. Men liet ons wel zoveel mogelijk over het graspad ernaast lopen, maar of dat nou zoveel makkelijk was…? Ik betwijfel het…

Kees bij de verrassingspost in Koedijk

Aan de zuidkant van het Geestmerambacht volgde de splitsing tussen de vijftien en vijfentwintig kilometer. Wij mochten nog een lus om de recreatieplas maken. Daar lagen verschillende geocaches, maar veel succes had ik niet. Bij de eerste was het, tussen de bomen, erg donker, waardoor ik het niet aandurfde om hem te gaan zoeken. Bij de volgende waren twee dames al een poosje bezig met het zoeken naar de cache, maar ze vonden hem niet en ik kreeg het vermoeden dat de cache verdwenen was, wat later ook bevestigd werd door de eigenaar. De derde cache kon ik ook al niet vinden en omdat ik ook nog een suikertekort had, besloot ik het geocachen verder maar te laten en een boterham te pakken. Waarschijnlijk moet ik eens in de winter terugkomen als het minder groen is. Ik wandelde door, naar strandpaviljoen El Chiringuito, waar het toch nog best druk was. Ik bestelde aan de bar een Brand Weizen en men vroeg mij of ik al een plek op het terras had. Nee, want het was voor mij volledig onoverzichtelijk en bovendien leek het vol te zitten. Ik moest het bier bij een ander luik ophalen en ik kreeg het mee in een plastic beker. Erg vriendelijk kwam het allemaal niet over. Ik ben maar aan een picknicktafel net buiten het terras gaan zitten. Helaas geen schaduw… Een poosje later wandelde ik langs de oostelijke oever van de recreatieplas. Twee mannen waren aandachtig een informatiebord aan het bestuderen en ze vroegen waar het stuk groen voor naaktrecreatie was. Ik heb ze de juiste kant op gestuurd. De naaktslakken die her en der op het pad lagen trokken zich niks van de toegangsregels aan en recreëerden gewoon naakt waar ze dat wilden… Uitkijken dat je er niet bovenop gaat staan dus…

Aan de zuidkant van het Geestmerambacht stond nog een verrassingspost van Le Champion, waar we een krentenbol kregen. Daarna staken we de Nauertogt over en ging de route een stukje door het nieuwe natuurgebied Geestmerloo, waar mijn fotocamera het begaf. Een vage foutmelding verscheen op het scherm en ik kon het in het felle zonlicht nauwelijks lezen. Wel leken alle foto’s verdwenen te zijn. Balen! Later (toen ik thuis was) bleek dat het indexbestand, zeg maar de inhoudsopgave van de geheugenkaart, stuk was. Gelukkig kon de camera dat zelf herstellen. Met de foto’s was dus niks mis… De route ging verder over het Molentochtpad, waar we opnieuw een splitsing kregen. We mochten via het Daalmeerpad naar Sint Pancras, waar we via een nieuwe woonwijk naar de Twuyvermolen gingen. Daarna maakten we een ommetje langs het kanaal Alkmaar – Kolhorn en de spoorlijn Heerhugowaard – Alkmaar. Nadat we nog een stukje door Sint Pancras gelopen hebben, ging het via het Achtergeestpad naar de Hortus Alkmaar, de voormalige kruidentuinen van VSM. Vanwege het tienjarig bestaan van de stichting Hortus Alkmaar kreeg iedere wandelaar een gratis toegangskaart om nog een keer op bezoek te komen. Op het terrein stond wederom een verrassingspost van Le Champion en er waren diverse gezonde smoothies te koop, maar dat is niet al te best voor mijn suiker. Cola zero hadden ze helaas niet, ook niet in het kascafé. Wel zag ik daar witbier staan van Sancti Adalberti, de brouwerij uit Egmond. Die verleiding kon ik niet weerstaan, dus lekker even onderuitgezakt aan het bier… Twintig minuten rust…

Wandelen door het nieuwe natuurgebied Geestmerloo

Even na half drie begon ik aan het laatste stuk van de route; erg ver kon het niet meer zijn… We mochten weer het Achtergeestpad op en nadat we onder de ringweg door waren gegaan, kwamen we aan de Hoornsevaart. Daar draaiden we de Molenkade op. Langs het fietspad stond een busje geparkeerd en waarschijnlijk heb ik daardoor een pijltje over het hoofd gezien, waardoor ik een extra lus door de Oudorperhout gemist heb. Jammer, maar de tocht was toch al iets langer dan vijfentwintig kilometer en bovendien zou ik ook nog te voet naar huis gaan. Die extra kilometers heb ik dit keer niet in het wandelboekje genoteerd. Via de Frieseweg staken we de Hoornsevaart over. De Koedijkerstraat was vanwege werkzaamheden afgesloten en dus liepen we een stukje door een nieuwe woonwijk, wat een beetje link was met de vele fietsers die het vertikten om even af te stappen. Ik had er bijna ééntje te pakken met de blindenstok. Ook was het even zoeken naar de pijlen; voor de veiligheid was ik al overgestoken, maar blijkbaar was dat de verkeerde kant van de weg. Gelukkig wist ik wel waar we naartoe moesten.

Niet veel later, rond twintig over drie, kwam ik aan bij de finish op parkeerterrein Parcade, waar ik opgewacht werd door Jacinta, die mij de medaille uitreikte en mijn wandelboekje stempelde. Ook mijn collega Henk was er. We hadden afgesproken nog een paar speciaalbiertjes te gaan drinken bij The Scrapyard, de taproom van brouwerij De Moersleutel. Deze lag tegenover de finish en het was er gezellig druk. Daardoor was de tafelkeuze beperkt en werd het wel weer een plekje in de zon. Ook zagen we Ludo van de bierwinkel voorbijkomen; die had verderop, bij HAL 25, een bruiloft. Uiteindelijk hebben we er bijna twee en een half uur gezeten en het liep al ruim tegen zessen, toen ik nog te voet naar huis moest. Henk was met de fiets, dus hebben we niet samen dat laatste wandelingetje kunnen maken…

Hoewel deze tweedaagse een behoorlijk uitgeklede editie was ten opzichte van de Plus Wandel4Daagse; geen 40 kilometer, weinig gezelligheid, minder deelnemers, flink gespreide starttijden; was het toch erg leuk om weer een georganiseerd wandelevenement te hebben en enkele bekende wandelaars te zien. Hopelijk mogen we volgend jaar weer een echte, volledige vierdaagse beleven in Alkmaar…

HAL 25 en The Scrapyard
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen