31e Pinksterdriedaagse Breda, 19 t/m 21-05-2018

Klik hier voor de website van de S.N.J.B.

Datum: 19 t/m 21-05-2018
Tocht: 31e internationale pinksterdriedaagse / 26e internationale pinkstertochten
Organisatie: S.N.J.B.
Internet: http://www.bloggen.be/snjb/
Afstand: 30 + 40 + 30 = 100 kilometer
Totaal afgelegd: 44326 kilometer
Weer: Zaterdag grijs maar droog, zondag nagenoeg onbewolkt en zonnig, maandag licht tot matig bewolkt, zonnig. Alle dagen weinig wind (ca. 2 Bft.)
Middagtemperatuur: Zaterdag ca. 13 °C, zondag ca. 25 °C, maandag ca. 27 °C.
Foto-album:  Klik hier
Routes: Dag 1 / Dag 2 / Dag 3
Geocache(s): –

Ook dit jaar had ik weer besloten om naar de pinksterdriedaagse in Breda te gaan. Voor mij werd het de vijfde keer dat ik alle drie de dagen liep, dus een zilveren medaille. De routes waren niet erg verrassend, want ze lijken elk jaar erg op elkaar, maar de gezelligheid bij deze driedaagse is geweldig. De routes bieden wel voldoende afwisseling; stukjes stad, graspaden, rivieren, bos, heide en platteland. Alles zit er in…

Kees en Inge hadden mij uitgenodigd om bij hen te komen slapen, en dus ben ik op vrijdag rond 13.00 uur van huis gegaan. Om 16.00 uur was ik bij hen en nadat ik mijn spullen weggezet heb zijn we even in het winkelcentrum Hoge Vucht een paar speciaalbiertjes gaan drinken bij brasserie EdMiral. Daarna hebben we lekker asperges met ham gegeten, die Inge klaargemaakt had. Ook hebben we nog een tijdje op het balkon gezeten voordat we zijn gaan slapen.

Elke ochtend ben ik rond zes uur opgestaan en een half uur later kwamen ook Kees en Inge uit bed. Ik was dan al lekker druk bezig met mijn verzorging. Inge had de deeltaxi besteld om 8.00 uur, dus die kon tussen 7.45 uur en 8.15 uur komen. Uiteraard wilde ik wel op tijd klaar zijn. En na het wandelen gingen we ook weer met de deeltaxi naar huis. Wat het geocachen betreft: er lag niks nieuws langs de route, dus helaas, geen smileys gescoord dit keer…

Zaterdag 19-05-2018: Eerste wandeldag
De start was pas om negen uur, dus waren we ruim op tijd bij de Prinsentuin van Cooth. Ik hoefde mijn inschrijfbewijs niet eens te pakken, want Kees (van de organisatie) viste mijn stempelkaart al meteen uit de kaartenbak. We hebben een beker koffie gedronken, wat bijgekletst en stipt om negen uur zijn we vertrokken. Dit jaar zonder Hennie en Theo, wat wel vreemd was. Theo had tot nu toe alle edities gelopen, maar dit jaar braken ze met die traditie. En Kees (van Inge) liep geen grote afstanden meer, dus ging ik alleen met Inge op pad. Kees nam de stadswandeling, en zoals later bleek, had hij in het centrum van Breda op een terrasje gezeten, waarna hij naar huis gelopen is…

Het Brabants buske van Omroep Brabant bij de redactie

Toen we het startbureau verlieten zag Inge aan de overzijde van de weg, bij de redactie van Omroep Brabant, het “Brabants buske” staan. Ik had geen idee wat het was en nadat ze na een paar minuten nog niet terugkwam, ben ik toch maar even gaan kijken. De filmploeg van het “Brabants buske” was zich net klaar aan het maken voor vertrek en Inge had ze zover gekregen om even een interview te doen. Nadat de camera aangezet was, vertelde Inge honderduit over de pinksterdriedaagse, en ook een verkeersregelaar werd nog even geïnterviewd. Een groot deel van het beeldmateriaal wat men geschoten heeft, is diezelfde avond nog uitgezonden. Klik op deze link om de uitzending te bekijken.

Ook zie je ons op beeld nog weglopen. Eerst gingen we een stuk door Breda om vervolgens richting Prinsenbeek te gaan. We kwamen door het park Overbos en daar had Inge wat moeite met de stenen trappen, die voor haar moeilijk te zien zijn. Gelukkig werd ze door een paar wandelaars geholpen en even later heb ik haar een hand gegeven. We hadden toch tijd zat. In de buurtschap Westrik staken we de spoorlijn over en via het Vaareind (waar we ons even verlopen hebben) gingen we naar het Liesbos. Even later zaten we al op de eerste rust, aan de Zanddreef. Ik had ook dit jaar weer ingeschreven met verzorging, dus kreeg ik hier koffie en een banaan.

Meteen na de rust volgde een splitsing en wij moesten weer het Liesbos in. Aan de zuidkant van het bos gingen we door het fietstunneltje “De Kloek” en we moesten nog een aardige lus maken voordat we bij de caférust kwamen. Die was bij camping Liesbos. Daar is best een lekker speciaalbiertje te krijgen, maar toch heb ik het bij koffie gehouden. Mijn maag was er weer eens niet lekker aan, want ik had de afgelopen nacht niet al te best geslapen. Ik moest nog wennen aan een vreemd bed en het veldbedje bleek ook niet helemaal meer in orde te zijn, waardoor ik met mijn voeten iets buiten boord lag. Maar dat hebben we later provisorisch gerepareerd. Inge nam naast koffie ook nog een tosti, want ze had haar brood thuis laten liggen.

Tunnel “De Kloek” onder de A58

Na de rust liepen we rechtstreeks terug naar de A58, waar we nu via de autotunnel naar het Liesbos gingen. Maar we gingen niet via de kortste weg terug naar de rust op de Zanddreef. We maakten nog een ommetje richting Etten-Leur, om daarna via een bosgebiedje naar de Prinsenhof te lopen. Nadat we weer het spoor waren overgestoken volgde dan toch de derde en laatste rust voor deze dag. Ik had nog bonnetjes voor soep en fris, en gelukkig hadden ze cola light. Ondanks dat het buiten wel wat fris was, hebben we toch heerlijk even op de bankjes kunnen zitten.

De terugweg was volledig bekend terrein; door het Liesbos en het Vaareind naar het knooppunt Princeville, waar we de vele viaducten onderdoor mochten. Uiteraard kwamen we net voor het knooppunt weer langs de uitzichttoren “De Bliksemschicht”. Inge wilde wel eens boven gaan kijken, maar zag daar op het laatste moment toch van af. En of er nog een geocache in de toren zit, weet ik niet. De “traditional” die ik al jaren niet kon vinden, is verdwenen. En er is nu een puzzelcache voor in de plaats gekomen, maar die puzzel heb ik nog niet opgelost… Verderop kwamen we ook nog langs een geocache op een eiland; ook niet te doen tijdens het wandelen, want ik heb geen opblaasbare rubberboot in mijn rugzak…

Via de wijk Heilaar kwamen we weer aan de Ettensebaan en nadat we die waren overgestoken, wandelden we nog langs de Poolse erebegraafplaats. Even voor half vijf waren we aan de finish en na het afmelden heb ik toch nog een pilsje gedronken. Daarna werden we netjes met de taxi naar huis gebracht. Na het douchen hebben we bij Kees en Inge thuis gegourmet en er nog een gezellige avond van gemaakt.

Restaurant Camping Liesbos

Zondag 20-05-2018: Tweede wandeldag
Op de tweede dag mag de veertig kilometer om 8.00 uur starten, maar wij waren iets later omdat Inge de taxi rond die tijd besteld had. Geen probleem, want je hebt tijd genoeg om deze afstand te lopen. Inge ging 32 kilometer wandelen, dus liep ze mee tot de tweede rust. Bij aankomst in het startbureau zijn we meteen om kwart over acht op pad gegaan. Eerst wandelden we door Princenhage en nadat we onder de A16 door waren gegaan ging de route naar Effen. Daar liep ik op de automatische piloot rechtdoor, maar toen ik op de routebeschrijving keek, zag ik dat dit niet klopte. We maakten eerst een lusje door het dorp voordat we aan de rust op het Oudlandstraatje kwamen. Daar hebben we even een bekertje koffie gedronken.

Na de eerste rust wandelen we langs de rand van het dorp naar de Aa of Weerijs, waar de splitsing met de kortere afstanden volgden. Wij liepen rechtdoor en staken de A16 en de HSL over. Daarna ging het zowat in een rechte lijn dwars door het Mastbos en na het oversteken van de Galderseweg wandelden we naar de Mark, die we een flink stuk volgden in zuidelijke richting. Het was er behoorlijk druk met fietsers en dus moesten we goed uitkijken. Via een fietstunneltje onder de A58 kwamen we in de buurtschap Notsel, waar we ook een eigen rust hadden. Hier heb ik een kop soep gegeten en afscheid genomen van Inge, die aan de terugweg begon. Ik ging de lus van de veertig kilometer op. Die ging via landgoed Luchtenburg naar de Strijbeekse Heide.

De Klokkenberg langs de Mark

In het bos trof ik Kees en Janna. Kees begeleidde Janna op de fiets, wat de nodig moeite kostte. Smalle bospaadjes en dan ook nog een boom dwars over het pad, waar hij onderdoor moest. Op de heide wandelden we langs een groot ven en even later waren we met een paar wandelaars aan het twijfelen waar we naartoe moesten. De pijl wees een ruiterpad in, maar de routebeschrijving gaf aan dat we dit moesten oversteken. Dat laatste bleek te kloppen; twintig meter verder troffen we weer een pijl aan. Intussen waren we al weer op de terugweg, die door het buitengebied naar de rust in Notsel ging. Daar moest ik eigenlijk mijn fruitbonnetje inleven. Sinaasappelen waren echter niet zo makkelijk te schillen en eten tijdens het wandelen… Ik trof er nog een paar bekenden uit Zeeuws-Vlaanderen en ik heb er even een biertje gedronken. Daarna mocht ook ik in de voetsporen van Inge treden en de terugweg vervolgen.

We staken de Mark weer over en daarna ook weer de Galderseweg. Vlak voor het dorp Galder bogen we af en wandelden we door een mooi bosgebiedje aan de zuidkant van de Galderse Meren. Ook staken we de Hazeldonksebeek over. Op de tweede dag hadden we geen officiële horecarust, maar we kwamen wel langs Hoeve Galderzicht. Als ik dat eerder gezien had, had ik hier wellicht met Inge kunnen afspreken en een biertje kunnen nuttigen. Iets verderop, bij de Galderse Meren, was het wel een stuk drukker dan tijdens de wintertochten van wsv. W.I.E.G.O. We sloegen linksaf en nadat we de A16 weer eens waren overgestoken mochten we nog een stukje door de Krabbebossen. We kwamen aan de Montenslaan uit, wat bekend terrein is. Toch zag ik al pijlen voor de maandag in een graspad hangen. Nieuw stukje route dus, waar ik me al op verheugde…

Strijbeekse Heide

We volgden nog enkele bospaadjes door de Krabbebossen en zo kwamen we weer op het Oudlandstraatje, voor de laatste rust. Mijn fruitbonnetje kon ik ook hier kwijt en ik kreeg er een banaan voor terug. Ik dronk nog een cola light en bij het weglopen belde ik Inge even, om te melden hoe laat ik ongeveer aan de finish zou zijn. Ik had ook met de bus naar hen toe kunnen gaan, maar ze wachtte geduldig op me, zodat we samen met de deeltaxi mee konden. Het laatste stuk van de route ging zoals gebruikelijk weer langs de Aa- of Weerijs, onder de A16 door en over ’t Vlonderke naar de baronie Mastbos, waar ik nog twee bekenden inhaalde. Bij de Prisenhoef wandelden we weer de bebouwde kom in en na het oversteken van de Graaf Engelbertlaan mochten we nog een ommetje maken door het park bij de drie lelijk zwarte woontorens, die in de volksmond “De Kolenkit” genoemd worden. Op zich zijn het nog niet eens zo lelijke gebouwen, maar wie heeft bedacht om ze gitzwart te maken? Alsof ze afgefikt zijn… Ik vind het geen gezicht…

Door de wijk Heuvel gingen we terug naar de Prinsentuin van Cooth. Daar zat Peter uit Veldhoven ook nog en hebben we een paar biertjes gedronken, tot de taxi kwam. Die bracht ons vlug naar de flat van Kees en Inge. Na het douchen zijn we gaan eten bij Chinees specialiteitenrestaurant Jade in winkelcentrum Hooge Vucht, waar we uit enorm veel gerechten konden kiezen. Ik nam varkensvlees klaargemaakt in Szechuan-stijl, dus lekker pittig. We dronken eerst een Hertog Jan Weizener. Toen ze die niet meer hadden heb ik nog een Tsingtao genomen. Na het eten zijn we lekker gaan uitbuiken bij Kees en Inge, en daarna werd het weer tijd om te gaan slapen…

De Prinsenhoef

Maandag 21-05-2018: Derde wandeldag
Op de laatste wandeldag wilde ik eigenlijk mijn weekendtas meenemen naar de start, zodat ik na de wandeling meteen door kon reizen naar Alkmaar. Ik had maar één dag om alles weer klaar te hebben voor de vierdaagse van Diever en dus wilde ik ’s avonds meteen de was doen. Bij de deeltaxi had echter aangegeven moeten worden dat er bagage meeging en Inge had ook nog macaroni klaarstaan voor maandagmiddag. Ze wilde zelfs mijn was wel doen, zodat ik vanuit Breda naar Diever kon. Maar ik had op dinsdag ook nog een afspraak bij mijn masseuse staan en ik had thuis nog het één en ander te doen. Dus eerst maar weer rond een uur of acht met de taxi naar de Prinsentuin van Cooth, waar we even koffie hebben gedronken. We mochten iets voor negen uur al weg en dat deden we dus ook.

We liepen weer een stuk door Breda en na het oversteken van de Aa of Weerijs gingen we het Zaartpark in, waar we ons even verliepen. We hobbelden gewoon achter de rest aan, totdat het wandellegioen in de gaten kreeg dat ze verkeerd zaten. Verderop in het park liepen we over de nieuwe houten bruggen, om vervolgens de Graaf Engelbertlaan over te steken. Nadat we weer over de Aa of Weerijs waren gegaan, wandelden we langs de rand van het Zaartbos totdat we weer bij de rivier kwamen. Die volgden we nog een stukje. Uiteindelijk ging het via een aantal bospaden en ’t Vlonderke naar Effen, waar wederom de eerste rust op het Oudlandstraatje was. Na een beker koffie kregen we de splitsing met de korte afstanden en even dacht ik dat we, net als vorig jaar, langs camping Fort Oranje zouden gaan. Maar daar bleven we dit keer uit de buurt. We staken de Turfvaart over en we gingen richting de Vloeiweide.

Inge tussen de varens

Hoewel ik al vaak bij het oorlogsmonument geweest ben, gingen we ook nu weer even kijken. Het blijft een intrigerend stukje geschiedenis. Vervolgens liepen we via de buurtschap Hellegat naar golfpark De Turfvaert. Daar hebben we een paar maanden geleden met een tocht van WS78 in de brasserie gezeten, maar nu besloten we toch door te gaan. Even verderop kwamen we aan een stuw in de Aa of Weerijs en vanaf daar volgden we een fietspad richting Rijsbergen. Dit jaar gingen we niet het dorp in om te rusten in de harmoniezaal, maar bogen we af richting Breedschot. Daar hadden we rust bij Connie’s café. De naam zei me niks, maar toen we die kant op wandelen had ik al snel in de gaten dat het voorheen café Die Twee was. We zijn er twee of drie jaar geleden ook al eens geweest…

Het was lekker weer en dus hebben we op het terras gezeten, met een heerlijk glas Hoegaarden witbier. En na een ruime pauze vervolgden we onze weg langs de kapel van Onze Lieve Vrouwe van Altijddurende Bijstand en het trammonument in Breedschot. Helaas namen we daarna een vrij drukke weg en niet het fietspad over de Oude Trambaan. Als we die genomen hadden, zouden we een flinke omweg maken… Via Kaarschot gingen we weer naar de Aa of Weerijs, waar we een leuk graspad volgden. Het was zo dichtgegroeid dat we soms niet eens zagen waar we onze voeten moesten neerzetten, dus gewoon op gevoel lopen. Inge vond het wel een beetje eng volgens mij. Het pad kwam uit aan de Montenslaan, waar ik de dag ervoor de pijlen al had gezien. En via een ander pad door de Krabbebossen kwamen we weer aan het Oudlandstraatje in Effen, waar we voor de tweede keer deze dag en de vierde keer deze driedaagse gingen rusten. Tijd voor soep, fris en een stukje fruit.

Graspad langs de Aa of Weerijs

Na het verlaten van Effen staken we de Aa of Weerijs weer eens over en gingen we nogmaals over de A16 en de HSL. Vervolgens wandelden we een stuk door het Mastbos; mooi, maar wel bekend terrein. Via een pad langs de Aa of Weerijs kwamen we uiteindelijk weer in het Zaartpark uit en daarna gingen we door de wijk Heuvel terug naar het startbureau. We hebben even wat gedronken, de organisatie bedankt, afscheid genomen en daarna zijn we met de taxi naar de flat van Kees en Inge gegaan. Het eten hoefde maar opgewarmd te worden en was dus snel klaar. En mijn weekendtas had ik ’s ochtends al ingepakt. Even na zes uur brachten Kees en Inge mij naar de bushalte en daar nam ik rond kwart over zes de bus richting het station van Breda. Ik dacht dat ik via ‘s-Hertogenbosch moest reizen, maar blijkbaar had ik niet goed uit mijn doppen gekeken. Met de HSL via Amsterdam, bleek toch een half uur te schelen, dus dat was mij die toeslag van €1,40 (dalurentarief) wel waard. Na een overstap op Amsterdam Centraal kwam ik rond kwart voor negen aan in Alkmaar, waar ik niet lang op een bus hoefde te wachten. Met die weekendtas naar huis lopen is niks… Thuis heb ik meteen een wasje gedraaid en nadat de was op de lijn hing heb ik de machine voorgeprogrammeerd en weer gevuld. Dus had ik dinsdagochtend alles schoon en kon ik het woensdagochtend weer inpakken voor Diever…

Koeien in het hoge gras bij de Krabbebossen

Advertenties
Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

75e Ronde van Zuid-Limburg Heerlen, 12 t/m 14-05-2018

Klik hier voor de website van de Ronde van Zuid-Limburg

Datum: 12 t/m 14-05-2018
Tocht: 75e Ronde van Zuid-Limburg
Organisatie: Stichting Ronde van Zuid-Limburg
Internet: http://www.wandelronde-zuid-limburg.nl/
Afstand: 31 + 41 + 31 = 103 km.
Totaal afgelegd: 44226 km.
Weer: Wisselvallig. Zaterdag bewolkt, soms zonnig, warm. Zondag grijs, buien en fris. Maandag zwaar bewolkt, droog en weer warm.
Middagtemperaturen: Zaterdag en maandag ca. 24 °C, zondag ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Routes: Dag 1 / Dag 2 / Dag 3
Geocache(s) dag 1: GC78D69GC4ZQDJGC10WRTGC53YZEGC6JKACGC78K7ZGC5BHYM
Geocache(s) dag 2: GCX8GPGC7N08E
Geocache(s) dag 3: GC33F4TGC7MQRR

Vrijdag 11-05-2018; heenreis en aankomst in Heerlen
Normaal ben ik in Blerick bij mijn moeder voordat ik naar de Ronde ga, maar vanwege de verbouwing van haar flat was dat dit jaar niet mogelijk. Ze pakt de meeste spullen in en dat moest ik nu zelf doen. Daar ben ik op donderdag dus alvast maar mee begonnen. Hierdoor kon ik dit jaar ook niet de Grand Tour de Bree lopen, zoals op mijn planning stond. De meest recente paklijst die ik in Alkmaar had bleek uit 2011 te zijn en die moest ik nog flink aanpassen. Op vrijdag heb ik om kwart voor twaalf de bus genomen. Vanwege werkzaamheden op het spoor duurde de reis ruim vier uur. Na een overstap in Utrecht en nog één in Sittard was ik rond twintig voor vier op station Heerlen, waar ook Theo “hoedje” in de bus stapte. Tegen vier uur belden we aan bij Hennie en Theo. Nadat ik mijn spullen naar boven had gebracht hebben we wat gedronken en Hennie had voor ons gekookt. De rest van de avond hebben we het rustig aan gedaan.

Elke ochtend ben ik rond half zes opgestaan en nadat ik me gewassen en aangekleed heb, stond er een goed gevulde ontbijttafel klaar. Er gingen twee boterhammen en koffie in en omdat ik nog niet zoveel honger had, nam ik nog een boterham mee. En een lunchpakket plus reserveboterhammen voor onderweg. Tussen half acht en kwart voor acht zijn we naar de Spuiklep gelopen, zodat we rond acht uur van start konden…

Onderweg naar Heerlen (op station Utrecht Centraal)

Zaterdag 12-05-2018; eerste wandeldag
Heerlen – Strijthagen – Eygelshoven – Haanrade – Rimburg – Ubach over Worms – Waubach – Landgraaf – Heerlen
Vorig jaar werd de traditie om naar de Brunssummerheide te gaan losgelaten en de nieuwe route liepen we dit jaar ook weer, maar dan in omgekeerde richting. Zo hier en daar waren wat wijzigingen aangebracht, die naar mijn mening een verbetering zijn en het parcours nog iets mooier maken.

We liepen eerst langs de bouwput van het station en het Maankwartier. Daar ging ik vlug op zoek naar een geocache, maar zo liep ik helaas wel al wat achterstand op. Via het Aambos wandelden we lekker door het groen richting SnowWorld. Vlakbij ben ik weer bij een oude spoorlijn op zoek gegaan naar een geocache, die ik wederom niet kon vinden. Later had ik het er met Alice over, want Tony en Alice doen ook aan geocaching. Alice is gaan kijken en zij heeft hem wel gevonden, dus nu hoop ik na een tip van haar volgend jaar meer geluk te hebben. We passeerden ook de lange trap bij SnowWorld, die ik altijd nog eens wil beklimmen. Helaas vinden mijn knieën dat niet zo leuk, dus liet ik het nu maar…

Langs de verschillende visvijvers en het kasteel Strijthagen gingen we naar de eerste rust, bij de watermolen. Daar heb ik vlug een beker koffie genuttigd, waarna ik met Hennie, Theo en Henk verder ben gegaan. Even verderop stuitten we op de nieuwe buitenring van Parkstad, de N300. De omgeving is hier echt flink veranderd. Pas toen we richting de Cranenweijer liepen herkende ik het oude parcours weer. We bleven nu eens aan de noordkant van deze grote vijver en hierdoor ontdekte ik een flinke vistrap die ik nooit eerder had gezien. Ik wist niet eens dat er hier zo’n groot hoogteverschil was. Maar uiteindelijk kwamen we gewoon weer in Eygelshoven terecht. Hier had iemand aan een pijl gezeten waardoor ik me bijna verliep. De rest van de pijlen bleek wel in orde en dus namen we de foutieve pijl maar mee naar de volgende rust.

Vijver nabij kasteel Strijthagen

Via een bosgebied wandelden we naar Haanrade en daar miste ik bijna weer een afslag. Gelukkig waren er een paar wandelaars die me op tijd corrigeerden. Na het oversteken van een spoorlijntje via een onbewaakte overweg gingen we het prachtige Wormdal in. Eerst aan de Nederlandse zijde van de grens, maar even later ook een stukje over Duits grondgebied. Daar kruisten we een grotere spoorlijn en hier zagen we ook regelmatig reizigerstreinen voorbijkomen. In het bosgebied langs de spoorlijn had ik vorig jaar geen succes met een geocache. Nu vond ik hem vrijwel meteen. Het logboek bleek echter nat te zijn, dus fysiek een logbericht achterlaten zat er niet in. We bleven nu ook iets langer in het bos dan vorig jaar; wel zo prettig op zo’n warme dag… Om in Rimburg te komen moesten we de Worm weer oversteken en dat deden we bij de brug met “Hoebel” en “Knoebel”, twee metalen schildpadden die moeten voorkomen dat het autoverkeer de brug passeert. Ook hier zit een geocache en die kon ik weer niet vinden, ondanks dat er nog andere geocachers mee kwamen zoeken.

Via een klein ommetje liepen we naar café D’r Eck voor de tweede rust, en aangezien er mensen vanaf de andere kant kwamen, leek niet iedereen de pijlen vlak na de brug gezien te hebben. Ik zat net goed en wel met een flink glas Maisel’s Weisse toen Hennie, Theo en Henk weer verder gingen. Even later kwamen Peter uit Veldhoven en Arie ook op het terras zitten, maar toen stond ik net op het punt om te vertrekken. Bij de kerk moest ik afslaan en via een pad langs de Worm kwamen we langs volkstuintjes waar ik vorig jaar nog naar een geocache gezocht had. Wederom een kleine wijziging in de route dus. Ook ging de route nu langs de watertoren van Rimburg, die we vorig jaar alleen op afstand gezien hebben. Er zit een leuke brasserie, maar om nou meteen weer te gaan rusten… Ook zou ik best de toren willen beklimmen. Echter zou dat teveel tijd gaan kosten. Iets verderop zat vlakbij een kapelletje wederom een geocache verstopt en uiteraard kon ik het niet laten om even te zoeken. Het gras en de brandnetels stonden wel erg hoog en dus bleef het bij een vlugge blik, even een beetje voelen met de stok, maar helaas… Geen succes.

Watertoren Rimburg

Na Ubach over Worms en Waubach ging de route een stukje door de wijk Nieuwenhagen in Landgraaf en vlak voor de derde rust volgde nog een stukje natuur, waar ik Hennie, Theo en Henk weer inhaalde. Op de derde rust, op de parkeerplaats van een middelbare school, had men gelukkig suikervrije cola (Pepsi Max). Heerlijk, want de temperatuur was inmiddels flink opgelopen. We moesten even een stukje door de bebouwde kom om daarna weer de natuur in te gaan. Hoewel de omgeving hier aardig volgebouwd en dichtbevolkt is, is er nog veel groen te vinden in en rondom Heerlen. Zo wandelden we langs de Palenbergerbeek, oftewel de Overkluisde Caumerbeek en kwamen we bij een leuk bruggetje uit. Vervolgens liepen we ook nog door het park Meezenbroek. Ongemerkt liep ik een geocache voorbij en die zestig meter ben ik toch maar terug gegaan. Het lukte echter niet om de cache te vinden. Jammer dat mijn gezelschap niet mee wil zoeken, want met zoveel “Did Not Found” caches is een paar extra, gezonde ogen wel welkom…

Vlak voor de finish, in het Lange Jan park, ging ik nog een geocache zoeken die ik al een paar keer niet heb kunnen vinden. En ook nu lukte het weer niet. De klok tikte stug door, dus moest ik wel verder. Precies om half vijf liep ik de Spuiklep in om me af te melden. Hennie en Theo waren al naar huis. Henk en Theo “hoedje” zaten nog aan een biertje en ik heb ook vlug een trappistje genomen, waarna we gezamenlijk naar ons slaapadres zijn gelopen. We moesten snel douchen, want we zouden om twintig over zes de bus nemen naar Simpelveld. Daar zijn we gaan eten bij brasserie Shoko en hebben we er nog een gezellige avond van gemaakt…

Bruggetje over de Palenbergerbeek

Zondag 13-05-2018; tweede wandeldag
Heerlen – Ubachsberg – Mingersborg – Trintelen – Overeys – Wahlwiller – Elzet – Bommerig – Camerig – Melleschet – Hilleshagen – Nijswiller – Baneheide – Simpelveld – Huls – Benzenrade – Heerlen
Op de tweede dag is de route altijd ongeveer hetzelfde, al neemt men de ene keer een pad of weg iets verderop… Uiteindelijk kom je toch op dezelfde rustposten uit. Het ene jaar loop je met de klok mee, het andere jaar tegen de klok in. Het begin van de dag was vrij regenachtig, maar gelukkig werden de paden niet al te glad (op een enkel stukje na…). Later werd het wel droog.

Dit jaar liepen we eerst een stuk door Heerlen en nadat we over de A76 waren gegaan wandelden we door Ubachsberg. Daarna volgde de hoogst gelegen molen van Nederland op de Vrouwenheide. De eerste rust zou bij herberg De Bernardushoeve in Mingersborg zijn, maar daar bleek een brunch te zijn waardoor we er niet terecht konden. We kregen er wel een controleknip en net toen ik verder wilde gaan trof ik Olfert, dus liepen we samen verder. Via Trintelen ging het richting Overeys, waar bij de Eyserbeek de splitsing met de twintig kilometer volgde. Voor ons was het duidelijk aangegeven, maar de lopers op de korte afstand moesten hier toch even goed uitkijken… Via een klein stukje bos kwamen we in Overeys en daarna staken we de miljoenenlijn over. Op de heenweg hebben we geen (stoom)trein gezien, al hoorden we hem wel fluiten…

Het parcours gaat door verschillende dalen en dat betekent dus ook dat je regelmatig mag klimmen. Na een ferme klim en afdaling kwamen we in Wahlwiller. Het was nog steeds vochtig buiten en we wisten dat de eigen rust van de organisatie bij een transportbedrijf was, zonder overdekte zitgelegenheid. Dus we besloten neer te strijken bij gasterij A gen Kirk. Toen we binnen aan de gastheer om koffie vroegen werden we niet al te vriendelijk te woord gestaan. Waren we soms net iets te vroeg? We namen buiten plaats en gelukkig was de vrouw des huizes een stuk vriendelijker. Terwijl Olfert en ik aan de koffie zaten arriveerden Theo en Mia ook. Zij besloten ook maar van het overdekte terras gebruik te maken. En meer wandelaars volgden dit voorbeeld…

Kapel in Mingersborg

De officiële rustpost hebben we overgeslagen. Het werd weer klimmen en dalen om via Elzet en Bommerig in het dal van de Kleine Geul uit te komen. Theo wilde eigenlijk bij de Wingbergerhoeve in Epen nog ijs gaan eten, maar het weer was er niet naar. Dus liepen we verder over het smalle paadje bij de sportvelden van sv. Epen en na weer een aardige klim kwamen we aan bij camping en restaurant De Rozenhof. Onder een parasol was het prima uit te houden en ik heb er even een trappistje genuttigd. Daarna mochten we weer verder klimmen om door het Vijlenerbos richting Melleschet te gaan. Ten opzichte van vorig jaar was de route hier iets ingekort en hierdoor hoefden we ook wat minder te klimmen en te dalen. Een eindje verderop, vlak bij Wijnandsrade, zijn we met z’n drieën nog op zoek gegaan naar een geocache genaamd “De ballenbak”. In een grote betonnen ton lagen een heleboel stenen. We hebben er verschillende opgepakt, maar de geocache zo snel niet kunnen vinden. En omdat we niet wisten waar de pijlenophalers uithingen, hebben we het vrij snel opgegeven. Vieze handen hebben we er wel van gekregen…

Die konden we bij de volgende rust, in Nijswiller, wel even wassen. We zouden eigenlijk bij de sportvereniging een stempelpost hebben, maar daar was ook al iets te doen en dus was men uitgeweken naar een boerderij, iets verderop. Ook daar zijn we eerder geweest. We kregen er gratis thee of bouillon, en we konden er even heerlijk zitten. Via een smal pad door een bosgebiedje verlieten we Nijswiller weer en daar diende zich ook nog een geocache aan. Olfert was al van het talud af gegaan, maar ik durfde dat niet en zocht dus van boven tussen de bomen en struiken. Met mijn taststok tikte ik iets aan en dus moest ik het toch maar op gevoel oppakken. Het bleek inderdaad het trommeltje met logboek te zijn.

Op weg naar Epen en Camerig

We kwamen weer in meer open terrein en via Baneheide wandelden we naar Simpelveld, waar we bij het station voor een gesloten spoorwegovergang kwamen te staan. De toeristische “Schienenbus” kwam voorbij en ik heb er gauw een foto van gemaakt. Daarna liepen we snel verder naar de laatste rustpost voor deze dag, die ergens in een schuur was. Even een bekertje Pepsi Max en dan nog een gemeen steil klimmetje… We wandelden ook langs De Witte Keizerin (nu een B&B) waar we vorig jaar rust hadden en daarna mochten we nog een flinke heuvel beklimmen. Jammer dat de route niet meer door Huls gaat, maar er omheen. Het uitzicht op “de Huls” is toch een stuk mooier… Uiteindelijk kwamen we bij de voormalige steenovens en door een bosgebiedje (voor mij best lastig vanwege de visuele beperking) wandelden we naar een groot viaduct onder de A76. Boven op dit viaduct ligt ook nog een geocache. Daar ben ik maar niet meer aan begonnen met mijn vermoeide spieren…

We namen sowieso niet de kortste weg terug. We kwamen nog net even in Benzenrade en daarna ging het door de parken van Heerlen naar de finish. We wandelden hierbij ook nog langs de Weltervijver en de watermolen. En vlak voor de finish had ik ook nog behoorlijk wat zand in de schoenen, dus moest ik even een droge verhoging zoeken om dat eruit te gooien. Hierdoor kwam ik pas na Olfert en Theo binnen, precies om 18.00 uur. In dit terrein heb ik altijd de volle tijd nodig voor die veertig kilometer. Omdat we toch de tijd aan onszelf hadden, heb ik even een trappistje gedronken in de Spuiklep. Er zaten nog wel wat bekenden, maar toch ben ik aan een ander tafeltje gaan zitten. Ik was best wel moe en had even geen zin in drukte. Toen ik wat bijgekomen was en mijn bier op had ben ik terug naar Hennie en Theo gelopen. Na het douchen hebben we heerlijk genoten van een lekkere ovenschotel die Hennie gemaakt heeft.

Op een slagboom…

Maandag 14-05-2018; derde wandeldag
Heerlen – Weustenrade – Retersbeek – Klimmen – Walem – Emmaberg – Valkenburg – Koulen – Klimmen – Craubeek – Barrier – Voerendaal – Heerlen
Vroeger werden we nog weggebracht met de trein op de derde dag, maar toen Veolia en later Arriva op de Heuvellandlijn ging rijden, kwam er een eind aan die traditie. We zijn nog wel een keertje teruggekomen uit Valkenburg met de trein. Ook met de traditie om door Valkenburg te gaan werd vorig jaar gebroken. Dit jaar heeft men Valkenburg wel weer in de route opgenomen, maar met een verrassend nieuwe route ernaartoe…

Mijn weekendtas had ik op maandagochtend meteen meegenomen naar de Spuiklep, zodat ik na de wandeling nog een beetje op tijd naar Alkmaar kon reizen. Rond acht uur gingen we weer op pad en nadat we de woonwijk tegenover het startbureau doorkruist hadden, liepen we onder de stadsautoweg (N281) door en de natuur in. We namen ook weer het bospaadje langs het voormalige openluchtzwembad Terworm, dat dit jaar beter gemarkeerd was. Vlak voor de A76 sloegen we rechtsaf en hier begon voor mij een onbekend, nieuw stuk route. In de bocht bij de spoorlijn Heerlen – Valkenburg zou de eerste geocache voor deze dag moeten liggen. Echter stond het natte gras erg hoog en zag ik weinig sporen van andere geocachers, dus heb ik het snel voor gezien gehouden. Ik had geen zin om mijn trainingsbroek drijfnat te maken…

We volgden de Geleenbeek een stukje en samen met de beek gingen we onder de A76 door. Even verderop komt de Retersbeek in de Geleenbeek uit en hier lag ook een geocache. Wel stond er iemand vlakbij naar het kunstwerk te kijken, dus heb ik het spel even uitgelegd aan die nieuwsgierige wandelaar die het erg interessant vond toen ik het trommeltje eenmaal in handen had. Ook ik heb even een foto van het kunstwerk gemaakt en ben toen verder gegaan. Achter de bomen lag kasteel Rivieren (zag ik later op de kaart). Jammer dat wij er niets van meegekregen hebben, want nog voordat we bij de ingang waren, bogen we af richting Weustenrade. Ook een dorp waar ik nooit geweest was. Er staat een mooie kapel en daar heb ik even een kaarsje opgestoken. Hoewel ik niet gelovig ben, hoopte ik toch dat het zou helpen om een mooie, droge dag te hebben.

Motregen op de spinnenwebben; ware kunst…

Vlak na de kapel volgde wederom een geocache. Eentje van de “Verscholen in het groen” serie, waar ik tot nu toe niet zo’n beste ervaringen mee had. Ze waren moeilijk bereikbaar en ik heb er ook al één niet open gekregen. Toch maar even kijken dan… Deze lag tegen een steil en glad talud, en het was dus eerst even puzzelen hoe ik er veilig kon komen. Ik kon me aan een stronk optrekken en daar bleek ook de cache achter te liggen. Het viel dus nog mee, ook al kostte het mijn stramme spieren wel aardig wat moeite. Verschillende wandelaars liepen verbaasd voorbij, maar sommigen wisten wel wat ik aan het doen was.

Het dorp Retersbeek lieten we links liggen en nadat we onder de A79 door waren gegaan, kwamen we via een bekende route in Klimmen. Daar was de eerste rust bij de plaatselijke voetbalvereniging Hellas, op het parkeerterrein. Tijd voor een beker koffie dus… Theo zat er ook, maar blijkbaar jeukten zijn voeten, want hij wilde vlug verder. Na de rust wandelden we door de buurt Dolberg (waar ook het leuke rustpunt “Achterum” ligt) het dorp weer uit. Via de buurtschap Heek ging de route naar Emmaberg, waar ik even op een bankje gepauzeerd heb om een boterham te eten. Drie dagen lopen begon zijn uitwerking te krijgen op mijn glucosespiegel, dus moest ik even een suikertekort oplossen. Vervolgens wandelden we al snel Valkenburg in en voor ik er erg in had, stond ik in het centrum met een ouder echtpaar te kletsen. Ik was even aan het zoeken naar de pijlen (altijd lastig in een druk stadscentrum) en ze vroegen of ik het kon vinden. Iets verderop was er ook nog een bouwput op het Walramplein en hier zag ik helemaal geen markeringen meer, dus moest de routebeschrijving uitkomst bieden. Gelukkig wist ik wel ongeveer waar ik naartoe moest. De officiële rust was, zoals gebruikelijk, bij B&B en restaurant De la Ruïne, ook al kun je in Valkenburg op heel veel plaatsen rusten.

Walramstuw Valkenburg

Ik had nog op mijn bier-app “Untappd” gekeken of er een leuk speciaalbierencafé in Valkenburg is, maar het is mij niet gelukt iets bijzonders te vinden. De bierkaart van De la Ruïne viel me echter ook niet tegen, dus bestelde ik een Gulpener Plato 18.25. De serveerster had geen idee wat het voor een soort bier was, dus gewoon proberen… Het bleek een sterk pilsener te zijn en hoewel dat niet mijn favoriet is, was het toch best lekker. Zo snel als we Valkenburg in waren gekomen, gingen we het na de rust ook weer uit. Eerst even over de Walramstuw en dan door een spoortunneltje weer de natuur in. Even liepen we weg van de spoorlijn om die dan vervolgens toch weer een stuk te volgen. Ik dacht nog dat we naar de Kluis en de kruisweg op de Schaelsberg gingen, maar dat deden we niet. In plaats daarvan klommen we naar de Däölkesberg. Vroeger was het een smal pad en nadat men dit breder had gemaakt, slipte je hier aardig weg als het geregend had. Nu had men er ronde houten treden ingelegd, waardoor het pad prima begaanbaar was. Het uitzicht boven op de berg is prachtig; aan de ene kant de mergelwand (beschermd natuurgebied) en aan de andere kant een fantastisch vergezicht richting Wijlre, Gulpen, Epen en zelfs België.

Hoewel we toch steeds wat daalden en klommen, bleven we een flinke poos op de hoogte van de Däölkesberg lopen. Uiteindelijk ging het via Walem en Koulen terug naar de rust in Klimmen bij de voetbalvereniging. Daar heb ik mijn laatste consumptiebonnen uitgegeven aan een biertje en een zakje chips. Niet echt gezond, maar wel lekker… Vervolgens kregen we weer bekend terrein onder onze voeten, via Craubeek en Barrier naar het viaduct van de A79, en daarna via een graspad naar Voerendaal. Ik vond het erg jammer dat we ook dit jaar (en dat is al een paar jaar zo…) niet langs kasteel Haeren en kasteel Cortenbach gingen. Ik hoop dat ze dit toch weer eens in de route gaan opnemen.

Bij het spoortunneltje iets verderop kon ik wederom de pijlen niet vinden en nadat ik wat heen en weer was gelopen, wees een automobiliste mij de weg. Bij een nabijgelegen bunker lag ook weer een geocache, echter ook hier hoog gras en geen pad ernaartoe. Ik besloot het maar te laten. We liepen langs het station en we volgden verderop het fietspad langs het spoor terug naar kasteel Terworm. Hoewel ik daar al de nodige foto’s van heb, vond ik het toch even leuk om er nog een paar te maken. Het blijft mooi. Via de lange oprijlaan en langs het hotel Van der Valk kwamen we weer in de bewoonde wereld, waar de route net even iets anders gemarkeerd was dan ik gewend ben. Hierdoor werd het weer zoeken naar de pijlen, maar ik wist de weg wel. Even na vier uur wandelde ik de Spuiklep binnen en na het in ontvangst nemen van mijn nummertje 18 dronk ik even een trappistje. Even na half vijf heb ik mijn weekendtas opgehaald bij de organisatie en ben ik naar het station gelopen. Gelukkig had ik nog wat brood in mijn rugzak zitten, want veel zin om onderweg iets te gaan eten (en hier extra tijd mee kwijt te zijn) had ik niet. Het was sowieso ruim drie en een half uur reizen naar Alkmaar, waar ik rond kwart voor negen aankwam. En ik had zowaar nog aansluiting op een bus ook… Heerlijk, lekker op tijd thuis en dan een paar dagen rust, voordat ik naar de Pinksterdriedaagse in Breda zou gaan…

Mergelgroeve op de Däölkesberg

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wandeldag Bloeiend Zijpe Sint Maartensvlotbrug, 06-05-2018

Klik hier voor de website van Bloeiend Zijpe

Datum: 06-05-2018
Tocht: Wandeltocht Bloeiend Zijpe (13e editie)
Organisatie: Stichting Bloeiend Zijpe
Internet: http://www.bloeiendzijpe.nl/
Afstand: 32 kilometer
Totaal afgelegd: 44123 kilometer
Weer: Stralend zonnig, blauwe lucht (onbewolkt), warm, wind: oost, 3 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 24 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC4B3ZR

Op zaterdagavond had ik geen energie meer om nog brood te smeren, dus dat werd vroeg opstaan. Om 4.45 uur ging de wekker, want we wilden om 6.45 uur vertrekken. Rond kwart over zeven kwamen we aan bij het Land van Fluwel, dat nu omgetoverd was tot een pannenkoekenrestaurant en avonturenpark. We mochten de startkaart nog niet ophalen, dus eerst maar een kop koffie op het terras. Vlak voor acht uur kwam er leven in de brouwerij en gingen wij van start. Het eerste deel van de route was nagenoeg gelijk aan de acht en een halve kilometer die ik vorig jaar met mijn moeder gelopen had. Alleen stonden er nu andere velden in bloei dan vorig jaar, want dat wisselt steeds. Na ruim vier kilometer hadden we rust bij een bollenteler en daar hebben we even koffie gedronken en een stuk cake gegeten. Vervolgens wandelden we tussen de bloembollen naar de molen Noorder M, waar we ook nog een stempel kregen.

Wildrijk
Kort daarna kwam de splitsing met de acht en een halve kilometer en wij vervolgden onze route langs de N9. Even later staken we de Zeeweg in Sint Maartensvlotbrug over. De verkeersregelaar wilde me graag helpen met oversteken, maar dat ze me bij de arm nam vond ik wel wat overdreven. Nou ja, het was goed bedoeld… Aan de overzijde van de weg liepen we een klein stukje door het natuurgebied Wildrijk, waar een geocache lag. Ik moest er wel even voor van de route. Hierdoor zag ik een veel mooier stuk van het natuurgebied dan de meeste wandelaars. Jammer dat men de route niet wat dieper het kleine bosgebied in liet gaan. Vooral de mooie bloeiende boshyacinten vielen op. De cache bleek in een vogelhuisje te zitten en hoewel in de beschrijving stond dat je even verder moest zoeken naar het logboek, had ik dat ook meteen al te pakken.

Kleurenpracht zover als je kunt kijken…

Intussen waren Hennie en Theo al verder gelopen, dus stuurde ik ze even een berichtje. We troffen ons bij de volgende stempel- en rustpost weer, wederom bij een bollenteler. Ook hier hebben we even een beker koffie genomen. De route volgde nog steeds de N9, soms via een parallelweg en dan weer een stuk over de bollenvelden. Bij de Stolpen zag ik wederom een geocache op het scherm van mijn GPS. Bij de herinrichting van de N9 was hier echter zoveel veranderd, dat ik niet kon ontdekken hoe ik er moest komen. Toen ik later op een bijgewerkte kaart keek, bleek dat nog een hele toer te zijn. Dus maar goed dat ik deze cache niet ben gaan zoeken… Na het oversteken van de N503 wandelden we wederom door de bollenvelden richting de route van de zeven en een halve kilometer, die bij camping De Nollen in Callantsoog startte. Op deze route was het flink druk en we zagen ook heel wat Aziaten. Met mijn beperkte zicht zie ik niet of het Chinezen of Japanners zijn. Ik liep voorzichtig even een stuk een tulpenveld in om een 360° panoramafoto te maken, maar de organisatie was daar niet zo blij mee. De Aziaten zouden dan denken dat zij dat ook mogen en zo sneuvelen er regelmatig tulpen. Ze schijnen zelfs languit in de velden te gaan liggen… Volgens de regels van de wandeltocht mag je niet tussen de hyacinten komen en niet lopen buiten de aangegeven route, dus je kunt er over dubben of je wel in een tulpenveld mag komen om een foto te maken. Ik heb het in ieder geval niet meer gedaan en ik begrijp dat het problemen geeft als veel mensen dit (onvoorzichtig) gaan (na)doen.

Toiletrust
Weer een klein stukje verderop kwamen we bij een bedrijfsverzamelgebouw in ’t Zand waar ook de stichting Bloeiend Zijpe een kantoor heeft. Er was naast een stempelpost ook een kunstexpositie en het was er gezellig druk. Hoewel men vond dat een biertje niet bij een sportevenement past (en het dus ook niet op de prijslijst stond), kon ik er toch een flesje Amstel pilsener krijgen. We hebben even binnen aan een tafeltje gezeten en zijn toen weer verder gegaan. Aan de overzijde van een sloot zagen we nog steeds wandelaars komen met op de achtergrond een mooi oranje bollenveld en molen De Hoop. Ook zagen we mensen die met een drone opnames aan het maken waren. Ik had er wel meer verwacht, maar dat viel wel mee. We kwamen aan de Zijperdijk en nadat we over de dijk zelf waren geklommen, moesten we over een hek. Omdat hier geen poort of overstapje was, had men zelf maar een flinke stellage met planken gebouwd. Niet veel later arriveerden we bij de stempelpost op camping De Nollen in Callantsoog. We hadden best wel dorst met deze warmte en ik nam een blikje cola light. Alle plekken in de schaduw waren bezet, dus liepen we even de camping op. We vonden nog wat schaduw, maar moesten dus wel in het toiletgebouw plaatsnemen. Zo’n rust hebben we niet vaak…

Hennie en Theo druk aan het werk…

De stempelposten 1 en 2 moesten nog komen, want blijkbaar was er vanuit Callantsoog geteld. Onze stempelkaarten waren niet helemaal in de goede volgorde gestempeld, maar dat maakte niks uit omdat wij toch alle vakjes wel vol kregen. Ook nu klommen we weer de Zijperdijk op en die volgden we een stukje, om vervolgens nogmaals door de bollenvelden te gaan. Stempelpost 1 was bij een bollenteler in de tuin en verderop, bij de N503, had men ook nog een kleine verzorgingspost ingericht waar we een beker koffie, thee of water kregen aangeboden. Hier kon je zelfstandig ook nog een extra lus van tien kilometer rondom het Zwanenwater maken. Hoewel Theo dat in eerste instantie wel van plan was, werd het te laat en dus lieten we dit maar. Volgens het routekaartje zouden we in een rechte lijn naar stempelpost 2 gaan, maar men liet ons nog flink heen en weer lopen tussen de bollenvelden. Hierdoor hadden we op deze stempelpost de dertig kilometer al bereikt volgens de GPS.

Onder water
De stempelpost lag ook tussen de bollenvelden en dat zorgde dus wederom voor mooie foto’s. Nadat we de Zeeweg weer waren overgestoken kwamen we langs een veld dat men volledig onder water had gezet. Er was een dijk van zand omheen gelegd, waar we (uiteraard) niet over mochten lopen, want dan zou hij breken. Vorig jaar heb ik geen velden onder water gezien. Er werd verteld dat de velden op deze manier ontdaan worden van schadelijke organismen. In ieder geval een stuk milieuvriendelijker dan het gebruik van pesticiden, zoals dat vroeger wel gebeurde… We liepen nog langs een grote windmolen die vanaf de startplaats goed zichtbaar was en zo rond vijf voor vijf waren we terug bij het Land van Fluwel. De GPS gaf drieëndertig kilometer aan, waarvan er na correctie nog tweeëndertig overbleven. Net zoals vorig jaar kregen we aan de finish weer een zakje bloembollen. Ik heb ze aan Hennie en Theo meegeven, omdat ik er weinig aan heb op mijn balkon en vooral ook omdat ik weinig tijd heb om ze te verzorgen. Ik hoop dat ze mooi in hun tuin staan. We hebben nog even aan de finish gezeten met een Texels Skuumkoppe en een lekker broodje warme beenham. Daarna moest ik snel te voet naar de bushalte, die op zo’n twaalf minuten loopafstand ligt. Terwijl ik daar op de bus van 17.43 uur stond te wachten, reden Hennie en Theo mij nog voorbij. Rond twintig over zes stapte ik op station Alkmaar uit en zag ik dat de bus door zou rijden naar De Hoef, dus checkte ik meteen weer in. Het werd de “toeristische route”, oftewel de lange route langs het ziekenhuis en de ALDI, maar zo tegen kwart voor zeven was ik weer thuis.

Stempel- en verzorgingspost tussen de bollenvelden

Het was een leuk, maar ook wel pittig weekend. Volgend jaar zou ik deze wandeltocht best nog een keer willen lopen, want het is uniek dat je over de bollenvelden tussen de bloeiende bloemen mag wandelen. En al die kleurenpracht is enorm mooi. Nadeel voor mij is dat deze tocht slecht per openbaar vervoer bereikbaar is, zeker als je vroeg wilt starten op een grote afstand. Je kunt er met de bus pas rond 11.00 uur zijn. Er naartoe gaan met de fiets is vanuit Alkmaar zo’n eenentwintig kilometer. Dat is best een eind, maar niet onmogelijk… Dus wie weet, tot volgend jaar in Zijpe…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Alternatieve “De drie Egmondentocht” (WS78), 05-05-2018

Datum: 05-05-2018
Tocht: De drie Egmondentocht (serie 40 tocht 3) (nagelopen – alternatief)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 44091 kilometer
Weer: Onbewolkt, zonnig, warm, wind: 3-4 Bft. (NO).
Middagtemperatuur: ca. 21 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5BCBT

Hennie en Theo wilden graag dit weekend naar Alkmaar komen om op zondag de Bloeiend Zijpe wandeltocht te lopen. Op zaterdag was er geen georganiseerde tocht in de buurt en dus hadden we (Theo en ik) besloten om “De drie Egmondentocht” van WS78 na te gaan lopen. Rond twintig over zeven zijn we naar het station gelopen en daar hebben we om kwart voor acht de trein genomen. Vijf minuten later waren we op station Heiloo en hebben we ons rustig aan naar ’t Trefpunt begeven. Na het instellen van de GPS konden we om acht uur vertrekken. Omdat ik nauwelijks een oog dicht had gedaan in de voorafgaande nacht, had ik ook nog geen honger en moest het ontbijten maar onderweg gebeuren.

Geen winter maar lente
Hoewel ik de route al op 11 november 2017 had gelopen, lukte het niet om de weg te vinden zonder GPS en routebeschrijving. We liepen eerst een stuk door Heiloo en het park bij het Maalwater. Daarna volgden we de Egmonder binnenvaart via een grasdijk. Na een paar honderd meter kwamen we bij de eerste en enige geocache op de route die ik nog niet had. Ik zag hem zo snel niet, totdat Theo ineens een houten plankje in het gras zag liggen. Het logboekje bleek vochtig te zijn, maar ik kon mijn naam er nog wel op kwijt. Verderop in de polder passeerden we een gemaal en daarna een paar kleurige bollenvelden. Iets wat je in november niet ziet. Via een kippenbruggetje staken we de Hoevervaart over en die vaart volgden we naar Egmond aan den Hoef. We moesten regelmatig over hekken klimmen en er stond nu ook vee in de wei, zoals koeien, geiten en paarden.

Bollenvelden langs de Egmonder binnenvaart

In Egmond aan den Hoef liepen we om de slotruïne heen. In de kern van het dorp was alle horeca nog gesloten, dus liepen we even door naar restaurant De Koffiemolen. Eigenlijk waren we tien minuten te vroeg, maar er zaten al mensen op het terras. We bestelden koffie met gebak. Het appelgebakje viel nog mee, maar de orange cheese cake en de kopjes koffie waren tamelijk klein. En het was flink aan de prijs. Volgens mij betaalden we zo aardig mee aan de verbouwing die hier onlangs heeft plaatsgevonden. Het is wel een bijzondere plek om even te rusten en fijn dat het zo vroeg al open was… Omdat er na deze stop een flink open stuk door de duinen volgde, heb ik me toch maar even goed ingesmeerd met zonnebrandcrème.

Broedseizoen
Vlak voor Egmond aan Zee klommen we over een duintop en hier werd het even zoeken naar het juiste pad. Al snel kwamen we langs het jongerencentrum De Wal waar destijds de soep- en koffiepost was. Even later wandelden we vlakbij sporthal De Watertoren de duinen in. Eerst over goed begaanbare paden langs de huisjes en volkstuinen, daarna werden de paden smaller en kregen we mul zand. Toen we af wilden buigen richting Wimmenum liepen we tegen een broedgebied aan en hier mochten we van 1 maart tot 1 juli niet doorheen. Dus besloten we het hoofdpad te volgen, dat iets verderop op de terugweg uitkwam. Die volgden we tegen de richting in. Ook hier smalle zandpaden, wat de tocht best pittig maakte. Bij de Woudweg zijn we toch maar weer naar de originele route gegaan. We bleken zo’n twee kilometer omgelopen te hebben.

In de duinen tussen Egmond aan Zee en Bergen aan Zee

Voordat we van het fietspad af gingen moest ik nog even een flinke lading zand uit mijn schoenen gooien. Er volgde nu een meer bosrijke omgeving richting Bergen aan Zee. Dit dorp kwamen we aan de noordoostkant binnen en we maakten even een ommetje langs huize Glory en het vredeskerkje. Daarna volgde al snel de caférust van WS78 bij hotel Victoria. Maar wij lieten die letterlijk links liggen, want we wilden graag even naar de Zee. Theo had zin in een visje. Een viskraam vonden we echter niet, dus zijn we even gaan rusten bij strandpaviljoen Zuid. Hier hebben ze lekkere halve liters König Ludwig Weizen en aan een gesprek in het Duits ook geen gebrek, want het barst hier van de witte kentekens. Na de rust konden we op het strand blijven, maar dan zouden we het park Parnassia missen. Dus liepen we even terug het dorp in om via het park naar de volgende strandopgang te gaan.

De originele route ging even verder weer het strand af. Als we dat zouden doen, moesten we nogmaals een flink stuk door het mulle zand. Daar had ik weinig zin in en we wilden sowieso proberen om iets van die twee extra kilometers af te halen, dus bleven we op het strand tot in Egmond aan Zee. Daar stond wel een viskraam op de boulevard, waar we beiden een kabeljauwfilet gegeten hebben. Het kostte moeite. Veel honger had ik niet, want ik had op het strand mijn brood opgegeten en ik was vergeten hiervoor insuline te pakken. De glucosespiegel moet dus ook flink te hoog zijn geweest. We vervolgden onze weg langs de vuurtoren Van Speijk en daarna door het toeristische centrum. De vergelijking met Valkenburg aan de Geul was snel gemaakt. Na een korte stop bij de Jumbo wandelden we het terrein van de Prins Hendrikstichting op. Dit is een tehuis voor oud-zeelieden waar we, volgens de borden, eigenlijk niet overheen mogen. We waren ook zo weer het terrein af en via een flinke klim langs een bunker liepen we weer de duinen in.

Te laat…?
Ik had hier nog wel wat problemen verwacht vanwege het broedseizoen, maar de route bleek toegankelijk te zijn. Het terrein bestond hier voornamelijk uit grasvlaktes met regelmatig mulle zandpaden. We namen niet de kortste weg naar Egmond-Binnen en na een paar kilometer had ik toch wel de pijp leeg. Dus hebben we even een bankje opgezocht om uit te rusten. Ik had ook nog steeds een thermosfles met thee in mijn rugzak zitten, omdat we rekening hadden gehouden met weinig horeca langs de originele route. Die thee kwam nu goed van pas en hij bleek nog goed warm te zijn ook. Intussen hoorden we het klokje van de Egmondse abdij in de verte zes uur slaan. Als we nu bij WS78 waren geweest, dan waren we royaal te laat…

Vuurtoren J.C.J. van Speijk Egmond aan Zee (niet in originele route)

Na nog een stukje duinen en grasland wandelden we langs gasterij Nieuw Westert naar Egmond-Binnen. Van de abdij zagen we alleen het kerkje, dat mij de vorige keer niet is opgevallen omdat ik de fruitpost aan het zoeken was. Iets verderop hadden we moeite om het begin van het Monnikenpad te vinden, maar uiteindelijk kwamen we toch weer langs de Egmonder binnenvaart die we volgden tot aan de Zeeweg. De laatste kilometer langs deze weg was niet zo interessant. Even voor half acht stonden we weer voor de gesloten deur van ’t Trefpunt. Na het afsluiten van de GPS zijn we meteen naar het station gelopen. We hadden mazzel dat de trein naar Alkmaar er nog stond, anders hadden we een half uur moeten wachten. Rond tien voor acht arriveerden we in Alkmaar en hoewel we met de bus konden gaan besloten we toch naar huis te lopen. Daar wachtte Hennie ons op. Ze was naar de Keukenhof geweest en via de bloemendagen in Limmen teruggereden naar Alkmaar. En ze was ook net pas thuis. Wij hadden echter niet veel honger meer, maar Hennie nog wel. En dus is ze even patat gaan halen bij de cafetaria aan de overkant. Maar zelfs een patatje met een frikandel bleek nog iets te veel voor mij te zijn. Blijkbaar was ik te moe om nog te eten…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

26e Nationale Rode Kruis Bloesemtocht Geldermalsen, 21-04-2018

Klik hier voor de website van de Bloesemtocht

Datum: 21-04-2018
Tocht: 26e Nationale Rode Kruis Bloesemwandeltocht
Organisatie: Stichting Nationale Rode Kruis Bloesemtocht
Internet: http://www.rodekruisbloesemtocht.nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 44050 kilometer
Weer: Eerst beetje mist, daarna strak blauwe luchten, zonnig, weinig wind, warm.
Middagtemperatuur: ca. 23 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC66Z7EGC6FHC4GC6DPAJ

Al elf keer eerder heb ik deze tocht gelopen en toen ben ik steeds vanuit Blerick naar Geldermalsen gegaan. Dit keer kreeg mijn moeder echter een logee en besloot ik vanuit Alkmaar te gaan. Ik kon er zelfs drie kwartier eerder zijn, maar dan moest ik wel heel vroeg weg. Toch wilde ik het wel proberen, dus stond ik om kwart over drie op. Rond twintig voor vijf ben ik naar het station gelopen, waar ik de stoptrein van 5.01 uur naar Amsterdam heb genomen. Ik had daar zo’n vijfendertig minuten overstaptijd en hoewel ik me voorgenomen had om een kop koffie te halen, had ik er ineens geen zin in. Ook in Utrecht moest ik even wachten, dus haalde ik alsnog die kop koffie. Rond half acht kwam ik aan in Geldermalsen en ik heb eerst wat foto’s gemaakt van het NS-team dat de wandelaars begroette bij het station. Helaas stond de ontvangstboog op de geleidelijn, dus heb ik even gevraagd of men hem iets kon verplaatsen. Bij terugkomst was men de boel aan het afbreken (helaas ook met alle spullen en de vrachtwagen op de geleidelijn), dus of men de boog nog verplaatst heeft, weet ik niet. Ook bij evenementen hoort men de geleidelijnen vrij te houden en rekening te houden met blinden en slechtzienden die zich op het station bevinden.

Het team van NS op station Geldermalsen

Praatpalen
Rond kwart voor acht was ik bij de start, waar het al behoorlijk druk was. Even naar het toilet, de schoenen fatsoenlijk strikken, de startkaart laten scannen… En voor ik er erg in had was het al acht uur toen ik van start ging. We kregen weer de bekende Kanzi-appel, die bij mij in de rugzak verdween. De route was dit jaar ongewijzigd en dus is daar weinig nieuws over te vertellen. Het begin van het parcours was, zoals altijd, behoorlijk druk. Maar de fruitboomgaarden stonden aardig in bloei en dat leverde samen met het fraaie weer mooie plaatjes op. Op de Appeldijk begon het wandellegioen iets meer te spreiden. Bij de post Kievit had men een heleboel oude praatpalen neergezet, waar je een selfie kon maken en door deze op de social media te zetten, een prijs kon winnen. De praatpalen werden omgebouwd tot laadpalen voor de elektrische fiets of auto, of tot communicatiepaal, en ze werden te koop aangeboden. Leuke herbestemming voor deze “afdankertjes”.

Praatpalen te koop (post Kievit)

Na het passeren van molen De Vlinder in Deil kwam ik ook weer bij de geocache die er vlakbij ligt. Al twee keer eerder kon ik hem niet vinden en hoewel er nu even een paar geocachers mee kwamen zoeken, lukte het weer niet. De hint “Pas op dat je er niet op stapt” lijkt toch vrij duidelijk, maar ik zie echt helemaal niets hier wat op een geocache lijkt… Via het landgoed heerlijkheid Mariënwaerdt wandelden we naar Beesd en daar ging het langs de Linge naar molen De Vrijheid. Intussen liep er een meid voor me te roken. Ik haalde haar in, maar toen ik een foto van de molen stond te maken liep ze me weer rokend voorbij. Smerig gewoon. Op de grasdijk liep ik nog steeds in haar rook en net toen ik haar wilde inhalen bleef ze pal voor mijn neus staan zonder eerst even op te letten. Dat werd dus bijna een botsing en ze schrok er aardig van. Jammer dan… Van mij mogen ze roken op het parcours verbieden, want ik zit er niet op te wachten om andermans ongezonde troep in te ademen tijdens het wandelen. De lucht in Nederland is al smerig genoeg met al het verkeer, intensieve landbouw en de industrie…

Gezocht: schaduw…
Op de dijk bij Beesd was het nog goed uitkijken ook, omdat er flinke ongelijke stukken inzaten. Na de post Kroeze en het dierenpark De Paay passeerde ik de plek waar normaal de verzorging van de wandelvrienden.com staat, maar ik was sowieso te vroeg, had me er niet voor opgegeven en volgens mij was dit keer ook de animo te laag voor een verzorgingspost. Even later volgde de splitsing met de vijfentwintig kilometer en werd het lekker rustig op het parcours. Na een poosje de spoorlijn Geldermalsen – Dordrecht gevolgd te hebben, bogen we af naar de Kooise camping. Daar ging ik even een kommetje soep eten. Helaas bleken er binnen geen bankjes te staan en buiten was er nauwelijks schaduw, maar men was zo aardig om voor mij een stoeltje te regelen en dit naast een keet te zetten, zodat ik niet in de zon hoefde te zitten. Ik gaf ze nog de tip om volgend jaar wat parasols te plaatsen, als ze die hebben. Ik ben benieuwd…

Bloesem in een fruitboomgaard nabij Deil

Op weg naar Acquoy kwam ik een lid van wandelsportvereniging W.I.E.G.O. uit Breda tegen en we raakten even aan de praat, maar omdat hij ging rusten was ik hem ook zo weer kwijt. Bij de scheve kerktoren van Acquoy keek ik nog even of het graf van mevrouw Pisa er nog was. En ik heb weer een paar wandelaars kunnen verbazen. Vervolgens ging het vlug door naar het fort bij Asperen. Omdat na dit fort een lang, open stuk volgt, besloot ik hier even te gaan rusten. Ik had graag een biertje gedronken bij de taveerne, maar men bleek geen tapvergunning meer te hebben. En dus werd het, na een flinke poos wachten, een cola-light. Het was me al opgevallen dat er veel wandelaars tegen ons parcours in liepen en ik bleek aan tafel te zitten met een hele groep mensen die een NS-wandeling aan het doen waren. We hebben even wat gekletst en na een bezoekje aan het toilet heb ik op het terrein nog een paar foto’s gemaakt. Voor mijn gevoel was het al snel laat geworden, dus even flink doorstappen…

Links of rechts?
Bij Gellicum was het niet meer druk op het parcours, maar bij de samenkomst met de vijfentwintig kilometer in Rhenoy kwam daar verandering in. Ook liep ik weer een stukje met de wandelaar uit Breda. Na weer een splitsing en een samenkomst met de vijfentwintig kilometer kwamen we door Rumpt. Voorgaande jaren stopte ik daar bij het dorpshuis Albertine voor een bekertje pils, maar gezien de tijd besloot ik door te lopen naar de post Frutera. Onderweg kreeg ik nog commentaar omdat ik links op de weg liep, en daar hadden de fietsers last van. Ik vraag me sowieso af wat fietsers op het parcours te zoeken hebben, want ik zie overal hekken met van die mooie wit-rode ronde borden op de weg staan. Daarnaast is van oudsher de plek van de wandelaar links op de weg en zou iedereen dat moeten doen. De regel dat je per sé links moet lopen bestaat overigens niet meer; je moet nu de veilige kant kiezen. Voor mij dus meestal links…

Naast de scheve toren van Acquoy ligt mevrouw Pisa begraven

Bij de post Frutera was men compleet door de losse flesjes frisdrank heen en een cola light meenemen voor onderweg zat er dus niet in. Er werden bekers gevuld vanuit grote flessen, maar helaas geen cola light. Ze hadden nog wel een koud blikje Heineken voor mij, dus toch nog iets wat op bier lijkt. Op de bankjes trof ik nog een WS-er aan (die ik ’s ochtends ook al in de trein had gezien) en nadat hij vertrokken was, ben ik even later ook weer gaan lopen. Onder de A2 door en dan via Enspijk naar Deil. De lopers van de vijfentwintig kilometer waren we intussen ook weer kwijt. In Deil lagen nog twee geocaches die me beide wat meer tijd kostten dan ik gedacht had. De eerste had ik vorig jaar ook al gezocht en nu kon ik hem weer niet vinden, totdat iemand uit de buurt mij aanwees waar hij lag. Met mijn slechte ogen was hij mij helemaal niet opgevallen en bovendien zat er nog een redelijke afwijking op de GPS. De volgende geocache moest bij het dorpshuis “’t Duifhuis” liggen en hoewel hij vorig jaar niet op mijn lijst verscheen, wist ik zeker dat ik hier eerder gezocht heb. Ook nu werd het weer flink zoeken en dat ging niet helemaal zonder bekijks te krijgen. Maar uiteindelijk vond ik ook deze met een beetje afwijking op mijn GPS. Ik keek op mijn horloge… Potverdorie, kwart voor vijf… Vijf uur binnen zijn werd krap…

Flink doorstappen
Op de dijk naar Geldermalsen was het nog enorm druk, dus ik kon me niet voorstellen dat men exact om vijf uur stopt met medailles uitgeven. Mijn GPS gaf aan dat ik het moest redden en dus ging ik er voor. Volgens mij ben ik om 16.58 uur aangekomen bij de finish. Vroeger was die in dezelfde hal als waar de muziek en horeca is, maar nu is dat gescheiden. Ik liep nog wel even de andere hal in voor een pilsje en daar trof ik Herman uit Arnhem, die nog energie voor tien had en voluit praatte. Ik was moe en had even rust nodig, dus heb ik het bij dat ene pilsje gelaten en ben ik vlug naar het station gegaan. Bij de stationshuiskamer had men geen levering van halve liters Bavaria gekregen en de halve liters Heineken waren in mum van tijd uitverkocht. Niet zo gek met dit mooie, warme weer. Dus werd het een flesje cola zero voor onderweg. Ik trof Rudolf en Gerrie nog op het station. Na een kort gesprek arriveerde mijn trein, waar ik weer met de WS-er die ik eerder had getroffen ben ingestapt. In Utrecht moest ik overstappen en de trein naar Amsterdam reed om via Hilversum in verband met werkzaamheden, dus moest ik in Amsterdam nog een keer overstappen. Even tijd voor een snack bij de Smullers dus. De reis duurde wat langer dan normaal en even na acht uur was ik op station Alkmaar. Wederom geen aansluiting op de bus en dus ging ik lopend naar huis… Volgend jaar weer een nieuwe Nationale Rode Kruis Bloesemtocht, vanuit Blerick of Alkmaar, dat weet ik nog niet. En dan misschien toch eens een fatsoenlijk biertje gaan drinken, bijvoorbeeld bij tapperij Lingezicht in Acquoy…? Ik hoop het…

De Linge bij Asperen

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

37e Bos-, duin- en strandtocht Castricum, 14-04-2018

Klik hier voor de website van sv. De L.A.T.

Datum: 14-04-2018
Tocht: 37e Bos-, duin- en strandtocht
Organisatie: Sv. De L.A.T.
Internet: http://www.delat.nl/
Afstand: 40 km.
Totaal afgelegd: 44009 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, nagenoeg droog, weinig wind (W, 2 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 14 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC4VA4N / GC2QARB / GC3C3RC

Ik hoorde een week eerder verschillende wandelaars bij WS78 praten over deze tocht in Castricum. Ik had er al met een scheef oog naar gekeken, maar omdat ik mij als vrijwilliger had opgegeven bij de Oogvereniging, was het nog niet zeker dat ik kon gaan lopen. Van de Oogvereniging had ik niks meer gehoord, ook na een tweede mailtje niet, dus besloot ik rond twintig over zes de stoptrein te nemen. De rit naar Castricum duurde maar tien minuten en dus stond ik even na half zeven aan de inschrijftafel. Omdat ik bij deze club voor het eerst liep, moest ik iets meer gegevens invullen en mijn KWBN-kaart laten zien. Helaas is men wel vergeten de bondskorting te verrekenen, maar die extra euro is deze vereniging wel gegund.

Ook Olfert stond in de wachtrij en hoewel hij voorgaande jaren de zestig kilometer liep, ging hij nu ook voor de veertig. Mooi, dan hoefde ik niet alleen op pad. Maar bang om te verdwalen was ik niet, want de route van 2017 had men netjes op GPS verstrekt en er zouden, voor zover bekend, geen wijzigingen in zitten. En dus gingen we stipt om zeven uur van start, bij het krieken van de dag. Achter het Huis van Hilde langs liepen we richting Kijk-uit, waar we de duinen ingingen. De foto die ik daar maakte was helaas niet scherp, omdat het nog niet helemaal licht was. Het duingebied hier ken ik niet zo goed, dus weet ik er ook niet zoveel over te vertellen. Na een kleine vier kilometer passeerden we Johanna’s Hof, maar die was nog dicht en bovendien was het nog erg vroeg voor koffie. Ik wist dat er aan de Zeeweg een geocache moest liggen, omdat ik hier ooit eerder naar heb lopen zoeken. Olfert ging even mee kijken en dat was mijn geluk, want hij vond hem wel. En achteraf is alles logisch…

Gered door de GPS
We volgden de Zeeweg een klein stukje om vervolgens via de achterzijde van camping Bakkum weer de duinen in te gaan. Hier lag ook een geocache waar we toevallig langskwamen en dus keken we even. We zagen hem meteen liggen. Snel loggen dus en vlug weer verder lopen. Het duingebied bestond hier voornamelijk uit zand en gras. Zo hier en daar was er wat oneffen verharding in de vorm van kleine klinkers. We mochten ook nog even over een uitzichtpunt klimmen. Hoewel er meerdere in de duinen zijn, bleef het voor ons bij ééntje. Vlak voor Egmond aan Zee verliepen we ons eventjes. Ik had het pijltje wel zien staan, maar door mijn visuele beperking zag ik niet welke kant het op stond. Gelukkig twijfelde ik en keek ik op mijn GPS. Hierdoor hoefden we maar zo’n dertig meter terug.

Splitsing met de 25 kilometer in de duinen

In Egmond aan Zee had de organisatie een eigen rust ingericht in een schuur tegenover de brandweerkazerne. De verzorging die bij de inschrijving inbegrepen was, was prima. Koffie, thee, fris, fruit, diverse belegde boterhammen, wat te snoepen en nog meer… Na een kop koffie en een boterham stapten Olfert en ik weer op. Ik maakte nog even gebruik van de Dixi die wel wat ver van de rust vandaan stond. Als je alleen bent en hier je spullen onbeheerd buiten moet laten liggen… Niet zo’n prettig idee… Olfert wachtte tot ik klaar was en daarna liepen we samen een stuk door Egmond aan Zee, richting het strand. Bij de boulevard gingen we het mulle zandpad op, om vervolgens de eerste strandopgang te nemen.

Er lagen zo hier en daar flink wat schelpjes op het strand. Toch vonden we nog een vrij brede, harde vlakke strook waar prima te lopen was. En er is ook altijd volk op het strand. Intussen kwamen ook de eerste ultralopers voorbij, die de route van zestig kilometer hardlopend deden. Dat lijkt me toch wel heel pittig… We volgden de kust tot bij Bergen aan Zee en ik vond het jammer dat we daar niet even door het park Parnassia gingen. Al snel arriveerden we bij de horecarust, dezelfde als met de tocht van WS78 vanuit Heiloo, namelijk hotel Victoria. Ik dronk er even een trappistje terwijl Olfert een kleine lunch verorberde. We zagen nog een wandelaar de route van zestig kilometer opgaan, maar we waren er beiden zeker van dat deze het niet meer zou gaan redden binnen de maximale tijd van twaalf uur. Ik had ook nog even met de gedachte gespeeld om zestig kilometer te gaan lopen. Gezien de tijd was het nu honderd procent zeker geen optie meer. Ook de pijlenophalers kwamen binnen en volgens mij herkende ik er ééntje van WS78. Maar helemaal zeker ben ik niet… Nadat ik buiten even het vele zand uit de schoenen had gehaald, konden we weer verder. Maar het schuurde nog steeds een beetje, want het zand zat ook al in de sokken en tussen de tenen.

Terug naar Egmond
Meteen na het verlaten van Bergen aan Zee gingen we de duinen in en volgden er een paar mulle zandpaden. Soms moesten we echt even naar het pad zoeken en weken we wat af van de rode lijn op mijn GPS. Ongemerkt liepen we steeds verder oostwaarts en ineens herkende ik de paden weer van de tocht van WS78. We kwamen bijna aan de duinrand bij Wimmenum, maar een uitstapje naar gasterij Het Woud zat er helaas niet in. Nadat we een flinke trap omlaag waren gegaan en ook weer omhoog bleven we het pad aan de duinrand volgen, achter de tennisvereniging langs richting Egmond aan den Hoef. We passeerden ook nog een tankwering van de Atlantikwall en we hadden uitzicht op een paar mooi gekleurde bollenvelden. We raakten even het fietspad tussen Egmond aan den Hoef en Egmond aan Zee aan, maar we namen al snel een paadje door de duinen dat ik nog niet kende. Daarna staken we de doorgaande weg over en kwamen we al snel weer bij de eigen rustplaats in Egmond aan Zee. Ik dronk nog een beker koffie en nam een paar boterhammen, om vervolgens nog wat te snoepen en dan weer vlug verder te gaan…

Tankwering van de Atlantikwall

Het laatste stuk van de route was iets meer verhard, omdat we het fietspad op de Van Oldenborghweg een aardig stukje volgden. We gingen toch nog even de duinen in en passeerden de derde en laatste geocache op deze tocht. We waren eerst bij de verkeerde boom aan het zoeken. Eenmaal bij de juiste zag Olfert iets hangen en even later ontdekten we het koordje waarmee we het konden laten zakken. Ik herkende een plastic doosje waarin je een banaan mee kunt nemen, en daarin zat het logboekje. Nadat we het weer netjes in de hoogte gehangen hadden, staken we een eindje verder de Middenweg over en na nog een stukje zandpad kwamen we weer op het fietspad uit. Langs het fietspad lagen een aantal Schotse hooglanders en hoewel het wilde dieren zijn, liet ééntje zich toch aanhalen door Olfert. Maar toen ik het dier wilde aaien liet hij duidelijk weten daar niet van gediend te zijn. Het blijft toch altijd oppassen, want van die 800 kilo win je het niet… We verlieten het fietspad weer en we wandelden nog een stuk door de duinen, achter bungalowpark Mooyeveld langs, richting een meertje bij Bakkum. Daar hadden we ook nog even een kleine rust, waar ik nog een beker koffie nam. Helaas was die al koud, maar koude koffie smaakt in ieder geval beter dan lauwe koffie…

Duin en Bosch
Nadat we weer de Zeeweg waren overgestoken liepen we over het terrein van Duin en Bosch. De bedoeling van dit terrein is mij niet helemaal duidelijk; er staan oude gebouwen die fraai opgeknapt zijn, nieuwe gebouwen, en verlaten gebouwen waarvan ik mij afvraag of ze gesloopt of gerenoveerd gaan worden. Het zou toch zonde zijn als deze prachtige gebouwen verloren gaan. Ook kwamen we langs het witte kerkje en hoewel eerdere tochten die ik hier liep direct na het verlaten van het terrein weer de natuur ingingen, volgden wij de harde weg terug naar Castricum. We kwamen achter het station uit en daar namen we weer een weg achterlangs het Huis van Hilde. Al snel volgde de finish op sportpark De Puikman, waar we om kwart over vier aankwamen. Olfert en ik dronken even een Leffe Blond in de kantine van R.K.S.V. Vitesse ’22 en we raakten kort aan de praat met een paar wandelaarsters. Toen Olfert net vertrokken was had ik ook geen aanspraak meer en ben ik rond 17.00 uur met de trein terug naar Alkmaar gegaan. Daar had ik geen zin om op de bus te wachten, dus liep ik nog anderhalve kilometer naar huis. Lekker op tijd thuis… En de tocht? Ondanks dat de route maar weinig wijzigt is hij toch de moeite waard om nog een keer te doen. Misschien ooit de zestig, maar dat wordt dan wel een pittige uitdaging… We zullen zien…

Grote grazer langs het fietspad

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

9e Rundje Koeberg Extra Helden, 08-04-2018

Klik hier voor de website van rundje Koeberg

Datum: 08-04-2018
Tocht: 9e Rundje Koeberg Extra
Organisatie: Atletiek Helden, SSS Helden en Toerclub Everlo i.s.m. dorpscentrum Kerkeböske
Internet: http://www.rundjekoeberg.nl/
Afstand: 35 km.
Totaal afgelegd: 43969 kilometer
Weer: Eerst bewolkt, later opklaringen en zonnig, warm, bijna windstil.
Middagtemperatuur: ca. 23 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC79ATV / GC7CZ61 / GC413KM / GC79XTR / GC3KEBN / GC466BT

Eigenlijk was het wel een beetje veel; eerst veertig kilometer bij WS78 in Maarn, en een dag later nog vijfendertig kilometer in Helden. Maar inmiddels is het lopen van het Rundje Koeberg Extra een traditie geworden en omdat je hier maar één keer per jaar grote afstanden kunt lopen, wilde ik per sé voor de langste tocht gaan. Dus ging ik eerst met de fiets naar het VieCurie medisch centrum, waar ik rond twintig voor acht de bus naar Helden nam. Even na acht uur schreef ik me in bij ’t Kerkeböske en liet ik meteen mijn boekje stempelen, want hoewel ze zeiden dat ze er de hele dag zouden zijn, wist ik toch wel dat ze er later op de middag niet meer zouden zitten. Ik grapte nog dat de dag tot middernacht zou duren…

Na een kop koffie en een laatste boterham ging ik rond 8.30 uur van start. De route ging richting Panningen en Beringe, met een lus richting Meijel en nog een lus richting Grashoek voor de grote afstanden. Veel asfalt en open terrein dus op deze warme dag. Het eerste stuk van de route was niet zo spannend. We vertrokken over het Mariaplein en langs de rand van Panningen wandelden we naar Egchel. In de buurtschap Hub pikte ik snel de eerste geocache op, bij een kruis langs de oprit van een boerderij. Vlak voor de eerste rust lag er nog één bij een wegkruis, maar omdat ik de verkeerde hint gelezen had, werd het toch nog even goed zoeken. De rust was bij een aspergeteler in de buurtschap Kaumeshoek en we zouden hier drie keer komen. Er bleken geen zoetjes en light-frisdranken te zijn, maar nadat ik het gevraagd had, werd het later die ochtend gehaald. Prima service. Ik nam even een beker koffie en ik raakte aan de praat met een wandelaarster die de vijfentwintig kilometer liep. Samen gingen we op pad voor de eerste lus.

Oldtimers
Bij de rust keek ik vlug op de splitsingsborden, maar blijkbaar niet goed genoeg, want ik had even verderop nog een splitsing verwacht en die kwam maar niet. Ik begon te twijfelen of ik wel op de juiste lus zat. Nou moest ik ze wel alle twee lopen, maar als de andere lus vroeg opgehaald zou worden, dan kon ik die niet meer doen. Het bleef toch wel een beetje knagen… We liepen eerst een flink stuk door het buitengebied en daarbij passeerden we de geocache “Het Huuske”. Mijn gezelschap besloot even mee te gaan zoeken en we vonden een grote kast aan een boom waar een pop op de WC-pot zat. We moesten de WC doortrekken om bij het logrolletje te komen. Erg leuk gedaan en een mooie cache om iemand het spel uit te leggen. Een tijdje later kwamen we via een brug over de Helenavaart en wij liepen even door naar de volgende brug, bij het kanaal van Deurne, omdat onder die brug ook een geocache verstopt zat. Na eerst aan de verkeerde kant gekeken te hebben, vonden we de cache toch vrij snel. We moesten verder via een pad tussen de twee vaarten in. Dit pad zat vol met grote gaten, maar we waren gewaarschuwd en men had de gaten gemarkeerd met witte stokken. Aan het eind van het pad kwamen we aan de rand van de bebouwde kom van Meijel, waar we een stukje langs de doorgaande weg liepen. Een straf was het niet, want we zagen allerhande oldtimers voorbijkomen. Het lukte me zelfs om er een paar op de foto te zetten.

Oldtimers bij Meijel

Via het buitengebied kwamen we bij de Everlosebeek en die volgden we een stuk via een graspad. Een eindje verderop kwamen we weer bij het begin van de lus en keken we nog even of we een splitsing zagen. Maar pas bij de volgende rust werd het duidelijk dat ik wel de juiste lus had gelopen. Na een kop aspergesoep (met verse asperges van de teler) en een cola light begon ik aan de tweede lus, richting Grashoek. Na de splitsing met de lopers de al aan de terugweg bezig waren, had ik het gevoel echt de laatste wandelaar te zijn. Ik kreeg meteen een hobbelig graspad voor mijn kiezen dat best lastig te belopen was. Een paar honderd meter verderop werden het fatsoenlijke zandpaden, maar ik mocht er al gauw weer af voor een geocache. Volgens mij ben ik even langs een akker gelopen waar ik niet mocht komen. Ik voelde me een beetje opgejaagd, omdat ik geen idee had of er al pijlenophalers bezig waren. Na wat driftig rondspeuren had ik de cache nog niet te pakken en ben ik door het bos teruggelopen naar het zandpad. Een eindje verderop, na het oversteken van een drukke weg, volgde weer een graspad langs de Everlosebeek, die hier samenloopt met de Noordervaart. In een bosgebiedje waar ik ooit eerder geweest ben lag wederom een geocache. Die zat zo diep verstopt dat ik hem zonder hulpmiddelen niet kon pakken. De vorige keer lukte het mij niet met takken uit de omgeving, dus heb ik het nu snel opgegeven. De zin om iets verderop nog een keer van de route af te gaan voor een moeilijke geocache was hiermee ook wel over.

De laatste loodjes wegen het zwaarst…
In Grashoek zelf kwamen we niet. De route bleef door het buitengebied gaan en stukjes bos werden afgewisseld met flinke land- en veldwegen. Achter camping Beringerzand begon ik het behoorlijk zwaar te krijgen en besloot ik even te gaan rusten op een bankje. Ik probeerde een boterham weg te stouwen, maar dat viel nog niet mee met de warmte en vermoeidheid. Mijn lichaam probeert dan vocht vast te houden en maakt maar weinig speeksel (en traanvocht) aan. Het enige wat dan nog een beetje helpt is genoeg water drinken. Volgens mij doet het grootste deel van de wandelaars dat veel te weinig en zelf betrap ik me er ook regelmatig op. Als ik dan zo alleen op een bankje zit, begint het toch snel te vervelen en krijg ik de neiging om weer te gaan lopen, dus bleef ik niet al te lang zitten. We moesten helemaal om de camping heen en na wederom een drukke weg overgestoken te zijn volgde alweer een graspad langs de Everlosebeek. Al snel kwam ik voor de derde keer op de rust, waar het nu rustig was en waar al opgeruimd werd. Ik had flink dorst en dronk even twee bekers cola light om daarna aan het laatste stuk van zes en een halve kilometer te beginnen.

Bij de Onderse Schans in Helden

Dat werd vooral veel lange harde wegen door de buurtschappen Vosberg en Loo. Mentaal best wel een pittig stuk, maar ik probeerde gewoon flink door te stappen zonder me er al te veel van aan te trekken. Vlak voor Helden liepen we ook nog even langs de Onderse Schans, een schuilplaats uit 1644 die tijdens de 80-jarige oorlog gebruikt werd. Daarna volgde nog een graspad langs de Kwistbeek en al snel wandelde ik weer het dorp Helden in. Rond kwart over vier was ik terug bij ’t Kerkeböske en werd het tijd voor de koffie en vlaai, die bij de inschrijving inbegrepen is. Ik twijfelde nog even of ik een speciaalbiertje zou gaan drinken bij café De Zoes, maar veel zin had ik eigenlijk niet meer. Dus dronk ik een Ayinger Weizen bij ’t Kerkeböske. En maar goed ook, want toen ik even voor vijf uur bij café De Zoes voorbij kwam, bleek het terras bomvol te zitten. Zelfs de auto’s stonden hinderlijk op de stoep geparkeerd, waardoor ik niet eens fatsoenlijk naar de bushalte kon komen zonder een spiegeltje aan te tikken. Om vijf uur arriveerde de bus en twee haltes verder stapte een jongen in die ’s ochtends ook al in de bus zat. We raakten even aan de praat en stapten samen bij het ziekenhuis in Venlo uit. Hij moest naar Tegelen, ik naar Blerick. Rond half zes was ik weer bij mijn moeder thuis, helemaal gesloopt, maar het is wel de moeite waard geweest. Twee dagen heerlijk gewandeld en genoten…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen