1e Tocht 44e winterserie Geldermalsen, 07-11-2019

Klik hier voor de website van cwsv. Prinses Marijke

Datum: 07-11-2019
Tocht: 1e wandeldag 44e winterserie
Organisatie: cwsv. Prinses Marijke Geldermalsen
Internet: http://www.cwsvprinsesmarijke.nl/
Afstand: 41 kilometer
Totaal afgelegd: 47752 kilometer
Weer: Volledig bewolkt, nagenoeg droog, fris, vroeg donker, stevige wind (W/ZW 4 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 11 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC8G9A8 / GC7HW8Z / GC5F69R / GC7KM2C

De winterserie van de christelijke wandelsportvereniging Prinses Marijke in Geldermalsen ging weer van start. Hoewel Bart zich voorgenomen had alle vier de tochten te gaan lopen, wilde hij dit keer niet mee. De weersvoorspellingen waren niet al te best. Ik ging maar van het positieve uit en ben dus wel gegaan. Zoals altijd nam ik de trein van 6.36 uur uit Blerick. Na een overstap in ‘s-Hertogenbosch met koffie bij de Kiosk kwam ik om 8.11 uur aan in Geldermalsen. Aan de voorzijde van het station stond geen auto klaar om ons naar de start te brengen. Na ongeveer twintig minuten was het groepje dat stond te wachten al gegroeid tot zo’n tien personen. Enkelen besloten te gaan lopen. Van passerende wandelaars vernamen we dat we aan de achterzijde van het station moesten zijn. Normaal staan de auto’s daar alleen bij spoorwerkzaamheden. Boven aan de trap bleek er inderdaad een pijl te zijn, maar die hing links op de trap. Als je, zoals het hoort, rechts omhoog loopt, valt hij dus niet op…Op het startbureau heb ik me meteen ingeschreven en nadat ik nog even naar het toilet geweest ben vertrok ik met ruim twintig minuten vertraging, rond vijf voor negen. Op de routebeschrijving stond 41,4 kilometer aangegeven. Dat werd dus stevig doorlopen. We namen de Meersteeg in westelijke richting en we volgden het spoor een tijdje, waarna we het station passeerden. Even verderop lag een leuke geocache in de vorm van een kerstboompje met gekleurde ballen, die ik snel vond. Vlug loggen en weer verder, via de spoorbrug (waar flink gewerkt wordt) over de Linge naar Tricht. Bij het dorpshuis, waar ik op de terugweg rust zou hebben, volgde een splitsing. Verderop staken we het spoor over en volgden we dit een flink stuk door het buitengebied van Tricht. Daarna volgde op ongeveer negen kilometer de wagenrust in een koeienstal (met koeien!) waar ik eerder geweest ben. Even een beker koffie met ontbijtkoek en weer door…

Kerst-geocache nabij het station van Geldermalsen

Na de eerste rust mocht ik het natuurgebied Regulieren in en kwam ik langs de plek waar Bart en ik ons voor het eerst getroffen hebben, eerder dit jaar. Nu miste ik hem dus… Dit keer ging de tocht via een andere route naar Culemborg. Aan het eind van het pad lag wederom een geocache, maar deze kon ik zo snel niet vinden. Omwille van de tijd wilde ik verder gaan, toen er net iemand kwam helpen. Met de magneetstok kon ik de cache oppikken en daarna loggen. Niet veel verder volgde de splitsing met de vijfentwintig kilometer. De route van de veertig kilometer ging gelukkig over de harde weg langs de Regulieren, want in de natuur zou het wel eens flink drassig kunnen zijn na alle regen die een dag eerder was gevallen. In Culemborg kwam ik langs het station en later langs de stellingmolen Johanna (waar we ooit gerust hebben bij het naastgelegen restaurant). Daarna volgde een paadje over een dijkje met bomen, dwars door een woonwijk. Uiteindelijk kwamen we bij de spoorbrug in de uiterwaarden van de Lek, waar het soms wat modderig was. Ik werd ingehaald door Marcel Dekker en hij heeft nog even mee gezocht naar een geocache, maar we vonden hem niet. Na een stukje verharde dijk arriveerde ik rond half één bij de tweede rust, restaurant Caatje aan de Lek. Marcel zag ik niet meer. Doorgelopen…? Ik dronk even een speciaalbiertje, een Extra Blond van Duits en Lauret, en ik heb wat met de uitbater over speciaalbier gekletst. Even voor één uur ben ik opgestapt. Ik zat nog ruim op schema om voor 17.30 uur veertig kilometer afgelegd te hebben. Die extra 1,4 kilometer vind ik, qua looptijd, voor rekening van de organisatie. Als je een tocht te lang maakt, moet je er ook rekening mee houden dat de wandelaars er langer over doen…

Of ik alsjeblieft in de auto wil stappen…???
Het restaurant Caatje aan de Lek ligt bij het fort Werk aan het Spoel. Na de rust ging de route daar via een graspad deels omheen en in de omgeving was ook nog veel te zien van het verdedigingswerk, zoals bunkers en een gigantische betonnen kogelvanger. Daarna gingen we naar Vretstrooi, een deel van natuurgebied Regulieren, waar het enorm drassig was. Kilometers lang mocht ik door de blubber ploeteren. Soms werd ik vastgezogen of gleed ik weg. Het was enorm vermoeiend en tijdrovend. Ook moest ik af en toe even blijven staan om bij te komen. De voorsprong die ik had op mijn schema verdween als sneeuw voor de zon en de finishtijd van 17.30 uur kwam nu wel in het gedrang. Men had beter de route kunnen verleggen naar de harde weg. Eigenlijk had ik bij natuurbeleving Leidsche Hoeven geen tijd meer voor een rust, maar dik drieëntwintig kilometer aan één stuk doorlopen was ook geen optie, zeker met dat zware stuk door de modder niet. Bovendien had ik een suikertekort, dus ging er vlug een cola in. Vervolgens ging de route wel een flink stuk over de harde weg. Na het oversteken van de Bisschopsgraaf sloegen we linksaf, de Sint Janssteeg op de Heerlijkheid Mariënwaerdt in. Maar na het oversteken van de spoorlijn Geldermalsen – Dordrecht gingen we meteen weer linksaf het modderige zandpad op, dat bij boerderij De Neust uitkwam. Ook hier was een alternatief over de verharde Appeldijk wel op zijn plaats geweest, vond ik. Weer vertraging dus. Verderop, op de Lingedijk, had ik weer een hypo te pakken en moest ik even stoppen om een AA-drankje uit mijn rugzak te halen. Daarna kwam ik weer in Tricht, waar het druk was op het spoor en ik maar liefst voor drie treinen moest wachten. Eindelijk bij het dorpshuis aangekomen bleek dit dicht te zijn, dus ging ik buiten op een bankje zitten om kort te rusten. Ook moest het zand en de steentjes uit mijn schoenen, want daar kreeg ik steeds meer last van. Intussen kwam de organisatie voorbij met de auto. Ze vroegen of ik wilde instappen omdat ik niet meer zou finishen voor half zes. Ik heb ze eens gevraagd of ze wisten hoe het parcours erbij ligt. Neem dan ook nog het euvel van het vervoer en die extra 1400 meter erbij… Het houdt ergens een keer op met op tijd binnen kunnen zijn… Ik wilde de tocht wel uitlopen. Of ik dat dan zonder pijlen kon? Nou, lijkt mij niet… Er stonden sowieso fouten in de routebeschrijving; soms “linksaf” waar we rechtsaf moesten…

Kilometers lang baggeren door de blubber…

Het gesprek duurde te lang; het werd alleen maar later zo. Dus ben ik opgestapt. Gelukkig had men de pijlen laten hangen, anders werd het echt zoeken. Inmiddels was het ook al donker en dus liep ik met het oranje reflectievest aan en de zaklamp in de hand. Ik mocht nog een stuk door Tricht en daarna kwam ik in het buitengebied van Buurmalsen, waar ik de Linge mocht oversteken. Vervolgens ging het rechtsaf (linksaf volgens de routebeschrijving…) over het parkeerterrein bij de Lidl, langs de jachthaven, het pikdonkere Lingepark in. Als je weet dat het vroeg donker is, waarom dan dit stuk in het eind van de route? Een paar keer liep ik net naast het bolstaande pad, in plaats van erop. Vervolgens mocht ik ook nog een flink stuk door de bebouwde kom van Geldermalsen. Hier had men echt die extra 1400 meter er van af kunnen halen. Ook volgde er nog een hypo. Kon ik in het donker op zoek naar mijn boterhammen in de rugzak. Weer vijf minuten tijdverlies… Het laatste stuk van de route ging langs de Steenvliet, waar ik even weggleed. Ook hier was het pikkedonker. Zou het hondenpoep zijn? Dan maar even op de Meersteeg de schoenen afvegen aan de bladeren en het gras; niet bij de Steenvliet, want daar ligt waarschijnlijk nog veel meer hondenpoep…

Geen tijd voor een hapje en een drankje…
Om vijf voor zes, vijfentwintig minuten te laat, kwam ik het clublokaal binnen. Ik kreeg gelukkig nog wel een stempel en inlegvel voor het wandelboekje, en er werden drie appels in mijn tas gestopt. Tijd om nog iets te drinken was er niet; ik werd wel nog netjes naar het station gebracht. En dan weet je dat de vrijwilligers van deze vereniging het hart op de goede plek hebben zitten. Ik wist niet precies hoe laat de trein ging en er stonden verschillende treinen klaar, dus haastte ik me naar het perron. Het was een beetje chaotisch omdat er blijkbaar eerder een verstoring was. Treinen stonden op sporen waar ze niet hoorden te staan, maar de sprinter naar ‘s-Hertogenbosch was er nog niet. Die ging om 18.21 uur en reed met enkele minuten vertraging. Ook mijn aansluitende trein richting Venlo was te laat, dus heb ik even een frikandellenbroodje gegeten bij de Kiosk op station ‘s-Hertogenbosch, en een halve liter bier voor onderweg meegenomen. Uiteindelijk kwam ik met een vertraging van 24 minuten om 20.17 uur aan in Blerick. Hoewel ik me in de trein nog best fit voelde, kwam de vermoeidheid nu wel boven. Ik was dan ook blij toen ik bij mijn moeder thuis was. Een warme hap, een lekkere douche en mijn eigen bed… Eindelijk rust…

Hoezo, vies…?

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ridderhofstadtocht Breukelen (WS78), 23-11-2019

Datum: 23-11-2019
Tocht: Ridderhofstadtocht (serie 42 tocht 4)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 47711 kilometer
Weer: Geheel bewolkt, maar wel droog, later een beetje zon, koude oostenwind (3-4 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 8 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC846JX / GC85P6E / GC85P6B / GC85P69

Breukelen was ongeveer anderhalf uur reizen. Rond kwart over zes was ik op station Alkmaar en dus stapte ik om ongeveer kwart voor acht uit de trein op station Breukelen. Bart zou een kwartier later komen, waardoor ik even tijd had voor de geocache die bij het station lag. We zouden er ook met de tocht langskomen. Dan heb ik er echter weinig tijd voor. Eerst kon ik de hint en de cache niet vinden, maar even later zag ik ineens waar hij moest liggen. Niet veel later arriveerde Bart. We zagen geen pijlen richting de start. Ik had de route wel voorbereid en dus wist ik dat het handiger was om de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal aan de rechterzijde op te gaan. Aan de overzijde van het water bleek al vrij snel een paadje naar beneden te gaan, waardoor de route zelfs een flink stuk korter was dan ik verwacht had. Het was nog vrij rustig bij de start in de kantine van de Stinzehal, waardoor we makkelijk een plekje konden vinden om even koffie te drinken.

Tijd voor een nieuwe GPS…?
Even voor negen uur gingen we naar buiten en daar was het best wel druk, dus een plekje vinden waar ik de toespraak van Johan Hertgers goed kon verstaan was niet al te makkelijk. Ik kreeg er flarden van mee en begreep dat het over Nico van Etten ging, die bijna veertig jaar als zeer actieve vrijwilliger lid is geweest van WS78. Helaas is hij kort voor de tocht overleden en daarom werd er een minuut stilte gehouden. Even na negen uur mochten we op pad en na het in ontvangst nemen van de routebeschrijving ging het wandellegioen los. Eerst in colonne een klein stukje langs het Amsterdam-Rijnkanaal en daarna in de file over de brug naar het station. Net achter het station passeerden we het karakteristieke, oosters ogende Van der Valk-hotel en de Kortrijkse molen, een wipmolen die rond 1675 gebouwd is. Nadat we onder de A2 door waren gegaan mochten we via een harde weg het kanaal Grote Heicop volgen naar Portengensebrug. Daar ging het verder over een zand-/grindpad langs het water. Na een haakse bocht liepen we langs het kanaal Bijleveld richting Kockengen, waarbij we nog even een lusje door een drassig natuurgebied maakten. En na het passeren van Kockengen ging het weer een flink stuk over een grindpad langs het kanaal. Volgens de beschrijving op de site van WS78 zouden we hier ergens letterlijk het Hazenpad volgen. Het is mij echter niet opgevallen. Een eindje verderop besloot mijn GPS er, midden in het tochtige open veld, mee op te houden. Ook met de batterijen uit mijn foto-tasje kreeg ik hem niet meer aan de praat. Ik zette mijn rugzak aan de rand van de weg en haalde er verschillende setjes batterijen uit, maar er was geen leven meer in de GPS te krijgen. De batterijen hadden grote problemen met de kou. Dan maar verder, nog een aardig stuk dwars door een paar drassige weilanden, met een kleine omleiding naar de soeppost in het gehucht Laag Nieuwkoop. Daar lukte het alsnog om de GPS weer aan te praat te krijgen. Gelukkig had ik Endomondo nog, die het missende stuk route wel geregistreerd heeft…

Langs het kanaal Bijleveld

Na de soep mochten we een nieuw recreatiegebied nabij kasteel De Haar in, dwars door het park van Haarzuilens en Klein Limburg. Heuvels vind je hier echter niet. Wel een aantal geocaches die zo makkelijk waren, dat ik er zonder moeite snel drie kon meepikken. Het terrein was hier en daar wat drassig en ineens merkte ik dat mijn taststok erin wegzakte. Een klein stukje verder kwam ik tot de ontdekking dat ik de punt van de stok kwijt was. Ik ben nog terug gegaan naar de plek waar ik hem ongeveer verloren moet zijn, maar ik vond hem niet meer, ook niet samen met een wandelaarster die ik om hulp heb gevraagd. Gelukkig ligt er thuis meestal nog wel wat…

Bij kasteel De Haar was het enorm druk vanwege de kerstmarkt (of moet je het een “kerstfair” noemen…?). Omdat er entree betaald moet worden was het niet mogelijk om het kasteel te bezoeken. Volgens mij moet je zelfs van tevoren reserveren. Nadat ik me tussen de “shoppers” en auto’s doorgewurmd had, was de rust langs de golfbaan erg welkom. Bart vroeg zich af waar ik bleef en stuurde een berichtje. Ik liet hem weten wat problemen te hebben gehad en dat ik nog twee en een halve kilometer naar de rust moest afleggen. Na wat omzwervingen kwam ik in het dorpje Haarzuilens uit. Daar bleek net Sint Nicolaas aan te komen en ik kwam midden in de verkeersopstopping en drukte terecht, waardoor ik waarschijnlijk een pijltje gemist heb. Op de GPS en met wat aanwijzingen van het publiek vond ik toch de horecarust bij ’t Wapen van Haarzuylen, waar Bart op mij zat te wachten.

Amsterdam-Rijnkanaal en de Vecht
Veel tijd om te rusten hadden we helaas niet, dus dronk ik vlug een Texels Bock. Toen we buiten kwamen was de Sint Nicolaasviering nog steeds bezig en kregen we snoep en pepernoten van Zwarte Piet. Ook mocht Bart met deze vrouwelijke Piet op de foto. Daarna betraden we landgoed Wielrevelt, maar ridderhofstad Den Ham is mij niet opgevallen. Even later volgden we een graspad langs de Harijnseplas en hadden we zicht op Vleuten en de Utrechtse wijk Terwijde. Daarna mochten we de A2 oversteken om vervolgens door het wijkpark Maarssenbroek te lopen. Het kwam me bekend voor van een eerdere tocht die ik met WS78 gelopen heb. We liepen ook nog een stukje achter de geluidswal van de A2 en daarna ging het dwars door de bebouwde kom van Maarssen-Broek richting het Amsterdam-Rijnkanaal, dat we na de oversteek een klein stukje volgden om vervolgens richting het centrum van Maarssen te gaan. Daar kwamen we aan de Vecht en ook die staken we over.

Bart op de foto met Zwarte Piet

Nu volgden er verschillende ridderhofsteden, landgoederen en prachtige landhuizen. Eerst passeerden we het Huis ten Bosch, waarvan ik dacht dat het in Den Haag ligt. Blijkbaar heeft men er hier ook één. Verderop zagen we aan de overkant van de Vecht de Heilig Hartkerk en daarna de ridderhofstad Bolenstein. Aan onze zijde van de Vecht lag landgoed Doornburgh, waar we overheen mochten, langs het fraaie landhuis. Aan de andere zijde van het landgoed hadden we een gecombineerde koffie- en fruitpost bij Maarssen on Ice, een tijdelijke ijsbaan. Bart kreeg gelijk al commentaar van een pijlenophaler, waarom hij bij het landhuis stil had gestaan. Alsof dat niet meer mag… Hij vond het niet prettig en met zo’n intimiderende opmerking jaag je wandelaars die net komen kijken bij WS78 weg. Jammer…

Gezien de tijd waren we toch al van plan lekker vlot door te lopen, al laten we ons niet opjagen. En dus ging het in een aardig tempo over landgoed Goudestein, wederom met een prachtig landhuis, terug naar de Vecht, in noordelijke richting over het “Zandpad” langs landgoed Vechtoever. De info van WS78 had het ook nog over de buitenplaatsen Raadhoven, Cromwijck en Geesbergen waarvan mij helemaal niets opgevallen is. Over een grasdijk mochten we naar het gemaal Bethunepolder en vanaf daar volgden we een behoorlijk lang graspad naar het fort bij Tienhoven, dat tot het verdedigingswerk van de Nieuwe Hollandse Waterlinie behoort. Helaas was er niet echt een mooi fotomoment te vinden. Het fietspad richting Breukelen was afgesloten, maar er was een prima alternatief gekozen. Aan het eind van het Tienhovens kanaal troffen we het Kraaienestersluisje aan en vanaf daar volgden we de Vecht terug naar Breukelen. Daarbij passeerden we aan onze zijde de ridderhofsteden Oudaen en Gunterstein. Aan de overzijde zagen we ook nog het kasteel Nijenrode, waar we ook al eens met een tocht van WS78 langsgekomen zijn. Het werd langzaamaan te donker om er een goede foto van te maken.

Nog een kwartier over
Bij de ridderhofstad Gunterstein staken we de Vecht via een klapbrug over en liepen we het centrum van Breukelen in. Het was goed op de pijlen letten en bijna hadden we ons verlopen. Het oude brandspuithuis dat we zouden moeten passeren heb ik niet gezien. Op de routebeschrijving zag ik dat we links om de Pieterskerk heen moesten. Na het verlaten van het centrum kwamen we uiteindelijk weer bij het Amsterdam-Rijnkanaal uit, dat we terug naar de Stinzehal volgden. Zoals zo vaak vertrok Mari Smits daar net richting het station toen wij aankwamen, om kwart over vijf. Een mooie tijd om binnen te komen… Helaas was al het speciaalbier op; blijkbaar had men er geen rekening mee gehouden dat wandelaars best iets lekkers lusten na het lopen. Dus werd het twee Heineken pils. Absoluut niet mijn favoriete bier, maar ja… Je moet wat… Zo rond een uur of zes zijn Bart en ik terug naar station Breukelen gelopen. We hadden nog wel iets willen eten in Breukelen, maar er was niet veel bijzonders in de buurt. De patatkraam van Ed Kroket was in het weekend dicht en in Mc. Donalds hadden we ook geen zin. En om nou uitgebreid bij Van der Valk te gaan zitten… Dus hebben we afscheid van elkaar genomen omdat Bart naar het zuiden moest en ik naar het noorden. Even na acht uur kwam ik aan op station Alkmaar en helaas had ik geen aansluiting op de bus, dus ging de laatste etappe naar huis te voet. Veel zin in eten had ik niet meer. De overgebleven boterhammen gingen naar binnen, met een kop cup-a-soup en daarna een bekertje yoghurt. Nog even nagenieten met een speciaalbiertje en dan naar bed. Douchen kwam op zondag wel…

Landgoed Doornenburgh bij Maarssen

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

RS80 Wassenaar, 16-11-2019

Klik hier voor de website van RS80Datum: 16-11-2019
Tocht: 394e wandeltocht (serie 40, tocht 4)
Organisatie: RS80
Internet: http://www.rs80.nl/
Afstand: 26 km.
Totaal afgelegd: 47671 kilometer
Weer: Redelijk bewolkt, soms ook zon, droog, fris, weinig wind (Z, 2-3 Bft.).
Middagtemperatuur: ca. 6 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC7HYHG / GC7QBTJ / GC7R4TQ / GC3TA8B / GC40NXE /

Rond kerst en nieuwjaar had ik twee weken vrij en ik had mij voorgenomen om de weblog volledig bijgewerkt te hebben. Van de wandeltochten die ik in deze periode gelopen heb, heb ik meteen in concept verslagen geschreven. Ook heb ik een aantal verslagen van eerdere tochten kunnen publiceren en de achterstand wat in kunnen lopen. Maar helemaal up-to-date zijn lukte niet. Na nieuwjaar kreeg ik het een stuk drukker en bleef het schrijven van verslagen weer liggen. Stukje voor stukje probeer ik me er doorheen te ploeteren…

Nu dus weer eens een tocht van RS80, dit keer in Wassenaar. Qua reistijd was het nog redelijk te doen. Tegen zes uur ben ik van huis gegaan en naar station Alkmaar gelopen, waar ik de stoptrein van 6.19 uur richting Amsterdam genomen heb. Via Haarlem ging het naar Leiden, om vervolgens met de bus naar Wassenaar te gaan. Daar moest ik volgens de reisplanner op het Stadhoudersplein uitstappen en dan nog circa een kwartier lopen. Vlakbij de haven, waar iemand al druk bezig was met het opbouwen van een bloemenstalletje, lag er een geocache die ik toch even probeerde mee te pikken. Helaas vond ik hem niet. Dus maar door naar de kantine van R.k.s.v. Blauw-Zwart op sportpark De Schulpwei, waar ik tegen half negen aankwam. Het werd er al snel flink druk binnen en bij de start om negen uur probeerde een leverancier die net drank gelost had bij de kantine zich met zijn vrachtwagen een weg door de wachtende meute wandelaars te banen. Kon dat nou niet vijf minuten later…?

Drukte in de kantine van r.k.s.v. Blauw-Zwart

Buiten ontstond nog een discussie met een aantal wandelaars over de dispensatiekwestie van de vierdaagse Nijmegen. Dank voor alle steunende reacties. Even later werden de routes uitgedeeld en ging ik samen met Corné en Miranda op pad. Ik had gehoopt dat we wel een stuk de duinen in zouden gaan en misschien ook nog op het strand zouden komen, maar helaas… Het werd een tocht met veel bebouwde kom en (half)verharde wegen en paden. Eerst maar eens een flink stuk door Wassenaar, waarbij we vlak na de start al door een park met een soort kinderboerderij liepen. Even de geiten aaien. Daarna volgde wel een lekker drassig stukje graspad, om vervolgens via een aantal grindpaden langs de noordzijde van Wassenaar door een park te gaan. Namen van de diverse parken heb ik nergens kunnen ontdekken, en ook kaarten als Google Maps en Open Streetmap hielpen hierbij niet. Wel zijn we via een mooie boogbrug over de Zijwatering gegaan. Iets verderop kwam ik de eerste geocache langs de route tegen, in een mini-bieb. Jammer dat Corné en Miranda doorliepen, want een paar extra ogen kon ik hier goed gebruiken. Het is bij zoiets altijd de vraag of het logboek één van de boeken is, en ik kon de teksten op de ruggen van de boeken niet lezen. Elk boek eruit halen is ook geen optie, dus hield ik het na een paar minuten zoeken maar voor gezien.

Parken en landgoederen
Weer een stukje verder kwam de route zowat langs het Stadhoudersplein, waar ik uit de bus was gestapt. Ik liep dus nog steeds in de bebouwde kom van Wassenaar. Verderop werd de route wat aantrekkelijker, toen we park De Paauw in gingen. De tocht kwam langs raadhuis De Paauw, waar het brandweermuseum gevestigd is, maar door de bomen heb ik er weinig van meegekregen. Wel een heel fraai park, met prachtige herfstkleuren en verschillende beelden… In een volgend stuk bebouwde kom passeerden we weer een klein park met daarin een muziekkiosk, waar ik dwars doorheen gelopen ben. Trapje op en trapje af… Ook was er water in het parkje en een fraaie stenen brug. Niet veel later arriveerde ik op de eerste rust, bij theater Warenar. Er stond een behoorlijke wachtrij voor de bar. Toch ging het best vlug en bestelde ik er even later een cappuccino. Corné en Miranda hadden gelukkig een plekje voor me vrijgehouden, want ook hier was het, in het zaaltje, enorm druk met wandelaars. Na de rust liepen we langs het kerkhof bij de Sint Willibrorduskerk en vervolgens kwamen we terug in park De Paauw, waar ik op zoek ging naar een geocache. Ik was eerst iets te ver doorgelopen, maar eenmaal op de juiste plek had ik hem ook gelijk te pakken. Daarna ging de route een stuk door landgoed Beukhaghe en ook hier bevond zich een geocache. Even een beetje door het bos struinen en toen kon ik ook bij deze cache mijn naam in het logboekje zetten. Corné en Miranda waren intussen nergens meer te bekennen en het werd al wat rustiger op het parcours toen ik het volgende landgoed, Backershagen, betrad…

Beeldje in het water in park De Paauw

Het ene na het andere landgoed volgde, en hoewel de route nog steeds grotendeels verhard was, was er wel voldoende groen. Zouden de meeste van deze landgoederen niet openbaar zijn? Ik kreeg het gevoel dat we er meer omheen en tussendoor liepen dan er overheen. Uiteindelijk kwam ik bij het kruispunt van de N14 en N44, waar het Van der Valk hotel Den Haag – Wassenaar ligt. Verschillende wandelaars gingen daar pauze houden, hoewel het niet de officiële rust was. Ik had geen idee of Corné en Miranda er zouden zitten, dus ik besloot toch maar verder te gaan richting Kerkehout. In dit deel van Wassenaar mochten we een flinke lus maken om bij de tweede rust te komen. Ik verliep me even en bleek niet de enige te zijn. Zonder er erg in te hebben was ik al bijna bij de rust, maar ik besloot toch terug te gaan en te kijken waar ik me verlopen had. Vlakbij de rust lag ook een geocache in een speeltuintje achter de huizen. Die probeerde ik nog even mee te pikken. Helaas zonder succes. Corné en Miranda vroegen zich al af waar ik bleef, toen ik rond twintig voor twee de kantine van sportvereniging Wassenaar binnenstapte. Hoogste tijd voor de boterhammen en een biertje, dacht ik, maar speciaalbier was er helaas niet. Blikje Heineken pilsener dan maar…

Rooie Cor
Op de terugweg passeerden we het speeltuintje waar ik die geocache niet kon vinden. Corné had geen zin om mee te helpen zoeken, dus liep ik ook maar door. Alleen zou ik hem de tweede keer waarschijnlijk ook niet vinden. Al snel gingen we via een fietstunneltje onder de N44 door en kwamen we in de bosrijke omgeving van park Rust en Vreugd. Het landgoed Ivicke en het landgoed De Wiltzanck lieten we rechts van ons liggen. We kwamen een klein stukje op de heenweg en al snel volgde de splitsing waar ik eerder die dag linksaf mocht. Nu liepen we rechtdoor, samen met de vijftien kilometer via een fietspad langs de Jagerslaan. Rechts van ons zagen we landgoed Ter Veken, maar ook dit betraden we niet. Het laatste stuk van de route liep weer dwars door de bebouwde kom van Wassenaar. We passeerden de haven, maar voor een (speciaal)biertje bij café Rooie Cor hadden we helaas geen tijd meer. Corné en Miranda zochten wel nog even mee naar de cache die ik eerder niet kon vinden, en Miranda had hem ineens te pakken. Daarna was het nog zo’n tien minuten lopen naar de finish, waar we even na half vier aankwamen. Helaas ook hier geen speciaalbier, dus werd het een glaasje Heineken pilsener van de tap. En omdat het bijna Sinterklaas was, kregen we een heerlijke speculaaspop bij het afmelden…

Speculaaspop cadeau aan de finish

Even na vier uur namen we afscheid van elkaar. Het was een beetje puzzelen met de reisplanner, maar uiteindelijk besloot ik toch terug naar het Stadhoudersplein te gaan. Ik kon de bus net niet halen en dus stapte ik nog even bij café Rooie Cor binnen om een Brand Herfstbock te drinken. Het was er gezellig druk, echter aanspraak had ik niet. Uiteindelijk moest ik toch nog flink doorstappen om de volgende bus te halen, al gaf de reisplanner aan dat deze flink vertraagd was. Ik vertrouwde het niet, en maar goed ook, want hij bleek keurig op tijd te zijn. Dus vertrok ik even voor vijf uur naar Leiden. Daar had ik maar een paar minuten overstaptijd op de intercity richting Amsterdam. In Sloterdijk moest ik overstappen op de intercity naar Alkmaar en om de OV-chippoortjes te mijden werd er aangegeven dat ik via het perron van spoor 11 en 12 moest gaan. De conducteur wist niet hoe dat moest en ik zag niemand van de NS, dus werd het even zoeken. Ik heb het uiteindelijk gevonden en de trein nog gehaald. Deze kwam om 18.34 uur aan in Alkmaar, helaas net tien minuten te laat voor de bus. De laatste etappe naar huis heb ik lopend afgelegd…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Maasduinentocht Afferden, 03-11-2019

Klik hier voor de website van wsv. D.W.S. Afferden

Datum: 03-11-2019
Tocht: Maasduinentocht
Organisatie: Wsv. D.W.S. Afferden
Internet: http://www.wsvdwsafferden.nl/
Afstand: 25 kilometer
Totaal afgelegd: 47645 kilometer
Weer: Eerst zonnig, toenemende bewolking en later (mot)regen, daarna weer droog. Weinig wind (W/ZW, 1-2 Bft.).
Middagtemperatuur ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

De afgelopen jaren stond de Rode Kruistocht in Brummen met de wandelvrienden.com op het programma voor begin november. Vanuit Noord-Holland zou er uiteindelijk niemand gaan en hoewel ik in Limburg was, had ik ook niet veel zin om een flink eind te gaan reizen. Ik zag in de wandelagenda een tocht in het Limburgse Afferden. Bij de vereniging D.W.S. ben ik ook al lang niet meer geweest. En ik kon er vanaf station Venlo in circa drie kwartier met buslijn 83 zijn. Dus stapte ik om tien over zeven op de fiets, die ik in de bewaakte stalling op het station kwijt kon. Bij de buschauffeur kocht ik een dagkaart, omdat dit goedkoper was dan twee keer een enkele rit betalen met de OV-chipkaart. De bus vertrok even na half acht en rond twintig over acht stapte ik in Afferden uit. Het was nog zo’n 700 meter lopen naar de start bij gemeenschapshuis Ieders Huus. Daar aangekomen trof ik verschillende leden van wandelsportvereniging D.W.F. uit Belfeld. Onder het genot van een kop koffie hebben we even bijgepraat. Net voor negen uur werd het tijd om het parcours eens te gaan verkennen.

Cokse Heide
Buiten was het niet helemaal duidelijk welke kant we op moesten. Maar na wat rondvragen en -kijken hadden we, intussen twijfelden er meer wandelaars, de juiste richting te pakken. We liepen al vrij snel het dorp uit en de bossen in, waar ik eerst een vogelkijkwand bij het Zevenboomsven passeerde. De route volgde de bosrand van het Bergerbos, een deel van de Maasduinen, een stuk en ik kwam langs de parkeerplaats bij Het Quin. Daar maakte de route een lusje waarbij ik nog net een stukje van de Groene Streep mee kon pikken. Ik vond het wel jammer dat we rondom de grote heidevelden liepen en niet er dwars overheen. Volgens iemand van de organisatie moest ik dan in juni terugkomen. Juni is al een drukke wandelmaand; ik was nu hier… Van de westkant van het bos ging het helemaal naar de oostkant. Ik kwam over een smal pad langs het Esven, waar nu geen water meer in stond. Daarna passeerde ik de Cokse Heide, waar de enige geocache in de wijde omtrek zou liggen. Hoewel de route er op zo’n honderd meter afstand aan voorbij kwam, was het dankzij een hek met prikkeldraad niet mogelijk om er te komen. Dan maar via het Broederbos door naar de eigen rust van de vereniging, in een schuurtje op de Lakei. Dat is al zo sinds ik hier voor de eerste keer kwam, al heel wat jaren geleden. Tijd voor een beker koffie en daarna begon ik aan de lus van de vijfentwintig kilometer.

Zevenboomsven

De route maakte een kleine lus door het buitengebied en ging daarna weer door het bos, grotendeels langs de noordelijke bosrand een stukje in de richting van Heijen. We staken de A77 niet over, dus kwamen we ook niet in het dorp. In het buitengebied zag ik een aantal horecazaken op de kaart verschijnen. De ijsboerderij Op ons erf leek mij dit jaargetijde niet open te zijn, maar Hoeve Carpe Diem was dat wel. Ik had tijd genoeg en besloot er even naar binnen te gaan. De boerenschuur met tafels en stoelen zag er gezellig uit, al waren er verder geen klanten. Eerder bleken er wel wandelaars te zijn geweest. Ik bestelde een “Genneper Tortelduiven Bier”, een dubbel die ik gegarandeerd nog niet in mijn verzameling in de bier-app had. Hij smaakte prima en blijkbaar heb ik toch iets langer gezeten dan ik van plan was. Gelukkig hingen de pijlen er nog, al zou de weg terug naar de rust niet moeilijk te vinden zijn. Het ging weer een flink stuk door het bos, parallel aan de heenweg, en ik voelde zo nu en dan een spatje regen. Uiteindelijk bleek het best wel mee te vallen en pas vlakbij Lakei kwam ik weer op het eerste deel van de route. Bij dezelfde eigen rust werd het tijd voor een kop tomatensoep. Nadat ik de boterhammen uit de rugzak gehaald had, om onderweg op te eten, ging het weer verder.

Paoterskapel
Na de rust lieten we het kasteel Bleijenbeek letterlijk links liggen en mocht ik nog een stukje over het halfverharde fietspad langs de bosrand lopen. Nadat ik een smal bospad in was gegaan zag ik een wegwijzer met daarop “Paoterskapel” staan. Ik vond het jammer dat de route er niet langs kwam en dus ben ik zelf maar even gaan kijken. Er volgde nog een stuk bos en heide, om daarna via de buurtschap Rimpelt terug te wandelen naar Afferden. Even voor drie uur was ik aan de finish bij het gemeenschapshuis Ieders Huus. De route was niet langs de twee geocaches die daar in de buurt liggen gekomen. Als ik ze nog wilde oppikken, zou ik de eerstvolgende bus missen. Dan werd het een uur wachten op de volgende bus. Dus besloot ik ze te laten liggen en even bij cafetaria en eetcafé ’t Kapelleke een Gerardus Herfstbok te gaan drinken, voordat ik rond half vier richting de bushalte ging. Op de terugweg regende het toch wat harder. Gelukkig zat ik droog in de bus en eenmaal aangekomen in Venlo zat de bui achter ons. Even voor half vijf haalde ik mijn fiets uit de overdekte en bewaakte stalling. Ik hoefde niet eens te betalen, omdat de nieuwe toegangspoortjes nog niet in gebruik waren. In de toekomst heb je blijkbaar een OV-chipkaart nodig om af te rekenen. Het was nog een minuut of tien fietsen voordat ik weer bij mijn moeders flat was. Het was zeker de moeite waard om naar Afferden te gaan, waar heel wat herinneringen uit de tijd dat we er met wandelsportvereniging E.H.S. liepen boven kwamen…

Bij de Paoterskapel

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Terugblik op 2019 en vooruitkijken naar 2020

Veel bloggers schrijven aan het eind van het jaar een terugblik. Ik doe dat meestal niet omdat ik genoeg achterstallig werk heb voor mijn weblog. Dit jaar lijkt het me leuk om het wel een keer te doen. Dus hierbij de hoogte- en dieptepunten van 2019 en een vooruitblik naar 2020:

Weblog
Ook dit jaar is het niet helemaal gelukt om de weblog bij te houden. De pagina’s met foto’s en routes zijn wel actueel, maar met de verslagen bleef ik steeds achter op schema. Wandelen kost veel vrije tijd en werken ook… Daarnaast speelt vermoeidheid en weinig energie bij mij een grote rol. Ik vind wel dat het al beter ging dan in 2018 en ook aan de laatste items van 2019 wordt hard gewerkt.

Kilometers
In 2019 heb ik 2066 geregistreerde kilometers gelopen. Dat zijn er 245 minder dan in 2018 en 544 minder dan in mijn topjaar (2016; 2610 kilometer). In het totaaloverzicht (sinds 1995) komt dit jaar daarmee op de 14e plaats. Ik heb, met name in de winterperiode, wat minder tochten gelopen vanwege mijn gezondheid. In combinatie met het ouder worden ben ik waarschijnlijk wel over mijn top heen… [Lees meer…]

20 Jaar vriendschap
In 1999 liep ik met een Sony Hi-8 camera te sjouwen op de Kempische Wandeldagen in Geldrop en de Heuvellandvierdaagse in Berg en Terblijt. Christa had wel interesse in een kopie van de beelden en zo raakten we aan de praat. Hieruit is een mooie vriendschap ontstaan die nog steeds voortduurt. We spreken ons nog regelmatig op Twitter, via de chat en soms per telefoon. Helaas is de reisafstand tussen ons vrij groot en door diverse oorzaken wandelt Christa niet meer zoveel, al vind ik het wel stoer dat ze met haar rollator toch diverse tochten van vijf kilometer probeert te lopen in haar omgeving. We zien ons doorgaans nog één keer per jaar, op de Capelse Tweedaagse van de RWV, waar ik telkens probeer een dag mee te lopen. Dit jaar hebben we het lustrum bij Christa thuis gevierd; ze had voor een heel bijzonder speciaalbiertje gezorgd. Ook gaan we altijd even “uit eten” en soms nog ergens een biertje drinken. Ons favoriete tentje, Havanna, bestaat helaas niet meer. Het aanbod rondom het Stadsplein is behoorlijk achteruit gegaan en na zo’n wandeling met modder kun je ook niet in de luxe eetgelegenheden gaan zitten. De Kwalitaria en het Turkse tentje waar je een lekkere dürüm kunt eten waren ook al vroeg dicht en dus bleef alleen de Burger King (die nu in het pand van Havanna zit) over. Een snelle hap dus en geen biertje na… Hopelijk kunnen we er in 2020 iets beters van maken…

Christa bij de start van de 24e Capelse Tweedaagse
(28-12-2019)

Een nieuwe vriendschap
Op de vierde tocht van de winterserie in Geldermalsen (2 maart 2019) leerde ik Bart kennen. We kwamen elkaar onderweg tegen en het klikte meteen, dus hebben we een groot deel van de tocht samen gelopen. Daarna kwamen we elkaar weer bij de vierdaagse in Deventer tegen en sindsdien hebben we ook regelmatig contact met elkaar via WhatsApp. Ook spraken we steeds vaker af om samen tochten te lopen. Bart heeft mij enorm gesteund met de dispensatiekwestie (zie volgende paragraaf) en in augustus is hij mee geweest naar de Heuvellandvierdaagse. Op 29 december hebben we het wandeljaar afgesloten met twee mooie NS-wandelingen rondom Arnhem en daarna een gezellig etentje. Ik hoop in 2020 nog vele leuke uren met Bart te mogen wandelen, want hij is echt een geweldige vriend. Bart, bedankt voor een fantastisch wandeljaar!

Bart op de foto met zwarte Piet
(WS78 Breukelen, 23-11-2019)

Vierdaagse Nijmegen (de dispensatiekwestie)
Dit jaar liep ik voor de tweeëntwintigste keer de vierdaagse van Nijmegen. Tot 2012 heb ik elf keer de vijftig kilometer gelopen. In dat jaar heeft mijn lichaam duidelijk aangegeven dat ik het te zwaar belast, door volledig te blokkeren. En dus vroeg ik in 2014 voor het eerst dispensatie aan, waardoor ik tien kilometer minder mocht lopen. In april kreeg ik schriftelijk van de organisatie te horen dat de dispensatie op afstand na 2019 niet meer verleend wordt voor mensen met een visuele beperking. Het lopen van de vijftig kilometer in combinatie met de drukte en de vroege starttijd (4.00 uur) is voor mij te belastend en dus betekent het einde vierdaagse… Uiteraard heb ik het daar niet bij laten zitten. In juli heb ik mijn verhaal in de media gedaan, waarop ik een reactie kreeg van een visueel beperkte medewandelaar met nagenoeg hetzelfde probleem. Wij, gesteund door een professionele instantie, denken dat het beleid door deze wijziging niet meer voldoet aan de Wet Gelijke Behandeling voor mensen met een Handicap of Chronische Ziekte (WGBH/CZ). De organisatie heeft hier een andere mening over en inmiddels ligt het beleid ter toetsing bij het College voor de Rechten van de Mens. Het wordt afwachten wat de uitkomst van deze zaak zal zijn, en dus wordt 2020 nog een spannend jaar… [Lees meer…]

Nijmeegse Vierdaagse
(Elst, 16 juli 2019)
Foto: Bart Dunki Jacobs

Rottweilerbeet
Op 14 april 2019 liep ik het Rundje Koeberg Extra in Helden. Na de tweede rust ging de tocht door het buitengebied van Maasbree. In het gehucht Rinkesfort liepen twee gevaarlijke honden (een Rottweiler en een Pitbull) los; ze waren uit een tuin ontsnapt. Ik heb ze niet aan komen zien rennen. De Rottweiler greep meteen naar mijn linker kuit. Het gevolg was een flinke bijtwond. Ik ben in elkaar gedoken en het beest heeft acht minuten op mijn rugzak staan springen. Er kwam geen hulp en ik ben er vandoor gegaan. Een aardige mevrouw (waar ik helaas geen gegevens van heb) heeft mij met de auto terug naar de rust gebracht. De politie is erbij gekomen en de agenten hebben mij naar de huisartsenpost gebracht, waar de wond schoongemaakt is. Er zijn deze dag zelfs drie wandelaars door dezelfde hond gebeten. Het was een traumatische ervaring waar ik nog vaak aan gedacht heb, en hoewel de eigenaar (van zeven van die honden nog wel…) maatregelen heeft moeten nemen om te voorkomen dat ze kunnen ontsnappen, durf ik er niet meer langs. Gelukkig verliep het eerste herstel van de wond voorspoedig en heeft het, fysiek, weinig invloed op het wandelen gehad. Elf dagen later kon ik gewoon aan de vierdaagse van Deventer beginnen, zij het met een verbandkous over de wond om het schuren van de broek te voorkomen. Geestelijk was de impact helaas wel groter; ik kijk nog steeds bij elke boerderij het erf op en grote honden, daar loop ik liever met een boog omheen. En de wond zelf, die is nog zichtbaar, zelfs na acht en een halve maand. Met lopen voel ik hem soms nog prikken…

1e Vierdaagse van Deventer
Tijdens de Nijmeegse vierdaagse van 2018 kreeg ik van iemand van de wandelvereniging Deventer te horen dat daar een nieuwe vierdaagse met afstanden van twintig, dertig en veertig kilometer georganiseerd ging worden. Ik had wel oren naar een nieuwe ervaring en besloot me in te schrijven op de dertig kilometer. Wel moest ik een hotel zien te vinden, dichtbij de start. Ook dat lukte en dus zat ik de week van Koningsdag in Deventer. Het was een erg leuke ervaring; een mooie, gevarieerde en goed georganiseerde vierdaagse. Ook bleken de nodige bekende wandelaars Deventer gevonden te hebben. Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar in 2020. [Lees meer…]

Het logo van de Wandelvierdaagse Deventer
(bron: website W4DD)

Kennedymarsen
De tijd van vier tot vijf Kennedymarsen per jaar, waarbij je tachtig kilometer binnen twintig uur aflegt, is voor mij echt voorbij; dat trekt mijn lichaam niet meer. Meestal loop ik er nu drie: Sittard, Someren en Waalwijk. Sittard heb ik dit jaar laten schieten omdat het in het weekend voor de wandelvierdaagse van Deventer was. Bovendien staat de belabberde kwaliteit van de overnachtingsplaats daar (de zogenaamde “Sleep-inn”) me niet meer aan en ik was te laat om een hotelkamer dicht bij de start te kunnen boeken voor een redelijke prijs. Someren en Waalwijk heb ik wel gelopen. Someren begon erg nat, maar verliep verder prima, zonder blaren, zonder spierpijn. Omdat we pas voor de tweede keer de vernieuwde route liepen, heb ik wel mijn rusten anders ingedeeld. Voorafgaand aan de 80 van de Langstraat in Waalwijk was ik vermoeid en er niet lekker aan, dus twijfelde ik of ik wel moest gaan. Uiteindelijk heb ik hem zonder problemen uitgelopen en ik kwam zelfs fitter over de finish als toen ik vertrok.

Welverdiend bier(tje) na de 80 van de Langstraat
(15-09-2019)
Foto: Marcel van Doesburg

Revalidatie
In het winterseizoen van 2018-2019 had ik behoorlijk veel last van pijn in mijn armen en schouders. Mijn spierspanning was flink toegenomen. Het kwam zelfs zover dat ik mijn schoenen alleen nog kon strikken als ik mijn voeten op een verhoging zette, en mijn wandelrugzak kreeg ik bijna niet meer om. Na enkele bezoeken aan de huisarts en een bezoek aan de reumatoloog wist men nog steeds niet wat er aan mankeerde. Ik kreeg het advies om over te stappen van fysiotherapie op manuele therapie. Het hielp om de klachten iets te verlichten, maar ze kwamen vrij snel ook weer terug. Uiteindelijk heeft de huisarts mij aangemeld voor revalidatie en heb ik een intensief traject van tien weken in het ziekenhuis gevolgd. Dit heeft meer inzicht gegeven in de factoren die op mijn klachten van invloed zijn (zoals stress, te weinig rust, te weinig en slecht slapen, te veel computerwerk, enzovoorts). Allereerst heb ik geleerd de klachten meer te accepteren en daarnaast heb ik technieken geleerd om hiermee om te gaan. [Lees meer…]

Glucosesensor
Half december kwam dan eindelijk het goede nieuws; de FGM (Flash Glucose Monitoring), oftewel de glucosesensor, wordt vergoed voor een grotere groep diabeten, waardoor ook ik ervoor in aanmerking kom. In juni, tijdens de Alkmaarse vierdaagse, heb ik hem al even mogen uitproberen. Ik was er redelijk tevreden over. Maar tot half december werd de sensor niet vergoed en zou hij mij zestig euro per twee weken kosten. De sensor heeft een aantal voordelen: niet meer in mijn vingers hoeven prikken, vaker mijn suiker checken (want het kan zowel met de speciale “reader” die erbij hoort, als ook met een app op de smartphone) en de sensor heeft een geheugen van acht uur, waarin hij continue meetgegevens opslaat. Door de sensor regelmatig uit te lezen krijg ik nu hele dagcurves van mijn glucosespiegel in plaats van een paar losse metingen. Bovendien wordt er bij een meting ook getoond of de glucosespiegel (sterk) stijgt of daalt. Zo kan ik beter voorspellen of ik richting een hypo (te lage glucosewaarde) of hyper (te hoge glucosewaarde) ga. Met wandelen heeft het nog meer voordelen, want met de smartphone, die ik toch altijd op zak heb, kan ik nu heel snel mijn glucosespiegel checken, op elk moment. Enige nadeel dat ik tot nu toe ervaren heb is dat de sensor niet onder alle weersomstandigheden werkt, bijvoorbeeld als hij te koud is. Hij gaat er niet stuk door, maar registreert dan geen glucosewaardes meer en/of is niet uitleesbaar, tot de condities weer beter zijn. Een meting met vingerprik en teststrip werkt net zo goed niet bij koude, warme of natte weersomstandigheden, dus wat dat betreft maakt het weinig uit…

FSL (FreeStyle Libre) glucosesensor in mijn rechter arm

Plannen voor 2020
In 2020 wil ik meer focussen op rust, minder stress, zaken accepteren zoals ze zijn en door de week wat meer bewegen, in plaats van alleen maar in het weekend. Concreet betekent dit één keer per week een korte wandeling van circa een uur gaan maken met een wandelgroep en één keer per week circa een uur, anderhalf uur, gaan sporten (fitness onder begeleiding). Wat het wandelen betreft wil ik ongeveer dezelfde tochten lopen als in 2019. Niet alles is mogelijk omdat sommige tochten samenvallen qua datum en wellicht ga ik nieuwe tochten proberen. De Kennedymars van Sittard is nog een twijfelgeval. Ik overweeg wel om de vierdaagse van Diever te combineren met die van Odoorn, omdat er maar een paar dagen tussen zit. Diever valt in het pinksterweekend, dus kan ik niet naar de pinksterdriedaagse in Breda. Bij de Alkmaarse vierdaagse ga ik komend jaar geen veertig kilometer lopen, maar vijfentwintig. Dit omdat een kennis van mij wil meelopen. Mocht ik niet meer mee kunnen doen met de Nijmeegse vierdaagse, dan lijkt de Sallandse vierdaagse me ook wel erg leuk en gezellig. Eerst eens zien of dat allemaal lukt met de vakantiedagen…

Iedereen een gelukkig, goed en gezond 2020 toegewenst, en voor de wandelaars een plezierig wandeljaar met vele mooie kilometers!

Geplaatst in Gezondheid en welzijn, Hobby, Sociaal | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

Pegasuswandeltocht Wekerom – Ede, 26-10-2019

Klik hier voor de website van de S.R.V.V.

Datum: 26-10-2019
Tocht: Pegasuswandeltocht
Organisatie: Stichting Recreatie Veluwe & Vallei (S.R.V.V.)
Internet: http://www.srvv-events.nl/
Afstand: 30 kilometer
Totaal afgelegd: 47620 kilometer
Weer: Eerst flink bewolkt, later opklaringen en zonnig. Sterke Z/ZW-wind, 4-5 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 20 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC63G2X / GC7PC6B / GC84GAM

De Pegasuswandeltocht in Wekerom was nieuw voor mij. Bart had hem op zijn planning staan, omdat hij een zogenaamde “Grand Slam” wilde lopen. Dan moet je binnen twee jaar alle vier de tochten van de stichting Recreatie Veluwe & Vallei volbrengen. Nou, als ik mij niet vergis heeft hij het zelfs in één jaar gedaan. Ik had ook wel oren naar deze tocht en besloot met hem mee te gaan. Dus nam ik de eerste trein richting Nijmegen, om 6.02 uur. Ik zou rond twintig voor acht op station Ede-Wageningen zijn, maar doordat ik in Nijmegen de intercity richting Zwolle nog kon halen, was ik al eerder in Arnhem. Ook daar kon ik eerder weg, zodat ik ruim voor half acht al in Ede was. Daar stond iemand van de organisatie en ik dacht dat hij ons mee zou nemen naar de startplaats, dus liet ik Bart weten dat het vervoer klaarstond. Dat bleek niet te kloppen en net toen Bart aankwam, kwamen er ook oude legervoertuigen van de vereniging Keep Them Rolling om ons naar de start te brengen. We mochten met een paar wandelaars achter in de laadbak van een oude Dodge. De wagen had een krachtige motor die een mooi geluid maakte. Je rook de diesel. Echt zuinig zal hij niet rijden, lijkt mij. Na een ritje van een kwartier, zo schat ik, kwamen we aan bij De Hartenberg, een locatie van ’s Heeren Loo. Wij hadden al een kaartje voor het vervoer van en naar het station, maar bij de inschrijving moesten we nog een keer betalen voor het vervoer (terug van de finish, bij het evangelisch centrum De Schuilplaats in Ede, naar de Hartenberg). Dit vervoer hadden wij niet nodig, maar inschrijven zonder dit kon niet. De startlocatie vond ik ook niet erg geschikt. Het leek wel een grote aula, een soort theaterzaal. Koffie was er gelukkig wel te krijgen, een zitplaats echter niet, omdat er geen stoelen, banken en tafels waren. Dan maar even op een grote, lage vensterbank zitten met die beker koffie…

Uitkijkpunt Valenberg en natuurgebied Planken Wambuis
Even na half negen zijn we aan de tocht van dertig kilometer begonnen. We liepen een klein stukje over het terrein van ’s Heeren Loo en mochten daarna meteen het Roekelse bos in. Daar lag ook gelijk een geocache, maar ik kon niks vinden wat aan de hint voldeed. Het werd dus geen succes. En omdat Bart al doorgelopen was, wilde ik niet te lang zoeken. In het bos waren weer veel paddenstoelen te zien. Bij het Mosselsche veld, een open stuk, zagen we de eerste zonnestralen onder de wolken door komen. Iets verderop lag het uitkijkpunt Valenberg, waar we even zijn gaan kijken. Vanaf hier had je zicht op markante, hoge punten bij of in de omgeving van Radio Kootwijk, Otterlo, Ugchelen en Terlet. Vervolgens mochten we nog een stuk door het bos. Bijna aan de bosrand moest er opnieuw een geocache liggen, iets van de route af. Ik ben wel gaan zoeken, maar ook deze cache wilde blijkbaar niet gevonden worden. Bart had niet zoveel op met het geocachen en was dus een eindje doorgelopen. Na het oversteken van een heideveld kwamen we in het natuurgebied Planken Wambuis en werd de route weer meer bosachtig. Wel ging de tocht hier grotendeels over fietspaden. Ik had toch wat meer op zandwegen en bospaadjes gehoopt, vooral omdat mijn voeten dat prettiger vinden. Onderweg passeerden we een paar kunstwerken bestaande uit grote, gladde ovalen stenen, die ik meer associeerde met eieren van buitenaardse wezens, uit een enge Science Fiction film. Na het verlaten van het natuurgebied Planken Wambuis werden we op de foto gezet en even later volgde er op circa acht kilometer een wagenrust, die er door wandelsportvereniging Blauw-Wit uit Ede was neergezet. Ze hadden lekkere broodjes knakworst en dat ging er wel in, samen met een beker koffie.

Uitzichtpunt Valenberg

Bij de rust stond een splitsing en ik had niet goed opgelet. Bovendien strookte de tocht niet goed met de routebeschrijving, dus werd ik onzeker of we wel goed zaten. Gelukkig had Bart er meer vertrouwen in en later bleek het allemaal te kloppen. Na een stukje bos volgde een geocache met de toepasselijke naam “Pegasus” en die moest dus wel gevonden worden. Hij was niet al te moeilijk en al snel had ik het jampotje met het logboekje in handen. In de omschrijving van de geocache stond de operatie Pegasus uitgelegd. Helaas had ik geen tijd om deze, tijdens het wandelen, te lezen. Meer over de operatie Pegasus is op Wikipedia (klik hier) te vinden. We mochten nog een stuk door het veld, waar de zon de mooie herfstkleuren van de bomen extra fel liet uitkomen en vervolgens wandelden we over de camping Zuid Ginkel naar het restaurant Juffrouw Tok. Het was nog veel te vroeg om te rusten, dus zijn we, nadat ik even naar het toilet ben geweest en mijn dikke teen gestoten had aan het verraderlijke randje in de vloer bij de urinoirs, doorgelopen. Na het oversteken van de Verlengde Arnhemseweg (N224) passeerden we het oude Airbornemonument en de schaapskooi op de Ginkelse Heide. Dit keer mochten we de heide dwars oversteken via een lang, breed zandpad. Aan de randen kon je door het gras lopen, wat een stuk makkelijker was dan door het mulle zand. Aan de overzijde van de heide bij een picknicktafel aan de bosrand, moest er toch het nodige zand uit de schoenen gehaald worden. Vervolgens gingen we onder de A12 door en staken we de spoorlijn Arnhem – Utrecht over bij de overweg met de stenen trap die als uitzichtpunt dienst doet. De ijsverkoper stond er ook weer, maar ijs tijdens het wandelen vindt mijn maag niet lekker.

Twee keer rust bij het Renkums Beekdal
Na de overweg mochten we weer een flink stuk door het bos en passeerden we onder andere het NIVON natuurvriendenhuis De Bosbeek en het landgoed Quadenoord met een beeldentuin en natuurcamping. Bij de grote villa op de Keyenberg kwamen we bij het informatiecentrum van het Renkums Beekdal. Met een tocht van WS78 hebben we hier ooit de soep- en koffiepost gehad. Toen werd er nog verbouwd en was er een flinke lege schuur, waar we konden rusten. Nu zat er een café in; boscafé De Beken. We besloten er even te stoppen en ik heb er een Hertog Jan Bockbier gedronken op het terras. Wel uitkijken voor de wespen, want die hadden ook in de gaten dat hier van alles aan lekkernijen te krijgen was… Na deze stop mochten we het Renkums Beekdal in, eerst een stukje door het bos langs de Molenbeek. Met WS78 ben ik hier een keer op mijn zij gevallen omdat het nat, glad en schuin was. Nu was het gelukkig droog. In het bos troffen we een kabouterpad aan en luikjes met daarachter kabouters. Leuk voor de kinderen die er rondliepen. Even verderop mochten we over een vlonder en staken we drie beken, de Molenbeek, de Halveradsbeek en de Oliemolenbeek over, waarna we langs een prachtig ven kwamen. Nadat we om het kerkhof van Renkum waren gelopen kwamen we bij het chique restaurant Campman. Even twijfelden we of we er wel zouden stoppen, omdat we net al gerust hadden. We hadden tijd genoeg en gingen toch naar binnen. In de foyer heb ik een Maredsous Blond genuttigd.

Mul zand op de Ginkelse Heide

Bij hotel Nol in ’t Bosch kregen we enkele bospaden vol met bladeren voor onze kiezen. Ik zag soms niet eens meer waar het pad was, dus liep ik maar achter Bart aan. Daarna volgden we de wat drukkere Hartenseweg, om vervolgens weer een bospad op te gaan. In noordelijke richting liepen we helemaal terug naar de spoorlijn Arnhem – Utrecht, om die vervolgens een flink stuk richting Ede te volgen. Nadat we onder de A12 door waren gegaan, mochten we kiezen tussen het graspad langs het hek van het spoor, of de verharde weg. We namen het graspad en boven op het talud moesten verschillende geocaches liggen. Die waren lastig te bereiken door het hoogteverschil en de dichte begroeiing, dus heb ik na één mislukte poging de rest ook maar overgeslagen. Verderop was het onduidelijk of we de spoorlijn moesten blijven volgen. We kwamen dicht bij een huis waar een hond flink aan het blaffen was. Daarom zijn we een klein stukje teruggelopen en zijn we het eerste bospad richting de verharde weg ingeslagen, waar aan het eind ook weer pijlen stonden. Vervolgens staken we vlak voor Ede de spoorlijn over en daar stond weer een wagenrust van wandelsportvereniging Blauw-Wit. Tijd voor een korte pauze om weer wat energie op te doen voor het laatste stuk…

Gezellig naar het station
Na een flink stuk door de bossen van natuurgebied Sysselt bereikten we de bebouwde kom van Ede, waar we langs het Mausoleum kwamen. Ik ben er even wat dichterbij gaan kijken om foto’s te maken. Het was nu ook niet ver meer naar de finish. Via de Raadhuisstraat staken we nogmaals de N224 over en meteen aan de overzijde wandelden we het parkeerterrein van het evangelisch centrum De Schuilplaats op. We waren precies om vier uur aan de finish, waar Bart een vlag van de bevrijding van Wageningen in ontvangst mocht nemen, voor het volbrengen van zijn “Grand Slam”. Ook hadden we een consumptiebon voor koffie, die ik helaas niet met bijbetaling in mocht ruilen voor een pilsje. Na de koffie heb ik toch nog een flesje Hertog Jan pilsener gedronken en daarna werden we naar station Ede-Wageningen gebracht. Helaas niet meer met een oud legervoertuig, want die waren er te weinig, maar wel met een taxibusje, bestuurd door een gezellige dame. Op het station heb ik vlug een frikandellenbroodje gegeten en Bart heeft mij uitgezwaaid toen ik rond een uur of vijf de trein richting Nijmegen genomen heb. Daar moest ik overstappen op het Arriva-boemeltje naar Blerick, waar ik vlak voor half zeven aankwam.

De tocht op zich was de moeite waard; een mooie omgeving met voldoende en goede rustplaatsen, ook dankzij de medewerking van wandelsportvereniging Blauw-Wit. Beetje jammer dat de inschrijving redelijk duur is omdat je het vervoer dubbel betaalt als je vanaf het station opgehaald wordt, maar het is wel voor een goed doel. Verder is dit de enige tocht van vier waarbij je geen veertig kilometer kunt lopen. Het zou best gaaf zijn als er aan deze dertig kilometer nog een stuk van tien kilometer, door de bossen terug naar de Hartenberg, toegevoegd zou worden. Het was een mooie ervaring. Voor herhaling vatbaar? Zeker, maar het hoeft voor mij ook zeker niet elk jaar…

Over een vlonder in het Renkums Beekdal

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rondom de slag om de Mookerheide Molenhoek (WS78), 19-10-2019

Datum: 19-10-2019
Tocht: Rondom de slag om de Mookerheide (serie 42 tocht 2)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 47590 kilometer
Weer: Grijs, volledig bewolkt, regen. later ook droge perioden, zuidenwind 3-4 Bft.
Middagtemperatuur: ca. 14 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s):

Het vorige weekend had ik vrienden op bezoek en dus kon ik niet gaan wandelen. Weer eens iets anders. Dan maar op deze zaterdag naar Molenhoek, wederom een tocht van WS78. Voor Bart werd dit de allereerste keer bij deze club. Het was voor mij vanuit Blerick zo’n drie kwartier met de trein. Rond kwart over acht trof ik Bart op station Mook-Molenhoek en zijn we naar de start gelopen, bij gemeenschapshuis De Wieken. Daar troffen we Hennie en Theo. Ik dronk een beker koffie en al gauw was het tijd om naar buiten te gaan voor de toespraak. Omdat we redelijk vooraan stonden was die goed te volgen. Een kleine routewijziging in het begin, maar verder geen bijzonderheden.

Naar Groesbeek
Om klokslag negen uur werden we losgelaten en mochten we teruglopen naar het station, waar we de spoorlijn overstaken en dwars door de heide gingen. Na een steile, smalle trap waar een behoorlijke file van wandelaars ontstond liepen we het bos in. Verderop passeerden we het jachtslot op de Mookerheide met zijn landelijke tuinen. In de bossen die volgden was het goed toeven, zeker omdat het niet helemaal droog was. De bladeren hielden de meeste regen tegen. Ook was het een weelde aan paddenstoelen in het bos. Die hadden flink geprofiteerd van het warme, vochtige weer. Ongemerkt waren we de grens tussen Limburg en Gelderland overgestoken en kwamen we steeds dichter bij Groesbeek. In dit dorp staken we twee keer de voormalige spoorlijn naar Kleve over. Ook kruisten we het vierdaagseparcours, maar dat viel minder op, omdat het er dan met de drukte heel anders uitziet. In het park Het Groeske mochten we over trapjes, bruggetjes en vlonders lopen. Wel oppassen, want soms waren ze glad door de regen. Wie het niet aandurfde kon er makkelijk omheen via de straat. Na het verlaten van Groesbeek volgde al snel de gecombineerde soep- en koffiepost in De Horst. Welke soep we gegeten hebben ben ik al vergeten…

Park Het Groeske in Groesbeek

Vanuit De Horst ging de route naar Breedeweg en na het verlaten van dit dorp mochten we meteen een smal pad door een weiland op. Ook kregen we een flinke stortbui over ons heen. Met de paraplu op een ietwat glad pad lopen waar nog geen twee voeten naast elkaar passen was best lastig, dus ging het wat rustiger aan richting de bossen op de Sint Jansberg. Daar kwamen de serieuze afdalingen rondom de Molenbeek en Molenvijver. In dit gebied liggen de twee watermolens; de Onderste en Bovenste Plasmolen. We zouden er zeker één passeren, maar mij is het niet opgevallen. Bovendien hebben we ons een klein beetje verlopen. Met behulp van Google Maps kwamen we toch richting Plasmolen. Bij het afdalen vielen ons de contouren van een Romeinse villa op en daar stonden ook weer routepijlen. Al snel kruisten we de rijksweg N271 en verderop herkende ik het parkeerterrein bij grand café restaurant De Mallejan, waar met de vierdaagse altijd een groot terras is en een podium met live-muziek. Nu was er nauwelijks iets te beleven en konden we het parkeerterrein dwars oversteken, richting de jachthaven en de Groote Siep, een flink meer in recreatiegebied De Zevenbergen. Volgens Google Maps heet het de Mookerplas; welke kaart gelijk heeft weet ik niet… Vroeger lagen hier allemaal geocaches rondom het water. Helaas zijn ze opgeruimd. Ik had sowieso geen tijd voor de caches langs de route, want de tocht bleek al pittig genoeg te zijn…

Herinneringen ophalen
Aan de andere kant van de N271 liepen we naar Milsbeek, waar we de Langstraat een stukje volgden. Weer een stuk vierdaagseparcours. Al snel sloegen we linksaf en liepen we naar de horecarust bij sportvereniging Milsbeek. Daar stond een groepje van de organisatie ons op te wachten en Giel vond dat we erg laat waren. Ik zei dat hij dan maar niet die pijl op de Sint Jansberg had moeten jatten. Nou had ik hem eens mooi op de kast… Ik heb er even een Brand Dubbelbock gedronken en mijn boterhammen uit de tas gehaald. Daarna zijn we verder gegaan, terug richting de Sint Jansberg. Eerst volgden we de bosrand een flink stuk in westelijke richting. Daarna mochten we langs een vijver tegen de helling omhoog het bos doorkruisen. Vervolgens ging de route richting het Nederlandse deel van Grafwegen en kwamen we weer aan het vierdaagseparcours, daar waar vroeger altijd de tweede verzorgingspost van wandelsportvereniging OLAT stond. Helaas hebben ze tegenwoordig nog maar één verzorgingspost, door gebrek aan vrijwilligers. Ook wandelden we een stukje door natuurgebied De Bruuk, waar nu een fatsoenlijk bospad ligt. Ik ken het nog wel als drassig graspad. De omgeving hier was me sowieso bekend van de tochten die ik bij de Groesbeekse wandelsportvereniging De Bosbesjes en de wandelsportvereniging Milsbeek heb gelopen. Die laatste vereniging bestaat inmiddels ook al niet meer…

Vijver op de Sint Jansberg

Vanuit De Bruuk was het niet ver meer naar De Horst, maar net voor de koffiepost schoot ik even van de weg af omdat ik de route aan het lezen was. Ik lette niet goed op waar ik mijn voeten neerzette. Het deed behoorlijk zeer in mijn linker knie en ook had ik mijn dikke teen van de rechtervoet flink gestoten tegen de wegkant. Gelukkig waren we snel op de rust, waar ik even kon bijkomen met een beker koffie en de gebruikelijke warme halve rookworst met mosterd. Na een korte pauze mochten we voor de derde keer door het dorpje De Horst en gingen we nogmaals door Groesbeek. Weinig bekende plekjes dit keer. Vlak voor de fruitpost stond er volgens mij een foutje in de routebeschrijving. De pijlen hingen wel goed en Johan wees ons ook nog de juiste weg in.

Mookerheide
Na het fruit mochten we naar de Mookerheide, met een mooi uitzicht op de Sint Martinuskerk in Cuijk, aan de overkant van de Maas. Op de heide graasden ook een paar Schotse hooglanders. Langzaam daalden we af naar Mook, waar we eerst een stuk door het dorp liepen. Bij het oorlogskerkhof mochten we weer de bossen in en liepen we langs de Mookerschans. Helaas had ik geen tijd meer om boven op de uitzichttoren te gaan kijken. Al snel ging de route terug naar Molenhoek, waar we vlakbij het station uitkwamen. Nog een klein stukje door de kloostertuin en daarna volgde om twintig voor zes de finish bij het gemeenschapshuis. Daar hadden ze Leffe Blond op de tap en nadat ik er twee gedronken had, ben ik met Bart terug naar het station gelopen. We namen afscheid van elkaar omdat hij naar het noorden moest en ik naar het zuiden. Rond kwart voor zeven kwam de Arriva stoptrein richting Venlo en drie kwartier later stond ik weer op station Blerick…

Oorlogsbegraafplaats Mook

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen