103de Vierdaagse Nijmegen, 16 t/m 19-07-2019

Klik hier om naar de site van de Nijmeegse vierdaagse te gaan.

Datum: 16 t/m 19-07-2019
Tocht: 103de Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen Nijmegen; Walk of the World
Organisatie: Stichting DE 4DAAGSE
Internet: http://www.4daagse.nl/
Afstand: 4 x 40 = 160 kilometer
Totaal afgelegd: 47023 kilometer
Weer: Heerlijk wandelweer. Overwegend bewolkt, soms zonnige perioden, niet te warm, droog, later iets meer wind.
Middagtemperatuur: dinsdag ca. 21 °C; overige dagen ca. 25 – 26 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GC78V1Q / GC78C6H / GC81XJ7 / GC866KZ / GC7ZFYA / GC80DME
Geocaching events: GC87XET / GC87923 / GC87Y3X / GC88WZM

Dispensatie
Zoals je wellicht al gelezen hebt, wil stichting DE 4DAAGSE mij volgend jaar geen dispensatie op basis van mijn visuele beperking meer geven, waardoor ik terug naar de vijftig kilometer moet. Natuurlijk accepteer ik dat niet. Meer hierover, inclusief de laatste stand van zaken, kun je lezen in het artikel “Niet meer welkom bij de Nijmeegse Vierdaagse?”. Klik op deze link om het te lezen.

Media
Op zondag ben ik naar Nijmegen gereisd en nadat ik mijn bed had opgemaakt in sporthal Bottendaal ben ik naar de Wedren gegaan, waar ik met Bart had afgesproken. Ik had het verhaal van de dispensatie naar verschillende media gestuurd en de Gelderlander wilde meteen een interview voor internet en de krant van dinsdag. Ook maakten ze een video-reportage die bij het stuk op internet gevoegd is. Omroep Gelderland nam een telefonisch interview af en plaatste het verslag op internet met een foto uit mijn weblog. Op maandag heb ik een interview gegeven in de live-uitzending (televisie en radio) van de lokale omroep RN7. Hierin stelde de verslaggeefster dat ik de heer Sackers (marsleider) maar even moest aanspreken op het plein, waarop ik meteen geantwoord heb: “Hoe dan, met zestien procent zicht herken ik hem niet eens…”. Om gelijk eens duidelijk te maken wat een visuele beperking inhoudt… Alkmaar Centraal had via de Gelderlander ook lucht van de zaak gekregen en na een telefonisch interview op dinsdag wilden ze een actiefoto hebben. Die heeft Bart in Elst gemaakt. Het doorsturen heeft wel drie kwartier geduurd dankzij de slechte verbinding van Vodafone. Maar de dispensatiekwestie heeft in ieder geval genoeg aandacht gehad. De linkjes naar de media-artikelen kun je in het eerder genoemde weblog-item vinden.

De foto waarvan Alkmaar Centraal een uitsnede gebruikt heeft

Rondhangen
Verder heb ik op zondag en maandag niet zoveel gedaan. Beetje rondhangen in de stad, op de Wedren en de Ramblas, wat eten en drinken, boodschappen doen en een nieuw opblaasbaar kussentje gehaald bij de Action. Het oude kussentje bleek lek te zijn waardoor ik van zondag op maandag erg slecht geslapen heb. Maandag hadden we ook de eerste avondmaaltijd bij onze wandelgroep Quo Vadis. Omdat ik bij de lokale omroep RN7 moest zijn, was er voor mij een bord eten klaargezet voor in de magnetron.

Niet meer ruilen
Dit jaar konden ook de startkaarten voor de vroege en late start niet meer geruild worden. Je kon alleen nog een aanvraag indienen via de website om je symbool op je polsbandje te ruilen (dus van gladiool naar wandelschoen of andersom). Waarschijnlijk is de reden voor het afschaffen van het ruilen van de startkaarten dat er vorig jaar misbruik van is gemaakt. Mensen met een vroege start hebben na de startscan hun kaartje nog geruild met wandelaars die een later start hebben. Er stond vorig jaar niet voor niets een controle in Lent, net achter de Waalbrug. Als je daar te vroeg met een late start aankwam, klopt er iets niet… Bart en ik hadden wel steeds dezelfde starttijd, maar omdat Bart nog met de trein moest komen wilde hij niet vroeg starten. Dan moest hij wel heel vroeg de deur uit. Hij was er telkens rond kwart over zes en wij zijn dus elke dag net voor half zeven gestart. Sowieso waren de starttijden met een kwartier vervroegd. Vroeg starten op de veertig kilometer kon al om kwart voor vijf. Voor mij sowieso te vroeg; dan krijg ik te weinig nachtrust, heb ik te weinig hersteltijd, zou de dispensatie zinloos zijn en zou ik net zo goed weer de vijftig kunnen gaan lopen, met alle gevolgen van dien…

Beetje rondhangen op de Wedren op maandag…

Geocaches en geocaching-evenementen
Ook dit jaar viel er tijden de vierdaagse wel wat te geocachen en waren er geocaching-evenementen. Door de slechte nachtrust van zondag op maandag en het lekke kussentje dat vervangen moest worden, was ik het jaarlijkse geocaching-evenement van Carolaa maandag op de Wedren compleet vergeten. Dinsdag liepen we bij de Rijkerswoerdse Plassen, waar we vorig jaar de geocache niet hebben kunnen vinden. Dit jaar liep ik er recht op af en had ik hem meteen te pakken. Later die dag was er op de Via Begonia in Lent nog een geocaching-evenement. Ik zocht buiten een tafeltje met het geocaching-logo, totdat Bart ineens een pijl naar een huis zag wijzen. We mochten binnen in de woonkamer even uitrusten en bijkletsen. We troffen er ook Carolaa en ik verontschuldigde me voor het missen van haar evenement. Woensdag passeerden we een geocache vlakbij de Sint Annastraat. Het was er druk en rustig zoeken was er niet bij. Ik wist niet zeker of ik de cache te pakken had en ik vond geen logboekje, dus zijn we maar doorgelopen. Ook de andere dagen kwamen we hier langs en we hebben de cache maar gelaten voor wat hij is. In Wijchen was weer het jaarlijkse evenement “Gezellig een bakkie doen…”, waar we even gestopt zijn en iets te drinken aangeboden kregen. Een andere cache in de buurt hebben we laten liggen, omwille van de tijd. Op donderdag lagen er op de Sint Jansberg tussen Milsbeek en Breedeweg een aantal nieuwe caches langs de Duitse grens. Twee kon ik er vinden, een derde lag net iets te ver het bos in om ernaartoe te gaan en een vierde was blijkbaar verdwenen. Ook hebben we nabij boscafé Merlijn nog vlug een geocache kunnen oppikken. En bij het binnenlopen van Nijmegen troffen we een jaarlijks terugkerend evenement aan waar ik ook even een krabbel in het logboek heb gezet. Op de laatste dag waren er geen geocaching-evenementen en nauwelijks geocaches. Die paar die er lagen, zaten in het laatste stuk van de route, waar het veel te druk was vanwege de intocht. En met daarbij ook nog de vermoeidheid in de benen had ik er sowieso geen zin meer in.

De wandeldagen
Over de wandeldagen valt eigenlijk niet zoveel bijzonders te schrijven. Het weer was prima en de routes waren exact gelijk aan die van 2018. Zoals eerder gezegd zijn we elke dag even voor half zeven gestart en de eerste dag waren we om kwart voor vier binnen. De tweede en derde dag iets later (respectievelijk half vijf en kwart over vier). En zoals gebruikelijk de laatste dag nog wat later, zo rond twintig over vijf. De route is die dag ook twee en een halve kilometer te lang en het is flink druk bij de intocht, waardoor het tempo in het laatste stuk van de tocht er behoorlijk uit is…

Nog genoeg volk op de been die laatste paar kilometer…

Rusten
Alle dagen hebben we de rusten van mijn wandelgroep Quo Vadis aangedaan en hoewel Bart hier niet bij aangesloten is, kreeg hij toch een consumptie. Later hebben we de vergoeding die hiervoor staat alsnog overgemaakt aan de penningmeester. De eerste dag hadden we uit voorzorg vlak voor de post van Quo Vadis al een beker koffie genomen. Ook hebben we bij de rustpost van de Koninklijke Wandel Bond Nederland (KWBN) nog een stop gemaakt. Daar waren heerlijke broodjes met Unox rookworst te koop. Pinnen kon er helaas niet, terwijl ergens geschreven stond dat de vierdaagse “100% Pin-proof” zou zijn.

Op de tweede dag hebben we een kop koffie gedronken bij de Shell-pomp Grootstal, inmiddels ook een traditie. Verder hebben we een kop soep gegeten bij wandelsportvereniging OLAT en een extra stop gemaakt bij grand café Sterrebosch in Wijchen. Vroeger zat ik graag bij grand café Het Wapen van Wijchen, maar daar is het veel drukker en ze zijn behoorlijk duur geworden. Nou is grand café Sterrebosch ook niet echt goedkoop en het bier uit een plastic beker, ook al zit je binnen, viel ook een beetje tegen. Maar je hebt tenminste een fatsoenlijke zitplaats in de grote zaal. En op de tweede dag zijn we ook nog even bij de KWBN aangegaan.

Doorkomst op de Markt in Wijchen

Op de derde dag hebben we vlak voor de Shell-pomp een kop koffie genomen, omdat Bart daar altijd even stopt. Helaas hadden ze geen zoetjes en waren ze ook niet van plan om dit te verzorgen, dus gaat mijn voorkeur toch uit naar de Shell-pomp. In Middelaar hebben we soep gehaald bij de tent van sportvereniging Astrantia. Die was zo enorm zout dat een flinke slok water erna geen overbodige luxe was. En na het beklimmen van de Sint Jansberg bij Milsbeek hebben we het heerlijk rustige boscafé Merlijn opgezocht in Grafwegen, net over de Duitse grens. Daar zaten de nodige bekende wandelaars en werd het tijd om even bij te komen met een groot glas roggenweizen; ééntje die ik nog niet had in mijn verzameling op de bier-app Untappd. Aan het begin van de Zevenheuvelenweg hadden we de derde rustpost van Quo Vadis en een stuk verderop zat de KWBN, waar weer heerlijke Almhof yoghurt uitgedeeld werd. Even geen broodje Unox dus.

Op de laatste dag hebben we de eerste koffie toch maar weer bij de Shell-pomp Grootstal genomen. In Linden hebben we een kop soep gegeten bij het dorpshuis De Burcht. Het was er erg druk en dan gebeurt het wel eens dat de soep op is, maar dit keer hadden we meer geluk. Het grote terras buiten zat helemaal vol. Binnen was het wel wat benauwd en waarschijnlijk is dit de reden dat we er makkelijk een zitplaats konden vinden. We zochten ook nog een nieuwe plek om te rusten in Cuijk en daar kwamen we bij brasserie ’t Heerehuys terecht, waar ik een grote weizen gedronken heb. We waren er pas na twee uur ’s middags weg en Bart begon zich een beetje zorgen te maken over de finishtijd, maar ik wist zeker dat we rond half zes wel binnen zouden zijn. We moesten sowieso voor 15.00 uur over de pontonbrug zijn, anders moet je met het pontje en wordt het echt krap met de tijd. Behalve bij Quo Vadis hebben we verder niet meer gerust. Ik heb nog vlug een flesje Schrobbeler gehaald bij Dolfijn Watersport en Recreatie in Mook, en daarna liepen we in rap tempo terug naar Nijmegen, om daar op de Via Gladiola aan te sluiten in de mensenmassa…

Rust bij boscafé Merlijn in Grafwegen

Weer naar huis
Ook dit jaar ben ik van vrijdag op zaterdag in Nijmegen gebleven. Het opstarten op zaterdagochtend ging moeizaam en ik had behoorlijk veel pijn in mijn armen en schouders, waardoor meehelpen met het opruimen van sporthal Bottendael er dit keer niet inzat. Rond negen uur ben ik met mijn bagage rustig aan naar het station van Nijmegen gelopen, waar ik even na half tien de stoptrein naar Blerick heb genomen. Daar kon ik vrij vlot overstappen op de bus die naar mijn moeders flat ging. Even voor elf uur was ik thuis. Tas uitpakken en daarna heerlijk uitrusten met een kop koffie… En nu maar afwachten wat de toekomst voor mij gaat brengen, met betrekking tot de dispensatie… Volgend jaar weer de Nijmeegse vierdaagse? Wie weet…

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

57e Kennedymars Someren, 06 en 07-07-2019

Klik hier om naar de website van de Kennedymars te gaan

Datum: 06 en 07-07-2019
Tocht: 57e Kennedymars Someren
Organisatie: JOEK Someren
Internet: http://www.kennedymars.nl/
Afstand: 80 kilometer
Totaal afgelegd: 46863 kilometer
Weer: Eerst buien, regen, later droog, bewolkt, soms zonnig.
Middagtemperatuur: ca. 20 °C.
Nachttemperatuur: ca. 11 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Nadat ik de Kennedymars van Sittard dit jaar eens niet had gelopen (vanwege de slechte sleep-inn, dure hotels en de 1e Deventer Wandelvierdaagse die in de week na Pasen werd gehouden), begon het toch weer te kriebelen om een Kennedymars te gaan lopen. Al vroeg ik me na vierenzestig Kennedymarsen wel af of mijn lichaam dat nog steeds aankan, want zo makkelijk gaat het de laatste tijd niet meer. En de tijd dat ik vier tot vijf Kennedymarsen in een jaar liep (Sittard, Someren, Melderslo, Waalwijk en soms nog één erbij) ligt al een flinke poos achter me. Ik had me ook nog niet ingeschreven voor de Kennedymars van Someren en besloot gewoon op goed geluk te gaan, uiteraard met het doel om hem uit te lopen, maar ook zeker met de gedachte dat ik wel zou zien hoe ver mijn voeten en benen mij zouden willen dragen dit keer…

En dus heb ik even na half zes ’s middags de trein naar Helmond genomen. In de stiltecoupé had ik nog een flinke aanvaring met een dame die zat te bellen. Nadat ik haar twee keer op de stickers gewezen had, ben ik in de 1e klas gaan zitten en heb het de conducteur verteld, die haar er nogmaals op wees. Maar in plaats van gewoon haar mond te houden kwam ze verhaal halen en ze vond het nodig om mij te bedreigen. Bij het uitstappen zocht ze me weer op en kreeg ik nog meer verwensingen naar mijn hoofd geslingerd. Ik had echt geen zin om me hier druk om te maken, zo vlak voor een mars van tachtig kilometer, en ik heb haar maar veel succes met de rest van haar leven gewenst. Haar agressieve gedrag heb ik wel nog bij de conducteur gemeld.

Busje komt zo…
De bus in Helmond was iets te laat en de chauffeur was wat chagrijnig. In Asten stapten nog een paar wandelaars in. Waar kwamen die nou vandaan? De bus uit Eindhoven bleek de omleidingsroute (met vervangende halte) niet genomen te hebben. Die chauffeur was nog veel chagrijniger en had de wandelaars er in Asten uit gezet. Gelukkig hadden die wandelaars nog genoeg humor en hierdoor werd de sfeer in onze bus ook wat beter. Onze chauffeur nam wel de juiste omleidingsroute, maar we zouden niet meer bij de halte Leeuwerikstraat komen. Volgens de chauffeur konden de bussen de draai door de smalle straten van de wijk maar moeilijk maken. Hoewel de vervangende halte er honderden meters vanaf lag, werden we wel keurig vlakbij de Leeuwerikstraat afgezet. Even voor zeven uur kwam ik aan bij de inschrijving en die verliep vlot. Daarna had ik wel zin in koffie en die is aan de bar op het plein niet te krijgen, dus liep ik bij café Uncle Buck binnen. Daar had men te weinig personeel om de koffiemachine tijdig bij te vullen, dus werd het alsnog een cola light. Ik vond achter in de zaal een vrije tafel en heb er een paar boterhammen genuttigd.

Een natte ceremonie voor aanvang van de Kennedymars

Toen ik tegen kwart voor acht het startvak in wilde gaan, goot het buiten. Intussen waren alle droge plekken bij het café ook bezet, dus moest de paraplu maar open. Gelukkig werd het kort na de start om 20.00 uur weer droog. De nieuwe route, die sinds vorig jaar in gebruik is, zat nog niet goed in mijn geheugen en het wilde nog niet echt wennen. Schijnbaar kost dat toch meer moeite naarmate ik ouder wordt. Bovendien zaten er ook nog wel wat wijzigingen en verbeteringen in. We moesten een klein lusje door het centrum van Someren maken en passeerden daarna het publiek op het Wilhelminaplein. Vervolgens liepen we het dorp uit en staken we de Zuid-Willemsvaart en de Aa over om in Asten te komen. Nadat we onder de A67 door waren gegaan, kwamen we in Ommel, waar dit keer een extra verzorgingspost was ingericht. Ik had een beetje trek gekregen en hoopte op een lekkere versnapering, maar veel meer dan een bekertje water werd er niet uitgedeeld.

Op tijd aan de koffie
Via Vlierden ging het vervolgens naar Deurne, waar bij het spoor weer een verzorgingspost was. Hier kregen we boterhammen met kaas of worst. Hoewel ik in de enquête van vorig jaar had aangegeven dat er in de eerste dertig kilometer nauwelijks zitplaatsen waren, ontbraken die nu ook weer. En dus besloot ik in Deurne, na ruim vijftien kilometer, even een kop koffie te gaan drinken bij restaurant De Eeterij. Het grootste deel van de wandelaars was inmiddels doorgelopen en dus moest ik in het donker alleen door het centrum van Deurne. Gelukkig had ik de route op GPS, want de pijlen kon ik niet overal vinden. Het was wel nog gezellig druk in het centrum. Ook in het buitengebied had ik de GPS nog wel even nodig. Bij de volgende post, bij restaurant Het Boerenhuis, werd het weer een stuk drukker. Ook hier had men niet voor zitplaatsen gezorgd en van de harde muziek die bij het restaurant vandaan kwam moest ik niks hebben. Ik was sowieso al van plan om door te lopen… De route ging verder via het natuurgebied en recreatieplas Berkendonk naar de wijk Rijpelberg in Helmond. De post bij de scouting had men een paar honderd meter verplaatst en deze stond zowat in de voortuin bij Nicole, figuurlijk dan…

Na het passeren van het Broederbos staken we de Zuid-Willemsvaart weer over en wandelden we richting het centrum van Helmond. Wat een dode boel zeg. Behalve op één uitgaansplein was er niks te beleven. Totaal geen sfeer en het uitgaanspubliek heeft geen oog voor de lopers. En dan lieten we dit jaar ook nog het kasteel van Helmond links liggen. Van mij mag het ongezellige Helmond uit de route. Na het oversteken van de Oude Zuid-Willemsvaart mochten we nog een stukje door een woonwijk voordat we bij een binnenrust kwamen, bij de Koninklijke stadsharmonie Phileutonia. Tijd voor een beker koffie, wat versnaperingen en een zitplaats…

Rust in de zaal van de Koninklijke stadsharmonie Phileutonia

PicNic
Na de rust ging de route een heel stuk langs het spoor naar de wijk ’t Hout, waar we onder het station door liepen. Onderweg naar Brandevoort werd er ook nog chips uitgedeeld door online supermarkt PicNic, waar ik tegenwoordig ook regelmatig mijn boodschappen bestel. Ik raakte nog even aan de praat met de meid in het elektrische karretje. Om dit te mogen besturen blijk je toch een autorijbewijs nodig te hebben. Ze kunnen maximaal vijftig kilometer per uur en mogen zelfs op een autoweg rijden (maar niet op een autosnelweg). Vandaar dat de routeplanner in de PicNic-app aangeeft dat ze via de ring van Alkmaar komen…

In Brandevoort stond een kleine uitdeelpost en nadat ik die gepasseerd was moest ik nog door een nieuwbouwwijk om bij het Eindhovens kanaal te komen. Ook hier zaten kleine wijzigingen in de route. Na het oversteken van het kanaal volgde een flinke lus door Mierlo, waarbij enkele wandelaars het gevoel kregen aardig om te lopen. Op de GPS was dit ook goed te zien. Bij sporthal De Weijer volgde weer een grote rust waar broodjes uitgedeeld werden en we konden er ook koffie krijgen. Daarnaast kregen we van PicNic een banaan gesponsord. Ik liep in de duisternis de sporthal in en toen ik weer buiten kwam, na een lange rust, was het inmiddels licht. En ik was over de helft, zonder problemen…

Het elektrische karretje van PicNic bij de post in Mierlo

De route ging door een bosrijk stukje naar de A67 en nadat we deze autosnelweg waren overgestoken liepen we er een flink stuk parallel aan, richting Lierop. Het was zelfs nog een beetje mistig. Wel jammer van de herrie naast ons, terwijl je hier ook mooi over de Strabrechtse heide kunt lopen. Na de uitdeelpost bij de sporthal van Lierop mochten we wel kiezen; een asfaltroute of een natuurroute. Ik koos voor de natuurroute, die na het terrein van Nirwana via een fietspad de Strabrechtse Heide opging. Tot de post bij boscafé De Soete Inval Vennenhorst zou deze route twee kilometer korter zijn dan de verharde route, en na de post zouden we dat weer erbij krijgen. Ik vroeg me wel af hoe ze zouden controleren dat niemand de beide routes combineert en daarmee twee kilometer fraudeert. Scanmatten heb ik nergens gezien op dit stuk…

Eikenprocessierups
Bij het boscafé had ik wel weer zin in een kop koffie en ik ben dus even achter op het terras gaan zitten. Het gros van de wandelaars was wel voorbij toen ik weer de heide opging. En we werden gewaarschuwd voor de eikenprocessierups, die hier veelvuldig in de bomen zat. Maar die waren we onderweg ook al flink tegengekomen. In deze regio is het echt een plaag en ik begon me toch af te vragen of de jeuk en irritatie die ik op sommige plekken had misschien door de brandhaartjes van dit beestje veroorzaakt werden. Het kan ook iets heel anders zijn… Niet te veel aan denken dus en gewoon lekker genieten van de mooie uitzichten op de heide. De geocaches die hier lagen heb ik maar gelaten voor wat ze zijn en bij het Keelven raakte ik even aan de praat met een buitenlandse jongen. Het groepje sprak een voor mij onbekende Slavische taal en het communiceren ging wat moeizaam. Ook bij camping De Kuilen moest er nog een geocache liggen, maar omdat daar weer een uitdeelpost stond, was het er veel te druk om te gaan zoeken.

Strabrechtse Heide

Vanaf camping De Kuilen ging de route door het landelijke buitengebied terug naar Someren, waar op ruim zestig kilometer een grote post was bij sporthal De Postel. Hemelsbreed zit je hier maar een klein stukje van de finish en dus is het mentaal best pittig om nog zo’n twintig kilometer te moeten afleggen. Ik begon mijn voeten wel redelijk te voelen, vooral de eeltplekken op mijn rechter hiel en onder de bal van de rechter voet. Ik twijfelde of ik ermee naar de EHBO zou gaan. Dat zou echter flink wat tijd in beslag nemen en ik schatte in dat ik de Kennedymars ook zonder schade zou moeten kunnen uitlopen als ik mijn voeten niet liet afplakken. Dus vertrok ik na een flinke rust voor de laatste grote etappe. De lus ging richting Someren-Heide en Someren-Eind. Vroeger liepen we dit aan het begin van de Kennedymars, in het donker, en nu dus aan het eind. Er zaten nog drie kleine posten in de lus. De eerste heb ik overgeslagen en bij de tweede, bij zorgboerderij Wouterbergen, had ik wel zin in een cola light om mee te nemen. Hier waren alleen glazen flesjes te krijgen, dus helaas… Inmiddels hadden we er zeventig kilometer opzitten en het ging nog steeds goed. Op vierenzeventig kilometer volgde de laatste post bij partycenter De Platte Vonder, waar ik het wel tijd vond worden voor een lekker witbiertje op het terras. Daarna nog even rustig die zes resterende kilometers uitlopen…

Beetje gedoe…
Aan de finish, waar ik iets na kwart over twee arriveerde, was het nog redelijk druk. Helaas kwam niemand mij binnenhalen, wat bij mij inmiddels ook voor minder motivatie om Kennedymarsen te blijven lopen zorgt. Nadat ik mijn extra bagagerugzak had opgehaald, wilde ik nog wel een speciaalbiertje gaan drinken. Munten hiervoor moest je uit een automaat halen en dat ging alleen met een veelvoud van vijf. Erg klantonvriendelijk dus. Gelukkig mocht ik van de bardame een paar losse munten hebben tegen contante betaling. Voor de bar met speciaalbieren moest ik iets verderop zijn. Ik dronk er een triple van de lokale brouwerij Eeuwig Zonde en daarna proefde ik nog even het Kennedy-bier van diezelfde brouwerij. Een wandelaarster vroeg waar de lijnbus zou vertrekken, maar ik wist het ook niet zeker. Gelukkig was iemand bereid om ons even naar Asten te brengen, waar gegarandeerd een bus ging. De bus naar Helmond was echter net weg en ik zou een uur moeten wachten, dus besloot ik via Eindhoven te reizen. Wel een flinke omweg, maar het ging prima. Iets na zessen was ik thuis bij mijn moeder en er bleek nauwelijks schade aan mijn voeten te zijn. Wat irriterende eelt- en drukplekken, meer niet. Vol goede moed op naar de vierdaagse in Nijmegen dus, maar nog eerst een weekje bijkomen…

Kennedy-bier van brouwerij Eeuwig Zonde

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

13e Plus Wandelvierdaagse Alkmaar, 19 t/m 22-06-2019

Klik hier voor de website van de Plus Wandelvierdaagse Alkmaar

Datum: 19 t/m 22-06-2019
Tocht: 13e Plus Wandel4Daagse Alkmaar
Organisatie: Le Champion
Internet: http://www.pluswandel4daagsealkmaar.nl/
Afstand: 4 x 40 = 160 kilometer
Totaal afgelegd: 46783 kilometer
Weer: Eerst wisselvallig (buien met onweer), benauwd, later zonnig. Wind: 3-4 Bft uit westelijke richtingen, dag 4 uit het noordoosten.
Middagtemperatuur: Dag 1 ca. 23 °C, overige dagen ca. 20 – 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: dag 1 / dag 2 / dag 3 / dag 4
Geocache(s): GC88DZT / GC86043

Dinsdag 18 juni 2019; loopchip en stempelkaart ophalen
Helaas had ik op deze dag geen carpool naar het werk en dus moest ik met het openbaar vervoer, waardoor ik ook later terug was in Alkmaar. Vanaf het station ben ik direct naar het Waagplein gelopen om mijn loopchip en stempelkaart op te halen. Iemand vroeg nog of ik iets wilde drinken en hoewel ik dorst had besloot ik niet op het aanbod in te gaan, want ik moest thuis nog eten, spullen klaarleggen, mezelf verzorgen en enkele andere voorbereidingen treffen. Maar goed ook dat ik niet op het Waagplein ben blijven plakken, want ik lag pas na 23.00 uur in bed. En de wekker ging om 4.15 uur…

Muziek op het Waagplein bij de opening van de vierdaagse

Woensdag 19 juni 2019; dag 1: Strand- en duinenroute
Zoals elke editie begon ook deze dag met een wandelingetje naar sportcomplex De Meent. Dit jaar mochten we weer bij de ijsbaan starten. Enkele minuten voor half zeven sloot ik aan in de rij van het startvak en nadat het startschot gelost was mochten we door de Egmondermeer naar Egmond aan den Hoef. Daar passeerden we de slotruïne en later ging het door de duinen naar Egmond aan Zee, waar we dwars door hotel Zuiderduin liepen. Tot op het strand waren er geen bijzonderheden. Achter ons doemde een gitzwarte lucht op en er waren al plaatsen waar onweer gemeld was. Ik was bijna bij strandpaviljoen Zuid in Bergen aan Zee en besloot toch maar even een kop koffie te gaan drinken. Een kwartier later kwam de regen met bakken uit de lucht. Het zou nog zeker een uur duren voordat het droog werd, dus regenhoes om de rugzak, paraplu opsteken en gaan…

Ik had de wind in de rug, waardoor mijn regenhoes flink nat werd en het water over mijn trainingsbroek liep. Tegen de tijd dat ik bij Camperduin was, was mijn ondergoed ook nat. Gelukkig hield de regen op, al bleven er wel donkere wolken met een enkele klap onweer boven de duinen hangen. Hoewel we die kant op moesten hebben we er geen last van gehad. Via Groet ging het richting het buitencentrum van Staatsbosbeheer bij Schoorl, waar we de duinen in mochten om bij bospaviljoen De Berenkuil uit te komen. Tijd voor een lekker glas Gerardus kloosterbier. Intussen had ik mijn boterhammen uit de rugzak gehaald en toen het bier op was, ging de tocht verder via de fietspaden door de duinen naar Bergen. Bij de ruïnekerk kwam ik Trees uit Venlo met een aantal vriendinnen tegen. Ik besloot even een speciaalbiertje te gaan nuttigen bij Fabel’s Eten & Drinken, en even later zaten zij ook op het terras. Samen liepen we het laatste stuk door de Bergermeerpolder terug naar Alkmaar. Op de ijsbaan dronken we nog een paar pilsjes en rond half vijf werd daar opgeruimd. Blijkbaar moest het vat leeg, want er werd ons nog een flinke tree bier voor de neus gezet. Een klein beetje aangeschoten liep ik vervolgens naar huis…

Regen en onweer boven de duinen tussen Hargen en Camperduin

Donderdag 20 juni 2019; dag 2: Broeker Veilingroute
De dag begon dus met een lichte kater en het kostte mij wat moeite om op te staan. Vlak voor het startschot kwam ik aan bij sportcomplex De Hoornse Vaart en de route was weer gelijk aan die van het jaar ervoor. Via de Oudorperpolder en het witte kerkje in Oudorp ging het naar het kippenbruggetje over het kanaal Omval – Kolhorn en daarna de polder in richting Obdam. De stempelpost daar was iets eerder op het parcours neergezet en ik besloot niet te gaan rusten in Obdam. Ook kwam ik de Volkswagen Samba spijlbus van Sunset Drive (uit 1966) weer tegen. Rondom klonken vrolijke deuntjes en ik heb de diskjockey even een hand gegeven. Via Rustenburg en een graspad door een mooie polder ging het naar Hensbroek, waar de ijsclub voor koffie had gezorgd. Mijn eerste rust.

Na Hensbroek moest er een nieuwe geocache bij een kippenbruggetje liggen. Ik stak de brug over maar kon die cache niet vinden, dus besloot ik door te lopen. Niet veel later viel er een aardige bui en ging ik even schuilen. Tegen de tijd dat ik mijn paraplu te pakken had, werd de regen al minder. We liepen de Berkmeerpolder in en werden ineens van de dijk af gestuurd, het weiland in. Ik begreep het eerst niet, totdat ik verderop veel auto’s en een paar hijskranen op de dijk zag staan. Midden ertussen stond een tankwagen in de berm met de cabine gevaarlijk dicht bij het water. Blijkbaar was hier iets misgegaan en moest de vrachtwagen getakeld worden, waardoor wij er niet langs konden. Ik raakte lichtelijk vermoeid en de geocaches in deze polder die ik nog niet gevonden heb, heb ik maar gelaten voor wat ze zijn. Op naar het dorpshuis van Veenhuizen, voor een heerlijke kop soep…

Het stuk door Heerhugowaard en Zuid-Scharwoude vind ik altijd wat minder leuk. Het Rijk der 1000 Eilanden is al wat fijner om doorheen te lopen. En ik vind het nog steeds jammer dat de veertig kilometer altijd voor museum Broeker Veiling langs geleid wordt. Je kunt er ook doorheen, maar dan moet je de weg weten. Vroeger stond er nog wel eens een bordje met de keuze wel of niet door de veiling, maar dat is er niet meer. Ik heb het wel al vaak gezien en ben er nu dus niet doorheen gegaan; voor nieuwelingen is het zeker de moeite waard. Bij de Van Arkelschool waren ze al druk aan het opruimen, maar ze hadden nog wel cola light en er stonden nog een paar stoeltjes om te rusten. Daarna ging de route door het winkelcentrum waar de plaatselijke supermarkt DEEN krentenbollen uitdeelde. Vervolgens wandelden we naar Sint Pancras en door de Hortus (de tuinen van VSM) terug naar sportcomplex De Hoornse Vaart. Ik zag Trees nergens en binnen stond de muziek veel te hard, dus heb ik buiten op een muurtje maar even mijn pilsje gedronken. Daarna heb ik mijn fiets opgehaald uit de stalling bij het Van der Meij college en ben ik naar huis gereden.

Hier is iets niet helemaal goed gegaan…

Vrijdag 21 juni 2019; dag 3: Heilooërroute
De derde dag start altijd bij het AFAS AZ-stadion, waarvan op 10 augustus 2019 een gedeelte van het dak is ingestort door storm en slechte lasverbindingen. Ook wij zijn er wellicht onderdoor gelopen, omdat we zowel bij vertrek als bij binnenkomst een halve ronde door het stadion maken. Je moet er toch niet aan denken dat zo’n dak instort als er honderden mensen onderdoor lopen, en al helemaal niet als zo’n stadion vol zit met maximaal 17.000 toeschouwers. Of het stadion volgend jaar nog gebruikt kan worden als startplaats, dat zal afwachten worden…

We verlieten het stadion en gingen het graspad in de Boekelermeer op, dat normaal niet toegankelijk is. Het weer was gelukkig een stuk opgeknapt. Over landgoed Nijenburg (ook wel het Heilooërbos genaamd) wandelden we naar Heiloo, om vervolgens via Rinnegom naar de duinen te gaan. Daar volgde een pittig stukje door het mulle zand, waarbij we even aardig mochten klimmen en dalen. Wel erg mooi. Uiteindelijk kwam ik in Egmond aan Zee uit. Het strandpaviljoen De Schelp bleek afgebroken te zijn en het was vervangen door een prachtige, nieuwe en grote strandtent “Nautilus aan Zee”. Ik kreeg er van een wandelaar een kop koffie aangeboden. Daar moest ik helaas wel lang op wachten, maar ik had nog tijd genoeg.

In zuidelijke richting ging het vervolgens over het strand naar de volgende strandopgang, waar ons weer een pittige klim wachtte. We mochten ook nog een extra lus door het ruige duingebied maken voordat we bij gasterij Nieuw Westert kwamen. Dit restaurant is in januari 2019 afgebrand en wordt (hopelijk) weer herbouwd. Er was wel een rustpost opgebouwd op het naastgelegen parkeerterrein. Helaas was er geen cola light te krijgen en de volgende rust zou nou een flinke tijd op zich laten wachten, dus nam ik even een beker koffie. Na de splitsing van de vijfentwintig en veertig kilometer mocht ik nog een flinke lus door de duinen maken om naar Bakkum-Noord te komen. De plek waar vorig jaar de uitdeelpost stond was ingepikt door de verzorgers van een groep militairen in opleiding die ook meeliepen. De post was verplaatst naar een boerenschuur aan het Groenelaantje, waar we altijd gratis koffie mogen halen. Vanaf Nieuw Westert een mooie afstand om weer even te rusten…

In de duinen bij Egmond aan Zee

Aan de rand van Egmond-Binnen kwamen we aan de Zeeweg, die we langs de abdij een flink stuk richting Heiloo mochten volgen. Dankzij een routewijziging mochten we deze doorgaande weg iets eerder verlaten en zo kwamen we bij het bedevaartsoord Onze Lieve Vrouwe ter Nood. Nadat ik even in de beide kapellen gekeken had, ben ik een cola light voor onderweg gaan halen bij het Oesdom. Na het oversteken van de N203 volgde weer een splitsing en mocht ik nog een flinke lus maken door het Oosterbos en een paar wijken van Heiloo. Op het landgoed Willibrordus was de laatste rust en daar heb ik een pilsje gehaald. Helaas was er alleen maar Heineken te krijgen en alle banken en tafels stonden vol in de zon, dus zocht ik verderop een bankje in de schaduw op, waar ik nog een interessant gesprek had met een wandelaar.

Ik kreeg nog een paar zakjes chips van de DEEN en daarna mocht ik de A9 oversteken, om langs deze drukke weg terug te lopen richting het AZ-stadion. De dames van de Beemsterkaas stonden verderop kaas uit te delen, maar waren alles al een uur te vroeg aan het opruimen. Het groepje wandelaars voor mij kreeg een zak kaasblokjes mee voor onderweg en ik mocht er ook een paar hebben. Heel verrassend mochten we dit keer in de Boekelermeer door de autoshowrooms lopen. Met mijn beperkte zicht heb ik niks aan een auto, maar het was wel leuk om grapjes te maken tegen de verkopers, zoals: “Ik ben iets kwijt… Mijn autosleutels…” of “Ik wil bij jou wel een auto kopen, maar dan wel met chauffeur…”. Ook kregen we een ijsje voordat we onder de N242 door mochten, terug naar het stadion. Bij binnenkomst werd ik door Gerrit herkend die mij een pilsje aanbood. Zijn vriendengroep was een feestje aan het bouwen en haalde steeds weer bier. Ik heb ook maar een treetje van zes pils gedoneerd. Zelf heb ik het na vier pilsjes voor gezien gehouden, want ik moest nog met de fiets naar huis en ik wilde de volgende dag niet weer een kater hebben…

Parcours dwars door de autoshowroom…?

Zaterdag 22 juni 2019; dag 4: d’Oude Stadroute
Nadat ik mijn fiets geparkeerd had in de bewaakte stalling bij het PCC Oosterhout, stond ik net voor half zeven aan de start op het parkeerterrein bij sportcomplex Oosterhout. Via het gelijknamige park ging de route naar de binnenstad en daarna over de Ringersbrug naar de Overstad. Frieseweg, Munnikenweg en Oudorperpolder, allemaal bekend terrein. En daarna langs de molens, de Rekerdijk op, door de Rekerhout langs de kinderboerderij en de scouting. Ook bij speeltuin ’t Span, waar een rust was, ben ik doorgelopen. We passeerden recreatiegebied Geestmerambacht aan de oostzijde en daarna kwam ik bij manege Beukers, waar ik zin had in een kop soep. Inmiddels zaten er rum twaalf kilometer op. Kort na de manege volgde de splitsing van de vijfentwintig en veertig kilometer, en mocht ik richting Warmenhuizen. Vlakbij het gele fietstunneltje onder de N504 kreeg ik wat last van mijn rechtervoet en moest ik mijn schoenen even anders strikken, maar echt veel hielp het niet.

Na Warmenhuizen ging de route naar Tuitjenhorn, waar we rust hadden bij dierenpark Van Blanckendaell. Tijd voor een Texels speciaalbiertje. De rechter kleine teen bleef wel aardig pijn doen en ik dacht eerst dat een iets te lange nagel de oorzaak was, dus maar even naar het Rode Kruis. Die hadden ze erg ongelukkig in een gangetje naast het toilet gepropt, waardoor het veel te krap was. En ze mochten ook geen nagels knippen, maar volgens hen was de nagel kort genoeg. Ik kon het ter plekke niet zien of zelf doen, maar thuis heb ik er later toch nog iets vanaf gehaald. Ze hebben mijn tenen ingepakt in vette watten en dat liep toch iets prettiger, al kreeg hierdoor een ander stuk van de voet weer meer druk te verwerken. Maar ach, ik hoefde nog hooguit twintig kilometer… Eerst maar eens richting Krabbendam en helaas lieten we de uitzichttoren aan de Westfriese Omringdijk weer eens links liggen. Bij Krabbendam mochten we de dijk op en het vakantiepark Het Geestmerambacht was nog een rustmogelijkheid. Ik besloot door te lopen, door Schoorldam langs het Noord-Hollands kanaal naar Koedijk. Hoewel ik meestal bij de Molenschuur (naast maalderij De Gouden Engel) ga rusten, ging ik nu toch weer eens bij café De Bonte Koe naar binnen. Het was er gelukkig niet al te druk en niet te luidruchtig, en het assortiment speciaalbieren was ook uitgebreid. Dus nam ik een lekker witbiertje op het lounge-terras.

Na nog een stukje Achtergraft, waar de gezelligheid al behoorlijk weg was, kwam ik weer aan het kanaal dat we nu tot in de stad moesten volgen. We staken de Koedijker vlotbrug over om bij de controlepost naast de Sluismolen te komen. Iets verderop viel ook nog een nieuwe geocache op te pikken. Daarna moesten we via de Vlielandbrug weer naar de overkant, omdat de Victoriebrug bij de Vue-bioscoop eruit ligt. Bij de bouw zijn de bruggenhoofden niet zwaar genoeg uitgevoerd, waardoor deze gloednieuwe brug niet meer gebruikt mag worden. Ik ben benieuwd wat men hier aan gaat doen. Via de Tesselsebrug gingen we onder het stadskantoor door en daarna het Bolwerk op. Bij het Zevenhuizen werden de traditionele zonnebloempjes uitgedeeld. In het park was er op verschillende plekken muziek, evenals in de binnenstad van Alkmaar. Door het winkelgebied ging het vervolgens richting het Waagplein, het laatste stukje over de rode loper. De finish had ik zowat voor mij alleen, maar op het Waagplein was het nog aardig druk op de terrassen. Een collega stond mij na de finish op te wachten. Het was mij een beetje te druk en te luidruchtig, dus besloten we een rustiger plekje op te zoeken. Het was wel frappant dat het pontonterras van café De Pilaren helemaal vol zat, terwijl ernaast, bij café Stapper, niets te beleven was. We zijn daar op het ponton gaan zitten en hebben er twee trappistjes gedronken. Omdat de terrassen in de schaduw liggen, werd het wel een beetje fris en zijn we niet al te lang gebleven. Ik moest nog naar de Oosterhout lopen om mijn fiets op te halen, en na een klein kwartiertje rijden zat voor mij deze editie van de Alkmaarse vierdaagse erop. Het was de elfde keer voor mij…

Finish op het Waagplein

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Niet meer welkom bij de Nijmeegse vierdaagse?

Geen dispensatie
=
Geen vierdaagse 2020!

Uiteraard behoeft de bovenstaande kreet wat uitleg. Eerst even stukje geschiedenis:

  • In 1997 liep ik mijn eerste vierdaagse in Nijmegen. Met uitzondering van 2014 ben ik er elk jaar geweest, dus dit jaar (2019) loop ik voor de 22e keer.
  • De eerste vier jaar heb ik voor diploma gelopen (twee jaren 4×30 kilometer en twee jaren 4×40 kilometer). Met 2006, het jaar waarin de vierdaagse na de eerste dag afgelast werd, kom ik dit jaar dus op medaille nummer 17.
  • Van 2001 tot en met 2012 heb ik 4×50 kilometer gelopen, elf keer, totdat het vanwege ernstige overbelasting niet meer kon.
  • Vanaf 2014 tot nu (2019) heb ik dispensatie aangevraagd vanwege mijn klachten (met name visuele beperking en de vermoeidheid die dit met zich meebrengt tijdens de vierdaagse). Dit betekent dat ik 4×40 kilometer mag lopen, in plaats van 4×50 kilometer.

In april van dit jaar ontving ik deze brief (klik hier om hem te lezen) van Stichting DE 4DAAGSE. De strekking van de brief is dat er geen dispensatie op afstand meer verleend wordt aan mensen met een visuele beperking en ik vanaf 2020 weer de reglementaire afstand (4×50 kilometer) moet gaan lopen. De brief geeft geen uitleg over de reden waarom het beleid gewijzigd is. Daarom heb ik een toelichting gevraagd (klik hier om deze te lezen).

Uiteraard ben ik het niet met hetgeen in deze brieven vermeld staat eens:

  • Allereerst vind ik het genomen besluit onsportief en respectloos naar mensen met een visuele beperking toe. Het laat duidelijk merken dat mensen met een beperking niet welkom zijn bij de vierdaagse.
  • De reden dat ik dispensatie aanvraag is niet dat ik geen 4×50 kilometer kan lopen; dat heb ik al lang bewezen. De drukte is echter zeer vermoeiend en bovendien kost mijn verzorging meer tijd. Hierdoor krijg ik te weinig rust om dagelijks om 4.00 uur aan de start te staan. Hierin ben ik bij het aanvragen van dispensatie altijd eerlijk geweest naar de organisatie.
  • In de toelichting schrijft stichting DE 4DAAGSE dat de beleidsregels nooit de mogelijkheid geboden hebben dispensatie op afstand aan te vragen vanwege een visuele beperking. Bij mijn eerste aanvraag in 2014 is hier niet op gewezen, en later ook niet. Hiermee heeft stichting DE 4DAAGSE verkeerde verwachtingen gewekt; mijn situatie zal nota bene nooit beter worden, hooguit slechter…
  • Stichting DE 4DAAGSE rept op geen enkele manier in deze toelichting over het feit dat het lopen van een dergelijke vierdaagse voor mensen met een visuele beperking wel degelijk zwaarder is dan voor een gezond persoon. Naar mijn mening moet er wel degelijk op enige manier compensatie plaatsvinden voor deze extra inspanning.

Voor mij betekent dit besluit dus geen Nijmeegse vierdaagse meer vanaf volgend jaar. De manier waarop stichting DE 4DAAGSE hiermee omgaat heeft mij doen besluiten om tijdens de vierdaagse in ieder geval mijn verhaal in de media te doen:

  • De Gelderlander heeft een interview en videoreportage op hun site geplaatst (klik hier). Verder is het interview in de krant van dinsdag 16 juli 2019 verschenen (klik hier).
  • Omroep Gelderland heeft een interview op hun site geplaatst (klik hier).
  • Bij de lokale omroep RN7 ben ik op maandagavond 15 juli 2019 live in de radio- en televisie-uitzending geweest om 18.45 uur. Helaas kan ik dit niet terugvinden op internet.
  • Alkmaar Centraal heeft het nieuws via de Gelderlander opgepikt, een telefonisch interview gedaan en dit op hun site geplaatst (klik hier).

Stichting DE 4DAAGSE heeft in diverse media ook gereageerd en aangegeven dat men mij uitgenodigd heeft om nog te reageren. In hun tweede brief staat dat zij hopen dat ik met de toelichting begrip heb voor hun keuze en dat ik met hen daarover van gedachten kan wisselen indien gewenst. Inmiddels heb ik een brief opgesteld en verzonden naar stichting DE 4DAAGSE en wordt er ook door specialisten naar de juridische kant van het besluit gekeken. Maar daarover later meer…

Bijlagen bij dit bericht:

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , | 3 reacties

32e Pinksterdriedaagse Breda, 08 t/m 10-06-2019

Klik hier voor de website van de S.N.J.B.

Datum: 08 t/m 10-06-2019
Tocht: 32e internationale pinksterdriedaagse / 27e internationale pinkstertochten
Organisatie: S.N.J.B.
Internet: http://www.bloggen.be/snjb/
Afstand*: 40 + 30 = 70 kilometer
Totaal afgelegd: 46623 kilometer
Weer*: Zondag warm, toenemende bewolking, later benauwd. Weing wind. Droog. Maandag vergelijkbaar met zondagmiddag.
Middagtemperatuur: Ca. 21 – 23 °C.
Foto-album:  Klik hier
Routes*: Dag 2 / Dag 3
Geocache(s): –
*1e dag niet gelopen

Zaterdag 08-06-2019 (dag 1):
Dit jaar had ik niet veel zin om naar Breda te gaan. Het is er wel gezellig, maar de routes zijn altijd nagenoeg hetzelfde en je komt ook twee dagen twee keer (dus in totaal vier keer) op de rust in het Oudlandstraatje in Effen. Ik wilde weleens iets anders. Dus had ik de uitnodiging van Kees en Inge om te komen slapen ook afgeslagen. Ik was van plan om op zaterdag naar de Michaëlmars in Nijmegen te gaan. Op vrijdagavond was ik pas om twaalf uur in Blerick en ik zou om zes uur in de trein moeten zitten, dus werd mijn nachtrust te kort. Ik ben zaterdag maar niet gaan wandelen…

Zondag 09-06-2019 (dag 2):
Voor de zondag had ik wel Breda in gedachten, omdat ik dan veertig kilometer kon lopen en het ook wel weer eens leuk zou zijn om Kees en Inge te zien. Inge heeft wel gelopen, maar Kees lukt dat helaas niet meer. Ik heb om 7.06 uur de eerste trein richting Eindhoven genomen. Daar was de overstap te krap om de intercity naar Breda te halen, want ik moest door de tunnel. Dus bleef ik zitten tot ‘s-Hertogenbosch. Met de intercity richting Roosendaal ging het vervolgens naar Breda, waar ik om 8.40 uur aankwam. Zo vroeg rijden er nog geen bussen richting de Tuinzigtlaan en dus nam ik een OV-fiets. Het ophalen ging best vlot en om negen uur kwam ik aan bij de startplaats, de Prinsentuin van Cooth. Inge was net vertrokken en ik kreeg haar telefonisch niet te pakken, omdat haar mobieltje het niet deed. Ik dronk vlug een beker koffie waarna ik om kwart over negen gestart ben, in de hoop Inge nog in te halen.

Vijvertje bij de Prinsentuin van Cooth

De route ging zoals gebruikelijk eerst een stuk door de woonwijk Haagpoort richting de Aa of Weerijs en later langs het Amphia-ziekenhuis aan de Langendijk. Later staken we nog een keer de Aa of Weerijs over en verliep ik me even, omdat ik foto’s van de “Kolenkit” aan het maken was en per ongeluk het pad naar het Zaartbos voorbij liep. Na het doorkruisen van het Zaartbos volgden we de Aa of Weerijs een stuk en zat er een kleine wijziging in de route, waardoor we flink door het hoge gras langs een aantal vennetjes mochten lopen. De pijlen hingen soms ver weg en hierdoor zag ik ze niet, dus was het een beetje gokken welk pad ik moest nemen. Ook nu liep ik iets te ver door. Via een stukje Mastbos en de brug “Het Vlonderke” over de Aa of Weerijs wandelden we naar Effen, rechtstreeks naar de rust aan het Oudlandstraatje. Ik had Inge daar verwacht, maar ze was er niet. Dus bestelde ik een beker koffie en ging ik zo zitten dat ik iedereen zag aankomen. even later kwam Inge met een groepje wandelaars aanlopen. Ook zij hadden zich blijkbaar verlopen…

Na een praatje nam ik afscheid van Inge, omdat zij de twintig kilometer liep. Ik moest een beetje om de tijd denken en ik zou haar later wel bellen op haar huistelefoon. De lus van de veertig ging eerst naar de parallelweg langs de A16, dus een hoop geluid van het voorbijrazende verkeer. Ter hoogte van knooppunt Galder volgde de splitsing met de twintig kilometer en werd het pas echt rustig op het parcours. Via een breed grindpad ging ik naar de Krabbebossen, waar de route in een rechte lijn dwars doorheen ging. Na een klein stukje drukke harde weg liepen we de Zandstraat op die we een flink stuk moesten volgen richting de buurtschap Breedschot. Daarna wandelden we door naar Klein Oekel, waar ook weer een rustpost van de organisatie was. Ik had me ingeschreven met verzorging en kreeg hier dus een kommetje soep. Ook nam ik gelijk de banaan mee, die ik eigenlijk pas bij de tweede doorkomst zou krijgen. Na een pauze van een kwartier vertrok ik rond twintig over twaalf voor de meest verre lus van de veertig kilometer. Na de rust sloegen we meteen rechtsaf een straat in en verderop wandelden we langs een grote camping, ’t Oekeltje. Na de camping volgden we de rand van het Oekelsebos en via een graspad kwamen we bij een trekpontje over de Aa of Weerijs uit. We zouden eigenlijk voor het water het graspad naar links nemen, maar dat was nauwelijks begaanbaar. Dus moesten we het water oversteken. Er was niemand in de buurt. Het trekpontje in mijn ééntje bedienen was best zwaar, zeker met mijn pijnlijke armen en schouders. Maar toch is het gelukt. Aan de overkant sloeg ik klakkeloos linksaf het verharde fietspad op. Later ben ik toch teruggelopen om te kijken of er een pijl stond. Een paar wandelaars die na mij kwamen vertelden dat ik goed liep.

Trekpont over de Aa of Weerijs

Verderop staken we de Aa of Weerijs nogmaals over via een brug en zaten we weer op de originele route. Toen ik een breed grindpad opging herkende ik het weer van vorig jaar. De route ging verder via een brede verharde weg naar de camping Laarse Heide, waar we bij restaurant ’t Koetshuis konden rusten. Ik dacht dat ze daar wel een witbiertje hadden, maar helaas… Gelukkig was er wel een Grimbergen Dubbel te krijgen en die smaakte buiten op het terras ook prima. Inmiddels begon het wel wat meer bewolkt te raken en werd het benauwd, omdat er ook bijna geen wind stond. Na de rust mochten we nog een lusje maken door het aangrenzende bos en boerenland, waarna het al gauw weer terugging richting Oekel. Onderweg kwam ik Arie tegen en we raakten aan de praat, dus liepen we samen naar de volgende rust. Ik wilde er eerst eigenlijk niet stoppen, maar we hebben toch een korte pauze genomen en ik dronk even een bekertje cola light. Vervolgens liepen we door Klein Oekel, via de Klein Oekelsestraat weer naar de Zandstraat. We liepen nu aardig wat stukken tegen de heenweg in, zo hier en daar met een klein lusje net even anders… En als we nou het fietspad rechtdoor gevolgd hadden, zouden we zowat bij de horecarust van de derde dag zijn uitgekomen. Maar dat was niet de bedoeling, dus liepen we netjes via de aangeven route terug naar de Krabbebossen en zo kwamen we op de Montenslaan uit. Daarna volgde opnieuw een stukje Krabbebossen om uiteindelijk rond kwart over vier op de laatste rust, wederom op het Oudlandstraatje in Effen, uit te komen. Mijn verzorgingsbonnen waren op en dus kocht ik twee flesjes Jupiler; één voor mij en één voor Arie.

De laatste etappe ging eerst over de Aa of Weerijs en daarna staken we de A16 en de hogesnelheidslijn over. We volgden een verharde weg naar het Mastbos, waar we nog een aardig eindje doorheen wandelden. Daarna ging het via de wijk Ruitersbosch naar het Zaartpark om vervolgens via de wijk Heuvel terug te keren bij de Prinsentuin van Cooth. Volgens een blaadje op de inschrijftafel mochten we tot 18.00 uur finishen en dus hadden we nog drie minuten over. Ik dronk met Arie een Jupiler en intussen belde ik Inge op. Ik had toch die OV-fiets mee en het leek me wel leuk om even bij hen op bezoek te gaan. De route had ik al in de GPS gezet en om zeven uur was ik bij hen. We hebben wat gekletst en koffie gedronken, waarna ik rond kwart over acht weer op de OV-fiets gestapt ben. Tegen half negen was ik op het station en wilde ik bij Smullers een snack halen, want ik had nog niet gegeten. De automatiek was echter leeg en wachten op een vers gebakken snack ging te lang duren, dus haalde ik bij de Kiosk maar vlug een frikandellenbroodje. In de trein naar Eindhoven heb ik nog een boterham genomen en thuis, dat was inmiddels tegen half elf, nog een bekertje yoghurt. Echt veel honger had ik sowieso niet. Ik twijfelde eerst nog of ik op maandag naar Mechelen zou gaan, maar dan moest ik zo laat nog alles voorbereiden. En dus leek Breda me toch een betere optie, want de GPS was er toch al klaar voor…

Lange Dreef in het Mastbos

Maandag 10-06-2019 (dag 3):
Op pinkstermaandag reden de treinen als op zaterdag en dus kon ik een half uurtje eerder weg. En nu was de overstap in Eindhoven wel te halen, omdat de treinen vanaf hetzelfde perron vertrokken. Dus was ik om 7.52 uur al in Breda, waar ik voor acht uur al op de OV-fiets zat. De bus pakken was nog steeds geen optie. Rond kwart over acht was ik op de start waar Inge al op mij zat te wachten. Officieel mochten we toch pas om negen uur weg, dus tijd genoeg voor een beker koffie. Rond kwart voor negen werd er toch al gestempeld en kregen we de routebeschrijving mee. We liepen met een groepje wandelaars meteen Princenhage in en nadat we onder de A16 door waren, volgden we de Turfvaart richting Effen. Vorig jaar liep ik op de automatische piloot rechtdoor richting de rust en miste ik bijna een lusje door het dorp, maar nu mochten we rechtstreeks naar de rust op het Oudlandstraatje. Opnieuw tijd voor een beker koffie dus. Vervolgens ging de route naar de bossen van de Vloeiweide en dus lieten we de voormalige camping Fort Oranje links liggen. Inge wilde graag het oorlogsmonument zien, maar wist niet meer precies waar het was. We zouden er net niet langskomen. Het stond wel beschreven op de routebeschrijving. Ik ben er inmiddels vaker geweest en wist het feilloos te vinden. Er waren nog enkele wandelaars aanwezig en nadat we een paar foto’s gemaakt hebben zijn we weer verder gegaan.

Nadat we het bos uit waren, liepen we via het gehucht Hellegat naar Rijsbergen. Maar echt het dorp in gingen we niet. We kwamen langs golfpark De Turfvaert en vervolgens wandelden we naar een sluis in de Aa of Weerijs. We volgden het fietspad richting een ander deel van Rijsbergen. Langs het fietspad stonden prachtige rode, witte en blauwe bloemen. Aan het eind van het fietspad sloegen we linksaf en langs een doorgaande weg kwamen we bij Connie’s café, waar de horecarust was. Het was er druk, maar we vonden nog een plekje op het terras. Ook hier zag ik zo gauw geen witbier en dus bestelde ik een Triple Karmeliet. Hoewel triples niet mijn favoriete biertjes zijn, smaakt deze heerlijk zoet en ietwat fruitig. Het was genieten. We hadden de tijd en namen een flinke rust van veertig minuten. Bovendien waren we al dik over de helft van de tocht. Even na één uur gingen Inge en ik weer op pad. De lucht achter ons betrok behoorlijk en ik wilde wel het open veld uit zijn voordat er onweer kwam, maar gelukkig kwam het nog niet en bleef het ook droog. Via een flink stuk harde weg kwamen we in Kaarschot, waar we ook weer bij de sluis in de Aa of Weerijs kwamen. We namen het graspad langs het water richting de Montenslaan. Vorig jaar stond het gras hier erg hoog en was het voor Inge lastig lopen. Nu was er gemaaid en ook al een platgetrapt paadje ontstaan, dus ging het makkelijker. Na een stukje Montenslaan mochten we weer via een ander pad door de Krabbebossen terug naar het Oudlandstraatje in Effen voor de laatste rust.

Bloemenpracht langs de Aa of Weerijs bij Rijsbergen

Ik had nog twee bonnen over en nam tomatensoep. Voor het frisdrankbonnetje wilde ik graag met bijbetaling van vijftig cent een Jupiler hebben, maar dat vond de organisatie niet goed. Dus hield ik het maar bij een cola light. We hadden nog zo’n zes kilometer voor de boeg. De route ging weer via het fietspad onder de A16 en de hogesnelheidslijn door, en via ’t Vlonderke naar het Mastbos. Na een paar bospaden wandelden we over een voormalig Koninklijk landgoed en vervolgens kwamen we op de Doctor Batenburglaan uit, waar we over de weg moesten lopen omdat het voetpad opengebroken was. Bij het Novotel staken we de Graaf Engelbertlaan over en iets verderop wandelden we door het park langs de Turfvaart richting de Kolenkit. Vlak voor de grote flats die aantrekkelijk zijn vanwege hun enorme lelijke zwarte kleur en blokkendoos-karakter gingen we linksaf de wijk Heuvel in. Nu was het nog één rechte weg terug naar de finish, waar we om kwart voor vier binnenkwamen. Ik had Inge het voorstel gedaan om samen met Kees nog iets te gaan drinken in de stad, en dus heb ik na het afmelden meteen mijn OV-fiets opgehaald. We zijn lopend naar de stad gegaan, want zo’n fiets kan maar vijfentwintig kilo hebben op de bagagedrager. Volgens Inge moesten we Kees oppikken bij de bushalte Vlaszak en dat zou zo’n twintig minuten lopen zijn. Het was enorm druk in het centrum en we deden er een half uur over. Toch waren we precies om half vijf op de halte, maar geen spoor van Kees. Die bleek thuis te zitten. Waar het misgegaan is weet ik niet; daar bemoei ik me verder ook niet mee…

We hadden geen zin om nog een flink stuk terug de stad in te lopen en bovendien kwam er een fikse bui aan, dus gingen we naar het speciaalbierencafé De Beyerd dat vlakbij de bushalte lag. Ik bestelde er een Chaams Dubbel, die waarschijnlijk bij ons in de regio niet zo snel te krijgen is. Daarna ging een Viven Smoked Porter er ook nog wel in. Inge zat een beetje op hete kolen omdat ze Kees niet zo lang wilde laten wachten, dus even voor half zes nam ze de bus naar huis. Ik ben nog in het café blijven zitten en heb rustig mijn biertje opgedronken. Daarna was het nog maar een klein stukje naar het station met de OV-fiets, al moest ik wel aan de achterzijde zijn en dus een omweg maken. Ik haalde een gehaktstaaf bij de Smullers omdat ik wel wat trek had gekregen en daarna nam ik de trein van 18.09 uur naar Eindhoven. Even voor half acht stapte ik in Blerick uit, om vervolgens naar de flat van mijn moeder te fietsen. Want er stond nog een heerlijke warme maaltijd voor mij klaar…

Biertje drinken met Inge bij de Beyerd

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

2e Meerdaags Wandelevenement Venray dag 2, 01-06-2019

Klik hier voor de website van het Meerdaags Wandelevenement VenrayDatum: 01-06-2019
Tocht: 2e Meerdaags Wandelevenement Venray
Organisatie: Stichting Meerdaags Wandelevenement Venray
Internet: https://wandelevenementvenray.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 46553 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, nauwelijks wind, erg warm.
Middagtemperatuur: ca. 28 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6FMX2 / GC2HPTD / GC7Z8M6

De Grand Tour de Bree van Hemelvaartsdag was best pittig, dus nog drie dagen wandelen zat er even niet in. Ik had verschillende wandelaars horen vertellen over de driedaagse in Venray en ik wilde het toch eens meemaken. Dus besloot ik een dagje mee te gaan lopen. Het werd de zaterdag. Zo had ik vrijdag om bij te komen van de tocht in Maasbree en zondag om uit te rusten van Venray. En maar goed ook, want het was warm. Dat ben ik niet meer gewend en dus werd het een vermoeiende veertig kilometer…

Via Merselo door de Ballonzuilbossen naar Vredepeel
Om 6.22 uur ging er een trein van Blerick naar het station van Venray, dat in Oostrum ligt. Vanaf daar had ik de keus: OV-fiets of de bus. Ik had weinig zin in extra inspanning en dus besloot ik de bus te nemen. Even voor zeven uur kwam die aan in het centrum van Venray en na een paar minuten lopen was ik op het Schouwburgplein. Daar stond een grote tent waar ik me in moest schrijven. Nicole was er ook en samen zijn we rond tien over zeven van start gegaan met de eerste lus van de veertig kilometer, die dertig kilometer lang zou zijn. Eerst liepen we nog een aardig stuk door de bebouwde kom van Venray. Bij het verlaten van het dorp kwamen we vlakbij een geocache die we na een paar minuten zoeken niet te pakken hadden, dus zochten we het parcours maar weer op. Door de grotendeels landelijke omgeving ging het richting Kleindorp, een deel van Merselo. Er zaten mooie stukken tussen, maar ook een stuk fietspad langs een doorgaande weg. Het dorp Merselo hebben we links laten liggen. We gingen naar de Ballonzuilbossen waar we ook nog een stukje doorheen liepen. In de omgeving herkende ik veel punten van de wandeltochten die ik bij wandelsportvereniging De Natuurvrienden uit Merselo heb gelopen. Verderop aan de Kuulenweg ligt een prachtig heidegebied maar daar gingen we helaas niet heen. We bogen af richting Vredepeel, waar we na negen kilometer de eerste rust bij het multifunctioneel centrum hadden. Omdat het buiten al flink zonnig was, zijn we binnen een kop koffie gaan drinken.

Het was al vroeg warm…

Op het toilet kwam ik Henri Floor tegen, die alle drie de dagen liep. We vertrokken weer en Henri was al weg. We staken de N277 over en liepen de Vliegveldbossen in. Later haalden we Henri weer in, bij het hek van vliegbasis De Peel. Intussen waren we ook al langs het circuit van Raceway Venray aan de Kempkensberg gekomen. Er werd geracet dus stil was het absoluut niet in de bossen. Ook wandelden we een stuk langs het defensiekanaal van de Peel-Raamstelling, waarbij we enkele bunkers passeerden. Bij de Deurneseweg had ik gehoopt een geocache op te kunnen pikken langs deze verdedigingslinie, maar hij bleek iets te ver weg te liggen. We moesten nu het fietspad langs deze drukke weg bijna anderhalve kilometer volgen. Dat vond ik toch een minder leuk stukje. En toen we eenmaal afsloegen was het onduidelijk aan welke kant van de beek we moesten lopen. Het pad rechts ging door een bosje en was erg smal, het pad links van de beek bestond uit los gras. We kozen voor het laatste. Gelukkig bleken beide paden op de weg verderop uit te komen. Al snel liepen we Ysselsteyn in en na een stukje nieuwbouwwijk volgde op ruim negentien kilometer de tweede rust, bij kwalitaria Forest. Op de kaart stonden drie soepen vermeld, elk voor vier euro, maar voor de wandelaars had men een tomatensoep zonder brood voor €2,75 en die smaakte prima. Later heb ik nog een blikje Pepsi Light gehaald voor onderweg, want het was enorm dorstig weer.

Weversloseberg
Aan de rand van Ysselsteyn liepen we een stukje van een museumroute en daarna doken we de bossen van de Rouwkuilen in. In het bos was het nog prima uit te houden, maar in open terrein brandde de zon behoorlijk. Ik had me intussen ook al twee keer ingesmeerd met zonnebrandcrème factor 50+. Na het oversteken van de N270 wandelden we naar de Weversloseberg en daar lag een geocache op de top. Ik had eerst geen zin om deze “berg” te beklimmen. (Nou ja, het is eigenlijk maar een heuvel, een stuifduin van 38,6 meter boven NAP). Maar de route bleek met een lusje toch deze heuvel op te gaan en na enig zoekwerk had ik de kleine cache te pakken. Nicole was intussen doorgelopen en ik trof haar weer op de derde rust, bij de manege van Hermkushof. Ik dronk er even een cola-light, want voor een biertje vond ik het nog te vroeg met deze hitte.

Bunkers van de Peel-Raamstelling langs het defensiekanaal

Inmiddels zaten we op zesentwintig kilometer en voelde ik mijn voeten aardig. Het leek wel of er blaartjes gingen ontstaan op mijn rechter hak en onder mijn rechter dikke teen, dus heb ik alles even voorzien van een nieuw laagje skin-lube. Dat is een soort vaseline, maar dan beter… Het blijft iets beter en langer op de huid zitten. Wielrenners schijnen het ook te gebruiken om schuurplekken en blaren te voorkomen. Na de rust liepen we door het gehucht Weverslo terug naar Venray. Daar kwamen we via de wijk Kulut het dorp in en verliep ik me nog even. Nicole riep me terug want we moesten een klein stukje door het natuurgebied Vlakwater. Een heel klein stukje maar, voordat we door de bebouwde kom teruggingen naar het centrum. Op het Schouwburgplein konden we na dertig kilometer even uitrusten. Omdat ik na afloop van de tocht ergens een speciaalbiertje wilde gaan drinken, wilde ik nu al graag van de gratis consumptie die we aan de finish zouden krijgen gebruikmaken. Dat was geen probleem, dus ik nam een biertje. Het was pilsener en misschien nog wel laag-alcoholisch evenementenbier, dus dat moest kunnen. Nicole was even naar haar hotel aan de overkant van het plein gelopen en nadat ze terug was, zijn we aan de tweede lus van de veertig, de laatste tien kilometer, begonnen. Het kostte wel aardig wat moeite met deze warmte om daar nog zin voor te maken…

Herinneringen aan vroeger…
We moesten een stukje door het winkelhart van Venray, waar het nog best druk was. Bij de Oude Markt bogen we voor de kerk rechtsaf en even later kwamen we langs het huis aan de voorkant van de kerk, waar ik in mijn schooltijd (HLO) een vriendin had. In die tijd hebben we samen de fietsvierdaagse van Venray gedaan en de Kennedymars van Venray bestond toen nog. Ik wandelde nog niet, maar we hebben wel samen een keer de Kennedy-toertocht gefietst. Maar dat ligt al zo’n vijfentwintig jaar achter me… We draaiden de Stationsstraat in en daarna wandelden we een flink stuk door de wijk Landweert. Vlakbij de PLUS supermarkt ging ik nog een geocache oppikken en hierdoor was ik Nicole kwijt. Het werd laat en een tweede cache in de wijk liet ik maar zitten. Na het oversteken van de A73 volgde een klein stukje bos aan de rand van het natuurgebied Boschhuizen. Vervolgens staken we de spoorlijn Venray – Nijmegen over en volgden we deze richting Oostrum. Daar hadden we nog een rust bij ’t Allemanscafé. Ik dacht eerst dat Nicole er zat, maar ze bleek toch doorgelopen te zijn. Ik dronk er even een cola-light en daarna ben ik aan de laatste vijf kilometer begonnen.

Langs het spoor naar Oostrum

Na het oversteken van een overweg kwam de route langs het station van Venray en daarna mochten we een saaie lus over een industrieterrein maken. Gelukkig geen honden hier, want het was er aardig uitgestorven en ik was er wel een beetje bang voor. Vlak na het viaduct van de A73 was ik aan het twijfelen welke kant ik op moest en ook op het terrein van de GGZ-instelling Vincent van Gogh was de bewegwijzering onduidelijk. Er stond een bordje linksaf, maar zo kwam ik op een binnenplaats uit waar ik niet verder kon en de bewoners mij vreemd aankeken. Later zag ik er ook nog een bordje rechtsaf hangen. Markeringen stonden sowieso behoorlijk willekeurig; dan weer rechts, dan weer links van de weg, soms in zichtrichting, dan weer in looprichting… Hier kan nog wel wat verbeterd worden… Maar uiteindelijk vond ik met wat gepuzzel, vragen en zoeken toch de juiste weg. Al snel was ik weer in het centrum, waar ik om tien over vijf bij de finish aankwam. Precies tien uur over veertig kilometer gedaan. Dat is best wel lang voor mijn doen…

Een kroeg vol speciaalbieren…
Het wandelboekje werd gestempeld en ik kreeg een sticker, stoffen embleem, medaillespeld en een promotietasje. Nicole zat al bij haar hotel aan de cappuccino. Toen ze die op had zijn we nog even naar proeflokaal Goesting gelopen. Omdat het terras helemaal vol zat zijn we naar binnen gegaan. Daar was het lekker koel. Ik had best eens een Westvleteren 12 willen proberen, maar die is aardig aan de prijs omdat het slechts in beperkte oplage gebrouwen wordt. Bovendien was het met 10,2% alcohol best pittig met dat warme weer. Dus besloot ik toch maar een Weißen te kiezen die ik nog niet in mijn verzameling op de bier-app Untappd had. Het werd een Paulaner Hefe-Weißbier Dunkel. Terwijl ik daarvan aan het genieten was, keek ik even in de reisplanner. Alleen nog maar belbusjes naar het station…? Met de bus naar Blerick kon pas over een uur en de rit zou ook bijna een uur duren… Had ik nou toch maar die OV-fiets gepakt ’s ochtends… Gelukkig bleek er toch nog een reguliere bus naar station Venray te rijden om 18.34 uur, die met een overstaptijd van drie minuten aansluiting gaf op de stoptrein naar Blerick. Waarom de 9292-reisplanner die optie niet ziet, is mij een raadsel… En zo was ik dus rond zeven uur terug in Blerick. Behoorlijk vermoeid, maar wel dik tevreden…

Station Venray (in Oostrum)

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

15e Grand Tour de Bree, 30-05-2019

Klik hier voor de website van de Grand Tour de BreeDatum: 30-05-2019
Tocht: 15e editie Grand Tour de Bree
Organisatie: Stichting Herberg Papilio
Internet: http://www.herbergpapilio.nl/grand-tour-de-bree
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 46513 kilometer
Weer: Eerst (mot)regen en stevige wind, later droog en minder wind, benauwd, geheel bewolkt.
Middagtemperatuur: ca. 20 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Om uiteenlopende redenen was het al een paar jaar geleden dat ik de Grand Tour de Bree gelopen heb. En toen ik zag dat ze bij rijvereniging en ponyclub De Cowboys in Maasbree zouden starten, had ik er eerst helemaal geen zin in. Het is een mooie omgeving, maar wel ongeveer een kilometer van de plek waar ik op 14 april 2019 door een Rottweiler gebeten ben… In een mailwisseling met de organisatie werd mij verzekerd dat we er niet langs zouden komen. Sterker nog, men heeft de route naar aanleiding van mijn mail aangepast. En dus besloot ik rond zeven uur met de fiets ernaartoe te gaan. Met de bus had ook gekund, maar dan zou ik er pas later zijn. Volgens de buienradar zou ik er droog aankomen, maar helaas begon het al te regenen toen ik Blerick uit was. Ik besloot de toeristische route door het buitengebied te nemen, ook al was die honderd meter langer. Ik had geen zin om langs de doorgaande weg te fietsen. Rond half acht was ik op de startplaats, waar de eerste wandelaars al vertrokken. Bij de inschrijving zat een consumptiebon en die heb ik meteen verzilverd voor een beker koffie. Na een praatje met de organisatie en de uitleg van de routes ben ik om acht uur vertrokken. De route van veertig kilometer bestond uit twee lussen van twintig kilometer, waarbij we dus op de startplaats een rust zouden hebben. Het oude systeem van een basisroute met daaraan vast een aantal extra lussen had men dus losgelaten, wat ik best jammer vind.

Het startlokaal, bij rijvereniging en ponyclub De Cowboys

Mortelsven
De eerste lus ging door de bossen naar de Houthei. Het was nog steeds wat aan het regenen, maar niet hard genoeg om de paraplu te pakken. Het parcours begon al meteen met een paar pittige bospaden. Daarna verliep ik me bijna. De pijlen stonden soms slecht zichtbaar achter een struik of heg en het was dus belangrijk om de routebeschrijving goed te lezen. Ook stonden de pijlen voor mij soms wat ver weg. Een eindje verderop liepen we om het crossterrein van een motorclub heen, waar het nu gelukkig rustig was. Geen herrie en stinkende uitlaatgassen dit keer. Ook mochten we een halve ronde om de visvijver “Mortelsven” maken. Het groen tiert hier weelderig waardoor er nog maar een paar open plekken zijn waar je fijne foto’s kunt maken. Vlak na de vijver wilde ik even naar de bijtwond kijken, want ik had er de avond voor de tocht per ongeluk een flinke korst vanaf gestoten. En dat deed nog best wel zeer. De wond was nu flink gevoelig en ik voelde hem prikken onder de verbandkous. Maar toen ik even stilstond had ik meteen een aantal muggen om me heen. Vlug doorlopen dus…

Na het voormalig gereformeerd kerkhof waar nog maar één kruis staat, draaiden we terug richting het Dubbroek. Volgens de routebeschrijving moesten we rechtsaf terwijl de pijlen naar links stonden. Dat zorgde voor enige verwarring. Maar naar rechts was niet logisch, want dan zouden we weer bij de motorclub uitkomen. En daar waren we al geweest. Dus maar gewoon de pijlen volgen, de Kwistbeek oversteken en door het weiland richting het Dubbroek. Daar volgde een splitsing en wij mochten een graspad langs een sloot nemen. Vlak voor de tocht was de sloot uitgebaggerd en het was er dus een zooitje van modder en gras, wat het lopen enorm zwaar maakte. Ik had beter op de verharde weg kunnen blijven. We kregen nog een aardige lus door de buurtschappen Hert en Soeterbeek voordat we weer naar het Dubbroek mochten. Vlak voor de rust bij de zorgboerderij kregen we ook nog een paar pittige paden met flink hoog gras voor onze kiezen. Dat werd na de tocht dus goed op teken controleren… Ik was blij met de rust bij de zorgboerderij na ruim tien kilometer. Ik heb er een kop koffie met een heerlijk groot stuk kruimelvlaai genuttigd.

Gereformeerd kerkhof Maasbree

Toch nog langs die Rottweiler…?
Vlak na de rust volgde er weer een splitsing en even later haalde een fietser van de organisatie mij in. Hij vroeg of de bewegwijzering duidelijk was en ik heb hem de tip gegeven pijlen niet dwars op te hangen in de looprichting, maar rechtop te zetten. Dan zijn ze beter zichtbaar. Even later volgde een enorm smal pad langs een akker dat overging in een breed maar mul pad achter een boerderij. Onverminderd pittig dus… In de buurtschap Soeterbeek staken we de Kwistbeek nog een keer over en na een splitsing mochten we een flinke lus door de Boekenderbossen (die grenzen aan de Heldense Bossen) maken. Langs de Kwistbeek ging het vervolgens naar Rinksesfort. En hoewel we niet langs het adres kwamen waar ik gebeten ben, kwamen we er wel heel erg dichtbij. De eigenaar van de honden heeft van de gemeente de poort van de tuin beter moeten beveiligen; er zit een andere klink en schrikdraad op; maar de honden zijn er nog. En ik had het er helemaal niet op. Op het kruispunt van Rinkesfort en de Breestraat kon ik het huis zelfs zien liggen en de honden horen blaffen. Ik heb continu om me heen gekeken en mijn oren gespitst of er toch niet één van die “schatjes” los rondliep… Pas toen we bij Molenhuizen het zandpad inliepen kon ik weer een beetje ontspannen en de rust even verderop bij De Cowboys was dus meer dan welkom…

Ik kwam Rudolf tegen en ik wilde een kop soep hebben, maar die hadden ze niet. Dan maar een broodje barbecueworst met uien en mosterd, en een flesje Hertog Jan pilsener. Rudolf vertelde weer honderduit over allerlei wandelingen en wandelaars. Hij wilde verder gaan maar bleef steeds plakken, dus toen ik nog even naar het toilet moest adviseerde ik hem toch maar te gaan. Zijn tempo ligt toch hoger dan het mijne. Even later begon ook ik aan de tweede lus. Die ging meer door een landelijke omgeving richting Helden en Koningslust. Samen met de dertig kilometer wandelden we door de buurtschappen Leeuwerik en Lang Hout. Vlak voor de Middenpeelweg ging de dertig kilometer eraf en na het oversteken van deze weg mocht ik een rondje maken om de visvijver Breeërpeel. Net toen ik aan het rondje begon kwam ik Rudolf weer tegen, die het rondje al gemaakt had. Bij de vijver zaten meerdere vissers en het was een mooi rondje. Even verderop zouden we langs een sloot moeten lopen, maar de route was gewoon over het zandpad verder gepijld. Maar goed ook, want de tocht was al zwaar genoeg. De kerktoren van Helden doemde op in de verte. We zijn echter niet naar het dorp toe gelopen. Via de buurtschappen Zandberg, Dekeshorst en Laagheide wandelden we naar Koningslust. In het buitengebied kwam er nog een klein keffertje blaffend en grommend op mij afgevlogen. Het beestje luisterde niet naar de eigenaar en ik heb hem met mijn stok op afstand gehouden, want ik had geen trek in een tweede bijtwond. Honden die niet opgevoed zijn en niet luisteren horen niet onaangelijnd op de openbare weg!

Visvijver “De Breeërpeel”

Geen rust
In Koningslust staken we de Everlosebeek over en iets verderop kwamen we langs café De Poorter. Deze bleek helaas dicht te zijn. Ook het dorpshuis De Sprunk en cafetaria ’t Hepke waren niet open. Geen rust dus in deze lus van twintig kilometer. Balen! Ik zocht maar even een bankje op om een paar boterhammen te eten en een blikje energiedrank uit mijn rugzak te halen. Ik had maar weinig keuze; of dit drinken, of water… Gelukkig was ik al dik over de helft van die lus en zou het nog hooguit zo’n zeven kilometer terug zijn. Na het oversteken van de Middenpeelweg ging de route al gauw weer een graspad op dat nauwelijks begaanbaar was, en ik moest regelmatig een stukje door de mulle akker ernaast lopen. Ik stond even te kijken waar ik naartoe moest, maar naast me had ik hekwerk met van die leuke bordjes “Pas op! Hier waak ik!” erop. En verderop stond de poort open… Geen prettig gevoel… Gelukkig bleken er geen honden aanwezig te zijn en leek het terrein eerder met een flink aantal digitale ogen bewaakt te worden. Verderop kwamen we weer langs zo’n terrein en ook hier was het rustig. Even later herkende ik het; hier staat een oude gierton onder een afdak en daar zit een geocache in… Ik had die eerder bij een Grand Tour de Bree al eens opgepikt. Er volgde nog een fraai stukje langs de Everlosebeek, met knotwilgen, een vijvertje een een stuw, voordat we over een klinkerweg een stukje richting Maasbree mochten wandelen.

Maar ook Maasbree lieten we links liggen en via een graspad langs de Everlosebeek wandelden we naar de N275 die we een klein stukje volgden. Aan de overkant, in de buurtschap Het Heeske, kwam ik iemand van de organisatie tegen die de route van de dertig kilometer aan het opruimen was. Na een gesprekje liep ik weer verder. Er volgde nog een fraai stukje door het Prinseböske. Het pad door de natuur had ik al vaker gelopen, maar het stuk door het nieuw aangelegde deel met houtsnipperpaden, bankjes, bruggetjes en een insectenhotel had ik nog niet eerder gezien. Prachtig. Verderop kwamen we langs het huis van Doré en ik kon niet zien of er iemand thuis was, dus heb ik toch even gezwaaid. Daarna ging het door de buurtschap Leeuwerik terug naar De Cowboys en had ik 39,2 kilometer op de GPS staan. Men was al druk aan het inpakken en de drank die over was verdween bijna in de auto. Toch kreeg ik nog een pilsje. Het lokaal was leeg en er werd geveegd, dus ben ik even buiten op een picknickbankje gaan zitten. Ik was even na half vijf binnen en een klein half uurtje later verliet ik samen met de organisatie het terrein van De Cowboys. Het begon nu zelfs wat zonnig te worden en ik nam wederom de toeristische route naar Blerick. Omdat ik wind mee had en de route nu vooral bergafwaarts ging, kostte het zelfs vijf minuten minder dan de heenweg…

Alternatieve rust in Koningslust…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen