5e Vierdorpentocht Klarenbeek (WS78), 25-03-2017

Datum: 25-03-2017
Tocht: 5e Vierdorpentocht (serie 39 tocht 10)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 41677 kilometer
Weer: Licht bewolkt, veel blauwe luchten, zonnig, beetje wind, lekker wandelweer.
Middagtemperatuur: ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC5G470 / GC6V4VV / GC6ABE6 / GC6Y4G6 / GC5TMGT

Veel zin om te gaan wandelen had ik eigenlijk niet. Alle stress op mijn werk en de vermoeidheid hierdoor hadden ook zijn weerslag op mijn gemoedstoestand. En dan was Klarenbeek ook nog eens een pokkeneind reizen; meer dan twee uur met de trein, lopend naar het station en nog bijna twintig minuten lopen in Klarenbeek om bij de start te komen. Er is wel een bushalte, maar op zaterdag rijdt dat busje niet. Om vier uur ’s ochtends heb ik mezelf toch maar uit bed geschopt en ben ik me rustig gaan aankleden, bakje koffie erbij… Om twintig over vijf ben ik de deur uit gegaan en ik bleek me verteld te hebben, want ik stond ruim tien minuten te vroeg op het station. Blijkbaar was ik nog niet helemaal wakker. Rond tien voor zes vertrok de stoptrein richting Amsterdam, die helemaal omrijdt via Haarlem en er een uur over doet. Hierdoor kon ik nog even verder dutten… In Amsterdam stapte ik over op de internationale trein naar Berlijn, die ook in Apeldoorn stopte. Tijd genoeg om even mijn boterhammen op te eten en nog wat te slapen. Bij de overstap op het Arriva-boemeltje trof ik meer wandelaars die ook naar Klarenbeek gingen. Daar kwamen we om kwart over acht aan. Even na half negen was ik op de start en intussen had ik wel behoorlijk trek in een kop koffie gekregen. Ik heb even met Jos zitten praten en exact om negen uur ben ik van start gegaan. Jos was inmiddels al gaan lopen…

Het eerste deel van de route leek sterk op die van vorig jaar. Sommige stukjes waren in tegengestelde richting. Vorig jaar maakten we een “achtje”, waarbij we na twintig kilometer terugkwamen in Klarenbeek. Dit jaar deden we dat niet, waardoor de lus richting de IJssel een flinke uitbreiding gekregen had. We liepen vrijwel meteen het dorp uit en door de bossen ging het langs de school, kerk en later door het kabouterbos. Bij het station (hé, dat heb ik eerder gezien vandaag…) volgden we de doorgaande weg een stuk en daarna gingen we landgoed Beekzicht op. Ineens begon mijn smartphone luid te piepen. Reanimatie-alarm! Het zal toch niet… Ik stopte even om de melding te lezen. Dichtbij was het niet; de melding kwam uit Alkmaar… Dus dan maar weer flink de pas er in… We staken de Zutphenseweg (N345) over en na een klein stukje bos liepen we het buitengebied van Voorst in. Daar kwamen we al snel bij de centrale rustpost, in een grote schuur van een boerderij aan de Deventerweg. We hadden pas zes kilometer gelopen en ik kon me niet voorstellen dat hier al de soeppost was. Ik vroeg aan de verkooptafel of ik bij de volgende post soep kreeg en het antwoord was alleen “Hier hebben we bouillon”. Dus vroeg ik het ook maar aan een andere WS-er en die zei dat de volgende rust een horecarust zou zijn. Lekker duidelijk weer… Ik besloot voor de zekerheid toch maar mijn bonnetje in te leveren en dat bleek achteraf een verstandige keuze te zijn geweest.

Twee versies van de routebeschrijving
We verlieten de boerderij aan de achterzijde via een graspad en nu ging de route door landelijk gebied richting de IJssel. Daar kwamen we vlakbij ruïne De Nijenbeek, waar ik even ben gaan kijken. De ruïne zelf is helaas niet toegankelijk, omdat het midden in een natuurbeschermingsgebied ligt, maar in de schuil- en informatiehut was wel een interactieve presentatie te zien. Helaas had ik daar geen tijd voor. Na wat foto’s gemaakt te hebben liep ik vlug weer verder. De tocht ging nu een stuk langs de IJssel, waarbij we af en toe over een hek moesten klimmen om daarna op de graspaden en -dijken te wandelen. Bij een bankje moest ik even stoppen omdat mijn smartphone kuren had en de accu al bijna leeggetrokken was. Ik had twee externe accu’s mee, dus ik kon nog even vooruit. Het loopt wel wat minder prettig met zo’n zware accu in je broekzak. We kwamen langs een paar bankjes met daarbij een oorlogsmonumentje en een stukje verder kwam inderdaad een horecarust, bij museumboerderij De Kribbe in Wilp. Ik ben even binnen geweest om een foto te maken, maar ik wilde meteen verder om later die dag nog iets langer te kunnen rusten. De pijl stond linksaf de weg op en volgens de routebeschrijving moesten we rechtdoor, het fietspad richting Gorssel nemen. Ik was al een stuk naar links gelopen en begon te twijfelen. Dus vroeg ik het aan een wandelaarster die achter mij aan kwam. We keken op haar routebeschrijving (ook van de veertig kilometer dagtocht) en daar stond wel degelijk linksaf op. Dat heb ik nog nooit meegemaakt bij WS78, dat er twee verschillende routebeschrijvingen zijn. Hoe is het mogelijk…?

Ruïne De Nijenbeek

Nattigheid…
Gelukkig klopten beide routebeschrijvingen één punt verder weer. We zagen nog een paar wielen langs de IJssel en we liepen over de grens van Gelderland en Overijssel, die hier heel vreemd door het landschap kronkelt. Net voor Wilp voelde ik ineens mijn trainingsbroek nat worden. Wat nou weer? Weer een lekkende waterzak? Dat had ik al een keer eerder gehad. Ik maakte mijn vingers nat en proefde; het smaakte enorm zoet. Nee hé, het was het blikje energiedrank in mijn rugzak wat lek gegaan was! Meteen heb ik de rugzak op straat gezet en het blikje er zo snel mogelijk uitgehaald, maar er stond al een flinke plas in de rugzak en de regenhoes in het onderste vakje was ook zeiknat. Bah, wat een lucht! Gelukkig was de energiedrank suikervrij waardoor hij niet zo erg plakte. Met een zakdoek heb ik geprobeerd zo veel mogelijk vocht op te deppen, maar het kwaad was al geschied… Dan maar nat verder… Bij de dorpskerk en de waterpomp in Wilp vroegen een paar nieuwsgierige kinderen wat ik aan het doen was, want ze hadden al meer mensen voorbij zien komen. In Wilp sloegen we rechtsaf en gingen we onder de A1 door, om vervolgens naar de derde rust, ook weer in een schuur, te gaan. Daar werden we getrakteerd op heerlijke vanillevla. Zelfs als je geen honger hebt gaat dat er prima in.

Na deze rustpost op achttien en een halve kilometer begon het geocachen. Vlak na de rust lag er al ééntje die ik na een minuut zoeken vond. Men had een vlinder gemaakt die in het hekwerk hing en hier zat het logrolletje in verstopt. Na een poosje kwamen we aan de Wilpsedijk en passeerden we één van de Lazaruskolken, met daarbij een prachtig landhuis. Ook hier lag een geocache, maar ik vond hem niet iets te ver van het parcours liggen. Na nog een ommetje door het groen kwamen we bij de N344 die we richting Twello volgden, eerst via een parallelweg en later, na het spoorviaduct, via het fietspad. De weg kwam ook langs het Hof van Twello, waar we mochten rusten in de theetuin. Gelukkig was er ook bier te krijgen, zelfs een “Witte Franciscus” Weizen. Ik heb nog met een bekende wandelaar die de Kennedymars aan het lopen was zitten kletsen en ik heb zelfs zijn naam gevraagd, maar die ben ik al weer vergeten. Toen hij vertrok had ik mijn bier nog niet op. Ik heb lekker even zitten uitpuffen op het terras in het zonnetje. Gelukkig begon de kleding en de rugzak ook al een beetje op te drogen, maar de penetrante geur van de energiedrank bleef hangen. Na de rust moesten we nog een stuk langs de drukke doorgaande weg lopen om in Twello te komen. Beetje jammer dat er in zo’n mooie tocht toch een paar grote wegen zitten. In Twello pikte ik bij het spoor nog snel een geocache op die zich, ondanks dat het een puzzeltje moest zijn, toch zo liet pakken.

Fraai landhuis nabij Wilp

We bleven aan de oostkant van Twello en wandelden naar een geocache met de naam “Wolbos”, dat iets verderop moest liggen volgens de beschrijving. Ik denk dat we er met de tocht net langsgekomen zijn. De cache zelf vond ik niet, maar veel tijd om te zoeken had ik ook niet. Vlak voor de A1 lag er nog een puzzelcache waarbij je een hulpmiddeltje nodig had en dit zou ook in de omgeving te vinden moeten zijn, maar ik kreeg ook deze cache probleemloos te pakken zonder dit hulpmiddeltje. De buis waar de geocache inzat zat vrij los en dus kon ik hem gewoon op zijn kop houden. Na de onderdoorgang van de A1 kwamen we in Posterenk en hadden we nog een rust, bij de Wilpermolen. En ook hier zat een geocache verstopt, maar de mobiele toiletten stonden er precies voor waardoor het pakken wat lastiger werd. Ik kreeg wel wat hulp van de WS-ers. Die hadden al eerder geocachers op bezoek gehad. In de molen werd ranja geschonken. Helaas mag ik dat niet hebben vanwege mijn diabetes. Daarom heb ik tegenwoordig meestal een flesje met Christal Clear (water met een smaakje) bij me. We kregen ook nog ontbijtkoek (beetje laat als ontbijt, maar zo’n hartelijk stukje koek is altijd welkom…). Op deze rust trof ik Margiet Stuurloos, die ook altijd leuke wandelblogs schrijft. Klik maar eens op deze link…

Geen pannenkoek, toch wat lekkers…
We verlieten Posterenk en maakten een ommetje om het dorp heen, om vervolgens naar het recreatiegebied Bussloo te gaan. Een paar jaar geleden zijn we helemaal rond het water gelopen, maar nu bleven we aan de oostkant. Er waren slechts een paar recreanten die ik alleen hoorde, maar niet zag. Er bleek een steentje in mijn schoen gekropen te zijn en die moest er wel uit. Een ANWB-paddenstoel leende zich prima om mijn voet even op te zetten. Na het recreatiegebied wandelden we ook nog door het dorpje Bussloo en kwamen we langs de kerk. Daar namen we weer een stukje doorgaande weg waar geen vrijliggend fietspad was en waar ook hard gereden werd. Gelukkig sloegen we vrij snel linksaf, terwijl dit niet eens op de routebeschrijving stond. Het leverde wel extra meters en verwarring op, waardoor ik mij een beetje zorgen om de tijd begon te maken. Uiteindelijk kwam ik weer op de centrale rustpost bij de boerderij in Voorst. Hier was men al druk aan het opruimen. Ik had nog een bon voor een pannenkoek, maar die waren al op. Er waren nog wel wat andere etenswaren over en dus nam ik een broodje hamburger. Aangezien ik nog een uur moest lopen en daarna nog een lange terugreis voor de boeg had, kwam deze versnapering prima van pas.

Rond kwart voor vijf begon ik aan het laatste stuk van deze tocht. Dat was nog zo’n zes kilometer en we moesten om 18.00 uur terug zijn, dus dat zou moeten lukken. Door het landelijke gebied wandelden we weer naar de Zutphenseweg (N345) die we, helaas, een stukje moesten volgen. Maar daarna liepen we de bossen in, waar het lekker rustig was. Bij een woning in het bos was de fruitpost ingericht en hier kregen we een stukje banaan. Één van de vrijwilligers liep wat te mopperen omdat het allemaal zo lang duurde en ik was nog niet eens de laatste… Ik ben maar glimlachend verder gelopen. Geen zin in dit gedoe. De ondergaande zon verlichtte het bos prachtig en de schaduwen werden enorm lang. Weer langs de kerk en de school wandelden we terug naar Klarenbeek, waar ik bij de molen nog een paar bekende wandelaars tegenkwam. Na een praatje ben ik vlug richting de finish gegaan. Daar kwam ik om vijf minuten voor zes aan, dus precies op tijd. Ik heb me afgemeld en daarna ben ik een trappistje gaan drinken. De mobiele internetverbinding was er beroerd en de wifi in het MFC werkte ook niet, dus was het lastig om de reisplanner te raadplegen. Na een tijdje zag ik dat ik net de trein gemist had en door werkzaamheden zou ik via Zutphen moeten reizen. Wat een omweg! Of ik zou pas om 19.45 uur weg kunnen uit Klarenbeek. Ik dronk dus nog maar een tweede trappistje en ik ben rond tien voor zeven toch maar naar het station gelopen. Onderweg kon ik nog een paar mooie foto’s van de oranje-rood gekleurde lucht maken, want de zon was net onder. Op het station trof ik een wandelaar en om kwart over zeven zijn we naar station Apeldoorn gereisd. Daar moest ik tot 20.00 uur op de internationale trein uit Berlijn wachten. De Smullers was helaas al gesloten en dus heb ik onderweg maar mijn reserveboterhammen opgegeten. Na een overstap van negen minuten op Amsterdam Centraal zat ik dan eindelijk in de intercity naar Alkmaar, die daar rond kwart voor tien aankwam. Ik had geen zin om op de bus te wachten (als er sowieso nog wel eentje ging…), dus wandelde ik naar huis. Rond tien over tien stak ik de sleutel in het slot. Ik was blij dat ik gegaan was, maar wat een lange dag, dik zestien uur van huis. Gelukkig volgde er nog een zondag om uit te rusten…

De zon is net onder (op weg naar station Klarenbeek)

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Lentewandeltocht Nijmegen, 19-03-2017

Klik hier voor de website van de lentewandeltocht NijmegenDatum: 19-03-2017
Tocht: Lentewandeltocht
Organisatie: Wsv. Zwanenveld i.s.m. Zv. De Batavieren
Internet: http://www.lentewandeltocht.nl/
Afstand: 30 km.
Totaal afgelegd: 41637 kilometer
Weer: Geheel bewolkt, grijs, veel wind en een klein beetje regen.
Middagtemperatuur: ca. 13 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6QY3X / GC3VVE9 / GC2KHQX

Ook nu gooide een stressvolle gebeurtenis op mijn werk begin maart, de daarop volgende gesprekken en de bijkomende vermoeidheid weer roet in het eten. Ik had op vrijdagavond naar Blerick willen reizen om zaterdag veertig kilometer te lopen in Nijmegen. Vrijdagavond was alle energie op en dus werd het pas zaterdag laat in de middag dat ik naar Blerick reisde. Gelukkig kon er in Nijmegen twee dagen gewandeld worden, dus nam ik op zondag de eerste trein naar Nijmegen-Heyendaal. Omdat dit een uur later was dan op zaterdag, zou veertig kilometer lopen wel heel krap worden. Het plan was dan ook om dertig te gaan doen. Vanaf station Heyendaal was het ongeveer twee en een halve kilometer naar de start. Ik vond het net iets te ver om te lopen en dus nam ik een OV-fiets, die daar in de fietskluizen staan. Het zijn er niet veel, maar op zondag is er meestal wel eentje beschikbaar…

Op weg naar de start kwam ik langs een geocache die ik meteen maar opgepikt heb, ook al zag ik de wandelaars erlangs komen. De cache had ik zo gevonden en na het loggen kwam ik rond vijf over acht bij de start, in het bestuursbureau van Conexus. Ik was hier nog nooit geweest en ook de organiserende vereniging kende ik niet, maar het zag er professioneel uit. Overal grote schermen met informatie over de tocht, de starttijden, de vereniging, foto’s, de rustplaats… Ik schreef me meteen in en daarna had ik wel zin in een beker koffie. We konden zelfs kiezen of we een grote of kleine beker namen. De koffie bleek goed heet te zijn en ik had ook nog een grote beker genomen, dus duurde het tot twintig voor negen voordat ik hem op had en kon starten.

Voormalig meisjespensoinaat Mariënbosch
Wandelen in de omgeving van Nijmegen is altijd leuk zo buiten de vierdaagse om, ook al loop je vaak verharde of halfverharde wegen. Tijdens de vierdaagse zie je sowieso bijna alleen asfalt en met 45.000 deelnemers kun je niet de kleine wegen en paadjes nemen. Dat gebeurt met andere wandeltochten meestal wel en je ziet vaak wat meer van de mooie hellingdorpen rondom Nijmegen, zoals Beek, Ubbergen, Berg en Dal of Groesbeek. En in deze omgeving zouden we ook nu gaan wandelen. Maar we maakten eerst een lus door Nijmegen. Nadat we de spoorlijn Nijmegen – Venlo waren overgestoken, wandelden we langs het Driehuizerbos. Ik vond het wel jammer dat we er niet doorheen gingen, maar dat werd later ruimschoots goedgemaakt. We bleven langs de bebouwing van Brakkenstein lopen en staken op de d’Almarasweg weer het spoor over. Even verderop draaiden we de Groesbeekseweg op, waar we langs het voormalige meisjespensionaat Mariënbosch liepen. Tegenwoordig is het een rijksmonument en doet het dienst als studentenhuisvesting. Achter dit fraaie gebouw ligt een flink bosgebied en hier wandelden we dwars doorheen. Ook hier lag weer een geocache, waarvoor ik zo’n honderd meter van de route moest afwijken. Door de dichte bebossing was de GPS flink wispelturig en met de spoilerfoto’s op internet kwam ik ook niet veel verder, dus vond ik de cache helaas niet. Na een kwartier zoeken heb ik het maar opgegeven.

Voormalig meisjespensionaat Mariënbosch

Aan het einde van het bospad kwamen we op de Luciaweg uit, waar ik een startplaats van een eerdere wandeling in Nijmegen herkende. Het was nu ook niet ver meer naar de centrale rustplaats op het terrein van scouting Keizer Karel. Ik wilde eerst eigenlijk doorlopen, maar ik besloot toch even een beker koffie te gaan drinken. Vervolgens volgden de de Sophiaweg nog een flink stuk waarna we Heilig Landstichting ingingen, eerst door een flinke woonwijk en daarna weer de bossen in. Ook hier kwamen we fraaie gebouwen tegen zoals de Cenakelkerk en het pelgrimshuis Casa Nova. Wel was het af en toe goed zoeken naar de pijlen, maar de routebeschrijving bood gelukkig genoeg houvast om de weg niet kwijt te raken. Nadat we Heilig Landstichting verlaten hadden liepen we richting Berg en Dal, waar we even aan de rand van de bebouwde kom kwamen. Hier was het vrij druk met auto’s en wielrenners. We wandelden langs het Afrika Museum en bij camping De But gingen we nog even een stukje door de bossen. Al snel kwamen we op de Zevenheuvelenweg, die ik uiteraard van de vierdaagse ken. Nu mochten we echter niet midden op de weg gaan lopen, maar volgden we netjes het fietspad richting Berg en Dal. Bij een zijweg, die we schuin overstaken, zag ik geen pijlen. De kaart in de smartphone en de papieren routebeschrijving boden uitkomst. We moesten helemaal doorlopen tot in Berg en Dal. Na het oversteken van de Oude Kleefsebaan ging het langs de Nieuwe Holleweg steil bergaf richting Beek. Daar hadden we rust bij eetcafé De Witte, naast de Grote Bartholomeuskerk. Ik heb er even een trappistje gedronken. Op zo’n tachtig meter van het eetcafé lag een geocache, maar tijdens het lezen van de beschrijving had ik er al mijn twijfels over. Er moest blijkbaar water in. Dat werd een beetje lastig met een waterzak; eigenlijk moet je hier een flinke plastic fles voor meenemen. Ik besloot deze cache dan maar over te slaan.

Klimmen en dalen
De route ging sowieso de andere kant op, tussen de Grote Bartholomeuskerk en het Kleine Bartholomeuskerkje door, naar de Rijksstraatweg die we een stukje volgden. Na het beeldje van het wasvrouwtje mochten we de Ravenberg opklimmen en gingen we een heel stuk langs een bosrand, met soms fraaie vergezichten richting de Ooijpolder. Na een flinke afdaling kwamen we in Ubbergen uit, weer op de Rijksstraatweg die we nog een aardig stukje moesten volgen. Vervolgens werd het weer klimmen om via de Beekmansdalseweg terug te komen in Nijmegen. Na een stukje bebouwde kom van Nijmegen-Oost kregen we nog een parkachtig bosgebiedje voor onze kiezen, waar we ook weer uitzicht over de Ooijpolder hadden. Ooit heb ik hier bij het hekwerk een geocache opgepikt, maar ik wist niet meer precies waar. Via een paadje met fraaie knotwilgen kwamen we terug tussen de bebouwing, maar de omgeving bleek hier toch nog behoorlijk groen te zijn. We liepen langs de Sint Maartenskliniek en via de nodige omzwervingen rond de Kwakkenberg kwamen we terug bij de rust op het terrein van scouting Keizer Karel. Daar heb ik een cola light gedronken. Na een korte rust begon ik aan de laatste etappe.

Het wasvrouwtje in Beek

Die ging vrijwel meteen weer de bossen in achter het scoutingterrein en na het kruisen van de heenweg kwamen we op de Bosweg uit. Op de Berg en Dalseweg kruisten we de route nog een keer, en verderop in de bossen gebeurde dat weer. Hierdoor begon de tocht er op de kaart aardig als spaghetti uit te zien. Na een flink stuk door de bossen kwamen we op de Meerwijkselaan, die we volgden richting Heilig Landstichting. Na de haakse bocht die in deze laan zit kwam ik weer een geocache tegen. De boomstronk waar deze zich moest bevinden was snel gevonden, maar de cache zelf liet zich niet zo makkelijk vinden. Na een poosje onder en naast de stronk zoeken ontdekte ik een loszittend stukje schors boven op de boom. Hier bleek inderdaad een trommeltje onder te zitten. Het was nu ook niet ver meer naar de finish. Achter het startbureau, bij het Nebo klooster, moest ook nog een geocache liggen, maar daar kon ik vanaf de straat niet bij. Dus werd het even flink doorstappen naar de finish, waar ik om half vier aankwam. het was er nog aardig druk en ik heb er even een biertje gedronken. Geen speciaalbier, maar wel een flesje Hertog Jan pilsener. Dat smaakte ook prima. Ik stond net op het punt om te vertrekken toen Jos (die ik ken van WS78) binnen kwam lopen. Veel tijd voor een praatje had ik niet, want ik moest mijn trein gaan halen. We kregen nog gasten te eten en dus kon ik niet te laat thuiskomen. Om vijf voor vier ben ik op de OV-fiets gestapt en tien minuten later stond ik weer op station Nijmegen-Heyendaal. Ik had wel even ruzie met de fietskluizen, want de automaat opende eerst de verkeerde kluis (waar al een fiets in stond). Dat gebeurde de vorige keer ook al op dit station. Bij de tweede poging ging het wel goed. Gelukkig was ik nog ruim op tijd voor de trein. Om vijf uur was ik terug in Blerick en dus was ik voor half zes thuis. Ik kwam zelfs precies met de gasten aan bij mijn moeders flat. Perfecte timing dus…!

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rundje Koeberg Helden, 12-03-2017

 

Klik hier voor de website van rundje Koeberg

Datum: 12-03-2017
Tocht: Rundje Koeberg
Organisatie: Atletiek Helden, SSS Helden en Toerclub Everlo i.s.m. dorpscentrum Kerkeböske
Internet: http://www.rundjekoeberg.nl/
Afstand: 20 km.
Totaal afgelegd: 41607 kilometer
Weer: Licht bewolkt, zonnig, lente-achtig…
Middagtemperatuur: ca. 15 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6AVZJGC5BZD4GC6YEB0

Nee, dit is nog niet het verslag van het Rundje Koeberg Extra; ik loop inmiddels weer dik een maand achter met het bijwerken van mijn weblog. Ik blijk toch meer last van vermoeidheid en werkstress te hebben dan ik dacht…

Op de tweede zondag van maart was er een gewoon Rundje Koeberg met afstanden van 12 en 18 kilometer; die laatste bleek uiteindelijk op twintig uit te komen. Ik had wel naar Merselo kunnen gaan voor een winterwandeling, maar mijn moeder ging met een vriendin ook naar Helden, dus besloot ik mee te gaan. Gezien de stress op mijn werk en de vermoeidheid was die twintig kilometer sowieso wel even genoeg. Rond twintig over zeven troffen we ons onder bij mijn moeders flat en zijn we naar de overkant van de Maas gefietst, waar we de bus “LimburgLiner 370” naar Helden genomen hebben. Rond tien over acht waren we op de start en na het inschrijven hebben we eerst even koffie gedronken. Om twintig voor negen zijn we gaan wandelen en al snel bleek ik een fors hoger tempo te hebben dan de twee dames. Zo hier en daar heb ik foto’s gemaakt en even op ze gewacht. We liepen eerst een stukje door het dorp en net erbuiten kregen we een Christen Democratisch Appeltje, want het was weer verkiezingstijd. In de buurtschap Loo volgde de afsplitsing van de vijf kilometer en ik moest even die kant op om een geocache op te pikken, dus belde ik mijn moeder om te zeggen dat ze mij niet klakkeloos moest volgen. Ze bleek nog een flink stuk achter mij te lopen waardoor ze het toch niet zag.

Moeder zoek…?
De geocache lag een kleine tweehonderd meter van de route en ik was er al eens eerder geweest, in de stromende regen. Nu was het gelukkig droog, want er moest wel gepuzzeld worden om deze geocache open te krijgen. Dat was vorige keer niet gelukt en nu kostte het ook moeite. Na zo’n tien minuten had ik het logboekje in handen. Toen ik weer op de route kwam was het al iets minder druk. Via de buurtschap Laagheide wandelden we naar Koningslust waar we langs Daelzicht kwamen. Even verderop hadden we rust bij de plaatselijke voetbalvereniging. We hadden pas ruim vijf kilometer gelopen, dus wilde ik wel doorgaan. Ik zag mijn moeder en haar vriendin eerst niet. Bij het toilet kwam ik ze tegen. Onze routes splitsten hier; de achttien kilometer kreeg nog een extra lus met een tweede rust bij de voetbalvereniging, terwijl de twaalf kilometer hier rechtsomkeert maakte.

Rust bij voetbalvereniging Koningslust

Na de splitsing staken we de Middenpeelweg over en liepen we naar de buurtschap Tongerlo. Tot nu toe hadden er bijna alleen maar verharde wegen in de route gezeten, maar nu volgden er ook enkele zand- en graspaden. Ik zag een mooi wandelpad met knotwilgen. Helaas lieten we dit links liggen. Ik miste het pijltje naar rechts en daardoor was ik het andere graspad waar wij in moesten bijna voorbijgelopen. Op het laatste moment zag ik er een paar wandelaars ingaan. We liepen nu in het buitengebied van Maasbree. Hoewel we hier vroeger veel getraind hebben en ik wel een aantal wegen herkende, had ik aardig moeite om de samenhang ervan te zien. Bij de Westering stond een informatiebord over het beheer van het gebied en ik ben even naar het meertje gaan kijken. Later bleken we er langs te lopen. Iets verderop had men een holle boomstam met ernaast de kern neergelegd om te laten zien hoe dik de bast is. Via een ommetje lang de Everlosebeek en heel wat knotwilgen bereikten we weer de verharde weg. Na een paar meter gingen we via een landweg terug naar de Middenpeelweg. Hier werd enorm hard gereden en het oversteken was niet helemaal zonder gevaar.

Sporen van Napoleon
De voetbalvereniging van Koningslust lag zowat aan de Middenpeelweg en ik heb er even een biertje gedronken. Het enige speciaalbier dat ze hadden was Gouverneur en ik gokte het er op. Het bleek een pilsener van goede kwaliteit te zijn. Ik heb lekker in het zonnetje op het terras gezeten en mijn boterhammen opgegeten. Daarna ben ik aan de terugweg begonnen, die nog zo’n zeven kilometer zou zijn. We liepen even een stukje parallel aan de Middenpeelweg en daarna kwamen we bij een grote rotonde, waar nu alle doorgaande wegen op uitkomen. Vroeger had de Middenpeelweg een eigen viaduct, maar dit is helemaal verdwenen. We namen de weg richting Maasbree en na een paar honderd meter gingen we ’t Heeske in. Hier zagen we aan beide zijden van de weg een restant van de Noordervaart oftewel het Grand Canal du Nord, een verbindingskanaal tussen de Schelde, Rijn en Maas wat door Napoleon aangelegd werd, maar nooit afgemaakt is. Tegenwoordig volgt de Everlosebeek een deel van dit kanaal, aan de zuidkant van Maasbree. Via een lusje door ’t Heeske kwamen we weer aan de Middenpeelweg en nadat we die overgestoken waren gingen we de buurtschap Dekeshorst in. Hier zat weer een geocache verstopt die wel aan de andere kant van een slootje lag en ik zag eerst niet hoe ik er moest komen. Ik liep een stukje terug, maar daar trof ik een afrastering met prikkeldraad aan. Dus liep ik de cache weer voorbij en een eindje verderop bleek het slootje op te houden. Bij de cache moest ik nog een minuut of vijf puzzelen om het cijferslot open te krijgen en om bij het logboekje te komen.

Restant van het “Grand Canal du Nord” (Noordervaart) bij ’t Heeske

Even verderop lag er nog een geocache, een kleine driehonderd meter van de route, en ik baalde ervan dat ik die niet op de heenweg gepakt had. Toen waren we er maar zo’n 150 meter vandaan, maar er liepen te veel wandelaars achter mij om van de route te gaan. Ik besloot die zeshonderd meter extra (heen en terug) toch maar te maken. Ter plekke stond een kapelletje, maar de GPS wees de overkant van de weg aan en daar was niks te vinden. Ik heb wel twee keer bij de kapel moeten kijken voordat ik de cache vond. Éénmaal terug op de route wandelden we al vrij snel langs de Onderse Schans, vlakbij de Kwistbeek. Deze “schans” is een replica van een schans die hier vroeger lag. Hij diende om de boeren en hun vee te beschermen tegen rovende soldaten. Ik heb er even een kijkje genomen en een paar foto’s gemaakt. In de bunker, in de aarden wal, huizen tegenwoordig vleermuizen, maar die laten zich overdag niet zien. Nadat we de Kwistbeek waren overgestoken kwamen we op de Baarloseweg en al snel bogen we af naar de bebouwde kom van Helden. Ik belde mijn moeder dat ik over tien minuten aan de finish zou zijn.

Moe maar voldaan…
Bij ’t Kerkeböske wachtte de koffie met vlaai op mij. Het liefste had ik een stukje kruimelvlaai genomen, maar die bleek al op te zijn. Het stukje kersenvlaai wat nog over was smaakte ook prima en nadat ik de koffie op had, had ik eigenlijk nog wel zin in een trappistje. Het was al half twee geweest en net voor twee uur zou de bus gaan. Die wilden we wel halen, want op zondag is er slechts een uursdienst. Ik dronk toch nog snel een biertje en mijn moeder en haar vriendin wandelden vast richting de bushalte. Ik volgde even later en haalde de bus ook nog makkelijk. Rond twintig over twee waren we weer in Venlo en even na half drie kwamen we bij mijn moeders flat aan. Ik was aardig moe; normaal is twintig kilometer geen grote afstand voor mij, maar dankzij de stress waren mijn spieren verkrampt en kreeg ik er de laatste kilometers toch wat last van. Dus heb ik thuis eerst eens lekker een tijdje op bed gelegen om uit te rusten… Desondanks was ik toch wel blij om even een stuk gewandeld te hebben. Heerlijk naar buiten…!

Onderse Schans Helden

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

4e Tocht 41e winterserie Geldermalsen, 04-03-2017

Klik hier voor de website van cwsv. Prinses Marijke

Datum: 04-03-2017
Tocht: 4e wandeldag 41e winterserie
Organisatie: cwsv. Prinses Marijke Geldermalsen
Internet: http://www.cwsvprinsesmarijke.nl/
Afstand: 42 kilometer
Totaal afgelegd: 41587 kilometer
Weer: Zwaar bewolkt, maar bijna geheel droog.
Middagtemperatuur: ca. 13 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6DPBPGC5BD22GC6DCX1GC5FNC7GC6QEZBGC4K9VY

Het is inmiddels 31 maart 2017 als ik aan dit verslag begin. De afgelopen drie weken heb ik veel stress op mijn werk gehad en hierdoor is er van het schrijven niets meer terecht gekomen. Halve avonden heb ik op de bank gelegen en daarnaast moest ook het huishouden gewoon doorgaan. De weekenden begonnen meestal met een dag waarbij de vermoeidheid er eerst flink uitkwam. Hierdoor had ik zelfs soms geen zin meer om te wandelen, maar toch ben ik steeds gegaan. Intussen is mijn werksituatie langzaamaan aan het veranderen en ik begin weer iets meer energie te krijgen om te schrijven en te wandelen.

De heenreis naar Geldermalsen op 4 maart verliep zoals gewoonlijk, met de eerste trein om 6.37 uur vanuit Blerick naar ‘s-Hertogenbosch en na een kop koffie bij de Kiosk ging het met de Sprinter naar Geldermalsen. Daar werd ik weer opgepikt door de organisatie. Even voor half negen was ik op het startbureau en nadat ik me ingeschreven had kon ik precies om half negen met de meute mee starten. Nicole en Rudolf had ik in het startbureau al gezien, maar beiden hadden flinke haast. In het begin hield ik ze nog wel bij. We liepen de Meersteeg af in westelijke richting en nadat we een stukje Rijksstraatweg gehad hadden, kwamen we langs de vijver aan de Steenvliet en De Bouwing. In dit deel van Geldermalsen volgde ook de eerste splitsing en hier raakte ik Nicole en Rudolf kwijt. In de omgeving lagen twee geocaches. Één ervan vond ik net iets te ver weg liggen, maar de ander lag bijna aan de route. Ondanks dat het net een beetje motregende, besloot ik even te gaan kijken. Ik vond hem vrij snel, maar de grote drukte op het parcours was ondanks dit toch vlug voorbij.

Windhoos
Aan de noordkant van Geldermalsen kwamen we aan de Linge uit, waar we langs de waterzuivering naar de spoorbrug richting Tricht wandelden. Ik haalde Jaap in en we raakten even aan de praat. Intussen maakte ik ook nog een foto van een stukje natuur dat men hier aan het ontwikkelen was. Na de spoorbrug volgde meteen weer een splitsing en gingen wij linksaf, de Lingedijk op. Dat we ineens een scherpe bocht naar rechts moesten maken, was ons totaal ontgaan, waardoor we verkeerd liepen. Ik had het vrij snel in de gaten, maar ik zag niet waar ik naartoe moest. Jaap kwam mij achterna en na wat puzzelen met de routebeschrijving en de kaart in de smartphone ontdekten we de juiste straat. Een eindje verderop ontdekte ik een monument met vlakbij weer een geocache. De omschrijving van die geocache was erg boeiend, want hierin stond dat het monument ter nagedachtenis was aan de windhoos die Tricht op zondag 25 juni 1967 getroffen heeft. Hierbij vonden vijf mensen de dood, zijn tweeëndertig mensen gewond geraakt en circa 500 mensen dakloos geworden. Dat was destijds ongeveer een derde van de bevolking. Meer over deze ramp en het monument kun je bekijken door op deze link te klikken. Vooral de foto-slideshow is erg indrukwekkend…

Windhoosmonument in Tricht

Toen we Tricht verlieten begon het echte polderen; open stukken en lange wegen. We staken de spoorlijn Geldermalsen – Dordrecht over en ik pikte nog snel een geocache op. Daarna liepen we een flink stuk parallel aan de spoorlijn tussen Geldermalsen en Culemborg, eerst over een verharde weg en later over een lang fietspad. Nadat we de spoorlijn waren overgestoken kwamen we al snel op de wagenrust, bij een veehouder. Hier kregen we in de koeienstal koffie (of thee) en ontbijtkoek. Vlak naast de koeien konden we even uitrusten op een bankje. We mochten ook even verder in de stal kijken en vanaf de kantine hadden we aan de ene kant uitzicht over de koeien en aan de andere kant uitzicht over de weilanden. Ik wilde eigenlijk nog even van het mobiele toilet buiten gebruikmaken, maar de rij was mij iets te lang. Dus vlug verder, weer het open gebied in…

Al snel kwamen we in natuurgebied Regulieren van het Geldersch Landschap, waar zandpaden, graspaden en verharde wegen elkaar afwisselden. Het eerste zandpad was nog prima te doen en een eindje verderop mochten we kiezen tussen een verharde route of een route over graspaden. Het laatste was de originele route, maar dit zou wel resulteren in 41,8 kilometer. Het stuk over de verharde weg was korter. Ik besloot toch voor de graspaden (en dus voor de mooie route) te kiezen. We staken het spoor weer over en al snel liepen we weer het natuurgebied in. Het middenstuk van de paden was inderdaad erg drassig en bijna niet begaanbaar, maar aan de kant kon je nog enigszins doorlopen. Mijn spieren vonden het wegglijden echter niet zo leuk en daardoor verkrampten mijn voeten al snel. Na een bruggetje werd het pad gelukkig beter begaanbaar.

Maaltijdsoep…?
Aan het eind van het pad kwam de bebouwde kom van Culemborg in zicht, maar we liepen nog eerst naar de spoorlijn en we volgden deze een klein stukje zuidwaarts, omdat we via een fietspad er onderdoor moesten. Onder de spoorlijn was water, dus lag er een brug in waar wij overheen moesten. Ik had het weleens vanuit de trein gezien, maar hier was ik nog nooit geweest. Aan de andere kant van het spoor liepen we al snel Culemborg in. We passeerden een paar felgekleurde huizen en vervolgens wandelden we door het park bij de watertoren, waar de kronkelende bomen toch wel een beetje griezelig aandeden. Hier wil je niet ’s avonds zijn lijkt mij… Ook passeerden we de stadsboerderij Caetshage, maar daar heb ik niet veel van meegekregen omdat ik met een wandelaar in gesprek was geraakt. Via de Zuiderwal en Westerwal gingen we weer richting de spoorlijn en nadat we die onderdoor waren, kwamen we al snel bij de eerste horecarust, restaurant In de Buurt bij Bolderburen, dat bij de molen Johanna ligt. Nadat ik naar het toilet geweest was, wilde ik een soep bestellen, maar er was te weinig personeel en het duurde erg lang voordat ik geholpen werd. Toen bleek er nog maar één kop prei-aardappelsoep te zijn. Ik had geen zin in een maaltijdsoep (een tomaten- of uiensoep was al goed geweest), dus bestelde ik maar een biertje. Er stonden een aantal onbekende bierflesjes en ik wilde er wel één proeven, maar men had ze niet op voorraad. Ik zag ook enkele bieren van brouwerij ’t IJ en ik heb dus maar een Natte genomen. Die lijkt nog het meest op een dubbele trappist, mijn favoriet.

Park bij de watertoren in Culemborg

Het ging al hard op twaalf uur aan en ik had het gevoel dat ik erg laat was, omdat we pas zeventien kilometer gelopen hadden. Na de rust liepen we een flink stuk door Culemborg. We kwamen langs korenmolen De Hoop en daarna gingen we het centrum in, waar we langs de Heilige Barbarakerk kwamen. Op weg naar het buitengebied passeerden we een aantal monumenten en gedenkplaatsen, waarna we het park De Plantage inliepen. Hier zag ik weer een geocache op mijn scherm verschijnen. De moeilijkheidsgraad was echter vrij hoog (zo te zien was het een veldpuzzel) en wij kwamen er niet direct langs, dus het ging waarschijnlijk te veel tijd kosten. Ik besloot door te lopen en toen we Culemborg verlaten hadden, kregen we weer een drassig pad voor de kiezen. Dit keer was er geen keuze en het pad was moeilijker begaanbaar dan het graspad in de Regulieren. Ook hier verkrampten de spieren en de voeten weer, waardoor ik soms even moest blijven staan om te ontspannen. Gelukkig werden de paden iets beter toen we op een stukje privéterrein kwamen. Een eindje verderop liepen we alweer op een verharde weg en kon ik de volgende geocache oppikken. Enkele passerende wandelaars waren bang dat ik een eindje ging zwemmen, want de cache lag erg dicht bij een sloot. Het was inderdaad oppassen en me goed vasthouden om er niet in te vallen…

We kwamen aan een provinciale weg die we een stukje volgden, en bij Beusichem wandelden we langs de rand van natuurgebied De Meent. Even later kwamen we op de volgende horecarust, bij gasterij de Bruine Kip. Ik had wel weer zin in een trappistje, maar ik schrok aardig van de prijs: €4,75! Dat is pas iemand een (kippen)poot uitdraaien! Maar ja, Bruintje kan het wel trekken… Ik heb even bij een wandelaar aan tafel gezeten en vervolgens zijn we samen een stukje op pad gegaan. We liepen door natuurgebied De Meent en daarna kwamen we weer langs de provinciale weg, die we volgden richting Asch. De meeste kerken in deze omgeving zijn (gedeeltelijk) wit, maar hier staat een mooie gele kerk. Achter de kerk zat ook een geocache verstopt. Ik kreeg het idee dat ik hiervoor in de greppel moest stappen en die was nogal modderig, dus heb ik deze geocache vrij snel gelaten voor wat hij is. Vanaf hier moest ik ook weer alleen verder. We waren vaker in Asch geweest en dit stuk route was bekend terrein voor mij.

Langs de historie van Buren
Grotendeels langs een doorgaande weg wandelden we naar Buren. Het park Plantsoen lieten we helaas rechts liggen, maar dat zou ook veel te ver worden, want de route was toch al bijna twee kilometer te lang. We namen zowat de kortste weg naar De Pannekoekenbakker, waar we opnieuw rust hadden. Het was er behoorlijk druk, ook nog veel wandelaars ondanks het late tijdstip, en toch was er nog een tafeltje vrij. Ik bestelde wederom een trappistje en even later zag ik dat Paul er ook was. Jammer, ik had bij hem kunnen gaan zitten of hij bij mij. Tegen vier uur ben ik weer vertrokken, want we hadden nog zo’n acht kilometer voor de boeg. We moesten onder de Buitenhuizenpoort door, maar het pijltje naar links net achter de poort had ik gemist. Hierdoor stond ik ineens voor de Sint Lambertuskerk. Ik heb er een foto van gemaakt en ben toen teruggelopen. Na een ommetje gingen we bij het voormalige weeshuis en de ruïne van een muurtoren de stadswal aan de Korne op. Die volgden we een klein stukje en nadat we de N834 waren overgestoken kwamen we door het zuidelijke deel van Buren. Ik vreesde even dat we de doorgaande weg naar Geldermalsen moesten volgen, gezien de afstand, maar gelukkig liet men ons via rustige landwegen door het buitengebied lopen.

Ruïne van een muurtoren in de stadswal van Buren

De route bracht ons naar camping De Karekiet, die al aardig dicht bij Geldermalsen ligt, maar nog steeds bij Buren hoort. We mochten over het terrein lopen. Het was er erg stil, want er waren geen gasten. Bij de uitgang (eigenlijk de ingang) merkte ik dat ik een suikertekort had en dus moest ik even een broodje uit mijn rugzak halen. Daarna draaiden we de drukke weg richting Geldermalsen op. Het eerste stuk is erg bochtig en er wordt veel te hard gereden, waardoor ik een paar keer naar de berm moest uitwijken voor een langsrazende auto. Het stuk bij de stuw in de Linge is gelukkig wat rechter en overzichtelijker. In Geldermalsen draaiden we weer de Lingedijk op, maar dit keer hoefden we die niet helemaal tot het eind te volgen. We wandelden door een aantal woonwijken en hier lag een geocache die ik al heel lang op het oog had. Zelfs toen we nog op de Kostverlorenkade startten, was hij er al. We liepen er altijd met een boog omheen en dat ging nu weer gebeuren. Ondanks dat het krap werd met de tijd, wilde ik er nu wel eens heen. Ik trok een sprintje en ter plekke kreeg ik wat hulp van de overburen, waardoor ik de cache snel kon vinden en loggen.

In rap tempo liep ik terug naar het parcours en bij de sportvelden aan de Randweg haalde ik Paul nog in. Ik hield mijn tempo stug vast en kwam precies om half zes (sluitingstijd) aan de finish. Paul volgde enkele minuten later en nadat ook hij zich afgemeld had, hebben we samen met andere wandelaars even nagepraat, onder het genot van een biertje. Even na zes uur werd ik door de organisatie naar het station gebracht. Ik had met een wandelaar mee kunnen rijden, maar ik weet niet hoeveel hij gedronken had. En dan stap ik niet in de auto. Veiligheid eerst… Ik dacht even dat ik de trein ging missen, maar ik had nog de oude dienstregeling in mijn hoofd. Ik hoefde op station Geldermalsen maar een paar minuten te wachten en de overstap in ‘s-Hertogenbosch ging ook prima. Even voor acht uur stond ik op het station in Blerick.

Tot ziens in Geldermalsen…
Jammer, de winterserie van cwsv. Prinses Marijke zit er al weer op. Het is altijd gezellig bij die club en de tochten zijn prima verzorgd. Ook al mis ik soms een pijltje, de bepijling is duidelijk en in orde, de routebeschrijving klopt en men heeft voor goede, leuke rustplaatsen gezorgd. Ondanks dat het landschap wat kaal is in de winter, zitten er altijd wel verrassende stukjes in de route en zijn de routes elk jaar weer anders. Als het even kan, ga ik op 17 juni 2017 weer naar Geldermalsen (voor de 6e Rivierentocht) en de 42e winterserie (op de site van de KWBN staat 41e, maar dat klopt niet…) staat ook al op de planning…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Tweede bekendal en waardentocht Ede (WS78), 25-02-2017

Datum: 25-02-2017
Tocht: Tweede bekendal en waardentocht (serie 39 tocht 9)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 41545 kilometer
Weer: Grotendeels droog, beetje motregen, bewolkt, later meer wind.
Middagtemperatuur: ca. 8 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6V0R1GC6V0QB

Ik dacht alles goed gepland te hebben; zaterdag naar Ede voor deze tocht van WS78 en zondag met wandelvrienden.com naar Ugchelen voor de Zwientjestocht. Totdat Corné zei dat de wandelvrienden op zaterdag naar Ugchelen zouden gaan. Blijkbaar had ik niet goed uit mijn doppen gekeken, en Corné en Miranda zouden met de wandelvrienden mee gaan. Ik kon ze toch overtuigen om naar Ede te komen. Die keuze bleek goed te zijn, want er werd niet al te best weer voorspeld, in Ugchelen zou het baggeren worden en dus besloten de wandelvrienden niet te gaan.

Ik ging vanuit Blerick naar Ede, met de eerste trein van Arriva om 6.02 uur naar Nijmegen en daarna met de intercity naar station Ede-Wageningen, waar ik rond twintig voor acht aankwam. De route naar de start was weer eens over de verharde weg gepijld, maar ik wist een kortere weg via een zandpad. Daar kwam ik wel al wandelaars tegen. De lopers van de zestig kilometer waren al lang gestart, maar ook de veertig en twintig kilometer mochten iets eerder weg. Bij het Marnixcollege kwam ik Erik tegen, die ons naar het andere gebouw wees. De kantine van het gebouw waar we normaal starten werd namelijk verbouwd. Corné en Miranda waren ook al op de start en nadat we even iets gedronken hebben, zijn Corné en ik rond kwart over acht vertrokken. Miranda had de eerste twaalf kilometer met ons mee kunnen lopen, maar dat wilde ze blijkbaar niet.

Onder de A12
Via het paadje waarover ik gekomen was, liepen we naar het station en toen we hier door de tunnel waren, wandelden we naar het ENKA-terrein. Naast de leegstaande gebouwen en gestutte gevels is er ook wel weer wat ontwikkeling van dit terrein zichtbaar, zoals een nieuw restaurant. En uiteraard heeft er rondom bebouwing plaatsgevonden, waardoor we even later door een nieuwe woonwijk liepen. De schoorstenen die er nog staan herinneren nog aan het verleden. Na het verlaten van de bebouwde kom wandelden we het landgoed Hoekelum op, waar we het gelijknamige kasteel al gauw achter ons lieten toen we een klein stukje door de voormalige oprijlaan liepen. We passeerden nog een monument en moesten daarna via de Baron van Wassenaertunnel (die men mooi had opgeknapt) onder de A12 door. Vervolgens liepen we alsmaar door de bossen, naar het beekdal en landgoed Quadenoord.

Baron van Wassenaertunnel onder de A12

Bij de schuur waar de soeppost was, troffen we Willem, maar hij vond dat we nog even door moesten lopen. We hadden pas acht kilometer gehad en zouden vier kilometer later ook weer hier langskomen. Ook mochten we van hem niet de beeldentuin in, maar dat hebben we toch even gedaan. Later bleken we er doorheen te wandelen, dus ons “uitstapje” hadden we niet hoeven maken om de beelden te zien. De lus van vier kilometer ging helemaal door het beekdal, waarbij we diverse beken overstaken en een stukje volgden. Bij een ven langs de Oliemolenbeek konden we kiezen: er omheen lopen of via een paar stenen over het water stappen. Het eerste was makkelijk, het tweede wel spannend, dus besloot ik maar over de stenen te gaan. Uiteraard stond iedereen spannend te kijken of die halfblinde dat wel zou halen zonder in de plomp te belanden…

Een stukje verderop staken we het beekdal dwars over via een paar zigzaggende vlonders en liepen we weer langs een beek terug. Tot onze grote verbazing bleek hier een soort kabouterspeurtocht te zijn, met grote houten kabouterwegwijzers en deurtjes waarachter kleine kabouters verstopt zaten. Een paar honderd meter verder passeerden we de villa Keijenberg en de lunchroom De Beken, waar we eventueel een horecarust konden maken. Maar omdat de soeppost niet ver meer was, liepen we door. We kwamen de wandelaars die het lusje nog moesten maken tegen en even later waren we weer op landgoed Quadenoord. Op de soeppost troffen we ook Nina en Mia. Maar lang hebben we niet gekletst, want zowel zij als wij wilden verder en de routes zouden zich toch meteen splitsen.

Arboretum Belmonte
Nu moesten we wel door de beeldentuin en vervolgens wandelden we weer een flink stuk door de bossen, langs restaurant Campman richting Wageningen. Bij de N225 verlieten we de bossen en bij de rotonde moest een geocache liggen, maar veel tijd om de beschrijving en de hint te lezen had ik niet. Ik besloot toch even te gaan kijken en toen kwam ik erachter dat ik wat hulpmiddelen en een paar extra handen nodig had om deze te kunnen pakken. Zonder het ook maar te proberen ben ik weer vertrokken. Aan de overkant van de rotonde stond Corné nog te wachten en nadat ik een foto van de watertoren gemaakt heb zijn we het arboretum Belmonte ingelopen, waar we langs een mooi insectenhotel met de naam “Buzzhalte” kwamen. Maar gevlogen werd er nog niet, want alles was nog in diepe winterrust.

Overstapje bij een ven langs de Oliemolenbeek

Na het arboretum volgde een stukje Bergpad, waarbij we prachtig uitzicht over de uiterwaarden van de Nederrijn hadden. Helaas begon het een beetje te motregenen, maar omdat we toch al bijna in het centrum van Wageningen waren, besloot ik de paraplu in de rugzak te laten. We kwamen langs hotel De Wereld, waar de Duitsers in 1945 de capitulatie getekend hebben en daarna wandelden we door de winkelstraat. Even dacht ik dat we de officiële rust voorbij waren gelopen, want die lag op de GPS-kaart al achter ons, maar nadat ik de routebeschrijving goed gelezen had bleken we er via een ommetje door het centrum alsnog naartoe te lopen. We kwamen echter al eerder horeca tegen en we besloten bij restaurant Robuust te gaan zitten. Daar zaten nog meer wandelaars, waardoor het er tamelijk druk was. Sowieso was er ook veel winkelend publiek en er was ook nog markt voor de deur. Corné en ik hebben allebei een groot glas Paulaner Weißenbier besteld, maar we moesten er wel een flinke tijd op wachten. Intussen kwam Mari en nog een bekende WS-wandelaar binnen. Zij gingen naast ons zitten, maar ook zij moesten lang wachten, dus lieten wij hen achter in het restaurant toen ons bier op was.

Dikke klodders modder
We liepen langs de markt en de Grote Kerk, en daarna ging het via steegjes en straatjes naar het voormalige kasteel van Wageningen, nu een complete ruïne. De officiële rust hebben we overigens niet eens gezien. Even later waren we de weg kwijt, omdat een paar carnavalsvierders met hun auto voor een pijl stonden. Na wat twijfelen en zoeken liepen we eerst een stukje terug, maar we kwamen er niet uit. Totdat ik mijn routebeschrijving kritisch ging lezen. Toen heb ik een paar wandelaars teruggeroepen en zaten we weer op het juiste pad. We volgden de stadsgracht een stukje en liepen zelfs over het betonnen dak van een laaggelegen gebouw, maar wat het precies was kon ik niet ontdekken. Iets verderop staken we de Grebbedijk over en verdwenen we in de uiterwaarden van de Nederrijn. We moesten over een hek klimmen en dat viel nog niet mee, want er was geen overstapje en al te stevig voelde het hek ook niet aan. De graspaden in de uiterwaarden waren redelijk begaanbaar, maar we kwamen toch een flinke modderpoel tegen. Ik zag geen mogelijkheid om er omheen te komen, dus dan maar voorzichtig dwars er doorheen. De schoenen zogen zich behoorlijk vast en soms gleed ik ook weg, waardoor ik toch af en toe even moest blijven staan. Voor de modderpoel had ik zwarte schoenen en erna waren ze ineens beige-bruin geworden. Ze zaten helemaal onder de modder en er hingen dikke klodders onder.

Voordat we een brug overgingen heb ik ze maar even een beetje schoongeveegd in het gras. We liepen nog een klein stukje door de uiterwaarden en daarna kwamen we langs de voormalige steenfabriek De Bovenste Polder, die nu gebruikt wordt door kunstenaars, muzikanten en een kanovereniging. Lang genieten van de verharde weg mochten we niet, want we kregen nog een graspad door de uiterwaarden. Maar al snel bogen we af, terug richting Wageningen, en na een flinke klim via een paar trappen liepen we alweer door het arboretum Belmonte. Maar nu wandelden we langs de steile afgrond, waardoor we weer een paar fraaie vergezichten over de Nederrijn hadden. Ook nu liepen we weer over het Bergpad en daarna staken we de N225 nog een keer over. Zo kwamen we op landgoed Oranje Nassau’s Oord, waar nu een verzorgingshuis ligt. Er stonden wat wandelaars te twijfelen omdat ze verderop geen pijlen meer hadden gevonden, dus vergeleek ik even de routebeschrijving met mijn GPS-kaart. Het zou vanaf de N225 zo’n 1100 meter zijn naar het volgende kruispunt en we hadden er pas zo’n 700 gehad, dus besloot ik gewoon de weg verder te volgen. En inderdaad, 400 meter verderop stond weer een pijl…

Uitzicht over de Nederrijn bij Wageningen

Bij de Ommuurde Tuin liepen we weer het beekdal in en we kwamen langs een “kunstmuur” Iets verderop lag het papiermakersmonument en voor de tweede keer had ik problemen met de batterijen van de GPS, dus moest ik even stoppen om een nieuw setje uit mijn rugzak te halen. Ik wilde net weer flink de pas erin zetten toen voor mij een wandelaarster uitgleed. Gelukkig viel het mee. Mij is het de vorige keer dat we met WS78 in dit beekdal liepen ook overkomen, een eindje verderop, toen ik op een schuine beekoever stapte. We kwamen er nu weer langs, maar dit keer was het minder glad. Ook passeerden we nogmaals lunchroom De Beken, die we voor de tweede keer oversloegen. We hadden namelijk zin in een warme worst met mosterd op de koffiepost. Er bleek nog maar één worst te zijn en die hebben Corné en ik gedeeld.

Waar is de fruitpost?
Na de koffiepost liepen we nog een flink stuk door de bossen. We kwamen langs twee restaurants, Het Koetshuis en de Panorama-Hoeve bij Bennekom. Volgens de routebeschrijving konden we bij het tweede restaurant ook nog rusten, maar gezien de tijd ging dit niet meer lukken. Wel lag er een geocache die ik over het hoofd gezien heb. Ik moest er zestig meter voor terug. Er waren een aantal stopcontacten voor het opladen van elektrische fietsen en één ervan bleek niet echt te zijn, maar het geocachetrommeltje te bevatten. Corné was al doorgelopen en na een flink stuk verharde weg stuitte ik op Rick. Lang hebben we niet samen kunnen lopen omdat ik een suikertekort had. Het was maar goed dat ik een boterham uit mijn rugzak gehaald heb, want de fruitpost die een paar honderd meter verderop op kampeerterrein ’t Vlasveld zou moeten staan bleek er niet te zijn. Een paar jaar geleden hebben ze ook hier gestaan, maar schijnbaar is er een nieuwe ploeg die deze plek niet kon vinden.

We kwamen op een breed bospad en daar zat wat jeugd, waardoor ik en twee dames achter mij niet goed opgelet hebben. We hebben een pijl gemist en kwamen in Bennekom uit. Ik vermoedde dat we weer naar de Baron van Wassenaertunnel moesten en daar zijn we met hulp van de GPS naartoe gelopen. De fruitpost bleek in de tunnel te staan. Aan de andere kant van de A12 liepen we weer over landgoed Hoekelum en nu kwamen we langs de boerderijwinkel met horeca en langs het kasteel. Na nog een paar mooie beken en een stukje bos, waar ik me even verlopen heb, bereikten we het Horapark, het eerste stukje bebouwde kom van Ede op de terugweg. Hier moest ook een geocache liggen, maar ik vond hem niet. Er was flink gesnoeid en de logberichten op internet deden ook vermoeden dat hij weg is.

Zo zagen de schoenen eruit na de uiterwaarden van de Nederrijn…

Brand in Ede
Ik keek op de klok en zag dat ik behoorlijk aan de late kant was, dus heb ik even flink tempo gemaakt. We kwamen weer over het ENKA-terrein en we moesten nog een keer door de stationstunnel. Aan de andere kant liet men ons een stukje omlopen. Ik had in de verte al sirenes gehoord en ineens rook ik een brandlucht. De straten zagen behoorlijk blauw en het sloeg me een beetje op de adem. Aan de andere kant van het spoor bleek een fikse woningbrand te zijn, waarbij de bewoonster helaas gewond is geraakt. In de kantine van het Marnixcollege wist men van niks en we hadden er ook geen last van de rook. Ik heb me afgemeld rond kwart voor zes en ik heb een biertje gedronken. Helaas niks speciaals, gewoon een flesje Heineken. Corné en Miranda gingen naar huis en ik ben terug naar station Ede-Wageningen gelopen, waar ik voor de vierde keer kwam deze dag. Ik had mazzel dat ik net op tijd was voor de trein van 18.33 uur en in Nijmegen had ik ook meteen aansluiting naar Blerick. Dus was ik, ondanks dat ik iets later binnenkwam dan gebruikelijk, toch nog voor half negen thuis bij mijn moeder…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

RS80 Woerden, 18-02-2017

Klik hier voor de website van RS80Datum: 18-02-2017
Tocht: 368e wandeltocht (serie 37, tocht 8)
Organisatie: RS80
Internet: http://www.rs80.nl/
Afstand: 26 km.
Totaal afgelegd: 41505 kilometer
Weer: Grijs maar droog, later nog opklaringen en zonnig.
Middagtemperatuur: ca. 10 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC35HFWGC40A4MGC6PVG9GC6FM9ZGC6FM9XGC4MAAWGC6MD5AGC5WVQ2

Soms zijn de tochten van RS80 wat lastig te bereiken voor mij, omdat ik naast de trein ook nog een bus moet nemen, of omdat de reistijd meer dan twee uur is. En dat is nog exclusief het lopen van of naar het station of een bushalte. Maar de tocht in Woerden was prima bereikbaar. De start lag een kleine kilometer van het station. Dus nam ik rond twintig over zes de Sprinter richting Amsterdam. Maar omdat ik daar de aansluiting niet zou halen moest ik al in Uitgeest overstappen. Ik had tijd genoeg om ook nog even het saldo van mijn OV-chipkaart op te waarderen. De Sprinter uit Uitgeest werd op Amsterdam Centraal gecombineerd met een ander treinstel en daar ging het mis. Het koppelen wilde niet lukken en dat leverde twintig minuten vertraging op. Hierdoor was ik pas om twintig over acht op station Woerden. Er zaten meer wandelaars in de trein, maar die was ik bij het station al kwijt omdat ik eerst een paar foto’s gemaakt heb. In het Brediuspark haalde ik ze weer in en daar kon ik ook meteen een paar leuke plaatjes schieten, omdat de wandelaars en de bomen een mooi gezicht waren in de mist. Rond half negen kwam ik binnen in het Brediushonk, waar Corné en Miranda al op mij zaten te wachten. Ze hadden een plekje voor me vrijgehouden en na het inschrijven heb ik eerst even een beker koffie gedronken. Rond tien voor negen zijn we buiten gaan staan om te wachten op de start. Ook hier weten weer menige wandelaars voor te dringen bij het uitdelen van de routes en was het fatsoen ver te zoeken, terwijl je hier veel meer tijd hebt dan bij een tocht van WS78

Vieze handen
Meteen na de start liepen we het Brediuspark in en de mist was nu grotendeels opgetrokken. Ook volgde de splitsing van de vijftien en vijfentwintig kilometer vlak na de start, maar omdat de paadjes hier nog erg smal waren, was het nog steeds behoorlijk druk en tempo maken was er niet bij. Op de doorgaande weg richting Kamerik volgde meteen de eerste geocache. Ik moest er wel de drukke weg voor oversteken en raakte dus ook Corné en Miranda kwijt. De cache zat verstopt achter een elektriciteitshuisje en ik vond hem snel, maar het logboekje was nat en moeilijk te beschrijven. Toen ik weer terugkwam op het fietspad was het al een stukje rustiger geworden. We passeerden het stoomgemaal Teijlingens dat momenteel gerenoveerd wordt en we volgden de Kameriksche Wetering tot in Kamerik. Onderweg kwamen we nog een geocache tegen en ook die was makkelijk te vinden, maar het gras en zand was nat, waardoor ik er behoorlijk vuile handen van kreeg.

Door het Brediuspark

In Kamerik verlieten we de Mijzijde even om een klein stukje door een woonwijk te lopen, maar het park lieten we helaas links liggen. Een collega van mij heeft ooit in Kamerik (en later ook in Kanis) gewoond, maar we kwamen niet langs haar voormalige huis. We verlieten het dorp ook weer over de Mijzijde en we wandelden verder langs de Kameriksche Wetering naar Kanis. Daar kwamen we langs de kerk en even verderop stond een bordje, waarop vermeld stond dat het wandelpad over de Grechtkade afgesloten was tot medio 2017. Jammer, want dan hadden we wellicht wat meer onverhard kunnen lopen. Net buiten Kanis lag een interessante grote geocache, waar ik mooi een travelbug kwijt had gekund, maar om hem te pakken moest ik een beetje puzzelen. De zogenaamde ammobox zat in een put met metalen pennen en ik kreeg hem er niet uitgedraaid. Het leverde alleen nog maar viezere handen op.

Verwen jezelf
Aan het eind van de Mijzijde wandelden we de Houtkade op en hier kregen we een onverhard stukje parcours. Bij de Grecht bogen we rechtsaf richting het gemaal Oud Kamerik. Eigenlijk moesten we over het zandpad onder aan de dijk lopen, maar dat was een beetje modderig en glad. Dus klom ik ook maar de dijk op, net als de andere wandelaars. Vanaf het gemaal volgden we wel weer het zandpad richting Woerdense Verlaat. In het dorp ging ik een paar meter van het parcours om weer een geocache op te pikken en dankzij deze cache ontdekte ik een beeldje, dat ik waarschijnlijk anders met mijn beperkte zicht niet gezien zou hebben. De geocache bleek weer een vlotte oppikker te zijn. We wandelden nog een stukje door het dorp en toen kwamen we bij het Beatrixgebouw, waar de eerste rust was. Ik wilde hier mijn handen wassen, maar de toiletten waren allemaal bezet en een losse spoelbak kon ik niet ontdekken. Toen ik er aan de bar naar vroeg mocht ik even de keuken in. Er was alleen afwasmiddel en een handdoekje, en Rob Geus zou er niet vrolijk van worden. Maar ik was er wel blij mee, want ik heb mezelf getrakteerd op een cappuccino en een stuk appeltaart. Dat smaakt toch beter met schone handen, zonder zand…

Na de eerste rust liepen we langs de kerk van Woerdense Verlaat en daarna moesten we een drukke weg oversteken, maar ik zag niet waar we het fietspad op moesten. Het bleek maar een smalle doorgang in de heg te zijn. Na het passeren van een brug draaiden we rechtsaf de Hollandsekade op en liepen we weer langs het water, door de Nieuwkoopse Plassen. Na ongeveer een kilometer kwamen we langs een uitzichttoren, waar ook weer een geocache achter moest liggen. Maar na zo’n tien minuten zoeken had ik hem nog niet te pakken, en Corné en Miranda waren al doorgelopen. Helaas wist een vogelspotter op de toren er ook niets vanaf. Ik heb nog even van het uitzicht genoten en daarna heb ik er flink de pas in gezet. Dat ging prima, want de wegen waren allemaal verhard en recht. Pas langs de Oude Meije kregen we een paar mooie bochten. Aan het eind van de weg ben ik weer een paar meter van het parcours gegaan om een geocache te zoeken. Die lag precies op de grens van de provincies Utrecht en Zuid-Holland. Het lukte eerst niet om hem te vinden, maar toen ik me omdraaide om weg te gaan zag ik ineens het plastic trommeltje liggen. Fijn, nu kon ik eindelijk weer een travelbug kwijt.

Beeldje in Woerdense Verlaat

Toen ik terugkwam op de route kwam ons een langeafstandswandelaarster tegenmoet, die mij meteen herkende van de WS78-tochten. Ik kon er zo gauw geen naam bij bedenken. Ze was zelf een tocht van zo’n vijftig tot zestig kilometer aan het maken, want de vijfentwintig van RS80 vond ze maar niks. Ik heb haar succes gewenst, waarna ik via een lang fietspad richting Zegveld mocht wandelen. Gelukkig werd dit nog even onderbroken met een ommetje door de buurtschap Lagebroek, waar een mooi fietspad met knotwilgen lag. Vervolgens hadden we rust bij voetbalvereniging SIVEO. Hier was alleen pils en Radler te krijgen, dus werd het een gewoon, simpel flesje Amstel. Radler is een suikerbommetje en dus niet voor mij geschikt. Zelfs met trappist moet ik al uitkijken, omdat sommige brouwerijen naar mijn idee er veel suiker aan toevoegen. Ook werd het tijd om de boterhammen op te eten, voordat we aan de laatste etappe begonnen.

Schipper mag ik overvaren?
Via de doorgaande weg liepen we Zegveld in en daar sloegen we linksaf, om ook weer via een doorgaande weg terug naar Woerden te wandelen. Het voorbijrazende verkeer maakte dit stuk route nou niet bepaald aantrekkelijk. We zagen wel een paar mooie boerderijen en er stond een metalen ooievaar langs de kant, wat een “blikvanger” bleek te zijn toen ik er dichterbij kwam. Na een ruime bocht wandelden we langs de dijk van de Grecht, maar de rivier zagen we niet. Ik zag op de GPS een geocache aan de overkant en er zou een pont moeten zijn, dus zijn we even gaan kijken. Het bleek een trekpont te zijn en we konden dus zelfstandig en gratis naar de overkant varen om de cache op te pikken. Daar bleek hij echter nog een stukje van de wal af te liggen en ik durfde niet over de houten balk te lopen om er bij te komen, bang dat ik in het water zou belanden. Met een beetje moeite lukte het ons om de pont er naartoe te trekken. Terwijl Corné de pont op zijn plek hield heb ik de geocache gelogd. Daarna heeft Miranda de pont terug naar de kant getrokken.

Nadat we in Woerden via een brug de Grecht waren overgestoken lag er nog een geocache, bij veertien palen in een plantsoen, maar het trommeltje kon ik niet vinden. Dwars door Woerden wandelden we terug naar het Brediushonk. Daar heb ik een pilsje gedronken en nadat Corné en Miranda vertrokken waren, moest ik nog even naar het toilet. Toen ik naar buiten wilde gaan kwam ik Huib uit Delft tegen. We zijn samen naar het station gelopen en onderweg passeerden we een restaurant. Uiteraard kwam het bier weer ter sprake en ik zei dat we er nog wel één konden gaan drinken, maar Huib wilde toch liever naar huis. Een ander keertje dan maar. Op het station scheidden onze wegen. Rond half vijf heb ik de trein richting Utrecht genomen en na een overstap kon ik blijven zitten tot Alkmaar, waar ik net voor zes uur aankwam. Nu was ik ook eens een keertje lekker op tijd thuis…

Op het trekpontje over de Grecht

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Noorderparktocht Bilthoven (WS78), 11-02-2017

Datum: 11-02-2017
Tocht: Noorderparktocht (serie 39 tocht 8)
Organisatie: Wsv. WS78
Internet: http://www.ws78.nl/
Afstand: 40 kilometer
Totaal afgelegd: 41479 kilometer
Weer: Sneeuw, bevroren grond, glad, grijs, later dooi.
Middagtemperatuur: ca. 1 °C.
Foto-album: Klik hier
Route: Klik hier
Geocache(s): GC6ZT8CGC11BZV

Om op tijd in Bilthoven te zijn was het gunstiger om vanuit Alkmaar te gaan dan vanuit Blerick, dus nam ik daar de trein van 5.51 uur. Vroeger reed de Sprinter via de Zaanlijn naar Amsterdam, maar in de nieuwe dienstregeling gaat hij via Beverwijk en Haarlem. Een flinke omweg, waardoor hij er langer over doet en ik nog maar vijf minuten overstaptijd had in Amsterdam. We hadden een klein beetje vertraging en dus zou ik de aansluiting niet halen volgens de reisplanner, maar ik had mazzel. Even voor half acht moest ik in Utrecht overstappen en daar had ik iets meer tijd. Het was maar een klein stukje van Utrecht naar Bilthoven en daar kwam ik om kwart voor acht aan. Het was nu nog zo’n anderhalve kilometer lopen naar de start. Alles was nog wit van de sneeuw, dus zag ik niet goed waar de stoepen waren. Maar de wegen waren vrij en dus liep ik maar langs de kant van de weg. Bij het parkeerterrein kwam ik al de eerste bekenden tegen en in de kantine van de Stichtse Cricket- en Hockey-Club (SCHC) trof ik er nog meer. Na het gebruikelijke ritueel (inschrijven en koffie drinken) ben ik buiten op de veranda gaan staan. Intussen was het ook weer gaan sneeuwen…

Vlak na de start om negen uur kregen we de routebeschrijving en wandelden we de bossen van De Leyen en landgoed Beukenburg in. Ondanks de sneeuw waren de paden hier nog wel goed te lopen, maar even verderop volgden een paar verharde wegen en die waren behoorlijk glad. Soms kon je het beste voorzichtig op het midden lopen en soms ging het beter door de berm, maar zodra het oneffen of scheef werd, gleed ik af en toe weg. Het landschap was wel prachtig en de huizen en boerderijen waren ook allemaal fraai wit gekleurd. We wandelden al snel richting Groenekan, waar we aan het Hoge Kampsepad langs een meertje kwamen. We hadden er even een aanvaring met een paar fietsers die chagrijnig waren omdat we ze door de drukte te laat opmerkten. Maar blijkbaar keken ze ook niet uit hun doppen, want mijn witte stok met rode streepjes hadden ze ook niet gezien.

Sneeuw, ijs, bunkers, forten en geocaches
Na dit meertje doemden de eerste forten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie op. Eerst kwamen we langs fort Voordorp en nadat we onder de A27 door waren gelopen, passeerden we diverse overwegen en spoorwegviaducten. Jemig, wat komen hier veel spoorlijnen samen! Indrukwekkend… Al snel zagen we fort Blauwkapel en daarna gingen we het Noorderpark in. Hier passeerden we een aantal geocaches, maar ik had mijn aandacht nodig om de omgeving te bekijken en tegelijkertijd niet uit te glijden. Op het scherm van mijn GPS kijken was nauwelijks mogelijk en dus liet ik de geocaches maar voor wat ze waren. In het park vielen de markante bunkers nu extra op in de sneeuw. Fort Ruigenhoek moet ook nog even te zien zijn geweest, maar dat heb ik gemist. Wel ontdekte ik een loopgraaf in het park. Na nog een aantal keren linksaf en rechtsaf gegaan te zijn, over een bruggetje en over graspaden, kwamen we in Groenekan bij molen Geesina, waar de gecombineerde soep- en koffiepost was. Maar eerst heb ik even de geocache opgepikt die er pal voor de deur lag. Bij de molen was het nog druk en nadat ik mijn soep op had ben ik vlug aan de lus van de veertig kilometer begonnen. Gezien de weersomstandigheden en de staat van het parcours was de kans groot dat ik de tijd wel nodig zou hebben.

Molen Geesina in Groenekan

Molen Geesina in Groenekan

Vlakbij de molen lag nog een geocache en ik besloot even te kijken, zonder dat ik de hint gelezen had. Ik zag hem meteen zitten, dus kon ik hem snel loggen. We kwamen nogmaals langs fort Ruigenhoek en dit keer heb ik er meer van gezien. We wandelden nog wat over verharde landwegen, maar daarna mochten we over een hek klimmen en gingen we weer een graspad op. De sneeuw was behoorlijk aangetrapt door de wandelaars voor mij en er zaten flink wat scheve stukken in, waardoor ik steeds weggleed en er erg veel moeite mee had. Het tempo was er nu echt even uit en ik ben zelfs een paar keer blijven staan om even op adem te komen, en de situatie rustig te bekijken. Ik zocht een alternatieve weg, want ik had geen zin om de sloot in te glijden, maar ik zag geen andere mogelijkheid. Dus maar voorzichtig verder. Na een poosje kwamen we bij fort De Gagel waar we een rondje over het terrein mochten lopen. Gezien de zwaarte van de tocht had ik het kunnen overslaan, maar ik wilde het fort toch wel graag zien en dus heb ik het rondje gemaakt.

Vervolgens liepen we via een doorgaande weg met fietspad naar de Maarsseveense Plassen. Daar heb ik waarschijnlijk ergens een pijltje of lintje gemist. Een stukje verderop hing niks meer en er waren meer wandelaars aan het twijfelen. Er stonden wel veel voetstappen in de sneeuw, maar sommigen waren linksaf gegaan en anderen rechtdoor. Blijkbaar hadden vele wandelaars zich hier verlopen. Ik keek even op mijn GPS en toen zijn wij ook maar rechtdoor gegaan. Even later kwamen de wandelaars van links en hadden wij in de gaten dat we een stukje van de route gemist hadden. De route ging verder langs de doorgaande weg naar Westbroek, een saai stuk van zo’n anderhalve kilometer. Maar gelukkig was de weg vanwege werkzaamheden in het dorp afgesloten en hadden we dus weinig last van het verkeer. In Westbroek hadden we de caférust bij Het Dorpshuis, waar helaas geen speciaalbier geschonken werd. Dus werd het een gewoon pilsje en mijn eigen boterhammen.

Pannenkoeken van biestmelk
Willem begon de boel al weer op te jagen, maar daar heb ik me weinig van aangetrokken omdat ik toch wel op schema zat. Rond kwart voor twee ben ik vertrokken en we verlieten Westbroek via Achttienhoven. Het bleek een lange straat te zijn met aan weerskanten leuke huizen. Op een gegeven moment sloegen we linksaf en leek het net of we een erf op wandelden, maar het bleek even later toch een graspad te zijn. Aan het eind van het pad kwamen we op het erf van een boerderij, waar we door de koeienstal mochten. Er werden pannenkoeken gebakken van biestmelk en we mochten er allemaal één proeven. Biestmelk is de eerste of tweede melk (beetje onduidelijk als je het op internet opzoekt) die een koe geeft na het kalveren. Die melk bevat veel afweerstoffen en schijnt daardoor veel gezonder te zijn dan normale melk. In ieder geval smaakte de pannenkoek fantastisch.

Pannenkoeken van biestmelk in de koeienstal

Na deze lekkere versnapering in de koeienstal wandelden we nog door de weilanden over graspaden en enkele verharde wegen. Het was intussen aan het dooien en hierdoor werd het parcours beter begaanbaar, dus kon ik even lekker de vaart erin zetten. Via het gehuchtje Achterwetering liepen we terug naar molen Geesina in Groenekan, voor een bekertje koffie en een halve warme worst met mosterd. Toen ik wegliep van de koffiepost liepen de pijlenophalers mij tegemoet en Isis vroeg of ik het geroken had, dat zij eraan kwamen. Uiteraard, daarom stapte ik ook flink door om hen voor te blijven. We verlieten Groenekan en wandelden richting Nieuwe Wetering, waar de fruitpost was. Nadat ik een mandarijntje genomen had wandelde ik met Dick en Frits verder. De tocht ging nog over landgoed Beukenburg en door natuurgebied De Leyen. Uiteindelijk kwamen we in Bilthoven waar ik nog net Olfert weg zag rijden vanaf het parkeerterrein. Enkele honderden meters verderop was de finish.

In de kantine van SCHC was het nog redelijk druk, maar ook erg donker en dus zag ik Dick en Frits niet. Hoewel er verschillende bieren op de tap stonden aangegeven was er geen speciaalbier te krijgen, omdat het seizoen volgens de bardame over was. Als men slim was geweest, had men wat flesjes ingeslagen, maar helaas… Het werd dus een gewoon pilsje. In een hoek stonden wat bankjes en daar zaten een paar bekende wandelaars. Ik ben er even bij gaan zitten maar ze waren druk aan het kletsen, dus ben ik na dat ene biertje maar terug naar station Bilthoven gelopen. Daar heb ik rond een uur of zes de trein richting Utrecht genomen, waar ik met de intercity zonder over te hoeven stappen naar Alkmaar kon reizen. Even na half acht kwam ik daar aan en ik had weer eens geen aansluiting op de bus, dus werd het nog een wandeling van zo’n anderhalve kilometer om thuis te komen…

Geplaatst in Hobby | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen